.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
آدم فقط باید به آسمان نگاه کنه،
و سرش گیج میره.
آدم احساس کوچکی میکنه،
یه قطره در اقیانوس،
یه ذره گرد و غبار روی یه سنگریزه.
خیلی کوچیک.
این چیزیه که ما هستیم.
بعضی از ما انگار فراموش میکنیم،
بقیه هم هر کاری میکنن که مجبور نشن بهش فکر کنن.
هر کسی به نوعی نگاهش رو پایین میاره، و بی قرار میشه.
ما به خودمان تلقین می‌کنیم که هدفی داریم،
یک مقصد.
ما برای خودمان داستان‌هایی در این مورد تعریف می‌کنیم
و اسمش را می‌گذاریم...
یک زندگی.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
اما مهم نیست چه کار می‌کنیم،
زندگی‌مان هیچ‌وقت شبیه چیزی که درباره‌ی خودمان می‌گوییم نیست.
مقاومت می‌کند،
از ما دور می‌شود.
ما تقصیری نداریم.
خیلی چیزها دست ما نیست.
در اصل، زندگی ما خیلی خوب بدون ما از پس خودش برمیاد.
صبح بخیر!
سلام، خاویر. - سلام، رئیس.
تیری زنگ زد در مورد تحویل چوب؟
چی؟
پرسیدم تیری بهت زنگ زد، در مورد چوب.
آه... بله، بله. گفت فردا تماس می گیره.
خاویر، کلاهت! - الان تموم می کنم.
بله، با این حال کلاهت رو بذار.
باید به جلو پیش برویم، این بزرگترین پروژه‌ی ماست.
مهم‌تر از همه، این تنها پروژه‌ی ماست.
خوب می‌شد اگه اولین قسط برسه. - بله، نگران نباشید.
چون در مورد پول ما...
کمی کمبود داریم.
بله.
خب، پس...
و به معمار زنگ بزن. - بله، بله.
این فقط در شرق و آسیا بود.
در اروپا تازه در قرن چهاردهم ظاهر شدند.
دشمنی کلیسا...
حتی اگر همه چیز برای خوشبخت بودن را داشته باشیم،
باز هم چیزی کم داریم.
خوشبختی فقط یک عطر است.
اول ما را اسیر می‌کند، و بعد به آن عادت می‌کنیم.
و بعدش چی؟
باز هم سرگردانی؟
یک هدف جدید؟ یک داستان جدید؟
سلام، بابا. - سلام، عزیزم.
- آیا همیشه همینطور ادامه خواهد داشت؟ - ۳۷ نفر در هر کلاس!
و بعد هم این مشکل...
- ...با تهویه! - نه، تکالیفت رو انجام بده.
- من تکالیفم رو انجام دادم. - این نهایت دیوانگیه.
نه، منظورم این نبود. نه، تو اشتباه متوجه شدی.
ببخشید. داری نقاشی می‌کشی؟ نه، باید یاد بگیری، عزیزم.
که همه‌اش تموم شده. - نه، تو هنوز تموم نکردی.
چرا، تموم کردم.
داری با من حرف می‌زنی؟
- واقعاً که... - لعنتی...
- اینجوری نمیشه. - چرا؟
من می‌روم...
شراب میاری؟ - بله.
من میرم ببینم بلوبلوب چطوره. - صبر کن، هنوز کارت تموم نشده!
یه لحظه... خب باشه.
نه، توفو، تو نباید بری اون تو.
نه! نه، نه!
بابا، ماهی‌های جدید کی میان؟
عزیزم، دیگه ماهی نمیاد. با توفو خیلی پیچیده میشه.
اما بلوبلوب خیلی تنهاست. - بلوبلوب یه ماهی گوشه‌گیره.
میا، میشه لطفا انبردستی رو که روی میز کار هست بدی؟
زود برمیگردم، بلوبلوب.
ممنون.
بابا؟ - چیه؟
یه عنکبوت اونجاست. - خب که چی؟
بکشش!
نه، گوش کن، این کارو نمیکنم.
آره، لطفا.
نه، عنکبوت ها مفید هستند، میدونی؟ پشه ها رو میخورن.
با این حال بکشش.
گوش کن، اون تو رو نمیخوره.
اون تو رو نمی خوره،
چون منم، که تو رو می خورم.
- نه، نه هیولا! - من تو رو می خورم!
باشه...
پس برو بالا، من الان میام.
دیگه موش نداریم.
بابا قبلاً گفته نه، میا. - پس یه لاک پشت؟
- نه. - اون رو که نمی تونه بخوره.
منم ازش مراقبت می کنم. - آره، آره...
لطفا.
پس جمعه شب مستقیم راه بیفتیم؟ - بله.
باشه. - صبر کن، نه!
اجرای رقص میا شنبه صبح است. - نه، من نمی خوام اونجا برم.
چی؟ - چرا که نه؟
چون من تو رقصیدن بد هستم. - کی اینو گفته؟
بزرگترهای گروه همیشه میگن، ما کوچیکترا، ما بد هستیم،
ما نمی تونیم برقصیم و اینکه ما خیلی بلند حرف می زنیم، با اینکه پچ پچ می کنیم.
تو کلاس رقص هم نباید حرف زد. - اونا فقط حسودن، میا.
میدونی چیه؟
تو هر جور که میخوای میرقصی، و به علاوه خیلی هم خوب میرقصی.
بیا، نشون بده چطوری میرقصی!
میبینی؟ ما هر جور بخواهیم میرقصیم.
اوه مرد... اینطوری...
گوشیمو ندیدی؟
نه.
آه، دیرم شده.
بله، ما گفتیم، ۳۰ روز، موسیو دکلِو.
و حالا دو ماهه که گذشته، پس...
بله، ما هم همین مشکل رو داریم.
خب.
پس... من روی شما حساب می کنم.
ممنون، خداحافظ.
می بینی، داره حل میشه.
پاول، تو با مایی؟
بله.
من تموم کردم!
ماست نمیخوری؟ - نه.
شعرت رو تمرین کردی؟ - بله.
باشه.
لباس خواب، مسواک، شستن دست‌ها... - می‌دونم.
الان میام.
بابا، بعداً یه معما حل کنیم؟ - نه امشب، عزیزم. فردا.
دیروز هم همینو گفتی. - آره، ولی الان دیره.
می‌تونستی یکم تلاش کنی.
یه داستان!
برای اینکه در صلح زندگی کنه، شاهزاده خانم روی یه شهاب سنگ زندگی می‌کنه.
نه، ولی این امکان نداره. - چرا، میشه.
نه، میا، چون شهاب‌سنگ مثل یه مینی شهاب‌واره، به اندازه یه ذره گرد و غباره.
ولی ما تو داستان می‌گیم، میشه یه قصر روش ساخت.
گوش کن. تو داستان پرنسس خسته‌ست، منم همینطور.
نه، اون اصلا خسته نیست. - اون خیلی خسته‌ست.
دیگه نمیتونه. خب، دیگه وقت خوابه، عزیزم.
شب بخیر.
امکان نداره.
هوم؟
یه چیزی اینجا درست نیست! نگاه کن. - شاید لاغر شدی.
مزخرف نگو، نه در طول یه روز.
هی، یکم مهربون‌تر باش.
آره، ولی یه نگاه بنداز، الیز!
منم نمی‌دونم، شاید به خاطر سایزش باشه.
نفس بکش.
دوباره.
آره. همه‌چی خوبه، حالا اندازه‌گیری‌ت می‌کنیم.
بیا.
صاف وایستا...
۱٫۷۶.
این یه شوخیه؟
می‌تونی دوباره لباس بپوشی.
ولی این امکان نداره، من هرگز 1.76 متر نبودم.
از زمان سربازی 1.80 هستم.
من همیشه 1.80 بودم. - گفتیم وزنت دوباره چقدره؟
ام... 74.
74 کیلو با قد 1.76... مناسبه.
خوب می‌خوابی؟ - بله.
و خوب غذا می‌خوری؟ - بله.
مشکل نعوظ هم نداری؟ - نه.
خب پس همه چیز خوبه. آخرین بار کی خودتو اندازه گرفتی؟
نمی دونم، شاید ۱۵ سال پیش.
هوم. همه ما با بالا رفتن سن یه کم جمع میشیم، طبیعیه.
هوم...
کل چهار سانتیمتر؟
- بله؟ - و؟ چی گفت؟
گفت... همه چیز خوبه.
دیدی، من گفتم، نگران نباش.
زود باش، الان وقت خوابه!
نه، هنوز نمی خوام.
باید پاهاتو بگیرم؟
خب، حالا دیگه بخوابید!
خب.
شب بخیر.
من رو ترسوندی. چیکار میکنی؟ ساعت سه صبحه.
نمیتونم بخوابم.
زود باش، دوباره بیا تو تخت. - بله، بله...
الیز؟
هیچ ناهنجاری در متابولیسم و هیچ اختلال عملکردی وجود ندارد.
آزمایش خون طبیعی است و عکس های رادیولوژی هم همینطور.
سی تی اسکن خوبه، و ام آر آی مغز شما هم همینطور.
قد شما ۱٫۶۵ متر و وزنتان ۶۳ کیلو است.
شما در عرض چند هفته ۱۱ کیلو و ۱۵ سانتی‌متر کم کرده‌اید.
این تقریباً ۱۷ درصد از حجم بدنتان است.
آیا با مواد سمی در تماس بوده‌اید؟
نه.
کود شیمیایی شاید؟
نه.
حلال؟
نه... نه، من... نه.
اما در کارگاه که حلال وجود دارد.
بله، اما من نمی‌تونم با اون‌ها ارتباط برقرار کنم.
و هیچ اتفاق غیرعادی‌ای براتون نیفتاده؟
یک اتفاق آسیب‌زا، یک شوک احساسی؟
نه.
قبلاً هم همچین موردی داشتید؟
نه.
خب من چمه؟
در حال حاضر، همه این‌ها برای من تصویر واضحی رو نشون نمیده.
به جز این کوچک‌سازی متناسب و نسبتاً همگن.
و این یعنی چی؟
این مثل این است که...
شما در حال کوچک شدن هستید.
در حال کوچک شدن.
آناتومی و فیزیولوژی شما یکسان است،
همه چیز در همان تناسب است.
بله...
ما هیچ اختلالی در کد ژنتیکی شما پیدا نکردیم.
یا تغییری در DNA شما.
ما هنوز مطالعات تطبیقی انجام خواهیم داد.
ما کمی برای این کار وقت می گذاریم.
خواهیم دید، که اوضاع چطور پیش میره.
و چیزهایی که اتفاق میفتن، زندگی انتخابشون میکنه.
کور،
وحشیانه.
و همین الان شروع می‌کنیم، به دلتنگ شدن برای گذشته.
دقیقاً همون زمانی که می‌خواستیم تغییرش بدیم.
ما چشم می‌پوشیم و فرار می‌کنیم،
و طوری رفتار می‌کنیم انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
در حالی که دقیقاً می‌دونیم،
که دیگه هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد.
نه، نمیخوای برقصی؟
کی نتیجه‌ها رو میگیرین؟
آه، دقیق یادم نیست. فکر کنم دو بار بود... آره.
بابا، ماییم!
میا، بیا میز رو بچین لطفا.
حالت چطوره؟ چه حسی داری؟
نمیدونم.
دوباره بیمارستان زنگ زد. بهشون چی بگم؟
هیچی.
خب، حالا وقت خوردنه.
این برای توئه، توفو.
فکر کنم تنها راه حل اینه که خونه رو بفروشیم.
پدر و مادرم می تونن از میا مراقبت کنن، تا وقتی که ما برگردیم.
یه تغییر فضا می تونه برات خوب باشه. آدم چی میدونه...
یا یه جای دیگه میریم. کجا میخوای بری، پاول؟
کجا میخوای بری؟
پاول، کجا میخوای بری؟
توی سیرک؟
برو بیرون.
و این خونه است.
این واقعاً درست کنار آب است.
وای.
من همه چیز را به شما نشان می دهم.
ممنون. خیلی ممنون. - خواهش می کنم، بفرمایید.
- اوه بله. - خب، اینجا اتاق نشیمن بزرگ است...
و تراس با منظره دریا. - منظره عالی است.
آشپزخانه مستقل. - سنگ عالی است.
آیا شومینه کار می کند؟ - بله.
باشه.
و آشپزخانه می ماند؟ - بله.
باشه، عالیه.
خب، و اینجا اتاق خواب بزرگ با حمام.
خیلی بزرگه.
چرا فروخته میشه؟
شوهرش اخیراً ناپدید شده.
زنش نمیخواد خونه رو نگه داره. خاطرات خیلی زیاد.
اتاق های دیگه رو هم بهتون نشون میدم. بفرمایید.
میتونستی منو ببینی، الیز!
چه فکری کردی؟
دیگه وجود ندارم؟
و فروش خانه رو می‌تونستیم دربارش صحبت کنیم!
صحبت کردیم. - نه!
تو منو در مقابل عمل انجام شده قرار دادی!
اون خونه‌ی من هم هست.
خونه‌ی من.
من این خونه رو ساختم!
ما دیگه نمی‌تونیم پرداخت کنیم، اینو می‌فهمی؟
من دیگه باید چیکار کنم؟
تو کمک پزشکی رو رد کردی، تو نمی‌خوای که خوب بشی!
اما، الیز، مریض‌ها رو خوب می‌کنن!
ولی من مریض نیستم. - بسه دیگه، پاول.
به من نگاه کن!
ببین، الیز! من هنوز زنده ام!
من زنده ام!
نمیخوام مثل یه موش آزمایشگاهی بمیرم.
من مریض نیستم. - بسه دیگه پاول، بسه دیگه!
نه، یه لحظه صبر کن! شاید من تنها کسی نیستم که اینطوری شده.
بسه دیگه! ببخشید، متاسفم.
الیز! - پاول!
من مریض نیستم!
من مریض نیستم.
هوم...
اینجا عالیه. خونه خیلی قشنگیه.
خوب چیده شده.
و منظره زیبایی داره.
موقعیت خوب...
این خونه توئه؟
اوهوم.
تو سلیقه داری
آشپزخانه کاملا مجهز...
آها، یه اتاق خواب! - بله.
اوه...
آدم فکر میکنه یکی اونجا خوابیده.
اون عروسک منه.
بیدارش کنیم؟ - اگه میخوای.
میا، آهنگ رو پخش کن!
چی شده، میا؟
میخوای یه چیز دیگه بازی کنیم؟ - آره، هیولا!
- هیولا! - نه، میا، نه هیولا.
بسه دیگه، میا!
چیز مهمی نیست.
اشکالی نداره، عزیزم. اشکالی نداره.
متاسفم، بابا.
نه، توفو!
کفشاتو دربیار، میا.
ما هستیم، پاول!
پاول؟
پاول، کجایی؟
مامان، بابا کجاست؟
بابا؟
پاول!
الیزه!
پاول؟ - بله!
الیزه! الیزه!
من اینجام!
پاول؟
اینجا، الیزه!
اينجا! من اينجام!
اليز، من اينجام!
اليز! اينجا!
من اينجام، اليز!
بيا اينجا... بيا اينجا.
بيا! بيا!
بيا اينجا! خب بيا!
بيا اينجا، حيوان كثيف! بيا اينجا! اليز! اينجا!
اليز! من اينجام! اينجا!
تو اونو...
- این امکان نداره! - چرا این کارو کردی؟
نه، نه، نه. نه، الیز!
مامان، چی شده؟ - هیچی...
من اینجام! من اینجام!
من اینجام!
الیز!
من اینجام!
برای زندگی کردن، دوباره باید یاد بگیری.
هر آنچه که ما را احاطه کرده، چهره اش تغییر کرده
و با ترحم به ما نگاه می کند.
چیزهای آشنا، خاطرات شاد،
دردناک می شوند.
آدم احساس تنهایی می کند، بیشتر از همیشه.
بابا! بابا! بابا، کجایی؟
- بابا! - میا، بیا دیگه.
بابا!
باید بریم! - نه، من می خوام اینجا بمونم.
میا! - من باید بابا رو پیدا کنم!
الیزه!
کمک! - ما نمیتونیم اونو اینجا بذاریم!
میا!
مامان! - آروم باش.
- آروم باش، عزیزم. - ولی ما باید بابا رو پیدا کنیم.
نه، ولم کن!
منم نگرانم.
میا!
نه همچنین... - میا، باید بریم.
میا!
نباید اینطوری تموم بشه، آدم هنوز میخواد باور کنه.
تنها راهِ غرق نشدن، عمل کردنه.
اِ... ما فقط عروسک‌ها رو برمی‌داریم.
آه، و وسایل میا از توی کمدش.
الیز! الیز!
- و وسایل پاول؟ - نمی‌دونم.
بعداً این کارو می‌کنیم.
الیز!
گنج!
الیزه!
من اینجا هستم!
اینجا!
الیزه!
نه، زیرزمین برای یه وقت دیگه. - من اینجام! اینجا! اینجا!
پس میریم؟ - آره.
نمیتونم، بیشتر از این اینجا بمونم.
آدم از خودش میپرسه: "آیا این از حالا به بعد زندگی منه؟
یه مبارزه، که از اولش باخته؟ یه پایانی که تموم نمیشه؟"
آدم می‌خواست زندگی کند، ولی فقط زنده مانده.
به جای عمل کردن، فقط واکنش نشان می‌دهیم.
مثل یک حیوان.
به تشنگی.
به گرسنگی.
به خطر.
پس اگر ما حیوان هستیم، بهتر است که فکر کردن را متوقف کنیم.
چیزی که باقی می‌ماند، اشتیاق بی قید و شرط برای تسلی است.
اینقدر مضطرب به نظر نرس.
من همان کسی هستم که او می‌خواهد!
من... خودم ازشون مراقبت می‌کنم.
فقط بیا اینجا...
بیا.
بله!
بیا، روشن شو!
ها! ها!
هوم؟
بله...
بله، دلم براش تنگ شده. بله.
تو چی؟ دلت برای میا هم تنگ شده؟
شاید دوباره ببینیش.
بعدش بهش بگو که من دوسش دارم. که من زنده ام.
بهش میگی؟
من زنده ام.
راه زیرزمین از کدوم طرف بود؟
هی!
در سبز... خیلی خب.
هی!
و اون کجاست؟
آه، آره، میبینمش. آره، هنوز اونجاست.
آره. آره، زنده است.
ببرمش؟
آه!
وقتی فقط پایان باقی مونده، حداقل هنوز پایان رو داری.
و میشه اون رو تا جایی که ممکنه قشنگ کرد.
برای آخرین بار...
سر بلند کردن.
بله!
اینکه به مرگ خیره شده باشی، یک خوش شانسی است.
او زیبایی اصیل را به دنیا باز می‌گرداند،
که دیگر دیده نمی‌شد.
می‌گویند، زندگی یعنی یادگیریِ مردن.
شاید باید مُرد، تا زندگی را آموخت.
من مجبور بودم این همه راه را بروم، تا خودم را دوباره پیدا کنم.
قفسم را ترک کنم، خودم را از ترس رها کنم.
دیگر نمی‌ترسم.
من با خودم در هماهنگی هستم.
زندگی ما زودگذر است.
قطره‌ای در اقیانوس. ذره‌ای گرد و غبار روی سنگریزه.
کوچک،
و در عین حال باشکوه.
این همان چیزی است، میا...
تمام اینها را دوست داشتم به تو بگویم.
تا تو زمانی را به دست آوری که من از دست دادم.
در خنده‌هایمان که هنوز طنین‌انداز است.
در حیرت‌مان.
در این آسمان، که ما خیلی وقت‌ها با هم به آن نگاه کرده‌ایم.
نمیدونم کجام، میا...
ولی من اونجام.