‫بله؟
‫چقدر بیعانه می‌خواد؟
‫چی؟
‫سیصد میلیون ین؟
‫بسیار خب. پول رو بهش بده.
‫هی، سوما!
‫یا شایدم باید بگم «سلام، رفیق»؟
‫اسلیم، لعنت بهت.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫همین دور و برا بودم.
‫چطوری پیدام کردی؟ ‫هیچ‌کس نمی‌دونه من کجا زندگی می‌کنم.
‫می‌دونی که اوضاع این روزا چطوره،
‫همه چی توی ابرها ذخیره میشه.
‫مهم اینه که پیدات کردم.
‫تعارف نمی‌کنی بیام داخل؟
‫- «منزل خودته» و این حرفا. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫حداقل بذار یه دستشویی برم.
‫واسه اینکه برسم بهت ‫خیلی وقته خودمو نگه داشتم.
‫ممنونم.
‫تموم شد؟
‫باید حرفامو بشنوی.
‫من هیچ کاری نباید بکنم. بیا بیرون.
‫یه کار واست دارم.
‫کارتو بکن و بزن به چاک.
‫تا حرفمو نشنوی از اینجا نمیرم.
‫فقط پنج دقیقه بهم وقت بده.
‫- بیا بیرون! ‫- فقط پنج دقیقه.
‫سه دقیقه بهت وقت می‌دم.
‫خونه‌ی قشنگی داری.
‫اون خیکی تو رو فرستاده؟
‫اونو ولش کن.
‫گوش کن. من شش ماهه دارم ‫روی این مورد کار می‌کنم.
‫با دو تا جوون جویای نام و بااستعداد کار می‌کنم.
‫پس منو واسه چی می‌خوای؟
‫اون دو تا گند زدن به اعصابم.
‫همش دارن راجع به سیلیکون ولی و تکنولوژی ‫و عصر جدید چرت و پرت تحویلم میدن.
‫اصلاً راه نداره، به سبک قدیمی.
‫بوم‌بوم کلاسیک.
‫یادت میاد؟
‫اونا میگن نه. منم بیخیال شدم.
‫دو هفته مونده.
‫با تو احساس امنیت بیشتری می‌کنم.
‫تو کار رو تموم می‌کنی.
‫کسی واسه همچین کاری بهت فرصت داده؟ به تو؟
‫تو پادوی خیکی بودی.
‫می‌فهمم که تو و خیکی اون موقع‌ها
‫توی لیگ برتر بودید.
‫من تازه شروع کرده بودم.
‫ولی زمونه عوض شده.
‫تو خیلی وقته که غیبت زده.
‫الان من همه‌کاره‌ام.
‫تو اون‌قدر مرد نیستی که از پسش بربیای.
‫بزرگی می‌کنم و این حرفت رو نشنیده می‌گیرم.
‫اون موقع چقدر گیرت میومد؟
‫من این‌قدر میدم.
‫کمه؟
‫خیلی‌خب.
‫این‌قدر چطور؟
‫چیه؟ بازم کمه؟
‫گوش کن، این کار انجام میشه، ولی می‌دونی...
‫بعضی‌ها ماهرن، ولی بعضی‌ها استادن.
‫من در مورد تو 100 درصد مطمئنم.
‫به اونا ۹۸ می‌دم. شایدم ۹۵.
‫بهش فکر کن.
‫تو واسه مرحله‌ی آخر میای،
‫ولی پول کل کار رو می‌گیری.
‫مثل آب خوردن. عین اون قدیما.
‫واقعاً؟
‫بازم وینچی؟
‫بله رو بگو تا جزئیات رو بهت بگم.
‫نه.
‫و این حرف آخرمه.
‫اگه نظرت عوض شد بهم زنگ بزن.
‫دو هفته وقت داری. خداحافظ، رفیق.
‫یه دوست قدیمی از لهستان سر زد.
‫واسه شام دعوتش نکردی؟
‫یه دوست قدیمیه، نه یه دوست خوب.
‫می‌دونستی خاویر و ماریسا یه توله‌سگ گرفتن؟
‫سگ؟ سگ‌ها فقط دردسرن.
‫مطمئناً نه به اندازه‌ی تو.
‫دلت می‌خواد نگهش داری.
‫ببین چقدر نازه.
‫بیاید به افتخار عشق بنوشیم!
‫قشنگ بود.
‫ما هم باید یکی بگیریم.
‫اون سگه؟ خیلی بامزه بود.
‫- بازم نوشیدنی می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫چطوره در مورد این دوست قدیمیت بیشتر بهم بگی؟
‫داستانش مفصله.
‫- وقت داریم. تعریف کن. ‫- چرا؟
‫چون از وقتی اون اومده، رفتارت عجیب شده.
‫بهم پیشنهاد کار داد.
‫کار؟ چه جور کاری؟
‫دزدیدن یه تابلوی نقاشی.
‫بی‌حیا. تو دیگه دزدی نمی‌کنی.
‫دقیقاً.
‫کدوم تابلو؟
‫- مثل همون قدیم. ‫- داوینچی؟
‫دقیق نگفت،
‫ولی گمونم همونه.
‫و تو چی جواب دادی؟
‫گفتم نه.
‫خب، اولش.
‫اولش؟
‫کارمن...
‫اگه بخوام صادق باشم...
‫نمی‌خواستم جواب منفی بدم.
‫داری چی میگی؟
‫اینکه دلم می‌خواد انجامش بدم.
‫واقعاً؟ خب، اگه فکر می‌کنی قراره ‫جلوتو بگیرم، در اشتباهی.
‫و اگه فکر می‌کنی بهت میگم انجامش بده،
‫بیشتر در اشتباهی.
‫ممکنه همه چیزت رو از دست بدی.
‫ولی هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫امشب همین‌جا می‌خوابی.
‫احمق! عقلت رو از دست دادی.
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫اسم من رابرت سومینسکی‌ـه.
‫- یک هفته پیش ما می‌مونید. ‫- حداقل.
‫اتاق ۱۰۲ مال شماست.
‫صبحانه تا ساعت ده سرو میشه.
‫یا بهتره بگم ظهر.
‫اقامت خوبی داشته باشید!
‫- روز خوبی داشته باشید، ممنون! ‫- روز خوش.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، سلام.
‫یه رزرو واسه امروز دارم.
‫بله، میشه فامیلتون رو بپرسم؟
‫[استفان خوزینسکی]
‫- الو؟ ‫- منم. اینجام.
‫سوما؟ اینجا کجاست؟
‫توی کراکوف.
‫توی کراکوف؟ واقعاً؟ خب خوبه.
‫چطور همدیگه رو ببینیم؟
‫صبر کن.
‫سه ساعت دیگه بیا موزه‌ی مانگا.
‫میام.
‫[رافائل سانتسیو] ‫[پرتره مرد جوان - (اثر گمشده)]
‫شمشیر تاچی فوکوشیما ماسانوریه، مال قرن شونزدهم!
‫تاچی کجا بود!؟ ‫داری این کار رو می‌کنی که حرص منو دربیاری؟
‫تاریخش رو عوض کن.
‫تنها تاریخ خالی همین بود. نمی‌تونم.
‫خب، منم نمی‌تونم.
‫چیکار دارید می‌کنید؟ ‫ورود به این بخش ممنوعه.
‫- متأسفم. ‫- بعداً حرف می‌زنیم.
‫باشه.
‫- بله؟ ‫- دنبال مدیر موزه می‌گردم.
‫- متصدی موزه. ‫- بله، متصدی موزه.
‫خودمم. چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫خوشبختم.
‫فقط می‌خواستم بپرسم
‫آیا این بانو قراره در آینده نزدیک بره خارج؟
‫- ببخشید؟ ‫- «بانویی با قاقم».
‫من و همسرم توی اسپانیا زندگی می‌کنیم.
‫اون نتونست بیاد.
‫واسه همین فکر کردم شاید
‫با موزه پرادو یا تیسن تبادل داشته باشید.
‫آقا، من چنین اطلاعاتی رو نمیدم.
‫مخصوصاً به غریبه‌ها توی راهروی کارکنان.
‫- یه رازه؟ ‫- بله.
‫لطفاً تشریف ببرید.
‫- بسیار خب. خدانگهدار. ‫- خدانگهدار.
‫می‌بینیش؟
‫اون سوماست؟
‫لعنتی!
‫- شنیدم از لهستان رفته. ‫- رفته بود.
‫ولی حالا برگشته.
‫می‌خوام از تک‌تک حرکاتش خبر داشته باشم.
‫مسئولیتش رو می‌سپارم به تو.
‫کلاً مال تو.
‫من سه ساعت دیگه پرواز دارم به بوداپست.
‫بوداپست؟ اونجا چه خبره؟
‫واسه آموزش تعقیب و گریز توی سازمان ‫آموزش نیروهای پلیس. خودتون منو فرستادید.
‫نمی‌دونم.
‫شاید مجبور بشم به کریشیک بگم.
‫کریشیک؟
‫شاید بهتره بمونم.
‫نه، برو به همون بوداپست لعنتی.
‫کریشیک، بیا اینجا.
‫- یه کار واست دارم. ‫- چه خبره؟
‫- اون یارو رو می‌بینی؟ ‫- کدوم یارو؟
‫- همونی که جلو نشسته و لپ‌تاپ داره. ‫- می‌بینمش.
‫اون... یه دزده.
‫یه دزد واقعی؟
‫آره. یه دزد آثار هنری.
‫و ما هم...
‫یه گروه ضربت ویژه هستیم...
‫که وقفِ...
‫گرفتن اینجور دزدها شده.
‫ممنون.
‫هی، سوما.
‫- اجازه هست؟ ‫- خیر.
‫ممنون.
‫چقدر گذشته؟
‫پونزده سال؟ شونزده سال؟
‫اول از همه...
‫«چقدر گذشته، آقای سومینسکی؟»
‫یا «چقدر گذشته، جناب رابرت؟»
‫- حدود ۲۰ سال. ‫- دیدی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی، رابرت؟
‫پس پسرخاله شدیم؟ بسیار خب.
‫اسمت چیه؟
‫فرض کنیم آلویزی.
‫گوش کن، آلویزی، به تو ربطی نداره.
‫قراره یه خبری بشه، نه؟
‫واقعاً؟ چی؟
‫تو بهم بگو.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫می‌دونی چیه، آلویزی؟
‫من خیلی وقته نبودم، در جریان نیستم.
‫می‌ذارم غذات رو تموم کنی...
‫ولی بعدش، آقای سومینسکی...
‫گورت رو از شهر من گم می‌کنی.
‫ممنون بابت خوش‌آمدگویی گرمت.
‫پیشنهادت رو بررسی می‌کنم، کمیسر.
‫به شرطی که لطف کنی و بزنی به چاک.
‫احمق. ‫(به اسپانیایی)
‫[احمق]
‫فکر می‌کردم بدتر باشه.
‫جناب رابرت؟
‫منو یادت نمیاد.
‫من همسایه‌ی یولیانم. ‫اسمم باکالاژواست.
‫البته، سلام.
‫- پارسال دوست، امسال آشنا. ‫- اومدی یولیان رو ببینی؟
‫یولیان؟
‫درسته.
‫برگشته اینجا؟ کِی؟
‫حدود سه سال پیش.
‫برو ببینش. از دیدنت خوشحال میشه.
‫یه کم روزگار بهش سخت گرفته،
‫ولی من اهل غیبت نیستم.
‫ای وای، باید برم درمونگاه آزمایش بدم.
‫خدانگهدار.
‫حتماً. موفق باشید.
‫ممنون.
‫- کیه؟ ‫- هی، زنبور سرخ!
‫- لعنتی... ‫- درسته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باکالاژوا بهم گفت برگشتی اینجا.
‫دهن‌لقه.
‫چیزی می‌خوای؟ باید برگردم بخوابم.
‫روزها می‌خوابی؟
‫شب‌ها کار می‌کنم، واسه همین روزها می‌خوابم.
‫دعوتم نمی‌کنی بیام داخل؟
‫خونه به هم ریخته‌ست.
‫چی شده؟
‫چرا با مگدا نیستی؟
‫- چونکه. ‫- چونکه؟ این دیگه چه جوابی بود؟
‫آخرین باری که من و کارمن بهتون سر زدیم، ‫همه چی عالی به نظر می‌رسید.
‫به نظر می‌رسید.
‫و بعدش دیگه به نظر نرسید.
‫واسه همینه که پنج ساله ازت خبری ندارم؟
‫- پنج سال؟ ‫- می‌دونی چیه؟
‫آدم فکر می‌کنه وقتی توی دردسر باشی،
‫به یه دوست زنگ می‌زنی.
‫و بعد اون دوست سعی می‌کنه کمک کنه.
‫ولی من کمک لازم ندارم.
‫چیزی لازم داری؟ باید بخوابم.
‫من چند روزی این دور و برا هستم.
‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫سوما.
‫دیگه اینجا برنگرد.
‫باشه.
‫حله.
‫موفق باشی، یولیان.
‫سوما، سوما، سوما.
‫خونه‌ی خودته.
‫- ساشیمی برای شما، قربان. ‫- ممنون.
‫راحت باش، یه چیزی سفارش بده.
‫ساشیمی هاماچی واقعاً خوبه.
‫تازه غذا خوردم.
‫من هستم.
‫به قول معروف بالاخره دوزاریت افتاد.
‫چه تابلوییه؟
‫چرا داری در مورد تابلو می‌پرسی؟
‫قرار نیست تابلو باشه؟
‫شاید آره، شایدم نه.
‫خیلی‌خب، دیگه بسه.
‫من اشتباهم رو قبول کردم، تو بُردی.
‫- خوبه که سوما دوباره برگشته به میدون. ‫- بنال.
‫وقتی داشتم میومدم پیشت...
‫و راه درازی هم هست...
‫با خودم فکر کردم که یه نقشه دوم دارم،
‫ولی هیچ‌کس به خوبی سوما انجامش نمیده.
‫ولی وقتی توی اون آشپزخونه دیدمت...
‫توی اون پیش‌بند کوچولو،
‫فهمیدم چرا نمی‌خواستی انجامش بدی.
‫و حق داشتی که نخوای.
‫چون واسه بوم‌بوم پیر شدی.
‫چی داری میگی؟
‫جدی میگم، برگرد سراغ همون آشپزیت.
‫کدوم پیش‌بند کوچولو؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫اینکه تو یه پیرمردی.
‫به قول امروزی‌ها زوارت در رفته.
‫و فکر می‌کنی حرف زدن به زبون جوونا ‫جوون‌ترت می‌کنه؟
‫امروز همه چی دست جووناست.
‫اونا بااستعدادن، تحصیل‌کرده‌ان، مشتاقن،
‫و از همه مهم‌تر ارزون‌ترن.
‫به قول شاعر، «باقی سکوت است.»
‫ولی خوشحال شدم از دیدنت.
‫خدایی یه چیزی سفارش بده.
‫منو مسخره کردی؟
‫هر دومون می‌دونیم که بهم نیاز داری.
‫واقعاً نیاز داری.
‫نیاز داشتم.
‫اومدم پیشت، و تو گفتی نه. یادته؟
‫پس دیگه بهت نیاز ندارم.
‫بسیار خب.
‫و جواب نه من، برخلاف تو،
‫حرف آخرمه.
‫و حالا مورد بعدی رو بهتون نشون میدم.
‫همونطور که می‌دونید،
‫کارهای زیادی از مجموعه‌ی ملی داریم.
‫بنابراین می‌تونید زیباترینشون رو ببینید.
‫دیدیش؟
‫- کیه؟ ‫- یه دزده.
‫- اون بابابزرگه؟ ‫- قبلاً بهترین بوده.
‫اسلیم داره یواشکی دنبال نیروی کمکی می‌گرده؟
‫خودمم مطمئن نیستم.
‫هی، پیرمرد.
‫- اینجا چی رو بو می‌کشی؟ ‫- ببخشید؟
‫اینجا چی رو بو می‌کشی؟
‫توی بازنشستگی حوصله‌ت سر رفته؟
‫برعکس.
‫قبلاً سریع زندگی می‌کردم، ولی بدون لذت.
‫این روزا یه عالمه وقت دارم،
‫واسه همین می‌تونم واقعاً از زندگی لذت ببرم.
‫تو قبلاً با تبر کار می‌کردی،
‫ولی امروز تیغ جراحی لازم داری!
‫و دستات هم می‌لرزه.
‫ممکنه انگشتت رو قطع کنی.
‫شماره مشترک مورد نظر در شبکه موجود نمی‌باشد.
‫الو؟
‫یانک؟ سلام، سوما هستم.
‫من یانک نیستم، پسرشم.
‫می‌تونم با یانک حرف بزنم، یعنی پدرت؟
‫یانک مُرده.
‫اوه، تسلیت میگم.
‫۱۵ سال پیش مُرد.
‫- متأسفم که اینو می‌شنوم. ‫- بایدم باشی.
‫الو؟
‫الو، منزل هلموت؟
‫- بله. ‫- می‌تونم باهاش صحبت کنم؟
‫- هلموت نیستش. ‫- مُرده؟
‫چی؟ نه، رفته رقص میلونگا.
‫میلونگا؟
‫فکر می‌کردم آدمای چغر نمی‌رقصن.
‫وقتی بازنشسته میشن می‌رقصن.
‫باشیا، عزیزم، واسم یه... خودت می‌دونی.
‫همین الان یکی خوردی.
‫باشه، پس یه فنجون قهوه.
‫- اسلیم رو یادته؟ ‫- همونی که واسه خیکی کار می‌کرد؟
‫توی اسپانیا اومد سراغم. ‫یه پیشنهاد بهم داد.
‫فقط گفت مثل همون قدیماست.
‫داوینچی؟
‫و تو می‌خوای انجامش بدی؟
‫خب، یارو ۳۵۰۰ کیلومتر رانندگی کرد.
‫یه کار بزرگ پیشنهاد داد، واسه یه پول گنده.
‫من این همه راه میام کراکوف و اون بهم میگه:
‫«بزن به چاک، سوما. کنسله.
‫من آدمای خودمو دارم.»
‫نگو که دو تا بچه سوسول خوشتیپن.
‫ولی تازه‌کار نیستن.
‫اون کار توی کلوژ-ناپوکا یادت میاد؟
‫ترانسیلوانیا، رومانی.
‫اینا همونایی‌ان که گرز شش‌پر ‫ولاد به‌میخ‌کِشنده رو بلند کردن.
‫گرز قرن پونزدهمی که مال خود دراکولا بود.
‫شش کیلو طلا.
‫گور بابای شش‌پر. ‫باید بدونم چی می‌خواد بدزده.
‫ظاهراً تابلوی رافائل پیدا شده.
‫موزه داره واسه یه مراسم سورپرایز برنامه می‌ریزه.
‫منم شایعات رو شنیدم، ولی فقط شایعه‌ان.
‫اگه نباشن چی؟
‫یعنی قبل از اینکه توی موزه ‫نمایشش بدن دزدیده میشه.
‫درست مثل کاری که تو کردی.
‫من هیچ‌وقت چیزی ندزدیدم.
‫- پرس و جو می‌کنم. فردا بیا. ‫- باشه.
‫[رافائل پیدا شده است؟]
‫- صبح بخیر، خانم متصدی. ‫- بازم شما.
‫خوشحالم می‌بینمتون چون یه سوال دیگه دارم.
‫- شما دیوونه‌اید؟ ‫- اصلاً!
‫چون من توی لهستان زندگی نمی‌کنم.
‫واسه یه مدت کوتاه اومدم کراکوف و فقط ‫می‌خوام نهایت استفاده رو ببرم.
‫- بد نیست ورودی اصلی رو امتحان کنی. ‫- کردم.
‫واقعاً زیباست.
‫در واقع همونجا دم در یه پوستر دیدم...
‫اون سورپرایزی که موزه تدارک دیده چیه؟
‫آقا، سورپرایز یعنی سورپرایز
‫چون نمی‌دونید که چیه.
‫آها، درسته.
‫احیاناً یه تابلو از رافائل نیست؟
‫«پرتره مرد جوان» که توی جنگ جهانی گم شد؟
‫تمایلی ندارم در این مورد حرف بزنم.
‫شنیدم یه جایی نزدیک استژگوم پیدا شده.
‫دست از مزاحمت بردارید، وگرنه زنگ می‌زنم پلیس.
‫- بره یا گوساله؟ ‫- مرغه.
‫چطوری این آشغال رو می‌خوری؟
‫اسمت چیه؟ جیمز باند؟
‫نه، یِلِن.
‫کریشیک یِلِن.
‫کریشیک، گوش کن.
‫به اون آلویزی احمق بگو،
‫که تاکتیک‌هایی که توی کلمبو دیده ‫دیگه جواب نمیده.
‫مواظب خودت باش.
‫و یه چیز درست و حسابی بخور.
‫- سلام هلموت. ‫- سلام.
‫واسش یه قهوه بیار، یندروش.
‫گوش کن، موزه داره چنان معمایی ازش می‌سازه
‫که واقعاً ممکنه رافائل باشه.
‫- چیزی می‌دونی؟ ‫- آره.
‫- چی؟ ‫- یه چیزایی.
‫بگو.
‫میگم، ولی...
‫باید باهاش برقصی.
‫شوخیت گرفته؟
‫بهش گفتم توی آرژانتین زندگی می‌کنی،
‫و حالا باشیا می‌خواد باهات تانگو برقصه.
‫بهت گفتم من اهل رقص نیستم.
‫حتی وقتی یه خانم درخواست می‌کنه؟
‫باشه، انجامش می‌دم. ولی اول اطلاعات.
‫- مطمئنی می‌رقصی؟ ۱۰0 درصد؟ ‫- آره، 100 درصد.
‫- قول دزدونه؟ ‫- خفه شو، گفتم که می‌رقصم.
‫رافائل نیست.
‫پس می‌خواد بانو رو بدزده.
‫وقتی چیزی توی این موزه‌ست،
‫عمراً بشه دزدیدش.
‫100 درصد بانو نیست.
‫ولی یه بانو اینجا ۲۰۰ درصد منتظرته.
‫توی عکس جوون‌تره، ولی آره خودشه.
‫کیه؟
‫خب، می‌دونی، اون...
‫یه دزده.
‫اون یه دزده.
‫دزد آثار هنری.
‫۲۰ سال خبری ازش نبود، ‫و یهو سر و کله‌ش پیدا شده.
‫سراغ رافائل گمشده رو می‌گرفت.
‫یه رافائل؟
‫شایعه شده توی استژگوم پیدا شده.
‫فکر می‌کنید ممکنه خطرناک باشه؟
‫یه دزد همیشه دزده.
‫نگران نباشید.
‫سیستم امنیتی ما ردخور نداره.
‫به شرطی که تابلو توی موزه باشه.
‫من باید چیکار کنم؟
‫این دیگه کار ماست.
‫به هر حال تحت نظره.
‫بهترین نیروهام مراقبن.
‫اگه سعی کرد دوباره باهاتون ‫تماس بگیره بهم خبر بدید.
‫مستقیم به خودم زنگ بزنید.
‫حتماً.
‫- الو؟ ‫- سلام، سوما.
‫می‌خواستم حرف بزنیم.
‫خب بزن.
‫می‌تونی بیای اینجا؟ پیتزا سفارش دادم.
‫- الان؟ ‫- آره، الان.
‫نمی‌تونی یه فکری واسه آسانسور بکنی؟
‫تازه درست شده.
‫وای خدا.
‫این چیه؟
‫از کجا آوردیش؟
‫کپی هاگنه.
‫همیشه می‌گفت: ‫«اگه داری دو تا کپی می‌زنی، سه تا بزن.»
‫ولی ما اون موقع سه تا کپی فروختیم.
‫ممکنه این بوده که ‫«اگه داری سه تا می‌زنی، چهار تا بزن»؟
‫مگدا پشت کمد پیداش کرد.
‫وقتی داشت خونه‌ش رو تمیز می‌کرد.
‫هاگن بی‌شرف زیرک.
‫بعد دادش به من.
‫اون زمان که هنوز دوستم داشت.
‫ای وای!
‫فکر می‌کنی خنده‌داره؟
‫- خب، تعریف کن. ‫- چی رو؟
‫همه چی رو. چی شد؟
‫چرا اینجا زندگی می‌کنی؟
‫با یه بلیط یه طرفه و بدنامی ‫از نیروی پلیس اخراج شدم.
‫توی نوشیدنی زیاده‌روی کردم.
‫پسرم می‌دید و ناراحت می‌شد.
‫مگدا پرتم کرد بیرون.
‫الان سه ساله پاکم.
‫شروع کردم به کار توی حراست.
‫تا بتونم نفقه بدم.
‫- باید بهم زنگ می‌زدی. ‫- که چیکار کنی؟
‫به خاطر من نوشیدنی رو ترک می‌کردی؟
‫چرا اخراجت کردن؟
‫داستانش مفصله، بذار واسه بعد. تو چی؟
‫- من چی؟ ‫- چرا اومدی؟
‫اسلیم رو یادته؟
‫همون تازه‌کاری که واسه خیکی کار می‌کرد.
‫- نه. ‫- توی اسپانیا پیدام کرد.
‫بهم پیشنهاد کار داد.
‫خب به من چه؟
‫تو پرسیدی چرا اومدم.
‫از روی عادت پرسیدم.
‫منم از روی عادت جواب دادم.
‫گفت آسونه، بوم‌بوم، مثل اون قدیما با خیکی.
‫راجع به رافائلِ پیدا شده شنیدی؟
‫فقط شایعه‌ست.
‫همه همینو میگن، ولی...
‫اگه می‌خوای بدزدی، بدزد.
‫به من ربطی نداره.
‫نه، کاملاً برعکس.
‫داشتم فکر می‌کردم شاید راهی باشه ‫که حال اسلیم رو بگیریم.
‫اون رافائل رو از چنگش دربیاریم، ‫زودتر از اون بزنیمش.
‫من نیستم.
‫دیگه نمی‌خوام دنیا رو نجات بدم.
‫بسیار خب، پیشنهاد ندادم.
‫- فقط دارم بلند بلند فکر می‌کنم. ‫- منم بلند بلند جواب میدم.
‫خیلی‌خب.
‫من دیگه برم.
‫ممنون بابت شام.
‫و واسه اینکه بهم زنگ زدی. ‫اگه نمی‌زدی، می‌دونی که چی میشد.
‫می‌دونم.
‫[آتش‌بازی یان وربوس بندارک]
‫حواست باشه کدوم گوری میری.
‫- ممکن بود بکشمت. ‫- متأسفم.
‫حواسم پرت این نوشته شد.
‫یه زمانی یه دوست به اسم وربوس داشتم.
‫معدنچی بود.
‫پدر من معدنچی بود.
‫واقعاً؟
‫یه مشکلی داشت که تمام اسم‌ها رو یادش می‌موند ‫ولی چهره‌ها رو نمی‌شناخت.
‫یه جور بیماری داشت.
‫اسم شما چیه؟
‫سومینسکی. رابرت سومینسکی. چرا؟
‫سوما؟ بابام خیلی ازت تعریف کرده.
‫- پس تو... ‫- کورنلیا.
‫جدی؟
‫آخرین باری که دیدمت، تو...
‫- خورتسیلاوا. ‫- بکن‌باوئر.
‫آره، بابا بهم گفت. میشه سلفی بگیریم؟
‫واسه بابام.
‫منو می‌شناسه؟
‫اگه بهش بگم تو سومایی،
‫مجبوره باور کنه.
‫باشه.
‫چیه، یولیان؟
‫می‌تونی یه چیزی رو واسه تئودور ‫ببری خونه‌ی مگدا؟
‫توی پذیرش واست گذاشتم.
‫آره، حتماً، می‌تونم.
‫یه کادوی تولد دیرهنگامه.
‫تئو خیلی وقته دلش اینو می‌خواست.
‫مگدا نمیذاره نزدیکش بشم.
‫و به من اجازه میده؟
‫بسیار خب، تلاشمو می‌کنم.
‫صبح بخیر.
‫دوستم یه بسته واسم گذاشته. ‫رابرت سومینسکی.
‫بله.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫و می‌خوام اتاق رو تحویل بدم. اتاق ۱۰۲.
‫ولی قرار بود بیشتر بمونید. چی شده؟
‫- می‌دونید که چطوریه. ‫- به خاطر انگلیسی‌هاست.
‫نه، همه چی عالی بود.
‫می‌دونم، خیلی سر و صدا می‌کنن.
‫بخاطر مسائل خانوادگیه.
‫یه تاکسی می‌خوام.
‫ایستگاه قطار یا فرودگاه؟
‫فرودگاه بالیس.
‫ممنون.
‫ببخشید، اومدم نت‌های موسیقی ‫آقای روبینشتاین رو بگیرم.
‫بفرمایید.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫من می‌برمش.
‫- پروازتون چه ساعتیه؟ ‫- دو ساعت دیگه.
‫و کجا تشریف می‌برید، اگه فضولی نباشه؟
‫- مالاگا. ‫- اوه، اسپانیا.
‫میگن زندگی اونجا ارزون‌تره. راست میگن؟
‫- درسته. ‫- ولی اینجا بیشتر خوش می‌گذره، نه؟
‫گاهی وقتا.
‫نمی‌ریم فرودگاه. خیابون اسکارگی.
‫رئیس، عقاب پرید.
‫- الو؟ ‫- اومدم مگدا رو ببینم.
‫- بگم کی اومده؟ ‫- سوما.
‫خانم مگدا توی کارگاهشون هستن.
‫تعجب می‌کنم که راهتون دادن.
‫- سلام، سوما. ‫- سلام، مگدا.
‫عجب خونه قشنگی داری.
‫خونه‌ی منه.
‫- محشره. ‫- و اون چیه؟
‫یه کادو واسه تئو از طرف یولیان.
‫اگه می‌خوای راجع به یولیان حرف بزنی، می‌تونی بری.
‫باور کن...
‫روحمم خبر نداشت.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که ‫وقتی توی اسپانیا بهمون سر زدید...
‫همه چی عالی به نظر می‌رسید، ‫انگار واسه هم ساخته شده بودید.
‫اینطور به نظر می‌رسید.
‫ولی بعدش دیگه به نظر نرسید.
‫نمی‌خوام فضولی کنم،
‫ولی امکانش هست یه کم بهش آسون بگیری؟
‫که بتونه با خیال راحت بره دنبال عیش و نوشش؟
‫دیگه نمی‌نوشه.
‫نمی‌نوشه؟
‫نه.
‫اون یه معتاده.
‫و همیشه هم می‌مونه.
‫تئو هنوز مدرسه‌ست.
‫موقع رفتن بذارش توی راهرو.
‫مواظب خودت باش. خداحافظ.
‫یادم رفته بود این چشم‌انداز عالی رو داری.
‫تنها چیزی که دارم همین چشم‌اندازه.
‫سعی کردم با مگدا حرف بزنم.
‫- خب؟ ‫- خوب پیش نرفت.
‫خیلی‌خب، بده بیاد.
‫چی رو بدم؟
‫گفتی بعداً میگی، حالا داستانت رو تموم کن.
‫پنج سال پیش، فرمانده‌ی واحد ضدتروریسم شدم.
‫یه حادثه‌ای پیش اومد.
‫تقصیر من نبود. معاونم گند زد و کشته شد.
‫دو تا از بچه‌های دیگه هم همین‌طور، ‫و یه نفر هم فلج شد.
‫من گردن گرفتم. تا بیوه ماچیک بتونه غرامت بگیره.
‫بعدش رفتم سراغ نوشیدن.
‫نمی‌دونستم اینقدر بد بوده.
‫هست.
‫گوش کن یولیان، فکر کنم مگدا فقط ترسیده.
‫باور نداره که می‌تونی تغییر کنی.
‫دیگه چیکار باید بکنم تا ثابت کنم؟
‫- نمی‌دونم. یه فکری می‌کنیم. ‫- تو چرا؟
‫ممنون، سوما.
‫خودم از پسش برمیام.
‫من باید برم یه هتل جدید پیدا کنم.
‫می‌تونی اینجا بمونی. اگه بخوای.
‫یه اتاق اضافه دارم. بعد از فوت مادرم.
‫جدی میگی؟
‫من شب‌ها توی موزه مانگا کار می‌کنم. ‫و روزها می‌خوابم.
‫توی مانگا؟
‫همین الان اونجا بودم.
‫رفیق ژاپنیمون رو با یه تور گردشگری دیدم.
‫تاناکا. هنوز اینجا زندگی می‌کنه.
‫هیچ‌وقت از لهستان نرفت؟
‫- با ژاوینسکی ازدواج کرده. ‫- ژاوینسکی کیه؟
‫متصدی موزه.
‫بسیار خب. بفرما.
‫من رفتم.
‫- ممنون یولیان. ‫- ممنون.
‫سوماست.
‫- الو؟ ‫- حق با توئه، اسلیم.
‫نمی‌تونی دو بار وارد یه رودخونه بشی.
‫جدی؟ ما هیچ‌وقت توی این رودخونه نبودیم.
‫من این تابلو رو با تو نمی‌دزدم.
‫خودم می‌دزدمش.
‫کدوم تابلو؟
‫رافائل.
‫(ضرب‌المثل اسپانیایی)
‫تند نرو، باندراس.
‫دیوونه قطع کرد. چندزبانه‌ی لعنتی.
‫"دزدی که از دزد بزنه، صد سال آمرزیده میشه."
‫دقیقاً، یه دیوونه.
‫ببخشید.
‫درست شنیدم
‫که داشتید راجع به کوروساوا حرف می‌زدید؟
‫بله، این زره توی فیلم شبح جنگجو استفاده شده.
‫- کاگه‌موشا اثر آکیرا کوروساوا. ‫- فوق‌العاده‌ست.
‫شما راهنمای تور نیستید؟
‫توی موزه چارتوریسکی دیدمتون.
‫بله. نه. همسرم اونجا کار می‌کنه.
‫آها.
‫ببخشید، من باید برم.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫حافظه عجیبی واسه چهره‌ها دارم.
‫مگه تو ۲۰ سال پیش ‫بانویی با قاقم رو نیاوردی کراکوف؟
‫- بله، من بودم. ‫- پس درست فکر کردم.
‫نزدیک بود بانو رو واسه همیشه از دست بدیم.
‫آره، حمله به ماشین.
‫شما از کجا می‌دونید؟
‫من توی گروه ویژه‌ای کار می‌کردم
‫که از تابلوها محافظت می‌کرد و پسشون می‌گرفت.
‫واقعاً؟ پس شما جون منو نجات دادید؟
‫چطور؟
‫اگه بانو پیدا نشده بود،
‫باید میرفتم سراغ سپوکو. ‫(نوعی خودکشی با شمشیر برگرفته از آیین سامورایی)
‫جناب سوما، می‌تونم ناهار مهمونتون کنم؟
‫با کمال میل.
‫خب، کازو، همسرت توی ‫موزه‌ی چارتوریسکی کار می‌کنه؟
‫بله.
‫احیاناً نمی‌دونی چه سورپرایزی دارن تدارک می‌بینن؟
‫نمی‌تونم بهت بگم. زنم منو می‌کشه.
‫اون که نمی‌فهمه.
‫بهش قول دادم نگم، و نمیگم.
‫ولی می‌تونم بهت بگم چی داره میاد موزه‌ی مانگا.
‫با اینکه اونم یه رازه.
‫پس حاضری این یکی رو لو بدی، ‫ولی اون یکی رو نه؟
‫چون این راز منه.
‫و چون جونم رو نجات دادی،
‫حاضرم بهت بگمش.
‫راز رو بگو.
‫شمشیر تاچی فوکوشیما ماسانوریه،
‫که افتخار ریختن اولین خون رو
‫در نبرد شیزوگاتاکه در سال ۱۵۸۳ داشت.
‫آره، بیلبوردها رو دیدم.
‫ما هم یه شمشیر مثل این داریم.
‫اسمش شچربیتس‌ـه.
‫ولی اون سورپرایز چی؟
‫یه چیزی بهم بگو. هر چی.
‫اون... یه موجود زنده‌ست.
‫یه موجود زنده؟
‫چطوری زنده‌ست؟
‫چه کوفتیه؟ یه قاقم؟
‫ببخشید، جناب سوما.
‫بله؟
‫بفرمایید.
‫دارم میام.
‫متأسفم، همسرم بود. باید برم.
‫حتماً، به همسرت سلام برسون. ‫خداحافظ، کازو.
‫[گران‌ترین حیوانات جهان]
‫شیر سفید؟
‫۱۳۸ هزار دلار؟
‫فرنکل، اسب مسابقه دوازده ساله.
‫سوما؟
‫- شما؟ ‫- خورتسیلاوا.
‫شماره‌تو از دخترم گرفتم.
‫واقعاً خودتی؟
‫پس انتظار داشتی کی باشم؟ بکن‌باوئر.
‫فوق‌العاده‌ست، هنوز کراکوفی؟
‫تا یه مدت دیگه هستم.
‫پس بیا اینجا.
‫- داریم جشن می‌گیریم. ‫- جشن چی؟
‫تولد ۵۰ سالگیم.
‫اوه، برادر. تولدت مبارک!
‫خیلی خوب میشه اگه بیای.
‫حالا این مزرعه‌ت کجاست؟
‫اویچوف، نزدیک صخره‌ی «سوزن دئوتیما».
‫فکر نکنم امروز برسم.
‫باشه، یه وقت دیگه.
‫سلام، مگدا.
‫از یخچال یولیان.
‫یه سوالی ازت دارم.
‫پشت تلفن نمیشه، ولی می‌تونم بیام اونجا.
‫با تئو بیرونی، توی شهر؟ عالیه.
‫این زمین بازی کجاست؟
‫بلدمش.
‫باشه، دارم میام.
‫- سلام، مگدا. ‫- سلام.
‫- گل! ‫- آفرین!
‫- سلام، من عمو سوما هستم. ‫- منم تئو هستم.
‫کادوت رو دوست داشتی؟
‫- کدوم کادو؟ ‫- همونی که از طرف بابات بود.
‫- بابا؟ ‫- تئو، برو با دوستت بازی کن.
‫من با عمو سوما حرف می‌زنم.
‫بچه محشریه.
‫می‌دونی چیه؟
‫فقط می‌خوام بدونی که ‫من تو و یولیان رو به یه اندازه دوست دارم.
‫فقط محض شفافیت.
‫فقط نمی‌تونم ببینم جفتتون دارید زجر می‌کشید. ‫بی‌فایده‌ست.
‫نمی‌خوام راجع به یولیان حرف بزنم.
‫باشه، درمورد یولیان حرف نمی‌زنیم.
‫فکر می‌کنی خوشحاله که به عنوان سرایدار ‫توی یه موزه گیر افتاده؟
‫چرا اون کار رو قبول کرد؟
‫تا بتونه تئو رو ببینه.
‫اگه بیکار بود عمراً شانس دیدنش رو نداشت.
‫هیچ دادگاهی بهش اجازه نمی‌داد. ‫مگدا، لطفاً درک کن.
‫بهت گفت که تئو ‫به خاطر اون داشت غرق می‌شد؟
‫اینو بهت گفت؟
‫خیلی‌خب، دیگه نمی‌خوام راجع به این ‫حرف بزنم. زندگی خودتونه.
‫در واقع می‌خواستم راجع به یه چیز دیگه ازت بپرسم.
‫- اون کپی رافائل واسه چیه؟ ‫- دیدیش؟
‫- آره. ‫- خب که چی؟
‫گویا یکی می‌خواد اون رافائل رو بدزده.
‫رافائل رو؟ ولی اون که نیست.
‫پس چرا داری ازش کپی می‌کنی؟
‫فقط چون یه کپی هست ‫معنیش این نیست که هنوز وجود داره.
‫- یا اینکه جرمی اتفاق افتاده. ‫- جالبه.
‫به اسلیم که کمک نمی‌کنی، ها؟
‫- اسلیم کیه؟ ‫- بیخیال.
‫فقط میگم وقتی یکی ‫از یه تابلوی باارزش کپی می‌زنه،
‫یه خبری هست.
‫- تئو! ‫- بابا!
‫خیلی خوشحالم.
‫خیلی دلم واست تنگ شده بود.
‫منم دلم واست تنگ شده بود.
‫- مامان! ‫- مامان، بابا رو پیدا کردم!
‫بیا.
‫تئو، داریم میریم خونه،
‫و بابا هم میره سر کار.
‫- خداحافظ، تئو. ‫- خداحافظ.
‫زنبور سرخ! وایسا.
‫بهت میگم وایسا.
‫همین‌طوری داشتی رد می‌شدی؟
‫تعقیبم کردی، نه؟ ‫گند زدی به همه چی.
‫واسم مهم نیست. ‫می‌دونی چقدر واسم سخت بود؟
‫سه ماهه ندیدمش.
‫منم داشتم همین کار رو می‌کردم. ‫که کمک کنم ببینیش.
‫کی ازت خواست؟
‫برگرد سر زندگی خودت.
‫می‌خواستم کمکت کنم. به جفتتون.
‫اصلاً واسم مهم نیست.
‫واسه صبحانه منتظرم نمون.
‫مشکلی نیست.
‫مواظب باش، این یه موجود زنده‌ست.
‫- چی گفتی؟ ‫- یه موجود زنده.
‫متأسفم.
‫خورتسیلاوا!
‫بکن‌باوئر!
‫هی!
‫- اصلاً عوض نشدی. ‫- تو هم همین‌طور.
‫آره جون خودت. وربوس، الان اسپانیا زندگی می‌کنم.
‫- شاید باید اسم رمز رو عوض کنیم؟ ‫- چی بذاریم؟
‫- «لواندوفسکی.» ‫- باحاله. جوابش چی؟
‫- تو بگو. ‫- کارواخال خوبه؟
‫عالیه. تولدت مبارک.
‫کاش همیشه همدیگه رو بشناسیم.
‫ممنون.
‫- همسرم رو ببین، اولالیا. ‫- سلام.
‫- اولالیا. ‫- سومینسکی، خوشبختم.
‫و اینم پسرمه، یانک.
‫راه منو ادامه میده.
‫- سلام. ‫- سلام، کورنلیا.
‫یه موجود زنده‌ست.
‫آره، خیلی هم سرزنده‌ست.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫شاید بعداً.
‫من سانتر می‌کنم، تو هد می‌زنی،
‫حرکت آخر رو می‌زنیم، و با موفقیت ‫دوران حرفه‌ایمون رو تموم می‌کنیم.
‫بابا.
‫می‌خواد چی بدزده؟
‫فقط می‌دونم یه چیزی داره میاد.
‫ولی نمی‌دونم چی، کجا، کِی یا چطوری.
‫اول فکر کردم قضیه بانوئه.
‫ولی غیرممکنه.
‫بعدش فکر کردم قضیه رافائله.
‫ولی اون تقلبیه.
‫یه آمار دستم رسیده که موجود زنده‌ست.
‫- بن‌بسته. ‫- شاید اسب عربه؟
‫تمام حیوونای گرون‌قیمت رو چک کردم.
‫کی میاد اسب رو از یه موزه بدزده؟
‫- شاید زینش گرونه؟ ‫- بیخیال بابا...
‫توی شهر پرس و جو می‌کنیم.
‫خبرای زیادی هست.
‫دیگه بسه.
‫تولدته.
‫بیاید خوش بگذرونیم!
‫درسته. بریم برقصیم. بریم یانک.
‫عزیزم، وقت کیکه.
‫به زودی توی این کار ازم جلو می‌زنی.
‫همین الانشم جلو زدم.
‫- دو دقیقه‌ای برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بقیه‌اش مال خودت.
‫"ببوس و برو" یعنی پیاده کن برو، ‫نه اینکه پارک کن.
‫- برو بابا! ‫- اینجا پارک ممنوعه.
‫خفه شو، خانم.
‫هی، دلقک‌ها!
‫بابابزرگ.
‫نفهمیدی که سوت اسلیم ‫توی یه لیگ دیگه زده میشه؟
‫استعاره فوتبالی با سوت می‌خوای؟
‫بذار ازت بپرسم... ‫داری الکی توپ می‌زنی، بچه؟
‫«الکی توپ می‌زنم»؟ ‫توی قرون وسطی اینطوری حرف می‌زدید؟
‫قبل از سوت پایان خوشحالی نکنید.
‫این چرت و پرتای دمُده چیه که بلغور می‌کنی؟
‫موفق باشید.
‫تا... چی.
‫چرا داری در مورد تابلو می‌پرسی؟
‫قرار نیست یه تابلو باشه؟
‫- شاید آره، شایدم نه. ‫- لعنت به من.
‫سوما!
‫اینجا نخوابیدی؟
‫مهمونی بودم.
‫حدس بزن کجا.
‫حدس نمی‌زنم.
‫- خونه‌ی وربوس، توی اویچوف. ‫- عالیه.
‫اونو یادته؟
‫همونی که چهره‌ها رو یادش نمی‌مونه.
‫چهره‌ش یادم نیست، ‫وربوس هم یادم نیست.
‫- اول صبحی چی اعصابت رو ریخته به هم؟ ‫- لعنتی.
‫یه نمایشگاه لعنتی گرون‌قیمت داره میاد،
‫و سه تا از آدمام مرخصی استعلاجی‌ان.
‫همین شمشیره از ژاپن؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫کل شهر پر از بیلبورده.
‫راست میگی.
‫از ژاپن میاد؟
‫از لیتوانی. توی تراکای نمایش داده شده،
‫و حالا داره میاد اینجا.
‫کِی میرسه اینجا؟
‫چرا؟
‫می‌خوام برم موزه یه شمشیر گرون‌قیمت ببینم.
‫- می‌خوای بری موزه؟ ‫- معلومه که می‌خوام.
‫دو روز دیگه.
‫دو روز دیگه؟ میام اونجا.
‫خیلی‌خب، بیاید تمرکز کنیم، وقت زیادی نداریم.
‫می‌دونیم چیه و کِی میاد.
‫که می‌مونه: کجا و چطور.
‫اسلیم گفت همون قضیه ۲۰ سال پیشه. پس کانال‌ها؟
‫نه، این مدل بوم‌بوم نزدیک مانگا غیرممکنه.
‫کانال‌ها خیلی کم‌عمق و باریکن.
‫شهر قدیمی نیست.
‫پس باید زودتر اتفاق بیفته.
‫وقتی شمشیر برسه مانگا، جاش امنه.
‫توی مسیر فرودگاه بهش حمله می‌کنن؟
‫اسکورت میشه،
‫باید اسلحه داشته باشن.
‫۱۵ سال زندانِ بیشتر داره. نمی‌ارزه.
‫ما که نمی‌خوایم بدزدیمش، نه؟
‫می‌خوایم جلوی دزدی رو بگیریم؟
‫آره، معلومه. نگران نباش.
‫یه چیز دیگه.
‫هزینه‌های اضافی داره، واسه شما هم همین‌طور.
‫ما مجانی کار می‌کنیم.
‫اگه نتیجه بده مهم نیست.
‫تنها چیزی که می‌تونم بهتون بدم ‫یه تعطیلات توپ توی آندلسه.
‫- به نظر من که خوبه. ‫- من هستم.
‫منم هستم. و ممنون بابت نیوکمپ.
‫بابا بردمون ال‌کلاسیکو.
‫می‌دونم به خاطر تو بود.
‫باباتون اون موقع کارش رو عالی انجام داد.
‫حقشه که اشتراک مادام‌العمر لالیگا داشته باشه.
‫و عجب ترکیبی داشتن!
‫والدز، پویول، ژاوی، اتوئو،
‫رونالدینیو، مسی، و اینیستا.
‫بارسا اون روز ۳-۰ برد.
‫اتوئو دقیقه ۲۹ با پاس رونالدینیو گل زد.
‫بعد فن برونکهورست دقیقه ۴۳ با همکاری دکو.
‫و دقیقه ۷۷، رونالدینیو،
‫بعد از اینکه اتوئو پاس گلش رو جبران کرد.
‫فقط واسه اینکه یه بار دیگه تو زندگیم ببینم،
‫دقیقه ۹۰ لیگ قهرمانان اروپا،
‫لواندوفسکی یه سانتر عالی واسش میشه،
‫با قیچی برگردون می‌چسبونه به طاق دروازه،
‫و کل استادیوم فریاد می‌زنن: «لواندوفسکی.»
‫بچه‌ها...
‫- اگه یه پل باشه چی؟ ‫- پل؟
‫- یه پل. ‫- وسط شهر؟ غیرممکنه.
‫- قراره یه چیزی رو منفجر کنن. ‫- مطمئنی؟
‫آره. درست مثل قدیم.
‫انفجار راه انداختیم.
‫یه عالمه مواد منفجره لازم دارن.
‫فرض کنیم اونجان.
‫میشه شناسایی‌شون کرد؟
‫آره، اگه سمتکس باشه.
‫۳۰ ساله که بهش مواد فرار اضافه می‌کنن
‫تا راحت‌تر شناسایی بشه.
‫یه اقدام ضدتروریستیه.
‫می‌تونی خنثاش کنی؟
‫مثل آب خوردن، اگه بتونم روی فرکانس ‫چاشنی قفل کنم.
‫کدوم پل؟
‫- دبنیتسکی. ‫- چرا دبنیتسکی؟
‫دبنیتسکی شش ماهه که در دست تعمیره.
‫به همین خاطر. ساخت و ساز، سر و صدا.
‫می‌تونی مواد منفجره کار بذاری ‫بدون اینکه کسی بفهمه.
‫طیف‌سنج گاز پهپاد اینو پیدا کرد.
‫همش سمتکسه؟
‫نمی‌دونم، ولی قطعاً مواد منفجره پلاستیکیه.
‫حالا اینو ببین.
‫یه گوشی نوکیا قدیمیه.
‫احتمالاً واسه انفجار ازش استفاده می‌کنن.
‫یه نوکیا قدیمی؟
‫باتریش بیشتر شارژ نگه می‌داره.
‫خب، یکی باید بره بالا و قطعش کنه؟
‫فکر کنم یه پارازیت‌انداز رادیویی کافی باشه.
‫ولی اگه روی نوکیا پارازیت بندازیم،
‫نمی‌تونیم از گوشی‌های خودمون استفاده کنیم.
‫لحظه‌ی آخر انجامش می‌دیم.
‫تا نفهمن.
‫لحظه‌ی آخر کِی میشه؟
‫وقتی ماشین حامل شمشیر توقف کنه.
‫ولی چطوری بوم‌بوم رو شروع می‌کنی، ‫اگه رادیو نباشه؟
‫با کابل.
‫باید روی زمین کابل بکشیم.
‫به هر حال باید بریم بالای پل.
‫کابل رو قایم می‌کنیم.
‫- ولی کی روشنش می‌کنه؟ ‫- اونی که روی پله.
‫نه، من خودم کار دارم.
‫- سلام. ‫- سلام، جناب سوما.
‫ببخشید که بدون دعوت اومدم.
‫داشتم به اون شمشیر فکر می‌کردم.
‫نمی‌دونستم همچین شمشیر فوق‌العاده‌ایه.
‫بهت گفتم محشره.
‫- چرا اینقدر باارزشه؟ ‫- چرا؟
‫تاچی اولین شمشیر سامورایی‌ها بوده.
‫و بلند بودن.
‫وقتی جنگ تن به تن شروع شد،
‫تیغه‌های کوتاه‌تر ساختن، کاتانا.
‫و تمام تاچی‌ها کوتاه شدن.
‫واسه همینه که پیدا کردن یه تاچی دست‌نخورده ‫مثل این خیلی نادره.
‫اگه اینقدر بلند و خمیده بوده،
‫چطوری حملش می‌کردن؟
‫یه جعبه مخصوص داره.
‫بدون منفذ، ضد آتیش، و مقاوم در برابر له شدن.
‫چه شکلیه؟
‫سه نوع از این جعبه‌ها هست.
‫- فقط همین؟ ‫- فقط سه تا.
‫توی قرن شونزدهم سیزده‌تا بودن.
‫ولی فقط سه تا باقی موندن.
‫نِکو: گربه، تونبو: سنجاقک،
‫و تورا: ببر.
‫جعبه‌ها از سخت‌ترین لاک ساخته می‌شدن،
‫و با فولاد تقویت می‌شدن.
‫ولی اون مال قدیما بود، آره؟
‫الان که دیگه از لاک استفاده نمی‌کنن؟
‫قطعاً، ولی ظاهرشون همونه. ببین.
‫جدیدا با گرافن تقویت میشن.
‫- ۲۰۰ برابر قوی‌تر از فولاده. ‫- اجازه هست؟
‫سبکن و حس مقوا دارن.
‫گرافن.
‫خب اونی که از ویلنیوس میاد ‫توی سنجاقک میاد یا ببر؟
‫یا گربه. نمی‌دونم.
‫محرمانه‌ست.
‫شرط می‌بندم همینطوره.
‫واقعاً شگفت‌انگیزه.
‫ببخشید، باید جواب بدم.
‫الو؟ نه.
‫آره، توی جلسه‌ام.
‫یولیان، این گیتار تئو یه جعبه عالی داشت.
‫به نظر میومد سفارشی‌ساز باشه.
‫از کجا گرفتیش؟
‫از استافسکی، دوست قدیمی هاگن.
‫کارگاهش توی خیابون پارکواست.
‫چه نقشه‌ای داری؟
‫هیچی، دنبال کادو واسه کارمن می‌گردم.
‫آها، بهش بگو مگدا رو می‌شناسی.
‫- باید برم، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بابامه.
‫آدم خیلی مهمیه.
‫اگه اون باباته،
‫پس خطری نمایشگاه‌هامون رو تهدید نمی‌کنه.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫سفارش می‌گیرید، خانم؟
‫من خانم نیستم، نِلا هستم.
‫واسه یه جعبه اومدم.
‫واسه جعبه باید با پدربزرگم حرف بزنید. بابابزرگ.
‫ممنون، نِلا.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫جعبه سفارشی می‌سازید، درسته؟
‫واسه ساز، کفش طبی.
‫سه تا جعبه مثل اینا می‌خوام.
‫اینم جزئیاتش.
‫سفارش عجیبیه.
‫جنسشون چی باشه؟
‫یه چیزی شبیه گرافن.
‫پلی‌استر مات.
‫و قفل رمزدار می‌خوام.
‫- سه یا چهار رقمی؟ ‫- چهار رقمی.
‫تا فردا می‌خوامشون.
‫مطمئن نیستم توی دو هفته بتونم بسازمشون!
‫فردا صبح. پولش مهم نیست.
‫شوخیتون گرفته. من تنهام ‫و فقط دو تا دست دارم.
‫روی تابلو نوشته «استافسکی و پسر». ‫پسرت نمی‌تونه کمک کنه؟
‫اون پسر خود منم.
‫قبلاً واسه هاگن کار می‌کردی، نه؟
‫چیزی یادم نمیاد.
‫واسه فردا آماده میشه یا نه؟
‫دو هفته، چونه هم نزن.
‫ممنون.
‫یه چیزی رو جا گذاشتید.
‫لواندوفسکی؟ همه چی روبه‌راهه؟
‫نه، بدبخت شدیم.
‫ای داد بیداد...
‫جعبه نداریم. باید بریم سراغ نقشه دوم.
‫نقشه دوم چیه؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫- الو. ‫- می‌تونی غواصی کنی؟
‫من؟
‫از آب متنفرم.
‫ولی کورنلیا غواصیش عالیه.
‫بسیار خب، اینا رو داریم: کپسول، کفش غواصی،
‫کمربند، رگلاتور، و جلیقه.
‫میشه ۳۶۵۰.
‫بپیچمشون؟
‫بذار اول چک کنم.
‫صبر کن ببینم، می‌خری یا نه؟
‫من می‌خوام اینم بخرم.
‫یه لحظه!
‫سلام، کورنلیا. ‫شنیدم غواص ماهری هستی.
‫من مدرک استادی غواصی دارم. چرا؟
‫لباس غواصی داری؟
‫نه، همیشه کرایه می‌کنم. چرا؟
‫سایزت چنده؟
‫کوچیک. چرا؟
‫بسیار خب، ممنون.
‫- سایز کوچیکه، درسته؟ ‫- بله.
‫و آخریشه؟ می‌برمش.
‫حتماً.
‫- الو؟ ‫- مگدا، یه یارویی اومد اینجا.
‫می‌خواست تا فردا واسش چندتا جعبه بسازم.
‫و چه ربطی به من داره؟
‫اسم هاگن رو آورد.
‫- چه شکلی بود؟ ‫- کاپشن چرمی پوشیده بود.
‫سوما. می‌شناسمش.
‫- انجامش بده. ‫- چطوری؟ واسه فردا؟
‫تنهایی نمی‌تونم بسازمشون.
‫وقتی این آدم ازت چیزی می‌خواد، انجامش بده.
‫بهتره انجامش بدی. ‫تمام کارای دیگه رو ول کن و بسازش.
‫- و چی به من می‌رسه؟ ‫- هیچی.
‫اگه به این آدم کمک نمی‌کردی، هاگن نمی‌بخشیدت.
‫فقط انجامش بده.
‫مجانی؟
‫تو به من بدهکاری.
‫به تو نه، به هاگن بدهکارم.
‫- دقیقاً. و من وارثشم. ‫- خداحافظ.
‫گژش، گوش کن.
‫گژیمالا، چیشفسکی و بقیه رو بردار و بیاید اینجا.
‫یه کار داریم، فوریه.
‫صبح بخیر.
‫- یه سوت می‌خوام. ‫- سوت؟
‫- مثل این؟ ‫- چیز درست و حسابی نداری؟
‫مثل حرفه‌ای‌ها واسه داورها؟
‫داور؟
‫بفرما.
‫عالیه. سه تا می‌برم.
‫سه تا؟ حتماً.
‫- سه تا سوت، بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- حکاکی هم می‌کنید؟ ‫- بله.
‫همه‌شو با هم حساب می‌کنم.
‫می‌تونید اینو حک کنید؟
‫بستگی داره روی چی باشه. روی اینا؟
‫استافسکی هستم، از پارکوا.
‫شانس آوردید، یه مقدار از این پلی‌استر مشکی دارم.
‫سفارشتون تا فردا آماده میشه.
‫فوق‌العاده‌ست. فردا چه ساعتی؟
‫وقتی آماده شد بهتون زنگ می‌زنم.
‫ممنون. ممنون.
‫بله؟
‫یه مرد عجیب و غریب اومده دیدنتون.
‫اسمشو بهم نگفت.
‫- من برگشتم! ‫- لوکاشک!
‫مارچین!
‫کثافت دوست‌داشتنی.
‫خیلی خوبه می‌بینمت.
‫واسه همیشه برگشتی؟
‫دیوونه شدی؟ واسه تعطیلات اومدم. ‫یه نوشیدنی بزنیم؟
‫ایلونکا، مشکلی نیست. ‫دو تا قهوه نیم ساعت دیگه.
‫چند دقیقه دیگه با عضو شورا جلسه دارید.
‫می‌تونه صبر کنه.
‫از منظره‌ی میز قدیمی من لذت می‌بری؟
‫می‌دونی که. همه چی آرومه، امن و امان.
‫اگرچه دوست قدیمیمون سوما تازه پیداش شده.
‫- نه بابا. ‫- رفتارش عجیب شده.
‫دور و بر موزه چارتوریسکی می‌پلکه.
‫قرار بود برگرده اسپانیا. ولی هنوز نرفته.
‫۲۰ سال خبری ازش نبود.
‫و یهو برمی‌گرده.
‫شاید مثل من اومده تعطیلات.
‫سفر نوستالژیک.
‫امیدوارم.
‫ولی با این همه امکانات امنیتی الان،
‫بین خودمون باشه، کل واحد ما ممکنه...
‫همین امروز درش تخته بشه.
‫من که عاشق بازنشستگی‌ام.
‫ولی تا وقتی پول میدن...
‫آره، معلومه.
‫تو چطور؟
‫توی آمریکا پول خوب میدن؟
‫بذار اینطوری بگم برادر، آره میدن.
‫- من اومدم. ‫- باشه.
‫کمیسر گفت اگه میشه منتظر بمونید،
‫الان با کسی جلسه دارن. لطفاً.
‫- قهوه میل دارید؟ ‫- نه، ممنون.
‫- چای؟ ‫- ممنون.
‫معمولاً پشت میزم.
‫ولی دو سال پیش مجبور شدم جای ‫یه دوستی برم عملیات میدانی.
‫قرار بود یه چیز روتین باشه.
‫یه خبر بهمون رسید که توی تورنس،
‫محله‌ی زیاد جالبی توی لس‌آنجلس نیست،
‫یه جورایی مثل پروکوچیم-بیژانوف خودمون.
‫خلاصه، چند تا خلافکار داشتن کوکائین ‫کلمبیا رو تحویل می‌گرفتن و بسته‌بندی می‌کردن.
‫ما ریختیم اونجا. من، رفیقم جیک،
‫و تیم ضربت، ضدتروریست.
‫تیم ضربت ریخت داخل، پاکسازی کرد.
‫همه چی خوب بود. تا اینکه یه چیزی
‫توی یه کوچه فرعی دیدم.
‫رفتم اونجا! خوردم به دو تا لاتین.
‫هر کدوم عین اسکوبار ‫با یه گلاک ترکیه‌ای توی صورتم.
‫خودمو خراب کردم.
‫برتام همرام بود، آره،
‫ولی اصلاً نمی‌تونستم جفتشون رو همزمان بزنم.
‫واقعاً فکر کردم توی اون کوچه‌ی ‫پر از کثافت تورنس می‌میرم.
‫واسه همین پریدم بیرون و داد زدم:
‫«آشغال‌های زپرتی!
‫لاشخورهای لعنتی توی لباس رزم!
‫جوری می‌زنم توی صورت‌های جوش‌جوشی‌تون،
‫که سر از «مدلین» دربیارید! ‫(از شهرهای کلمبیا)
‫روی قبرتون تف می‌کنم،
‫و حتی مانیتو هم به دادتون نمی‌رسه.»
‫- یا خدا. ‫- آره.
‫واکنششون چی بود؟
‫خشکشون زد.
‫فکشون با گلاک‌هاشون افتاد زمین.
‫رفیقم جیک رسید روی پشت بوم،
‫و جفتشون رو زد.
‫شانس آوردی.
‫فکر کردم معجزه شده.
‫ولی جیک واسم توضیح داد:
‫اونا خشکشون زد چون یه مأمور سفیدپوست دیدن ‫که نشان رو گرفته سمتشون،
‫و داره به زبان سواحلی سرشون داد می‌زنه، ‫و اونا ترسیدن.
‫با اون همه حروف سایشی پشت سر هم
‫عجیب نیست که ترسیدن.
‫ولی مانیتو بیشتر آپاچیه، نه کلمبیایی؟
‫واقعاً از آخرین باری که دیدمت پیشرفت کردی، ها؟
‫بسیار خب، لوکاش، من می‌شناسمت.
‫واقعاً واسه چی اومدی؟
‫می‌دونم واسه تعطیلات نیست.
‫یاکوزا.
‫- یاکوزا؟ ‫- آره.
‫و این واسه توئه.
‫یا خدا.
‫همیشه آرزوشو داشتی.
‫چطوری اینو قاچاقی آوردی؟
‫راحت، خوب جایی قایمش کردم.
‫مواظب باش، لگد داره.
‫وای خدا، فکر کردم...
‫فرمانده، در مورد پُله.
‫جناب عضو شورا، یادمه، ‫الان یکی از دوستامو بعد از مدتی دیدم.
‫یه دقیقه دیگه میام خدمتت.
‫پل رو فراموش نکردم.
‫یه چیزی بخونم؟
‫یه وقت دیگه.
‫- بفرمایید دو تا. ‫- بله.
‫انجامش دادی.
‫چی نظرت رو عوض کرد؟
‫هاگن.
‫شانس آوردی.
‫یه مقدار از این لاک پیانو داشتم.
‫این چیه؟
‫قرار بود همشون مات باشن.
‫- ولی این یکی قشنگ‌تره. ‫- قشنگ‌تره؟
‫من دوستش دارم.
‫چرا یکیشون براقه؟
‫چون سنجاقکه.
‫مگه نباید همشون مات باشن؟
‫باید باشن.
‫یولیان، گوش کن، می‌خوام اینو بدونی.
‫- اسلیم می‌خواد شمشیر رو بدزده. ‫- سر کارم گذاشتی.
‫- شوخی نیست. ‫- چی میگی واسه خودت؟
‫آروم باش، استرس نگیر.
‫نمی‌تونه بدزده.
‫من می‌دزدمش.
‫از دزد می‌دزدمش.
‫دیوونه شدی؟
‫مگه شما با شرکت امنیتی حمل و نقل نیستید؟
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫این یعنی شما مهمون نیستید.
‫شما هم پرسنلید. مثل من.
‫- شاید. ‫- شاید.
‫آدمای من می‌تونن توی فرودگاه کمکتون کنن.
‫توی فرودگاه؟
‫تو خیلی پرتی.
‫شمشیر میاد ایستگاه اصلی.
‫با قطار؟
‫اونجا هم می‌تونیم کمک کنیم.
‫نه، ممنون، خودمون از پسش برمیایم. ‫آشپز که دو تا بشه و این حرفا.
‫ممنون.
‫همیشه باید اون دهن گشادت رو باز کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫- کورنلیا. ‫- در موقعیت. آماده حرکت.
‫جونیور؟
‫در موقعیت. آماده حرکت.
‫تمام.
‫همه چی روبه‌راهه، رئیس؟
‫آره، همه چی خوبه.
‫سلام، یولیان.
‫شمشیر ساعت ۲۲:۰۷ میرسه.
‫- باربری، ایستگاه اصلی. ‫- با قطار؟
‫تو از کجا می‌دونی؟ یولیان.
‫- لعنتی. ‫- چی شده؟
‫- یانک. ‫- اینجام.
‫برنامه عوض شد. یالا راه بیفت و برو ایستگاه اصلی!
‫- ایستگاه اصلی؟ ‫- چقدر طول می‌کشه برسی؟
‫بسته به ترافیک ۳۰ یا ۴۰ دقیقه.
‫- چرا ایستگاه اصلی؟ ‫- ۲۰ دقیقه وقت داری.
‫باشه.
‫مشکلی نیست. همه چی تحت کنترله.
‫بخاطر تأخیر عذر می‌خوایم، ‫ولی به دلایل امنیتیه.
‫وقتی شمشیر برسه موزه، ‫شما رو می‌بریم به هتلتون.
‫ممنونم. باعث افتخاره که اینجاییم.
‫- خوش اومدید. ‫- ممنون.
‫لطفا دنبالم بیاید.
‫من رانندگی می‌کنم. پروتکل امنیتی.
‫جناب تاناکا، تا موزه راه زیادیه؟
‫زیاد نه. از پل که رد بشیم، می‌رسیم.
‫- چرا وایسادیم؟ ‫- بوق بزن و ازش رد شو!
‫صبر کن، باید یه چیزی رو چک کنم.
‫لعنتی.
‫چرا این کار نمی‌کنه؟
‫تخلیه کنید، زود!
‫برید، برید، برید!
‫عجله کنید.
‫یه پروژه امضای لعنتی.
‫خب پسرا، حالا تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫فکر کنم کار سوماست.
‫یعنی ریسک برگشتن به زندان رو قبول می‌کنه؟
‫تا وقتی توی شهره، هر چیزی ممکنه. کی مسئوله؟
‫کی راهتون داده؟ شما کی هستید؟
‫اف‌بی‌آی، کثافت.
‫جدی؟ شماها اینجا هم می‌تونید عملیات کنید؟
‫- درسته. بگیریدش. ‫- دنبالم بیا.
‫فکر کنم شما جناب تاناکا باشی.
‫می‌دونی، ما 20 سال پیش همدیگه رو دیدیم،
‫سر قضیه دزدی بانو.
‫داشتید از ژاپن میاوردینش؟
‫بله. خوشبختانه موفق نشدن.
‫خوشبختانه.
‫بگو ببینم، جناب تاناکا، چطور میشه که
‫هر وقت توی کراکوف اتفاقی میفته، ‫هر ۲۰ سال یک بار،
‫شما همیشه وسط ماجرایی؟
‫- بدشانسی، گمونم. ‫- بدشانسی.
‫تا یه مدت از شهر خارج نشو.
‫یعنی چی شمشیر نیستش؟
‫نیست دیگه. اونجا بود، و حالا نیست.
‫ماشین زرهی داشت فرو می‌ریخت،
‫تیم امنیتی ژاپنی‌ها رو برد و...
‫و شمشیر رو توی ماشین جا گذاشتن؟
‫پسر، هرج و مرج بود.
‫انگار لاس وگاس خورده بود
‫به کارخونه‌ی فشفشه‌سازی توی تایلند...
‫این چه مزخرفاتیه؟
‫پسر، من دروغ رو از یه کیلومتری بو می‌کشم.
‫و اینجا بوی گندش میاد. می‌شنوی چی میگه؟
‫نگهبان‌ها مثل دخترمدرسه‌ای‌ها فرار کردن ‫و یه شمشیر قیمتی رو جا گذاشتن؟
‫هول کردن. همه‌جا آتیش بود. ‫چرا باید دروغ بگم؟
‫گفتی که ولورین،
‫ماشین زرهی، شروع کرد به فرو ریختن؟
‫گراز وحشی.
‫گفتی که گراز وحشی، ‫ماشین زرهی، شروع کرد به فرو ریختن؟
‫آره.
‫من با دقت بررسیش کردم.
‫فرو نریخته.
‫حتی با اون همه منور که دور و برش روشن شد.
‫از دید من انگار داشت فرو می‌ریخت.
‫شاید قرار بوده فرو بریزه.
‫ولی یه چیزی طبق برنامه پیش نرفته.
‫مواد منفجره‌ای که روی پل پیدا کردیم ‫قبلاً خنثی شده بودن.
‫کدوم خری خنثاشون کرده؟
‫به قول مأمورای اف‌بی‌آی تو آمریکا.
‫- چی گفتم؟ ‫- چیزی که نگفتی.
‫پرسیدی: «کدوم خری خنثاشون کرده؟».
‫چیزی که باید می‌گفتی این بود: ‫«کدوم مواد منفجره‌ی کوفتی؟».
‫- چی بود؟ گوشی رو بده من. ‫- ترجیح میدم ندم.
‫- اون گوشی لعنتی رو بده من. ‫- گوشی لعنتی رو بده بهش!
‫«کارتون عالی بود. با صدف و نوشیدنی منتظرم.
‫اتاق طاقی -۱»
‫توی بد هچلی افتادی، بی‌شرف.
‫آره...
‫اعتراف می‌کنم، اولش به شماها باور نداشتم.
‫ولی یه حسی داشتم.
‫قطعه‌ی زیباییه، آقای فوکوشیما.
‫موافق نیستید؟
‫گنجینه‌ی خانوادگی ماست.
‫بازش کن.
‫یک.
‫پنج.
‫هشت.
‫پسرا، بیاید با ما بازی کنید.
‫صبر کن، چی...
‫وای خدای من! یولک، حالت خوبه؟
‫سه.
‫این چیه؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫- یه لوله. ‫- می‌بینم که یه لوله‌ست.
‫شمشیر کجاست؟
‫اینجا چه خبره؟
‫«آخرین...
‫سوت»؟
‫نمی‌فهمم چی میگید.
‫یه سوءتفاهم کوچیکه، قربان.
‫باید عواقبش رو گردن بگیرید!
‫آروم، آروم، آقایون.
‫آروم باشید.
‫لطفاً نکنید.
‫این کار رو نکنید.
‫دارید چیکار می‌کنید؟ نه!
‫پلیس!
‫بخوابید روی زمین!
‫جناب فوکوشیما. ‫بالاخره رو در رو شدیم.
‫افتخار اینو خواهم داشت ‫که تا آمریکا همراهی‌تون کنم.
‫حالا بهش دستبند بزنید.
‫انگشت‌ها رو جمع کنید.
‫شاید بشه یه جوری پیوندشون زد.
‫به نظرت میشه؟
‫واو!
‫رمز رو از کجا می‌دونستی؟
‫۱۵۸۳.
‫تاناکا بهم گفت که این شمشیر اولین خون رو
‫توی یه نبرد معروف در اون سال ریخته.
‫اجازه هست؟
‫میگن ساختنش بیشتر از زمانی که
‫میکل‌آنژ صرف نقاشی کلیسای سیستین کرده، طول کشیده.
‫تونبو.
‫تونبوی لعنتی.
‫تونبو؟ منظورت سنجاقکه؟
‫- آره. ‫- سنجاقک؟
‫- متأسفانه. ‫- لعنتی.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫صبر کن. تورا!
‫توراست.
‫کدوم یکی: تورا یا تونبو؟
‫ببر یا سنجاقک؟
‫مثلثیه.
‫بگو دیگه! شماره سه، آره؟
‫گفتم که زاویه‌داره!
‫پس سه میشه، درسته؟
‫باشه. تمام.
‫پس واسه چی اون همه اسم ژاپنی یاد گرفتیم؟
‫باید یکیشو می‌ساختیم.
‫از کجا می‌دونستی کدومش میاد؟
‫کورنلیا، شماره سه‌ست.
‫پس ببره؟
‫آره، تورا، تورا، تورا.
‫شماره سه. توبلرون. تمام.
‫چیز دیگه‌ای نیست؟ پارازیت رو شروع می‌کنم.
‫- گفتم «تمام». ‫- دریافت شد.
‫می‌خواید ببینید اگه مواد منفجره رو ‫خنثی نکرده بودیم چی می‌شد؟
‫- کارت سریعه. ‫- هوش مصنوعی انجامش داد.
‫24 تا بمب توی عرشه پل.
‫کل پل می‌رفت تو هوا، ‫شمشیر، مردم، همه‌شون.
‫هیچی نمی‌موند.
‫اگه اون خانم‌های ژاپنی شمشیر رو ‫توی ماشین جا نذاشته بودن چی؟
‫اگه اون خانم‌های ژاپنی ‫شمشیر رو توی ماشین جا نذاشته بودن...
‫بدبخت می‌شدیم.
‫جونیور...
‫چی میگن؟
‫«می‌بینمت، لواندوفسکی!»
‫به زودی می‌بینمت، کارواخال!
‫توی آندلس می‌بینمتون.
‫هی، سوما.
‫- سلام، ویلک. ‫- چه خبر؟ بنزین می‌زنی؟
‫هیبریدیه.
‫پیشرفت کردی، ها؟
‫بد نیست.
‫احیاناً خبر نداری که کی ‫اون شمشیر ژاپنی رو بلند کرده؟
‫صندوق عقب رو بزنم بالا؟
‫بیخیال پسر، همینجور می‌پرسم.
‫دارم باهات شوخی می‌کنم.
‫داشتم فکر می‌کردم ۲۰ سال گذشته،
‫و من هنوز نفهمیدم
‫کی بانو رو بهمون برگردوند.
‫فکر کردن داره؟
‫به قول معروف خرشانسی آوردین.
‫فکر می‌کردم کار توئه.
‫جالبه که حس ششم چقدر می‌تونه غلط باشه.
‫باعث افتخار بود، ولی چیز دیگه‌ای لازم دارین؟
‫باید برم.
‫به هر حال خوشحال شدم دیدمت.
‫- موفق باشی. ‫- با احتیاط رانندگی کن.
‫شاید بهتر بود می‌گشتیمش.
‫صندوقش خیلی کوچیکه، شمشیر توش جا نمیشه.
‫به نظر من که جا میشه.
‫پس برو دنبالش! برو!
‫برو دنبالش!
‫- جلوتو نگاه کن، عوضی. ‫- من؟
‫اسکوترهای لعنتی.
‫حق تقدم با من بود.
‫اینجا دوربین هست، زنگ می‌زنم پلیس.
‫آروم باش، ما خودمون پلیسیم.
‫دقیقاً، پلیس همین الانشم توی صحنه‌ست.
‫- یکی باید خسارت این فرورفتگی رو بده. ‫- فرورفتگی؟
‫- ممکن بود اینجا بمیرم. ‫- کارت شناساییت رو نشون بده.
‫از همین‌جا می‌تونی ببینیش.
‫بدنارک؟
‫کورنلیا. و پدرم یان‌ـه.
‫سربازرس.
‫مزخرفه. این یه فرورفتگیه.
‫و اینم یه خط و خشه.
‫رنگ تازه‌ش داغون شد.
‫کی پولشو میده؟
‫سلام بابا، یکی از نیروهات می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫- من با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم. ‫- حالت چطوره؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫اگه خوبی، پس روز خوش.
‫می‌خوای هلت بدم؟
‫بازم فرار کرد.
‫خب؟ انجامش دادی؟
‫- پیشته؟ ‫- معلومه.
‫حالا چی؟
‫یه خریدار واسه تاچی دارم. توی آندورا.
‫منظورت چیه خریدار داری؟ دیوونه شدی؟
‫قرار بود فقط جلوی دزدی اسلیم رو بگیری.
‫فکر کردی مفتکی انجامش دادم؟
‫که همه چی رو به خطر انداختم که چیزی گیرم نیاد؟
‫- امکان نداره، حرفتو باور نمی‌کنم. ‫- آروم باش.
‫به تو هم سهم میدم.
‫پیشنهادش ۱۵ میلیونه. یورو.
‫پنج‌تاش مال تو.
‫من دزد نیستم، سوما.
‫ولی من هستم، یولیان.
‫20 پیش من بانو رو دزدیدم.
‫ولی تو مثل یه بزدل جا زدی.
‫تو عوضش کردی.
‫باورم نمیشه، لعنتی.
‫اینو قبلاً گفتی.
‫یه شمشیر ژاپنی چه اهمیتی واست داره؟
‫نمی‌فهمی، نه؟
‫تو قیمت همه چی رو می‌دونی ‫ولی ارزش هیچی رو نمی‌دونی.
‫گورت رو از خونه‌م گم کن بیرون.
‫واقعاً؟
‫و تو چرا کمکم کردی؟
‫چون خودت ازم خواستی.
‫می‌خواستی روی اسلیم رو کم کنی.
‫هی راجع بهش بهم غر زدی.
‫- باید می‌رفتی پیش پلیس. ‫- گمشو بیرون.
‫بسیار خب. ولی وقتی برم، کارمون تمومه.
‫همین الانشم تمومه، سوما.
‫گورت رو از زندگیم گم کن بیرون.
‫لعنتی!
‫مزاحم شدم؟
‫- صبح بخیر. نه، اصلاً. ‫- صبح بخیر.
‫دوستت ازم خواست یه چیزی بهت بدم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، الان میارمش.
‫لعنت بهت، سوما.
‫آره، خودش بود.
‫- روز خوش. ‫- روز خوش.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بی‌شرف دیوونه، پست‌فطرت!
‫در ازاش چی می‌خوای؟
‫بیخیال. مجانی انجامش دادم.
‫خب، خیلی ممنون، سوما.
‫می‌دونی چیه؟ یه سوغاتی ‫از لهستان واسه کارمن لازم دارم.
‫نمی‌تونم که از بازار واسش مجسمه بخرم.
‫شاید یه چیزی واسه کارمن داشته باشم.
‫- هنوز پایینی؟ ‫- آره.
‫- الان میام. ‫- باشه.
‫و حالا، کارناوال زودهنگام در کراکوف.
‫اینجا ریو یا لاس وگاس نیست، پل دبنیتسکیه.
‫تمرین سال نو نیست،
‫بلکه یه حواس‌پرتی برنامه‌ریزی شده‌ست.
‫یک شمشیر ژاپنی بی‌قیمت در راه موزه‌ی مانگا بود.
‫و نزدیک بود در مسیر دزدیده بشه.
‫خبرنگار ما کاسیا تیچکا در تپه واول جزئیات رو میگه.
‫ممنون، آنیتا. بله، شبیه یه صحنه اکشن ‫از یه فیلم قدیمیه.
‫یک ون حامل شمشیر تاریخی ژاپنی
‫قرار بود از توی یه سوراخ روی پل بیفته پایین.
‫و شمشیری به ارزش ۱۰۰ میلیون دلار
‫قرار بود دست دزدها بیفته.
‫خوشبختانه تیم امنیتی موزه،
‫به رهبری فرمانده یولیان پائولویچ،
‫با موفقیت نقشه رو خنثی کردن.
‫مامان، بابا توی تلویزیونه.
‫شمشیر در موزه مانگا به نمایش گذاشته میشه.
‫و حالا قهرمان ما اینجاست.
‫قهرمانان دیگه‌ای هم به جز من هستن.
‫یه کار تیمی بود.
‫یکی باید رهبری می‌کرد. این بار من بودم.
‫به ما بگید چطور تونستید جلوی دزدی رو بگیرید.
‫میگن اولش به نظر می‌رسید شمشیر دزدیده شده.
‫خب، نمی‌تونم تمام ترفندهام رو لو بدم.
‫فقط میگم...
‫تعجب می‌کنم که دزدها اصلاً ‫چنین فکری به سرشون زد.
‫اونا سیستم‌های امنیتی ما رو دست‌کم گرفتن.
‫خوشبختانه. بیاید اون اثر معروف رو ‫به بینندگان نشون بدیم.
‫آقای کازو.
‫بفرمایید. شرمنده.
‫- تئودور! ‫- بابا داره با من حرف می‌زنه.
‫همین شنبه، خودت می‌تونی ‫این شمشیر رو توی موزه ببینی.
‫عذر می‌خوام.
‫باید به این تماس فوق مهم جواب بدم.
‫حتماً.
‫آقای کازیو تاناکا.
‫- کازو. ‫- ببخشید، آقای کازو تاناکا...
‫مگدا، خیلی خوشحالم که زنگ زدی!
‫- نه، منم، تئو. ‫- سلام رفیق.
‫با اون شمشیر خیلی خفن شده بودی.
‫واقعاً؟
‫وقتی بیای دیدنش می‌ذارم بگیریش دستت.
‫ولی به کسی نگو.
‫مامان چی؟
‫آره، به مامان می‌تونی بگی.
‫مامان، بابا می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫«بی تو من چون باران بر قطار تشییع، غمگینم.
‫بی تو تمام دنیا پوچ، سنگین و بیهوده است.
‫بی تو من ناتمامم، یک تکه، طرحی معیوب،
‫بی تو من حقیرم، یک شوخی، یک احمق سرکش.»
‫مال خودته؟
‫نه. مال میکووای سپ شازینسکیه.
‫داشتم گشت صبحگاهیم رو می‌زدم، مثل همیشه...
‫و توی بوته‌ها دیدمش.
‫همین‌طوری پیداش کردی؟
‫- شم پلیسی. ‫- شم پلیسی؟
‫خرشانسی.
‫پس چرا اول به جای ما به تلویزیون زنگ زدی؟
‫تو که دیگه باید پروتکل رو بدونی.
‫مطمئن نبودم شما باهاش چیکار می‌کنید،
‫و می‌خواستم اول به پسرم نشونش بدم.
‫مهم اینه که برگشته، درسته؟
‫خدای من.
‫- ویدیو رو به این آدرس واسم بفرست. ‫- حتماً.
‫و هی، نمایشگاه به زودی باز میشه. ورودی رایگانه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫همش احساس می‌کنم قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫- یادم نمیاد. ‫- نه؟
‫نه.
‫کارمن!
‫کارمن، من برگشتم.
‫به‌به، ببین کی پیداش شده!
‫- کارمن، نمی‌ذاری بیام تو؟ ‫- نه.
‫یه کادو دارم که آرزوش رو داشتی.
‫اوه وای... چه نازه... خیلی قشنگه!
‫کارمن!
‫جدی جدی نمیخوای راهم بدی؟
‫کارمن!
‫- غرور دزدونه‌ت ارضا شد؟ ‫- آره.
‫کودن.
‫بی‌مسئولیت. متکبر.
‫فکر کردی اینطوری مردتر میشی؟ عوضی!
‫- آره. ‫- نمی‌خوام بشناسمت.
‫چرا هنوز مثل احمقا اونجا نشستی؟
‫یالا بیا خونه!
‫واقعاً که یه کودنی.
‫- متأسفم، قطارها... ‫- به نظر میاد آماده شروع هستیم.
‫خوش‌آمد می‌گیم به وزیر فرهنگ، آقای پیوتر نیوواژنی.
‫و همچنین نمایندگان مجلس از ورشو،
‫آقای پترو و آقای پیتریموفسکی.
‫خوش اومدید.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫با کمال افتخار به شما اعلام می‌کنم
‫که سورپرایزی که مدت‌ها منتظرش بودید، بازدید...
‫نوه‌ی، نوه‌ی، نوه‌ی... ۱۶ بار نوه‌ی...
‫بانو چچیلیا گالرانی است.
‫و همچنین بانو چچیلیا گالرانی بورتی دِ برامبیلا.
‫بیایید به گرمی ازش استقبال کنیم. بله.
‫این یعنی بیش از ۲۰ نسل!
‫ایشون نقاشی رو فقط توی کپی‌ها دیدن،
‫هیچ‌وقت اصلش رو ندیده.
‫که باعث افتخار بیشتر ماست... گل‌ها.
‫که نقاشی ما و موزه
‫متعلق به شماست، به لهستانی‌ها.
‫ما خیلی کنجکاویم که اولین کلماتشون چی خواهد بود
‫وقتی نقاشی اصلی مادر مادربزرگشون رو ببینن.
‫بفرمایید.
‫این فقط یه کپیه؟
‫منظورت چیه کپیه؟
‫چرا فکر کنی کپیه؟
‫این فقط یه کپیه، مگه نه؟
‫از کجا می‌دونی کپیه؟
‫واسه مادربزرگم سوال شده
‫که آیا ممکنه این نسخه اصلی نباشه ‫و فقط یه کپی بی‌نظیر باشه؟
‫- لعنتی. ‫- لعنتی.
‫چه نقاشی زیبایی.
‫یه هدیه ویژه واسه تو از طرف مگدا و یولیان.
‫فوق‌العاده‌ست. شبیه اصلشه.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط یولیان داره اذیتم می‌کنه.
‫واسه مادربزرگم سوال شده
‫که آیا ممکنه این نسخه اصلی نباشه و فقط یه...
‫درود بر تو، هاگن.
‫هاگن؟ هاگن کیه؟
‫یه مرتیکه‌ی زیرک.
‫اون نقاشی واقعاً قشنگه،
‫ولی باید قابش رو عوض کنیم.