- موجودات دریایی!
- موجودات دریایی.
- آره، ولی بیا بلندتر بگیم، باشه؟
با ابهت‌تر.
یه چیزی مثل این... موجودات دریایی،
شما رو احضار می‌کنم!
- موجودات...
- آره.
شما رو احضار می‌کنم.
- باشه، جلی، به من نگاه کن.
وقتشه که با مشکلات روبرو بشی.
این موجودات دوستاتن.
اونا بهت کمک می‌کنن با شر مبارزه کنی.
باید بهشون اعتماد کنی.
- اگه من دوست نداشته باشم چی؟
- خب، آره...
تنهایی که نمیشه با شر جنگید، درسته؟
به یه ارتش نیاز داری.
ببین، جلی، من بهت ایمان دارم.
- واقعا؟ - آره، واقعا!
فقط کافیه تلاش کنی.
- مامانم هیچ‌وقت نگفت این کمیک "کاپیتان سونامی" در مورد چیه.
در مورد چیه.
ولی فکر می‌کنم، یه جوری، در مورد منه.
- سلام.
چی می‌فروشی، بچه؟
من امسال قبلاً کلوچه خریدم، پس...
- گلن؟
- من تو رو می‌شناسم؟
- الان وقت خوبی نیست.
- به عکسی که برات فرستادم نگاه کن.
- اوه، خدای من.
- اون همونیه که من فکر می‌کنم؟
- کی رسید اونجا؟
- دو دقیقه پیش.
- ما تازه براش اعلامیه گم شدن صادر کردیم.
- از کجا می‌دونه من کجا زندگی می‌کنم؟
- نمی‌دونم.
ببین، فقط نگهش دار اونجا. - وایسا، وایسا!
همه چی خوبه؟ مامانش خوبه؟
- نمی‌دونم. نمی‌دونم.
ببین، مرد، بهت زنگ می‌زنم.
باشه؟
- باشه.
می‌دونی، یه اعلامیه گم شدن برای تو صادر شده.
اون بابات بود.
اون احتمالاً... هر دو: الان تو راهه.
- پلیس زودتر به اینجا می‌رسه.
- می‌خوای بهم بگی این همه چی در مورد چیه؟
- اون بهم گفت، اگه اتفاقیافتاد، بیام اینجا.
- یعنی چی، "اگه اتفاقی افتاد"؟
- تو که می‌دونی اون چطوریه.
- ام، چی شده؟
- منو اینجوری صدا نکن.
- چی؟
- دوستام منو ام صدا می‌کنن.
من تو رو واقعاً نمی‌شناسم.
- اما، مامانت کجاست؟
- رفته.
- "رفته" یعنی چی؟
- نمی‌دونم.
اون اونجا بود، بعدش رفت.
- آره.
بزرگترا گاهی این کارو می‌کنن.
برای یه روز یا دو روز می‌رن.
- یا یه دهه یا دو دهه.
فکر نمی‌کنی من می‌دونم تو کی هستی؟
من اصلاً شبیه اون نیستم.
کاپیتان من کجاست؟
- باشه، بیا یه لحظه نفس بکشیم.
کاپیتان من کجاست؟
- ببین، من نمی‌دونم تو فکر می‌کنی چی می‌دونی.
- بیخیال.
- تو چطور می‌تونستی بدونی؟
- چطور نمی‌تونستی بدونی؟
- چی شده مامانت؟
کاپیتان من کجاست؟
- نمی‌دونم.
کاپیتان من کجاست؟
- الان نمی‌تونم حرف بزنم.
- سیستو نیست.
- سیستو از چی نیست؟
- از امضا کردن.
اون نیست.
- اون نمی‌تونه نباشه. برش گردون.
- نه، اون یه مشکل خانوادگی یا یه همچین چیزی داره.
- نه، دارم بهت میگم، اون نمی‌تونه نباشه.
درستش کن.
برام مهم نیست چطور انجامش میدی.
- سیستو؟
- آره.
جرمی سیستو.
اون یه بازیگر از--
- "کاپیتان سونامی."
من می‌دونم جرمی سیستو کیه.
اون داره تو فروشگاه کمیکت امضا میده؟
- آره.
بیشتر از یه امضا دادنه.
یه چیز تعاملیه.
سیستو میاد، و بچه‌ها ژست درخواست می‌کنن.
- پس تو دوربین.
- هر کسی یه چیزی داره.
بچه‌ها می‌تونن لباسای خودشون رو انتخاب کنن و همه چی.
باحال میشه.
بیشتر از یه ساله داریم براش برنامه‌ریزی می‌کنیم.
تو در مورد فروشگاه کمیک می‌دونی، آره؟
چیه، داشتی منو تو گوگل سرچ می‌کردی یا چی؟
- آره، قبل از اینکه سوار اتوبوس بشم یه کم سرچ کردم
500 مایل اومدم تا یه غریبه رو ببینم.
اون واقعاً به خاطر فروشگاه کمیک بهت افتخار می‌کنه.
- آره، من وقتی بچه بودم، دیوونه کمیک‌های 'کاپیتان سونامی' بودم.
کمیک‌های 'کاپیتان سونامی' بودم.
هر هالووین، ما لباس‌ها رو می‌پوشیدیم.
موجودات دریا...
هردو: احضارت می‌کنم!
چیه، مامانت مجبورت کرده بود بخونیش؟
هی.
نه، نه، نکن--
این دیگه چه کوفتیه؟
- اون بهم گفت اگه اتفاقی افتاد، بیام اینجا
و اینو برات بیارم.
- اینا چیه؟
- گفت تو می‌دونی.
گفت فقط تو می‌دونی.
- پس ممکنه اون نباشه؟
- شوهر سابقش، مالکوم،
با غواص‌ها تو محل بود.
- شوهر سابقش؟
- ماشین تو گل گیر کرده.
دارن جرثقیل میارن تا درش بیارن.
اونا می‌تونن تایید کنن، ولی شوهر سابقش
مطمئنه که ماشین اونه.
می‌فهمم که شما پدر بیولوژیکی اما اندروز هستید؟
آقا؟
- بله؟
- شما از مادرش جدا بودید؟
- دقیقاً نه.
- فقط اینکه شما و خانم اندروز
خیلی از هم دور زندگی می‌کنید.
- آره، اون اما رو با مالکوم بزرگ می‌کرد.
- شما نمی‌دونستید که اون و خانم اندروز طلاق گرفتن؟
- نه، نمی‌دونستم.
- ما می‌فهمیم خانم اندروز--
- دیزیره.
- ما می‌فهمیم دیزیره نورودایورجنت هست.
- منظورت دیوونه‌ست.
- اون دارو مصرف می‌کنه،
یه سری داروهای خیلی مهم
برای کنترل سلامت روانش.
ولی اون سابقه هم داره--
- اون تو یه برنامه بود.
- اون تو برنامه‌های زیادی بود.
- آره، خب، اونا برای آدمایی مثل اون برنامه نمی‌سازن.
- آدمایی مثل اون چطورین؟
- چی دارن بهش میگن؟
- دارن بهش در مورد ماشین میگن،
که هنوز دنبال مامانشیم.
آدمایی مثل اون چطورین؟
- چی؟
- گفتی اونا برنامه ندارن
برای آدمایی مثل دیزیره.
- اون دیوونه نبود.
- باشه.
- اونا هیچ وقت سر اینکه چی بود، توافق نکردن.
یه روز اسکیزوفرنی بود.
روز بعد، اختلال شخصیتی بود.
اونا همه کاری کردن.
گاهی اوقات کاملاً عادی به نظر می‌رسید.
گاهی اوقات هیولا می‌دید.
و یه روز، داشت چرت و پرت رو دیوار خط خطی می‌کرد.
روز بعد، مثل پیکاسو نقاشی می‌کشید.
به این چی میگی؟
- نمی‌دونم.
تو بهش چی میگی؟
اون دوست داره امشب اینجا بمونه
تا قیم قانونیش برسه.
و اون گفت اگه برای شما مشکلی نداره، برای اونم خوبه.
- چی اون؟
- ناپدریش، مالکوم، قیم قانونیه.
اون تو راهه.
- اون حتماً قبلاً می‌دونسته.
چند هفته اخیر خیلی عجیب شد.
یه چیزی بود، ولی نمی‌دونم.
اون بهم نمی‌گفت.
ببین، رفیق، اون یه بچه باهوشه.
احتمالاً فقط تو آینه نگاه کرده و فهمیده.
- آره.
آره، فکر کنم همینطور بود.
- من چند ساعت دیگه اونجام.
ما اینو حلش می‌کنیم.
- داری رانندگی می‌کنی؟
- در مقابل چی؟
- آره، نمی‌دونم.
- متاسفم که زودتر بهت نگفتم.
- هی، تو چیزی در مورد این 'کاپیتان سونامی' می‌دونی
که اون با خودش آورده؟
- چی؟
- اون یه کیسه پر از نقاشی و چیزای دیگه داره
در مورد کاپیتان سونامی.
- الان نمی‌تونم در مورد کمیک بوک حرف بزنم، رفیق.
- نه، فکر کنم مامانش بهش داده بود
و گفته بود اگه اتفاقی براش افتاد این رو برای من بیاره
- باشه، این هیچ معنی نمیده.
- آره، منم همینو گفتم.
- خب، به پلیس نشونش دادی؟
- نه، اصلا بهش فکر نکردم.
- «کاپیتان سونامی»؟
- آره.
فکر کنم خودش همه رو کشیده.
خیلی زیاده، رفیق.
انگار ماه‌ها یا سال‌ها کار کرده.
- باشه، وقتی رسیدم نگاهش می‌کنم.
- هی، شما طلاق گرفتین؟
- چند سال پیش.
- خب، دوست داشتنش سخته، می‌دونی؟
- من بودم. من درخواست دادم.
من ترکش کردم.
- وقتی رسیدی می‌بینمت، رفیق.
- آره.
- با احتیاط رانندگی کن.
- می‌تونیم پیتزا یا چیزی بگیریم؟
- اصلا نمی‌دونستم مامانت کمیک می‌کشیده.
- هیچ‌کس نمی‌دونست.
- چرا نه؟
راز بود یا چیزی؟
- تو بگو.
هر کسی یه کاری داره.
تو چی؟
تو هیچ استعدادی داری؟
آره.
من نامرئی‌ام.
ولی من می‌تونم تو رو ببینم.
لطفا چند قدم اون‌ورتر برو.
- باشه.
- بهت میگم کی وایستی.
باشه، وایستا.
برگرد.
باشه.
اینا قوانینن.
تو به سمت من راه میری.
من به سمت تو راه میرم.
تو جوری رفتار می‌کنی که انگار منو نمی‌شناسی و نمی‌بینی.
- باشه. - باشه؟
- باشه. - و برو.
- چی؟ - چی؟
- من هنوز می‌بینمت.
- صبر کن، تو... تو منو می‌بینی؟
- آره. - همین الان؟ مطمئنی؟
- آره. - باشه، اینو می‌بینی؟
بگو چی...
چیه؟ اوه خدای من.
این مال توئه؟
- و اون به طرز جادویی دستبندشو بالا گرفته.
- اون جادو نیست. کیف‌قاپیه.
«بازگشت کاپیتان سونامی».
خدایا، کاش می‌شد.
سال‌ها پیش چاپش رو متوقف کردن.
- آره، می‌دونم.
داستان پری دریایی جنگجو همیشه مورد علاقه‌اش بود.
- امم.
این واقعا خوبه.
جدی، همه‌ی اینا.
این مثل... مثل یه بازسازی کامل خوبه.
یعنی، من...
واسه همینه که مامانت می‌خواست اینو برام بیاری؟
- فکر نکنم.
- چون، می‌دونی، من فقط فروشگاه کمیک رو اداره می‌کنم.
من ناشر نیستم. نمی‌تونم با این کاری کنم.
- فکر کنم فقط می‌خواست تو بخونیش.
گفت تو می‌دونی چرا.
- من نمی‌دونم.
نمی‌دونم چی می‌خواد.
من داستان یا این شخصیت‌ها رو نمی‌شناسم.
- آره، می‌شناسی.
اونه.
- چی منم؟
- اون یکی، جلی.
- جلی؟
- نگهبان امنیتیه با سوپ.
اون باید من باشم؟
- خب، یه جورایی.
- یه جورایی؟
اینو خوندی؟
- من صفحات رو خوندم، ولی همه‌اش نامرتبه.
و تموم نشده.
مثلا، این صفحات عکس دارن ولی کلمه ندارن.
- باشه، خب؟
- این داستان تو و داستان اون و داستان بابا نیست؟
خیلی از شماها با هم هستین.
تو این قسمت، شماها تو یه رستورانین.
جلی مثل یه بچه بزرگه که داره درباره کاپیتان سونامی حرف می‌زنه.
- کاپیتان سونامی می‌تونه هر موجود دریایی که می‌خواد رو احضار کنه.
اونا ارتششن.
اونا ابرقدرت دارن، مثل سرعت فوق‌العاده، پرش‌های فوق‌العاده...
- پرش‌ها؟ امم.
- بقای فوق‌العاده، انگشتان رعد و برق.
یه پری دریایی هم هست. - آره.
هر دو: اون یه پری دریایی جنگجوئه.
- باشه، اول از همه، من اینجوری حرف نمی‌زنم.
- فکر کنم وایپر مشکل داره
تو کنترل یه قدرتی یا چیزی.
مامانت واقعاً عاشق پری دریایی بود.
- شماها یواشکی اون قدرت‌های ماهی فوق‌العاده رو ندارین
که جلی می‌گفت، درسته؟
- نمی‌دونم فکر می‌کنی اون موقع چه اتفاقی افتاد
برای همه‌مون، ولی...
این اون نیست.
- تو نگهبان نبودی؟
- خب، آره، یه زمانی نگهبان بودم،
ولی همیشه خیس آب نبودم
و دائم سوپ بخورم.
- مست بودی؟
- آره.
آره، بودم.
- الان مستی؟
- شش ساله پاکم.
- هوم.
- خب، پس مامانت اینجوری درباره من فکر می‌کنه، ها؟
فکر می‌کنه من یه نگهبان عرق‌کرده و احمقم
که مشکل سوپ داره؟
و این وایپر هم قراره مالکوم باشه؟
و چیزای عجیب غریب از پشتش دراومده؟
و اون... چیکار می‌کنه؟
داره یه مایع جادویی یا چیزی می‌فروشه؟
این... این همون تابستون بود
که اولین فیلم «کاپیتان سونامی» اومد بیرون.
من بعضی از این جاها رو می‌شناسم.
ببین، اِما،
این برای هر کسی زیاده.
من هیچی از بچه‌ها نمی‌دونم.
حتی نمی‌دونم تو الان چطور اینجا نشستی.
ولی من مامانتو می‌شناسم. - تو مامانمو می‌شناختی.
- می‌دونم مامانت دنیا رو متفاوت از بقیه می‌دید.
تا بقیه ما.
شاید این چیزیه که دنیا برای اون این شکلیه.
ولی هر چی که این هست، کتاب تاریخ نیست.
این فقط مامانته که دنیا رو از طریق...
- از طریق کالیدوسکوپ.
نابغه شکست‌خورده، درسته؟
مردم اینجوری صداش می‌کنن.
تو مامانمو نمی‌شناسی.
تو مامانمو می‌شناختی.
سال‌هاست ندیدیش.
جواب تلفن نمی‌دی.
جواب نامه نمی‌دی.
فکر می‌کنی بهتر شد؟
نه.
بدتر شد.
می‌دونی چقدر سخته کارتو نگه داری
وقتی یه مادر مجردی
با یه بیماری روانی کنترل‌نشده؟
وقتی دختر ۱۲ ساله‌ت باید دیوونگی‌هاتو
به لیست خرید تبدیل کنه؟
اون بدتر شد.
این؟
این بهترین کاریه که تونست بکنه.
گفتی این کتاب تاریخ نیست.
خب، شاید کتاب تاریخ تو نیست، ولی مال اونه.
و این چیزیه که اتفاق افتاد.
- من اونجا بودم، اِما.
می‌دونم چی شد.
- حتی نمی‌دونستی دختر داری.
دیگه چی رو از دست دادی؟
کاپیتان من کجاست
- راستش نه، گاس، الان نمی‌تونم.
- مرد سیستو گفت مسئله پول نیست.
یه وضعیت اضطراری خانوادگیه.
- آره؟ باشه.
- منظورم اینه که میگه سیستو اینجوری نیست.
- می‌دونم. - آدم خوبیه.
- ببین، من... - واقعاً متاسفم.
- ولش کن. تقصیر تو نیست.
- آره، می‌دونم، ولی این مهمه.
- هی، الان تو مغازه‌ای؟
- آره. اینجام.
- یه لطفی می‌کنی؟ - آره. بگو.
- رمز گاوصندوق پشت رو می‌دونی، آره؟
- آره، می‌دونم.
- یه جعبه اونجاست. می‌تونی بیاریش برام؟
- توش چیه؟
- چی می‌گی، توش چیه؟
فقط... فقط جعبه رو بیار برام.
- نه، این قضیه سیستو، باشه، اونقدر بد نیست.
- نوشیدنی نیست.
قول می‌دم نیست.
من خودم اینجا یه وضعیت اضطراری خانوادگی دارم.
- اوه، لعنتی، گلن، حالت خوبه؟
- آره، خوبم.
فقط، می‌تونی جعبه رو روی ایوون بذاری
و بعد یه پیامک برام بفرستی، باشه؟
- باشه. الان؟
- آره، همین الان. خیلی مهمه.
باشه، آره.
حله. - باشه. ممنون، گاس.
باشه.
پس اگه این نسخه اون از تاریخه، چی میگه؟
خوندیش؟
- نمی‌دونم ترتیبش چیه.
فقط صفحه و جاهای خالیه.
- می‌خوای من برات مرتبش کنم؟
- آره.
لطفاً؟
- انتظار داری اینجا چی بشه؟
- نمی‌دونم. یه چیزی.
- مثلاً چی؟ چه چیزی؟
- مثلاً اگه این داستانه و همه‌مون توشیم،
چطوری تموم میشه؟
جلی و وایپر و سدونا و فکر کنم من.
- چی گفتی؟
- اون مامانه، سدونا.
چیزی یادت میاد؟
سلام.
- ببخشید.
تو ۱۲ سالته؟
- آوریل ۱۳ سالم میشه.
- حدود ۱۲ آوریل؟
اگه این همونیه که فکر می‌کنم،
ما قبلاً ارتباطمون قطع شده بود.
- چقدر؟
- سال‌ها.
مامان و بابات... اوضاع خوب نبود.
اون بی‌خانمان بود،
یعنی کاملاً بی‌خانمان، تو چادر زندگی می‌کرد.
مال هم همه جا بود.
یه مدت ازشون خبر نداشتم.
- کسی خونه‌ست؟
فقط منم.
- پس این شروعشه؟
- همیشه برای من مثل یه پایان بود.
- اوه.
داری از یه چیزایی می‌گذری.
جلی میگه اسمش رو از عموش گرفته
به خاطر یه کمیک 'کاپیتان سونامی'.
- جدی میگم، تو کی هستی؟
جلی از کجا اومده؟
- عمو تونی من اونو به من داد.
- ولی چرا؟ چرا جلی؟
- کمیک شماره پنج 'کاپیتان سونامی'.
- آره، من چیزی ندارم.
- خب شماها چیکار می‌کردید؟
- فقط پرسه می‌زدیم.
- گم شدید؟
- اوه، میشه اینو گفت.
- تا حالا گم شدی، جلی؟
- من جی‌پی‌اس دارم.
- چی؟
- اون هیچ‌وقت بهت نگفت ما چطور همدیگه رو می‌شناختیم؟
- اونا یتیم بودن و تو خانواده سرپرستشون بودی.
- ما همه‌مون یتیم بودیم.
- ولی خانواده تو بود.
- عمو تونی.
- مامان بهش می‌گفت عمو تی.
اون عموی واقعی تو بود.
- آره.
اون عموی واقعی من بود.
عمو تونی منو بعد از اینکه پدر و مادرم...
مسمومیت با مونوکسید کربن.
می‌دونی چیه؟
اونا تو گاراژ بودن.
عمو تونی پیداشون کرد و کشیدشون بیرون،
ولی خیلی دیر شده بود.
ولی اون منو پیش خودش نگه داشت.
اون بعد از مرگ خاله باربارا، همسرش،
قبلاً هم بچه‌ها رو سرپرستی می‌کرد.
مامان تو و مال قبلاً اونجا بودن.
ما تنها کسایی بودیم که برای همدیگه مونده بودیم.
مثل دزدها صمیمی بودیم... باید می‌بودیم.
بهترین دوست‌ها زیر یک سقف.
بهترین دوران زندگیم بود،
تا وقتی که دیگه نبود.
ما بزرگ شدیم و زندگی واقعی سراغمون اومد.
و خب، مامان تو و زندگی واقعی،
هیچ‌وقت با هم کنار نمی‌اومدن.
- به اون منظره نگاه کن.
- آره، این... این یه منظره عالیه.
باشه، راستش رو بخوای، من زیاد از ارتفاع خوشم نمیاد.
میشه دیگه نریم بالا؟
- من هیچ‌وقت روی زمین احساس راحتی نکردم.
شاید جای من تو آسمونه!
من آماده‌ام. - باحال.
صبر کن. آماده چی؟
- برای پریدن.
- برای...
- یه پرش ایمان!
- باشه، صبر کن. وایسا، وایسا، وایسا. صبر کن، صبر کن.
ما نمی‌تونیم این کارو بکنیم.
- چرا نه؟
- خب، چون ما الان خیلی بالا هستیم.
می‌دونم!
- ولی جدی، نه.
این... من جدی میگم.
- منم همینطور.
ما هیچ‌وقت از این بالاتر نمی‌ریم!
حالا وقت پروازه!
- وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
وایسا.
میدونی که ما روی یه سطل آشغالیم، نه؟
- خوبی؟
- مامان داره یه چیزی بهمون میگه.
- چی، فکر می‌کنی این همونه که اینجاست؟
- میدونم که همونه که اینجاست.
- خب، به نظر میاد یه داستانه درباره سه تا آدم عجیب و غریب
که فکر می‌کنن ماهی‌ان و کاپیتان سونامی احضارشون کرده.
- پس میگی سه تا دوستن
که یادشون رفته کی بودن
و این داستان درباره اینه که چطور یادشون میاد.
کنجکاوم بدونم اینا همش درباره چیه.
- اِما.
- لعنتی! - وای، حرف زدن.
- تو هی میگی این پایان داستان توئه،
ولی این شروع داستان منه.
پس میشه لطفا فقط کمک کنی؟
- تو مثل یه دوازده ساله حرف نمی‌زنی.
- خب، من آوریل سیزده سالم میشه، پس...
من یه نگهبان امنیتی بودم تو یه مرکز خرید روباز،
اینجور جاهای پیاده‌رو.
به نظر آسون‌ترین کار دنیا میومد.
باید هم همینطور می‌بود، تا این یه شب.
یه زن داشت خفه میشد تو یکی از رستوران‌ها.
همه داشتن دیوونه میشدن،
سرم داد میزدن که یه کاری کنم.
- چیکار کردی؟
- هیچی.
نمی‌تونستم بشنوم.
یه سال بود کار نداشتم.
دوباره برگشته بودم پیش عمو تونی زندگی می‌کردم.
مامان و مَل رو هم نمیدونم از کی ندیده بودم.
و آره، من مست‌تر بودم
از هر وقت دیگه‌ای تو کل زندگیم.
این خودش حرفیه.
- چی شد اون خانم؟
- اون تو کماست، جلی.
شوهرش، خانوادش، احتمالا از ما شکایت می‌کنن.
ما رو تو حساب کرده بودیم که به مردم کمک کنی.
من فقط ازت می‌خواستم کارتو انجام بدی.
تو کارتو انجام ندادی.
- پس رفت تو کما؟
- مُرد.
رفت تو کما، و مُرد.
- چیکار کردی؟
- اونا منو تعلیق کردن.
ولی من انقدر مست بودم، فقط یادم رفت.
اون شب رفتم سر کار.
- شوهرش ازت شکایت کرد؟
- نه.
زیر نور ماه آواز می‌خونم
امشب، آواز می‌خونم
اون منو چاقو زد.
- داشت خفه میشد.
اونا بهم گفتن تو هیچ کاری نکردی.
هر دو: اون زن من بود.
- یادمه که اینو گفت.
'اون زن من بود.'
- چطور پیدات کردن؟
- یکی به ۹۱۱ زنگ زد.
- منظورم اینه، مامان و مَل چطور پیدات کردن؟
- پیدام نکردن.
این چیه؟
- فکر می‌کنی این قسمتشو داره از خودش درمیاره؟
- هی. ممنون، رفیق.
- هی.
آره.
چه خبره؟
- اگه بهت بگم باور نمی‌کنی.
- تنهایی؟
- نه، در واقع.
خانواده.
- خانواده؟
چه خانواده‌ای؟
- این... این پیچیده‌ست.
- آره، ولی، گلن--
- من قرار نیست خودمو لو بدم
چون جرمی سیستو حاضر نمیشه.
بیخیال. یکم بیشتر بهم اعتبار بده.
- آره.
- هیچی تو خونه نیست.
باشه، من خوبم.
- آره، من دو دقیقه راه دارم.
- میدونم.
ممنون بابت اون چیزه.
- باشه.
- آره. فردا میبینمت.
- میبینمت.
- ستاره‌ها.
ستاره‌هایی رو میبینم که حتی از چراغای چادرم هم روشن‌ترن.
- اونا داستان میگن، میدونی؟
ستاره‌ها.
اینجا صورت فلکی شکارچی و کمربندشه
که شمشیر و سپرش رو گرفته،
و خودشو از عقرب، محافظت می‌کنه.
- اونا هیچوقت همزمان تو آسمون نیستن، میدونی؟
وقتی یکی طلوع می‌کنه، اون یکی غروب می‌کنه.
- و بعدش کماندار، صورت فلکی قوس،
که تیرشو نشونه گرفته به سمت قلب عقرب،
ستاره‌ای که قلب عقربه.
باحاله، نه؟
- آره.
- یعنی، حیوانات، الهه‌ها،
هیولاها، درگیری، جنگ، عشق.
- دسته بعدی رو آماده کن.
من خمیر بیشتری می‌خوام...
و احتمالاً یه آسپرین.
- بقیه محصول آماده‌ست قربان، اما--
- برام مهم نیست.
فقط کارتو انجام بده و یه فکری به حالش کن.
- وای خدای من.
- چند نفر؟
- گزارش می‌دم قربان!
- پیداشون کردید؟
- ما همه جا رو گشتیم قربان.
محاله هنوز اینجا باشن.
- واقعاً؟
باشه.
می‌تونم اینو ببینم؟
ما در وضعیت قرنطینه هستیم، رفقا.
یعنی هیچ‌کس نمی‌تونه از ساختمون خارج بشه.
این که دیگه علم موشک نیست!
علم، علم، علم، علم.
- خطر همه جا دور و برته وقتی که اصلاً انتظارشو نداری.
دوستات هم در خطرن.
- وای. - آره. خیلی چیزا هست که باید بفهمی.
- من دوست دارم.
- باشه.
نجاتشون با توئه.
- نمی‌تونی کمک کنی؟
- یه روزی من می‌رم،
و به یه نفر قوی نیاز دارم که مراقب قلمروم باشه.
- می‌ری؟ - آره.
- کجا می‌ری؟
- خونه.
- تو دریا؟
- نه، نه، بورلی هیلز.
- کی؟
- این دیگه به خودت بستگی داره.
وقتی این اتفاق افتاد،
می‌خوام که تو کاپیتان بشی.
کاپیتان، کاپیتان.
کاپیتان من کجاست؟
- هی.
- هی، گوش کن رفیق. یه اتفاقی افتاده.
- یعنی چی؟ - نمی‌دونم.
جایی که هستم آنتنم ضعیفه،
و یه تماس از پلیس رو از دست دادم.
- من بهشون زنگ زدم. - من یه پیام در موردش گرفتم.
- صداتو به زور می‌شنوم.
- باشه، گوش کن، من شماره تو رو بهشون دادم.
گوشیت روشن باشه. بهت زنگ می‌زنن.
فهمیدی؟
- باشه، آره.
هی، باید یه چیزی ازت بپرسم.
یادته وقتی چاقو خوردم؟
- آره.
آره، یادمه وقتی چاقو خوردی.
- اومدی بیمارستان دیدنم؟
- آره، هر دو تامون اومدیم.
خیلی ترسناک بود.
- هر دو؟
دی هم اونجا بود؟ - آره.
- یادت نمیاد؟
- آقای جوزف با بقیه فرق داره.
- چطور؟
- بیشتر آدما ۵۰، ۶۰ درصد آب هستن.
- ژله چقدره؟
- ۹۵ درصد.
- حالش خوب میشه؟
- یه فرآینده.
اگه بخوای می‌تونی اینجا بمونی.
ما کرم پاستیلی داریم.
- من خیلی درگیر بودم.
اصلاً نمی‌دونستم کجایی.
سال‌ها بود ندیده بودمت.
اصلاً از کجا فهمیدی؟ - اونا بهم زنگ زدن.
- کی بهت زنگ زد؟ - بیمارستان.
گفتن من مخاطب اضطراریتم.
سلام؟ - سلام؟
مل؟
- لعنتی.
- چی شده؟
- نمی‌دونم.
این حقیقتشه. من... من واقعاً نمی‌دونم.
اما مل میگه یادشه اومده بیمارستان دیدنم.
- یادت نمیاد؟
- من خیلی چیزا یادم نمیاد.
- چی یادت میاد؟
- اون موقع که نوشیدنی می‌خوردم،
دنیای واقعی و کتاب کمیک
یه جورایی... قاطی می‌شدن.
- کاپیتان سونامی تا حالا تو یکی از کارتوناش آهنگ خونده؟
- یه بار سنگ، کاغذ، قیچی بازی کرد.
اون حساب میشه؟ - نه.
- در مقابل یه ماهی مرکب شیطانی که هشت تا شاخک داشت.
باید تو سنگ، کاغذ، قیچی خیلی سریع باشی
تا یه هیولا با هشت تا شاخک رو شکست بدی.
- فهمیدم، ژله.
- کلی سنگ و کاغذ
و قیچی.
من از قیچی خیلی می‌ترسم.
قبلاً خواب می‌دیدم که همه داریم عوض می‌شیم.
یادمه مل تو ماشینش زندگی می‌کرد.
همه چیزش تو ماشین بود.
سال‌ها ندیده بودمش.
حالا یهو یه شب دیدمش
تو پارکینگ پرومناد،
پشت فرمون خوابیده بود.
- مامان چی؟
- بی‌خانمان.
اولش نمی‌دونستم کجا،
ولی مل بود که پیداش کرد.
- فکر کنم اول اون پیداش کرد.
این یکی.
اونجا پرومناده، درسته؟
- آره.
ها.
- تو... تو دلت می‌خواد باهوش‌تر باشی؟
من که می‌خوام.
منظورم این نیست که تو باهوش‌تر باشی.
نه، کاش خودم باهوش‌تر بودم.
من چند تا ویتامین حیاتی دارم که برای مخچه لازمه،
اسمش هم های-کیو هست.
مغزت رو بزرگ می‌کنه.
همه ویتامین‌های حیاتی برای مخچه‌ت رو اضافه می‌کنه.
سلام. سلام.
هی، دلت می‌خواد باهوش‌تر باشی؟
دلت می‌خواد... من که می‌خوام.
می‌خواستم.
- می‌دونستم اون چیزا رو می‌فروشه، ولی این کی بود؟
- چه چیزایی؟
- داشت نگاهش می‌کرد.
- چه چیزایی می‌فروخت؟
- اون... شاید، ولی...
- اوه، خدای من.
- چی؟
- دقیقاً مثل مامان حرف می‌زنی.
- ببخشید.
مل بهم گفت یه جایی مامانت رو پیدا کرده.
فکر می‌کردم بعد از چاقو خوردنم بوده.
کیفش رو دزدید. اون دنبالش کرد.
تقریباً فرار کرد، ولی چند تا پسر
تو یه کوچه بهش حمله کردن و...
- و مل نجاتش داد.
- حالت خوبه؟
- اون فرار کرد و مل یه جوری تو یه چادر پیداش کرد.
یعنی، اونا گفتن این اتفاق افتاده.
آره، این قطعاً قبل از چاقو خوردن من بود.
- اینجا واقعاً قشنگه.
البته یه بین‌بگ بزرگ هم می‌خواد.
بین‌بگ‌های بزرگ به همه چیز میان.
اینجا قطعاً اینو داره.
اینجا مثل یه دنیای جدیده، یه کهکشان.
ستاره داره.
من وایپرم.
- مثل مار؟
- نمی‌فهمم.
- به باشگاه خوش اومدی.
- مثل غریبه‌ها رفتار می‌کنن.
بازی‌ایه؟
نگو واقعی نیست.
- باشه.
- من وایپرم.
- مثل مار؟
- آره. آره، من یه مارم.
آره، من می‌خزم.
واسه همین هر از گاهی حس می‌کنم پوستم رو عوض می‌کنم،
تبدیل به یه چیز جدید می‌شم.
تو کلی جنگل خزیذم.
می‌دونی، شاید یه روزی جنگل مناسب رو پیدا کنم.
تو هم اسمی داری؟
- سدونا.
- اسم خیلی قشنگیه.
- یعنی چی؟
- چی؟
- وقتی قبلاً گفتم سدونا، نزدیک بود سکته کنی.
یعنی چی؟
- هنوز نمی‌دونم.
- چرا اون روز داشتی منو نگاه می‌کردی؟
من نگاه نمی‌کردم.
- باشه.
- خب، تو اینجا چی کار می‌کنی؟
- می‌خواستم ببینمت.
- من... منظورم اینه که چرا تو این شهری؟
- اوه.
اوه... من یه مصاحبه کاری داشتم.
- اون چیزایی که می‌فروشی چیه؟
- مواد، فکر کنم.
- مواد خوب؟
- اونا از نظر فنی مواد نیستن،
ولی من یه کم امتحان کردم و حسابی توهم زده بودم.
مثلاً، توهمات خیلی خیلی عجیب و غریب.
- ولی اونا مواد بودن؟
- اون هنوز نمی‌دونست.
فکر می‌کرد یه میان‌وعده انرژی‌زای غیرقانونی یا همچین چیزیه.
صفحه‌ها رو گم کردیم.
- تو در تمام این مدت کجا بودی؟
- این همه قبل از چاقو خوردن من بود.
حتماً همین‌طوره.
- چون با هم تو بیمارستان پیداشون شد.
- آره.
- اینا؟
- آره.
آره، دقیقاً همون نقطه است.
فکر کنم اونم منو زیر نظر داشت.
فقط من ندیدمش.
- بعد کاپیتان سونامی میگه...
نه، من کاپیتان سونامی‌ام.
- واقعاً؟ بازم با این صدا؟
و بعد اون هیولای کوسه شیطانی رو
متلاشی می‌کنه...
هر دو: با انگشتای رعد و برقیش.
- اون موقع بود که اون تو اولین کتاب کمیک و
کارتون کلاسیک دهه ۷۰ اینجا، یه ابرقهرمان شد.
حالا، جمعه آینده، فیلم بالاخره میاد.
من بعد از اینکه حقوقمو گرفتم، یه بلیط اضافه خریدم،
تا با هم بریم.
فقط باید بیای دنبالم چون ماشین ندارم،
و از اتوبوس متنفرم.
سؤال تو چی بود؟
- دستشویی کجاست؟
- من واقعاً واقعاً عاشق 'کاپیتان سونامی' بودم.
- انقدر عاشقش بودی که یه مغازه کتاب کمیک باز کردی؟
- یه کم بیشتر از این حرفاست، ولی آره.
اوه.
عمو تونی!
من تو استراحتم.
اومدم خونه غذا بخورم!
- موجودات از دریا!
- موجودات دریا.
- 'از' درسته، نه؟
ما همه از دریا اومدیم.
پس میگیم، موجودات از دریا.
پس میشه، موجودات از دریا، من شما را احضار می‌کنم!
- موجودات...
- بهتر شد.
من شما را احضار می‌کنم.
- خب، آخرش یه کم بی‌حال شد.
جلی، به من گوش کن.
وقتشه که اینجا با درگیری روبرو بشی.
این موجودات، دوستای تو هستن.
باید بهشون اعتماد کنی.
اونا بهت کمک می‌کنن با شر مبارزه کنی.
و تو نمی‌تونی تنها با شر مبارزه کنی. به یه ارتش نیاز داری.
جلی، به من گوش کن.
تو می‌تونی یه رهبر باشی.
تو می‌تونی. من بهت ایمان دارم.
- داری؟
- آره.
آره، دارم.
تنها کاری که باید بکنی اینه که تلاش کنی.
آه، و شاید یه کم سوپ کمتر بخوری، ها؟
- چی؟
اون یه خوابی بود که دیدم، یه خواب تکراری.
قضیه سیستو رو--
من هیچ‌وقت به کسی در مورد اون نگفتم.
- معلومه که گفتی.
- آره. آره، معلومه.
یعنی--خدایا.
و اونجا، اونجاییه که من و عمو تونی بعد از--
این شکلی بود.
و اینو میبینی؟
من این کارو کردم.
یعنی، اون...
هیچ‌کس اون رو ندید.
داشت از پنجره منو جاسوسی می‌کرد یا چی؟
ازش بعید نیست.
- منم همین‌طور.
خدایا.
یعنی، هر دو داشتن از اون چیزا می‌خوردن
که مال قرار بود بفروشه.
- دقیقاً چی بود؟
میدونی قارچ جادویی چیه؟
- من تو اورگان زندگی می‌کنم.
باشه، خب، وقتی همه اینا به هم ریخت،
روزنامه نوشت که قارچ جادویی و ماست بود.
یه نفر تو وان حموم درستش می‌کرد.
- اونقدرها هم بد به نظر نمیرسه، به جز قسمت وان حموم.
- الان شبیه مامانت شدی.
- میبینی چقدر تو اینا بهشون خوش می‌گذشت؟
- من الان خیلی... یه حسی دارم.
- جادویی.
- جادو تو من نیست.
چیزیه که من پیدا می‌کنم.
- اگه این شوخیه، من نفهمیدم.
- جدی میگم.
این--این یکی از استعدادهای منه.
من جادو پیدا می‌کنم.
- چی؟
جادو رو بو می‌کنی؟
- اوه، از چیزایی که مردم دور می‌ریزن شگفت‌زده میشی.
حالا، اینو ببین.
پرواز کن.
- دیگه چی داری؟
- هوم.
ترکیب، پرش دوبل ضربه جلویی به ضربه هلالی،
مشت چرخشی به پشت.
- ببخشید، چی؟ من--
- تکواندو.
ها؟
تحت تاثیر قرار گرفتی؟
- اوهوم.
- این کارو نکردی.
- نکردم؟
کردم؟
اینو بده به من.
باشه، این یه جور جادوی عجیب غریبه.
- باشه، پس شاید مامان داره سعی می‌کنه بهمون بگه
که هر وقت شماها با هم بودین، جادو بوده؟
ولی بعد این چیزا هست.
نمی‌فهمم چطور همه‌ش به هم وصله.
همه‌تون گیر افتادین.
- ببخشید که قرار کوچیکتون رو قطع می‌کنم.
از آسیاب بردار.
ردیف پنج رو تمیز کنین.
- و بعد یه آدم شرور هست
که یه ماشین غول‌پیکر قرمز و سیاه داره،
و آدما رو می‌جوه و جادوشون رو می‌دزده.
- خبر عالی.
ما از سازمان غذا و دارو تاییدیه گرفتیم.
سوپرمارکت‌ها، ما اومدیم.
- و بعد اینا، این کوسه‌های بزرگ
و آدم‌بدای لباس فضایی زرد حمله می‌کنن.
اونا خیلی قوی‌ان.
ولی در آخر، جلی روز رو نجات میده.
- نگفتی می‌خوای بدونی چطور تموم میشه؟
خب، من می‌دونم این قسمت چطور تموم میشه.
کاپیتانم کجاست
- هی. وقتت چطوره؟
- با گلن صحبت می‌کنم؟
- اوه، بله. ببخشید، گلن هستم.
فکر کردم کس دیگه‌ای هستین.
- کارآگاه هوپ هستم. امشب زودتر شما رو دیدم.
- آره. چی شده؟
- آقا، شما می‌دونین که اونا داشتن
یه ماشین رو از رودخونه مارجین شمالی بیرون می‌آوردن
که متعلق به خانم اندروز بود؟
- بله؟
- دزیره در ماشین پیدا نشد.
- متاسفم؟
- هیچ‌کس تو ماشین نبود.
- یعنی چی؟
- یعنی اونا یه پرونده مفقودی باز می‌کنن.
- نه، منظورم اینه که آیا--
آیا اون فقط شناور شد و رفت بیرون یا...
- کارآگاهان صحنه گفتن که درها
و پنجره‌ها بسته بودن.
ماشین خلاص بود.
به نظر میاد ماشین خالی بوده
وقتی وارد آب شده.
اونا فکر می‌کنن ماشین خودش از تپه غلتیده پایین.
- باشه.
- لطفاً این اطلاعات رو به مالکوم مورتون منتقل کنین
به محض اینکه تونستین.
اونا نتونستن باهاش تماس بگیرن.
- آره، اون داره رانندگی می‌کنه و آنتنش ضعیفه.
- می‌فهمم.
لطفاً ازش بخواین فوراً با من یا کارآگاهان شمال تماس بگیره.
۴۸ ساعت اول فوق‌العاده مهمه.
- حتماً. ممنون.
- گفتی می‌دونی چطور تموم میشه؟
- چی؟
- قبل از اینکه جواب تلفن رو بدی،
گفتی می‌دونی چطور تموم میشه، با اون مواد مخدر.
- یادت میاد وایپر به سدونا گفت مصاحبه کاری داره؟
- آره.
- خب، اگه همون چیزی باشه که من فکر می‌کنم،
این مصاحبه کاری با همون کسیه که اون خمیر رو ساخته.
- اون به مال گفت که-- - روغن ماهی.
وایپر به ساختمون آینه‌ای نگاه می‌کنه.
در دفتر تاریک آقای های--
- یه دفتر تاریک--اون یه کوچه پشت فلافل‌فروشی بود.
- من دارم می‌خونم.
- متاسفم.
- در دفتر تاریک آقای های...
- ببخشید آقا، من واقعاً-- من واقعاً به این کار نیاز دارم.
- و این کار واقعاً به تو نیاز داره.
- اوه، ممنو--
- خوش اومدی! - خیلی ممنونم.
نه.
نه، واقعاً، من نمی‌تونم با این کنار بیام. لطفاً.
- چرا؟
- هیچ ساختمون شیشه‌ای یا دفتر شیکی نبود.
مال به خانواده های بدهکار بود،
خانواده‌ای که فلافل‌فروشی رو اداره می‌کردن.
برای پرداخت بدهیش، اون قبول کرد بفروشه
تیوب‌های اون ماده چسبناک وارداتی رو.
- ۶ اونس، ۱۰ دلار هر تیوب.
تو باید بفروشیش.
- چیه؟
- بیشترش روغن ماهیه.
مهم نیست.
وقتی سازمان غذا و دارو ما رو تایید کنه، ما در سراسر کشور
وارد سوپرمارکت‌ها می‌شیم.
- سازمان غذا و دارو؟
- یه چیز دولتیه.
مهم نیست.
- اوه، لعنتی.
باعث میشه دلم برای این یارو تنگ شه.
آقای های هم دقیقاً همینطور بود.
- تو خیلی از این صفحات هست.
فکر کنم اون آدم بده اصلیه.
- نه، اون آدم بدی نبود.
یعنی، خب از نظر استانداردها بد بود، ولی باحال بود.
- شبیه مافیاست.
- آره، همشون عضو مافیا بودن.
ولی خب، مافیای خوبه بودن.
- پس مامان و مال داشتن مواد مخدر وارداتی می‌فروختن
برای 'مافیای خوبه'؟
- وقتی تو میگی بدتر به نظر میاد.
و مامان تو نبود.
فقط مال بود.
- نه، فکر نکنم.
- اوه، مالکوم.
- اون میگه... - هی.
- سلام.
- میخوای همه اون چیزا رو همین الان بفروشی؟
امشب؟
- به تو؟
- این زن رو دیدم.
خیلی عجیب غریب.
مطمئن نیستم 'فروشنده مواد' کلمه درستی باشه.
بیشتر شبیه یه عمده‌فروش.
- کالا چی؟
- مواد.
- باشه.
- اون چیزای خارج از عرف رو دوست داره.
- اونا که واقعاً توی جعبه‌ان.
- جز اینکه هیچ کدوم از این صفحات نشون نمیده مامان چیزی میفروشه.
فقط مال داره سعی میکنه تنها بفروشه.
و بعد مامان میاد و میدزده--
- چون هیچوقت اتفاق نمی‌افته.
- از کجا میدونی؟
از کجا میدونی؟
- چون به محض اینکه اون اومد، همه‌شو خوردن.
اونا فروشنده مواد نبودن.
اونا مصرف کننده مواد بودن.
معتاد بودن -- هر سه تامون.
- مال هیچوقت معتاد نبوده.
- نه، ولی افسرده بود، و دنبال مامانت
تا ته جهنم هم میرفت.
اون به مامانت معتاد بود و به اینکه
سالها به خاطر اون داغون باشه، معتاد بود.
اون این کارو کرد چون مامانت کرد.
- تو چی؟
- ودکا و کتابای کمیک--
- منظورم در مورد مامانه.
- اون چی؟
- تو هم دنبالش تا ته جهنم میرفتی؟
- رفتم...
ده ها بار قبل از اینکه داستان شروع بشه،
صدها بار از وقتی ۱۲ ساله بودیم.
هر دو تامون رفتیم.
- این چیه؟
- پرتگاه.
- تو کیفت چیه؟
- تقریباً هر چی دارم.
تو ماشینت چیه؟
- همینطور.
فکر کنم داریم با هم زندگی می‌کنیم.
- فقط برای یه شب.
برای این ۱۰ دلار میگیری؟
- آره.
- چند تا داریم؟
- ۱۰۰ تا؟
- خیلی زیاده.
- و حالا بهانه شروع شد.
- وایپر میگه...
- اگه بخواد ازمون دزدی کنه چی؟
- همینه، تمام دلیلی که لازم داره.
اون هیچوقت نمیخواست اون چیزا رو بفروشه.
- برای کسی که اونقدر مست بود که هیچی یادش نیست،
خیلی فکر میکنی همه چی رو میدونی.
- خب، بین ما دو تا، من
اون کسی بودم که اون موقع زنده بودم،
و واقعاً اونجا بودم، پس...
- تو اونجا نبودی.
تو داشتی یه پلیس روانی مرکز خرید میشدی
در حالی که مامان و مال بی‌خانمان بودن و تو ماشین زندگی میکردن.
اون آدم بدی نیست.
- من اینو نگفتم.
- گفتن اینکه اونا معتاد بودن
حالتو بهتر میکنه؟
پس هیچ کدوم از اینا تقصیر تو نیست؟
سالها پیش فهمیدم که مال احتمالاً بابام نیست.
اولش به هیچکس نگفتم.
ولی فهمیدم که تو بودی.
من همه چیزو در موردت میدونستم.
تو تنها کسی بودی که اون همیشه در موردش حرف میزد.
ولی من فقط قسمتای خوبشو شنیدم.
و سالها تعجب میکردم چرا.
اگه انقدر عالی بودی، چرا نمیخواستی من بدونم؟
و حالا فکر کنم فهمیدم.
چرا جوری رفتار میکنی که انگار منو نمیشناختی؟
- من در موردت میدونستم.
- پس کجا بودی؟
- هر کسی یه مشکلی داره--
اگه بخوای اسمشو بذار هدیه یا نفرین...
چه بخوان چه نخوان.
- مال تو چطوره؟
- خب، من هر چیزی رو که لمس می‌کنم، می‌سوزونم، پس...
دقیقاً مال تو چیه؟
- راستش دوست ندارم در موردش حرف بزنم.
- می‌دونی که می‌تونم بشنومش، درسته؟
- عجیبه.
اساساً، من می‌تونم حس کنم کی مردم تو دردسرن.
فکر کردن به اینکه جلی تو خطره، منو عصبی می‌کنه.
قدرتم فعال میشه.
- می‌تونم ببینمش؟
باشه.
فقط قول بده حالت بد نمیشه.
- قول میدم.
- اوه، آره.
- اه! - می‌دونم.
- وای خدای من!
- باشه، بی‌ادب نباش.
این خیلی، خیلی باحاله.
- الان جدی می‌گی؟
- کاملاً جدی می‌گم.
یه جورایی قشنگه.
این چه حسی داره؟
- خوبه.
- وقتی یه خط باز میشه، گم شدن آسونه.
اما هر از گاهی، پیدا میشی.
مونسون‌ها متورم میشن.
طوفان‌ها فروکش می‌کنن.
با موجودات درون خداحافظی می‌کنی.
به سطح بیا.
به سمت خشکی شنا کن.
پادشاهیت منتظره، قلعه‌های شنی.
- تو در مورد من می‌دونستی.
ولی نمی‌دونستی.
- کارآگاه زنگ زد.
- باشه، آره. ممنون.
- چرا های-کیو رو نفروختی؟
- چی؟
- تو به های‌ها پول بدهکار بودی، و می‌دونستی مامان مشکل داره.
چرا اصلاً اونو تو این قضیه شریک کردی؟
- به من نگاه نکن.
سعی کردم بفروشمش.
فقط فروشنده خوبی نیستم.
- پس تو فقط با مامان مواد کشیدی؟
- آره.
- چرا این کارو کردی؟
- این برنامه نبود.
اون گفت کسی رو می‌شناسه که کل جعبه رو می‌خره.
فقط هیچ‌وقت به اونجا نرسیدیم.
- چون فکر کردی ممکنه ازت دزدی کنه؟
اون سرش شلوغ بوده.
- قبلاً اینو دیدی؟
- بعضی‌هاشو، ولی... خیلی چیزا کمه.
- ولی می‌دونی بعدش چی میشه.
- آره، می‌رسیم اونجا، پارک می‌کنیم، و قبل از اینکه بریم داخل، من میگم،
اگه ازمون دزدی کنه چی؟
و اون میگه...
هر دو: من تکواندو بلدم.
- اگه بخواد ازمون دزدی کنه چی؟
- من تکواندو بلدم.
- اوه.
چرا از اون تو کوچه استفاده نکردی؟
- اونا منو غافلگیر کردن.
- باشه.
- اونا از پشت سر اومدن!
- آره. مطمئنم همینطور بوده.
ما هیچ‌وقت نرفتیم داخل.
حتی نتونستیم جای اونجا رو پیدا کنیم.
- چون؟
- چون اون مواد درست وقتی رسیدیم اونجا اثر کرد.
- قبلاً خورده بودی؟
- آره، تو راه یه کم خوردیم.
فکر می‌کردم قانونیه.
وای.
- بالاخره ماشین رو پیدا کردیم،
و سعی کردم اونو راضی کنم با من بره پارک.
ما نباید رانندگی کنیم.
- خب، باید این کارو بکنیم چون باید ماشین رو جابجا کنیم.
این شهر چشه؟ هیچ‌جا نمیشه پارک کرد.
تقریباً 90 درصدش منطقه بکسله، و نصف دیگه
نظافت خیابونه. - بذار من رانندگی کنم، لطفاً.
- می‌خوام تو رو ببرم پارک گریفیت.
همیشه می‌خواستم ببینمش.
- خب، دوره.
ولی ستاره دارن.
می‌خوام ستاره‌ها رو بهت نشون بدم.
- تو هیچ استعدادی نداری.
- نه، ندارم.
- شماها موفق شدین؟
- مرد، اونا واقعاً منو تو تنگنا قرار دادن.
- بعدش چی شد؟
- ما یه کم دیگه از اون مواد رو خوردیم،
یه کم اینور اونور پرسه زدیم،
و بعد یه بالابر قیچی دزدیدیم.
چی؟
- آره.
- بالابر قیچی؟ - محاله.
- آره. - اون تو روزنامه نبود؟
- آره، بود. آره. - اون تو بودی.
- آره. اونا ما بودیم.
ساعت‌ها اون بالا بودیم.
- حداقل اینجوری حس می‌شد.
یعنی، می‌دونی، اونقدر طولانی که هوشیار بشیم.
- در مورد چی حرف زدید؟
- زمان، شانس، ستاره‌ها.
- تو واقعاً قمقمه داری؟
تو واقعاً قمقمه داری؟
هردو: تو چی هستی، یه مهاجر اولیه؟
- یه سوغاتیه.
از پدر شماره چهار گرفتمش.
- چه خانواده بزرگی.
- اوه، این یه جورشه که بهش نگاه کنی.
بین پرورشگاه‌ها اینور و اونور می‌رفتم، همش برگردونده می‌شدم.
حدس می‌زنم وقتی یه چیزی خرابه، پسش می‌دی.
و شماره چهار یه روانی بود.
این رو وقتی ۱۲ سالم بود بهم داد.
- کودک‌آزاری.
- امم، نه.
اون رو از شماره یک و شماره سه گرفتم.
- من مادرم رو وقتی ۱۱ سالم بود از دست دادم.
بابا نتونست کنار بیاد.
وقتی ۱۸ سالم بود، فرار کردم.
هیچ وقت پشت سرم رو نگاه نکردم.
- ولی تو یه خونه داشتی.
- من یه خونه داشتم.
اینا یکی نیستن.
- اون واقعاً این رو گفت؟
- نه، من هیچ کلمه‌ای از این رو اون بالا نشنیدم.
- این منطقی نیست.
سدونا میگه وقتی ۱۱ سالش بود مامانش رو از دست داد.
بابا نتونست کنار بیاد.
فکر می‌کردم اون تمام اون مدت تو پرورشگاه بوده.
- بود.
یعنی، ببین، شاید اینا همش داستان‌سراییه، می‌دونی،
مثل یه پیش‌زمینه شخصیتی.
- تا الان همه‌ش یه معنی داشته.
پس چی میشه اگه داره در مورد عمو تونی حرف می‌زنه؟
- اون هیچ وقت عمو تونی رو بابا صدا نکرد.
اون هیچ وقت چیزی شبیه اون نگفت.
من حتماً می‌شنیدم.
نه، اون... اون مرد و هیچ وقت اون کلمات رو نشنید،
و هر روز این رو می‌دونست.
- شاید آرزو می‌کنه که گفته بود.
- خب، اون فرصت‌های زیادی داشت.
- شاید نظرش عوض شد.
شاید وقتی این اتفاقا می‌افتاد بهش گفت.
- عمو تونی تا اون موقع رفته بود.
- نه.
گلن هنوز باهاش زندگی می‌کرد.
- اون داره در مورد چی حرف می‌زنه؟
- یادت میاد؟
گفتی هنوز با عمو تونی زندگی می‌کردی.
- عمو تونی!
من تو استراحتم.
- گلن اون شب چاقو خورد.
بعد از اینکه تماس رو دریافت کردیم رفتیم بیمارستان.
سال‌ها بود که عمو تونی یا اون رو ندیده بودیم یا خبری ازشون نداشتیم.
پس فکر کردیم بریم آپارتمان،
براش لباس بیاریم، عمو تونی رو ببینیم.
اوه.
- چرا نباید شماره عمو تونی رو
تو گوشیش داشته باشه؟
- خب چی شد؟
اون اونجا بود؟
- عمو تونی تنها پدر خوب و محترمی بود که ما تا حالا داشتیم.
ما نمی‌دونستیم که اون رفته تا وقتی که کوزه خاکسترش رو دیدیم.
یه راه مزخرفی بود برای فهمیدن.
- اون هیچ وقت نگفت.
یه کلمه بود.
اون می‌تونست اون یه کلمه رو بگه.
- می‌خوای بدونی چی شد بعد از اینکه اون آپارتمان رو ترک کردیم؟
- خب داشتم فکر می‌کردم، واقعاً می‌خوام
بقیه اسپری رنگم رو استفاده کنم
تا 'وایپر' رو روی کتت بنویسم.
- وای! - مثلاً، اسپری رنگ.
- اون خیلی-- - باحال.
نه، نه، نه.
نه.
نه، نه.
- اشکالی نداره.
شرکت یدک‌کش رو پیدا می‌کنیم.
- من پول ندارم!
تو ۲۴ ساعت، فهمیدم که قدیمی‌ترین دوستم چاقو خورده،
دختری که عاشقش بودم یه معتاد بود،
و پدرخوانده‌ام مرده بود.
و علاوه بر همه اینا، هر شیء فیزیکی
تو زندگیم که هر لحظه شادی بهش وصل بود
تو اون جای پارک بود.
و من هیچ وقت این رو فراموش نمی‌کنم.
مامانت میاد جلو، و میگه...
- من تو جای توام.
- اون خانواده‌اش بود.
- تو خانواده‌اش بودی. - این درست نیست.
- گلن، تو خانواده‌اش بودی.
- اون تو رو مثل بچه خودش دوست داشت.
اون لیاقت بهتر از این رو داشت.
می‌دونی، اون واقعاً باور داشت که تو میای،
درست تا آخر.
هر شب قبل از اینکه بخوابه،
بهم نگاه می‌کرد و می‌گفت: 'شاید فردا.'
شاید فردا مال و دس بیان.
منم می‌گفتم: 'آره، شاید فردا.'
به خدا قسم، نمی‌دونم چی کشتش،
سرطان یا دل‌شکستگی.
هی، مامان هیچ‌وقت بهت نگفت چرا تصمیم گرفت
اونو این شکلی بکشه؟
اون سبیل خیس و آویزون؟
- می‌گفت زیاد مست می‌کرده.
- آره.
- ولی چرا این کارو کرد؟
- نمی‌دونم.
خیلی از ما تو این داستانیم.
خیلی حقیقت توشه.
ولی بعضی از اینا فقط...
- دیوونگیه.
- هی.
- اون نمی‌دونست.
- منظورت چیه؟
- اون نمی‌دونست.
- مامان براش نامه فرستاد...
- اون هیچ‌وقت نامه‌ها رو باز نکرد.
می‌تونستی به من بگی.
- چی رو بهت بگم؟
- حقیقت رو.
- چی هست؟
من باباتم.
این حقیقته.
این تنها حقیقتیه که تو این ۱۳ سال
معنی داشته.
ما فکر می‌کردیم می‌دونست.
فکر می‌کردیم می‌دونست و فقط نمی‌اومد.
هیچ‌کس دروغ نگفت.
- چرا اون...
یعنی، این همه داستان 'کاپیتان سونامی' چیه؟
نمی‌فهمم.
- عمو تونی همیشه عمو تونی بود.
هیچ‌وقت بهت گفت چه بلایی سر پدر و مادرش اومد؟
- اون قضیه نشت گاز؟
تو گاراژ؟
- آره.
- چرا؟
- خب، چون این یه قدم بزرگ براش بود.
اون همیشه داستان تعریف می‌کرد.
- منظورت چیه؟
- یادت میاد مامانت با اون...
صدف‌خوانی می‌کرد؟ - اوه، نه.
- آره.
اون از وقتی هم‌سن تو بود این کارو می‌کرد.
آخرین بار که این کارو کردیم، وقتی بود که دوباره
بعد از اینکه از بیمارستان مرخص شد، دور هم جمع شدیم.
اونجا بود که یکی دیگه از داستان‌هاشو برامون تعریف کرد.
- اینا اعمال زندگی توئه،
گذشته، حال و آینده.
حالا، یه لحظه چشماتو ببند.
و با چشم سوم به من نگاه کن.
- پرده اول، بچگی تو.
اون موقع عشق زیادی حس می‌کردی.
اطرافت پر از آدم بود.
- السالوادور.
من تو یه روستا به دنیا اومدم.
مامانم اهل اونجا بود.
بابام تو تعطیلات بود که اونا همدیگه رو دیدن.
من سه ساله بودم که اومدم اینجا.
اول بابام رفت.
بعد مامانم دنبال بابام رفت.
- تو داستان‌هاش، پدر و مادرش همیشه تو ماجراجویی‌های بزرگ بودن.
ولی همیشه ترکش می‌کردن.
- بعدش فقط من موندم.
- هیچ‌کس هیچ‌وقت حقیقت رو بهش نگفت؟
- بهش گفتن.
اون فقط...
- صدف‌های دیگه چی میگن؟
- پرده دوم.
- اون قبلاً چیزی در مورد واقعیت گفت.
براش سخت بود که تشخیص بده چی واقعی بود.
- آره، مامان همیشه همین حسو داشت.
اون حس هیچ‌وقت از بین نرفت.
- اوضاع برات آسون نبوده،
ولی تو مقاومت کردی.
- به خاطر همینه که طوری می‌نویسه انگار همه‌تون تو این داستان غریبه‌اید؟
- شاید.
ما همیشه فکر می‌کنیم بزرگ میشیم و همه چی منطقی میشه.
- سومی چی؟
- پرده سوم، آینده تو.
- ولی دنیا تقریباً عجیب‌تر میشه.
خیلی از ماها، خیلی چیزا رو تجربه می‌کنیم.
گاهی اوقات نمی‌تونی واقعیت رو تصور کنی.
یه چیز دیگه رو تصور می‌کنی.
مامان همیشه تو چیزی که می‌دید حق انتخاب نداشت.
- تو یه ابرقهرمان میشی.
- شاید گلن هم همینطور.
- بهش بگو بعدش چی شد.
بهش بگو چطور شما رو پیدا کردم.
گفتی می‌خواستی بدونی چطور تموم میشه، درسته؟
تو می‌دونی چطور تموم میشه، نه؟
یا یادت نمیاد؟
مامانت نزدیک بود اوردوز کنه. - نه، نکرد.
- آره، کرد.
- نه، اوردوز نکرد. - چرا، کرد.
و پول آقای های رو هم پس ندادن.
چون همه موادش رو خودشون مصرف کردن.
و همه این صفحه‌ها با قفس‌های سیاه عجیب
و مردهای فضایی و دانشمندهای دیوونه
و دکتر وایت و آقای های شرور، هیچ‌کدوم اتفاق نیفتاد.
نه، چیزی که واقعاً اینجا روی زمین اتفاق افتاد
این بود که من ترک کردم و پول آقای های رو دادم.
و به محض اینکه گفت حسابمون صاف شد،
من به پلیس زنگ زدم و بهشون گفتم
مامان و مال رو بگیرن و ببرن کمپ ترک اعتیاد.
دو روز بعد، مامانت کاملاً دیوونه شد،
جیغ می‌زد که اون یه موجود دریایی جادوییه
که می‌خواد برگرده به دریا.
واسه همین انداختنش تو یه سلول انفرادی،
و در رو قفل کردن.
و همه این صفحه‌ها اینجا،
که اون ترسیده و شکنجه شده و گیر افتاده
و داره سعی می‌کنه فرار کنه،
من اونو اونجا گذاشتم.
اون ترسیده بود و تنها بود.
و همه اون حرفای دیوونه‌کننده‌ای که می‌زد
به خاطر یه کمیک لعنتی "کاپیتان سونامی" بود
که اگه من نبودم، حتی ازش خبر هم نداشت.
اگه من نبودم.
اونا یه سری دارو پیدا کردن که فکر می‌کردن جواب می‌ده،
و بعد ولش کردن.
واقعاً فقط در رو باز کردن و گذاشتن بره بیرون.
ولی اون یه آدم دیگه شده بود.
نمی‌تونم دقیق بگم چی شده بود.
ولی اون وقتی که پاک بود اینجوری بود...
یا شاید وقتی من پاک بودم اینجوری بود.
اون فقط می‌خواست از شهر بره.
فقط همین رو می‌خواست.
- کجا رفتین؟
- سدونا.
- چند روز بعد...
من عاشقش بودم.
و از بعضی جهات، اونم منو دوست داشت.
ولی تو ذهن اون،
تو داستانی که باید می‌ساخت،
من نبودم که اونجا بهش کمک می‌کردم از اونجا فرار کنه.
من نبودم که اونجا بهش کمک می‌کردم زنده بمونه.
مال بود.
- تو مشکل نداری.
تو زیبایی.
- تو ابرقهرمانش بودی.
و من فقط...
فکر کنم هنوز یه معتاد بودم.
ما رفتیم، برگشتیم اینجا،
و اون فهمید مال رفته.
دنبالش رفت.
دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.
حقش رو هم نداشتم.
مامانت رو تو ماشین پیدا نکردن.
- چرا باید پیدا می‌کردن؟
- این یعنی چی؟
- مامان تو ماشین نبود.
- اما، می‌دونی مادرت کجاست؟
- قبلاً بهت گفتم.
اون اونجا بود، بعدش رفت.
- اونجا کجا؟ - بیشتر توضیح بده.
چند شب پیش نیومد خونه.
خیلی وقته این کارو می‌کنه.
واسه همین گوشیش رو ردیابی کردم.
اون پایین پل بود و حرکت نمی‌کرد.
من بلد بودم ماشین رو برونم،
واسه همین بردمش و رفتم جایی که اون بود.
اون فقط اونجا ایستاده بود.
حواسم پرت شد و ماشین رو تو خلاص گذاشتم،
و ماشین افتاد تو آب.
صبح روز بعد، اون بیدارم کرد
و گفت می‌خواد منو به چند تا دوست قدیمی معرفی کنه.
به چند تا دوست قدیمی.
انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
اون کاملاً عادی بود.
اون یه کیف بزرگ رو بست،
و ما با اتوبوس رفتیم به این ساحل.
انگار وسط ناکجاآباد بود.
پرسیدم دوستاش میان؟
گفت، میان.
ساعت‌ها گذشت و هیچ‌کس نیومد.
بالاخره مامان بلند شد، رفت بیرون،
و پاهاش رو گذاشت تو آب.
اون فقط اونجا ایستاده بود، انگار تا ابد.
من خیلی خسته شدم.
و وقتی برگشتم نگاه کردم...
اون رفته بود.
و حالا... من چیکار کنم؟
- پرده سوم، آینده تو.
- بازم دورم پر از صدف میشه؟
- تو یه ابرقهرمان میشی.
گاهی سخت‌ترین کار
اینه که کاری رو بکنی که می‌دونی باید بکنی
و گاهی هم می‌تونه این باشه
که باور کنی وقتی هیچ‌کس جز تو باور نداره
گاهی فقط می‌خوام اینجارو ترک کنم
ولی من منتظرت می‌مونم
و یه روزی وقتی آماده شدی
اون وقت می‌تونی ببینی چی
این دنیا میتونه برات انجام بده
پس پاشو رو پاهات وایسا
و یه قدم بردار
به سمت من
و چشماتو باز کن
تا ببینی چه خبره
- وای-اوه، وای-اوه
- آ، آ، آ، آ
- وای-اوه، وای-اوه
- آ، آ، آ، آ
- وای-اوه، وای-اوه
- آ، آ، آ، آ
چشماتو باز کن
منو میبینی