-حرومزاده عوضی!
تو عوضی...
هی!
وایسا!
ببخشید عزیزم.
نمیای تو؟
شام حاضره.
-آره. پنج دقیقه دیگه میایم.
-من چیکار کردم؟
-عزیزم، من باید آماده شم.
باید ریچی کوچولو رو آماده کنم،
و شما دو تا هم باید زود برید، باشه؟
-آره عزیزم. الان میایم.
-باشه.
آه، لعنتی.
داری با من شوخی می‌کنی الان؟
-آه، چون اون آرنج زد.
پس من... من خوبم.
فقط من افتادم... افتادم... افتادم عقب و...
وای، اون واقعا ازت متنفره.
-حالا چی؟ حالا چی؟
می‌خوای بری غذا بخوری؟
تو، هان؟
من داغون می‌کنم
هی، دال، منم.
بیا تو.
بشین.
چطوری دال؟
خوبم.
-یه سیگار دیگه داری؟ -مال خودمو تو ماشین جا گذاشتم.
نه.
-ببخشید دال، یکم دیر کردیم.
-آره. -خب، فکر می‌کردم همین‌طور باشه.
راستی، تو تقریبا پاک شدی.
حدودا، چهار هزار تا مونده.
بد نیست.
خب دیره.
استراحت کردی؟
-نه، خوبم. می‌دونی چی میگم؟
من... من شب‌زنده‌دارم، پس...
-ما تو راه قهوه می‌گیریم.
-پس منطقه رو می‌شناسی؟
-نه واقعا، ولی برادرم می‌شناسه.
اون، آره، یه مدت اونجا زندگی می‌کرد.
-تو اونجا زندگی می‌کردی؟
-آره. بد نبود.
اجاره ارزون.
یه دوره سختی داشتم.
پس بار رو می‌شناسی؟
-اوه، آره. خیلی خوب.
یه ذره زیادی خوب.
-آره، من در مورد این مطمئن نیستم، ریچی.
-دال، مشکلی نیست. به من اعتماد کن.
-آره، گوش کن، ترجیح میدم یکی از بقیه رو با خودت ببری
برای این کار، باشه؟
چون من پول زیادی تو این کار گذاشتم،
و، خب، یه کم نگرانم.
هیچی برای نگرانی نداری.
من... من خودم حلش می‌کنم.
-میدونم که خودت حلش می‌کنی،
ولی این یکی، اونقدر قابل اعتماد نیست، میدونی؟
و، خب، اون منو عصبی می‌کنه.
-دال، ما حرف زدیم.
اون آماده‌ست.
-من... من همینجام. -آره، تو همینجایی
چون برادرت ضامنت شد.
تنها دلیلش همینه.
اگه هنوز بابت کامیون ناراحتی،
هزار بار بهت گفتم، ترمزهاش نرم بود، دال.
ماشین به سمت راست کشیده می‌شد.
تنظیم چرخ‌هاش کلاً بهم ریخته بود--
-تو باهاش رفتی تو یه برگر کینگ.
-چون نمی‌تونستم نگهش دارم، دال.
-ترمز نبود، لعنتی، باشه؟
تو مست بودی.
یکی از کامیون‌های منو بدون اجازه من برداشتی.
-باشه.
-ولی ترمزهاش هنوز افتضاحه. -ساکت شو.
-سعی کردم اینور بپیچونم. اونور می‌پیچونم.
-حرف نزن. -ترمزها هنوز نرم بود.
نمیدونم چی میخوای بهت بگم.
-خفه‌اش کن.
-دنی، خفه شو!
-هی، قهرمان. چطوری؟
خوبم، ویلی.
این، خب، برادرم دنیه.
-چه موهای باحالی.
-اون بچه چطوره؟
-داره بزرگ میشه.
-هنوز دستکش‌ها رو دستش کردی؟
-نه.
-می‌خواستم امشب با تو برم،
ولی کار دارم.
-آره، خب، من اون رو پوشش دادم.
-آره؟
-آره.
-دو تا تو روزمونت دارم. تا یه مدت دیگه برمی‌گردم.
آره، خوبه.
-اون درو برام ببند، باشه؟
-آره.
-اون چطوری موهاشو می‌شوره؟
ها؟
-نه، تو قرار نبود امشب اینجا باشی، باشه؟
اون قرار بود.
تو... تو کارهای پیش پا افتاده رو برام انجام میدی
چون خودت یه آدم پیش پا افتاده‌ای.
می‌دونی یعنی چی؟
-آره. فکر نمی‌کنم خوشم بیاد،
ولی آره، می‌دونم یعنی چی. آره.
-برام مهم نیست خوشت میاد یا نه.
-دال-- -یعنی چی؟
-دال-- -صبر کن.
یعنی چی؟
-چی--چی یعنی چی؟
-پیش پا افتاده. پیش پا افتاده یعنی چی؟
جدی میگی؟ لعنتی--
یعنی همون چیزی که هست، دال.
نمی‌دونم منظورت چیه.
من چی‌ام، یه فرهنگ لغت یا همچین چیزی؟
-می‌دونی چیه؟ گمشو از اینجا بیرون.
من... من... من اینو کنسل می‌کنم.
تو این یارو رو نمی‌بری.
دال، فقط آروم باش.
همه چی خوب پیش میره.
فقط...
فقط بذار من این کارو بکنم، باشه؟
بهت قول میدم به محض اینکه تموم شد بهت زنگ بزنم.
خوشحال میشی.
معامله رو انجام بده.
یه معامله‌ی عالیه.
اون یارو رو یادته؟
ها؟
وو.
ریچی دنتون کثیف...
ها؟
-آره.
-اون یارو، عادت داشت مردم رو
با پا بزنه تو سرشون.
اون روز رو یادته، ها؟
آره، لعنتی.
-تو اون یکی رو با پا زدی بیرون، یادته؟
و بعد اون یکی قبل از اونم همینطور.
حالا هر دوشون کلم بروکلی شدن.
لعنتی، ریچی.
تو شیطان رو تو وجودت داری.
باشه.
باشه، برو جلو.
هی، گوش کن.
تو... تو از کیمی، دختر جدید، یه حال می‌خوای؟
خیلی خوبه.
-من... آره، می‌خوام.
-نه، دال، ما خوبیم.
باشه.
فقط وقتی تموم شد بهم خبر بده.
-به محض اینکه تموم شد.
-مواظب باش. حواست باشه.
اوه، لعنتی.
-تنها چیزی که می‌دونم اینه که... من احتمالاً بیشتر کتک خوردم،
احتمالاً بیشتر کتک خوردم،
بذار بگم، کتک‌های وحشیانه‌تری در سال خوردم.
-خب، آره.
-چون اونایی که الان توضیح دادم،
و بعد، ولی کتک‌های من بی‌دلیل نبودن.
اون فقط منو داغون می‌کرد چون دلش می‌خواست.
-دنیِ لعنتی.
-اون منو بی‌دلیل داغون می‌کرد؟ -نه.
اون تو رو داغون می‌کرد چون تو یه عوضی هستی.
-تو همیشه یه عوضی هستی. -مهم نیست.
اون بازم منو بی‌دلیل داغون می‌کرد.
-خفه شو. تو... تو هر دفعه حسابی کتک خوردی
چون هر دفعه حقّت بود.
-یادت میاد...
خب، آره،
ولی اون زخمی که یه بار تو سرم داشتم یادت میاد؟
وقتی هفت یا هشت سالم بود؟
کلاس دوم بودم.
-نه.
-خیلی بزرگ بود.
-از اینجا تا اینجا بود. -همین رو میگم.
احتمالاً حقّت بود.
-قطعاً حقّم بود،
ولی بازم سه تا تو یه سال تنها.
تو حتی نزدیک اون هم نیستی.
-بیخیال، من که حساب نمی‌کردم،
ولی اگه می‌خوای در مورد جاروبرقی حرف بزنیم...
می‌خوای در مورد اون جاروبرقی لعنتی حرف بزنیم؟
باشه. اون یکی--
اون یکی، اون یکی رو سخت بود فراموش کنم.
لعنت به تو، اون رو سخت بود فراموش کنم.
-هنوز به برق وصل بود.
می‌دونم.
اون چیز لعنتی خیلی سنگین هم بود، اون مدل‌های قدیمی.
خیلی سنگین بود.
-اون داشت تو رو لگد می‌کرد انگار--
داشت سعی می‌کرد آتیش رو خاموش کنه.
-فکر کنم بهترین لحظات بچگیم
دیدن این بود که بابا چطور تو رو کتک می‌زد.
منم همینطور.
-این دیگه چه کوفتیه؟ -چیه؟
-بهت گفتم قبلش لعنتی بنزین بزن.
-آره، اون ۲۰ سنت گرون شد، ریچی،
و تو هنوز یه گالن لعنتی بنزین تو باک داری.
-ما داریم با بخار بنزین حرکت می‌کنیم.
من بهت ده دلار دادم، باهاش چه غلطی کردی؟
تو اونو خریدی-- تو، تو اونو صرف این کردی؟
-آره.
به اندازه کافی داری.
-من فقط از این وضعیت لعنتی خسته‌ام.
-آره، منم همینطور.
-با چه آدمای لعنتی‌ای باید سروکار داشته باشم، ساعت‌های لعنتی‌ای
که باید لعنتی کار کنم.
من فقط به خودم میگم،
"ریچی، فقط لعنتی روی حال تمرکز کن.
"مهم نیست چی بشه، ریچی،
فقط لعنتی روی حال لعنتی تمرکز کن."
-این یعنی چی اصلا، تمرکز روی حال؟
-اصلا معنی نمیده. -خب--
خب، یعنی همون چیزی که هست،
چون تو، تو تمرکز نداری.
تو همه جای لعنتی هستی.
درسته؟ تو از اینجا به اونجا می‌پری.
-تو مثل یه لعنتی... -من مثل یه خرگوشم.
-آره. و ساده‌ست.
اگه فقط لعنتی جا بیفتی، کارو انجام بدی، حدس بزن چی میشه؟
حقوق لعنتی بهتر میشه، ولی تو نه.
تو همیشه باید لعنتی قبل از اینکه راه بری، بدوی.
-چند ساله که با دالی هستی؟ ۱۵ سال؟
-آره، تقریبا. آره.
-آره، همچین چیزی.
اون هنوز تو رو مجبور میکنه این کارای مزخرفو انجام بدی؟
-آره، چون میخواد کار لعنتی درست انجام بشه.
-چی، من نمیتونم درست انجامش بدم، یه تحویل و دریافت لعنتی؟
-تو باید اینجا باشی؟ -معمولا نه،
ولی این دفعه خیلی بیشتر از معموله،
واسه همین من اینجا هستم محض احتیاط.
-خب، چقدر؟
-زیاده.
-زیاد یعنی چقدر؟
چی، نمیتونی بهم بگی یا نمیخوای بهم بگی؟
-یعنی، نمیتونی لعنتی آروم باشی؟
-زیاده، باشه؟ -چقدره؟
این چه مشکل لعنتی بزرگیه؟
-صد هزار دلاره، باشه؟
-صد هزار دلار؟
-آره، فقط ازش دور شو.
-اون برای چی داره مواد جابجا میکنه؟
-۲۵۰.
-گوش کن، فقط باید تمرکز کنی.
تو همه این پسرهای فیزارو رو می‌شناسی، درسته؟
-آره، می‌شناسمشون. برام مهم نیست.
-خب، بهتره برات مهم باشه،
چون این گروه مورد علاقه من نیست،
و من بهت نیاز دارم که حسابی حواست جمع باشه.
-حواسم هست.
-تو به اندازه یه تخته چوب هم حواست جمع نیست.
یکم می‌خوای؟
یالا!
-حواست جمع باشه، چون نمی‌تونی گند بزنی،
چون باعث می‌شی گیر بیفتیم.
-خب، این اتفاق نمی‌افته.
من هیچ‌وقت برنمی‌گردم، هیچ‌وقت، پس نگران اون قضیه نباش.
دیروز داشتم بهش فکر می‌کردم.
-کی؟
-بابا.
-آره؟
-آره.
داشتم دستشویی می‌کردم،
و یاد اون افتادم.
-من هر وقت آپارتمانم رو جارو می‌کنم، یادش می‌افتم.
باشه، بریم سراغ این کار.
-گفتی این یارو رو می‌شناسی؟
-راد؟ آره. -اون حسابی دیوونه‌ست.
-بریم. -کیف رو از صندوق عقب بردار.
-ها؟
-کیف لعنتی رو از صندوق عقب بردار.
-آره، واسه همین اینجام، که کیف لعنتی رو نگه دارم.
-تو باید هر کاری که بهت میگم رو انجام بدی،
چون من رهبرم، همونطور که حرف زدیم.
دنی، من رهبرم.
-صدامو می‌شنوی؟ -شنیدم.
اوه، خدای من.
باید صندوق عقب ماشینت رو تمیز کنی، ریچ.
چرا اینجوری پوشیدیش؟
این یه کوله‌پشتیه.
نه، نیست.
این لعنتی احمقانه‌ست.
حالت خوبه؟
آره.
تو دو تا آس داری، جو.
تو دو تا آس داری.
نذار باهات بازی کنه.
اوه، اینو ببین.
پسر ولخرج برگشته.
-فکر می‌کردم الان دیگه تو بوکا راتون باشی.
-آه، کاش می‌شد.
خیلی وقت بود ندیده بودمت، ایرلندی کثیف.
همه چی چطوره؟
-خوبه. خوبه. تو چطوری؟
-میدونی، اون چیزه کار میکنه.
فقط همین برام مهمه.
تو کی هستی؟
-دنی.
-دنی؟
-آره.
اونجا چه خبره؟
تو چی هستی؟
منتظر اتوبوس مدرسه ای؟
-اوه، هی، ریچی.
این پسره رو میشناسی؟
نه؟
تو ده سال پیش برادرشو ویلچری کردی،
ای روانی لعنتی.
-حالت چطوره؟
-دارم رویاهامو زندگی میکنم.
اوه. چه ضایع.
-پس امشب یه کار سریع داریم، راد.
زود میریم و میایم.
-یه کم بمون. یه نوشیدنی.
-نه، نه. امشب نه.
-بیشتر از یه ساله ندیدمت.
بیا دیگه.
-دفعه بعد.
-چرا؟ اردوی کلاسی داری؟
باید بری باغ وحش؟
-پس دفعه بعد حتماً چند تا میزنیم.
شماها آماده رفتنید یا نه؟
اون خوب بود.
باشه. باشه.
هی، بیارش اینجا.
-دنی.
-اوه، ریچی.
این دیگه کیه؟
هی، تو کی هستی؟
-من کیم؟ -آره.
-من دنی ام. -آره، میدونم.
دنی کی؟
هی.
دنی کی؟
-واقعاً باید این کار مزخرفو بکنم؟ -چه کاری؟ چه مزخرفی؟
چی؟ من ازت یه سوال پرسیدم. تو کی هستی لعنتی؟
-آره، اسم تو برام مهم نیست.
تو چرا اسم منو میپرسی لعنتی؟
-من از اینجور آدما خوشم نمیاد.
اونا منو لعنتی عصبی میکنن.
-آره؟ من از ایتالیایی‌های چاق که زیاد حرف میزنن خوشم نمیاد.
اون مزخرف منو عصبی میکنه.
چه مرگته لعنتی؟!
- دهن این یکی رو. - ما اینجا یه مشکل لعنتی داریم؟
باهاشون.
-چرا همیشه تحمل می‌کنی؟ -هی، هی، هی.
-مشکل داری؟
هی. دنبال چی می‌گردی رفیق؟
می‌خوای این بازی رو با من بکنی؟
-جفتتون رو لت و پار می‌کنم.
آروم باش لعنتی!
-هی، هی، هی. هی، هی. -برو عقب. برو عقب.
-آروم باش، روانی لعنتی.
-می‌بینی چی میگم؟ -هی، آروم باش لعنتی.
-چی؟ -می‌خوای با من دربیفتی؟ ها؟
داری چه غلطی می‌کنی؟
-آروم باش لعنتی! -اصلاً با من درنیفت!
وای!
می‌خواستن پدرمون رو دربیارن، مرد! بریم.
بیا دیگه! ریچی!
باید بریم.
-داری شوخی می‌کنی-- -اوه، بیا دیگه، ریچ.
-داری شوخی می‌کنی لعنتی!
آه، لعنت.
فقط لعنتی--
ریچ، بذار برم بیرون!
-برو، برو!
-اون حرف می‌زنه.
دنی! اون تو آدم هست.
باید ببریمش بیرون.
-شروع کن به دویدن. -می‌کشمت لعنتی.
-چی؟ گمشو.
-شروع کن به دویدن.
نه.
دنی! دنی!
حرومزاده. حرومزاده!
تو حرومزاده.
-به سلامتی. بگو، بگو به سلامتی. -به سلامتی، به سلامتی، به سلامتی.
بهت میگم، اون اینجا بود. اون انگار--
آخرین باری که اومدم اینجا بود.
-آه، آره. من یادم نمیادش.
-موهای تیره داشت. یه جورایی، آه...
هر جور که بود.
بازوهای بزرگی داشت. خیلی عجیب بود.
دختر لاغری بود، ولی بازوهای بزرگی داشت.
یادته نیکو؟
بازوهای بزرگ، می‌دونی؟ خلاصه.
آه، آره، دختر خوبی بود، ولی خلاصه،
اون موقع بود که وسایلم رو از پنجره پرت کرد بیرون.
رفتم که جمعشون کنم، و اون موقع بود که بهت زنگ زدم،
-یادته؟ -چطور می‌تونم فراموش کنم؟
هورا! نینجا.
نینجا.
-دنی، وایسا.
وایسا، احمق.
-اینجوری نگو. -تو یه کلمه بد گفتی.
لعنتی.
امروز خیلی خوشگل شدی.
-خفه شو لعنتی.
-کار چطوره؟ قراره یه مدت اونجا باشی؟
-میدونی چیه؟ -یه فکری دارم.
چرا مثل یه پسر خوب نمیری دستشویی
و خودتو بشوری تا بریم، هان؟
فکر خوبیه.
-فکر عالیه.
من به اندازه کافی نگرانتم.
چرا لعنتی اونو با خودت میبری؟
-اگه دال میگه مشکلی نیست،
و راستی، امشب خوب بهم پول میده.
-برام مهم نیست! -خیلی خوب،
و این کار دو نفره‌ست.
هیچکس دیگه در دسترس نیست.
یعنی، نمیخوام پول رو از دست بدم.
-فقط- -فقط یه بار دیگه.
-واقعا؟ -آره.
فقط یه بار دیگه.
میدونی چند بار لعنتی اینو بهم گفتی؟
من قبل از ساعت ۲ برمیگردم.
اوه. اوه، باشه.
آره حتما، مخصوصا با این احمق کله‌خر.
میشه؟
-یا مسیح. -منتظرم نمون.
داری بیخودی نگران میشی.
کدوم گوری هستی؟
کدوم گوری هستی، دنی!
کدوم گوری هستی!
کدوم گوری تو--
لعنتی!
برو عقب لعنتی.
برو عقب!
همینه که هست، داداش.
میفهمی چی میگم؟
من میرونم. من میرونم. من میرونم. من میرونم.
-گمشید برید بیرون!
با اتوبوس برید، عوضی‌ها!
لعنتی. بیا!
-بیا، بکش. -لعنتی.
-بنزین تموم کردیم؟
گندش بزنن.
کیف‌های لعنتی رو بردار
و گمشو از ماشین بیرون.
-گورتو گم کن! گورتو گم کن، عوضی!
وای.
-از اون پنجره‌های لعنتی فاصله بگیر.
-می‌دونم.
-هیچی نمی‌دونی.
همین الان بهت گفتم حواست به پنجره‌های لعنتی باشه.
آه، یه چراغ پیدا کردم.
-نکن!
-فکر کنم اینجا امنه، ریچ.
-صدامو می‌شنوی؟
-چه غلطی کردی؟
تو همین الان ما رو کشتی، برادر کوچولو.
-چی داری میگی؟
من نجاتمون دادم.
-برادر کوچولوی احمق، کودن و لعنتی من.
-می‌خواستن بزننمون، ریچ، یادت میاد؟
چی می‌خواستی که من بکنم؟
-یادم میاد که تو به خاطر اینکه رادنی بهت تیکه انداخت
عصبانی شدی.
-خب، من یادمه که تو مثل یه نوچه داشتی
گولش میزدی
به هیچ وجه نمی‌ذارم اون اینجوری با من حرف بزنه،
یا با تو، یا با هیچ کس دیگه.
من اینکارو نمی کنم
-تنها کاری که باید می‌کردیم این بود که پودرو برداریم و بریم.
ولی نه، تو باید دهن لعنتیتو باز می‌کردی!
-من داشتم... من داشتم ازمون محافظت می‌کردم.
-هر. دفعه. لعنتی.
اگه تو قرار نبود از من دفاع کنی،
من مجبور بودم از خودم دفاع کنم.
بهت گفتم اون یه عوضیه.
بهت گفتم من جلو بودم. می‌دونی چی بهم گفتی؟
بهم گفتی که دهن لعنتیتو باز نمی‌کنی.
یادت میاد؟
-دلیلی نداشت که بهمون حمله کنن.
نمی‌ذاشتم هیچ اتفاقی برای هیچ کدوممون بیفته،
می‌فهمی؟
-داری خونریزی می‌کنی.
رفیق، لعنتی اینجا. سرت.
شانس آوردی.
-بده یا-- -نه.
حالت خوبه؟
-عالی. آره.
اینم نتیجه‌ی اینه که خودمو تو خطر انداختم.
تو کی هستی؟
دنی.
دنی؟
-منتظر اتوبوس مدرسه؟
-لعنتی!
- کیه؟ - کی فکر می‌کنی؟
لعنت بهش.
هی، دال.
- خوبی؟
آره.
دنی چی؟
- آره، اون خوبه.
- باشه. گوش کن، ریچی.
باید... باید بهم بگی اینجا چه خبره، باشه؟
چی شد؟ چون تو و برادرت،
منو تو موقعیتی گذاشتین که خوب نیست.
- فقط اوضاع خراب شد، دال.
- باشه. چی شد؟
- خب، رادنی رو می‌شناسی، حالش خوب نبود.
و، ام، با هم بحثمون شد.
یکی از رفیقاش یه اسلحه درآورد،
شروع کرد به گاوچران بازی درآوردن.
ما هم کشیدیم، اوضاع داغ شد.
رادنی، اه...
- رادنی اومد وسط ما.
- رادنی اومد وسط ما و اوضاع خراب شد
و رادنی افتاد.
چون اونا همه جا تیراندازی می‌کردن
و، اه، رادنی یه تیر خورد.
- اونا به رادنی شلیک کردن؟
آره.
بهت میگم، دیوونه‌کننده بود.
- باشه، خب، پس چی شد؟
-خب، من... ما... ما فقط اونجا وایساده بودیم
- خب، من... اه، ما... ما فقط اونجا وایساده بودیم
راستی، دنی تیر تو سرش خورد.
- چی؟ چی؟ دنی تیر تو سرش خورد؟!
- آره. دال، من... من، ام، ممنون که پرسیدی.
من خوبم. خوبم. می‌دونی چی شد؟
می‌خواستیم فرار کنیم و بعد من برگشتم
ما می‌خواستیم فرار کنیم و بعد من برگشتم
و پودر رو برداشتم که ردش به ما نرسه.
ام، می‌دونی، و بعد ما فقط از اونجا فرار کردیم.
- پودر رو برداشتی ولی پول رو گذاشتی؟
- آره. آره، چون صدای آژیر شنیدیم--
بس کن!
اونقدر سریع اتفاق افتاد، دال،
که نمی‌دونستیم چی فکر کنیم.
بعد اون یه نفر اومد بیرون و دوباره به ما شلیک کرد
و ما لعنتی فرار کردیم.
- ولی پول لعنتی رو گذاشتی؟
- آره. آره، ما پول رو گذاشتیم.
و همین بود.
همین بود؟
- آره. - آره.
-ریچی.
بله؟
-داری بهم دروغ میگی؟
-نه.
-دالی، به قبر مادرم قسم حقیقت رو میگم.
به خدا قسم حقیقت رو میگم.
نه، نه، نه.
خفه شو دنی، باشه؟ خفه شو، باشه؟
چون میدونم تو یه غلطی کردی تو این قضیه.
تو ۱۵ سال هیچوقت با برادرت مشکل نداشتی.
یهو تو پیدات میشه و همه چی میره رو هوا.
لعنتی! لعنتی، فیزارو داره بهم زنگ میزنه.
ببین ریچی، حقیقت رو میگی؟
-آره. حقیقت رو میگم، دال.
باشه، الان بهت زنگ میزنم.
و تو هم جواب تلفنتو بده!
هی. هی. هی. چطوری مرد؟
آره.
-چی؟ فکر کردم خوب پیش رفت.
-چه مرگته لعنتی؟
یعنی جدی میگی؟
چه مرگته دنی؟
-چی؟!
چی شده؟
ما باید الان از خودمون محافظت کنیم، ریچ.
-از خودمون محافظت کنیم؟
-آره. چون اگه بعد از این کار نداشته باشیم،
میتونیم از اون پول استفاده کنیم.
-ما ممکنه بعد از این دیگه زندگی نداشته باشیم، دنی.
-بیخیال شو... لعنتی، ریچ!
اون منو کشید بیرون، میخواستی چیکار کنم؟
فقط باید فکر کنم.
نمیذاشتم اتفاقی بیفته
برای هیچکدوممون.
-دنی، فقط... میدونی، لطفا.
فقط لطفا خفه شو!
اون اون پول رو میخواد.
-ما بهش گفتیم که اونو گذاشتیم.
-و اون به ما گفت که الان تو یه موقعیت خاصه.
-اون مسئولیت اون گوه رو به عهده نمیگیره.
نه با فیزارو.
اون میخواد خودشو نجات بده.
-اون اینجوری نیست.
-همه اینجورین.
خدایا لعنت بهش، دنی.
-خب، اگه ما بگیریم--
-دالی. -کجایی؟
-خب، نمیدونم.
چون باید برم بیرون و نگاه کنم،
و مطمئن نیستم که الان باید بریم بیرون.
-ببین، تو مطمئن نیستی. چی داری میگی؟
-ما زدیم تو یه تعمیرگاه که از خیابون دور بشیم.
-صدا رو اسپیکره؟
-آره. -گوش کن.
یکی از اونایی که زدی پسر فیزارو بود.
باشه؟ پس میفهمی چی میگم؟
میفهمی چه گندی زدی؟!
حالا اون آدم فرستاده دنبال هر دوتون.
دیگه بحث پول و مواد نیست.
میفهمی؟
و ظاهراً اونا میدونن کجایین.
من تنها کسی‌ام که میتونم ازتون محافظت کنم.
پس بگو کجایی.
من الان دارم میرم تو اتوبان،
و باید بدونم دقیقاً کجایی.
-ما چند بلوک اونورتر از سنت فرانسیس بورجیا هستیم.
کجا؟
ریچی، بگو دقیقاً کجایی، باشه؟
من تا ۳۰ دقیقه دیگه اونجام.
-فیلادلفیا آتو تو فارست پریزرو.
این خوب نیست.
این خوب نیست، ریچ.
بهتره با من طرف باشی تا با اونی که داره میاد.
نمیخوای با اون طرف بشی.
-اینطور نیست که بخوام اینجا باشم، ریچ.
-آره.
ولی تو اینجایی.
-میخوای بدونی من چی فکر میکنم؟
نه.
-فکر کنم تو یه ترسو هستی.
-اوه، پس الان فکر میکنی؟
من شرط میبندم که قبلاً فکر نمیکردی.
واسه همینه که اینجایی.
-باید بری.
تو حالت خوب میشه، ریچی. اون؟
تو میدونی قضیه چیه.
-اون برادر منه.
قضیه اینه.
من سوال نمیکنم.
چقدر بهت پول میده؟
-به اندازه کافی که اینجا باشم.
-گمشو. گمشو.
ریچ!
تو کی هستی؟
-این مغازه منه.
مغازه تو؟
-آلارم... آلارم هشدار روشن...
من...
-فکر کنم داره فیلم بازی میکنه.
اومدم چک کنم.
-این دیگه چه کوفتیه؟
-به زنم زنگ بزن.
زنم.
خواهش می‌کنم.
خواهش می‌کنم کمکم کن.
باید بلند شم. باید بلند شم.
-گمشو از روم کنار.
-باید نگه دارم.
من... نگه...
دارم...
-فرانک توبین.
-داری شوخی می‌کنی؟
-کیه؟
-گوشیت خاموش بود؟
-نه.
ریچی کوچولو، خوابه.
-ریچی کوچولو، هان؟
امشب قرار نبود سر کار باشی؟
-آره. منتظر پرستارم.
-ریچی کجاست؟
-منظورت چیه؟
-اینجاست؟
-نه.
-نه؟
-نه.
-بهت زنگ زد؟
-نه.
-نمی‌دونی چی شده؟
گوشیتو پیش خودت نگه دار.
اگه ریچی بهت زنگ زد، تو به من زنگ بزن.
فهمیدی؟
-حالش خوبه؟
من چی؟
دالی حالش خوبه؟
تو چی، دالی؟
من برای تو چی هستم؟
-رئیسم.
-همین؟
می‌دونی، من، ام...
کاری که باید می‌کردم رو کردم.
شماها پول زیادی قرض گرفتین.
چطور باید پولمو پس بگیرم؟
-خب، تقریباً رسیدی، نه؟
-اوم.
آره، اگه ارزشی داشته باشه، من، ام...
دلم برای اون روزا تنگ شده.
این هیچ ارزشی نداره.
-این آپارتمان ارزشی داره؟
شغل شوهرت ارزشی داره؟
پولمو پس بده،
بعدش میتونی پاشنه‌هاتو آویزون کنی.
حسابمون صاف شد.
یعنی...
با همه موقعیت‌هایی که قبلاً تو رو توش قرار می‌دادم،
تو این یکی نذاشتمت.
خودت انتخابش کردی.
-فهمیدم.
-یادت باشه.
-کیه؟
-شیلا.
-نمی‌خوای جواب بدی، نه؟
ها؟
-هی!
-واسه چی می‌خوای جواب بدی؟
-میشه لطفاً تمومش کنی؟
سلام، شیلا.
-سلام. خوبی؟
-آره. آره، فقط من، اِ...
فقط با دنی یه چیزی خوردیم.
شاید یه نوشیدنی هم بخوریم. یکم دیرتر میام خونه.
-چی شده؟ -عزیزم.
دالی تازه رفت.
داره دنبالت می‌گرده.
-اوه، لعنتی. آره.
خب، بهش زنگ می‌زنم.
ما فقط، اِم، یه کم درگیر بودیم.
کدوم گوری هستی؟
-ما... ما مرکز شهر هستیم.
یه جای کوچیک.
-اوهوم. مرکز شهر.
-آره.
می‌دونی، آخرین باری که بهم دروغ گفتی،
تقریباً همه چیزو از دست دادیم.
این بار چی رو از دست می‌دیم؟
اوم.
فکر می‌کنم همه چی عالیه، شیل...
صدای منو می‌شنوی؟
می‌تونم کمکت کنم؟
-تا چند ساعت دیگه خونه‌ام، باشه؟
-باشه.
-بده به من.
بریم.
خیله خب. آماده‌ای؟
-فقط به زمان نیاز دارم تا فکر کنم.
-به چی فکر کنی؟ بریم.
-داری چیکار می‌کنی؟
-بیا سوار ماشین شیم و بریم جنوب.
-می‌خوای بری کجا؟
-جنوب. -بریم جنوب؟
خانواده‌ام خونه‌ان.
خواهرزاده‌ت خونه‌ست.
ولی تو می‌خوای سوار یه ماشین لعنتی بشی
و بری یه جایی
و فکر کنی همه چی خوب میشه؟
-یادم رفت، باشه؟
-یادت رفت؟
-آره.
-چقدر احمقی تو، دنی؟
-فکر نمی‌کردم. -نه، فقط می‌خوام بدونم.
چقدر فوق‌العاده احمقی؟
دست از احمق خطاب کردن من بردار.
-تو احمقی.
دیگه به من نگو احمق، ریچی!
من احمق نیستم!
من اونقدر باهوش بودم که به من و تو فکر کنم.
من اونقدر باهوش بودم که ضربه و پول رو بگیرم، درسته؟
درسته؟
من اونقدر باهوش بودم که فکر کنم
شاید بتونیم یه پول حسابی دربیاریم
و دیگه مجبور نباشیم این کارای احمقانه رو بکنیم.
-تو به برداشتن پول فکر کردی؟
آره، درست شنیدی.
من وضعیت رو تحلیل کردم، نه تو.
من این کارو کردم. پس دیگه به من نگو احمق،
چون من به من و تو فکر می‌کردم.
من این کارو کردم، نه تو.
-اونا ازت کشیدن کنار؟
-کیا؟
-آدمای رادنی.
همونایی که داریم در موردشون حرف می‌زنیم.
آدمای لعنتی رادنی.
اونا ازت کشیدن کنار؟
-اون عوضیا، مرد.
-یه بار دیگه ازت می‌پرسم.
اونا لعنتی--
-ول کن! -بس کن، ریچی!
اونا ازت کشیدن کنار، دنی؟
یا تو از اونا کشیدی کنار؟
تو کشیدی؟ دنی، برادرم!
برادر لعنتی من!
تو از اونا کشیدی کنار؟
ها؟ چی شده؟
دنی!
-تو لعنتی، تو لعنتی-- -گمشو اونور!
تو یه تصمیم گرفتی.
-ولم کن. -ها؟!
اونا می‌خواستن-- اونا قرار بود--
اونا واقعاً می‌خواستن؟
-تو لعنتی، دنی! -ول کن!
تو عوضی!
تو یه تصمیم گرفتی!
-تو لعنتی ما رو کشتی.
سلام.
اینجا اداره پلیس
هارتوود هایتزه.
ما داریم یه سیگنال هشدار رو پیگیری می‌کنیم
که از کسب و کار شما اومده.
با کی صحبت می‌کنم؟
-اوه، ممنون که زنگ زدید.
همه چی اینجا خوبه.
من خودم آلارم رو فعال کردم.
یه پنجره تو حموم بود.
و با کی صحبت می‌کنم، آقا؟
-خانم، یه عالمه نویز رو خط بود.
می‌شنوید... می‌تونید صدامو بشنوید؟
آره، صداتون رو می‌شنوم.
اسمتون چیه؟
-خانم، اسم من فرانک توبینه،
و من صاحب کسب و کارم.
بازم ممنون که زنگ زدید.
همه چی عالیه.
فقط من اینجا هستم، آخر شب.
باشه آقای توبین، خوبه که می‌دونم.
-آره، آره، باشه.
خب، ممنون که زنگ زدید.
آقای توبین، یه بررسی معمولیه.
آدرس شخصی‌تون چیه؟
-آدرس شخصی من.
آدرس شخصی‌تون؟
-خانم، من از اون گوشی‌های قدیمی دارم،
می‌دونید، از اون سیم‌دارها.
باید از برق بکشم و دوباره وصل کنم.
الان برمی‌گردم.
دنی، این چه کوفتیه؟
خانم، هنوز اونجایید؟
بله آقا، صداتون رو می‌شنوم.
-خیابان پیسر ۱۲، هارتوود هایتز.
شهر کوچیک قشنگیه، می‌دونید؟
مطمئنم همینطوره.
باشه آقا، شب خوبی داشته باشید.
شما هم همینطور.
در رو قفل کردی؟
-نه.
-یادته آخرین باری که بچه بودیم...
بابا ما رو انداخت تو گاراژ و یه حالی بهمون داد؟
-آره.
اون روز گند زد.
آره، گند زد.
-لعنت به تو، لعنت به تو.
دنی!
-منو یادت میاد؟
لعنتی! حرومزاده!
وایسا.
آروم باش.
-من خوبم. ولش کن.
آه، عوضی!
فقط نصفشو بردار و برو.
-من تنهات نمیذارم.
چه انتخاب دیگه‌ای داریم، دنی؟
من دیگه هیچی ندارم.
-میتونیم بگیم... میتونم برگردم پیش دالی
و بهش بگم، میتونم به دالی بگم که وقتی ما از کنار
رادنی رد شدیم، اونا تو این قضیه بودن
و اونا، و بعد، و بعد اونا، اونا--
-بس کن! فقط برو اون سر دنیا،
باشه؟
-من...
-فقط برو، دنی.
-من گند زدم، باشه؟
من گند زدم. من احمقم.
من خیلی احمقم، باشه؟
متاسفم. من خیلی احمقم.
من احمقم.
متاسفم. متاسفم.
-خب، میخوای چیکار کنی؟
-کیه؟
دالیه.
بیرونه.
باشه، ریچ. باشه.
ریچ. ریچ.
چی؟
-بیا همه چیزو بهش برگردونیم.
-و بعد من تقصیر رو گردن میگیرم
و با عواقبش کنار میام.
باشه؟ بیا این کارو بکنیم.
فکر میکنی به همین راحتیه؟
-میدونم که به همین راحتیه
و فکر میکنم اون خوشحال میشه
چون پول و مواد رو پس میگیره.
من و تو میتونیم اینجا بمونیم
و همه چیزو با هم مدیریت کنیم
و بعد... و بعد...
و بعد ما اینجا خواهیم بود اگه فیزارو گندی بزنه.
ما اینجا خواهیم بود. باشه؟
بیا--
این کار نمیکنه، دنی.
-کار میکنه.
-نه، نمیکنه.
-میدونم که کار میکنه.
این تصمیم تو نیست.
گندکاری من بود، داداش.
من درستش می‌کنم.
- ببین. - هی!
وایسا! هی!
خدای من.
چه شبی بود.
حالت خوبه؟
جنس کجاست؟
- این آشنا به نظر میاد. - آره.
- و، تو به من گفتی که ولش کردی.
دروغ گفتم.
- خب، این کارو کردی.
- خب، قضیه اینه، دل--
- اوه. تو میخوای قضیه رو به من بگی.
- من برنامه‌ریزی کردم.
اون پول رو برای خودم برداشتم.
و من اون عوضی‌ها رو زدم.
- دنی، خفه شو.
- و حالا میخوام همه‌شو برگردونم.
حالا پولت رو پس گرفتی، و جنس رو هم داری.
- و داری پسش میدی؟
- آره.
- همه‌شو؟
- همه‌شو.
- وای.
- ما امشب خیلی از آدمای فیزارو رو از بین بردیم.
پس گروهشون رو ضعیف کردیم.
باشه، ببین، نکته خوبی رو گفتی.
- پس، اگه فیزارو به اندازه کافی احمق باشه که دوباره به ما حمله کنه--
- دنی، فقط دهنتو ببند.
- ما آماده میشیم.
- باشه.
دنی، کافیه.
- اوه، و ببین، اینو باید بگم.
اون هیچ ربطی به این نداشت.
- دنی-- - کار من بود.
- میدونم اون هیچ ربطی بهش نداشت،
چون ریچی احمق نیست.
تو هستی. تو احمقی.
یعنی چطور-- چطور باهاش حرف میزنی؟
ها؟ یعنی، بعد از یه مدت فقط قطع میکنی؟
یعنی، واقعا جالبه.
یعنی، بینش عالی به این وضعیت اینجا، افلاطون.
میدونی چیه؟ میدونی چیه؟
شاید با پولی که داری بهم پس میدی،
بتونیم یه سفینه فضایی اجاره کنیم، بریم مریخ، و شنا کنیم.
- آره، خب، شاید تو هم احمقی.
- اوه، واقعا؟
- آره، چون تو به یه آدم مثل من اعتماد کردی
با یه معامله مثل این.
-نه، نه، نه، نه.
ببین، من به اون اعتماد کردم، اونم تو رو تضمین کرد،
یعنی هر دوتون مقصرید، ولی من اونو می‌شناسم.
خیلی خوب می‌شناسمش،
و می‌دونم اون هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنه.
پس بذار بهت بگم قضیه چیه، نابغه.
تو کار دستم دادی، و می‌دونم کار تو بود.
از اولش می‌دونستم.
و تنها راهی که این قضیه برای اونا حل بشه
اینه که تو باید تقصیر رو گردن بگیری.
-این‌جوری نمیشه، دال.
به من نگو چی نمیشه، باشه؟
من حرف تو رو در مورد اون قبول کردم.
تو اون کله‌خر رو اینجا گذاشتی.
بابا، خودت می‌دونی اوضاع چطوریه.
-اون تقصیر اینو گردن نمی‌گیره.
-خب، یکی باید گردن بگیره.
یکی باید گردن بگیره،
و قطعاً من نیستم.
-خب، اونم نیست.
-نه، نه، نه، نه، حرومزاده!
بعد از هر چی که ما با هم گذروندیم، ها؟
هر کاری که برات کردم؟
ببین، تو می‌دونستی وقتی من اینجا رسیدم این اتفاق می‌افته، نه؟
-اون خانواده منه.
-من خانواده توام. من خانواده توام.
-دال، کار من بود. اون نبود، من بودم.
-این تنها راهه. -این کارو نکن، دال.
-وقت تمومه، باشه؟ فقط سرتو برگردون.
این کارو نکن، دال!
-سرتو برگردون! -بذارش کنار!
آه!
-ریچ؟
ریچ؟