دو ویلی بینگهام به یاد دارم:
یکی رنگ پریده از ترس بعد از خوانده شدن حکم،
و دیگری بعد از یک سری قطع عضوها.
اولی اکنون محو شده
توسط تمرکز دردناک و تیز دومی.
من اولین سرپرست جراحی بودم
که تحت موضع اصلاح شده ایالت در مورد جنایات سنگین منصوب شد.
وظیفه من؟
اطمینان از رعایت پروتکل پزشکی.
اینکه زندانیان بیشتر از این رنج نبرند.
بیشتر از ناراحتی‌های بعد از عمل جراحی معموله.
میخوای دستمو قطع کنی!؟
درسته.
عمراً!
خب، شما یک قاتل هستید آقای بینگهام.
- هی! رئیس زندان!
هی!
نه آقا. این منصفانه نیست!
من اون دختر رو کشتم، ولی اون من نبودم.
تقصیر نوشیدنی بود.
و مواد مخدر.
یه چیز وحشتناکی رو سرهم کردن.
میگن من مثله اش کردم. من هرگز.
- اولین عمل جراحی تا حد زیادی نمادین است.
- نمادین؟! - درسته.
- خب، پس کاری نداره. پس هیچ جای نگرانی نیست، درسته؟
- خب، من اینجا هستم تا مطمئن بشم که دیگه
بیشتر از حد لازم درد نکشی.
- چرا کاری رو که قبلا میکردن، انجام نمیدن، ها؟
فقط منو اعدام کنید!
برای همیشه.
- قرار است از شما یک نمونه ملی بسازند.
فرصت شما برای جبران.
انتظار می‌رود که کاهش متوقف شود
تا جراحی دوم یا سوم.
- سوم؟؟
زود باش، زود باش.
- پوشش بده لطفا.
اعضای خانواده بازمانده
تعیین می‌کنند جراحی‌ها تا چه حد پیش خواهند رفت.
- ادامه بده.
- میتونی ادامه بدی.
- این نتیجه راه های جنایتکارانه منه.
بهتره همتون مراقب خودتون باشید بچه ها. هوم؟
چون اینو نمیخواید.
نه.
شما هیچوقت اینو نمیخواید!
خب علامت بزنید.
در ماه مارس، بازوی راست آقای بینگهام را برداشتند
و پای چپش را.
- ادامه بده.
میتونی ادامه بدی.
اره.
آقای بینگهام.
- هیچکسو اذیت نکن. هوم.
سرپرستم کجاست؟
با پیشرفت روش آقای بینگهام
او به موارد دشوارتر نشان داده می شد
در دبیرستان های دولتی کم بودجه.
دستانش.
- حالا درست رفتار کنید.
مگر اینکه بخواهید شبیه من بشوید.
اگرچه آقای بینگهام
از لحاظ جسمی به خوبی در حال بهبودی بود
اما با نزدیک شدن به جراحی سوم، دیدگاهش به طور فزاینده ای تیره تر شد.
پسران بالا
از پیشرفت شما بسیار خوشحال هستند، ویلی.
انتظار ندارم خانواده بیشتر از این پیگیری کند.
هر کاری به قسمت های دشوار می رسد.
بعضی وقت‌ها زور می‌زنم
تا قیر و آسفالت زیر رو به زور ببینم.
قاتل.
چه آدم عجیبی.
تنش‌ها در سراسر کشور رو به افزایش است.
امروز اعتراضات تازه‌ای شکل گرفت
بر سر چیزی که خیلی‌ها حالا دارن اونو
یک نوع مجازات ظالمانه و وحشیانه توصیف می‌کنن.
مردی که در مرکز همه این‌ها قرار داره
ویلیام بینگهام، زندانی ۳۸ ساله است
محکوم به دزدی و قتل
یک دختر مدرسه ای جوان در اوایل-
خوب به نظر می رسد.
می توانید شروع کنید.
آقای بینگهام یک کلیه و یک ریه را از دست داد.
اعضای بدن زندانیان فراهم می کند
یک جریان درآمد کوچک اما ثابت
برای سیستم کیفری خصوصی شده کنونی ما.
- پرستار!
بله آقای بینگهام؟
- دارن پای راستمو قطع میکنن، یا پای چپمه؟
پای چپتونه آقای بینگهام.
- پای چپ.
- آره.
پنج ماه بعد، دستور پنجمین عمل جراحی صادر شد.
- خواهش می کنم این کارو نکنین.
- حالا، حالا آقای بینگهام.
همه چیز به زودی تموم میشه.
- آقای بینگهام اسمش رو از دست میده.
ویلی؟
ويلی؟
حالت خوبه؟
درد داری، ويلی؟
ويلی؟
من بعد از اون روز ديگه هرگز آقای بينگهام رو در حال گريه نديدم.
و از اون موقع تا حالا با من حرف نزده.
اون وارد آخرين عمل جراحی‌اش شد
بدون هيچ احساس قابل مشاهده‌ای.
اونا گوش‌هاش، بينی‌اش،
و نوک زبونش رو برداشتن.
یک لیزر آنچه از بدنش باقی مانده بود را از بین برد.
ویلی، ما تا آخرش رسیدیم.
این مربوط به پنج سال پیشه.
اتاق آقای بینگهام
آخرین اتاق در انتهای جنوبی
طبقه بالاست.
چراغ همیشه روشنه
و من می دونم که اون اونجاست
چشم‌ها به سقف
کاملا ساکت.
به جز هفته آخر هر ماه.
اون موقع است که آقای بینگهام و من
به دبیرستان‌ها سفر می‌کنیم.
می‌بینم که پیشرفتی داشتی تو غار خودت.
- آره، خب، ضرب‌الاجل برای این خیلی سخت‌گیرانه است.
خب، اینم از این.
- ببین، می‌دونم این پروژه مهمه،
ولی نمی‌فهمم
که چطوری زل زدن به جسدها و عکس‌های کالبدشکافی هر روز
دقیقا برات مفیده.
- با افتخارترین ماموریتم نبود، باید اعتراف کنم.
ولی کار، کار است.
این واقعیت که، ام،
اسمت رو چی گذاشتی؟
آه، آره. سرگرمی.
باعث شده که من یه مشتری
در این سطح به دست بیارم، یه جورایی تاثیرگذاره.
فکر نمی‌کنی؟
- قصد ندارم از ارزش کارت کم کنم.
- سرگرمی؟ - کارت.
راستش، به نظرم همه اینها یه جورایی ترسناک و غیراخلاقیه.
اما فکر نمیکنی یه کم، نمیدونم،
بی احترامی به خونواده ها باشه؟
مثلا، فایده همه اینا چیه؟
- اینو به فرانسس گلسنر لی بگو.
- کی؟ - معلومه که من ترجیح میدم
مشغول خونه عروسکی های کوچولو و قشنگ و واحه‌های منظره ای زیبا باشم،
اما، ام، پول، اوون.
پولش واقعا برای این کار تکی خوبه.
تاکید روی تکی.
- امیدوارم. - باشه.
ام، حدوداً 10 دقیقه بهم وقت بده. باشه؟
10 دقیقه دیگه روی این
و میام پیشت برای خواب.
باشه؟
فقط زیاد سخت کار نکن.
زود بیا بخواب.
- این ها دیگه چی داشتن رو دیوارها نقاشی می کردن؟
ترسناکه.
باشه.
قرمز است.
- اوه، خوبه.
منظورم اینه که زود میخوابم.
ایما؟
- اوون؟
اوون؟
- مامان؟ مامان، بیا اینجا.
سلام جیکوب. یه تماس داشتم.
شنیدم یه کم مشکلی پیش اومده.
امروز ما وقت ملاقات نداشتیم.
بگو چه خبر شده.
- صداها برگشته‌اند.
زمزمه‌ها، سایه‌ها.
همه چیز داره برمیگرده.
و من فقط، من، من، من، من باید متوقفش کنم
- سایه‌ها و صداهایی که قبلاً در موردش بحث کردیم، درسته؟
فهمیدم.
یادت میاد وقتی درباره‌ی اضافه بار حسی صحبت کردیم؟
حواس پنجگانه شما، بینایی، بویایی، شنوایی، لامسه و چشایی.
همانطور که اطلاعات بیشتری دریافت می کنند
نسبت به آنچه مغز شما می تواند پردازش کند،
مغز شما از این ورودی غرق می شود.
وارد حالت جنگ، گریز یا انجماد می شود
در پاسخ به آنچه که شبیه یک بحران است
و باعث می شود احساس ناامنی یا حتی وحشت کنید.
چه می شد اگر راهی برای قطع این اضافه بار پیدا می کردیم،
صداها و سایه ها را خاموش می کردیم؟
- چطور؟
دارو، مدیتیشن؟
این محلول‌های بی‌حس‌کننده که مدام شکست می‌خورن.
این یه مشت مزخرفه.
و این چیز،
هـ- هر اتفاقی که داره برام میفته،
مـ، مـ، مـ، مـ، من حس می‌کنم،
فکر می‌کنم خودِ خداست.
- من باهاتم. صداتو می‌شنوم.
پس حواس رو جدا می‌کنیم،
فرصت این، این چیز رو از بین می‌بریم.
- خدا.
- بله. خدا.
و توانایی آن برای هر گونه ارتباط با شما.
یک فرایند جالبی وجود دارد
که مایلم با شما امتحان کنم، جیکوب.
من تمام مدت اینجا با شما خواهم بود.
و، با رضایت شما،
مایلم این فرایند را مستند کنم
به این امید که بتوانیم راه حل های واقعی پیدا کنیم.
باشه؟
- بله. فقط خواهش می‌کنم متوقفش کنید.
- هدف در اینجا حذف برخی از حواس شماست،
ذهن را آرام کنید.
من بینایی شما را به یک رنگ قرمز کاهش می دهم،
و شما گوش خواهید داد
به نویز استاتیک روی هدفون که صدا را قطع می کند.
این اثرات منجر خواهد شد
در مغز شما تقویت نویز عصبی
به منظور جستجوی تصاویر گمشده.
اینجا جایی است که به کمک شما نیاز دارم.
می خواهم به من بگویید چه می بینید، حس می کنید، می شنوید، باشه؟
- بله. دکتر بومن.
- من تمام مدت با شما هستم.
و اگر در هر مقطعی خواستید آزمایش متوقف شود،
می خواهم دو بار با دست هایتان روی مبل ضربه بزنید، باشه؟
- مثل این؟ - بله.
- شروع کنیم.
بسیار خب، جیکوب، با من حرف بزن.
- احساس می کنم زمین در حال سفت شدن است
و بوی کبریت را حس می کنم.
- دکتر بومن.
این، این، این، اینجاست.
من، من، این در اتاق با ماست.
من، من، نمیتونم ببینمش، اما، من، من حس میکنم هوا داره حرکت میکنه.
خواهش میکنم! نه!
الان میتونم ببینمش.
متوقفش کن، متوقفش کن، متوقفش کن.
متوقفش کن. متوقفش کن!
متوقفش کن! متوقفش کن!
متوقفش کن، متوقفش کن، متوقفش کن!
متوقفش کن!
تمومش کن! تمومش کـ
- اوه، خدای من.
خدا.
- آره. خدا.
تمومش کن.
تمومش کن، تمومش کن، تمومش کن،
تمومش کن، تمومش کن، تمومش کن.
تایلر فقط میخواد با پدرش وقت بگذرونه.
فکر میکنی من نمیخوام با تایلر وقت بگذرونم؟
میتونیم بچه رو بپیچونیم.
فکر می‌کنی چه مرگشه...
- چرا اینطوریه... تو! نه.
تو، تو همونی هستی
که منو از این خونه‌ی لعنتی بیرون کردی
یه تهدید کوچیک رو جلوی من گرفتی، مدام تهدیدم می‌کردی.
انگار می‌خوای بری پیش پلیس یا همچین چیزی.
و حالا می‌خوای اینقدر بچه‌گانه رفتار کنی.
باید نگران یه دریل لعنتی باشم؟
- اون دریل هدیه عروسی پدرم بود.
من باید اونو نگه دارم.
- چه غلطی می‌خوای با دریل بکنی؟
منم می‌تونم درستش کنم، مارک.
- چرا سر هر چیزی اینقدر عوضی‌بازی درمیاری؟
هی.
- امیدوارم بیدارت نکرده باشیم.
- نکردید.
خوب خوابیدی؟
- پدرت داشت می‌رفت.
- هی پسر، می‌دونم قرار بود
آخر هفته رو با هم بگذرونیم،
اما متاسفانه یه مشکلی توی کار پیش اومد
و باید اضافه کاری وایسم.
منظورم اینه که درک میکنی، درسته؟
میفهمی؟ آره.
متاسفم عزیزم.
من و تو هنوز میتونیم یه آخر هفته ی باحال داشته باشیم.
برات بعد از نوبت دکترت پیتزا سفارش میدم.
و ببین، یه ست جدید برات گرفتم.
- ممنون.
- خب مدرسه چطوره؟
- نسبتا خوبه.
اگه معلما شروع کنن به خسته کننده شدن،
من فقط یه دل درد الکی درست میکنم
و میرم پایین دفتر پرستار.
- ولی اوضاع خونه چطوره؟
میدونم که قرار بود این آخر هفته با پدرت باشی.
خوابت چطوره؟
- خوب نیست.
- هنوزم اون وحشت های شبانه رو داری، ها؟
- دوباره دیدمش.
- مرد بدون چهره.
تایلر، می‌دانم که کابوس‌ها می‌توانند خیلی ترسناک به نظر برسند،
اما واقعاً می‌خواهم تمرین کنی که آنها را فقط به عنوان محصول تخیل خودت در نظر بگیری.
- وقتی داره اتفاق می‌افته، خیلی واقعی به نظر می‌رسه.
گیر افتادم. نمی‌تونم حرکت کنم.
- وقتی داره اتفاق می‌افته، احساس می‌کنی بیداری؟
- بعضی وقت‌ها می‌تونم خودم رو مجبور کنم چشمام رو باز کنم،
اما هنوز هم انگار گیر افتادم.
حس می‌کنم یه چیزی روی سینه‌ام نشسته.
و وقتی نمی‌تونم ببینمش، باز هم حضورش رو توی اتاق حس می‌کنم.
انگار داره منو مسخره می‌کنه.
و می‌دونم که اون واقعی نیست
و فقط، حس می‌کنم که هست.
- من هم در سن شما رویاهای خیلی ترسناکی داشتم.
پس تو تنها نیستی. ولی ببین، من خوبم.
فکر می‌کنی من خوبم؟
پس این یعنی تو هم خوب خواهی شد.
اما متاسفانه به نظر می‌رسه وقتمون تموم شده.
پس من می‌خوام شما رو با دو تکلیف برای این هفته ترک کنم.
شماره یک، می‌خوام هر روز به خودت یادآوری کنی
که مردی که می‌بینی وجود نداره.
درست مثل چیزی که خودت گفتی، اون واقعی نیست.
و چیزهایی که واقعی نیستن...
- هیچ کنترلی روی ما ندارن.
- دقیقا.
و شماره دو، فقط می‌خوام که
نقاشی بکشی، نقاشی بکشی، نقاشی بکشی، هر روز.
خیلی خب. یه لطفی کن و برو مادرت رو صدا کن برام.
- باشه. - باشه.
- سلام.
- جلسه چطور بود؟
- عالی بود. اون خیلی عالیه.
- آیا در مورد وحشت های شبانه اش باهات صحبت کرد؟
- در واقع، دقیقا به همین دلیل می خواستم باهات صحبت کنم.
فکر نمی کنم تایلر دچار وحشت های شبانه باشه.
طبق چیزهایی که تعریف کرد
فکر می کنم اون از فلج خواب رنج می بره.
- اون چیه؟
- یه حالتی بین بیدار شدن یا خوابیدنه.
ولی تو نمی تونی حرف بزنی، نمی تونی حرکت کنی
ولی توهم زدن برای مردم عادیه.
و چیزهایی که می بینند می تونن خیلی تاریک باشند.
واقعا نیاز دارم به تایلر یادآوری کنی
که چیزهایی که می بینه واقعی نیستن و وجود ندارن.
- ممنون.
- خداحافظ.
هی، بچه.
وقت خوابه.
تو هیچی نداری که نگرانش باشی.
اگه به من نیاز داشتی، اون طرف در خواهم بود.
قول میدم.
دوستت دارم.
- منم دوستت دارم.
- خوبه. شب بخیر.
- گوش کن. - نه تو گوش کن.
فقط به خاطر اینکه همچین چهره ای داری
بهت این حق رو نمیده که،
که، که با زن ها بد رفتار کنی.
ما هم احساس داریم، میدونی؟
- تایلر.
♪ هنگام غروب آفتاب ♪
♪ و جنگل مانند برگ بو گسترده شد ♪
♪ فرقه هفت با تمایل به بهشت ♪
♪ برای پاستورا دعا می کنند ♪
♪ ما را به باغ دور ببر ♪
♪ روح ما شکوفا می شود ♪
♪ در این آخرین شب منتظر نوری باش ♪
♪ در اتاق متل بز کوهی ♪
♪ در آنجا می مانیم جایی که هفت نفر دراز کشیدند ♪
♪ با نهایت دقت دعا خواهیم کرد ♪
♪ در اتاق هتل بز کوهی ♪
♪ همگی را در پاییز آینده می بینیم ♪
♪ در اتاق هتل بز کوهی ♪
- سلام، لیدیا. - سلام.
- اوه!
پاستورا ما رو به باغ می بره؟
- اوم-هوم! خیلی هیجان زده ام.
نمی تونم برای رفتن صبر کنم.
می خواستم آخرین نقاشیم برای اون کاملا بی نقص باشه.
- شرط می‌بندم امشب دوشیزه افتخاری خواهی بود.
امیدوارم.
فقط، می‌خوام وقتی بالاخره باهاش ملاقات می‌کنیم پاک باشم.
فقط خوندن حرفای پاستورا من رو خیلی...
نباید بخونی...
- چیه انقدر خنده‌داره؟ - ه...هیچی.
- لیدیا حاضره. تو داری چیکار می‌کنی که آماده بشی؟
پاستورا آراکنیا، ما ازت می‌خواهیم که فردا راه امنی رو برامون فراهم کنی.
امیدواریم سعادت ابدی رو پیدا کنیم و باغ به روی ما باز بشه.
امیدواریم باغ به روی ما باز بشه.
افتخارت را به بهترین‌هایمان اعطا کن.
- پاستورا، امشب چه کسی را به عنوان دوشیزه افتخاری انتخاب می‌کنی؟
آه.
- چی؟ تو دفعه قبل بلا را انتخاب کردی.
بیشتر از یک ماهه که من انتخاب نشدم
و این هفته سه بار خیس شدم.
باشه، نوبت منه.
- آیا تو اراده پاستورا را زیر سوال می‌بری؟
- من این برکت پربار را می‌پذیرم.
- این یه حمومه، باشه؟ همه ما سزاوار حموم هستیم.
پاستورا می‌گوید-
پ پیروان باید قبل از سفرها پاک بمانند.
او می‌خواهد همه ما برای فردا تمیز باشیم، بچه‌ها.
شما نمی‌توانید سخنان پاستورا را تفسیر کنید.
- این مجاز نیست. - دخترا.
شما می‌توانید من و لیدیا را ترک کنید.
- من به حمام نیاز دارم، باشه؟
ناف من به معنای واقعی کلمه... باید آرام شوی
وگرنه نمی‌توانی به باغ بروی.
- اما باید هفت نفر باشیم.
- تو همیشه میگی هفت.
آره. شش عدد شیطانه.
- گفتم برو بیرون منتظر بمون
- من نمیخوام دست انداز، من حموم میخوام.
- حالا التماس کن ابریشم پوشیده بشی.
- پاستورا، لطفا اونو در امان نگه دار.
- پاستورا خدایان دروغین یا متقلبان را نمیشناسد.
آنها نابود خواهند شد.
- آیا تو متون مقدس ما رو میدزدیدی، لیدیا؟
تو اجازه نداری اون رو بخونی.
پاستورا من را انتخاب کرده است. فکر می‌کنی خداها اشتباه می‌کنند؟
- پاستورا، لطفا مرا از گناهانم پاک کن
و همانطور که من به روی میوه‌های تو باز می‌شوم، باغ را به روی من باز کن.
التماس کن که ابریشمی شوی.
- خدایان دروغین نابود خواهند شد.
پاستورا، متاسفم.
بیدار شو. بیدار شو، بیدار شو.
کسی. بیدار شو.
از روی... اه!
نمی‌توانم بگذارم او را بکشی.
او هنوز نمی‌تونه بمیره.
- متاسفم، پاستورا، خیلی متاسفم.
من پاستورا نیستم.
- تو کی هستی؟
من لوپوس آراکنه‌ام.
من می‌تونم تو رو از دست این متقلب‌ها آزاد کنم.
به من باز شو، لیدیا.
دست از فرار کردن بردار.
بذار بهت نشون بدم.
- پاستورا، لطفا گناهان من رو پاک کن.
باغ را به روی من باز کن، همانطور که من به روی میوه های تو باز می کنم.
پاستورا، لطفا مرا از گناهانم پاک کن.
باغ را به روی من باز کن، همانطور که من به روی میوه های تو باز می کنم.
پاستورا، لطفا مرا از گناهانم پاک کن.
باغ را به روی من باز کن، همانطور که من به روی میوه های تو باز می کنم.
پاستورا، لطفا مرا از گناهانم پاک کن.
من این حمام را برای تو درست کردم.
باید مال تو می بود.
به تو نیاز دارم.
تو خاص هستی، لیدیا.
- تو نباید بدونی.
- این همه‌اش نیست... بهشون گوش نده!
من می تونم بهت قدرت واقعی بدم.
باز کن.
قدرت.
از من چی میخوای؟
- من به شش روح نیاز دارم، نه هفت.
بذار بقیه بمیرن.
- پاستورا آراکنیا، ما ابزارهای دنیوی خود را
برای عبور امن به باغ به شما قربانی می کنیم.
هفت روح. نه بیشتر، نه کمتر.
باشد که باغ به روی ما باز شود
و مرگ از روح های ما محافظت کند.
باشد که باغ به روی ما باز شود
و مرگ از روح های ما محافظت کند.
- بلا.
بلا، بلا، متاسفم.
- لوپوس.
من آماده رفتن هستم. من آماده ام.
لوپوس؟
- تو به تلفنت جواب ندادی.
- چی؟
- وقتی بهت زنگ زدم، جواب ندادی.
- خب، سر کار بودم.
- کجا بودی؟
- این قراره یه روال عادی باشه؟
- دیوید، کسی داره خونه رو زیر نظر داره؟
منظورت چیه؟
کسی داره خونه رو زیر نظر داره؟
- بیا اینجا.
باشه. کجا؟
- زیر چراغ خیابون.
می بینیش؟ - آره.
به پلیس زنگ بزنم؟
- واسه چی؟
گذشته از اینکه خیلی ترسناکه، هیچ کاری نمی کنه.
- پس هیچ کاری نمی خوای بکنی؟
خب، می خوای چیکار کنم؟
- کجا میری؟
- دارم آشغال ها رو می برم بیرون. خودشون که خودشون رو نمی برن.
باشه، تمومش کن.
- چی؟
- دست از خیره شدن بهش بردار. فقط داری بدترش میکنی.
- میخوای چیکار کنم، فقط نادیده‌اش بگیرم؟
- آره. دست از خیره شدن به اون پنجره‌ی لعنتی بردار.
اون احتمالا بیشتر وحشت کرده که تو داری بهش زل میزنی.
فقط داری بدترش میکنی.
- بهش چی گفتی؟
- بهش گفتم گورت رو از اینجا گم کنه.
- نه، نگفتی.
- من دارم میرم بخوابم.
- کجا داری میری؟
- تشنمه.
- داری دروغ میگی.
داری به اون فکر میکنی.
- من به هیچکس فکر نمیکنم.
- منو ترک نکن.
- فقط دارم میرم یه لیوان آب بخورم.
فقط داشتم مطمئن میشدم در قفل باشه.
- اون هنوز اونجاست.
چه خبر شده؟
- من به پلیس زنگ می‌زنم.
باشه؟
- پس شما میگید یه مرد داشته به خونتون زل می‌زده
از اون طرف خیابون، درسته؟
- اون درست زیر نور چراغ خیابون بود.
- صورتش رو دیدی؟ - نه.
- هوا خیلی تاریک بود.
- دلیلی دارید که فکر کنید،
ام، کسی بخواد به شما آسیب بزنه؟
کسی تهدیدی کرده؟ دشمنی داری؟
چیزی شبیه به این؟
- بهش بگو.
- اوم، چند ماه پیش در محل کار.
من یه اشتباهی کردم.
یه خانمی بود که باهاش کار میکردم.
ما یه دوستی داشتیم که یه کم از کنترل خارج شد.
- و اونا خلاف کردن.
- ما با هم نبودیم. ما در موردش صحبت کردیم.
ما هرگز خلاف نداشتیم.
ولی اون، شوهرش
به اندازه همسر من فهمیده نبود.
- اوهوم. آیا تهدیدی هم کرد؟
- خب، خودت چی فکر میکنی؟
- چیز جدی‌ای بود؟
- نه، چیز جدی‌ای نبود. به هرحال مهم نیست.
اون نبود. مگر اینکه ۶۸ کیلو وزن کم کرده باشه.
- پس ممکنه همسرش بوده باشه؟
- فکر کنم. - میتونستی،
پس نمیتونستی تشخیص بدی مرد بود یا زن؟
نه، فقط فکر کردم یه مرد بوده.
- ولی میتونسته یه زن باشه.
آره، فکر کنم.
- چون لباس سیاه پوشیده بودن.
- آره.
آره. میتونسته اون بوده باشه.
- باشه. و هنوزم باهاش کار میکنی؟
بله.
- چی؟
دوباره استخدامش کردن؟
- او هرگز نرفت.
- تو یه تیکه آشغالی.
تو هیچوقت دست بردار نیستی، هستی؟
اون هیچوقت قرار نیست بره.
دیوید.
- تو از کی اونجا ایستادی؟
چیه؟
- داشتی به اون فکر میکردی؟
- ببین، متاسفم. من در مورد استعفاش و همه چی دروغ گفتم.
- فقط به سوال جواب بده، دیوید.
- من تمام مدت به او فکر می‌کنم.
- آیا به دیدن او فکر می‌کنی؟
- بله.
- کجا؟
کجا؟
- همه جا.
- آیا به خلاف با او فکر می‌کنی؟
- من به انجام هر خلافی با او فکر می‌کنم
که نمیذاری من انجام بدم.
تو با اون بیرون رفتی
- بهت گفتم، ما هیچوقت بیرون نرفتیم.
- داری دروغ میگی.
- گوش کن، هانا.
دیگه نمیدونم داریم چیکار میکنیم
و نمیدونم چی، چی بگم یا چیکار کنم
تا بهت ثابت کنم که دارم حقیقت رو میگم، اما،
نمیدونم دیگه برام اهمیتی داره یا نه
که تو باورم میکنی یا نه.
نمیدونم از من میخوای چی باشم
و نمیدونم علاقه ای دارم
به اینکه اون چیزی باشم که تو ازم میخوای.
و فکر کنم قسمتی که بیشتر از همه دارم متوجه میشم اینه که
نمیدونم تو میتونی اون چیزی باشی که من نیاز دارم.
و همینطور دور خودمون میچرخیم و میچرخیم و میچرخیم
و فکر میکنم تنها کاری که الان میتونیم بکنیم اینه
فقط شکستن...
تلفنت رو جواب ندادی.