پوموک اذیت می کنه و پوموک قایم میشه، و هیچ کس شکایتی نداره.
وای، قافیه داره. و هر چیزی که قافیه داشته باشه خوبه.
♪ هورا، هورا! جن با موهای قرمز
♪ هورا، هورا! پوموک اینجاست
♪ هورا، هورا! جن با موهای قرمز
♪ هورا، هورا! پوموک اینجاست
♪ او ترجیح می دهد شوخی های عملی انجام دهد، مردم را اذیت کند، نه خیلی نزدیک
♪ ووش، پرونده رفت. فکر می کنی چه کسی آنها را پنهان کرده؟
♪ هورا، هورا! جن با موهای قرمز
♪ هورا، هورا! پوموک اینجاست
♪ اما نگاه کن، نگاه کن چه کس دیگری خوابیده؟
♪ اما نگاه کن، نگاه کن چه کسی اینطوری خروپف می کنه؟
ها؟ هوی.
اون تویی.
- صبح بخیر. خوب خوابیدی؟ - اوه، بله، بله، بله. ممنون که پرسیدی.
وای، صبحانه در تخت، خیلی خوبه.
بله. برای کسی که دیر بیدار میشه.
چی؟ دیر بیدار شونده ها؟ من اونقدر طولانی نخوابیدم.
شب خیلی کوتاه بود.
شب می تونه اونقدر طول بکشه تا من خوابم ببره.
آوریل، آوریل، او نمی داند چه می خواهد.
چطور ممکنه؟ چرا؟ او باید چه چیزی بداند؟
این چیزیه که میگن، چون هوا خیلی زود تغییر می کنه.
فقط بارون، حالا آفتاب.
یعنی الان تابستونه؟
وای، چه گرمه. این باعث میشه عرق کنم.
ادامه بده، زیاده روی نکن.
من انجام میدم. کمد برای خانواده لامبلاو آماده است.
پس من فقط دنبال یه سرماخوردگی می گردم.
- دوست نداری دستات رو بشوری؟ - نه.
من اونها رو توی دستگاه لیس زنی میذارم.
از قبل تموم شده. خداحافظ!
بله، خداحافظ، ای شیطون.
آوریل، آوریل، او نمی داند چه می خواهد. بعضی وقتا کم میخواد، بعضی وقتا زیاد.
بعضی وقتا بارون میاد، بعضی وقتا عرق. چقدر احمقانه که هیچی ندونه.
هوم، آیا من حتی خیلی گرمم است؟
شاید یه ذره کوچیک باشه.
از قبل پنچره؟ نفس کم آوردی، ای کف پای صاف؟
چه افتضاحی. پاه!
وای.
هوم،
این چیه؟
هوم.
تاک، تاک، تاک. هوم؟
اما این یه سنگ عجیبه.
آه!
این چیه؟
کمک، کمک!
وای، سنگ داره حرکت می کنه. یه سنگ با سر و پا.
یه چیزی شبیه این کجاست؟ اما تو چروکیده به نظر میای.
چی پشتت داری حمل میکنی؟ این خونته؟ عجب.
ادر. ادر، نگاه کن. یه چیزی اونجا پیدا کردم.
♪ نگاه کن، نگاه کن کی داره میاد؟
♪ نگاه کن، نگاه کن کی داره دزدکی اونجا میره؟
♪ دودودوپ
- لاکپشته از کجا اومده؟ - یه لاکپشت.
آها. بله، من از قبل میدونم. میتونم معرفی کنم؟
اسمش هست، اوم...
شیلدگارد.
- شیلدگارد؟ - اون خیلی سریع نیست.
باید باهاش آروم صحبت کنی، وگرنه نمیفهمه.
هااالو،
شیلدگااارد.
بگو ببینم، از کجا فرار کردی؟
- خونت کجاست؟ - ها؟ چرا خونه؟
- وایسا خونه. - نه. اون تو پشتش عمر میکنه.
سلام، تق، تق، کسی خونه هست؟
پوموکل، منظورم خونه واقعیشه. جایی که یکی بهشون غذا میده و اینا.
آره، همونجوری که تو به من نون مربایی و اینا میدی.
تختمو بهش میبندم، اونوقت یه خونه متحرک خواهم داشت،
مثل بورک از ساختمون جلویی.
- پوموکل، این کار خوبی نیست. - ولی در عمل آره.
خب.
من بالا میخوابم و اون پایین میخوابه.
بیا، اونو بیارش اینجا، اینجا.
ببخشید، من فوری دنبال استاد نجار ادر میگردم.
زود باش، این سخت میشه.
کی داره میاد؟
بیا دیگه، دارم انجامش میدم.
اوم، آقای ادر؟
- آقای بورک. - خدا برکتت بده.
یه مشتری براتون. خداوند دنبالتونه.
- اسم من ویندمالر هست. - اوم.
-هندریک ویندمالر. - اوم.
ولی نه هندریک ویندمالر؟
کجا داریم میریم؟ آه، اینجوریه.
بله، ولی...
- دارم از خود بیخود میشم. ویند میلر. -آه...
- رییس ارکستر معروف اپرا. - اوه، درسته.
اوه، اوم، آقای ادر.
میخواستم بهتون اطلاع بدم، که شنبه تولدمه.
و فکر کردم که شاید بتونم شما رو دعوت کنم.
اگه خوشحال میشید، میتونم چیزی با خودم بیارم؟
- آی. آی! - نه، نه.
آی.
این چیه؟
چرا تاب تاب میخوره؟ تکان میخوره.
آره، این یه تاب هست.
از جلو به عقب تکون میخوره و از عقب به جلو.
میشه لطفا به موضوع اصلی بپردازیم؟
یه مورد اورژانسی دارم اینجا. میتونید ببینیدش؟
دیگه نمیتونم رییس ارکسترو انجام بدم.
- همه چیز خوب به نظر میرسه. - موضوع سر جعبه جواهراته.
از دستم افتاد. برای همینه که چوبش آسیب دیده.
از اون موقع شروع کرده به جیر جیر کردن و گیر کردن. و بعد کل وجودم متوقف میشه.
عجیبه.
- راحت باش بخند. - نه نه. نمیخندم.
آقای ادر، کی...
دیدی؟ دیدی منظورم چیه؟
این جعبه جواهرات.
اون طلسم خوش شانسی منه. خواهش میکنم آقای ادر.
کمک کن. بدون اون جعبه من گمم.
- یه نگاهی بهشون میندازم. - فوق العاده ست!
شنبه صبح میارمشون، چون افتتاحیه من شنبه هاست.
لا چنرنتولا. روسینی.
- این سفید برفیه، درسته؟ - نه، سیندرلا.
به عنوان یه تشکر کوچیک
من دوتا کارت براتون دارم اینجا.
میتونم روتون حساب کنم؟ روتون حساب میکنم.
اوه، انگار اشتباه اومد؟
اشتباه اومد.
کاملا یه کمی اشتباه اومد.
بلیط های افتتاحیه.
خب، به هر حال نمیتونیم شنبه این کارو انجام بدیم. تولد منه.
- اوه بله. - تقریبا فراموش کرده بودم.
این نامه رو برام آوردن. این برای شماست.
- ممنون. - بله. پس شنبه میبینمتون؟
- اوم. - اوه، و...
امیدوارم سالاد پاستا دوست داشته باشین.
بله. دوباره میبینمتون، آقای بورک.
خوب میشه.
من دارم روی اسب میشینم؟
من دارم روی اسب میشینم.
اون آدم عجیبیه؟ آره، اون خیلی آدم عجیبیه.
تو هم بعضی وقتا آدم عجیبی هستی.
- الان تو دستت چی داری؟ - اوه، درسته.
- وای، این از طرف بورگیه. - بورگی.
کی اسمش بورگیه؟ اون تو یه قلعه عمر میکنه؟
«فلوری عزیز، ببین چی پیدا کردم.
امیدوارم حالت خوب باشه.
اگه دلت هوای روستا رو کرده، یه کار خوب برات دارم.»
- برای تو، آها. -«با آرزوی بهترین ها، بورگی تو.»
آها، این مال توئه؟ این همه آدم کی هستن؟
اینجا رو نگاه کن، پوموکِل.
- سپ، معلم قدیمی من. - سپ.
متاسفانه اون دیگه فوت کرده. و اونجا رو نگاه کن.
- این همسرشه، بورگی. - هوم؟
و اون کرم چوب کوچولو کیه؟
- منظورت اونه؟ - آره، همون.
خودم هستم.
وقتی بچه بودی، خیلی خیلی کوچولو بودی.
منظورش از این کار چیه؟
- این کار همیشگی بورگیه. - عجب.
اوه، چی... چی... تو توی تخت من چیکار میکنی؟
داری چرت میزنی؟ اما خانم شیلدگارد.
اگه میشه، میشه یه جای دیگه بری...
این چیه؟
اوه، اه، اوه!
توی تخت من مدفوع کرد.
این وحشتناکه! تخت زیبای من.
چرا به توالت بالا نمیره؟
من اینا رو نگه نمیدارم، تمیز جارو نشده.
- به هر حال نمیتونیم نگهشون داریم. - اوه، درسته. اما اون باید کجا بره؟
آره، اون قرار کجا بره، درسته؟
- منو به خاطر اونا اینجا احضار کردی؟ - تو درباره لاک پشت ها میدونی.
دهه ها پیش بود که یکی داشتم.
- میتونستی اینو تلفنی بگی. - پس نمیومدی.
- درسته. - اونو با خودت نمیبردی.
درسته، من اونو با خودم نمیبرم.
ببخشید، آقای ادر. میشه تلمبه بادتو قرض بدی؟
این دماغ چرکیم نذاشت نفس بکشم.
اوه، یکم بادشو خالی کن. باید جدی باهاش صحبت کنی.
آه، خوب به نظر میرسه.
- بله. - من اونا رو خیلی وحشتناک میدونم.
خیلی خوب به نظر میرسه.
به دستم رسید. باهاش چیکار کنم؟
در مواقع اضطراری ازش سوپ لاک پشت درست میکنی.
تو یه آدم شروری هستی.
نه، فقط یه شوخی بود، خانم اشتورزلینگر.
جدی نگفتم.
- آقای ادر، شما به اپرا میرید؟ - چی؟
- شما به اپرا میرید؟ - مزخرفه. اینو از یه مشتری گرفتم.
- ازش خوشت میاد؟ - نه، چرنده.
- ده تا اسب هم منو به اپرا نمیبرن. - وای، اپرا.
من و شوهرم هیچوقت پول زیادی نداشتیم.
اما سالی یک بار به اپرا رفتن رو، بهش رسیدیم.
این واقعیه... خیلی هیجان انگیزه.
وقتی پرده بزرگ باز میشه
و موسیقی غرش میکنه، این آسونه...
آره، درسته. پس من برش میدارم، درسته؟
- تو؟ - البته، وقتی موسیقی اینجوری میاد.
- و خانم اشتورزلینگر؟ - نه، ممنون، نمیخوام...
واقعا نه؟ بعضی وقتا تعجب میکنم.
- شاید از تلویزیون پخش بشه. - قطعا.
- ده تا اسب هم تورو به اپرا نمیبرن. - میدونم، اما...
من یه نفرو میشناسم که از موزیکال خوشش میاد.
احتمالا از اپرا هم خوشش میاد.
ممنون، ادر. عالیه.
من به تلمبه باد نیاز دارم.
اوه، آره، البته.
- الان این کاریه که تو میکنی. - هوم؟
- باد بزن به لاستیک دوچرخه. - چطوری؟
- ها؟ - باد بزن.
- باد بزنم؟ - بله.
باشه، الان درستش می کنیم.
خب، پس دوباره ممنون، درسته؟
آره آره.
اینجاست که به ذهنم رسید.
اون...
اون لاک پشته میتونه مال خانم هاوزر باشه.
- خانم هاوزر؟ - خانم هاوزر از تاکسی هاوزر.
آها.
- خب پس. دوباره میبینمتون آقای ادر. - دوباره سر بزن و ممنون.
هنوز تموم نشده؟
- داری چیکار میکنی؟ - میبریمشون پیش خانم هاوزر.
اونوقت اون میتونه از این به بعد خانم هاوزر تو تختش خرابکاری کنه.
حالا برو.
- اونجاست، فکر کنم. - حالا وقتشه.
♪ خداحافظ خانم شیلدگارد
♪ قلب من نرمه زره تو سفته
♪ پای تو کوچیکه درد تو بزرگه
♪ اما بدون تو هم اتفاقاتی داره میفته
هی هی هی.
خانم هاوزر؟
بله، چیه؟
ببین چه بلایی سرم اومده.
مای.
عالیه، پیداش کردین.
همه جا دنبالش گشتم. حتی تو پناهگاه حیوانات.
همیشه چه کارایی میکنی؟ عزیزم؟
- چه ماشین قشنگی. - بله، ولی خیلی کار میبره.
خب، حالا برگشتی خونه.
- کروتلا. - کروتلا؟
آره، ترکیبی از 'وزغ' و 'سریعتر'.
- چه کمکی از دستم برمیاد؟ - خوبه.
- آرزویی داری. - به هر حال باید برگردم.
اگه خواستی سورتمه سواری بری خبرمون کن.
اوه، خیلی دوست دارم این کارو بکنم.
- ولی وقت... - باید وقت بذاری.
- بله، وقت اگه داشتم. - خداحافظ پس.
- دوباره سر بزن. - پیشنهادم سر جاشه.
هی، این چیه؟
اونجا چیه؟
- هی، اونجا چیکار میکنی؟ - آزمایش حفاری، قسمت دوم تنه.
- من چطوری با این صدا کار کنم؟ - ما تا ۵ روز دیگه میریم.
تا ۵ روز دیگه؟ من تا اون موقع چیکار کنم؟
- مشتری های من دیگه جرات نمیکنن بیان تو. - درو قفل کن، برو تعطیلات.
خوشحال میشم اگه میتونستم برم تعطیلات. تو، فرانتس...
برم تعطیلات؟ چطوری تصورش میکنی؟
نمیدونم.
- روز بخیر. - بله. روز بخیر.
♪ ببین، ببین چطور می تونم فرمون رو بچرخونم
♪ ببین، ببین آره، اینجوری میشه
باشه، یکم بیشتر به چپ.
حالا باید علامت بدیم. باید علامت بدیم.
- منظورت چشمک زدنه. - آره، آره، همینو میگم.
این علامت دادن-چشمک زدن رو کجا انجام میدی؟
- باید اهرم رو به پایین فشار بدی. - اهرم رو به پایین فشار بدم، اه.
و بوق کجاست؟ بوق مهمترین چیزه، درسته.
- باید فرمون رو فشار بدی. - آه.
وای!
- سریعتر برو! - این کاریه که با پات اون پایین انجام میدی.
من نمیتونم اونجا برم. تو باید با من بیای با ساق پای درازت فشارش بده.
♪ جن با بوق سلام میکنه ادر پیاده سفر میکنه
♪ به سمت خانم بورگی، اونجاست که داریم میریم بوق-بوق، بلینگ-بلینگ
ما داریم مستقیم به اونجا میریم. اما اول میخوام یه چیزی بهت نشون بدم.
هوم، این گوشت خشک شده است.
- وای! تو واقعا لختی. - این عالیه. پوموک، بیا تو!
من؟ نه، شنا برای خشکی زی هاست.
با آب تو یه خشکی زی میشی یه موش آبی.
هی، تمومش کن!
آب برای حمام کردن نیست،
بلکه برای اینه که تو با یه کشتی بادبانی دور بزنی.
- اما اینجا دور و بر اصلا کشتی نیست. - بله، درسته.
اما صبر کن، الان درستش میکنیم.
وای، چه قایق زیبایی.
- دوستش داری؟ - وای.
اما این بادبان شورت شاید بد اخلاق باشه.
بگو ببینم، ای شیطون.
♪ وقتی باد طوفانی توی بادبان ها میوزه
♪ و وقتی تیرها ترک میخورن
پلاک مونیخ.
از مونیخ با تاکسی؟ حتما پولداره.
نگاه کن. سگ خوک روی اسکله ما ولو شده.
میدونی چیه؟ لباساشو میدزدیم. بیا.
هی، صبر کن!
مراقب باش، وگرنه چپ میکنم. احتیاط کن.
۷ گره دریایی، مستقیم به جلو با تمام سرعت.
اوه، پوموک؟
- ردای اون جلوشه. - من میارمش.
پوموک؟
حالا، زود باش، سریع. اون نگاه نمیکنه.
انجامش بده، خودتو بفرست.
الان گاز بده.
زود باش، سریع دور شو.
- پوموک، کجایی؟ - اون نگاه میکنه.
اون یه قایق ساخت. با شورت.
هی؟ الان چه خبره؟
- اون حتی باهاش حرف میزنه. - این خنده داره.
اوه...
زفیکس، اون ما رو دید. عقب‌نشینی کنید!
هی، بگو! وسایل منو اونجا بذار!
شما مست‌ها! این وجود نداره!
- ولی اون عصبانی بود! - چرا اون ردا رو دور انداختی؟
چون اون ما رو دید.
هوم؟ این چه صداییه؟
اوی، اوه نه. دارم منحرف میشم.
ادر، کمک! ادر!
وای، ادر. کمک! هیولا میخواد منو بخوره. وای.
لعنت! پوموکل، صبر کن! جا نمون! دارم میام!
اوه، اصلا قشنگ به نظر نمیاد.
اصلا قشنگ به نظر نمیاد.
اوه، آب. ادر، باید بیای. سلام، ادر، کمک!
پوموکل، نذار قایق دور شه.
آب! آب! سلام، کسی اونجا هست؟ کمک، کمک!
پوموکل! خدای من.
اینجا تاریکه؟ میشه یکی لطفا چراغ رو روشن کنه؟
ای دنیای فلاکت‌بار من.
♪ خداحافظ، دنیای زیبا
من میگم بله. آخ.
♪ من تا اینجا واقعا خوشم اومده
- پوموکل؟ - ♪ من همیشه یه قهرمان بزرگ بودم
♪ اما حالا روی صخره‌ها خرد شدم
اوی‌اوی‌اوی، اوی‌اوی‌اوی.
- پوموکل! - وای.
پوموکل، اینجایی. آسیب دیدی؟
نمیدونم. هیولا منو قورت داد.
و بعد دوباره منو تف کرد بیرون. وای.
- سلام. - آه، آقای لامبلاو.
اون... اون آقای ادره.
بد شد. فکر کنم اون کمد ما رو میسازه.
درسته، اما نه در حال حاضر. آقای ادر!
شما اینجا تو روستا چیکار میکنید؟
لباسم افتاده تو دریچه.
آه!
- بله، این ناراحت کننده است، درسته؟ - بله.
- ما داریم میریم یه تعطیلات کوتاه! - بله، خوش به حالتون!
ما از روستا خوشمون میاد. میشه با چوب‌ها تا ابد قدم زد.
از پشت، پایسنبرگ، برگشت به توتزینگ.
- عجیبه، خیلی زیباست. - و هوای خوب!
- و آرامش! - آره، آره.
- که شما آرامش دارید! - بله، این واقعا خوبه.
خب در مورد کمد، پس با ما تماس بگیرید.
- وقتی برگردید آماده است. - پس ما میمونیم.
- دوباره نگاه کن! - بیا، برو.
کجا میخوای بری؟ اینجا. باید از همون راه برگردیم؟
اوه، هی، ما همین الان رسیدیم.
چرا هیچی نمیگی؟ وای، اه.
آره، عجیبه.
وای. اینجا خیلی بزرگه.
اویی، اویی، نگاه کن، یه جرثقیل از سقف خونه دراومده.
کارخانه اره‌کشی نیتزینگرهوف. و پشت اون کارگاه نجاریه.
و اون مهمان‌سراست.
وای، درست مثل همون موقع‌ها به نظر میاد.
نگاه کن، اونجا یه درخت رنگارنگ فرفری هست.
آره، اون درخت مِی هست.
چی، اون... اون درخت توئه؟ تو درخت خودتو داری؟
نه، اون درخت من نیست، بلکه درخت مِی هست.
اول ماه مِی توی میدون ده قرار داده میشه.
- وای، خیلی قشنگ به نظر میاد. - آره، منم همینطور فکر می‌کنم.
- کارگاه نجاری رو بهت نشون میدم. - نجاری، ما دوتا خوشگلا.
- وای. - وای.
وای، خیلی بزرگ به نظر میاد. هوم.
و خیلی مرتب.
وای. و همه‌ی اون شلنگ‌ها. شبیه خرطوم فیل‌ها هستن.
- اینجا کارگاه فیله؟ - گرد و غبار جاروبرقی کشیده میشه.
- اینجا یه کارگاه نجاری هوشمندانه داره. - تورو...
جدی نمیگی. ۳۰٪ کمتر؟
آره، پس نه.
هر کی نخواد، اون از قبل داره، همیشه میگم.
چطور ممکنه؟ من واقعیت‌گوام.
سلام.
بعداً، نه الان.
فلوری؟
بهت زنگ میزنم، باشه؟
فلوری،
اصلاً همچین چیزی وجود نداره.
خوب به نظر میای. حالت چطوره؟
آدمای بد همیشه خوب پیش میرن.
- میدونستم داری میای. - تو درباره یه کار خوب مینویسی.
گِل، یه همچین چیزی برات جواب میده. خب، حالا با من بیا.
از وقتی که رفتی، اتفاقات زیادی اونجا افتاده.
آدمای بیشتر، ماشین‌های بیشتر. یه اضافه‌ی کاملاً جدید در پشت.
آره، دیوونه‌کننده‌ست.
کمی قبل از مرگ سپ، ما درست سرمایه‌گذاری کردیم.
الان دیگه به سختی میتونم از سفارشات پس‌انداز کنم.
حالا نگاه میکنی.
مِی.
چرخ و فلک قدیمی درخت مِی. هنوز وجود داره.
- فقط کار نمیکنه. - من اینو با سپ ساختم.
میخوام دوباره راه بیفته.
ما فقط چیزای پیچیده رو میگیریم. دنده چوبی کار نمیکنه.
این هدیه خداحافظی من خواهد بود.
- خداحافظ، تو؟ - ازش خسته شدم.
من دیگه جوون‌ترین نیستم.
هنوز نمیتونی ببینی، اما من بعضی وقتا حسش میکنم.
اوه، برو.
حالا چی شده؟
-اوه، قرار بود چی باشه؟ - این داره می‌چرخه.
بله، این یه چرخ‌فلکه. این باید بچرخه.
آها.
خب، چیه؟ تو هم شرکت می‌کنی؟
غذا مهمون من، اقامت مهمون من، می‌تونی این کار رو مجانی برای یه ۵۰ انجام بدی؟
- یه ۵۰؟ - ۳۰ چون تویی.
عادل، مادر و تسا هم اونجا هستن.
- بورگی، کی می‌تونه به تو نه بگه؟ - تو نه.
برات ملافه میارم. تازه‌اش رو.
آره، دوباره درست شد.
چی هست؟
این داره می‌چرخه.
اوم.
اوه!
وای. این چی بود؟
- صبح بخیر. - چرا اینقدر زود بیدار شدی؟
- من امروز شنا کردم. - موقع حموم کردن؟
آب خیس صبح. بررر.
عالیه. حالا باید کار کنم.
چی؟
آره، ولی من تو این فاصله چی کار کنم؟ تو این همه وقت؟
- فقط یه کم این اطراف رو بگرد. - هوم. بگردم.
تو، به من بگو.
چقدر طول می‌کشه تا یه همچین چرخ‌فلکی دوباره راه بیفته؟
- تا اول ماه مه. - خیلی طولانیه.
اول ماه مه، وای، خیلی طولانیه.
بگو ادر، نمیشه الان سوارش بشم؟
- متاسفانه نه. اول باید درستش کنم. - آره، آره. هنوز باید درستش کنه.
لعنت بهش، اینجوریش می‌کنیم: من چرخ‌فلک رو سریع راه میندازم.
تو اولین نفری هستی که اجازه داره سوارش بشه.
- هورا! قول میدی؟ - آره، قول میدم. خداحافظ.
من اولین نفرم، که سوار چرخ‌فلک میشه.
قول، قوله
و نباید هم شکسته بشه.
هوی.
چه آدم کوژپشتی این چیزیه که روی چرخ‌فلک نوشته؟
- تسا. منو ترسوندی؟ - می، فلوری.
- سلام. - مادر!
- موهات کو؟ - کنار موهای تو.
خداحافظ.
- بیا اینجا. - و عادل. همچین چیزی وجود نداره.
- تو هیچ تغییری نکردی. - تو هم همینطور.
مشکل چرخ‌فلک چیه؟
این اطراف رو بگرد، این اطراف رو بگرد، این احمقانه‌ست.
هیچ زمانی در حال گذر نیست.
خب، بذار یه نگاهی به اطراف بندازیم.
یه تراکتور، ۲ تا مرغ، یه ذره از دنیا.
واقعاً خیلی جالبه.
خب، گشت زدنت تموم شد.
وای، اونجا دارن چیکار میکنن؟
- اگه اهالی هامر فیلد شب بیان چی؟ - اون زنجیر کلفت رو دیدی؟
اگه زنجیر رو ببرن چی؟ با سنگ فرز یا یه همچین چیزی؟
باید کشیک بدیم.
- هر 4 ساعت. - 4 ساعت؟
دارن درخت مه رو برای چرخ و فلک رنگ میکنن. منم باهاتون رنگ میکنم. هوی!
جرأت نمیکنن اینجا بیان.
فقط اگه میدونستیم کی از هامر فیلد داره یه چیزی برنامه ریزی میکنه.
آره، همینه که کار رو پیچیده میکنه.
اوه، آره.
این یارو که تاکسی داره اینجا چی میخواد؟
مشکوکه. درست قبل از روز مه.
بهت میگم، اون برای اون طرف کار میکنه.
پس باید شیفت های دوتایی وایسیم.
- نشونش میدیم. - ساق پاهامونو به سمتش میگیریم.
- پس کی بخوابیم؟ - بعد از جشن مه میتونی بخوابی.
اوی، اوی.
هیس، هیس.
بله، سلام.
سلام، خانم نیتزینگر.
خل شدین؟
- چطور مگه؟ - بیا اینجا.
- ها؟ - ما نبودیم.
- راست میگیم. - چرا باید باشیم؟
چه وضعیه.
گفتم رنگ کنید، نه اینکه گند بزنید.
من برای این بهتون پول نمیدم. حالا برین.
- پس کی از درخت محافظت میکنه؟ - چطور مگه؟
اهالی هامر فیلد یه چیزی تو سرشونه.
- خب، کی میگه؟ - برادرت.
پس به برادرت بگو، هیچکس اینجا چیزی نمیدزده.
درخت روی زنجیره، و کلیدش دست منه.
اونجا رو، نگاه کن. خب، بزن بریم، دالی.
- چه نامردیه. کار ما نبود. - مهم نیست. عقب نشینی.
اوووووو. ولی خیلی عصبانی بود.
صبر کنین منم بیام!
چه وضعیه.
اینجوری اون درخت زیبا رو خراب کردن.
- خیلی احمقانه است. - اون دوباره آروم میشه.
وای، داره درخت مه دزدیده میشه. لعنت به این زنجیر کلفت.
این اصلا خوب به نظر نمیرسه. به ادر نیاز دارم.
- پیچیده است. - سپ و ساخت و سازش.
- هل بده سمت من. - صبر کن.
کار نمیکنه. کار نمیکنه.
اینجا هلش بده. چرخ دنده باید اونجا بره.
عادل آستین رو اشتباه گرفته.
- چی؟ - ببندش، درد میکنه.
چطور میتونین اینجوری خرابش کنین؟
هرکی وقت داشت بعدش دوباره درخت رو رنگ کنه.
الو؟
- چی؟ بله. - آره، آره، مشکلی نیست.
خب، بریم سراغ بعدی.
- الان دیگه خوبه. - عادل، محکم پیچش کن.
بله.
- داری چیکار میکنی؟ - من؟ چرا من؟
- تمرکز کن، عادل. - هرچی، بقیه رو ببر.
- داری چیکار میکنی؟ - من هنوز به اونجا نرسیدم.
مادر، تمرکز کن.
- پوموکل؟ - چیه؟
یه لحظه صبر کنیم...
- پوموکل؟ - کوهانِت چشه؟
کوهان؟
آه، بله، قوز پشتم.
- دیگه جوون ترین نیستی. - بله.
چی گفتم؟ بذارید تو آرامش کار کنم.
- فلوری؟ خوبی؟ - آره. فقط باید یه لحظه برم بیرون چون...
چون باید برم بیرون. زود برمیگردم.
اون بامزه است.
- کمر داره. - از تاکسی روندنه.
مهمونای خونه من دیدنش که لخت تو جنگل راه میرفت.
ظاهراً به خاطر اون لباس زیرش دراومده.
- فکر کنم اون تنهایه. - آره، البته.
ولی دیگه نه، حالا ما رو داره. دوباره میسازیمش.
میخندید اگه نتونیم درستش کنیم.
الو؟
- آره، دوباره میسازیمش. - از پسش برمیایم.
ولی چطوری ممکنه لباس زیر دربیاد؟
پوموکل؟
بالاخره. اصطلاحات تو قابل تحمل نیست.
- چی شده؟ - ممکنه تیرکِ گُل دزدیده بشه.
- تو تیرکِ گُل رو رنگ کردی؟ - رنگ کردم؟
خیلی راحت یادم نمیاد.
ولی گوش نمیدی؟ هاپ. قراره تیرکِ گُل دزدیده بشه.
پس نمیتونم سریع دور درخت پرواز کنم.
- پس فقط مراقب درخت باش. - من؟ مراقب باشم؟ تنها؟
اینجوری؟
من یه جن خیلی کوچولوئم، درخت خیلی بزرگه.
میتونی رنگش کنی. میتونی هم مراقب باشی.
آره، اِ، آره. ایده خیلی خوبیه. من تنهایی از درخت مراقبت میکنم.
اونوقت دیگه فکرای احمقانه به سرت نمیزنه، و من میتونم کار کنم.
- خب، بعداً میبینمت. - آره، آره، فقط برو.
فکرای احمقانه حتی بدون تو هم به سرم میزنن.
تو هوا تاب میخورم، دزدها رو فراری میدم.
آخ!
قافیه داشت و هرچی قافیه داشته باشه خوبه.
سلام، آقای کتریچ. الان میتونید برید خونه.
دیگه بهشون نیازی نیست.
چون الان من اینجام، و چشم از درخت برنمیدارم.
ولی من اصلاً چطوری این کارو انجام بدم؟ بذار ببینم.
خوبه.
یه برج دیدبانی برای پوموکِل. سلام؟
یکی اینجا عمر میکنه. روز بخیر.
ممکنه یه اتاق با منظره داشته باشین؟
مواظب باشید کبوترهای عزیز، هیچکس اجازه نداره میله گُل رو بدزده.
فهمیدین؟ میبینم که زبون همو میفهمیم.
- بعدی. - یه دقیقه صبر کن. آره، اندازه است.
صاف نگهش دار. حالا بیارش پایین.
دارمش. حالا.
- خوبه. - اندازه است.
میشه میل محرک رو بدی؟
- بفرمایید. - ممنون.
اوه، تو، فلوری؟ هنوز فلوگل‌هورن میزنی؟
اوه، عجب.
من فقط در مورد تیم میپرسم.
-اوه، اونا هنوز هستن؟ - بله، البته.
- آره. - دوباره بزن.
- من؟ - موسیقی برای روح خوبه.
- چی؟ - ما یه هورن برات پیدا میکنیم.
باشه، باشه، اگه تو میگی.
- چرا که نه؟ - نه؟
- تمیز، اینجوری ادر رو میشناسم. - عالیه.
عالیه.
اوه! وای؟
بازم همون.
کم کم دارم از خروس خوندن خسته میشم
روی ساعت زنگ دار.
بگو ببینم، این یعنی چی؟
به دنده 15 نیاز داری.
15...
- هوی، اینو برای من درست کردی؟ - خب حالا بپر بالا.
یه تخت آویز.
- به نظر دنج میاد. - برعکس.
اوه آره. اوه!
آخ، آخ.
- نزدیکتر. - عقب تر؟
- آره، عقب. - آره.
آره. خیلی خوبه.
- میتونم ول کنم؟ - صبر کن... آره.
- فلوری، به این نیاز داری؟ - ممنون، آره.
چقدر کاغذ سیگار اونجاست؟ اصلا تموم نمیشه؟
خیلی خب، حالا. حالا دیگه هیچی از دستم در نمیره.
- وای، بچه ها اونجان. - دستمال توالت چیکار میکنه؟
انگار نه انگار که استفاده شده.
آره این خوبه. میتونی اینو تمیز کنی.
اوه، این... این چیه...
اه، اوق!
این خیلی ظلمه! از بالا، از ناکجا آباد.
خیلی غیر ممکنه.
نمیتونه بره توالت به جای اینکه رو سر من خرابکاری کنه؟
هیچکس اینجا پاکسازی نشده؟
پس من این رو به دل می گیرم.
آه!
دیگه نمیتونی اینجا بخوابی؟
صبح بخیر، بیدار شدی؟ ببین برات چی آوردم.
وای، این چیه؟
وای، برای من.
متاسفم. طبق رادار باران، باید بند میومد.
اونا اونجا چیکار میکنن؟
آره، راحت باش.
داری اون بالا چهچه میزنی، دوره گرد؟
من شبانه روز از درخت محافظت می کنم.
و از طریق ساعت کنترل از راهم دزدکی نگاه می کنم.
فلوری.
اضافه کاری می کنی؟
آره، نگاه کن.
- این واقعا ایده خوبیه. - این تو رو از دردسر آزاردهنده نجات میده.
کارگاه به خوبی تجهیز شده.
آره، نمیشه چیزی در موردش گفت.
- اما کار زیادی داره. - آره، حتما از این خوشت میاد.
و من دیگه ازش خوشم نمیاد. دیگه ازش خوشم نمیاد.
- این دیگه داره برام خیلی زیاد میشه. - آره، آره، اما کارگاه؟
من تحویلش میدم.
اوه، برو.
فلوری.
من به کسی نیاز دارم که اوضاع رو جمع و جور کنه
که اضافه کاری هم بکنه.
چی، نه، من؟
فلوری، من میتونم حسش کنم.
بهت میاد. تو استعداد داری.
تو اشتیاق داری. تو ایده داری. همکارات بهت احترام میذارن.
حالا فقط در موردش فکر کن. در آرامش و سکوت.
الو؟
این استاد نیست که دنبال کارگاهش میگرده، بلکه...
... کارگاه استادش رو پیدا میکنه.
خیلی هوشمندانه است حواسم بهش هست.
آها، اون کیه؟
من قبلا اینجا ندیده بودمشون.
و یکی دیگه هم هست. اینا اینجا چی میخوان؟
- واق، واق! - چرا اینقدر عجیب غریب واق واق میکنه؟
- واق! - و اون جوابشو میده؟
این خیلی مشکوکه. خیلی مشکوکه.
دوباره آروم بگو. چی شده؟
آره، ولی اگه بهت بگم.
اونا واق واق کردن، اون یکی جوابشونو داد.
من فقط ایستگاه قطار رو میفهمم.
اونا واق واق میکنن. وسط روز روشن واق واق میکنن.
بیا با من. باید از درخت محافظت کنیم.
- فکر کردم این کاریه که تو میکنی؟ - من؟
تنها؟ من چیکار میتونم بکنم؟
فقط منم، یه جن کوچولو.
به پلیس زنگ بزن، تا از درخت محافظت کنن.
- نه، این کارو نمیکنم. - ولی چرا؟
من میخوام فلوگل هورن بزنم. امروز تمرین تیمه.
تو نمیتونی مرغ شاخ دار بزنی.
- الو؟ - خودتو نباز.
گوش ها سفت بشن، ها؟ این چجوری کار میکنه؟
این چجوری کار میکنه؟ ادر!
اون رفت، ادرمن.
و من گوش هامو میکشم بیرون.
وای، دوباره همون. باید یه کاری بکنم.
ولی چیکار کنم؟
وای خدای من. از همه طرف میان. وای.
هی، اونو زنجیر کردن. چه بامزه.
- باید زودتر بیدار شی. - مراقب باش.
میدونستم. یه چیزی تو سرشونه. وای.
بهت گفتم اگه روز بیایم کسی متوجه نمیشه. حالا.
- هی، این چیه؟ - من تراکتور رو میارم.
اونا اونجا چیکار میکنن؟ دارن درخت رو میدزدن.
ادر. ادر! وای.
ادر. ادر! زود بیا.
اوی اوی اوی. اون پشت.
ادر. ادر! ادر.
بیا دیگه. باید با من بیای.
هیس.
بگو ببینم، من دیوونه شدم؟
چی شده؟
- توی توبام نوشیدنی هست. - بخور، فوت نکن.
تو اونو تو من ریختی؟
ادر.
ادر. الو؟ صدامو میشنوی؟
خودتو جمع کن.
من چجوری نوشیدنی بریزم وقتی دارم ساز میزنم؟
پوموکِل؟
ای کرم چوب ناشنوا. با من بیا.
همه چی مرتبه؟ دوباره کوهان درآوردی؟
هر وقت کوهان درمیاره، باید سریع بره بیرون.
نه، نه، دوباره خوب شد.
خوبه. دوباره ماییم؟
- من همونجا میمونم. - مجبوری. درخت ماه.
میتونین یه ساعت منو تحمل نکنین.
خوبه. از اول.
بچرخ...
تو خنگی؟
حالا نوبت ماست. بزن بریم!
بزن بریم. و...
من میتونم بدون اون انجامش بدم. اون نگاه میکنه، ادر.
ولی متاسفانه منم احمق به نظر میرسم.
نمیتونم بدون درخت سوار چرخ و فلک بشم.
من درخت رو پس میگیرم. وای، بچه ها اونجان.
چه پستی. وسط روز روشن.
- پاره‌شون کردند. - زین‌ها رو ببندید.
اوه، کجا می‌خوای بری؟
هی، صبر کن منم بیام.
اونهاش. مردم هامر فلد یه نقشه‌ای دارن.
- خب، بزن بریم. - صبر کن.
- دیوونه شدی؟ اونا از درخت محافظت می‌کنن. - عالیه. حالا چی؟
مهم نیست.
نمی‌دونم. ما هرگز این کار رو نمی‌کنیم.
پدربزرگم می‌گه: اگه تلاش نکنی، باختی.
- پدربزرگت خونه و مزرعه‌اش رو از دست داد. - آره، ولی تلاش کرد.
خیلی خب، نقشه اینه: ما حواسشونو پرت می‌کنیم و درخت رو می‌گیریم.
- نشونشون می‌دیم. - اونا نگاه می‌کنن.
هی، صبر کن! دیگه نمی‌تونم.
داری چیکار می‌کنی؟
هیچی. اصلا هیچی. چطور مگه؟
چی، هیچی؟ من تو رو می‌شناسم، تو با برادرزاده‌ام همکلاسی هستی.
- گفتم دیگه. - شما میله‌ی گُل‌کاری‌شده رو می‌خواید.
- درخت مال ماست. - دیگه نیست. اون پیش ما می‌مونه.
- نه. - چی، نه؟
آره، دقیقا. نه.
درخت اونجا نمی‌مونه.
- درخت مال ماست. - ما اجازه نمی‌دیم ما رو بیرون کنن.
- نشونتون می‌دیم. - حالا شما احمق به نظر می‌رسید.
دزدکی.
دوباره نگاه کن.
- دوباره نگاه کن! - اون عصبانی بود.
دیگه نمی‌خوام ببینمت! برو پی کارت!
درخت در هامر فلد می‌مونه. این دیگه مال ماست.
هی، صبر کن منم بیام. من لاستیکم پنچر شده.
- می‌دونی کی اونجا بود؟ - کی؟
- مردم مایر هوفن میله‌ی گُل‌کاری‌شده رو می‌خواستن. - خب؟
- من بیرونشون کردم. - من اونو تو توده‌ی کود غرق می‌کردم.
هی، اینجا بمون. نمی‌تونی همینطوری تسلیم بشی.
خیلی نزدیک بودیم. سلام!
حالا دیگه همه‌چی تموم شد.
همش الکی.
حالا من اینجا دراز کشیدم، بدبخت،
ناامید روی کوهانم.
خیلی دوست داشتم دور خودم پرواز کنم ولی از این رویا محروم شدم.
هوم؟ یا شاید هم نه؟
آها.
وای! یه فکری به سرم زد.
یه فکری به سرم زد.
یه نقشه‌ی عالی.
هه هه. پوموک اذیت می‌کنه.
اونو می‌شنوی؟
و پوموک می‌کشه.
یه کم صداشو کم کن.
و هیچ‌کس شکایتی نداره.
بولداگ! فکر کردم ترسوندی و فراریشون دادی؟
- آره، قفلش کردم اونجا. - یه کاری بکن!
اوه. آخ!
وای.
از پنجره! زود باش، زود باش!
- فقط مواظب باش! - حالا مزاحم نشو!
- هل بده! آخ! - سریع‌تر!
گیر کردم. آخ. اوه!
- آخ. اوه! - مواظب باش.
با این دو تا احمق، واقعاً میشه... حتی یه تیرک گل هم ندزدید.
♪ گابلین با بوق سلام می‌کنه
♪ من بدون پا رانندگی می‌کنم
♪ درخت رو می‌برم به ادر بوق-بوق، بلینگ-بلینگ
اوپس! ببخشید، سطل آشغال‌های عزیز.
حالا می‌تونی آروم‌تر قدم بزنی.
نمی‌شنوی؟ باید آروم‌تر قدم بزنی.
ببخشید، مرغ‌ها! امیدوارم بیدارش نکرده باشم.
اوی‌اوی‌اوی...
آه، اوه، نه!
نه اونقدر طولانی. باید از اون طرف بری!
داری چیکار می‌کنی؟ دیوونه شدی؟
تمومش کن! از سر راه برو کنار، حصار احمق.
وای.
اینجوری بود که برش گردوندم.
حالا فقط باید درخت رو از دریاچه بیرون بیاریم.
چه تعظیم قشنگی، اه.
کارگاه نجاری ادر.
سلام، یه سفارش بزرگ براتون داریم.
شما باید فرودگاه رو بازسازی کنید. فرودگاه؟
ما به یه تاسیسات جدید نیاز داریم. می‌تونید این کار رو انجام بدید؟
بله، بله، ولی من اصلاً نمی‌تونم از دست سفارش‌ها خلاص شم.
آقای ادر، ما بهترینِ بهترین‌ها رو می‌خوایم.
پول مهم نیست.
راستش رو بخواید، من تا سال ۲۰۴۰ پرم،
ولی فرودگاه... بذارید یه جوری سر و تهش رو هم بیاریم.
از نظر بودجه چطور پیش می‌ریم؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
چیزی نیست، چرا؟ چرا یواشکی میای پیشم؟
خب، برای اینکه... من درخت رو برگردوندم.
- چی رو برگردوندی؟ - آره، تنهایی. توی دریاچه.
درخت، خب، سر جاشه، شناوره.
نه، داره حرکت می‌کنه. نه، در واقع نه.
- چطوری اینو توضیح بدم؟ - ها؟
مهم نیست. بهتره که فوراً با من بیای، همین الان. وای.
- اون تو بودی؟ - چی؟ نه. اون تراکتور بود.
خیلی اشتباهه، بعدش رفت شنا.
خیلی شنیعه، ههه.
- چی؟ تو بولداگ رو روندی؟ - من؟ نه نه.
اون در واقع با من سوار شد.
دیوونه شدی؟
ولی چرا؟ من که درخت رو نجات دادم.
چون اون دزدا دزدیدنش.
- درخت باید دزدیده بشه. - چی؟ چطور مگه؟
این یه رسمه. دهکده همسایه درخت رو میدزده و برش میگردونه.
کمک مالی میکنن تا بتونن درخت رو علم کنن و به دزدا یه خوراکی یا نوشیدنی بدن.
بهشون نوشیدنی میدن؟ الان جلوش از عقبش بالاتره.
- اینا دزدای واقعی نیستن. - دزدی، دزدیه دیگه.
خدای من. اینو چطوری توضیح بدم؟ به مردم دهکده؟
- برام مهم نیست. - چت شده؟
با من؟ چرا با من؟ تو چت شده؟
از وقتی اومدیم این مزرعه، تو عجیب شدی؟
به حرفم گوش نمیدی، میری شنا میکنی و فلوگل‌هورن میزنی.
داری گند میزنی!
بعدشم که تو هم این کارو میکنی، خیلی عجیبه که با خودت تلفنی حرف میزنی.
من آقای ادر هستم، خودم تنهایی کارای فرودگاه رو انجام میدم.
من بامزه نیستم. من همیشگی‌ام. تو دیوونه‌ای، کاملا دیوونه.
قبول کن که میخوای اینجا بمونی با دوستای عجیب غریبت.
- اگه اینطوری بود چی؟ - این احمقانه است. کاملا احمقانه.
پس من وسایلامو جمع میکنم و برمیگردم به کارگاه خودم.
لطفا با من بیا.
من میخوام تو برام صبحونه بیاری نه ساز بادی.
همیشه فقط تو! به آرزوهای من هیچ اهمیتی نمیدی!
اینه دیگه، وقتی یه گابلین داشته باشی.
کی کوبه درشو به طرف من پرت کرد، که من بچسبم و دیده بشم؟
آره. اگه میدونستم چه اتفاقی میفته، پرتش نمیکردم.
اوه، و منم نمیچسبیدم، اگه میدونستم
چه نجار سنگدلی هستی،
که یه چیزی میگی و منظورت یه چیز دیگه‌ست.
چی، لطفا؟
تو میخواستی برام چرخ و فلک بسازی، که من بتونم سوارش بشم.
من درخت رو برگردوندم، چون بدون اون چرخ و فلکی وجود نداره،
و تو منو سرزنش میکنی، که درخت توی دریاچه‌ست.
تو فقط به خودت فکر میکنی، هیچوقت به من فکر نمیکنی. خودخواه!
آره، پوموک، درست میگی.
میدونی چیه؟ فقط منو...
- میدونی. - آره، آره، فقط برو.
دیگه نمیدونی چی بگی. آره، این سزای توئه.
میتونی برگردی، وقتی آروم شدی!
عالیه، نگاه کن. زین رو بردار.
این چیه؟
- ایج! - اون چطوری رفت اون تو؟
دیوونه بازی. اونجا چه اتفاقی افتاده؟
آتش نشانی!
- لعنت. بزن بریم. - چیزی اونجا نیست.
همینجا میمونیم. بالاخره درخت رو برگردوندیم.
ما؟ دیوونه شدی؟
- شکسته. این دردسر درست میکنه. - دردسر که از قبل بود. ولی ارزشش رو داره.
درسته. بعدش همه میگن که ما درخت رو برگردوندیم.
حالا فهمیدی.
غیر ممکنه.
الان عقبش داره از جلوش بلندتر میشه.
این جن کوتوله احمق.
چی خیال کرده؟ که به من بگه چیکار میتونم بکنم.
- چطوری چرخ و فلک بچه ها رو خوشحال میکنه. - چی؟
- همه چی مرتبه؟ - آره، آره.
اوه، قلقلکم میاد.
وای، تو کی هستی؟
آها، هانبرت. خیلی خب.
ساندویچ مربا برام داری؟
نداری؟
میبینم که اینجوری غلات بیشتری میخورن.
همچین چیزی هم لازم نیست. من اصلا گرسنه نیستم.
شاید یه سری مزخرفات خواب دیدم.
اینکه ادر نمیخواد به کارگاه ما برگرده. چه خواب احمقانه ای.
هوم، این چه جور آهنگیه؟ از کجا میاد؟
وای، جشن ماه می. جشن ماه می، اه.
وای، چرخ و فلک، چه قشنگ میچرخه.
ولی بدون من داره میچرخه.
چرا داره بدون من میچرخه؟
من میخواستم اول اونو بچرخونم.
وای، بورگی.
عشق...
اوه اوه.
مردم عزیز مایر هوفن، به جشن ماه می ما خوش آمدید.
مثل همیشه، باعث افتخار بزرگی بود برای من
که امسال هم بتونم ستون ماه می رو اهدا کنم،
همونی که امسال به طرز عجیبی،
اما درست به موقع به ما بازگشت.
تشویق برای قهرمانان ستون ماه می ما.
اما...
اما چه پستی ای. اون من بودم. همه اش من بودم.
و بعد از یه مدت خیلی خیلی طولانی
دوباره چرخ و فلک ستون ماه می ما هم راه اندازی شده،
که دل بچه ها رو شاد میکنه.
ما اینو بیشتر مدیون یه نفریم.
سال های خیلی خیلی زیادی اون بخشی از جامعه روستایی ما بود،
و حالا بالاخره برگشته.
و ای مردم عزیز مایر هوفن،
شما منو، کسب و کارمو، نگرانی هامو میدونید.
میدونید که سال هاست دنبال یه جانشین میگردم.
و حالا بالاخره پیداش کردم. و اون کیه؟
فلوری ادر ما.
چی؟
و چون فلوری به ما تعلق داره...
باورم نمیشه.
... تا اینکه پیش ما بمونه.
چون ما دیگه ولش نمیکنیم.
پس بهش نشون بدید که باید اینجا بمونه.
فلوری، فلوری، فلوری!
اون میخواد اینجا بمونه. اون یه رویای احمقانه نبود.
آخ، دنیای بیچاره پوموکلی من.
فلوری، فلوری، فلوری!
گفت چند روز.
فقط چند روز. و حالا میخواد برای همیشه بمونه. نه با من.
پس من تنها به کارگاه خودمون برمیگردم.
بذار ادر هرجا که میخواد بمونه.
دیگه بهت احتیاجی ندارم، چرخ و فلک احمق. آره، فقط خراب شو.
- خب، حالا یه چیزی بگو. - چی؟
- باید یه چیزی بگی، زود باش. - من اینو دوست ندارم.
اوه، زود باش، تو میتونی این کارو بکنی. یه چیزی بگو.
خیلی خب. بورگی عزیز، خیلی ممنون بابت حرفای محبت آمیزت.
از راه اندازی چرخ و فلک لذت بردم.
ممنون از پیشنهاد عالیتون، برای اینکه جانشین شما بشم.
این افتخار بزرگیه.
من از عمو فرانز یه کارگاه نجاری کوچیک در مونیخ به ارث بردم.
اونقدر بزرگ و مدرن نیست و توی یه حیاط خلوت کوچیکه،
اما من اونجا احساس راحتی میکنم.
اما عموم نه تنها کارگاه رو به من به ارث داد،
بلکه...
یه چیز خیلی خنده دارتر، زنده تر و با ارزش تر،
از چیزی که ممکنه توی یه کارگاه نجاری توی حیاط خلوت پیدا کنید.
آره، و از اون موقع دیگه تنها نبودم.
من یه نفر رو دارم که همه چیزم رو باهاش شریک میشم.
همیشه فکر میکردم توضیحش سخته، اما خیلی ساده است.
من یه جن دارم.
متاسفانه، فقط من میتونم ببینمش و فقط وقتی که تنهام.
اما میدونم یه جایی اونجا نشسته و ما رو تماشا میکنه.
پس مراقب سوسیس هاتون باشید.
خب، پوموکلی، به حرفم گوش کن. من بدون تو هیچ جا نمیرم.
تو مال منی، من مال تو. و ما به کارگاه نجاری خودمون تعلق داریم.
صدامو میشنوی؟
و به همین دلیله، بورگی عزیز،
متاسفانه نمیتونم پیشنهاد شما رو قبول کنم.
متاسفم.
خب، پوموکلی،
ما توی خونه باغ همدیگه رو میبینیم و با عجله میریم خونه.
آره، خوش بگذره و، آره... سلام.
میتونی این کارو بدون من انجام بدی، درسته؟
خداحافظ.
آره، چی میشه گفت؟
اون همیشه تخیل داشته.
چیز دیگه ای برای من نمونده،
جز اینکه یه جشن آرام و شاد در ماه مه براتون آرزو کنم.
خوب جشن بگیرید!
وای من، وای من...
هوم.
هوم، حالا چیکار کنم؟
حالا چطوری برم خونه؟
هوم، من اونو میشناسم.
- دوست داشتم می موندم. - می خوام به موقع برسم.
- هوم، پس اون. - همه چیو داریم؟
- بله، البته، همه چیز رو داریم. - ترجیح می دم یه نگاه دیگه بندازم.
اوه، آره، یه کیف... یه کیف می تونه...
وای، اه. صبر کن. صبر کن، منم باهات میام.
- بهت گفته بودم. - کیف...
احتیاط مادر جعبه چینه.
- من می گرفتمش. - خفه شو. حرکت.
یییییییییییییییییییی. داری یه کاری می کنی. وای.
اوه، ادر.
پوموکِل؟ بیا تمومش کنیم.
پوموکِل؟ پوموکِل؟
وای.
بالاخره برگشتم خونه.
اویی، سگ آهنی من،
همدم فلزی وفادار من.
حداقل تو هنوز اینجایی.
خب، تو هم کجا می خواستی بری؟
تو که محصور شدی.
خونه ی آشنا، یه دفعه برام غریبه شد.
ادر فقط ما رو ناامید کرد.
بهتره دنبال یه کارگاه جدید بگردم.
با یه ادر جدید.
- آقای ادرر! - نظرت چیه؟ وای.
اون رییس ارکستر نیست؟
- آقای ادرر! - این پرنده ی عجیب که...
شبیه منه.
اونجا نیستی؟ اونا اونجا نیستن.
که دوباره ما رو بپرسته.
هوم، شاید اون بتونه ادر جدید من باشه. نظرت چیه؟
آقای ادرر، جعبه من اونجاست پیش شما و عمرم نابود شده!
آره، باید خودش باشه، من باهاش می رم.
چه بخواد چه نخواد.
- خب؟ - خداحافظ، اسب وفادار.
من به دنیای موسیقی کشیده می شم.
آقای ادرر؟
تابوت من.
یه وضعیته اضطراریه.
ببخشید، دوباره ببخشید. معذرت می خوام.
فوق العاده. فوق العاده. فوق العاده.
اوه، اینجایی. پس کجا بودی؟
- اجرا 20 دقیقه دیگه شروع می شه. - می تونیم انجامش بدیم.
- کت و شلوارت کجاست؟ - خشک شویی.
- خشک شویی؟
- خشک شویی! - داره تمیز می شه.
من می گم آره، داره تمیز می شه.
هوم،
ولی این یه کارگاه عجیبیه.
همه چیز اینجا خیلی مرتبه.
هوم، شاید یه کم زیادی مرتب برای سلیقه من باشه.
بهتره. خیلی بهتره. اینو دوست دارم.
وای، این چیه؟
وای، ناراحت به نظر میای.
لازم نیست، تو اِدر جدید من خواهی بود.
چطوری کار میکنه؟ من به یه چیزی گیر کردم، چیزی که مال توئه و قابل دیدن میشه.
و من برای همیشه با تو میمونم.
هوم. هوم، خب...
اتفاقاً چسب چوب داری؟ صبر کن، صبر کن، یه چیزی برات میارم.
دوره سلطنت، فقط برو داخل.
چرا الان؟ اون راهروی لعنتی توش نیست؟
حالا فقط باید بیای، بعدش من اذیتت میکنم.
بعدش تو خیلی عصبانی میشی و میگی: 'اون یه موشه؟'
'آره، یه موشه.'
و یه چوب برمیداری و به سمت موش پرت میکنی.
ولی موش، موش نیست، بلکه پوموکلِ.
با 'ک' و 'پو' و یه 'مو'.
اون چیه؟
نُت من کجاست؟
پوموکل؟
پوموکل.
خب. بله. فوق العاده.
فلان و فلان.
بله.
مرتب. مرتب.
آخ!
چرا در الان بسته است؟
- آقای ویندماهلر؟ - کلید نیست.
جایی گذاشتینش؟
چرا باید کلید رو جایی بذارم؟
چطور ممکنه؟
بله، منم نمیدونم.
اون چیه؟ اون یه موشه؟ اون یه موشه.
خب، صبر کن.
آه!
- آقای ویندماهلر؟ - آه!
نه!
جعبه من.
آه! صدا میده. گیر کرده.
- اِدر؟ - آقای اِدرر.
باید دوباره جعبه رو تعمیر کنی.
و در اسرع وقت.
-آه، چطوری؟ خب چه خبره؟ - افتاد.
- هی هی هی. - آخ!
آقای ویندماهلر؟
نمیتونین تصور کنین از اون موقع چه اتفاقاتی افتاده.
- چه اتفاقی افتاد؟ - پایه های نت موسیقی میفتن.
نُت ها دارن پرواز میکنن. کلیدها ناپدید میشن.
کلید؟
حالا آروم باش.
- این پدیده ها از کی شروع شدن؟ - من چه می دونم؟
آیا خمیر حرکت می کند؟
اون حرکت می کنه. حالا خمیر داره حرکت می کنه!
- خمیر، چرا خمیر؟ - چه افتضاحی.
امتیاز من!
اوه... خدای من.
اون تلفن من بود؟ اون تلفن من بود.
آقای ویندماهلر، صدای منو می شنوید؟
الو؟
نه، اون امتیاز منه.
کمک! کمک!
هی، لعنتی.
سلام، آسیابان بادی.
این صندوق پستی منه؟ بله، این صندوق پستی منه.
چه مزخرفی. واقعا باید الان برم اونجا.
لطفا هیچ کار احمقانه ای نکن، پوموکل. لطفا هیچ کار احمقانه ای نکن.
-اوه. تاکسی سفارش دادی؟ - نه، فقط قرض گرفتم.
ماشین خوبیه. دوست دارم رانندگی کنم.
- من عجله دارم. - مسئله مرگ و دنیاعه؟
- بله، دقیقا. - همه یه همچین چیزی میگن.
-اوه، کی حالا؟ - مهمونام.
آه، تولدته. تبریک میگم.
من کیک درست کردم. سالاد پاستا.
باید یه جور بامزه و خودمونی باشه.
بعد همه یکی یکی کنسل کردن.
همیشه مسئله مرگ و عمر بود.
کیسه سیمان. آقای بورک، یه سورپرایز برات دارم.
- برای من؟ - تولدت مبارک.
- خب که چی؟ - تو می خواستی تاکسی برونی.
بله، کجا باید بریم؟
برو گمشو.
دارم پا میذارم تو چسب و برای اون قابل رویت میشم.
حالا وقتش رسیده. سلام، من پوموکل هستم.
بله!
- من انجامش دادم. - خب بالاخره.
سلام! یه نگاهی به اینجا بنداز.
- کجا می خوای بری؟ - به دستشویی!
اما امتیازت، فراکت!
اما نه تو!
اوه، سلام؟ این یعنی چی؟
چرا منو نمی بینی؟ می خوام بیام پیشت.
من باید حالا دنبالش بدوم؟
اما من به این راحتی تسلیم نمیشم. پس یه جای دیگه.
تو یه کاری باهاش بکن.
نمی دونستم که تو اینقدر با اشتیاق رانندگی می کنی.
منم همینطور. اینم یه میانبر.
مطمئنی درست میری؟
- من همیشه با هرکس از اینجا میرم. - خب پس.
- وای. - متاسفم.
- احمق! - می تونیم از این وضعیت جون سالم به در ببریم؟
امیدوارم.
- اون یه کروکودیل بود، درسته؟ - وای. اوه!
ببخشید!
زفیکس!
- فکر کنم الان باید به چپ بریم. - داری یه کاری باهاش می کنی.
- برو دیگه! لعنتی! - 'متاسفم.
ببخشید، می تونم از اینجا رد شم؟ ببخشید، الان میام.
میشی، امروز از خودت هم فراتر رفتی.
- چه هدیه دوست داشتنی. - می دونم تو از نمایش های موزیکال خوشت میاد.
- من هیچ هزینه ای رو دریغ نکردم. - اپرا.
بله. به سلامتی.
وایستا. کجا می خوای بری؟
- من باید برم اون تو. - بلیط ها تموم شده.
من باید خیلی سریع برم اون تو. دو برابر هم پول میدم.
حتی اگه چهار برابر هم بهم پول بدی، باز هم بلیط ها تموم شده.
فقط نگاه کن. اون ادر نیست؟
- ادر! - چه مزخرفی. بیا بریم!
ببخشید.
هوم، حالا کجا رفت؟ ادر جدید من؟
اوه! ولی دندوناش کج و کوله است.
به جای اینکه اینجا وایسته، باید بره دندون پزشکی.
- دیوونه کننده است. بعدش چی میشه؟ - چی باید بشه؟
- نقشه ات چیه؟ - نمی دونم. باید بریم اون تو.
آها. ولی چطوری؟
- تو تو کارای فنی مهارت داری؟ - هوم...
- اوم. - بیا بریم!
هی، صبر کن، صبر کن. شرکت؟
گاسمن و پسران.
به خاطر چراغ های سقفی توی راهرو ورودی.
ببینم، داری منو دست میندازی یا چی؟
نه توی راهرو ورودی، توی طبقه اول.
بله، بریم.
- شما از اپرا هستید؟ - اِ، نه.
اِ، بله، بله، ولی کاملاً تازه کار.
- ما باید پیش آقای ویندماهلر بریم. - اون... اونجاست.
نه، صبر کن، اونجا. اونجا و بعد به سمت راست.
ببخشید، من گم شدم. امروز اولین حضور من اینجاست.
فقط یه نفس عمیق بکش. موفق باشی. بیا بریم.
ممنون.
عمیق... یه نفس عمیق بکش. بله، خوبه، خب...
بله، بله.
خیلی هیجان انگیزه، یه بازدید از پشت صحنه اپرا.
بهترین تولد من در مدت زمان طولانی. ولی چرا دنبال آسیاب بادی می گردیم؟
آه، همینه. من الان تنها میرم اون تو.
- اوه. - هیچ کس اجازه ورود نداره.
اوه، یعنی الان من باید اینجا کشیک بدم؟
- بله، دقیقا. - آهان. باشه، خوبه.
پوموکِل؟
پوموکِل، گوش کن.
مراقب باش و نذار هیچ جا گیر بیفتی.
از یه رییس ارکستر چی میخوای؟ با من که بهتری.
متاسفم. یا عیسی مسیح، پوموک، کجایی؟
آخرین فراخوان برای همه نوازندگان.
بله، من اینجا کجام؟ ولی اینجا خیلی تاریکه.
اوه، شکمم، داره کم کم گرسنه میشه.
اینجا کتلت هست یا یه کم شکلات؟
اصلا اینجا کجاست؟ یخچاله؟
ولی این یه درخت بزرگ نورانیه.
وای.
آقای ویندماهلر، الان دیگه وقتشه.
باید بری تو گودال.
- خب! - هیچکس اینجا نمیاد.
- تو هم نباید بیای. - تو کی هستی؟ اینجا کمد لباس منه.
- و من دختر تولد هستم. - آه.
پس لطفا اینجا جشن بگیر.
تولدت مبارک.
- حالا تو کی هستی؟ - فلوریان ادر.
- ها؟ - نجار شما.
آهان، تو همون ادرر هستی. خوبه که اینجایی.
باید تابوت رو تعمیر کنی. جیرجیر میکنه، اینجوری نمیشه.
آقای ویندماهلر، باید بریم. من مثل همیشه مراقبش هستم.
اوه، تو با آقای ادر زیر یه پتو گیر افتادی.
- ببخشید، چی؟ - تو برای...
آقای بورک میگه، که یه بلیط رایگان میخواد.
- درسته؟ - بله.
به عنوان جبران ورود غیرقانونی شما به یه کارگاه شخص ثالث.
یه بلیط برای جایگاه ویژه؟ پس لازم نیست به پلیس زنگ بزنم.
هیچکس اینو دوست نداره، درسته؟
عالیه، توافق کردیم. من باید برم. مسئله مرگ و عمره.
- ولی تابوت چی؟ - آره، آره، بعدا!
ریگر، به خاطر بلیط رایگان برای بچه ای که تولدشه مراقبش باش.
بهترین ها رو برات آرزو می کنم.
ادر جدید من یه چراغ عالی داره. چه جوری میدرخشه و برق میزنه.
ولی اون کجاست؟ مطمئنا دوباره یه پیچ اشتباهی رفت.
هی، وایستا! اصلا، نه!
وای، چه خوب و بلنده.
وای.
میشه تکون بخوری؟
- اوه، نه. - طبیعتا.
- یه تیکه کوچیک. - حتما.
- اوه! - چی؟
اوه.
- آخ! - ببخشید.
- بفرمایید. ببخشید. - ممنون.
روز بخیر.
- لوثار هرمان بورک هستم. - روز بخیر.
- امروز تولدمه. - تبریک میگم.
- جلوتر. - تقریبا وسط.
- ببخشید. ممنون. - متاسفم. شب بخیر.
فقط بهترین ها برای سالگرد شما.
وای، حالا چی میشه؟ کی اینجا چراغ ها رو خاموش میکنه؟
پوموکِل؟
۵ دقیقه تا شروع اجرا. ۵ دقیقه.
- همه ی عوامل روی صحنه. - پوموکِل؟ کجایی؟
- پوموکِل؟ - اوه، اِدِر.
اینجا چیکار میکنی؟
پوموکِل، اینجایی.
آره، هستم، ولی تو نباید اینجا باشی.
هی، خوشحالم. یه سوء تفاهم بود.
اونجا چیکار میکنی؟ اجرا داره شروع میشه.
- نه، این فایده نداره. - فورا صحنه رو ترک کن.
- آره، آره، الان، یه لحظه. - نه، فورا.
هیس.
قبل از بازنشستگی باید مزخرفات رو تحمل کنی. ایلزه!
پوموکِل، سریع، باید بیای پایین.
هرگز. من همینجا میمونم.
پوموکِل، بیا بریم خونه.
- دردسر رو فراموش میکنیم. - نه.
تو کارگاه جدید رو میخواستی و اینکه پیش دوستات بمونی.
نه، من اون رو نمیخواستم.
من به مونیخ تعلق دارم. نه، ما دو تا به مونیخ تعلق داریم.
- یه کلمه از حرفات رو باور نمیکنم. - تمومش کن و بیا پایین.
- نه. - چیکار کنم تا حرفم رو باور کنی؟
اونجا چیکار میکنه؟
وای.
لعنتی.
- حالا ساعت ۱۳ رو نشون میده. - اون کیه؟
- اِدِر. - اِدِر.
- من اون رو میشناسم. - من دیوونه ام.
- این همون اِدِرِر هست. - اِدِر.
- بالاخره دیدمش. - آره.
از اینجا برو، برو.
از صحنه برو پایین!
- نمیتونم. - چرا نمیتونی؟
نمیتونم تکون بخورم.
- فقط یه کاری بکن. - چه کاری؟
من چه میدونم؟ یه کاری.
- اونجا چیکار میکنه؟ - نمیدونم.
دقیقا.
♪ ولی نگاه کن، نگاه کن
♪ چطور بارون میاد، چطور بارون میاد
♪ ولی نگاه کن، نگاه کن
♪ چطور سیل میاد، چطور سیل میاد
♪ ولی نگاه کن، نگاه کن
♪ مثل آب
♪ از سقف سرازیر میشه
ولی این خیلی خوب به نظر نمیرسه. شاید بهتره بیخیال بشه.
دارم بهش کمک میکنم؟ معلومه که کمکش میکنم.
ر ماژور. ر ماژور. ر ماژور.
♪ آسمان
♪ پر از ستاره است
♪ آره، دوست من، عاشقتم
♪ این به من هیچ آرامشی نمیده
♪ به من صلح نمیده
♪ من دو تا کفش پام میکنم
- این چه جور آریاییه؟ - این باید یه جور آهنگ محلی باشه.
و اونها رو فقط برای من میخونه.
♪ اما نگاه کن، نگاه کن
♪ بادی که میچرخه
♪ حالا داریم میریم خونه
♪ دیگه دیره
♪ خیلی دلم برات تنگ شده
♪ اوه، چون تو پابرهنه ای
♪ خیلی دلم برات تنگ شده
♪ اوه، چون تو پابرهنه ای
پوموکِل؟
کجایی؟
براوو.
براوو، آقای اِدِر! براوو!
براوو!
اجرای دوباره!
اون هیچی نشون نداد.
آقای اِدِر، عجب نابغه ای هستید.
راستی، یه نجار عالی.
- فقط میخواستم... آخ! - اوه!
- چرا باید اینقدر منو بترسونی؟ - تو منو ترسوندی.
- تو هم منو ترسوندی. - آره، درسته.
وای، داری یه کاری میکنی.
دارم بهت میگم دیگه.
آره، هوم...
خب... خب چیزی که میخواستم بگم اینه:
برای یه نجار استاد اصلا بد نبود.
حالا بیشتر آواز میخونی؟
- نه، یه بار برام کافیه. - هوم.
یه بار برام کافیه.
هوم.
♪ نگاه کن، نگاه کن چه بارونی میاد، چه بارونی میاد
♪ نگاه کن، نگاه کن چه جوری میباره، چه جوری میباره
♪ اما نگاه کن، نگاه کن
♪ مثل آب
♪ از سقف میریزه پایین
و؟
- حالا پیشم میمونی؟ - هوم.
آه.
باید بهت بگم که کارگرای ساختمون کارشون تموم شد.
- خوش شانسیم. از اون مرحله گذشتیم. - آره.
پس باید بگم: سیمان کاملا تازه است.
آره، روش پا نذار، وگرنه دوباره میان.
- دیگه بهشون احتیاجی نداریم. - اصلا.
- این چه جور بخت آزماییه؟ - باید اینو تمیز کنم.
به خاطر من نه. شب خوبی بود.
ممنون. دوباره ببین.
ها؟ کی کاملا تازه نیست، وقتی خودشو نشون میده؟
وقتی سیمان خشک بشه، اون وقت تا ابد دووم میاره.
نباید توش قدم بذاری. دیگه از بین نمیره.
چی؟ دیگه هیچ وقت از بین نمیره؟
آها.
هوم. ادر، سریع با من بیا.
وای.
آه! قلقلکم میاد.
- وای، این دیگه هیچ وقت از بین نمیره؟ - نه، تا ابد میمونه.
خب، ادر، در جواب سوالت:
من باهات میمونم. تا ابد.
- آره، تا ابد. - ههه.
- حالا بیا یه چیزی بخوریم. من گشنمه. - و من از قبل میدونم چی.
- همینطوری؟ چی؟ - اوه آره. یه املت.
یا یه تخم مرغ نیمرو. یا یکی از این دوتا. با سیب زمینی سرخ کرده.
این چیه؟ هی.
تخم مرغ منو شکستی؟ چی تو سرت میگذره؟
آره، چطوری اون تو رفت؟
- وای. - چه جور تخم مرغی؟
خب، همون. میخواستم اینو الان با تو بخورم.
تخم مرغو از کجا آوردی؟
- از هانبرت. - همون خروسه؟
این رو به عنوان هدیه خداحافظی به من داد.
این نمیتونه از طرف هانبرت باشه.
- چرا که نه؟ - چون هانبرت مرغ نیست.
- اون هنوزم میتونه تخم مرغشو به من بده. - فقط مرغ ها میذارن.
- آه. سوسک نیست، مگه نه؟ - نه. اونا یه کار دیگه میکنن.
چی؟
مرغ ها رو زود بیدار میکنن و کارای دیگه از این قبیل.
چطوری تخم مرغ رو آوردی اینجا؟
هی هی. دوست داری اینو بدونی. من نمیگم.
این راز ماست و همیشه راز ما باقی میمونه.
درسته، کوکیگونده-پیپریش؟
مای، لازم نیست من همه چیزو بدونم.
خیلی خب، بهت میگم. حواست باشه.
اینجوری بود.
برای خداحافظی هانبرت تخم مرغشو به من داد.
چه سحرخیزی. اون با تشریفات اونو به من تقدیم کرد.
چه خروس خوبی. چه خروس خوبی.
خداحافظ! پیفات دی!
و بعدش تو راه برگشت مثل یه خوک مسابقه ای رانندگی کرد.
مثل یه خوک مقدس.
وای، یه همچین چیزی. و تخم مرغه خیلی بد شد.
خب، البته برای من نه. من به موج های دریا عادت دارم.
و چون این دهاتی تا حالا شهر بزرگ رو ندیده بود،
مجبور بودم خیلی مراقبش باشم.
هیچ وقت از جلوی چشمام دورش نکردم.
اوه! وای!
وای، خیلی نزدیک بود.
وای، خیلی خسته کننده بود. واقعا که.
داشتم عرق می ریختم. آب تا گردنم بالا اومده بود.
توی کل شهر.
تو عرقِ صورت. واقعا، وای.
و بعد بهش نشون دادم چطوری با ما قاطی شه.
اون واقعا از این خوشش اومد.
هاچی!
اوه...
من باور دارم.
- بعدش رییس ارکستر اومد. - آقای ادرر!
- و بقیه اش دیگه تاریخیه. - باشه.
وای، ما مهمون داریم.
وای!
سلام، خانم شیلدگارد.
الان جدی نمی گی، مگه نه؟
نه. لازم نیست جدی باشه. تا وقتی که خنده دار باشه.
ویدیو تموم شد؟ آره، اون بیرونه.
کجا میری؟ میشه از اینجا رفت بیرون؟ آره، از این طرف.
پس من میرم خونه.
ولی میشه از اینجا رفت خونه؟ آره، این راه خونه است.