یک قرن پس از چنگیز خان،
امپراتوری مغول در دوران طاعون سیاه درگیر نبرد است.
خان‌ها در حال جنگ، پادشاهان دست‌نشانده می‌گمارند،
و برای حفظ کنترل خود
که شریان حیاتی آسیا و اروپا به شمار می‌رود.
در قلب این کشمکش،
تیمور جوان از طایفه بارلاس، با سوگند وفاداری به حاکمان مغول
برای حفظ صلحی شکننده، در برابر طایفه خود می‌ایستد.
با تغییر موازنه قدرت و ظهور جنگ‌سالاران،
سرنوشت امپراتوری‌ها
و جاده ابریشم به مویی بند است.
تیمور...
شهر سمرقند
برخیز!
نوه پادشاه
تیمور بارلاس فرمانده ارتش پادشاه
باید از پادشاه محافظت کنیم.
بالاخره رسیدی.
کِی‌خسرو معاون تیمور
پدربزرگ...
چه کسی این کار را کرد؟
مغول‌ها.
خودِ تغلق‌خان او را منصوب کرده بود.
چرا مغول‌ها باید پادشاهی را بکشند که به آن‌ها خراج می‌داد؟
اینجا چه خبر است؟
رهبر طایفه بارلاس
خنجر بارلاس‌ها؟
کار تو بود؟
کار من نبود.
او فقط یک دست‌نشانده تحت کنترل مغول‌ها بود.
آن‌ها کاری کردند که به نظر برسد کار بارلاس‌ها بوده،
کار طایفه ما.
مردانم را جمع می‌کنم و با برادرت در خراسان صحبت می‌کنیم
تا پادشاه بعدی ما باشد.
و تو...
باید بفهمی چه کسی این کار را کرده.
اگر نفهمم چه، برادرزاده؟
خبر مرگ پادشاه را پخش کنید.
پادشاه مرده است!
اگر او سعی کند تخت را تصاحب کند چه؟
اشراف را متقاعد کن که منتظر بازگشت ما به همراه حسین بمانند.
چون اگر منتظر نمانند،
سمرقند به جنگ کشیده می‌شود.
تغلق‌خان خواهد آمد.
تیمور،
نوبت تو کی می‌رسد؟
کِی‌خسرو...
فراموشش کن.
پادشاه مرده است!
آخرین جهان‌گشا
در غیاب ما، ترس‌هایمان برای سمرقند به واقعیت پیوست.
یک سال بعد
کِی‌خسرو ناپدید شد و گمان می‌رود کشته شده باشد.
عمویم حاجی، شورشی بی‌پروا علیه مغول‌ها رهبری کرد
و خشم تغلق‌خان را بر سر تمام شهر فرود آورد.
من انتخاب کردم که به مغول‌ها، به تغلق‌خان، وفادار بمانم.
تغلق‌خان خانات جغتای
برادرزاده‌ات شمشیرش را به من پیشکش کرد.
تیمور نادان است.
به مردم خودش خیانت کرد.
نگاهم کن!
در فکر بودم که آیا می‌توانستم از همه آن اتفاقات آن شب جلوگیری کنم
اگر حرف عمویم را باور نمی‌کردم.
با این حال، با آخرین نفسش، قسم خورد که پادشاه را او نکشته است.
مرا مجبور به این کار کردی.
کار من نبود.
تغلق‌خان پسرش الیاس را فرستاد تا ما را در جاده ابریشم بیابد،
جایی که غارتگران، با سوءاستفاده از هرج‌ومرج،
به کاروان‌های تجاری که ما را تأمین می‌کردند، حمله می‌کردند.
بروید قبل از اینکه همه چیز را از دست بدهیم!
ارابه را ببر! باروت را!
بهادرها کجا هستند؟
حالا، منتظر پایان درگیری‌ها هستیم،
منتظر خبری از خان،
روزی که حسین حق خود را برای تخت پادشاهی مطالبه کند.
حسین ابن مسلّب وارث تخت پادشاهی
به نام پادشاه آینده‌مان،
از این مسیر محافظت می‌کنیم
و خط دفاعی را تا برقراری دوباره نظم حفظ می‌کنیم.
آن‌ها به دنبال باروت سیاه بودند.
در مسیر چین.
چیزی خطرناک‌تر از سلاحی خارج از کنترل نیست.
به تو می‌گویم، کار آن جادوگر زرتشتی بود، که اینجا معروف است.
چون هیچ زن معمولی‌ای نمی‌توانست بر من پیروز شود.
زیاد مطمئن نباش، برادر.
هنوز می‌توانیم تعداد بیشتری را بگیریم.
در توقفگاه بعدی آن‌ها را غافلگیر می‌کنیم.
می‌خواهی که من به زنی در حال فرار حمله کنم؟
بله، فراموش کردم که تو مرد شرافتمندی هستی.
این قوانین یاسا، روزی تو را به کشتن می‌دهد.
این مهاجمان به محض اینکه پشت‌مان را کنیم، دوباره حمله خواهند کرد.
و بهادر خواهد آمد تا از جاده ابریشم محافظت کند.
همان‌طور که قول دادیم.
اگر آن‌ها به جاده حمله کنند، آن قول‌ها بی‌فایده خواهد بود، تیمور.
پسر تراغای؟
تیمور بارلاس...
از کش؟
بله!
ایلچی!
به این مسافران کمک کن تا وسایل‌شان را جمع کنند.
امشب در کنار ما اردو خواهند زد.
نجات‌یافته توسط تیمور افسانه‌ای، مایه افتخار شهر دادگر ما.
مفتخرم.
اغراق می‌کنی.
آیا حقیقت دارد
که برای دفاع از مادرت با گرگ‌ها جنگیدی؟
باید خیلی جوان بوده باشم.
تاریخ این‌طور می‌گوید.
من فقط مردی معمولی از قبیله بارلاس هستم، مثل تو.
کاری که امروز کردی اصلاً معمولی نبود.
پدربزرگم این را از قوبلای‌خان بزرگ دریافت کرد.
وعده‌ای برای عبور امن از جاده ابریشم.
می‌گفت که درخشش آن به تنهایی راهزنان را دور نگه می‌دارد.
حالا به نظر می‌رسد دعوتی است،
حتی پیش از مرگ پدربزرگت، سرورم.
و من فکر می‌کردم تو فقط تیمور افسانه‌ای را می‌شناسی.
قازغان رهبر بزرگی بود
و مشتری خوبی بود.
تغلق‌تیمور و مغولان جته تنها شانس ما هستند
برای بازگرداندن نظم به جاده ابریشم.
و وقتی تخت را به من بسپارند،
برای مردم‌مان صلح به ارمغان خواهم آورد،
از این سر تا آن سرِ جاده ابریشم.
تو نمی‌توانی از دست دادن یکی از قوی‌ترین مردانت را تاب بیاوری.
چند روزی استراحت کن،
بهبود پیدا کن.
الجای، چرا عقب‌نشینی؟
چرا وانمود می‌کنی که پیچیدگی‌های این بازی را می‌دانی؟
مگر خواهرت تا به حال از چیزی عقب‌نشینی کرده؟
این دامی برای دوست جدیدمان است.
الیاس خواجه پسر خان
تیمور، چه دیر به دیر.
شاهزاده الیاس.
چه چیزی شما را به اینجا کشانده؟
پدرم می‌خواهد تو را فوراً در سمرقند ببیند.
به محض اینکه به مردانم رسیدگی کنم.
این حملات هر روز بیشتر می‌شوند
و برخی بهادرها به زمان برای بهبود زخم‌های‌شان نیاز دارند.
خانِ تو، مردانش را فرا نخواند، امیر تیمور.
-برای سواری خوب به نظر می‌رسی. -البته که هستم.
نه خان و نه فرستاده‌اش را ناامید نخواهم کرد.
یک بازی استراتژیک.
بیایید، دوستان من.
غنایم را جمع کنیم تا نزد تیمور برگردیم.
شاید او بپذیرد که در سمرقند بازی کنیم.
چرا تو را فراخواندند و نه حسین را؟
-به الیاس اعتماد ندارم. -به پدرش اعتماد دارم.
تغلق تخت را به حسین خواهد داد.
وقتی مردم تو را ببینند چه فکر می‌کنند،
که به جای حسین به سمرقند می‌تازی؟
من تهدیدی برای آن‌ها نیستم.
شایعاتی هست، تیمور.
درباره پیش‌گویی‌های پدرت.
من پدرم نیستم.
و آن کسی نیستم که او فکر می‌کند می‌بیند.
مردم مردی را که من می‌بینم، نمی‌بینند.
و نه آن نوع پدری را
که در حال تبدیل شدن به آن هستی.
پدر؟
عشق من!
چه نامی برایش بگذاریم؟
"او"؟
یا "آن".
نامی اصیل،
مانند خودت.
تکینا،
به افتخار مادرت.
برای یک پسر،
جهانگیر.
پادشاه جهان؟
برادرت از این خوشش نخواهد آمد.
الجای...
به تو قول می‌دهم، پیش از آنکه فرزندمان این دنیا را ببیند،
جایگاه خانواده‌مان را در سمرقند احیا خواهم کرد.
همه چیز مثل قبل خواهد شد.
کاش.
مطمئنی نمی‌خواهی همراهت بیایم؟
در این زمانه‌های نامطمئن، همسر زیبایم را به خطر نمی‌اندازم.
نزد برادرت امن‌تر خواهی بود.
فقط به من قول بده که مراقب خودت باشی.
با مغولان جته، هیچ چیز بی‌هزینه نیست.
کاری می‌کنم که به من افتخار کنی، ملکه من.
مایه افتخار هر دوی ما باش.
عمویت مرده است.
تو فقط کاری را کردی که باید می‌کردی.
من پسرم را پادشاه سمرقند خواهم کرد.
تیمور،
می‌دانم که هیچ عشقی
میان تو و پسرم نیست،
اما تو را اینجا در سمرقند
به عنوان مشاور ارشد او نیاز دارم.
درک می‌کنم، خان من.
-اما... -بیا اینجا.
از روزگار پدربزرگم، چنگیز خان بزرگ،
خانواده‌ام از جاده ابریشم محافظت کرده‌اند.
این راهِ امرار معاش ماست.
و برای شکوفایی باید از آن محافظت شود!
و آیا اجازه می‌دهید پسرتان الیاس این وظیفه را به پایان برساند؟
و آن وعده‌ای که دادید که تخت را به حسین بدهید چه می‌شود؟
آیا فرزندی داری، تیمور؟
به زودی.
تازه خبردار شدم.
پس به زودی خواهی دانست
که هیچ اندوهی بزرگ‌تر از فرزندی نیست که نمی‌تواند
به توانایی‌هایش دست یابد.
قولت را به من بده، تیمور، از پدری به پدر دیگر.
او برای حفظ آبرویش پس از مرگ من، به کمک تو نیاز خواهد داشت.
همه چیز در تعادل کامل است.
همان‌طور که در طبیعت می‌بینیم،
همین اتفاق برای روح ما نیز می‌افتد.
مشاور معنوی تیمور
«و او آسمان‌ها را برافراشت
و ترازویی نهاد تا در آن سرکشی نکنید.
در ترازو سرکشی نکنید،
و همه چیز را با عدالت بسنجید».
پدرت همیشه می‌دانست
که تو برای کارهای بزرگ مقدر شده‌ای.
می‌دانستم که پیش‌بینی‌های او در حال تحقق است.
من مشاور مورد اعتمادی هستم که به کسی اعتماد ندارد
برای رهبری تازه منصوب شده
که رهبری کردن نمی‌داند.
«برای رسیدن به آنچه دوست داری،
باید در برابر آنچه از آن بیزاری صبر پیشه کنی».
الغزالی؟
تغلق خان چیزی در تو می‌بیند، همان‌طور که همه ما می‌بینیم.
اگرچه استاد کوته‌بین تو به تو گفته بود که به خانه نزدیک‌تر بمانی.
همان‌طور که می‌بینی، حماقت بود.
بیا، بنشین.
تو برای ما نعمتی هستی.
مرگ زودرس کازان، شورش عمویت،
فتوحات تغلق و حالا، الیاس.
و شاید با حضور تو به عنوان مشاور،
او بتواند صلح را برقرار کند.
شاید بتواند،
اگر خدا بخواهد.
«عشق بزرگ من،
تغلق خان مرا به عنوان مشاور ارشد پسرش، الیاس، منصوب کرد.
من از قولی که به خانواده‌ات دادم آگاهم.
فعلاً، حسین باید منتظر بماند.
اعتماد خان به من، مرا وادار به راهنمایی پسرش می‌کند.
ممکن است من تنها مانع
میان مردممان و جاه‌طلبی‌های الیاس باشم.
هر زمان که امن باشد، به دنبالت می‌فرستم».
جاسور، انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
کمتر از یک ساعت پیش رسیدم.
خوشحالم که آمدی،
وگرنه شام لطفی نداشت.
همسرت خوب است؟
او نزد برادرش در امان است.
برای این خبر خوب سپاسگزارم.
نمی‌دانم کِی دوباره او را خواهم دید چون اینجا می‌مانم.
شنیدم.
مأموریت ویژه خودِ خان.
مردم چیزی می‌گویند؟
مردم مضطرب هستند.
مطمئنم که خودت متوجه هستی.
عمویت نگرانی‌های زیادی ایجاد کرد.
این مردم از جنگ طولانی و پرهزینه‌اش رنج بردند.
حالا با امید به صلح، با الیاس شام می‌خورند.
و تو هم هستی.
باید نگاه‌های همه را در تالار روی خودت و بهادرت حس کنی.
این مردم چه انتظاری می‌توانند داشته باشند از مردی
که وفاداری‌اش با حسین است؟
چطور صلح را حفظ خواهی کرد؟
امیدوارم این تاجر ساده مزاحم شما نباشد، امیر تیمور.
ابداً.
جای تو در صدر است. بیا، به ما ملحق شو.
البته که سپاسگزاریم از پدرم، خان ما،
رهبر دانا و مهربانی که خستگی‌ناپذیر تلاش کرد
تا صلح و وحدت را به این سرزمین‌ها بازگرداند.
و برای آوردن امیر تیمور،
برادرزاده یکی از خائنان برلاس.
اکنون، او مشاور ارشد من است.
باشد که توصیه‌های خردمندانه و جایگاه او
ما را از پیوندهای خانوادگی‌شان و اختلافات آینده مصون بدارند.
بیایید جام‌هایمان را بلند کنیم
به افتخار امیر تیمور بزرگ.
می‌خواهی چیزی بگویی؟
می‌دانم که شورش بارلاس‌ها جان‌های بسیاری را گرفت.
فقط جان نادان‌هایی که در برابر خان ایستادند.
نادان یا غیر آن،
این فاجعه شب و روز مرا در بر گرفت.
بله.
من یک بارلاس هستم، اما عمویم نیستم.
در این دوران گذار،
همه باید در صلح متحد شویم،
یک بار دیگر، زیر سایه خانی حقیقی و شایسته.
من خود را وقف خدمت به تغلق‌خان می‌کنم
و تلاش او برای صلح،
شکوفایی
و امنیت برای همه مردم!
به افتخار خان!
-به افتخار خان! -به افتخار خان!
حال خوبی نداری؟
وقتی پدرم نیت تو را به من گفت،
خوشحال شدم که قدرت تو را در کنار خود دارم، تیمور.
اما تمامیت حکومت تو تضمین نمی‌شود
اگر جاه‌طلبی‌های دیگران را نادیده بگیری.
و اجازه نمی‌دهم که تو
یا برادر همسرت مانع شوید.
ایلچی!
برو همسرم را پیدا کن.
باید سم را از بین ببری.
گذرگاه مخفی‌ای هست که برای قاچاق به شهر استفاده می‌کنم.
از آن استفاده کن.
تیمور را به اینجا بیاور!
اسبم بیرون دروازه شمالی بسته شده است.
برو!
به اردوگاه همسرت برگرد.
اگر از این جان سالم به در بردی، بدهی مرا تسویه شده بدان.
تیمور.
بلند شو!
تیمور.
مثل کره‌ای تازه متولد شده است.
رهایش کنید.
جادوگر زرتشتی.
نگاه کن.
تو معروفی.
تو را برای یافتن چاقو و سلاح‌های پنهان گشتیم.
فقط این را پیدا کردیم.
من هم کمی شطرنج بازی می‌کنم.
حالا زندانی تو هستم؟
تو فقط مرا به چشم دشمن می‌بینی،
حتی بعد از اینکه تو را از مرگ در صحرا نجات دادم.
بعد از بلایی که در سمرقند سرت آوردند.
و تو چه می‌دانی از آن؟
خیلی بیشتر از آنچه تصور کنی می‌دانم.
آن شب عسلِ من نبود که به لب‌هایت رسید.
تغلق آدم بدی بود، اما پسرش...
نیازی به توضیح نیست.
هرگز مبارزه‌ای مثل آن را ندیده بودم
که با آن مغول‌های جته داشتی.
آن خشم،
آن اشتیاق،
می‌تواند مفید باشد.
اگر می‌خواستم، تیمور، مرده بودی.
چرا باید به تو اعتماد کنم؟
همه مردان اردوگاه من آزادند که بروند.
بمان.
بگذار مداوایت کنم.
شاید دریابی که هدف یکسانی داریم.
و آن چیست؟
عدالت.
دنبال حریفی شایسته بودم.
کی‌خسرو؟
-فکر می‌کردم مرده‌ای. -نه به اندازه تو.
راه زیادی نیامدی.
اینجا چه کار می‌کنی؟
شورش حاجی برای من نبود.
بانو مرا پناه دادند.
تا زمانی که برایشان مفید باشم با من خوب هستند.
بله، بی‌تردید.
آن‌ها فقط دزد هستند.
آن‌ها تبعیدی‌هایی مثل من و تو هستند.
سعی می‌کنند زیر بار ظلم مغول‌ها زنده بمانند،
به هر قیمتی.
لعنت به مغول‌ها.
ایلیاس را برای کاری که کرد می‌کشم.
به سختی می‌توانی راه بروی.
ماه‌ها در بستر بودی،
مسموم با عسل دیوانه‌کننده.
خوشبختانه، بانو رازهای تو را خوب می‌داند.
سمرقند ده روز با اسب فاصله دارد.
وقتی به آنجا برسی،
اگر برسی،
می‌توانی لنگ‌لنگان تا دروازه‌ها بروی
و ایلیاس را همان‌جا بکشی.
چرا حالا می‌خواهی کمکم کنی؟
سرنوشت.
ما را به هم رساند.
ببینیم چرا.
برای پایت آتل می‌بندم.
ما از همان ابتدا با پای چپ شروع کردیم.
نام من داگلاس است.
پسرِ داگلاس.
اما تو، مثل بقیه، می‌توانی مرا جیمز صدا کنی.
رهبر تو یک ایرانیِ اصیل‌گراست.
درکش می‌کنم،
اما بقیه شما...
ما به دلایل خودمان می‌جنگیم،
حتی دزدان خرده‌پایی مثل ما.
اما تو چطور،
ای رهبر بزرگ؟
برای چه می‌جنگی؟
تو درک نمی‌کنی.
گرفتن آنچه متعلق به توست،
محافظت از آنچه مال توست...
همه ما این را می‌فهمیم.
همه تاوانش را خواهند داد.
بله.
مطمئنم که همین‌طور است.
تیمورِ لنگ.
حالا می‌فهمم چرا او از جانت گذشت.
کی‌خسرو،
وقتی حاجی شورش کرد،
چرا به ما نپیوستی؟
وفاداری تو به تغلق بود.
بیزاری من از مغول‌ها بر کسی پوشیده نیست،
به‌ویژه پس از اقداماتشان علیه پدرت.
حالا داری یاد پدرم را زنده می‌کنی؟
بحث گذشته نیست، تیمور.
بحث چیزی است که او در تو دید.
او پیش‌بینی کرد که پایانِ سلطه مغول نزدیک است.
در رویا می‌دید که من پادشاهِ جدیدی می‌شوم
و شمشیری شعله‌ور به دست گرفته و مغول‌ها را شکست می‌دهم.
و او یک نادان بود.
نادان برای به چالش کشیدن مغول‌ها.
نادان برای زیر سوال بردن قازخان.
و با این حال، تو در تبعیدی،
در حالی که به کسی وفادار بودی که هرگز وفاداری‌ات را ارج ننهاد.
شاید باید آنچه پدرت دید را بپذیری.
تو باید پادشاه شوی.
ما به خاطر پیش‌گویی‌های دروغین او تبعید شدیم.
امتناع من
به خاطر بزدلی نیست.
من قولی داده بودم.
به چه کسی؟
به قازخان.
و تو هم مثل او،
مغول‌ها را به مردم خودت ترجیح دادی.
نه.
قازخان مرا انتخاب کرد.
قازخان فرصتی دیگر به من داد.
قازخان ازدواجم با نوه‌اش را پذیرفت.
اما با مرگ قازخان،
مردم حسین، وارث او را، انتخاب نکردند.
عموی تو بود که به عنوان نماد آزادی ظهور کرد.
و ببین چه بر سرش آمد.
او رهبری که نیاز داشتیم نبود.
تو هستی.
اما تحت تأثیر وفاداری به پدربزرگِ همسرت،
یک پادشاه دست‌نشانده،
رنج ما را نادیده گرفتی.
حالا مسئولیت دوباره بر دوش توست.
آیا واقعاً می‌توانی برای همیشه آن را رد کنی؟
من می‌توانم.
و این کار را خواهم کرد.
بحث تاج نیست، تیمور.
بحث خودِ مرد است.
قدرت،
شرافت،
عدالت.
زندگی من ساخته دست خودم است، نه پیش‌گویی‌های دروغین.
قازخان و الجای مرده‌اند.
حالا تنها کاری که برایم باقی مانده
اصلاح بی‌عدالتی‌هایی است که ایلیاس بر آن‌ها روا داشت.
و چه راهی بهتر از گرفتن انتقامِ مرگ همسرت،
که پیش‌گویی‌ای را محقق کنی
که ایلیاس و مغول‌ها از آن هراس دارند؟
تو تمام عمرت مثل یک سرباز پیاده زنده ماندی.
پتانسیل یک سرباز پیاده معمولاً دست‌کم گرفته می‌شود.
به تو نشان می‌دهم که چطور یک سرباز می‌تواند به چیزی فراتر تبدیل شود.
او به چابکی دیگران نیست.
اما استقامت دارد.
سفرش ممکن است خطرناک به نظر برسد.
اما با متحدان استراتژیک،
می‌تواند بیش از حد انتظار دوام بیاورد.
بالاخره آمدی تا با من بنوشی؟
عسل وحشیِ بانو.
یک قطره‌اش تو را سرزنده می‌کند.
و خیلی بیشتر از آن.
خب، خودت می‌دانی.
با یک محافظ قدرتمند،
بی‌سروصدا پیش می‌رود.
یک جرقه ساده
می‌تواند سرنوشت‌ها را تغییر دهد.
این‌گونه است که مبارزه را به ایلیاس می‌کشانیم.
پس از پشت سر گذاشتن تمام چالش‌ها،
تمام نیرنگ‌ها،
می‌توان آن را با هر مهره‌ای در صفحه جابه‌جا کرد.
دوباره برمی‌خیزد،
دگرگون‌شده،
دیگر در سایه‌ی کسی نیستم.
شاید یک پادشاه.
یک پادشاه؟
امروز خبری هست؟
فکر نمی‌کنم بانو بانو دوست داشته باشد که پوستت را بکنم.
نه بعد از این همه زحمت.
این دلیل خوبی است برای یک نبرد جانانه.
یک حریف شایسته.
فقط شش ماه طول کشید.
اغراق می‌کنی، دوست مسیحی من.
فکر می‌کردم بیشتر طول بکشد
تا مرا «دوست» خطاب کنی.
داری نرم می‌شوی.
تو را بهتر از آن چیزی که فکر می‌کنی درک می‌کنم.
خانواده‌ام در کنار ویلیام والاس جنگیدند.
ویلیام والاس وحشی.
درباره‌اش شنیده‌ای، مگر نه؟
-بله. درباره‌ی پادشاه خائن هم همین‌طور. -او مرد بزرگی بود.
کاری را کرد که باید انجام می‌داد.
سعی کرد قبایل را متحد کند،
اما آن‌ها عاشق دردسر بودند.
همیشه مردم عادی را فراموش می‌کردند.
بنابراین سوگند خوردم که هرگز دوباره به پادشاه دیگری خدمت نکنم.
حالا اینجا خانه‌ی من است.
و با هر کسی می‌جنگم تا از دوستانم دفاع کنم.
حتی کسی مثل تو.
یا شاید حق با تو باشد،
تیمور لنگ.
شاید دارم نرم می‌شوم.
بالاخره.
بیشتر از حد انتظار.
بله. تقریباً هیچ مقاومتی نکردند.
بد نبود.
شمشیرها را به زرادخانه ببرید.
آن صندوق را بیاور اینجا.
با آن‌ها چه کار می‌کنی؟
قبل از اینکه شما بروید،
این مردان در راه سمرقند بودند.
همان‌هایی که شما را به حال خود رها می‌کردند تا بمیرید.
می‌خواهی به آن‌ها ملحق شوی؟
پیشنهاد می‌کنم با کی‌خسرو صحبت کنی.
او دنبال تو می‌گشت.
مرا صدا زدی؟
مردی را دستگیر کردیم
که می‌تواند ما را به منابع باروت سیاه برساند.
او در میان کاروان بیرون است.
جاسور؟
زندگی‌ام را مدیون او هستم.
و چیزهای بیشتری هم هست.
حسین زنده است.
حسین زنده است؟
او در حال جمع‌آوری نیرو است،
و تمام این مدت از الیاس دوری کرده است.
-کجا؟ -می‌دانم که باید شوکه شده باشی.
ما هم همین‌طور بودیم.
با باروت سیاه جاسور، می‌توانیم الیاس را به زانو درآوریم.
حالا زمان تردید نیست، تیمور.
حسین می‌تواند ما را متحد کند.
چرا اصرار داری که مهره‌ی افراد حقیر باشی؟
چیزی یاد نگرفتی؟
اگر حسین از حمله گریخت.
الجای!
قدرت سرنوشت را دست‌کم نگیر.
تا زمانی که حسین زنده است، عهد من همچنان پابرجاست.
این از هر چرخشی در سرنوشت قوی‌تر است.
امیر تیمور؟
خراسان
افغانستان باستان
آن‌ها چه کسانی هستند؟
شبیه مسافران ساده به نظر می‌رسند.
برو، به بقیه خبر بده.
الجای!
برو. حالم خوب است.
تیمور.
الیاس رفت. تعداد جته‌ها کم است،
می‌توانیم مقاومت کنیم.
با کدام ارتش؟
ارتشی که به من قولش را دادی!
دست‌کم گرفتن مغول‌ها حماقت است.
تو حتی نمی‌توانی همسر مغول خودت را مطیع کنی، حسین.
چه ذهن‌های درخشان و تاکتیک‌هایی که در یک اتاق جمع شده‌اند.
سارای خانم شاهدخت مغول
حیف که نه شما، و نه مردانت
متوجه نشدید که سواران وارد اردوگاهت می‌شدند.
ستایش از آن خدا و آسمان‌های آبی بزرگ است.
تو زنده‌ای.
کشتن من کار سختی است.
شاید، برادر.
شاید همین‌طور باشد.
بیا.
حالا، بگو ببینم، در این ماه‌ها کجا بودی؟
آیا توانستی بعد از مسموم شدن اسب‌سواری کنی؟
هرگز نشنیده بودم کسی از عسل دیوانه جان سالم به در ببرد.
سارای، همسر من مرد معمولی نیست.
الیاس باید مردانش را به خراسان فرستاده باشد
قبل از اینکه به سمرقند برسی.
الجای به شدت مجروح شد. به سختی فرار کردیم.
حسین همیشه استاد پنهان شدن بود.
من کارهای بیشتری از آن انجام دادم.
پدرم می‌گفت او مثل ماهی لغزنده است.
لغزنده باشد یا نه،
تو همسر و فرزندم را نجات دادی.
آن‌ها را در امان نگه داشتی،
حتی وقتی فکر می‌کردی من مرده‌ام.
و من یک بار دیگر به تو مدیونم.
الیاس باید به خاطر کاری که با این خانواده کرد، تاوان بدهد.
بیایید همین حالا به سمرقند برویم.
تغلق در بستر مرگ است.
الیاس سمرقند را ترک کرده و در حال سفر به شمال است
تا کنار پدر در حال مرگش باشد.
تا جای او را به عنوان خان جغتای بگیرد.
حالا برویم،
مردم خائن سمرقند نمی‌توانند پیروز شوند.
مردم سمرقند نیاز دارند آزاد شوند، نه تسخیر.
تیمور، این فرصت ماست.
با تو در کنارم،
تصور کن چه بلایی سر الیاس می‌آوریم.
بیک‌جوق سمرقند را تنها با چند صد نفر نگه داشته است.
ما می‌توانیم از سمرقند علیه بازگشت الیاس استفاده کنیم.
ایمان‌ات را به من از دست دادی؟
من تازه تو را پس گرفتم.
و قلبت همین حالا با حسین راهی سمرقند شده است.
او حق دارد.
اما اگر از من بخواهی،
به او می‌گویم کسی دیگر را پیدا کند که با او به نبرد برود.
برادرم فقط فرصت‌ها را می‌بیند،
همیشه همین‌طور بوده.
چشمانش همیشه در افق به دنبال
فرصتی برای حمله بعدی است.
اما مردی که دوستش دارم...
متفاوت است.
و مردم سمرقند به هر دوی شما نیاز دارند.
من بیشتر نگران
نیازهای همسر و فرزندم هستم.
جهانگیر باید بداند که پدرش مرد بزرگی است
که به عهدی که برای محافظت از جاده و مردمش بسته بود، وفا کرد.
این چیست؟
حالا هر دوی ما نشان‌های الیاس را داریم.
فقط خدا را شکر می‌کنم که جهانگیر آسیب ندیده است.
باید از تو محافظت می‌کردم.
نه، نه.
تو نمی‌توانستی بدانی.
تو هرگز در امان نخواهی بود. نه تا زمانی که الیاس زنده است.
حالا زمان آن است که حسین دست به کار شود.
او موفق خواهد شد.
با تو در کنارش، شکی ندارم.
این یک بار تو را به من بازگرداند.
ما در سال گذشته نیرو جمع کرده‌ایم
و منتظر فرصت مناسب بودیم.
شاید فراموش کرده‌ای بشماری.
ارتش ۱۰۰ نفره من قوی‌تر است
از ارتش هزار نفره الیاس.
شنیدم که چندین بار به شهر نفوذ کردی.
چه چیزی درباره دفاع سمرقند می‌دانی؟
با این تعداد نیرو، به یک معجزه نیاز داری.
آیا هدف عادلانه نیست؟
من نمی‌توانم فرشتگانی با شمشیرهای آتشین احضار کنم
مثل رویاهای پدرم...
چه شده؟
شطرنج بازی می‌کنی، نه؟
مغول‌ها از ما بیشترند.
درست است.
اما به آدم‌های زیادی نیاز نداریم.
برای مغول‌های باقی‌مانده در سمرقند، آن شهر آن‌قدر اهمیت ندارد
که بخواهند جانشان را برایش فدا کنند.
چه چیزی تو را مطمئن می‌کند که آن‌ها عقب‌نشینی می‌کنند؟
اراده‌شان برای جنگیدن از دو چیز می‌آید:
ترس از خان
و غنائم جنگی.
این یعنی چه؟
کاری می‌کنیم که به نظر برسد شهر در محاصره است.
مشعل‌ها.
در دوردست.
چه کسی با این همه مرد به سمت شهر ما می‌آید؟
بیک‌جوق احمق نیست.
او مردان خودش را به خطر نمی‌اندازد،
به‌ویژه در برابر نیرویی برتر.
نقشه‌ات چیست؟
من به الیاس خدمت می‌کنم،
این نبرد ارزش جان مردانش را ندارد.
بدون الیاس، چه کسی شهر را اداره می‌کند؟
ابوشهاب.
برویم.
عالی است، برای موفقیت این نقشه به یک ترسو نیاز داریم.
پرچم را بالا ببرید.
باید تسلیم شویم.
همه بزرگان سر تعظیم فرود خواهند آورد
در برابر حاکم برحق سمرقند.
حسین.
وقتی پرچم سفید تسلیم را برافراشتند...
ما اسکندر و مردانش را به پشت شهر هدایت خواهیم کرد
و آن‌ها نیروهای جته را هنگام تلاش برای فرار در هم می‌کوبند.
آنگاه، شهر از آن ما خواهد بود.
وقتی مردم سمرقند ببینند
که ما شهر را بدون آسیب رساندن به حتی یک نفر گرفتیم،
به ما خواهند پیوست.
تنها دو کار باقی مانده است:
فرستادن یک پیام
و آماده کردن تله.
بیک‌جوق.
از اینکه می‌بینی از مرگ برگشته‌ام تعجب کردی؟
نه.
چون شمشیرم را در بدنت فرو نکردم.
به الیاس بگو
که منتظرش هستم.
و آماده باشد تا با شمشیر من روبرو شود.
و سهم من در این میان چیست؟
تو، دوست من، به ما در کشتن الیاس کمک خواهی کرد.
حکومت خونین الیاس و حاکمان دست‌نشانده‌اش
به پایان رسید!
این روز متعلق به توست، حسین.
سمرقند از استبداد آزاد خواهد شد
و از کسانی که علیه خانواده‌ام شوریدند.
این مردان تسلیم شدند.
-آن‌ها هیچ خطری ندارند. -هیچ خطری؟
آن‌ها علیه ما توطئه کردند!
نه یک بار، بلکه دو بار!
در گوشه‌های تاریک علیه پدربزرگم تبانی کردند،
و برای سرنگونی تو نقشه کشیدند.
اگر حالا بگذاری زنده بمانند،
بارها و بارها به سراغت خواهند آمد.
حس شرافت نباید چشمانم را کور کند.
عدالت می‌خواهی
یا نه؟
تیمور عزیزم،
خبر پیروزی تو در سمرقند به اردوگاه رسید.
خوشحالم که برادرم را بر تخت قانونی‌اش می‌بینم.
حالا بزرگترین تهدید ما الیاس است.
حالتان خوب است؟
خوب خواهم شد.
زخم‌هایم التیام نمی‌یابند
و تب مرا ضعیف کرده است.
بی‌صبرانه منتظرم که در خانه‌ام در سمرقند بهبود یابم.
دروغ نمی‌گویم.
مثل همه، من هم فکر می‌کردم که تو مرده‌ای.
اما اینجا هستی،
آزادی‌بخش سمرقند.
من نصف آن مردی هستم که آخرین بار مرا دیدی.
شاید لنگ می‌زنی،
اما هنوز تیمور هستی، پسر طراغای.
هیچ‌کس دیگری نمی‌توانست کاری که امروز کردی را انجام دهد.
کاری که ما امروز کردیم.
حال حسین چطور است؟
او سمرقند را در اختیار دارد.
شاید این‌طور باشد،
اما کشتن باید بهایی داشته باشد.
ریختن خون یک انسان دیگر
ممکن است توجیه‌پذیر باشد، ممکن است ارزشش را داشته باشد.
برای چنگیزخان، بدون شک ارزشش را داشت،
اما بهایی دارد.
این را می‌توان در چشمان یک مرد دید.
حداقل، امیدوارم که ببینی.
حسین ممکن است کنترلش را از دست بدهد.
او چیزهای زیادی از دست داد.
و اجازه می‌دهد خشم بر او غلبه کند.
تا کی به تو اعتماد خواهد کرد؟
هر دوی ما می‌خواهیم احیای جاده ابریشم را ببینیم.
نگذار فرد تو را کور کند
و زمینه اصلی را نادیده بگیری.
نگران نباشید، استاد.
به زودی همه چیز معنا پیدا می‌کند.
تغلق مرده است.
حالا، الیاس خان است و به‌زودی به ما حمله خواهد کرد.
دیده‌بانان تأیید کردند که الیاس از شمال می‌آید.
تله تو جواب داد، تیمور.
ما به سمت شمال می‌تازیم تا او را پیدا کنیم.
جاسور، منتظرت بودیم.
همان‌طور که خواسته بودی.
از دیدنت خوشحالم.
آتشبار چینی.
چطور به مردانمان تضمین دهم که این‌ها سرشان را به باد نمی‌دهد؟
تضمین نمی‌دهی.
تو مرد ایمانی، مگر نه؟
نبرد در گل و لای
چه چیزی نگرانت کرده؟
تخت بالاخره مال توست.
-همیشه مال من بود! -و همیشه خواهد بود.
و، پس‌فردا،
بالاخره به صلح خواهیم رسید.
الیاس فقط یک مرد لنگ و شکست‌خورده را می‌بیند
که در رأس ارتشی کوچک از پیاده‌نظام قرار دارد.
باروت سیاه؟
کافی خواهد بود؟
با کمک جاسور، از دو موج اول جان سالم به در می‌بریم.
بعد از آن، همه چیز به تو بستگی دارد.
زیادی به این...
گرد و غبار اعتماد داری.
نه.
به تو اعتماد دارم.
فردا، وقتی طبل‌زن مغول سیگنال موج سوم را بدهد،
از بالای تپه آن‌ها را دور بزن.
و محاصره‌شان می‌کنیم.
موج اول، پیشروی!
صبر کنید!
جمع شوید!
تیرها!
موج بعدی!
آماده شوید!
مشعل‌ها!
حرکت کنید!
توپ‌ها!
نابودشان کنید!
این علامت است.
پیش به سوی هدف!
بزنید بریم!
حالا، حسین! حالا!
بیا برادر! حالا!
امیر!
تیمور بیش از حد به باروت اعتماد کرد.
تیمور!
حسین!
کسانی که آن پایین هستند، مردان من‌اند!
و در گل‌ و لای گیر افتاده‌اند،
همان‌طور که ما هم گیر خواهیم افتاد.
سمرقند بی‌دفاع است.
بیایید آنجا مقاومت کنیم، نه اینجا.
تیمور.
بلند شو!
تیمور.
عشق من!
چه اتفاقی افتاد؟
چه بر سرش آمده؟
مدت زیادی است که بیمار است.
زخم‌هایش عفونت کرده‌اند.
ما از آنِ خداییم
و به سوی او باز خواهیم گشت.
نه، نه، نه. این‌طور حرف نزن.
حسین کجاست؟
او تخت را به ما ترجیح داد.
او به ما خیانت کرد.
-نه. -ما را آنجا رها کرد تا بمیریم.
می‌ترسم برادرم بهای کارهایش را درک نکند.
به من گوش کن.
تو پیش از این هم بدون من دوام آورده بودی.
باید به خاطر پسرمان قوی باشی.
حالا زمان آن است که آنچه لازم است را انجام دهیم.
نظم را برقرار کن،
دنیایی که شایسته‌اش است را به پسرمان هدیه بده!
-به من قول بده که تو... -برو کمک بگیر.
کمک!
-نه، نه، نه. -نمی‌توانم دوباره این کار را بکنم.
بدون تو نمی‌توانم انجامش دهم.
باید انجامش بدهی.
الجای...
تیمور!
آیا شوهرت از تو نخواست که به او ملحق شوی؟
من با او نمی‌روم.
نه بعد از کاری که با تو کرد.
پسرم را از اینجا دور می‌کنم.
من الیاس را می‌کشم، چه با حسین، چه بی او.
و بعد چه؟
بعد از شکست دادن الیاس،
تو و حسین تنها دشمنان یکدیگر خواهید بود.
چه بر سر هر دوی شما خواهد آمد؟
حسین برای به دست آوردن تخت از هیچ تلاشی دریغ نکرد،
اما تو همه چیز را از دست دادی.
تیمور، به آن فکر کن.
چه کسی اولین مهره را انداخت، هان؟
الیاس؟ تغلق؟ حاجی؟
حسین پدربزرگ خودش را کشت!
نه.
او بازی‌ای را شروع کرد که تو در آن هستی
و همه چیزت را از تو گرفت.
و او بر تخت نشسته است.
تو آن‌قدر طولانی به الیاس خیره شدی
که نسبت به جاه‌طلبی‌های عزیزانت کور شدی.
او هرگز متوقف نخواهد شد، تیمور.
واقعاً فکر می‌کنی در نهایت، او تو را زنده می‌گذارد؟
و مگر به الجای قول ندادی که از پسرت محافظت کنی؟
اگر برنگشتم، مراقب پسرم باش.
تیمور...
نوبت توست.
یک خنجر بارلاس.
کاری کردند که متعلق به قبیله ما به نظر برسد.
من کورِ حسِ افتخار نخواهم شد.
وقتمان رو به پایان است.
دیوارها قبل از پایان روز فرو خواهند ریخت!
در تمام این شهر،
هیچ مردی نیست که حاضر باشد برای ما بجنگد؟
فکر می‌کنی برای تو می‌جنگیدند؟
از نظر آن‌ها، تو تفاوتی با الیاس نداری.
او حق دارد.
ستایش از آنِ خداست!
تو زنده‌ای!
پیوندی که روزی ما را به هم متصل کرده بود، گسست.
حالا...
چه...
چه بر سر ما خواهد آمد؟
کسی نمانده است که حق مشروع مرا انکار کند.
ما از آن اطمینان حاصل کردیم.
من از هیچ کاری دریغ نکردم تا این حق را تضمین کنم،
با تولد، با ازدواج،
با...
هر کاری که لازم بود انجام دهم.
مجبور بودم انجامش دهم.
برادر...
کار تو بود؟
پدربزرگم برای حفظ قدرت بیش از حد ضعیف شده بود.
آن اشراف از حاجی حمایت کردند
-به جای...! -کار تو بود؟
کار من بود.
کاری را کردم که باید!
فکر می‌کنی برایم آسان بود؟
مگر این چیزی نبود که هر دوی ما می‌خواستیم؟
بیا این را با هم تمام کنیم.
بگذار هر قربانی، هر توافق
ارزش خون ریخته شده را داشته باشد.
حالا...
حالا فقط
الیاس باقی مانده است.
قسم می‌خورم برادر، این آخرین بار است.
می‌دانم.
سال‌ها طول کشید تا این حقیقت را درک کنم، پسرم:
انسان‌ها تشنه‌ی قدرت هستند،
و اغلب اهمیتی نمی‌دهند که چه جان‌هایی زیر پای جاه‌طلبی‌شان له می‌شود.
به همین دلیل در برابر آنچه دیگران سرنوشتم می‌نامیدند، مقاومت کردم.
اما سرنوشت مسیری نیست که ما انتخاب کنیم.
آن را برای ما انتخاب می‌کنند.
تنها وظیفه‌ی ما این است که شجاعت تسلیم شدن در برابر آن را داشته باشیم.
تسلیم شدن...
با پذیرش سرنوشتم،
راهی برای تو می‌سازم،
جهانگیر عزیزم،
دنیایی که با فداکاری دگرگون شده است.
پس شایعات حقیقت دارند.
یک لنگ به اردوگاه ما می‌آید،
سایه‌ای از آنچه بود،
و پیشنهاد تسلیم شدن برادرش را می‌دهد.
گمان کنم این...
برای من بود؟
بالاخره مرا به یک بازی دعوت می‌کنی
در حالی که درباره‌ی تسلیم برادرت گفتگو می‌کنیم؟
می‌توانید بروید.
بازی را از همان‌جا که رها کردم، ادامه دهیم.
نوبت توست.
بگو ببینم...
از چه چیزی می‌ترسیدی؟
باید احساس غرور کنی.
تهدیدی که ارزش توجه مرا داشت.
تو و من می‌توانستیم با هم کار کنیم،
جاده ابریشم را بازسازی کنیم.
چیزی که هرگز نفهمیدی، تیمور، این است که...
چه چیزی واقعاً برای حکومت کردن لازم است،
برای ساختن،
برای فتح کردن،
برای گرفتن آنچه متعلق به توست.
می‌گویی برای دیدگاه جد من می‌جنگی،
اما تو قدرت او را نداری،
استقامت او را، شهامت او را.
-و تو داری؟ -من خون او را در رگ دارم!
به اردوگاه من می‌آیی
و از اتحاد نیروها و وحدت این مردم بیچاره حرف می‌زنی؟
آمدم تا برایشان عدالت بیاورم.
عدالت؟
با اشاره‌ی دست من،
می‌فهمی؟
-و نگهبانانم... -دستور بده.
شاید پدرم را فریب داده باشی،
اما من به این راحتی فریب نمی‌خورم.
فکر می‌کنی کی هستی؟
تو یک خان نیستی.
هرگز یک خان نخواهی بود.
من همیشه یک قدم جلوتر بودم...
از هر حرکت تو.
دیدم که برادرت در میدان جنگ با تو چه کرد.
باید شکرگزار باشی که بعد از اینکه تو را بکشم،
من به دنبال انتقامی می‌روم...
که مشخصاً برای گرفتنش بیش از حد کور و ضعیفی.
بله.
من فقط مردی هستم که ملکه‌اش را از دست داد.
و تو انتظار داری بازی را رها کنم.
اما من تو نیستم.
الجای به من هشدار داد که به تو اعتماد نکنم.
باید به حرفش گوش می‌کردم.
بیا این بازی را تمام کنیم.
منتظرت بودیم.
زمانش رسیده است؟
شطرنج.
بازی زیبایی است با تاریخی طولانی.
به دست‌های بسیاری چرخیده است.
مهره‌ها تغییر کرده‌اند.
و قوانین بازنویسی شدند. ده نفر از بهترین مردانت را به من بده.
هرگز نشنیدم کسی از عسل دیوانه‌کننده جان سالم به در ببرد.
سرباز می‌تواند در ابتدای بازی دو خانه حرکت کند.
آن عسلی که آن شب به لب‌هایت خورد، کار من نبود.
و اسب‌ها به شوالیه تبدیل شدند.
نگهبانان!
و وقتی پیاده به انتهای صفحه شطرنج می‌رسد...
و تا جای ممکن پیش می‌رود...
محافظان!
آن پیاده می‌تواند با هر مهره‌ای که بخواهی تعویض شود.
انگار که هرگز از دست نرفته است.
چطور؟
وقتی علامت دادم، دروازه‌ها را باز کن.
ساده است، الیاس.
دروازه‌ها را باز کنید!
من بازی تو را یاد گرفتم.
باید حسین را همان‌طور که هست می‌دیدم.
مردی مثل تو،
که خودش را رهبر می‌نامد...
اما همه چیز را ویران می‌کند و هیچ نمی‌سازد.
تو آنچه لازم است را نداری،
برای حکومت کردن، ساختن و فتح کردن.
من نقشه‌ای دارم.
نقشه‌ای برای ساختن دنیایی بهتر.
تیمور!
تیمور پس از سال‌ها جنگ، اردوی زرین را شکست داد
و به امپراتوری مغول پایان داد.
آیا آن‌ها انتخاب کرده‌اند؟
بله.
محمد علی.
برخیز!
مردانت تو را به عنوان رهبر انتخاب کردند.
قدم در راه من بگذار تا عدالت برقرار شود.
تمام کسانی که سوگند وفاداری می‌خورند را ببخش.
بقیه را بکش.
تیمور ثبات را به جاده ابریشم و مردمش بازگرداند
و آخرین امپراتوری بزرگ کوچ‌نشین را بنا نهاد،
که از ترکیه امروزی تا شمال هند گسترده بود.
سلسله او ۱۳۷ سال دوام آورد و باعث ظهور رنسانس تیموری شد،
دوره‌ای از پیشرفت‌ها در ریاضیات، نجوم و هنر
که پیش از رنسانس اروپا بود و با آن رقابت می‌کرد.