‫آره، دارم میرم.
‫آروم باش!
‫- سلام، عزیزم. ‫- بابا!
‫سلام.
‫- مزاحم شدم؟ ‫- اصلاً، بیا پیش ما.
‫این بوی چیه؟
‫پاندا توی کثافت غلت می‌زد.
‫عالیه.
‫- نمی‌فهمم چرا خودت رو اذیت می‌کنی. ‫- منظورت چیه؟
‫اون همش توی کثافت غلت می‌زنه.
‫- ولی ببین چه نازه. ‫- درسته، ولی خیلی دردسر داره.
‫زندگی چیزی جز دردسر نیست، ‫ولی حیوون‌ها برامون شادی میارن.
‫[پاندا]
‫بیا، پاندا.
‫- عرق کردی، بابا! ‫- پاندا، اومدی.
‫ایدا، بیا با ما بازی کن. ‫توی تیم تورگیلسی.
‫- من شروع می‌کنم! ‫- ما باهم هستیم؟
‫ما یه تیم هستیم.
‫اون سعی کرد بپره روی توپ.
‫- ایدا، من با توام. ‫- خیلی خب، حله.
‫وای، لعنتی!
‫آره!
‫خفه شو!
‫- آره، آره! ‫- نه!
‫شب بخیر.
‫- با بابات خدافظی کردی؟ ‫- آره.
‫شیر مزه‌ی خامه میده.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫مستقیم برو توی تخت، بدون مسخره‌بازی. ‫مزه‌ی خامه میده؟
‫خوب نیست.
‫یه چیزی یادت نرفته، گریمور؟
‫آره.
‫مرسی.
‫- مامان، می‌تونم قصه گوش بدم؟ ‫- چی؟ آره.
‫- شب بخیر. ‫- ببخشید، صبر کن.
‫شب بخیر.
‫در یک جزیره‌ی کوچک ‫یک خانه‌ی چوبی کوچک قرار دارد.
‫در واقع یک کلبه.
‫ساختمان‌های دیگری هم در جزیره هستند
‫اما کلبه کاملاً جدا افتاده است.
‫یک پیرزن تنها در آن کلبه زندگی می‌کند ‫و از پنجره‌ی خانه‌اش...
‫پاندا، بیا اینجا.
‫سخت نگیر.
‫می‌دونم.
‫بیا، بیا.
‫حالت بهتر شد؟
‫خب، بچه‌ها، یه آهنگ کلاسیک براتون میذارم.
‫اون چوبه رو بذار زیرش.
‫- خودشه. ‫- اینجوری؟
‫دستشویی کجاست؟
‫من تقریباً 40 سالمه و هنوز ‫توی کارگاهم توالت ندارم.
‫- سینک و شیر داری. ‫- وصل نیست.
‫- زمستون‌های اینجا چطوره؟ ‫- میگن سرده.
‫ولی می‌تونم بخاری داشته باشم.
‫لعنتی، از این وضع خسته شدم.
‫به عنوان انباری ازش استفاده کن، ‫حتی جعبه‌ها رو هم باز نکن.
‫روی کارهای بیرونی تمرکز کن.
‫اینجا نمی‌تونی هیچ کاری بکنی.
‫دیگه نمی‌خوام از سطل ‫به عنوان دستشویی استفاده کنم.
‫معلومه که نه، مسخره‌ست.
‫بیا زودتر تمومش کنیم و بریم.
‫اگه بهش فکر کنی خیلی ساده‌ست.
‫از پس هزینه‌اش برنمیام، بابا.
‫می‌تونیم پولش رو جور کنیم، ‫مشکل این نیست.
‫پول همه چی نیست.
‫مهم اینه اون یه چیز هیجان‌انگیز داشته باشه ‫که توی سال‌های آینده سرش رو گرم کنه.
‫آره، موافقم.
‫فقط باید این رو یه سرمایه‌گذاری در نظر بگیری.
‫من بخشی از هزینه رو میدم، ‫اونم سهمش رو میده،
‫بعدش مگنوس می‌تونه ‫پول بقیه‌اش رو بده.
‫- باید باهاش حرف بزنی. ‫- باهاش حرف می‌زنم، اشکالی نداره.
‫می‌دونی، پول مسئله نیست.
‫فقط باید تصمیم بگیریم ‫امروز می‌خریمش یا نه.
‫اگه الان نخریمش، ‫ممکنه تا فردا فروش بره.
‫- پس بهش زنگ بزن. ‫- باشه، بهش زنگ می‌زنم.
‫- الان بهش زنگ بزن. ‫- الان بهش زنگ می‌زنم.
‫مگنوس، حالت چطوره؟ پالمی هستم.
‫توی دریایی؟
‫اوضاع چطوره؟
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫وقتشه کیف پولت رو برداری.
‫ایدا یه اسب پیدا کرده.
‫- آره، یه ماده اسبِ 9 ساله‌ست. ‫- بیا!
‫اسمش مارینه، مثل مادربزرگت.
‫اون اسب خیلی خوبیه.
‫زیاد بزرگ نیست و مثل مادربزرگت یکم زشته.
‫اسبِ خیلی محشریه. ‫الان برای ایدا عالیه.
‫خب، باید یه کاری بکنی ‫که به دستش بیاری.
‫وگرنه اون میره شهر.
‫اون کاملاً با ما موافقه.
‫ولی هنرمند گرفتاریه،
‫برای همین بهش گفتم ‫تو پول کلش رو میدی، چون ملوانی.
‫با یه کیف پر از پول.
‫آره، الان داره چپ نگاهم می‌کنه، ‫سلام می‌رسونه.
‫وقتی برگشتی واسه شام بیا پیش ما.
‫باید بذاریم جوجه‌ها کنارِ مرغ‌ها باشن؟
‫نه، هنوز نه، اونا خیلی کوچیکن.
‫- به اونا صدمه می‌زنن؟ ‫- شاید.
‫شاید خروس جلوشون مرغ‌ها رو اذیت کنه.
‫- پاندا! ‫- تا ابد ضربه‌ی روحی می‌خورن.
‫چرا اجازه میدن خروس‌ها اذیتشون کنن؟
‫خدایا.
‫پاندا، آروم باش.
‫همه‌ی مرغ‌ها مشکل دارن، به جز گورون.
‫چرا اینجوری حرف می‌زنید؟
‫- بشین! ‫- خوبه که هیچکس صدامون رو نمی‌شنوه.
‫نه.
‫فکر کنم حاضره، تورگلیس می‌تونه ‫یه بشقاب برای مرغ بیاره؟
‫نه.
‫- چی؟ ‫- نه.
‫- کاری رو که گفتم بکن! ‫- باشه.
‫برو پایین.
‫تو خروسی یا مرغ؟
‫غذاهای چرب و چیل. ‫غذاهای چرب و چیل لذیذ.
‫لعنت، داداش.
‫- نمی‌تونم فکر کنم، خیلی گشنمه. ‫- مگی!
‫- تو گشنه نیستی؟ ‫- چی؟
‫- گشنه دیگه، مگی. گشنه نیستی؟ ‫- نه، اصلاً.
‫استیانی، شکمت داره قار و قور می‌کنه، نه؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫- دیدمش، می‌دونی. ‫- چی رو دیدی؟
‫- اون نگاه لعنتی روی صورتت. ‫- چه نگاهی؟
‫این نگاه...
‫- هیچ نگاهی روی صورتم نبود ‫- دیدمش، تو اینجوری بودی...
‫خدایا...
‫- واقعاً داره سرریز می‌کنه. ‫- به خاطر بارونه.
‫آره.
‫- فقط بذار دست‌هاش رو بشوره. ‫- فراموشش کن.
‫ترجیح میدم توی رود بشورم.
‫- مطمئنی کوکی نمی‌خوای؟ ‫- آره!
‫هیچی نمی‌خوای؟ می‌ترسم از گشنگی بمیری.
‫من اون کوکی‌های لعنتی رو نمی‌خوام! ‫حالم رو بهم می‌زنن.
‫منظورت چیه؟
‫- اونا مزه‌ی آشغال میدن. ‫- نه، اونا محشرن!
‫می‌فهمم، ولی کامپیوتر نمی‌تونه فایل رو بخونه.
‫احتمالاً به خاطر این که فرمتش وِکتوره.
‫فکر کنم باید پی‌دی‌اف یا جی‌پی‌جی بفرستم.
‫خیلی ممنون.
‫- اگه مشکلی بود بهم زنگ بزن. ‫- باشه، اشکالی نداره.
‫این روزها شهر نمیای؟
‫- به این زودی‌ها نه، چطور مگه؟ ‫- خب، بالأخره مجردی پس...
‫می‌تونم دعوتت کنم شام. ‫فرصت پیدا کنم مُخت رو بزنم...
‫- کار می‌کنه. ‫- چی؟
‫- درستش کردم. کار می‌کنه. ‫- میگه کار می‌کنه.
‫باشه، خوشحال شدم شنیدم. ‫ولی اگه خواستی بیای شهر بهم خبر بده.
‫باشه، حتماً.
‫می‌تونم یه غذای خوب واسه خودمون بپزم.
‫الان واقعاً نمی‌تونم حرف بزنم، ‫ولی بیا در تماس بمونیم.
‫باشه، مراقب خودت باش.
‫آره و مرسی که حلش کردی.
‫- به برادرت سلام برسون. ‫- چشم، خدافظ.
‫می‌بینمت...
‫ترسو، ترسو، ترسو...
‫- از کجا این کارو یاد گرفتی؟ ‫- از بابابزرگ.
‫داشتیم درخت می‌کاشتیم.
‫پرنده‌ی بیچاره.
‫چشم‌هاش بسته‌ان، ‫چرا چشم‌هاش بسته‌ان؟
‫فکر نمی‌کنی مُرده؟
‫شاید خوابیده؟ اصلاً حرکت نمی‌کنه.
‫- حتی حرکتِ شکمش رو هم نمی‌بینم. ‫- نه.
‫نفس می‌کشه؟
‫- پس مُرده؟ ‫- آره.
‫- بیچاره. ‫- بیچاره.
‫از آخرین بار که یه پرنده‌ی مُرده دیدم خیلی نگذشته.
‫من چیزی ندیدم، تمام راه ابری بود.
‫این که خیلی بده، ‫یادمه امیدوار بودی یخچال رو ببینی.
‫آره.
‫آره، خیلی دلم می‌خواست، ولی شاید ‫توی راه خونه خوش‌شانس‌تر باشم.
‫امیدوارم.
‫همه‌جا سفید بود، ‫شاید یه بخشی ازش یخچال بود.
‫چه سگِ بامزه‌ای.
‫- اون سگِ توئه؟ ‫- آره، اسمش پانداست.
‫پاندا؟ سلام، پاندا.
‫سلام، سلام.
‫کاکر اسپانیله؟
‫نه... نه، سگِ گله‌ی ایسلندیه.
‫خیلی دوست دارم یه سگِ بزرگ داشته باشم، ‫به بزرگیِ اسب یا کره اسب.
‫ای کاش می‌تونستم کارگاه قبلی‌ام رو نشونت بدم،
‫خیلی زیبا بود، درست کنار لنگرگاه.
‫نه، نه، این خیلی قشنگه.
‫قشنگه.
‫همه‌شون قهوه‌ای هستن؟
‫قهوه‌ای، عه... آره یا...
‫آره، همه‌شون رنگ‌های قهوه‌ای، ‫سیاه و قرمز دارن...
‫خیلی...
‫خیلی خاکی و طبیعیه.
‫- پیتر مالدینگ رو می‌شناسی؟ ‫- نه، فکر نکنم.
‫اون توی گالری با ماست،
‫اونم روی نقاشی‌های بزرگ کار می‌کنه.
‫احتمالاً پنج برابر بزرگ‌تر از اینا.
‫- وای. ‫- آره.
‫کارگاهش توی یه آشیانه‌ی بزرگ هواپیماست،
‫می‌دونی، با دیوارهایی به ارتفاع 10 متری، ‫جای خیلی بزرگ و عظیمیه.
‫تازه از پیشش اومدم، ‫اون ساکنِ پرتغاله.
‫شاید اگه کارهاش رو ببینم ‫اونا رو بشناسم.
‫اون کنارِ دریا زندگی می‌کنه،
‫صبح و بعد از ظهر ما رو برد شنا.
‫کاملاً، قطعاً اون رو می‌شناسی، ‫اون بزرگ و شگفت‌انگیزه.
‫این یکی قشنگه.
‫- اون پرواز هم می‌کنه، می‌دونی. ‫- اوه، واقعاً؟
‫گاهی سوار هواپیماش میشه ‫و پرواز می‌کنه میره.
‫- به کجا پرواز می‌کنه؟ ‫- همه‌جا، هرجا.
‫- به کشورهای دیگه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نه، احتمالاً داخلی باشه، ‫هواپیمای کوچیکیه، می‌دونی...
‫سِسناست.
‫پس اینا همون‌هایی هستن ‫که می‌خواستی نشونم بدی؟
‫و دسته‌ی چهارم کسایی بودن...
‫که روزی یه لیوان نوشیدنی می‌خوردن.
‫و بعدش کسایی که سالم‌تر بودن ‫و بیشتر عمر می‌کردن،
‫اونا روزی حداقل دو لیوان می‌خوردن.
‫و بعدش سه لیوان و چهار لیوان ‫و پنج لیوان بود.
‫یه بطری نوشیدنی 5.5 لیوانه.
‫و کسایی که یه بطری می‌خوردن، ‫سالم‌تر بودن و بیشتر عمر می‌کردن.
‫و این مطالعه روی 17 هزار دانمارکی ‫در طول یه دوره‌ی 10 ساله بود،
‫یا 10 هزار دانمارکی در طول ‫یه دوره‌ی 17 ساله بود...
‫ولی به هر حال، توی یکی از ارزشمندترین...
‫مشهورترین مجلاتِ پزشکی دنیا منتشر شده بود،
‫که مجله‌ی پزشکی بریتانیاست،
‫و هرگز رد نشده.
‫بنابراین مطالعاتِ بعدی زیادی بودن ‫که نتیجه رو تأیید کردن.
‫نکته‌ی جالب اینه که ‫چرا این دانشِ عمومی نیست؟
‫چون به لحاظ سیاسی درست نیست.
‫حدود 7 درصد از تمام آدم‌ها
‫اعتیاد به نوشیدنی، مواد یا قمار دارن.
‫اگه نوشیدنی نخورن، ‫قمار می‌کنن یا مواد می‌زنن.
‫نمیشه هیچ کاریش کرد، ‫نمی‌تونی نجاتشون بدی.
‫ولی بحث عمومی در مورد اون 7 درصده.
‫من گاهی توی باشگاه نوشیدنی‌ام ‫که دکترهای زیادی هستن می‌پرسم،
‫ازشون می‌پرسم: چرا؟ شما این رو می‌دونید.
‫چرا حقیقت رو نمی‌گید؟ ‫چرا به مردم حقیقت رو نمی‌گید؟
‫یعنی، برو پیش پزشکِ خانواده‌تون،
‫اون میگه که می‌تونی به طور مرتب ‫یکی دو لیوان نوشیدنی بخوری،
‫دکترهای کمی میگن 5 لیوان.
‫پس، ازشون می‌پرسم:
‫چرا حقیقت رو به مردم نمی‌گید؟
‫و اونا میگن:
‫خب اگه بگیم، دوستِ دکترم گفت: ‫"اگه بگیم...
‫از جامعه طرد می‌شیم
‫چون گفتن حقیقت در مورد نوشیدنی ‫از نظر سیاسی درست نیست.
‫پس، چرا مردم در مورد این حرف نمی‌زنن؟
‫چون... اگه در موردش حرف بزنی، ‫اگه در مورد حقایق حرف بزنی،
‫طرد میشی، کارت رو از دست میدی.
‫و ما در مورد تعدادی از آزادترین ‫کشورهای دنیا حرف می‌زنیم.
‫و هنوز نمی‌تونیم در مورد حقیقت حرف بزنیم.
‫بیا!
‫وای!
‫عجب جایی.
‫حسش می‌کنی؟
‫اینجا کلی اکسیژن هست، حسش می‌کنی؟
‫وای، یخچال اونجاست، حالا می‌بینمش.
‫وای، وای، وای.
‫عجب جای خفنی برای کار کردن، ‫بیرون توی دل طبیعت.
‫کوهستان‌های کوچیک.
‫وای.
‫چرا هر هنرمندی بیرون کار نمی‌کنه؟
‫شانس آوردی، معمولاً بادی و بارونیه.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫می‌خوام این زمین رو بخرم، ‫همین‌جا. فروشیه؟
‫این چیه؟
‫اونا رو اینجا رنگ می‌کنی؟
‫خب، من از رنگ استفاده نمی‌کنم.
‫اوه، سنگینه.
‫لعنتی، ترسیدم!
‫هی، پاندا! ولش کن، پاندا!
‫پاندا.
‫- خوبی؟ ‫- آره، آره، ترسیدم.
‫- آره، اونم ترسیده... ‫- عصبانیه.
‫- نه، اون فقط اینجا لونه داره. ‫- خیلی خب.
‫- وای. ‫- بیا، با من بیا.
‫نه، نه، نه...
‫خیلی بزرگه، چجور پرنده‌ایه؟
‫غازه.
‫آره، البته.
‫برداشتن اونا فکرِ خوبی نیست.
‫گرمه.
‫میشه این رو خورد؟
‫احتمالاً توش زندگی هست
‫این منم؟
‫خیلی کوچیکه. واقعاً هواپیما اونه؟
‫گاهی وقتی فقط یک یا دو مسافر هست ‫از این یکی استفاده می‌کنن.
‫- خیلی خب. ‫- شرمنده.
‫نه، نه، تقصیرِ تو نیست.
‫من خوبم، واقعاً، فقط خیلی کوچیکه ‫و هوا هم خوب به نظر نمیاد...
‫باشه، خب الان، آنا...
‫می‌خوام باهات روراست باشم،
‫الان توی گالری جا ندارم.
‫در واقع هنرمندهای زیادی دارم
‫که به اندازه‌ی کافی دیده نمیشن ‫و مورد توجه قرار نمی‌گیرن.
‫ولی باور کن می‌دونم یکی رو پیدا می‌کنیم.
‫فقط مسئله‌ی زمانه.
‫و اگه تو گالری مناسبی پیدا نکنی،
‫گالری مناسب تو رو پیدا می‌کنه، خب؟
‫- آره. ‫- ممنون که دعوتم کردی.
‫نه، نه، ممنون که اومدی ‫و وقت گذاشتی.
‫خواهش می‌کنم.
‫خدافظ.
‫خدای بزرگ.
‫به مادرم بگو دوستش دارم!
‫مادرت عفریته‌ست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوابیدن؟ ‫- آره، اصلاً ساعت چنده؟
‫احتمالاً دیر وقته، تازه برگشتم.
‫فقط می‌خواستم شب بخیر بگم.
‫- کاملاً از هوش رفتن. ‫- باشه.
‫امروز چطور پیش رفت؟
‫- مرده امروز نیومد؟ ‫- خیلی خوب پیش رفت.
‫عالیه.
‫فردا میام بهشون سر می‌زنم.
‫شب بخیر.
‫مگی.
‫- می‌خوای توی ماشین حرف بزنیم؟ ‫- آره.
‫- دلستر می‌خوری؟ ‫- حتماً.
‫یه لحظه صبر کن.
‫بی‌صبرانه منتظرم بچه‌ها برگردن مدرسه
‫و خونه رو بهم نریزن.
‫- اذیتت می‌کنن؟ ‫- نه، دوست‌داشتنی‌ان.
‫بعد از فصل شاه‌ماهی ‫بیشتر باهاشون وقت می‌گذرونم.
‫بهت دروغ گفتم.
‫در مورد چی؟
‫کارم با سوئدیه خوب پیش نرفت.
‫چطور مگه؟
‫اون فوق‌العاده کسل‌کننده بود.
‫فقط در مورد غذا و نوشیدنی حرف زد
‫و یه کلمه در مورد کارم ‫و چیزی که نشون دادم نگفت.
‫احساس می‌کنم همیشه این اتفاق می‌افته.
‫هیچوقت اثر یا کاری که می‌کنی ‫مهم نیست، می‌دونی؟
‫خود آثار هنری اهمیتی ندارن.
‫لعنتی، اون یه بند حرف می‌زد. ‫یه مونولوگِ بی‌امان از مرگ بود.
‫خیلی تحقیرآمیزه.
‫خسته‌ای؟
‫نه.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫واقعاً دلم می‌خواد بهم برگردیم.
‫چرا که نه؟
‫فقط... قبلاً امتحانش کردیم و من...
‫نمی‌خوام بچه‌ها رو بیشتر گیج کنم.
‫رفتارت رو درست می‌کنی؟
‫- اون چیه؟ ‫- آبنبات.
‫از کجا آوردیش؟
‫توی جیب این شلوار پیداش کردم.
‫- به منم بده. ‫- چجور آبنباتیه؟
‫ژله‌ای.
‫می‌دونستی ژله از پوستِ خوک درست میشه؟
‫نه.
‫به خدا راست میگم.
‫یکم چندش‌آوره که ژله ‫از پوستِ خوک ساخته میشه
‫ولی من دست از خوردنش برنمی‌دارم ‫چون خیلی خوشمزه‌ست.
‫بیا بریم.
‫من رو نگاه.
‫- نه. ‫- آره.
‫- یاماها بهترین موتوره. ‫- در اصل همه‌شون یکی هستن.
‫یاماها بهترینه.
‫پاندا، بیا اینجا.
‫شوخیت گرفته؟ خدای من، خیلی سرده.
‫نه، نه، نه!
‫پاندا.
‫بیا اینجا، بیا.
‫بعد از وسط نصفش کردم ‫و توش کریستال بود.
‫مثل آبنباته.
‫تورگلیس.
‫قشنگه.
‫اگه این شکلی بودم دوستم داشتید؟
‫نه، افتضاحه.
‫وای، واقعاً می‌تونی زشت باشی.
‫الان چی؟
‫دقیقاً همون شکلی هستی.
‫دقیقاً همون شکلی نیستی، ‫ولی هنوزم خیلی زشتی.
‫تو چی؟
‫- مگی؟ ‫- چیه؟
‫آره، معلومه.
‫امکان نداره! معلومه که نه.
‫فکر می‌کنی من سطحی‌ام؟
‫صبر کن، منظورت اینه که ‫اگه من این شکلی بودم...
‫دقیقاً این شکلی.
‫نه، شاید نه.
‫شماها چی؟
‫نه، برو پی کارت...
‫چرا این انقدر کُنده؟ ‫حتماً گرفته.
‫نه، یادم رفت بلندش کنم، ببخشید. ‫اینجوری.
‫چرا باید... آره، به خاطر هوا.
‫لعنتی. علم.
‫بیا امتحانش کنیم، ‫بیا امتحانش کنیم.
‫- سنگی هست؟ ‫- مهم نیست.
‫- اگه سنگ باشه مهمه. ‫- سنگی نیست.
‫اوه، لعنتی.
‫- حاضری؟ ‫- اینجا رو ببین!
‫- این خیلی بهتره! ‫- درش رو باز کن.
‫لعنتی، خیلی حریصی. شوخی کردم.
‫ایدا!
‫واقعاً که.
‫یکم می‌خوای؟
‫- نه! ‫- بدم میاد لعنتی...
‫میز رو ببین!
‫یکم از این می‌خوای؟
‫تسلیم میشی؟
‫تا آخر بازش کن. مثل من.
‫- اینجوری؟ ‫- آره.
‫- می‌تونی کمکم کنی این یکی رو بردارم؟ ‫- آره.
‫- بلندش کنم؟ ‫- آره.
‫- مامان، نگاه کن. ‫- وای!
‫می‌خوای این طرف باشه یا اون طرف؟
‫بذاریدش اینجا.
‫وقتی زیادی توی خونه مونده باشی
‫وقتی میای اینجا پادرد می‌گیری.
‫- کجا؟ ‫- این پشت...
‫وقتی اینجوری به سمتِ بالا میری.
‫توت‌های چندش.
‫لعنتی، انگور فرنگی خوبه. ‫یا اسمش هرچی که هست.
‫- انگور فرنگی؟ ‫- اسمشون توت سیاهه.
‫- آخ. ‫- چرا همش می‌افتی؟
‫چون کتونی پوشیدم!
‫پاندا، بیا اینجا!
‫بیا، بیا، بیا...
‫- می‌تونی هر دوستی انتخاب کنی؟ ‫- نه.
‫مگه تو محبوب‌ترین دختر مدرسه نیستی؟
‫من یه آدم معمولی‌ام.
‫احتمالاً بتونم با بیشترشون باشم، ‫ولی می‌دونی...
‫الان همه چی فرق می‌کنه.
‫مامان و بابا وقتی 17 سالشون بود ‫باهم آشنا شدن.
‫- وقتی من رو به دنیا آوردن خیلی جوون بودن. ‫- وای، تصور کن الان بچه‌دار شی.
‫- نه، نمی‌خوام بهش فکر کنم. ‫- منم همینطور.
‫این خیلی ناجور میشه.
‫این روزها زن‌ها مستقل‌ترن،
‫همه‌شون کار می‌کنن و خودشون پول دارن.
‫من حسابی پولدار میشم.
‫احساس می‌کنم الان سرِ دوراهی‌ام.
‫حس می‌کنم باید یه مسیر قطعی ‫انتخاب کنم، می‌دونید؟
‫سال‌های آینده تعیین می‌کنن ‫زندگی‌ام چه شکلی میشه، پس...
‫برای من مهمه که تصمیمات درستی بگیرم.
‫اینم مهمه که خودم برای خودم انتخاب کنم،
‫تا اگه گند زدم نتونم یکی دیگه رو سرزنش کنم.
‫کارهایی غیر از دوستی و ازدواج کردن هم هست.
‫- من دوست می‌خوام. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫یعنی... الان نه، ولی بعداً توی زندگی.
‫- باهاش چیکار می‌کنی؟ ‫- باهاش؟
‫فقط کارهای معمولی.
‫- مثلاً چی؟ ‫- شماها دیوونه‌اید...
‫نه، احمق. می‌دونی، فقط...
‫باهم می‌ریم سینما و وقتی گواهینامه گرفتم ‫با ماشین می‌ریم می‌چرخیم.
‫اگه گواهینامه بگیری خیلی عالی میشه.
‫می‌تونی باهاش توی ماشین گپ بزنی.
‫- این رو گوش بدید. ‫- شاید.
‫کبود و خونین با لباس پاره.
‫اجساد تلنبار شده روی هم. قساوت.
‫یک مرد مرموز...
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- هیس.
‫جرائم وحشیانه و شنیع.
‫چیکار می‌کنید؟
‫بدترین قاتل زنجیره‌ای، ‫خشن، خونین و منزجرکننده.
‫جریان چیه؟ ‫به چی گوش می‌دید؟
‫یک دیوانگی، یک انحراف بیمارگونه.
‫دچار نفرت از خود، آزاردیده، ‫سوءاستفاده‌شده،
‫به قتل رسیده، به شدت افسرده...
‫این دیگه چیه؟
‫و به او تعرض کرد...
‫- جریان چیه؟ ‫- اَه!
‫کبود و خونین.
‫سمِ قارچ.
‫شلیک به سر.
‫گوشتِ خام.
‫عملِ پلید.
‫یه مغزِ سوراخ.
‫یه چاله بکن.
‫آشغال.
‫امراض.
‫به شدت آسیب‌دیده.
‫جنین کبود.
‫تحقیر.
‫هیولاها.
‫بدبختی.
‫خشن.
‫دست‌های نرم.
‫جسد سفت‌شده.
‫کوهستان و مرغدونیِ یخ‌زده.
‫ظلم.
‫هیولا.
‫لذت.
‫جهانِ متورم.
‫امواج خشونت.
‫بی‌رحمی.
‫یک مرد مرموز.
‫برای بدترین حالت آماده شو.
‫خب، حالا دیگه خدافظی می‌کنم.
‫آنا.
‫هوا خیلی بده.
‫مجبورم.
‫رُک بگم، وحشتناکه.
‫ولی شبِ خوبی بود. یالا.
‫- خیلی مسخره‌ست. ‫- آره، حالا باید تموم شه، مگی.
‫پس من با کی هم‌صحبت بشم؟
‫می‌دونی که باید گُم شی بری خونه.
‫- برو. ‫- گوش کن.
‫باد داره بدتر میشه.
‫انقدر سخت‌گیر نباش.
‫- هوا خیلی بده! ‫- ...بده!
‫لعنتی.
‫مینِ دریایی تماسی به محض تماس ‫با یک کشتی منفجر میشه.
‫این سیستم به مین‌های دریایی تماسی ‫بریتانیا در جنگ جهانی دوم کمک کرد.
‫چاشنی‌های مین‌های دریایی بریتانیا
‫از مین‌های تماسی آلمان ‫در جنگ جهانی کپی شده بودن...
‫مگی، شماره یک، باشه؟
‫که چاشنی‌های هرتز اونا مطمئن‌تر ‫از نمونه‌های مشابه بریتانیایی بودن.
‫پاتون‌ها از نیمه‌ی بالایی مین ‫بیرون زده بودن
‫و حاوی اسید سولفوریک بود.
‫مگی، اینا مین هستن لعنتی. ‫مواظبشون باش.
‫وقتی یه کشتی بهش برخورد می‌کرد ‫محفظه متلاشی می‌شد
‫اسید رو داخل یه باتری شارژ شده رها می‌کرد
‫و به این ترتیب مین منفجر می‌شد.
‫این دیوونگیه، مرد.
‫- خیلی خب... ‫- چیه؟
‫کی این عکس‌ها رو گرفته؟
‫آگوست.
‫سگه رو ببین.
‫- نظرت چیه؟ ‫- خیلی خب.
‫دارم همه‌شون رو نگاه می‌کنم.
‫ببین...
‫شبیه زن‌های دهاتی هستی.
‫بس کن.
‫شوخی نمی‌کنم، چرا یه چیز قشنگ نمی‌پوشی
‫و شیک و پیک نمی‌کنی ‫زیبایی‌ات رو نشون بدی؟
‫یعنی، من توی مراسم‌ها دیدمت.
‫اوه، دنی، خفه شو.
‫نه، جدی میگم، ‫من با لباس قشنگ دیدمت.
‫چرا ازت می‌خوام این کارو بکنی؟
‫نگران نباش، یه چیزهایی رو امتحان می‌کنم ‫و برات می‌فرستمش.
‫اونا رو بررسی می‌کنم.
‫مرسی.
‫برای روزنامه‌ی کشاورزهاست، درسته؟
‫آنا، کشاورزی اهل اشویناگنوپور ‫توی گالوریاهرپور،
‫میگه با رسیدگی به گوسفندها و هنرهای بصری‌اش ‫هیچوقت حوصله‌اش سر نمیره.
‫زندگی اینجا واقعاً با ما مهربونه.
‫اوه... ممنون که این کارو می‌کنی.
‫اشکالی نداره.
‫امیدوارم این برنامه رو ببینی.
‫آهنگِ بعدی رو به مادرزنِ سابقم تقدیم می‌کنم.
‫تو مادرزنم بودی و خیلی دوستت داشتم.
‫♪ ما همیشه دوست‌های خوبی بودیم ♪ ‫♪ تا این که دخترت ترکم کرد ♪
‫♪ چون گفت من همیشه کتکش می‌زدم ♪
‫♪ و اون یه سلیطه‌ی روانی و دروغگوئه ♪
‫♪ و تو هم مثل اونی... ♪
‫♪ و یه روز به دیدنت میام ♪
‫♪ و به خودت و کل خانواده‌ات حمله می‌کنم ♪
‫شوهرت یه بی‌عرضه توی هولداست ‫و من می‌زنم شل و پلش می‌کنم.
‫به نظرم اصلاً خنده‌دار نبود.
‫توی جاده‌ی موتور کراس بودی؟
‫- خیلی حال داد. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫فقط روی سکوها می‌پریدم.
‫- نزدیک بود خودم رو به کشتن بدم ‫- هنوز اونجا سکو هست؟
‫آره، سکوهای قدیمی.
‫ما هم یکی ساختیم.
‫- چی، یکی ساختید؟ ‫- آره، من توی پریدن خیلی بدم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫چطور مگه؟
‫- این کارو نکن. ‫- شرمنده، ببخشید.
‫بچه‌های دیگه خیلی بهترین، ‫دنیل و بیورگوین.
‫بشقابت رو ببر.
‫و لیوانت.
‫- نه، نه. ‫- اشکالی نداره، من تمیزش می‌کنم.
‫نه، خودت می‌تونی انجامش بدی ‫و بذاریش توی ماشین
‫همونطور که دو ساله هر روز بهت میگم.
‫- سخت نگیر. ‫- چی گفتی؟
‫می‌تونی کثیف‌کاری‌هات رو تمیز کنی.
‫- کافیه. ‫- چی؟
‫من چیز زیادی نمی‌خوام، ‫این بچه‌ها خیلی لوس شدن.
‫شما همه چی دارید و هیچ کاری نمی‌کنید.
‫خیلی خب. دیگه می‌تونید برید، ‫امیدوارم از غذا لذت برده باشید.
‫چی؟ مگه ما خدمتکارِ بچه‌ها هستیم؟
‫ازشون می‌خوام یه کاری برای خونه بکنن ‫و اونا حاضرجوابی می‌کنن.
‫- از کدوم خونه حرف می‌زنی؟ ‫- من اجازه ندارم چیزی بگم؟
‫اشکالی نداره، بذارش اونجا. ‫من انجامش میدم.
‫بعداً هم می‌تونیم باهم فیلم ببینیم.
‫- و پاپ‌کرن درست کنیم؟ ‫- آره.
‫- و نوشابه بخوریم؟ ‫- آره.
‫- بابا، اگه بخوای می‌تونی پیش ما بمونی. ‫- نه، بابات نمی‌تونه.
‫- مرسی، رفیق. ‫- خدافظ.
‫نمی‌خوای بری؟
‫وقتی تو نیستی همه چی راحت‌تر و باحال‌تره.
‫من سعی دارم این بچه‌ها رو بزرگ کنم.
‫وقتی نمی‌تونم خونه باشم آسون نیست. ‫سعی کن خودت رو جای من بذاری.
‫خواهش می‌کنم از خودت شهید نساز.
‫- من فقط بچه‌هایی نمی‌خوام که... ‫- رقت‌انگیزه.
‫لوس و غیر قابل کنترل و...
‫از کدوم بچه‌ها حرف می‌زنی؟
‫- غیر قابل تحمل هستن. ‫- بچه‌های ما اینجورین؟
‫نه، معلومه که نه، ‫ولی اونا باید ادب بشن.
‫دقیقاً مشکلت همینه!
‫تو وانمود می‌کنی چون دوستشون داری ‫دعواشون می‌کنی.
‫نه این که دوستشون داشته باشی ‫و هر از گاهی دعواشون کنی.
‫حالا من باهات دعوا می‌کنم ‫و باهات بدرفتاری می‌کنم،
‫ولی فقط چون خیلی دوستت دارم.
‫- تو اینجوری هستی. ‫- آره، خب؟
‫می‌خوای کاری بکنم؟
‫اگه می‌خوای کمک کنی، ‫می‌تونی از شرِ خروس دیوونه خلاص شی.
‫وقتی سعی کردم مرغ‌دونی رو تمیز کنم ‫بهم حمله کرد.
‫- فقط سرش رو ببرم؟ ‫- نه.
‫نمی‌تونی بدیش به یکی؟
‫حتماً، کلی آدم هستن که دنبال ‫یه خروس جنگی می‌گردن.
‫شب بخیر، مگنوس.
‫گُم شید!
‫لعنتی.
‫ای کاش یکی که ازش متنفرم ‫یادش رفته باشه دروازه رو ببنده.
‫ای کاش مگی یادش رفته باشه ‫دروازه رو ببنده.
‫اون‌موقع یه دلیلی برای کشتنش دارم.
‫فکر کنم از آدم‌ها متنفرم.
‫می‌دونی... تحمل بودن توی جمع رو ندارم.
‫درکت می‌کنم.
‫یکی دو نفر اشکالی نداره. ‫با شماها خیلی عالیه.
‫ولی می‌دونی، یه میلیون نفر. ‫نه، به کارِ من نمیاد.
‫آره، فقط مواظب باش ‫خودت رو منزوی نکنی.
‫خودم رو منزوی کنم؟ ‫نه، من فقط، می‌دونی...
‫کل کریسمس رو با سیگا و خانواده جشن می‌گیرم، ‫مثل بقیه.
‫مگنوس، کریسمس رو کجا می‌گذرونی؟
‫- مگی. ‫- چیه؟
‫کریسمس رو کجایی؟
‫کجا؟ خونه‌ام.
‫خونه؟
‫خب، فکر می‌کردم تو و خانمت جدا شدید.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟
‫پس کی می‌دونه؟
‫به نظر میاد یکی زیادی حساسه.
‫مشکل جوون‌های امروزی دقیقاً همینه.
‫نمی‌تونی چیزی بگی، ‫نمی‌تونی کاری بکنی.
‫همه باید توی یه چارچوب بمونن.
‫وقتی من مدرسه می‌رفتم...
‫تو مثلاً چه مدرسه‌ای می‌رفتی؟
‫- مدرسه‌ی پیتزا؟ ‫- مدرسه‌ی دریانوردی، احمق.
‫الان کی حساس شده؟
‫من نیستم، این نوجوون‌ها هستن که حساسن.
‫قدرتِ تمرکزشون صفره.
‫کلاً سه ثانیه روی هر چیزی تمرکز می‌کنن.
‫به خاطر این گوشی‌هاست.
‫فقط مشکل اونا نیست
‫تمام اعضای خانواده صبح تا شب ‫سرشون توی گوشیه.
‫دقیقاً و آدم‌ها دیگه نمی‌تونن ‫با زندگی کنار بیان،
‫نمی‌تونن در زمانِ حال و واقعیت بمونن ‫و دیگه هیچی عمق نداره.
‫همه‌شون موجوداتِ ضعیفی هستن که ‫هیچی نمی‌دونن و نمی‌تونن کاری بکنن...
‫خدای بزرگ، تا کِی باید به این مزخرفات ‫گوش بدم؟
‫فقط یه بار خفه شو.
‫صبر کن، چی گفتم؟
‫- بیا آروم باشیم، مگی. ‫- تو هم دهنت رو ببند.
‫لعنتی، از گوش کردن به حرف‌هات خسته شدم.
‫خدایا...
‫اونجا چه خبره؟
‫یکم زیاده روی نیست که ‫سرِ همه‌مون قاتی می‌کنی؟ مگی؟
‫فقط داشتم در مورد یه زن سؤال می‌پرسیدم ‫که فکر می‌کردم تو می‌شناسی.
‫ببین...
‫هم می‌شناسمش هم نمی‌شناسمش. ‫واقعاً فهمیدنش خیلی سخته؟
‫چی؟
‫نمی‌دونم...
‫شاید مثل دخترت سلیطه‌ست.
‫حروم‌زاده!
‫- آشغال عوضی. ‫- بس کن!
‫- ولم کن. ‫- بس کنید.
‫- کافیه دیگه. ‫- گُم شو.
‫- تو اون رو کشتی؟ ‫- چی؟
‫تو بیبی خروسه رو کشتی؟
‫آره، مجبور شدم بکشمش.
‫چرا؟
‫وحشی شده بود و گورون ‫و بقیه رو اذیت می‌کرد...
‫گورون... بابا، اون مرغه و بیبی خروس بود. ‫ذاتشون همینه.
‫- آره و اون هرافنتینا رو هم کشت. ‫- تو این رو نمی‌دونی.
‫چرا، می‌دونم.
‫- می‌بینیش؟ ‫- آره.
‫تو دیگه توی خونه زندگی نمی‌کنی، ‫از کجا می‌تونی ببینیش؟
‫هی، واسه من حاضر جوابی نکن.
‫مامانت دید که رفته بود روش ‫و بهش نوک می‌زد و کاکلش رو داغون می‌کرد.
‫لازم نیست این رو توضیح بدم.
‫بابا، اون خروسِ خوبی بود، ‫باورم نمیشه کشتیش.
‫اون بهترین و آروم‌ترین خروس دنیا بود.
‫یعنی، توی ذاتشونه که اونا رو ادب کنن.
‫اگه مرغ‌ها اطاعت نکنن، ‫اون‌وقت معلومه که میرن سراغشون.
‫مامانت از دیدن خشونتِ خروسه ‫علیه اونا خسته شده بود.
‫پس چرا همه‌شون رو نکشتید؟
‫همه‌شون یکی هستن، ‫به هر حال یه سلسله‌مراتبی هست.
‫و تو از کِی به حرف مامان گوش میدی؟
‫یه هنرمند بیش از حد احساسی که ‫هیچی در مورد حیوون‌ها نمی‌دونه.
‫حق با توئه، نباید انجامش می‌دادم.
‫فقط مامانت بود که می‌خواست...
‫چرا مامان توی این کار دخالت می‌کرد؟
‫لعنتی.
‫- چطور انجامش دادی؟ ‫- بهش شلیک کردم.
‫- اون فوراً مُرد؟ ‫- آره، آره.
‫- راست میگی؟ ‫- آره.
‫- بهش شلیک نکردم. ‫- پس چیکار کردی؟
‫با یه تور دنبالش کردم، توی بیشه گرفتمش، ‫و ناکارش کردم.
‫- با چی؟ ‫- یه سنگ.
‫با یه سنگ ناکارش کردی؟
‫- آره، یه سنگِ بزرگ. ‫- پس لِهش کردی؟
‫آره.
‫لعنتی.
‫متأسفم.
‫فقط باورم نمیشه اون کارو کردی.
‫اون خروس خیلی خوبی بود، ‫حتی باهاش عکس‌های خانوادگی داریم.
‫من خروس‌های زیادی دیدم ‫و همه‌شون احمق هستن.
‫بیبی با اونا فرق داشت، ‫خیلی قشنگ و مهربون بود.
‫آره، ولی یکم خشن شده بود.
‫همش به مامانت حمله می‌کرد وقتی که...
‫چون بندهای کفشش شل بودن. ‫صد بار این رو بهش گفتم.
‫مرغ‌های دیگه هم این کارو می‌کنن، ‫پس چرا همه‌شون رو نمی‌کشید؟
‫ایدا، متأسفم. واقعاً نمی‌خواستم انجامش بدم.
‫ولی گاهی وقتی آدم بزرگسال هستی ‫مجبوری کارهایی بکنی که...
‫- که نمی‌خوای بکنی... ‫- امکان نداره من اینجوری بشم.
‫- چرا، میشی. ‫- نه.
‫- آره. ‫- امکان نداره.
‫همه اینجوری میشن.
‫من نمیشم.
‫میشی.
‫نه.
‫- شروع کنم؟ ‫- نه.
‫گفتی نمی‌خوای به یه دختر تیراندازی کنی، ‫پس بهتر نیست من شروع کنم؟
‫اون دختر نیست، پسریه که موهاش بلندن.
‫- و ناخن‌هاش بلندن؟ ‫- ناخن‌هاش زنونه نیستن.
‫بچه‌ها، بعضی از مردهایی که می‌شناسم ‫ناخن‌هاشون از مامان هم بلندتره.
‫- میشه من بزنم، لطفاً؟ ‫- باشه.
‫- بعدش منم. ‫- بعدش من.
‫نه، نه، نه!
‫بابا گفت اگه تیر نذاشته باشی ‫اجازه نداری کمان رو بکشی.
‫اینم گفت که وقتی اینجا نیست ‫اجازه نداریم به چی تیراندازی کنیم.
‫پس هیچوقت از کمان استفاده نمی‌کنیم.
‫- بابا دیگه اینجا نیست. ‫- آره.
‫درست زدی وسط شکمش!
‫- آره، زدی به شکمش. ‫- لعنتی.
‫یعنی چی...
‫فکر می‌کنی مامان و بابا هنوزم ‫باهم صمیمی هستن؟
‫نه، احتمالاً نه.
‫به هر حال دیگه نه.
‫احتمالاً همیشه صمیمی بودن، ‫وگرنه ما اینجا نبودیم.
‫باید باهم بیشتر صمیمی باشن ‫تا دوتا بچه یا دوقلو به دنیا بیارن؟
‫نه بابا...
‫من که دیگه نمی‌خوام باهم صمیمی باشن.
‫من می‌خوام.
‫- باشه. ‫- چرا؟
‫چون وقتی باهم صمیمی بودن ‫همه چی باحال‌تر بود.
‫- یه بار دیدمش. ‫- اوه، بس کن، لطفاً...
‫چی دیدی؟
‫خواهش می‌کنم، نه. ‫نمی‌خوام به این حرف‌ها گوش بدم.
‫- فقط از مغزت پاکش کن. ‫- غیرممکنه.
‫اگه کاری بکنم، نمی‌تونم به عقب برش گردونم.
‫و اگر چیزی ببینم، ‫اون‌وقت نمی‌تونم ندید بگیرمش.
‫یه چیزی دیدم که به نظرم عجیب بود ‫و درست نمی‌فهمیدم،
‫ولی اشکالی نداشت، ‫چون به نظر اوکی می‌اومدن، فکر کنم.
‫تو خیلی احمقی، مگی.
‫تو هم همینطور.
‫یه نصیحتی بهت بکنم؟
‫نه.
‫به هر حال می‌شنویش...
‫و یکی دوتا فیله هم کنارش.
‫همیشه خودت رو در آخرین اولویت قرار بده.
‫از خانواده‌ات مراقبت کن ‫و با بچه‌ها و همسرت مهربون باش،
‫اونا رو دوست داشته باش و بهشون محبت کن ‫و هرچی که می‌خوان براشون بخر.
‫هرچی رو که خرابه و نیاز به درست شدن داره ‫بساز و درست کن.
‫هرچی که هست.
‫چیزی به اسم تو و وقتِ تو وجود نداره.
‫این فقط یه پدیده‌ست ‫که اینترنت ساخته.
‫خانواده‌ات همه چیزه، ‫هیچ چیز دیگه‌ای مهم نیست.
‫فرض خانواده‌ات یه گلخونه
‫پر از گل و گیاه و هوای تازه‌ست.
‫و واقعاً باید ازش مراقبت کنی،
‫با آبیاری و هرس کردن ‫و عوض کردن گلدون‌ها،
‫و با تعمیر و تمیز کردن پنجره‌ها.
‫باید همه چی رو توی این گلخونه‌ی لعنتی بذاری
‫و اگه این کارو بکنی، ‫بهت قول میدم نتیجه‌ی زحماتت رو می‌بینی.
‫بیشتر از اونی که نیاز داری.
‫عالیه، ولی من سریع‌تر رفتم.
‫اوه!
‫- الان یخ‌زده! ‫- آره.
‫اوه.
‫سرِ تیر در اومد.
‫- این یکی شکسته. ‫- واقعاً؟
‫- این یکی بهترینه. ‫- واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫- آره. ‫- فکر کنم زرده بهتره.
‫این یکی خیلی تیزه.
‫اوه! درست رفت توش.
‫نه، از دستش رد شد.
‫- تیراندازی نکن. ‫- نمی‌خواستم بکنم، آروم باش.
‫- بیشتر زنگ زده باشه، آره؟ ‫- چی؟
‫- اینجوری بیشتر زنگ زده باشه؟ ‫- آره.
‫- می‌دونی گوشی‌ام کجاست؟ ‫- نه.
‫چیزی نیست، عزیزم، الان می‌رسیم!
‫همه چی روبراهه، اصلاً حسش نمی‌کنم.
‫ببخشید.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫از سرِ راه برو کنار لعنتی.
‫بیا اینجا.
‫مگی!
‫کشتیِ جونا داره میاد سمت ساحل!
‫چند دقیقه دیگه میان برت دارن.
‫امیدوارم بچه‌ات حالش خوب باشه!
‫مواظب تیر باش، خدایا.
‫یه دکتر لازم داریم، ‫پسرم تیر خورده.
‫- خدای من. ‫- دکتر کجاست؟
‫- اینجاست، الان صداش می‌کنم. ‫- بیا.
‫- مامان؟ ‫- نه، صبر کنید.
‫توی این خراب‌شده یه دکتر نیست؟
‫- مامان، خواهش می‌کنم. ‫- اینجا چه خبره؟
‫ببین، پسرم تیر خورده ‫و اینجا هیچ کاری براش نمی‌کنن!
‫بیاید فقط آروم باشیم ‫و بذارید من حلش کنم.
‫باشه، رفیق.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫برادرم تصادفی با تیرکمون بهم تیر زد.
‫خیلی خب. بچه‌ی خیلی سرسختی هستی.
‫خب، واقعاً چیزی حس نمی‌کنم،
‫- حس می‌کنم بی‌حس شدم... ‫- قیچی بده.
‫همه چی درست میشه.
‫به زودی یه آمپول بهت می‌زنیم و بعدش...
‫اشکالی نداره، ‫مامانت برات یه پلیور جدید می‌خره.
‫بیا، بیا، فقط باید اینجا رو ببرم، ‫فقط یه ذره.
‫- خوب میشه. ‫- کارت خیلی خوبه.
‫می‌دونی چیه، این خیلی خوبه.
‫آخ، آخ، آخ!
‫- درست همونطور که باید باشه. ‫- آخ، آخ.
‫نرها حضورشون رو با جهش‌های بزرگ اعلام می‌کنن.
‫صد تُن با تکون دادن دُم ‫به هوا پرتاب میشه.
‫صدای روی آب مثل شلیک توپه.
‫زیر آب حتماً از چند مایلی احساس میشه.
‫می‌تونی یه تیکه بهم بدی؟
‫- نه. ‫- اوه، گریمور.
‫- یکی بهم بده. ‫- باشه.
‫شیرین‌بیانش زیاد نباشه، ‫باید بیشتر از شیرین‌بیان رنگ داشته باشه.
‫- تو نمی‌تونی در موردش نظر بدی. ‫- اوه.
‫- ولی ببین چقدر مهربونم. ‫- باشه، ممنون.
‫- می‌دونی؟ ‫- نه، ای کاش می‌دونستم.
‫یه زمانی اسمشون سوزن‌های ایدا بود.
‫برام سؤاله برای بافتن یه چیز خیلی ریز ‫استفاده می‌شدن یا چی؟
‫- کوچیک‌ترین... ‫- ظریفه...
‫- ریزترین بافتنی... ‫- می‌خوای عوض کنی، مطمئنی؟
‫کاملاً!
‫لعنتی، شوخیت گرفته؟ ‫این رو ببین.
‫مامان.
‫آنا رفته بود فروشگاه ‫برای ایدا قیچی بخره.
‫یادم نمیاد. کِی بود؟
‫فکر کنم وقتی ایدا 3 سالش بود.
‫- می‌تونم اون طرفش رو ببینم؟ ‫- آره.
‫- آره، بیا اینم درست کنیم. ‫- اینم؟
‫آره.
‫به نظرم قاب شیشه‌ای استفاده کنیم، ‫خیلی آسون‌تر میشه.
‫آخ، زیادی سفتش کردم؟
‫آب؟
‫یکم آب می‌خوای؟
‫تو چی هستی؟
‫زنی؟
‫خوشگلی؟
‫می‌تونم صورتت رو ببینم؟
‫...طبیعتاً برمی‌گرده پیش باباش زندگی می‌کنه.
‫یارو تقریباً 50 سالشه ‫و زن و بچه داره.
‫باشه.
‫این یارو حسابی کنترل‌گره.
‫- پیرمرده؟ ‫- آره.
‫برای همین...
‫مگیِ بُزدل، مگیِ بُزدل!
‫پرید توی دریا و منتظر موند و منتظر موند.
‫مگیِ بُزدل، مگیِ بُزدل!
‫زمان گذشت و زمان گذشت.
‫متأسفم، آنا.
‫متأسفم ایدا و متأسفم پسرها.
‫جونای لعنتی!