‫در اعماق آب...
‫که محل زندگی ماهی‌هاست،
‫یه شناگر عبوس...
‫و ترش‌رو هست...
‫که همیشه...
‫لب و لوچه‌اش آویزونه.
‫یه روز زیبای دیگه...
‫روی صخره مرجانی زیبا شروع شده...
‫و من، مایک خوشگله، ‫در خدمتتونم.
‫می‌دونم من رو نمی‌بینین، ‫ولی بهتون اطمینان می‌دم...
‫که خیلی جذابم.
‫در ادامه برنامه راجع به ‫دیدارهای عجیب صحبت می‌کنیم.
‫اوضاع با حضور یه نهنگ قاتل ‫دشوار شد.
‫ضمنا، فرصت دارین اجرای زنده...
‫نیکی میناوال رو ‫در مری‌تایم اسکوئر گاردن ببینین.
‫ولی قبلش آخرین اثر ‫«کوسه‌های خفن» رو می‌شنویم.
‫خلاصه من هم گفتم: ‫«بابت مروارید بصیرتت متشکرم.»
‫برو!
‫از پسش بر میای.
‫شاید حتی اصلا متوجه حضورت نشن.
‫می‌گیرمش.
‫- بگیرش. ‫- وای.
‫خب، اگه گفتین من دیروز کی رو دیدم؟
‫- وای! ‫- حالش خوبه؟
‫- بهتر نیست یه چیزی بگیم؟ ‫- مثلا چی؟
‫نمی‌دونم.
‫- خوشحال باش. ‫- خوشحال باش؟
‫مگه «خوشحال باش» چه عیبی داره؟
‫اگه یکی به خودت می‌گفت ‫«خوشحال باش»، چه حسی بهت دست می‌داد؟
‫شما که گمون نمی‌کنین...
‫صدامون رو بشنوه، مگه نه؟
‫خوشحال باش!
‫بهت که گفتم.
‫دستت درد نکنه تریش.
‫[فروشگاه ابزار هکتور]
‫سلام رفیق.
‫لبخند بزن.
‫اون‌جوری بیشتر عمر می‌کنی.
‫صبح به خیر خریداران. ‫به فروشگاه هکتور خوش اومدین.
‫تمام ابزار مورد نیازتون رو ‫همین‌جا پیدا می‌کنین.
‫[سنگ آرامش] ‫[حراج!]
‫[آخرین فرصت!]
‫می‌دونستی اخم کردن ‫عضلات بیشتری می‌خواد؟
‫زود باش،
‫یه لبخند بزن.
‫نذارین وضع خراب بشه. ‫هرچی می‌خواین همین امروز بخرین.
‫تو یه ماهی اخمالویی.
‫من یه ماهی...
‫اخمالوئم.
‫با لب و لوچه‌ای آویزون.
‫با لب و لوچه‌ای...
‫آویزون.
‫افسردگی و یأس رو...
‫پخش می‌کنی.
‫افسردگی و یأس رو ‫پخش می‌کنم.
‫همه‌جا پخش می‌کنی.
‫همه‌جا...
‫سلام بی‌اعصاب.
‫نامه‌هات رو آوردم.
‫یه روز زیبای دیگه ‫روی صخره مرجانی زیبا شروع شده...
‫زود باش.
‫از پسش بر میای.
‫خوشحال باش رفیق.
‫لبخند بزن.
‫اخم کردن عضلات بیشتری می‌خواد.
‫لبخند بزن.
‫تو ماهی اخمالویی هستی.
‫سلام بی‌اعصاب.
‫یه روز زیبای دیگه...
‫خوشحال باش رفیق.
‫لبخند بزن.
‫اخم...
‫لبخند...
‫ماهی اخمالویی هستی.
‫سلام بی‌اعصاب.
‫یه روز...
‫خوشحال باش.
‫لبخند بزن.
‫اخم...
‫لبخند.
‫تو ماهی...
‫بی‌اعصاب.
‫یه روز...
‫خوشحال باش.
‫لبخند بزن.
‫اخم.
‫لبخند.
‫سلام...
‫- خوشحال باشد. ‫- لبخند بزن.
‫- اخم. ‫- لبخند.
‫[مزاحم نشوید]
‫فقط همین.
‫مرسی.
‫مطمئنی؟
‫آخه...
‫- گزینه‌های دیگه‌ای هم داریم. ‫- من همین رو می‌خوام.
‫ممنون.
‫عروس‌های دریایی عزیز، توجه کنین،
‫حراج مخصوص شما امروز تموم می‌شه.
‫آره، گرفتمت!
‫نه‌خیر، نگرفتی!
‫چرا، گرفتم!
‫والدینتون اومدن.
‫وقتشه برین خونه!
‫می‌شه فقط یه دقیقه بازی کنم بابا؟
‫باید بریم خونه، یادته؟
‫ولی تو همیشه همین رو می‌گی.
‫ما که اون ماهی‌ها رو نمی‌شناسیم بچه جان.
‫خب، پس الان باهاشون آشنا می‌شیم.
‫عه! وایستا!
‫وایستا!
‫اون کیه؟
‫چرا باباش سرمون داد زد؟
‫من دیگه نمی‌خوام بازی کنم.
‫مگه من چیزی گفتم؟
‫ما چیکار کردیم؟
‫چرا باباش این‌قدر عصبانیه؟
‫ما که خوشحالیم.
‫تا حالا این‌جوری ندیده بودم.
‫عیبی نداره.
‫بیا.
‫وقتی رسیدیم خونه،
‫می‌تونیم با هم بازی کنیم.
‫عالیه.
‫[مزاحم نشوید]
‫آهای!
‫سلام!
‫آها!
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون‌ها مال منن!
‫من خیلی زودتر از تو دیدمشون...
‫وای!
‫قانون زباله‌دونی هم همینه.
‫اینجا خونه منه!
‫آها!
‫خب، باید بگم چقدر قشنگ دکوراسیونش کردی.
‫سبزه‌های کثیف با زباله‌های قدیمی...
‫ترکیب خیلی شجاعانه‌ایه.
‫ولی به نظرم یه‌کم زیادی شلوغه.
‫شاید دلت بخواد یه سریشون رو ‫از سرت باز کنم.
‫فقط بذارش همون‌جایی ‫که ازش برداشتی.
‫ای بابا، اذیت نکن دیگه.
‫خودت که می‌دونی نوسازی ‫با بودجه کم چقدر سخته.
‫این توسعه مد نظر من...
‫باید در اسرع وقت رخ بده.
‫ما تازه به اینجا نقل‌مکان کردیم...
‫و والدین من سیصد...
‫یا چهارصد بچه جدید...
‫تو راه دارن.
‫چیه؟
‫اژدهای دریایی همین‌قدر بچه میاره.
‫خب، خواهر و برادرهای خودت کجان؟
‫از خونه رفتن.
‫من دیر به بلوغ رسیدم.
‫این‌جوری هم می‌شه توصیفت کرد.
‫به نظرت اون جعبه‌کفش ‫واسه اون همه معجزه کوچولو کافیه؟
‫محله رو به رشده.
‫پتانسیل زیادی داره،
‫ولی اگه گسترشش ندیم،
‫واسه پیپ جایی نمی‌مونه.
‫پیپ کیه؟
‫پیپ منم دیگه خنگول.
‫خب،
‫نظرت چیه؟
‫می‌شه به پیپ کمک کنی؟
‫خواهش می‌کنم!
‫[مزاحم نشوید]
‫خیلی‌خب، می‌تونه دو سه‌تا چیز برداری.
‫هورا!
‫وای، می‌شه این رو بردارم؟
‫نه.
‫این چی؟
‫- اون نمی‌شه. ‫- این خیلی قشنگه.
‫- به اون دست نزن! ‫- زغالی این رو نداری؟
‫- وای! ‫- آهای!
‫زغالی دیگه چیه؟
‫- این رو حتما باید بردارم. ‫- با باله خودت بهش دست نزن!
‫عمرا اگه بتونم بدون این‌ها ‫زندگی کنم!
‫خب، مجبوری بدون این‌ها زندگی کنی!
‫خب، چی می‌تونم بردارم؟
‫هرچی من بهت بگم رو می‌تونی برداری.
‫- این چی؟ ‫- اگه فقط...
‫- این چی؟ ‫- می‌شه لطفا...
‫- این چی؟ ‫- می‌شه برنداریش؟
‫چرا هرچی می‌گم ‫می‌گی نه؟
‫چون اینجا خیلی نحیفه...
‫و اگه بخوای همین‌جوری ‫هر چیزی رو برداری،
‫اصلا معلوم نیست چی...
‫می‌شه.
‫نه!
‫وای! خونه‌ام!
‫اوف.
‫خب...
‫شاید بشه بخشیش رو تعمیر کرد.
‫وای!
‫دقیقا همون‌جا افتاد.
‫حتی مطمئن نیستم...
‫چه واکنشی بهش نشون بدم.
‫وایستا. نه!
‫بی‌خیال، گریه نکن.
‫واسه چی گریه نکنم؟
‫کاری کردی کشتی ‫بیفته رو خونه من!
‫خب...
‫احتمالا یه نقش جزئی ‫توش داشتم، ولی...
‫بابام یه روز مسئولیت رو ‫به من سپرد...
‫و من سعی کردم کار قشنگی بکنم،
‫اما بعدش تو خونه‌مون رو نابود کردی!
‫حالا بهشون چی بگم؟
‫خیلی عصبانی می‌شن.
‫همه‌چی عوض می‌شه ‫و من رو تا ابد بیرون می‌کنن!
‫خیلی‌خب، نه، بهتره این کار رو نکنی.
‫بیا!
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫خوبه.
‫البته واسه بادکنک‌ماهیه خوب نیست.
‫ببخشید.
‫خواهش می‌کنم.
‫کلا نابود شد.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- تنها کاری که از دستمون بر میاد.
‫وایستا ببینم،
‫کجا می‌ری؟
‫می‌شه صبر کنی؟
‫لبخند بزن.
‫اون‌جوری بیشتر عمر می‌کنی.
‫مرسی. حتما.
‫هه‌هه! ‫ایول!
‫تو که واقعا قصد نداری ‫اون کشتی رو از صفر بازسازی کنی؟
‫تو فکر بهتری داری؟
‫هزارتا فکر بهتر دارم.
‫گمون نمی‌کردم داشته باشی.
‫وایستا!
‫نظرت چیه که بریم سراغ...
‫«درخشان»؟
‫هیس!
‫من که آروم گفتم!
‫زمزمه کردم.
‫من که داد نزدم «درخشان»!
‫کسی گفت «درخشان»؟
‫کسی «درخشان» رو دیده؟
‫شما می‌دونین «درخشان» کجاست؟
‫درک می‌کنم چرا می‌خوای بگی ‫تقصیر منه.
‫خب، چیزهایی که ازش می‌گن ‫حقیقت داره؟
‫بستگی داره چی شنیده باشی.
‫خب، اون جادوییه.
‫شنیدم می‌تونه هر آرزویی رو برآورده کنه.
‫من شنیدم حتی از من هم خوشگل‌تره.
‫من شنیدم هیچ‌کس تا حالا اون رو ندیده.
‫من شنیدم پولکش رمزآلوده.
‫من شنیدم دختر «زمزمه» و «رویاست.»
‫من شنیدم «درخشان» واقعی ‫از اولش درون خودمون بوده.
‫خب، من شنیدم می‌تونه ‫بی‌اعصابیت رو درمان کنه...
‫و اون اخمت رو برعکس کنه.
‫خب، خودشه!
‫باید پیداش کنیم! ‫آرزومون رو بهش می‌گیم،
‫کشتی تو رو درست می‌کنه،
‫خونه من رو درست می‌کنه، ‫والدین من عصبانی نمی‌شن...
‫و واسه سیصد خواهر و برادرم جا جور می‌شه.
‫برنامه‌ات همینه؟
‫می‌خوای بری دنبال یه ماهی خیالی ‫که با جادو آرزو برآورده می‌کنه؟
‫باید می‌دونستم ماهی‌ای چون تو ‫به «درخشان» اعتقاد نداره.
‫بابا؟
‫بابا؟!
‫بابا؟
‫بابا، کجایی؟
‫از این طرف بیا بچه جان.
‫وقتی رسیدیم خونه،
‫می‌تونیم با هم بازی کنیم.
‫اون کیه؟
‫چرا باباش داد می‌زنه؟
‫تو دردسر افتادیم.
‫«درخشان»؟
‫خیلی‌خب، شاید یه چیزهایی ‫از «درخشان» شنیده باشم.
‫واقعا؟
‫ولی اگه واقعی باشه، ‫فقط یه آرزو رو برآورده می‌کنه...
‫و اون‌قدر انرژی مصرف می‌کنه ‫که تا مدت خیلی خیلی زیادی...
‫نمی‌تونه آرزوی دیگه‌ای رو ‫برآورده کنه.
‫ظاهرا خیلی چیزها...
‫به گوشت رسیده.
‫ممکنه.
‫ولی بهت هشدار می‌دم،
‫اگه سراسر اقیانوس رو ‫دنبال آرزویی جادویی بگردی...
‫و با امید خونه جدید ‫هیچی دستگیرت نشه،
‫خیلی غمگین‌تر از همین الان می‌شی.
‫یوهو!
‫می‌خوایم «درخشان» رو پیدا کنیم!
‫اصلا یه کلمه از حرف‌هام رو شنیدی؟
‫شش کلمه شنیدم.
‫آرزوی جادویی.
‫خونه جدید.
‫همین الان!
‫دنبالم بیا.
‫ما دنبال اونی هستیم...
‫که خودت می‌دونی.
‫کمکی از دستم بر نمیاد.
‫اذیت نکن! همه می‌دونن ‫خبرها به گوش تو می‌رسه.
‫اگه یه ماهی تن تو دریای بالتیک سرفه کنه، ‫تو براش قرص سرفه می‌بری.
‫دلیل نمی‌شه من همه‌چی رو بدونم.
‫[هکتور همه‌چی رو می‌دونه!]
‫گربه کن.
‫- چی؟ ‫- بهم اعتماد کن.
‫آها!
‫من باید آرزو کنم، ‫آخه آقای ماهی خونه‌ام رو نابود کرد...
‫و الان والدینم واسه سیصد خواهر و برادرم ‫جایی ندارن...
‫و می‌گن همه‌اش تقصیر منه...
‫و همه‌چی عوض می‌شه!
‫تو خونه یه دختر بچه رو ‫نابود کردی؟
‫احتمالا می‌تونستی اون بخشش رو ‫تعریف نکنی.
‫ولی خودش هم خونه‌اش رو از دست داد.
‫الان هم داره کمکم می‌کنه ‫خودم خودم رو پس بگیرم.
‫فقط کافیه همونی رو...
‫که خودت می‌دونی پیدا کنیم.
‫خواهش می‌کنم!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب!
‫باشه!
‫ولی این اطلاعات...
‫تأیید نشده.
‫برادرزاده همسایه طبقه بالای ‫یکی از همکارهام...
‫می‌گه ممکنه این هفته...
‫تو تقاطع عروس دریایی...
‫یه نور صورتی و نقره‌ای دیده باشه.
‫تقاطع عروس دریایی؟
‫آها، می‌دونم کجاست!
‫یه‌کم بیشتر خوشحالیت رو بروز بده.
‫خب،
‫موفق باشی.
‫وایستا ببینم، چی؟
‫تو باهام نمیای؟
‫واسه چی باید بیام؟
‫من تا حالا تنهایی از صخره خارج نشدم.
‫می‌ترسم.
‫چرا خودت نمی‌ری؟
‫- من باید فروشگاهم رو اداره کنم. ‫- من باید خونه‌ام رو بازسازی کنم.
‫تو که نمی‌تونی کل خونه‌ات رو ‫تنهایی بازسازی کنی.
‫تنها نیست.
‫ما اونجا رو با همدیگه بازسازی می‌کنیم.
‫هم کشتی جدید می‌سازیم،
‫هم دوستی جدید.
‫ثانیه به ثانیه...
‫بیشتر کند و کاو می‌کنیم ‫که چرا این‌جوری شدی.
‫نه چون خودت می‌خوای،
‫بلکه چون من بی‌خیال نمی‌شم.
‫در نهایت،
‫بالاخره...
‫اون اخمت رو...
‫برعکس می‌کنیم.
‫آخه اون‌جوری...
‫به مذاق من...
‫بیشتر خوش میای.
‫نظرت چیه؟
‫آماده‌ای بی‌اعصاب نباشی ‫و خوشحال باشی؟
‫خیلی‌خب،
‫بریم پیداش کنیم.
‫هورا!
‫[فروشگاه ابزار هکتور]
‫آروم‌تر برین!
‫اینجا بچه هست.
‫اطلاعات جدید کسب کردم.
‫فوری ارسال می‌کنم.
‫سلام!
‫مواظب باش!
‫سلام بنجی!
‫ایول!
‫هنوز خفنم.
‫مواظب باش بنجی.
‫سلام به شما.
‫سلام خانم‌ها.
‫من می‌دونم کی می‌بره.
‫صبح بهترین‌های کل دنیا به خیر.
‫آرچی.
‫بزن قدش.
‫پسر، این‌قدر نگاهت به بالا نباشه. ‫درست می‌شه.
‫ولی درست نمی‌شه!
‫نور تقریبا کاملا محو شده.
‫خب، این پایین یه‌کم سردتر شده. ‫بعضی‌هامون با سرما مشکلی نداریم.
‫این بابا درک می‌کنه.
‫راستش، دست من یخ زده.
‫خب، از من بشنو،
‫رشد اون جلبک متوقف نمی‌شه.
‫دقیقا واسه همین یکی رو ‫فرستادیم اونجا تا ردیفش کنه.
‫ولی دیگه اصلا چاک رو ندیدیم.
‫همه‌اش تقصیر توئه.
‫احتمالا باید قبل از فرستادنش...
‫بررسی می‌کردیم که ‫می‌تونیم از جلبک رد بشیم یا نه.
‫به هر حال،
‫عمرا اگه مامانم بذاره ‫بلایی سر ما بیاد.
‫اون برنامه داره.
‫ماهی‌های مرکب گودال، جمع بشین.
‫دیدی؟
‫همه‌چی ردیفه آرچ.
‫ماهی‌های مرکب عزیزم،
‫همه‌تون می‌دونین ‫چه شرایط خطرناکی پیش‌رومونه.
‫جلبک بالای گودالمون اون‌قدر ضخیم شده ‫که جلوی خورشیدمون رو گرفته.
‫اگه خورشیدی نباشه،
‫ما نابود می‌شیم!
‫چی؟ نابود می‌شیم؟
‫من نمی‌خوام نابود بشم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫ببخشید.
‫با این اوصاف، یه چاره بیشتر برامون نمونده.
‫الان می‌گه.
‫باید گودالمون رو تا ابد ترک کنیم.
‫چی؟!
‫چقدر خونسرد برخورد کردی!
‫اصلا منطقی نیست.
‫اینجا خونه ماست!
‫نمی‌شه که همین‌جوری ترکش کنیم.
‫درک می‌کنم بنجی. ‫ولی اگه الان...
‫اقدام مهمی صورت نگیره، ‫همه‌مون در خطریم.
‫باید بریم.
‫خب، کجا بریم؟
‫صخره مرجانی بالای جلبک.
‫مامان، اون صخره همین‌جوریش ‫محل زندگی چندین هزار ماهیه.
‫خب، پس چند همسایه جدید ‫پیدا می‌کنن.
‫اگه نخوان ما اونجا باشیم چی؟
‫مطمئنم یه راهی واسه قانع کردنشون ‫پیدا می‌کنیم.
‫می‌دونم خوشت نمیاد، ‫ولی رهبری گاهی اوقات به همین معناست.
‫باید تصمیمات سختی بگیریم.
‫خودم رهبری بلدم.
‫متأسفم بنجی،
‫ولی جلبک تا بیست و چهار ساعت دیگه ‫کاملا گودالمون رو می‌پوشونه.
‫وقتمون تموم شده.
‫«درخشان» چی؟
‫همون ماهی خیالی آرزوها؟
‫خیالی نیست!
‫من درخشش نور صورتی رو ‫بالای گودالمون دیدم.
‫واقعیه!
‫اگه بتونم پیداش کنم،
‫می‌تونم آرزو کنم ‫جلبک از بین بره...
‫و خونه‌مون رو نگه داریم.
‫کل اینجا باید تا چند ساعت دیگه ‫آماده حرکت باشه.
‫تو باید اینجا باشی ‫تا الگو باشی.
‫خب،
‫پس گمون کنم تموم شد.
‫آره.
‫من «درخشان» رو پیدا می‌کنم.
‫وایستا ببینم،
‫چی؟!
‫بنجی؟
‫بنجی!
‫چیه؟
‫اصلا می‌دونی اگه ‫مامانت بفهمه چیکار می‌کنه؟
‫پس بهتره نفهمه.
‫نه، نه، نه، نه!
‫من برات ماست‌مالی نمی‌کنم!
‫از مامان خودم می‌ترسم.
‫آروم باش بابا.
‫زیاد طولش نمی‌دم.
‫چطور می‌تونی چنین حرفی بزنی؟
‫هیچ‌کس اصلا نمی‌دونه ‫«درخشان» کجاست.
‫راستش...
‫احتمالا من بتونم ‫کمکت کنم پیداش کنی.
‫عمرا!
‫خودت که می‌دونی ‫نباید به اون‌ها اعتماد کنی.
‫خب، تو واسه چی ‫باید کمکمون کنی؟
‫به خودت چی می‌رسه؟
‫یه جکوزی عین اون آقای خرچنگ.
‫وای، ایول!
‫چقدر حال می‌ده!
‫شاید بتونی در حین آرزوی ‫محو جلبک، بتونی بگی...
‫یه جکوزی هم واسه ‫رفیق ستاره دریاییت درست کنه.
‫خیلی‌خب.
‫چه اطلاعاتی داری؟
‫همین الان یه پیام دریایی...
‫از شبکه ستاره دریایی به دستم رسید.
‫می‌گن «درخشان» ‫تو تقاطع عروس دریاییه، ولی...
‫دو ماهی هم داشتن سراغش رو می‌گرفتن.
‫اگه اون‌ها زودتر بهش برسن، ‫قدرت آرزوش تموم می‌شه!
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چرا مدام این کار رو می‌کنم.
‫تقاطع عروس دریایی نزدیکه.
‫امکان نداره دو ماهی ‫بتونن زودتر از من به اونجا برسن.
‫ببین،
‫تا برگردم هوام رو داشته باش.
‫روسیاهت نمی‌کنم.
‫قطعا خراب‌کاری می‌کنی.
‫خودم می‌دونم.
‫♪ باز هم از کنار یه سنگ رد شدیم ♪ ‫♪ و شبیه سنگ قبلیه ♪
‫♪ البته این یکی روش خزه داره، ♪ ‫♪ شاید هم نداشته باشه ♪
‫♪ اگه راستش رو بخواین، ♪ ‫♪ سنگ قبلی رو یادم نمیاد ♪
‫پیپ.
‫چهل و پنج دقیقه است ‫که داری می‌خونی!
‫خب،
‫تو چه آهنگی دوست داری؟
‫هیچ آهنگی دوست ندارم!
‫اوناهاش.
‫وای! ‫من عاشق اون آهنگم!
‫♪ اوناهاش ♪ ‫♪ اوناهاش ♪
‫- ♪ یه‌کم طول کشید، ولی اوناهاش ♪ ‫- نه!
‫تقاطع عروس دریایی رو می‌گم. ‫ببین!
‫اوناهاش!
‫چرا کسی نیست؟
‫چی به سر این گیاه اومده؟
‫اون ماهی مرکب این بلا رو سرمون آورد!
‫به نظر من خیلی زشت بود!
‫- چرا کسی باید این کار رو بکنه؟ ‫- گمون کنم دنبال «درخشان» می‌گشت.
‫همه‌جا جوهرپاشی می‌کرد.
‫خلاصه، ما تمام تلاشمون رو کردیم ‫تا پناه بگیریم...
‫و زیر یه تخته سنگ گیر کردیم.
‫شاخک‌هامون زیر گیر کرده.
‫اون هم همین‌جوری ولتون کرد؟
‫بدتر!
‫بهمون گفت: «آهای،»
‫«بهم بگین درخشان کجاست ‫تا آزادتون کنم.»
‫من درجا گفته بودم چرت می‌گه.
‫ولی ما که چاره‌ای نداشتیم، ‫مگه نه؟
‫خلاصه بهش گفتیم. ‫اون هم گفت:
‫«وای، ایول.» ‫بعدش هم رفت.
‫چی؟
‫ببخشید،
‫یادم رفته بود استرالیایی بلد نیستی.
‫گفتن یه ماهی مرکب ‫این بلا رو سرشون آورده،
‫حتی با این که ‫بهشون گفتن «درخشان» کجاست.
‫وایستا ببینم.
‫شما می‌دونین «درخشان» کجاست؟
‫«درخشان»؟
‫شنیدی چی گفتن پیپ؟
‫واقعیه.
‫پیپ.
‫پیپ!
‫نگران نباشین.
‫من سه‌سوته کمکتون می‌کنم ‫تا آزاد بشین.
‫پیپ!
‫مواظب باش!
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫شاخک‌هاشون.
‫نیش دارن.
‫مرگبارن.
‫چی؟
‫نیش شاخک‌هامون رو می‌گه.
‫اگه ماهی کوچکی عین تو ‫نیش بخوره می‌میره.
‫آها!
‫خب، پس چیکار کنیم؟
‫بهتره بریم.
‫نباید بریم!
‫بعدا برمی‌گردیم.
‫کافیه «درخشان» رو پیدا کنیم ‫و آرزومون رو بکنیم.
‫بعدش می‌تونیم کمکشون کنیم.
‫یعنی اون‌ها تا اون موقع ‫کف اقیانوس اسیر باشن؟
‫مگه نشنیدی الان چی گفتن؟
‫یکی دیگه داره دنبال «درخشان» می‌گرده.
‫زودتر از ما حرکت کرده.
‫اگه زودتر بهش برسه، ‫دیگه قدرت آرزو برآورده کردن براش نمی‌مونه.
‫خب، شرمنده‌ام، ولی من ‫طبق اصول خاصی زندگی می‌کنم.
‫همیشه به دوستانم ‫که زیر تخته سنگ گیر کردن کمک می‌کنم،
‫چون کار دوستانه‌ایه...
‫و وقتی کمکشون کنم، ‫اون‌ها دوستم می‌شن...
‫و وقتی خودم زیر تخته سنگ ‫یا یه چیز سنگین دیگه...
‫گیر کرده باشم، ‫کمکم می‌کنن.
‫همین الان از خودت در آوردی ‫و جمله‌بندیش افتضاح بود.
‫اما مفهومش درست بود، مگه نه؟
‫قطعا اگه زیر چیزی...
‫گیر افتادین، ‫کمکتون می‌کنیم.
‫دیدی؟
‫پیپ! ‫نه!
‫وای، امان از دستت.
‫برو کنار!
‫وای نه.
‫آقای ماهی!
‫آقای ماهی؟
‫حالت خوبه؟
‫من خیلی خوبم.
‫با پیپ کوچولوی گوگولی ‫اومدم ماجراجویی باحال و خفن.
‫پیپ کوچولوی گوگولی!
‫قراره اون ماهی جادویی رو ‫پیدا کنیم.
‫منظورت «درخشانه»؟
‫ای بابا، خودش هم نمی‌دونه ‫منظورش چیه، خب؟
‫رفیقمون الان...
‫تحت تأثیر پنج نوع ‫سم عصبیه.
‫آب عجیب نیست؟
‫اصلا آب چیه؟
‫نگران نباش. ‫با شمارش معکوس من خوب می‌شه:
‫سه... دو... یک.
‫خیلی‌خب.
‫چی شد؟
‫تو عروس‌های دریایی رو آزاد کردی.
‫دمت گرم رفیق.
‫ضمنا...
‫گمون کنم جون من رو نجات دادی.
‫واقعا؟
‫آها.
‫ولی همچنان باید «درخشان» رو ‫پیدا کنیم.
‫پس زود باش بریم قهرمان بزرگ.
‫بیا بریم!
‫قهرمان؟
‫پیپ!
‫وایستا!
‫خب، به نظرت اصلا ممکنه ‫به اون ماهی مرکب جلو بزنیم؟
‫گمون کنم بتونین.
‫آخه داره راهش رو...
‫کلاه اشتباه می‌ره.
‫چی؟
‫یه حسی بهم می‌گفت ‫می‌خواد قالمون بذاره،
‫آخه قبلش خیلی جوهرپاشی می‌کرد.
‫واسه همین کاملا برعکس بهش آدرس دادیم.
‫فرستادیمش تو دل جنگل جلبک!
‫- از این بهتر می‌شه؟ ‫- آره،
‫ولی چون شما کمکمون کردین،
‫راستش رو بهتون می‌گیم.
‫فال‌گیر مادر هم‌خونه‌ام ‫که خیلی وقته فوت شده...
‫می‌گفت از گوشه چشمش دیده بود...
‫چیز درخشانی به سمت...
‫دره دلفین حرکت می‌کنه.
‫همون بالاست ‫که صخره صورتی و ارغوانی می‌شه.
‫ممنون.
‫ممنون. ممنون. ‫ممنون!
‫- وای! ‫- فعلا!
‫خداحافظ!
‫پس یعنی...
‫«درخشان» تو دره دلفینه، ها؟
‫عبور از این جلبک‌ها غیرممکنه!
‫اصلا چرا «درخشان» باید اینجا باشه؟
‫شاید نباشه.
‫خبر رسیده اطلاعات اشتباهی ‫کسب کردی.
‫از کی شنیدی؟
‫دو عروس دریایی شاخک‌دراز.
‫- من یه‌کم اذیتشون کرده بودم. ‫- آها.
‫تو رو فرستادن دنبال نخود سیاه رفیق.
‫آدرس واقعی «درخشان» رو...
‫به یه بچه اژدهای دریایی ‫و یه ماهی دیگه دادن که قیافه‌اش...
‫خیلی غمگین...
‫و اخمالو بود.
‫خب، کجاست؟
‫واقعا خیلی اخمالو بود.
‫خب حالا!
‫کجاست؟
‫وایستا.
‫یعنی وقتی صورتش رو ببینی، ‫می‌گی: «ای وای!»
‫«مگه چی شده؟!»
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫«آخه اگه بخوای با کمال میل ‫باهات صحبت می‌کنم.»
‫«می‌دونم اصلا همدیگه رو نمی‌شناسیم،»
‫ولی خوشحال می‌شم ‫این وضع تغییر کنه.
‫شاید...
‫بتونیم به صرف قهوه یا چای ‫صحبت کنیم.
‫لطف می‌کنی فقط بهم بگی ‫«درخشان» واقعا کجاست؟
‫خواهش می‌کنم!
‫وای، چقدر رو اعصابی!
‫تو دره دلفینه، خب؟
‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫فقط موقع آرزو کردن،
‫اون جکوزی یادت نره.
‫حالا بهتره با سرعت جوهر بپاشی رفیق،
‫آخه خیلی...
‫چرا بهش گفتم جوهر بپاشه؟
‫زود باش بنجی!
‫بجنب!
‫چرا این‌قدر طولش می‌ده؟
‫شاید هیچ‌وقت برنگرده ‫و بگن ناپدید شدنش تقصیر توئه.
‫با این حرفت کمک نکردی!
‫نمی‌خواستم کمک کنم.
‫اگه من رو دید چی بگم؟
‫- کی؟ ‫- «کی؟» یعنی چی؟
‫ترسناک‌ترین ماهی مرکب کل اقیانوس.
‫متوجه نمی‌شم.
‫مامانش.
‫هوم؟
‫مامان بنجی!
‫- مارین! ‫- بله؟
‫تو می‌دونستی اونجاست؟
‫آره.
‫پسر من کجاست؟
‫تو پسر داری؟!
‫ولی تو که خیلی جوانی...
‫و سنی ازت نگذشته!
‫آها! بنجی رو می‌گی! ‫آها، آره!
‫اون... اِم... اون...
‫- اون... ‫- داره صدف اثاث‌کشی میاره.
‫داره صدف اثاث‌کشی میاره...
‫تا به اثاث‌کشی کمک کنه.
‫الان دیگه کاملا باهاش موافقه. ‫من هم موافقم.
‫فکر بکریه مارین. ‫آره، آره، آره، آره!
‫خودت می‌دونی من خیلی حوصله ‫دوز و کلک ندارم آرچی.
‫اگه بفهمم این حرفت حقیقت نداره،
‫خودت می‌دونی به گوش کی می‌رسه دیگه؟
‫بله خانم.
‫اگه تا وقتی همگی آماده حرکت شدن ‫پیش من نباشه،
‫تو رو شخصا...
‫مسئول این اتفاق می‌دونم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫من هر کاری کنم، ‫بنجی سریع‌تر برنمی‌گرده اینجا!
‫می‌تونی واسه خودت ‫یه‌کم وقت جور کنی.
‫می‌تونی از سرعت آمادگیشون ‫واسه حرکت بکاهی.
‫منظورت چیه؟
‫خراب‌کاری کن!
‫آفرین. بیارش اینجا. ‫بذارش کنار همون.
‫آها!
‫پنج دقیقه استراحت کنیم.
‫خوب کار کردین بچه‌ها.
‫خیلی‌خب،
‫برگردیم سرِ...
‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- صدف‌ها کجان؟
‫اگه صدف‌ها رو پیدا نکنن، ‫نمی‌تونن جابه‌جاشون کنن.
‫هیچ‌کس هم...
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمه!
‫آهای!
‫اون‌ها باقی بارهامونن؟
‫آره. خودشونن.
‫آها... خب... من... اِم...
‫چقدر در وقت صرفه‌جویی کردی.
‫دقیقا به همین نیاز داشتم.
‫آفرین که خودت کار رو ‫به دست گرفتی بچه جان.
‫به لطف تو حتی سریع‌تر ‫آماده حرکت می‌شیم.
‫آهای، بقیه‌شون رو بیارین اینجا!
‫دریافت شد.
‫بیاین اینجا!
‫فکر بکر دیگه‌ای نداری؟
‫فقط یکی دارم.
‫قایم شو.
‫به نظرت ممکنه خودش باشه؟
‫آره،
‫احتمالش خیلی زیاده.
‫[دره دلفین]
‫بیا.
‫[دره دلفین]
‫[چشمه صورتی]
‫[سیفورا]
‫به نظرت رنگ صورتیش کافیه؟
‫وای!
‫خب...
‫اون کیه؟
‫باید همین الان باهاش آشنا بشیم!
‫وایستا!
‫ما که نمی‌شناسیمشون. ‫وایستا!
‫عذر نمی‌خوای؟
‫گمون نکنم تو رو ‫به دره دلفین...
‫دعوت کرده باشیم!
‫وای خدا جون، شما خیلی خوشگلین!
‫خب... آره دیگه!
‫ما دلفین صورتی‌ایم.
‫یعنی هم دلفینیم، هم صورتی‌ایم.
‫خودش فهمید کارینا.
‫- ای وای! ‫- من مردم!
‫تابوتم رو بیارین!
‫- چی؟ ‫- «چی» یعنی چی؟
‫- لبت رو می‌گیم عزیزم! ‫- کجا عمل کردی؟
‫- باید بهم بگی. ‫- عمل؟
‫بس کن!
‫امکان نداره لبت...
‫مادرزادی باشه!
‫خیلی خوشم اومد!
‫خیلی...
‫ماهی!
‫این‌قدر سعی نکن «خیلی ماهی» رو ‫جا بندازی!
‫هیچ‌وقت...
‫جا...
‫نمی‌افته!
‫خیلی‌خب، بسه!
‫ما دنبال...
‫«درخشان» می‌گردیم.
‫دیدینش؟
‫خب آره، اون ستاره اقیانوسه.
‫واسه چی نباید ‫به دره دلفین سر بزنه؟
‫آره!
‫پس می‌تونین کمک کنین.
‫والدین من دارن سیصد ‫خواهر و برادر جدید برام به دنیا میارن...
‫و خونه‌مون واسه همه‌شون ‫علاوه بر من...
‫خیلی کوچک بود، ‫واسه همین باید بزرگش می‌کردم،
‫ولی بعدش کشتی آقای ماهی ‫کلش رو خرد کرد...
‫و الان خونه‌ای ندارم ‫و مامان و بابام عصبانی می‌شن...
‫و همه‌چی عوض می‌شه...
‫و فقط نیاز دارم «درخشان» آرزوم رو ‫برام برآورده کنه تا همه‌چی دوباره خوب بشه.
‫وای.
‫خیلی‌خب،
‫کلی حرف زدی.
‫ما خیلی گرسنه‌‍ایم...
‫و اون همه حرف رو نمی‌فهمیم!
‫آها، بهتره بریم ساندویچ کوسه بخوریم!
‫خودت که می‌دونی ‫با خوردنش باد می‌کنم...
‫- و خیلی از اینجا دوره. ‫- خب،
‫نمی‌دونم چی نزدیک‌تره!
‫اون‌ها نزدیک‌ترن!
‫خب،
‫خیلی ناخوش‌آیند پیش رفت.
‫من کوچولوئه رو می‌خورم.
‫بهش میاد خوشمزه باشه!
‫من آقائه رو می‌خورم.
‫خیلی گرسنه‌ام!
‫شنا کن بچه!
‫[دره دلفین]
‫من که بهت گفتم! ‫واسه همین نباید با ماهی‌های غریبه صحبت کنی!
‫اون‌ها پستاندارن؟
‫مواظب باش!
‫آخی... دارین خسته می‌شین!
‫آماده چاشت باشین دخترها!
‫اصلا خوب نیست!
‫خیلی سریعن!
‫اونجا رو ببین!
‫بریم!
‫چیزی نیست.
‫دیگه در امانیم.
‫اینجا پیدامون نمی‌کنن.
‫پیداشون کردم.
‫دختر!
‫بیا اینجا ماهی کوچولو!
‫فقط می‌خوایم صحبت کنیم!
‫خیال می‌کردم می‌خوایم بخوریمشون!
‫خفه شو کارینا!
‫وایستا... وای!
‫خب، خب، خب...
‫ببینم کی اینجاست؟
‫همون ماهی‌هان ‫که دنبالشون کرده بودیم.
‫چیه؟
‫هنوز دلتون می‌خواد ماهی بخورین دخترها؟
‫- راستش، نه! ‫- آره، من هم دلم نمی‌خواد!
‫اون جلبک واقعا خیلی سیرم کرد.
‫من هم باد نکردم!
‫- بهتره همیشه همین رو بخوریم. ‫- آره!
‫خیلی شانس آوردین اون تو قایم شدین.
‫واسه یه بار هم که شده ‫کاملا درست گفتی.
‫ممنون.
‫اگه یه موقعی هر کاری ‫از دستمون برمی‌اومد، حتما بگین.
‫خب، فعلا!
‫وایستین!
‫چیه؟
‫گفتی اگه یه موقعی هر کاری ‫از دستتون برمی‌اومد، کمکمون می‌کنین.
‫آخه کی این حرف رو ‫جدی برداشت می‌کنه؟
‫ما نیاز داریم بدونیم «درخشان» کجاست.
‫عجب! خیلی عطش «درخشان» داری؟
‫انگار خیلی دنبالشی!
‫به نظرم می‌خوای مزاحمش بشی.
‫دقیقا! مگه نه؟
‫ببخشید!
‫آخه مکالمه از اون طرف ‫خیلی باحال‌تره.
‫می‌شه لطفاً بهمون بگید؟
‫اگه بگید، خیلی ماهید!
‫- اه! ‫- عوق!
‫دیگه هیچ‌وقت اینو به زبون نیار.
‫چیو؟
‫منظورت اینه؟
‫خیلی ماهید!
‫- چِندش! ‫- نه!
‫بس کن.
‫تیکه‌کلام منو استفاده نکن.
‫فقط به‌شرط اینکه در مورد درخشان ‫بهمون آمار بدید.
‫اه!
‫باشه بابا.
‫جهنم و ضرر!
‫فامیل‌های من،
‫همه‌شون یه چیز صورتی و نقره‌ای
‫توی غارهای کریستالی دیدن.
‫اون‌که اون‌ورِ اقیانوسه.
‫عه!
‫کل حرفت همین بود!
‫شماها حتماً یه میانبر بلدین.
‫اه!
‫خواسته‌های شما دوتا تمومی نداره!
‫دوباره اون تیکه‌کلامت رو می‌گم‌ها!
‫باشه، باشه!
‫یه راه هست که بتونید سریع‌تر برسید اونجا.
‫چی؟ چه خبره؟
‫میانبر می‌خواستین دیگه.
‫آماده باشید.
‫برای چی؟
‫برای این.
‫هی!
‫خیلی مهمه که وقتی می‌خوای از خیابون رد شی
‫چنگکِ یه بزرگ‌تر رو بگیری.
‫آخه چرا؟
‫یه اثر کلاسیکه.
‫هوم؟
‫هنوزم یه‌جورایی سرِ پاست.
‫یالا بنجی!
‫داری می‌رسی.
‫هان؟
‫عه!
‫انصافاً لب و لوچه‌ش خیلی آویزونه.
‫خیلی باحال بود!
‫احساس سرزندگی می‌کنم.
‫بهتر از اینم داریم مگه؟
‫بدک نبود.
‫الان لبخندت رو دیدم؟
‫نه.
‫به نظرم لبخند بود.
‫بعضی‌ها خوش‌شون اومد!
‫- نه! ‫- بعضی‌ها یه لحظه...
‫- لبخند اومد روی لبشون! ‫- نه، بس کن.
‫- بس کن. ‫- لبخند زدی.
‫اونجا رو ببین.
‫- ♪ بام بام بام بام بام ♪ ‫- نه، هی...
‫خیلی‌خب، ساکت شو یه لحظه.
‫چیه؟
‫غارهای کریستالی.
‫بیا بریم دنبالش.
‫به ما ربطی نداره، پیپ.
‫ولی...
‫اگه به کمک نیاز داشته باشه چی؟
‫اگه بخواد یه لقمۀ چپمون کنه چی؟
‫وقتی از صداش معلومه خیلی غمگینه، ‫نمی‌شه ولش کنیم.
‫ما اون ماهی رو نمی‌شناسیم.
‫شاید صدای گرسنگی‌ش باشه.
‫نکتۀ خوبی بود.
‫غمگینی؟
‫یا گرسنه‌ته؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫گفتی نمی‌دونیم مشکلش چیه.
‫بچه‌م رفت لای شکاف و دیگه نیومد بیرون.
‫فکر کنم راهش رو گم کرده.
‫پس ظاهراً غمگینه.
‫نیاز به یه نفر داری ‫که بره اونجا و برات پیداش کنه؟
‫پیپ!
‫چیه؟
‫یه نهنگ، اون پایین گم شده.
‫متوجه نیستی که احتمال گم‌شدنِ ما ‫حتی از اونم بیشتره؟
‫خیلی‌خب.
‫حالا پیشنهاد تو چیه؟
‫می‌ریم توی غارهای کریستالی،
‫درخشان رو پیدا می‌کنیم،
‫آرزو می‌کنیم که خونه‌هامون دوباره برگرده،
‫بعدش برمی‌گردیم و به نهنگ کمک می‌کنیم.
‫تو هم بچگی‌هات پیش اومده که گم شی؟
‫حس می‌کردی می‌تونی راحت ‫برای خودت شاد و خوشحال بگردی؟
‫بابا!
‫بابا، کجایی؟
‫از کجا می‌دونی می‌تونیم زنده برگردیم؟
‫از هیچ‌جا.
‫کوچولو.
‫اگه معلوم بشه که همه‌ش نقشه بوده
‫تا بچه‌ت بتونه ما رو بخوره،
‫خیلی ازت ناامید می‌شم.
‫ما که اصلاً ماهی نمی‌خوریم!
‫کوچولو موچولو.
‫کوچولو.
‫کوچولو!
‫کوچولو؟
‫بیا اینجا بچه‌کوچولو.
‫آقای ماهی؟
‫اومدی!
‫این پایین هیچی نمی‌تونم ببینم.
‫منم همین‌طور.
‫باله‌م رو بگیر.
‫آخ!
‫خیلی‌خب، بیا این راه رو امتحان کنیم.
‫آخ!
‫باید این راه باشه.
‫- آخ! ‫- آخ!
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫به گمونم حق با تو بود.
‫جدی‌جدی گم شدیم.
‫دیدی بهت گفتم؟
‫دقیقاً برای همین بود ‫که نمی‌خواستم این کار رو بکنم.
‫ولی نه دیگه، حتماً باید بریم داخل ‫و بچه‌نهنگ رو نجات بدیم!
‫حالا من توی یه شکاف می‌میرم...
‫و می‌دونی چرا؟
‫چون تو رفتی با ماهی‌ای که نمی‌شناختی صحبت کردی.
‫بهتر بود می‌گفتی نهنگ.
‫بی‌خیال بابا.
‫امروز کلی دوست جدید پیدا کردیم.
‫نه، تو دوست پیدا کردی،
‫چون کوچیک و ناز و ظریفی.
‫تو متوجه نمی‌شی بقیه از چی خوش‌شون میاد.
‫ولی من متوجه می‌شم.
‫به گمونم فقط می‌خواستم باور داشته باشم که
‫همۀ ماهی‌ها ذاتاً خوبن.
‫چقدر هم که به‌دردمون خورد این باورِ شما!
‫یه نگاه به دور و برت بنداز.
‫باشه.
‫می‌رم نگاه بندازم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫اگه بتونم یه‌کم روشنایی پیدا کنم
‫می‌تونم بچه‌نهنگ رو پیدا کنم.
‫پس من بازم می‌گردم.
‫تا بیشتر گم شی؟
‫یا... خورده شی؟
‫آره شاید!
‫ولی...
‫ترجیح می‌دم تنهایی اون‌طرف گم بشم
‫تا اینکه اینجا با یکی مثل تو ناامید بشم.
‫فکر می‌کنی من فقط نازم...
‫و ظریف!
‫صبر کن، پیپ.
‫نباید از هم جدا شیم.
‫پیپ.
‫پیپ؟
‫فقط حرف، حرف، حرف!
‫ببین،
‫معذرت می‌خوام، باشه؟
‫نباید تو رو مقصر می‌دونستم.
‫بدون تو،
‫هیچ‌وقت انقدر به پیدا کردنِ درخشان، نزدیک نمی‌شدیم.
‫خداییش...
‫بدون تو، کلاً نسبت به وجود داشتنش شک می‌کردم.
‫حق با تو بود.
‫من فقط دنبال بَدی‌های ماهی‌های دیگه می‌گردم.
‫چون می‌ترسم اونا هم فقط ‫بَدی رو توی وجود من ببینن.
‫من یه ماهی اخمالوئم
‫با یه صورت اخمالو.
‫همیشه فقط همین بودم و بس.
‫تا اینکه با تو آشنا شدم.
‫ولی تو یه چیز دیگه توی وجودم دیدی.
‫نمی‌دونم قراره چطور از اینجا بریم بیرون.
‫ولی اینو می‌دونم که
‫بدون یکی مثل تو، نمی‌تونم از پسش بربیام.
‫کسی که همه‌ش دنبال روشنایی می‌گرده.
‫حتی توی تاریک‌ترین مکان‌ها.
‫ولی اگه نتونیم بریم بیرون چی؟
‫درخشان رو هم هیچ‌وقت پیدا نمی‌کنیم.
‫به قول خودت...
‫حتی مطمئن نیستی واقعی باشه.
‫می‌دونم.
‫ولی راستش رو نگفتم.
‫خب...
‫سلام عرض می‌کنم.
‫اون خوش‌برخوردترین و قشنگ‌ترین ماهی‌ای بود
‫که تا حالا دیده بودم.
‫کمکی از دستم برمیاد، ماهی کوچولو؟
‫فقط ای‌کاش می‌تونستم بابام رو پیدا کنم.
‫خب، بریم ببینیم می‌تونیم به آرزوت برسونیمت یا نه.
‫آهای!
‫بچه‌جون!
‫بابا!
‫پس اینجایی!
‫فکر کردم دیگه پیدات نمی‌کنم.
‫منم همین‌طور.
‫تا اینکه... اون ماهیِ بزرگِ برّاق، کمکم کرد.
‫کجا رفت؟
‫خب...
‫ممنون، ماهی برّاق.
‫وای پسر، واقعاً خیلی برّاقه، آره؟
‫نه، واقعی بود.
‫خودم دیدمش.
‫همون‌جا بود.
‫نبود؟
‫ولش کن.
‫بیا بریم خونه.
‫و یادت باشه، بچه‌جون.
‫بیرون از محله‌مون دنیای ترسناکیه.
‫باید پیش ماهی‌هایی بمونیم که می‌شناسیمشون.
‫باشه، بابا.
‫به مرور زمان...
‫برام آسون‌تر شد که قبول کنم خیالاتی شدم.
‫تا اینکه با تو آشنا شدم.
‫و همه‌چی دوباره به ذهنم برگشت.
‫اون زمان حتی نمی‌دونستم که ‫درخشان می‌تونه آرزوها رو برآورده کنه.
‫ولی واقعیتش...
‫اون بهم همون چیزی رو داده بود که می‌خواستم.
‫برای چند لحظه...
‫ماهی‌های دیگه، خیلی ترسناک به نظر نمی‌اومدن.
‫حس می‌کردم کل دنیا...
‫امنه.
‫پس به نظرت درخشان می‌تونه آرزوم رو برآورده کنه؟
‫و یه خونۀ جدید گیرم میاد؟
‫و همه‌چی تغییر نمی‌کنه؟
‫چرا هِی اینو می‌گی؟
‫فکر می‌کنی چی قراره تغییر کنه؟
‫قراره سیصدتا برادر و خواهر جدید پیدا کنم.
‫می‌دونم مامان و بابام چقدر سرشون شلوغ می‌شه.
‫بعد از به دنیا آوردنشون، ‫حتی وقت پیدا نمی‌کنن که بهم فکر کنن.
‫احتمالاً حتی یادشون نمی‌مونه که منم وجود دارم.
‫ولی ببین...
‫وقتی من این پایینم،
‫مامان و بابام می‌تونن برای بچه‌ها ‫یه خونۀ جدید پیدا کنن.
‫و من پیش‌شون نیستم که ببینم
‫چطور به‌کل فراموشم می‌کنن.
‫پیپ، گوش کن چی می‌گم.
‫حتی اگه مامان و بابات هزارتا بچه هم به دنیا بیارن
‫بازم تو رو فراموش نمی‌کنن.
‫حتی منی که فقط یه روزه همراهتم
‫تا روزی که زنده‌ام، فراموشت نمی‌کنم.
‫چون ناز و ظریفم؟
‫چون دلسوزی.
‫حتی دلت به حال یه ماهی خسته و افسرده مثل من هم می‌سوزه.
‫واقعاً؟
‫اوهوم.
‫اوه!
‫چرا انقدر نورانیه؟
‫وای!
‫خیلی قشنگ بود.
‫کی اینو گفت؟
‫منِ مارماهی، تا حالا توی عمرم
‫جملاتی قشنگ‌تر از این نشنیده بودم.
‫الان بارونِ اشک‌هام می‌باره!
‫ببخشید که فالگوش وایستادم.
‫ولی نمی‌تونم در برابر یه داستانِ قدیمیِ دوران کودکی
‫که خیلی هم غم‌انگیز و جانسوزه، مقاومت کنم.
‫خب...
‫برای همیشه باهاتون خداحافظی می‌کنم.
‫صبر کن.
‫می‌دونم ما رو نمی‌شناسی
‫ولی...
‫فکر می‌کنی احیاناً بتونی کمکمون کنی؟
‫اوه!
‫یوهو!
‫اثری ازش نیست؟
‫هنوز که نه.
‫صبر کن.
‫نگاه کنید!
‫آهان، زدیم تو خال!
‫سلام رفیق.
‫دنبال مامانت می‌گردی؟
‫توی تاریکی حسابی گم شدم.
‫عیبی نداره.
‫- برای ما هم همین اتفاق افتاد. ‫- اوهوم.
‫- بیا بریم، برت می‌گردونیم پیش مامانت. ‫- اوهوم.
‫هوم؟
‫مامان!
‫کوچولو!
‫وای خدا.
‫ممنونم.
‫آخ!
‫عجب!
‫این بالا چرا انقدر روشنه؟
‫شماها چطور هنوز چشم‌هاتون رو از دست ندادین؟
‫ممنونم بابت همۀ کمک‌هایی که کردی، آقای مارماهی.
‫مایۀ افتخار بود که تونستم کاری کنم.
‫آممم...
‫ما اینجاییم ها!
‫می‌دونم بابا.
‫اینجایید.
‫بازم تشریف بیارید.
‫آخ!
‫کی اون رو گذاشته اونجا؟
‫خب، به گمونم تموم شد.
‫بریم دنبال درخشان بگردیم؟
‫دیگه هیچی نمی‌تونه جلومون رو بگیره.
‫یوهو!
‫ایول!
‫هورا!
‫یوهو!
‫آقای ماهی.
‫نگاه کن!
‫اون مرجان‌ها رو برام آشنا هستن.
‫خودشه!
‫- درخشان! ‫- درخشان!
‫می‌دونستم تو واقعی هستی.
‫دوباره سلام.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم.
‫می‌بینم که حسابی بزرگ شدی.
‫اوه... آممم...
‫ممنونم.
‫درخشان،
‫ما باید یه آرزویی بکنیم.
‫می‌فهمم.
‫ولی یه‌سری...
‫چی بود؟
‫ببخشید، دوستان.
‫ولی مجبورم این کار رو بکنم.
‫نه!
‫- درخشان! ‫- درخشان!
‫چی‌کار کنیم؟
‫برو دنبال اون ماهی مرکب!
‫زود باش.
‫جلبک‌ها!
‫لاک‌پشت‌ها!
‫بالاترین امتیاز را کسب کردید!
‫بچه‌های مدرسه‌ای!
‫پوستش چقدر می‌درخشه.
‫رد شو.
‫بجنب آقای ماهی.
‫داریم بهش می‌رسیم.
‫خیلی‌خب.
‫این قضیه همین‌جا تموم می‌شه.
‫فرار کرد!
‫اونجاست!
‫زود باش،
‫باید قبل از اینکه آرزو کنه بگیریمش.
‫شنا کن!
‫دیگه وقتشه.
‫ماهی‌های مرکبِ گودال.
‫خداحافظی‌کردن هیچ‌وقت آسون نیست.
‫همه‌مون عاشق اینجا بودیم و هستیم.
‫خونه‌مون بوده و اینجا با دوست‌های جدید آشنا شدیم.
‫عاشق شدیم،
‫لحظات قشنگی رو با خانواده‌هامون داشتیم،
‫و احساس امنیت می‌کردیم.
‫ولی فکر می‌کنم این حرف تک‌تکمون باشه که...
‫پسرم کجاست؟
‫چی؟
‫این حرف من یکی که نبود.
‫پسر من اونجاست.
‫سلام!
‫داره میاد.
‫حاضری؟
‫نه.
‫عالیه!
‫مارین!
‫افتخار دادی بهمون.
‫می‌شه بپرسم...
‫اون کجاست؟ داریم راه می‌افتیم.
‫خب، چیزه...
‫بنجی یه مدتی هست که مشغوله.
‫منظورم رو می‌گیری دیگه؟
‫هنوز مشغولی رفیق؟
‫ای جان.
‫یه صدف فاسد خورده.
‫ولی زود آماده می‌شه.
‫آرچیبالد وینچنزو اسکوییدلیولی.
‫می‌دونی که اگه برم به مامانت بگم ‫چقدر برات بد می‌شه؟
‫نه خب...
‫دیگه بدتر از اون قضیۀ صدف‌ها که نمی‌شه.
‫ولی به نظرم اشتباه می‌کنی.
‫چی؟
‫تو کی هستی؟
‫سلام.
‫بنجی هستم؟!
‫خیلی‌خب.
‫واقعیت اینه که...
‫- دوستان! ‫- هان؟
‫می‌شه یه لحظه توجه کنید؟
‫اوناهاش اونجاست.
‫خنده‌دار بود، نه؟
‫لازم نیست به مامانم بگی. ‫خداحافظ.
‫مهاجرت کنسله.
‫- لازم نیست از خونه‌هامون بریم. ‫- عالیه.
‫بنجی!
‫مامان.
‫ببین،
‫درخشان واقعیه!
‫درخشان!
‫درخشان...
‫درخشان!
‫درخشان...
‫لطفاً آرزوی منو برآورده کن.
‫من یه آرزو دارم.
‫درخشان، کمکم کن.
‫من یه آرزو دارم.
‫درخشان...
‫لطفاً آرزوی منو...
‫درخشان.
‫با اجازۀ مامانم
‫و مردم قبیله‌مون...
‫من آرزو می‌کنم...
‫وایستید!
‫لطفاً آرزویی رو قبول نکن.
‫آرزو می‌کنم ما رو از شرّ تمام جلبک‌هایی که ‫گودالمون رو پوشوندن، خلاص کنی.
‫تا مجبور نشیم از خونه‌هامون بریم.
‫نه!
‫چقدر قشنگ.
‫ایول.
‫من... نمی‌تونم.
‫هان؟
‫ها؟
‫به‌خاطر اینه که تو رو دزدیدم؟
‫اونم اوضاع رو بدتر کرد.
‫ولی باید این کار رو بکنی! قانونشه!
‫تو ماهیِ برآورده‌کنندۀ آرزوهایی.
‫نه.
‫نیستم.
‫نمی‌تونم آرزوت رو برآورده کنم،
‫آرزوی شما رو هم همین‌طور.
‫من قدرتِ برآورده‌کردنِ آرزوها رو ندارم.
‫هیچ‌وقت نداشتم.
‫چی؟
‫باورم نمی‌شه!
‫ولی بچه که بودم تو رو دیدم،
‫آرزوی پیدا کردنِ بابام رو برآورده کردی.
‫نه!
‫وقتی به خودت جرئت دادی تا ‫از اونجا که قایم شدی بیای بیرون
‫خودت اون آرزو رو برآورده کردی.
‫وقتی اومدی بیرون، اون دیدت.
‫من ظاهرم با ماهی‌های دیگه فرق داره.
‫برای همین همه تصور می‌کنن که ‫یه‌جور قدرتِ خاص دارم.
‫ولی واقعیت ماجرا اینه که...
‫قدرتِ برآورده‌کردنِ آرزوها...
‫درونِ خودِ شماهاست،
‫نه من.
‫پس دیگه قطعی شد.
‫مامان!
‫همین الان راه می‌افتیم.
‫به‌سوی بازسازیِ صخره!
‫- آره! ‫- ایول!
‫چی گفت؟
‫- بازسازیِ صخره؟ ‫- بازسازیِ صخره؟
‫صبر کنید!
‫وایستید!
‫نه!
‫از دستوراتم سرپیچی کردی.
‫یکی از دوستات رو مجبور کردی ‫که برات دروغ بگه.
‫کسی که قراره رهبر بشه ‫نباید چنین رفتاری ازش سر می‌زد.
‫خیلی ازت ناامید شدم، بنجی.
‫آرچی!
‫[فروشگاه هکتور]
‫چی شد؟
‫سلام بچه‌ها.
‫سلام.
‫فکر می‌کنم بهتر باشه از صخره بری.
‫فکر می‌کنم بهتر باشه از صخره برم.
‫اون بالا چه خبره؟
‫حق ندارن صخره رو بازسازی کنن.
‫چی‌کار کنیم حالا؟
‫واقعاً هیچ کمکی نمی‌تونی بهمون بکنی؟
‫کاش می‌تونستم.
‫هیچ‌وقت دلم نمی‌خواسته بزنم تو ذوق کسی.
‫برای همینه که تندتند جا عوض می‌کنم.
‫باور کنید...
‫اگه جادویی بودم ‫آرزوی خودمو برآورده می‌کردم
‫و یکبار برای همیشه ‫از شرّ این درخشش خلاص می‌شدم.
‫این حرفو نزن!
‫تو واقعاً جادویی هستی.
‫اون درخشش، به ماهی‌هایی مثل ما، امید می‌ده.
‫هوم.
‫ها؟
‫تا همه‌ش دنبال روشنایی بگردیم،
‫حتی توی تاریک‌ترین مکان‌ها.
‫همینه!
‫هنوزم می‌تونیم صخره رو حفظ کنیم.
‫موافقی؟
‫من؟
‫به درد هیچ‌کس نمی‌خورم.
‫حتی مامان خودم هم ‫دلش نمی‌خواد دور و برش باشم.
‫تو فقط داشتی سعی می‌کردی خونه‌ت رو نجات بدی.
‫مثل ما.
‫پس بیا با همدیگه به این هدف برسیم.
‫واقعاً فکر می‌کنی بتونی خونه‌م رو نجات بدی؟
‫فکر می‌کنم همه با هم بتونیم.
‫چطور؟
‫آخه وقتی به دوستی که
‫زیر سنگ گیر کرده کمک می‌کنی
‫اونم وقتی تو زیر سنگ یا یه چیز سنگین دیگه هستی
‫کمکت می‌کنه.
‫نمی‌فهمم.
‫جمله‌بندی‌ت هم خیلی بد بود.
‫بنجی.
‫در سریع‌ترین حالت، چقدر طول می‌کشه تا یه پیام به
‫تقاطع عروس دریایی، دره دلفین و غارهای کریستالی برسونی؟
‫تا این کار رو بکنم دیر می‌شه.
‫ولی یه نفر رو می‌شناسم که می‌تونه سریع بره تو کارش.
‫هوم؟
‫من؟
‫یه‌کم سمت راست.
‫چه پیامی می‌خواید برسونید؟
‫سلام رفقا.
‫می‌دونید توی این روز قشنگ باید چی‌کار کنید؟
‫باید برای همیشه از اینجا برید.
‫توی این روز قشنگ، برای همیشه از اینجا می‌ریم.
‫از این‌طرف.
‫ممنونم ازتون.
‫مایک خوشگله هستم.
‫یه روز عجیب و خوشگل در این صخرۀ خوشگل داریم.
‫ظاهراً یه‌جور تخلیۀ دسته‌جمعی...
‫داره اتفاق می‌افته.
‫سلام.
‫تو کی هستی؟
‫عه! خیلی‌خب.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫چه پوست باحالی داری.
‫سلام سلبریتی.
‫برنامه‌ت رو دوست دارم.
‫ولی اگه بیرونِ صخره باشه، ‫بیشتر دوستش دارم.
‫برنامه باید بیرونِ صخره ادامه پیدا کنه.
‫خب... نه، صبر کن، نه، نه.
‫چه خبره؟
‫کجا می‌رید؟
‫چطور دارن این کار رو می‌کنن؟
‫این یکی از قابلیت‌های ماهی‌های مرکبه.
‫می‌تونیم ماهی‌های دیگه رو هیپنوتیزم کنیم.
‫باید سریع‌تر دست‌به‌کار شیم.
‫[فروشگاه هکتور]
‫چی‌کار کنیم حالا؟
‫هیس! ساکت!
‫وگرنه پیدامون می‌کنن.
‫باهاشون چشم‌توچشم نشید.
‫هان؟
‫هوم...
‫- درخشان! ‫- درخشان!
‫درخشان، یه آرزو داریم.
‫تو رو خدا!
‫صخره رو نجات بده.
‫اگه می‌خواید آرزوتون رو برآورده کنم،
‫باید به حرف آقای ماهی گوش بدید.
‫آقای ماهی؟
‫چرا آقای ماهی؟
‫عمداً می‌خواستی جمله‌ت شبیه شعر بشه؟
‫می‌تونیم صخره‌مون رو حفظ کنیم.
‫ولی فقط در صورتی که دست‌به‌دست هم بدیم؛
‫به همدیگه اعتماد کنیم؛
‫و فوراً از اینجا بریم بیرون.
‫هان؟
‫می‌فهمم، ترسناکه.
‫ولی این تنها راهشه.
‫باید به خودمون جرئت بدیم ‫تا از اونجایی که قایم شدیم، بیایم بیرون.
‫حالا کی پایه‌ست؟
‫هوم؟
‫اوهوم.
‫بچه‌ها...
‫دنبال من بیاید.
‫باید کل این جلبک‌ها رو از بین ببریم.
‫هرس‌شون کنید، بِبُریدشون، بکَنیدشون،
‫هر کاری لازمه بکنید.
‫فقط با تمام سرعت‌تون ادامه بدید.
‫جونمی جون!
‫اوف.
‫کلی کار و زحمت داشت
‫ولی فکر کنم تقریباً تموم شد.
‫بعید می‌دونم این‌طور که می‌گی باشه.
‫بگیر که اومد!
‫عه...
‫خیلی زیاده.
‫آره می‌دونم ولی چی‌کار می‌شه کرد؟
‫فقط باید امیدوار باشیم ‫که پیام‌مون به رفقامون رسیده باشه.
‫با سرعتِ یه خزنده...
‫و زیباییِ یه الهه...
‫و اشتهای یه حیوونِ ۱۵۰ کیلویی ‫بعد از پنج روز رژیم غذاییِ سخت،
‫برو بریم!
‫جلبک‌های سلف‌سرویس!
‫وای که چقدر ماهید.
‫من اصطلاح «ماهید» رو معروف کردم.
‫واقعاً داره درست می‌شه!
‫معلومه که درست می‌شه، آبجی.
‫آخه وقتی این جلبک‌ها، مزۀ نیش ما رو حس کنن...
‫نتیجه‌ش واقعاً...
‫شوکه‌کننده می‌شه!
‫این‌جوری ممکنه واقعاً موفق شیم.
‫چی بگم والا.
‫هنوز یه عالمه مونده.
‫هان؟
‫پس شانس آوردیم که نیروی کمکی داریم.
‫امکان نداره!
‫سلام، ماهی مرکب.
‫سلام.
‫پیش به سوی جلبک‌ها.
‫آره!
‫معرکه‌ست.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫دوست‌ها به همدیگه کمک می‌کنن.
‫حالا نوبت توئه.
‫اوهوم.
‫- مامان! ‫- حواست رو جمع کن.
‫مامان!
‫مامان.
‫باید این پروژه رو متوقف کنیم.
‫من دو دقیقۀ دیگه میام.
‫قبلاً در موردش صحبت کردیم.
‫ولی متوجه نیستی!
‫نه، تو متوجه نیستی.
‫این کاریه که باید انجام بشه.
‫خونۀ قدیمی‌مون از دست رفته.
‫ببین، می‌دونم نباید ‫یواشکی بدونِ اطلاع تو حرکتی می‌زدم.
‫می‌دونم نباید پای دوستم رو ‫به دروغی که گفتم باز می‌کردم.
‫و می‌دونم اون رهبری که ‫می‌خوای برای آینده باشم، نیستم.
‫شرمنده، مامان.
‫ولی رهبرها از کاری که باور دارن درسته هم حمایت می‌کنن.
‫اینو خودت بهم یاد دادی.
‫من عاشق قبیله‌مونم.
‫و عاشق خونه‌مونم.
‫برای همین حاضر بودم به یه معجزۀ عجیب‌وغریب ‫باور داشته باشم تا بلکه نجات پیدا کنیم.
‫و یه نکته‌ای که در مورد معجزه‌های عجیب‌وغریب هست
‫اینه که اگه حسابی باورشون داشته باشی
‫بعضی وقتا به واقعیت تبدیل می‌شن.
‫[فروشگاه هکتور]
‫نظرت چیه مامان؟
‫من...
‫من اصلاً باورم نمی‌شه.
‫بنجی.
‫به نظرم آماده‌ای.
‫واقعاً؟
‫می‌خوای من رهبریِ قبیله رو برعهده بگیرم؟
‫چی؟
‫نه!
‫هان؟
‫ترفیع می‌گیری و
‫«دستیارِ معاونِ رئیسِ واحدِ بهداشت و دفع پسماند» می‌شی.
‫عه...
‫ولی این اولین قدمه.
‫امروز یه چشمه از خودت نشونم دادی.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، بنجی.
‫ممنون، مامان.
‫خب...
‫دوست داری افتخارش نصیب تو بشه؟
‫[فروشگاه هکتور]
‫ماهی‌های مرکبِ قبیله.
‫پروژۀ بازسازی، کنسله!
‫برمی‌گردیم به گودال!
‫- آره! ‫- هورا!
‫هان؟
‫برای همینه که بهمون می‌گن:
‫ماهی‌های بغلی. ‫(بازی با کلمۀ ماهی‌های مرکب)
‫آرچی...
‫رفیق!
‫ببخشید.
‫آخه ذوق‌زده شدم.
‫بایدم بشی.
‫اون‌قدرها هم که فکر می‌کردم، گند نزدی.
‫این قشنگ‌ترین تعریفی بود که تا حالا ازم کرده بودن.
‫مامان!
‫بابا!
‫برگشتید؟!
‫وای، خیلی دلمون برات تنگ شده بود.
‫جدی...
‫جدی می‌گید؟
‫معلومه!
‫حالا به خواهر و برادرهای جدیدت سلام کن.
‫هوم.
‫ممنونم.
‫برای همه‌چیز.
‫اگه یه‌موقع کاری باهامون داشتید، حتماً بگید.
‫خب...
‫یه پروژه هست که ‫نیاز به چندتا نیروی کار داره.
‫[چند روز بعد...]
‫خسته نباشید.
‫باورم نمی‌شه کلش رو دوباره درست کردن.
‫حتی کپک‌های دریایی رو تمیز کردن.
‫خونۀ من خفنه؟ مال خودتو ندیدی.
‫فکر کنم الان دیگه کلی جا ‫برای اون خواهر و برادرهات داشته باشی.
‫آممم...
‫نه در اون حد که فکر می‌کنی.
‫برگرد خونه و اون قصه رو برامون تعریف کن.
‫قصه؟
‫چیزی نیست بابا.
‫هی!
‫[ماهی اخمالو]
‫ماهی اخمالو؟
‫چیه؟
‫حس کردم ماهی‌های بیشتری ‫باید داستانِ ماجراجویی‌مون رو بشنون.
‫و با ستارۀ دریایی هم هماهنگ کردم ‫که ازش یه فیلم بسازه.
‫به همین خیال باش.
‫ممنون!
‫آقای ماهی،
‫خیلی خوشحالم که خونه‌م رو خراب کردی.
‫منم همین‌طور.
‫کار ما دیگه آخراشه.
‫فقط باید بهمون بگی اینو کجا بذاریم.
‫[مزاحم نشوید]
‫هوم؟
‫بندازش دور.
‫باشه.
‫- خوشم اومد. ‫- هان؟
‫باید خیلی به خودت افتخار کنی.
‫هان؟
‫خب،
‫برنامه‌ت چیه؟
‫بریم مسابقۀ حلزون‌ها رو ببینیم ‫یا خودمون رو به صدف‌ها برسونیم؟
‫راستی، صدف‌ها یه بازیِ جدید دارن که...
‫چقدر قشنگ.
‫اون پسره مسیر سختی رو پشت سر گذاشت.
‫وای خدا، من عاشق یه پایان خوب و خوشم.
‫آخ!
‫هر بار همین‌جوری می‌شه!
‫[خیلی ماهید]
‫ایول!
‫(بعد از تیتراژ ادامه دارد...)
‫چیپس علف دریایی‌م آماده شد!
‫الان فرصت خوبیه.
‫تکرار می‌کنم؛ الان فرصت خوبیه.
‫چیه؟