ببین، من بهت گفتم چه اتفاقی میفته
وقتی گردن یهو نمیشکنه
و دارن خفه میشن. ببین.
اون دستشویی کرده.
هیس! پسرهای کثیف.
صبر کن.
امروز روز اعدامه!
آره!
گناهکار!
زیلا!
آره!
بله!
گناهکارا. بیاید گناهکاراتونو بگیرید.
ادامه بده.
- داری منو اذیت میکنی. - زود باش!
تو میخواستی بدونی چرا اونو دار زدند.
تقصیر من نیست که مردا حال به هم زنن.
خب، نباید بهم میگفتی
مهم نیست چی گفتم.
عروسک بیچاره. اوه، دارم میمیرم.
اگه قراره بمیری، پس زودتر تمومش کن،
چون من کار دارم.
چه سروصدای وحشتناکی.
بابا!
اوه، شبیه یه بشقاب گوشت نمک‌سود شدی.
گریه کردی؟
نه. فقط مسابقه دادم.
مسابقه؟ اگه مادرت هنوز اینجا بود
اون منو کتک میزد
که ببینه چطوری گذاشتم تو اینطوری وحشی بار بیای.
اون این کارو نمیکرد.
اوه، تو اونو نمیشناختی. اون یه وحشت بود.
اون برای شهرستان مشت‌زنی میکرد.
دستاش مثل بشقاب گوشت بود.
و سبیلش به بزرگی و زبری یه جارو بود.
نه.
انتظار دارم تو هم یکی داشته باشی، کتی،
چون تو خونواده مادری ارثیه.
بسه! نباید اینطوری درباره مامان حرف بزنی.
و من سبیل نخواهم داشت. نخواهم داشت!
مزاحم نباش، کتی.
هیچکس آدم اخمو رو دوست نداره. مخصوصا اگه ترسناک هم باشه.
خدای من، نلی.
میتونی یه کاری براش بکنی؟
واسه همینه که تو اینجایی.
بله، قربان.
و به خانم برتون بگید که من شام رو در رَم میخورم.
اوه، نرو بابا. لطفا!
من میرم چون هم‌صحبتی در رَم خیلی بهتره
و گریه و زاری به مراتب کمتری وجود دارد.
خب، حالا اسب لعنتی من کجاست؟
به خدمتکارها هشدار می‌دهم.
بابا! متاسفم! بابا!
بلند شو! بجنب!
می‌بینی، دوباره خوراک گوشت و سیب‌زمینی در رَم بود، زیلا.
من تعجب می‌کنم که او توانست چیزی بخورد.
اوه. دوباره کنار دیوار جیش کرده، خانم برتون.
درسته. می‌دونی یعنی چی.
شلوارش را برای کثیفی چک کن.
آن دختر بیچاره.
و اون موجودی که با خودش آورده چی؟
یه جایی قایم شده.
اما اینجا چیکار می‌کنه؟
آقای ارنشاو دچار یکی از حملات خیریه‌اش شده.
اوه، خدا. پس برای اون بچه عوضی هم دعا کن.
سلام؟
تو داری چی--
و من گفتم، 'اینجا لیورپول نیست،
اینجا بریستول نیست.'
شما نمی‌تونید یه بچه رو تو خیابون لگد بزنید.'
و پدر اون بدبخت...
خب، احتمالا پدرش بود...
به هر حال، مرد گفت:
'خب، تو اون بچه شیطون رو بردار
اگه اینقدر نگرانی.'
و من گفتم، 'خب، حتما! حتما!'
و اینم از این.
من فقط می‌پرسیدم تا کی
قصد دارید ما بهش غذا بدیم و لباس بپوشونیم، آقا.
چون روی بودجه خانه تاثیر میذاره.
من قصد دارم بهش لباس بپوشونم و غذا بدم
تا زمانی که خودم بخوام!
چرا باید با زن‌ها احاطه شده باشم؟
روزهایم را با سرزنش و نیش زدن‌های بی‌پایان بگذرانم.
بابا!
اوه، اینم یه گربه وحشی دیگه که فرستاده شده تا منو عذاب بده.
اوه، هیچ پدری بهتر از شما در کل دنیا نیست.
و نه مرد بهتری.
اوه، پس دوست جدیدتو دوست داری، آره؟
خیلی زیاد، بابا. خیلی، خیلی زیاد.
اگرچه فکر نمی‌کنم بتونه حرف بزنه،
بنابراین نمی‌تونه اسمشو به من بگه.
برای همین اسمشو گذاشتم هیتکلیف، به یاد برادر مرحومم.
هیتکلیف...
هیتکلیف، بیا اینجا، پسر عزیزم.
بیا، بیا، بیا.
از صمیم قلب به اینجا خوش اومدی.
- اوه! - اوه!
میتونم بهش لباس بپوشونم؟
بله، البته. اون حیوون خونگی تو خواهد بود.
من خیلی، خیلی مهربون خواهم بود.
مگر اینکه پسر بدی باشی، اونوقت نیشگونِت می گیرم.
بمیر، بمیر، بمیر!
اون موش رو بکش! بزن تو چشمش.
بزن تو چشمش. زود باش!
چه خوبه که یه دوست داره.
منظورم یه دوست واقعی ئه. نه یه دوست پولی.
همدم ها پولی نیستن. همدم ها خانم هستن، زیلا.
فقط به این دلیل که پدرت یه لُرد بوده
تو رو خانم نمیکنه.
حرومزاده ها نمیتونن خانم باشن، خانم نلی.
مهم نیست که پدرشون چقدر پول داده
تا اونها رو پنهون کنه.
"پُ... پُ-آ-ن-ی-آ. پُ-آن"...
پونی. اسب کوچک.
"اسب کوچک"...
"اسب کوچک خـ... خـ-ور-د"...
خورد! اسب کوچک خورد! اسب کوچک علف خورد.
یه عکس هست، هیتکلیف. یه عکس ازش هست، نگاه کن!
راستش رو بخوای، باید یه کلاه کاغذی برات درست کنم
و بهت بگم کودن.
و اگه این کار رو بکنی، میندازمت بیرون از پنجره
و میذارم پرنده ها نوک بزنن به چشمات!
دیگه انجامش نمیدم. نمیخوام بخونم!
- خشم، خشم. - خفه شو.
متاسفم.
متاسفم، هیتکلیف.
میخوای دوباره امتحان کنی؟ من صبورتر خواهم بود،
- قول میدم. - نه.
خب، پس تو هیچوقت نمیخونی و هیچوقت پیشرفت نمیکنی
و برای همیشه خیلی احمق میمونی!
- برو. - نه.
- فقط برو! - نه.
- برو! - نه!
من نمیرم.
من هیچوقت نمیرم.
من هیچوقت ترکت نمیکنم مهم نیست چه کار کنی.
برو بالا. همینه.
کتی، میتونم بیام؟
نه، نه، خوشت نمیاد. تو خیلی عاقلی.
بیا دیگه. ممکنه دنبالمون بیاد.
من ملکه قصرم،
و تو یه آدم پستِ کثیفی.
باید بریم.
بارون به زودی بند میاد.
اگه دیر کنیم پدرت خیلی عصبانی میشه. لطفاً.
نگران نباش. بند میاد. قول میدم بند میاد.
آره، ولی آسمون سیاهه، کتی.
نه، نه، نه، نه. اونجا رو میبینی؟
آبی.
اما این مقدار آبی برای برگردوندنمون کافی نیست.
هست. میبینی. چون آبی، آبیه، مهم نیست چقدر کم باشه.
کجا بودید؟
گفتم، کجا بودید؟
ما تو یه طوفان گیر افتادیم، بابا.
امروز تولد منه، کاترین،
و تو منو منتظر گذاشتی.
فکر میکنم اصلا برات مهم نیستم.
معلومه که مهمی، بابا. تو بهترین پدر دنیایی.
خیلی متاسفم.
تو پشیمون میشی
وقتی تولد خودت بشه و من یادم بره.
بیا شام بخوریم و درست جشن بگیریم.
هوا سرده.
بابا.
تقصیر منه، آقا.
تقصیر کتی نیست. اون میخواست برگرده ولی من بهش توجه نکردم.
هیتکلیف، خواهش میکنم.
اون تمام روز فقط از تو و تولدت حرف زده.
- این درسته؟ - نه.
قسم میخورم. اون مقصر نیست.
داری میلرزی؟
همین الان تمومش کن. باعث میشی حس کنم یه وحشی ام. گفتم تمومش کن.
بابا، خواهش میکنم. تقصیر اون نبود.
من بهت غذا میدم، لباس میپوشونم،
و از فقر و ناامیدی نجاتت میدم.
من مهربون ترین آدم روی زمینم، و تو جرئت میکنی از من بلرزی.
یه چیزی بهت میدم که بخاطرش بلرزی!
- ببرش، نلی! ببرش! - بابا، نه! نه!
- نه، نه! ولم کن! نه! نه! - بیا اینجا، سگ!
برو!
- هیتکلیف! نه! - بیا اینجا!
نه! نه، نه، نه!
یه جا وایستا!
یه جا وایستا، سگ!
نه! هیتکلیف.
تو سگی. واق واق کن!
هیتکلیف.
چیکار کرده؟
اوه، داری خونریزی میکنی.
هیتکلیف، چرا دروغ گفتی؟
تقصیر من بود که دیر کردیم. نه تو.
نمیتونستم ببینم بهت آسیب میزنه.
اما این به من آسیب میزنه. نمیفهمی؟
هیتکلیف، این به من آسیب میزنه.
من اینو و بیشتر از این رو تحمل میکنم...
هر روز...
اگر تو رو نجات بده.
هیتکلیف...
بله؟
متاسفم.
متاسف نباش.
هیچوقت برای من متاسف نباش، کتی.
چون من این کار رو بارها و بارها انجام میدم.
پس ما محکومیم.
من چیکار میتونم بکنم؟
هیچی.
فقط پیشم بمون.
هیتکلیف.
جواب منو بده، ای وحشی.
بیداری؟
نه.
- الان؟ - کاترین!
تمام شب رو با اسب بیدار بودم.
چی میتونه اینقدر مهم باشه؟
تراشکراس گرنج فروخته شد. ما همسایه داریم.
اونها لینتون نامیده میشن.
- یه خانواده؟ - یه مرد مجرد و قیمش.
اون ثروتش رو در نساجی به دست آورده.
خدای من. به همه اینها نگاه کن.
اون باید واقعا ثروتمند باشه.
فکر میکنم اون باید عاشق من بشه.
فکر میکنم اون باید عاشق--
شنیدمت.
ثروتمند بودن خوبه.
تو چیکار میکنی، هیتکلیف؟
- چی؟ - اگه تو ثروتمند بودی.
فکر میکنم کاری رو میکردم که همه مردای ثروتمند میکنن. من...
تو یه خونه بزرگ زندگی میکردم.
و با خدمتکارام بیرحمانه رفتار میکردم.
یه زن میگرفتم.
یه زن؟ چه زنی؟
من... من همیشه با علاقه به...
رز از 'تاج'.
دختر صاحبخونه.
اون زشت ترین دختریه که تا حالا دیدم.
و خیلی هم خسته کننده. به طرز تکان دهنده ای خسته کننده. اون تقریبا یه احمقه.
نمیتونم تمام روز اینجا بشینم و با تو حرفای بیهوده بزنم.
به هر حال، ممکنه لینتون ها هر لحظه به من سر بزنن.
بهت هشدار میدم، اگه اونا به زودی نیان،
احساس میکنم تحقیر شدم.
و تو با اونا دعوا خواهی کرد
حتی قبل از اینکه ملاقاتشون کنی.
این حتی برای تو هم یه شاهکار خواهد بود.
ما یه خانواده خیلی مهم هستیم.
شاید اونا نمیدونن.
خانواده ارنشاو از سال ۱۵۰۰ اینجا بوده اند.
این بالای درِ ما نوشته شده!
چرا آنها نمی آیند؟
فقط یک هفته گذشته.
در واقع، ما احتمالاً خیلی برتریم
به خانواده آقای لینتون،
که بالاخره ثروتشون رو از مخمل به دست آوردن.
این اصلاً مثل زمین نیست. اصلاً.
شاید منتظرن من بهشون سر بزنم.
نه.
چرا که نه؟
چون یک خانم نمیتونه بدون خبر به خونه ای بره.
این کار درستی نیست. اونا شوکه میشن.
اونا شوکه نمیشن. اونا خوشحال میشن.
همونطور که همه کسایی که افتخار
آشنایی با من رو داشتن، خوشحال میشن.
شاید به خاطر همینه که نیومدن.
شاید ترسیدن، بیچاره ها.
آره، مطمئنم همینه.
روی پرده نگاریت کار کن.
من از پرده نگاریم متنفرم.
قبل از اینکه اونا بیان، حوصله ام سر نرفته بود.
الان انقدر حوصله ام سر رفته که ممکنه بمیرم.
داری چیکار می کنی... هیتکلیف! چطور جرات می کنی!
من دیگه از شنیدن درباره آقای لینتون خسته شدم.
هیتکلیف، من... من نمی تونم با این دامن ها پایین بیام.
خب، پس باید درشون بیاری.
خیلی پشیمون میشی
وقتی از این درخت بیفتم و بمیرم!
کمک!
از خودت راضی هستی؟
خیلی.
برو کنار! فقط یه سنگریزه شل بود.
کلاه منو بده، زن. عوضی.
مراقب باشید، آقا.
بذارید شما رو سوار اسب کنم، آقا. بیاین.
همینه. آروم.
ازم دور شو. من بلدم چطوری اسب سواری کنم.
گمشو، زن احمق.
مراقب باشید وقتی میرید، آقای ارنشاو.
اوه، هیتکلیف.
اوه.
م-من میترسم که یه درگیری با هم داشتیم چند روز پیش.
من چیکار کردم؟
اوه، بهم نگو. نمی تونم تحمل کنم.
آه، چه آدم بدبختی هستم. میتونی ارنشاو بیچاره رو ببخشی؟
بله، آقا.
اوه، عالیه. عالیه، پسر. بله.
میدونستم نمیتونه اونقدر که فکر میکردم بد باشه.
خب، من دارم میرم شهر
ببینم می تونم اون وکیل بدبخت رو پیدا کنم یا نه.
چون می دونم این همونه که داره همه پولامو خرج می کنه.
اون روز دیگه چی شد؟
چیز زیادی نبود. فقط یه پس گردنی بهم زد، همین.
پیرمرد احمق.
اون باید بدونه اگه بخوای می تونی چشماشو دربیاری.
اون می دونه که من نمی خوام.
خب، کاش می خواستی.
واقعا؟
تنها چیزی که منو نگه داشته تویی.
پس تو باید برای هر دومون بهتر باشی.
- کث، سردته؟ - آره.
بذار برات آتیش درست کنم.
نه. اگه این کارو کنی بابا شلاقت می زنه.
ما نمی تونیم از چوب صرف نظر کنیم.
هوم. اون همیشه وقتی سرده می تونه از چوب صرف نظر کنه.
امشب بهش نیازی نمیشه.
چون صورتش با
کف اتاق پذیرایی آشنا شده.
دوباره.
هوم.
با وکیل خوب پیش نرفت.
هیثکلیف، ما نابود شدیم. هیچی نمونده.
اون همه رو قمار کرده و باخته.
فکر کنم باید خودمو بندازم
به آقای لینتون، بالاخره.
امیدوارم از سرما بمیرم و از شر این ننگ خلاص شم.
هیثکلیف!
خودتو به آقای لینتون ننداز، کث.
محکم تر.
آره، آره.
آره، آره، آره، آره.
جوزف، حتما باید اینجا این کارو بکنی؟
فاضلاب توی حیاط سرریزه.
پس دامن من چیزی جز کثافت خوک نمیشه.
هر لحظه ای که می گذره،
ما بیشتر و بیشتر از حد معمول دور میشیم.
متاسفم، خانم کاترین.
"دو خاندان، هر دو به یک اندازه باوقار
در ورونای زیبا، جایی که صحنه خود را می گذاریم."
و اینگونه بزرگترین و رمانتیک ترین نمایشنامه آغاز می شود
که در تمام عمرم خونده ام.
و این شامل اتللو هم میشه، که می دونی دوستش داشتم، ادگار.
من واقعا معتقدم
که پرستار، شخصیت شرور داستانه
چون اون اجازه میده این هرج و مرج به وجود بیاد،
در حالی که می دونه اونا محکوم به فنا هستن
و قراره مرگ و میر زیادی اتفاق بیفته.
اما من واقعا از پرستار خوشم نمیاد.
به هر حال، مرکوتیو توی خیابون کشته میشه.
مرکوشیو.
و بعدش رومئو تیبالت رو میکشه
به خاطر انتقام مرگ مرکوشیو.
اون تو خیابون به قتل میرسه. و همه میبینن.
برای همین، رومئو، از ورونا تبعید میشه.
و به ژولیت خبر میرسه،
و اون کاملا داغون میشه.
پس اون این نقشه رو با برادر لارنس میکشه، میبینی،
و-و اون میخواد این نوشیدنی خواب آور رو بخوره،
و اون میخواد فرار کنه و هیچکس قرار نیست بفهمه.
و خبر این
قرار بود به رومئو فرستاده بشه،
پس اینجوریه که تو-تو فکر میکنی قراره پیش بره.
ولی یه نفر به رومئو میگه که ژولیت مرده.
ولی میبینی، ژولیت اصلا نمرده.
- اون فقط خورده... - نه.
...یه داروی خواب آور،
ولی رومئو نمیدونست، چون اون تو مانتوا بود،
و نامه ها به دستش نرسیده بودن.
چه خلاصه دقیقی، ایزابلا.
احساس میکنم کاملا منتقل شدم.
آه، چقدر گریه کردم.
ادگار، فکر کردم ممکنه سرم بیفته.
اوه، خدای من. این خوب نیست.
خب، نه، واقعا که نه.
چون اون موقع دیگه جایی برای گذاشتن روبان هام نداشتم.
ادگار!
- چی شده؟ چی-- - ادگار، من یه روح دیدم.
ادگار، من یه روح دیدم.
من اونجا یه روح دیدم. اونجا. کنار دیوار.
اوه، ادگار، اون ترسناک ترین چهره رو داشت.
به طرز وحشتناکی رنگ پریده. خیلی زشت بود.
چشم های مرده و شیطانی داشت.
یه توضیح منطقی وجود داره. بذار نگاه کنم.
ادگار، لطفا ترکم نکن. لطفا.
تو کاملا در امانی، بهت اطمینان میدم.
میتونم کمکتون کنم؟
"مچ پام رو روی یه دیوار وحشتناک پیچوندم.
لینتون منو به داخل برده."
لینتون!
"برای چای کیک خامه ای و شکلات خوردم."
شکلات؟
اون زیر شکلات خط کشیده.
گربه کوچولوی باهوش. اون تو ناز و نعمت خواهد بود.
ولی مچ پاش پیچ خورده.
من میرم. میتونم اونو حمل کنم.
- پنج مایله. - مهم نیست.
نه، نه، نه، نه، نه.
تو نمیتونی اونجا بری، پسر احمق.
تو یه خدمتکاری، هیتکلیف.
این شانس اوست. و احتمالا تنها شانسش.
خب، او دیگه خیلی وقته از سن ازدواجش گذشته.
نمی‌تونیم بذاریم اون بالا گند بزنی.
این کار چشم اندازهای آینده‌اش رو خراب می‌کنه.
نه... نلی، ما نمی‌تونیم فقط...
می‌دونی، مرد بسیار قابل توجهیه.
یه جنتلمن به تمام معنا.
منظورم اینه که، خب، اونقدرها هم عالی نیست.
معلومه.
ولی می‌تونیم از اینجور چیزها چشم‌پوشی کنیم، مگه نه؟
همونطور که در مورد تو چشم‌پوشی کردیم، عزیزم.
اوه، و گرانج.
تا حالا چیزی شبیه اون ندیدی.
اتاق پذیرایی از کریستال ساخته شده.
کتی چطوره؟
مثل یه بچه گربه خرخر می‌کنه.
هم لینتون و هم قیمش ازش پذیرایی می‌کنن.
و اون چطوره؟
- خانم ایزابلا؟ - بله.
اوه، اون خیلی خوبه. خیلی هم خوشگله.
خوبه.
عجیبه که لینتون
خودش باهاش ازدواج نکرده.
ولی با این حال،
فکر کنم اونا بیشتر شبیه خواهر و برادر باشن.
- کتی کی برمی‌گرده؟ - به زودی.
اون مچ پاش رو به یه بالش مخملی بسته بود
تا جایی که می‌شد باور کرد.
حواست باشه، اگه لینتون نصف اون چیزی که نشون می‌ده هم عاشق باشه،
شک دارم که زیاد اینجا بمونه.
هوی!
اوه.
اوه، چکمه‌های بیچاره‌ام.
ممنون، جوزف.
- کتی. - خانم ارنشاو.
چی شده؟
تو خیلی تغییر کردی.
همش کار ایزابلاست.
اون شیرین‌ترین آدمیه که وجود داره.
اون موهام رو درست کرد. این استعداد خاصشه.
می‌دونی، اون یه اتاق کامل فقط برای روبان داره.
فقط روبان.
هیتکلیف کجاست؟
خب، اینم تو.
پس برگشتی.
اوه، همین؟
من شش هفته نبودم.
زحمت نمی‌دی به خودت که به من خوشامد بگی؟
در واقع، فکر کنم داری قایم میشی.
اوه، چقدر اخمو به نظر میای.
و کثیف. بوی تو از اینجا هم میاد.
هیچکس در خطر استشمام بوی تو نیست.
فقط اونقدر عطر زدی که چشما رو آب میندازه.
این گل برف است.
اصلا هم اینطور نیست.
تو عصبانی هستی چون من خیلی وقت نبودم.
چاره ای نبود.
من عصبانی نیستم، کتی. من سرم شلوغه.
خب؟ تو اومدی منو ببینی، بفرما، اینم من، دیدی.
چرا نمیری و مزاحم یکی دیگه از خدمتکارها بشی؟
هیتکلیف، نه--
به خاطر خدا، گوش میکنی؟
بهت میگم، من کار دارم.
من نمیتونم بی وقفه به همه ی
هوس های بدبختانه ی تو رسیدگی کنم.
ما دیگه بچه نیستیم، کتی.
مطمئناً الان اینو میفهمی، درسته؟
من نمیتونم باهات بازی کنم.
انگار که من ممکنه مشتاق همنشینی با تو باشم
بعد از این همه هفته با ادگار و ایزابلا.
به کارت ادامه بده.
- هیتکلیف، من میخوا-- - برو اون تو.
صدامو میشنوی؟ زود باش. برو اون تو.
برو.
تو دختر بدی بودی.
یه دختر خیلی بد.
تا یه دقیقه دیگه نمیخندی.
حالت خوبه؟
چی؟ اوه، آره. خوبم.
من دارم میرم قدم بزنم.
با این دامن ها؟
- کتی. - خدای من.
- کت. کت، چیزی نیست. - نه. لطفا برو.
- برو و منو تنها بذار. - چیزی نیست.
خدای من. خدای من، من میمیرم.
نمیر. ارزش مردن نداره.
چطور جرأت میکنی به من بخندی، ای شیطان؟ این کار توئه!
چطور کار منه؟
- حرف نزن. - کت.
بس کن. نه با من حرف بزن و نه به من نگاه کن.
داری خودتو مریض میکنی.
دیگه هیچوقت به من نگاه نکن! بس کن وگرنه منو میکشی.
نکن.
از تو خواهش میکنم.
بیا دیگه، آقا.
به خاطر خدا...
منو نگه دار.
اونجوری به من نگاه نکن!
من مریضم!
همه ما مريضيم.
همه ما به خاطر تو مريضيم!
نمک نشناس! هرزه!
- کتی... - الان نه، نلی.
- کاترین... - الان نه، نلی!
هرچی که هست، باید...
آقای لینتون توی پذیرایی هستند.
آقای لینتون؟
آقای لینتون.
من در وضعیتی نیستم که از شما پذیرایی کنم.
خانم ارنشاو، این اصلا درست نیست.
اتفاقا هست. من... میترسم که مجبور شم مرخص شم.
دیدن پدرتون در این وضعیت باید خیلی ناراحت کننده باشه...
ناخوش.
پس شما ایشون رو دیدید.
خیلی خجالت آوره.
نه.
همه چیز خیلی خجالت آوره.
نه، نه.
متاسفم، آقای لینتون.
خیلی متاسفم.
خانم ارنشاو، لطفا بشینید.
چیزی هست که باید بگم.
لطفا.
اگه من توی بهشت بودم، نلی،
خیلی بدبخت میشدم.
چون لیاقت رفتن به اونجا رو نداری.
فقط به خاطر اون نیست.
به خاطر اینه که دلم برای اینجا تنگ میشه.
بین تو و آقای لینتون چیزی اتفاق افتاد؟
اون از من خواست که باهاش ازدواج کنم.
و جواب تو چی بود؟
من قبول کردم.
خب، زود باش، نلی. بگو، اشتباه کردم؟
دوستش داری؟
نمیشه ادگار رو دوست نداشت.
پس مشکل کجاست؟
اینجاست.
روح هرجا که زندگی کنه،
من مطمئنم که اشتباه میکنم.
چرا؟
نلی، خودت میدونی چرا.
هیثکلیف.
من عاشقشم.
نه به خاطر اینکه خوشتیپه، نلی، بلکه به خاطر اینکه...
اون بیشتر از خودم، خودمه.
روح ما از هرچی که ساخته شده باشه،
روح من و اون یکیه.
برام آه نکش.
می‌دونم فکر می‌کنی من یه آدم خودخواه و بدبختم...
اما اگه با آقای لینتون ازدواج کنم،
می‌تونم به هیتکلیف کمک کنم تا پیشرفت کنه.
می‌تونم اونو از سلطه پدرم خارج کنم.
با پول شوهرت؟
متوجه میشی که اونقدرها هم که فکر می‌کنی رام نیست.
چرا از تو پرسیدم؟
تو از این چیزا چی می‌دونی؟
تو تو کل زندگیت هیچوقت کسی رو دوست نداشتی.
هیچکس هم تورو دوست نداشته.
میگی ادگار لینتون رو دوست داری.
پیشنهادش رو قبول کردی.
کار تمومه، کتی.
نمی‌دونم از من چی می‌خوای.
اطمینان خاطر؟
دلسوزی؟
یه کم مهربونی؟
تو باید بدونی، نلی، تو.
ازدواج با هیتکلیف منو تحقیر می‌کنه.
ما گدا می‌شیم.
پس اون هیچوقت نباید بفهمه چقدر دوستش دارم.
کجا داری میری؟
دارم میرم گرانج تا بهم بزنمش.
دیشب نتونستم بخوابم.
هیچوقت نباید لینتون رو قبول می‌کردم.
کتی، وایسا!
- وایسا! - چی؟
جوزف، بهش بگو.
متاسفم، خانم ارنشاو.
اون با اسب فرار کرد. دیشب.
کتی...
فکر نمی‌کنم دیگه برگرده.
معلومه که برمی‌گرده.
اون فقط داره سعی می‌کنه منو اذیت کنه.
تو که می‌دونی اون چه جور آدمیه.
اون هیچوقت منو ترک نمی‌کنه، نلی.
هیچوقت.
اومد؟
می‌تونیم به تعویقش بندازیم.
یه سال گذشته. دیگه نمیشه بیشتر از این به تعویقش انداخت.
محکم‌تر.
- محکم‌تر. - اینقدر کافیه.
- محکم‌تر، نلی. - ولی اینجوری نمی‌تونی نفس بکشی.
محکم‌تر.
کتی. سلام!
می‌تونم الان هدیه عروسیتو بدم؟
اوه، این... خیلی قشنگه.
شبیکه ادگار بهم پیشنهاد داد درستش کردم،
وقتی فهمیدم که تو برای همیشه به ما ملحق میشی.
- این...؟ - موهای خودت. بله.
چون وقتی شما پیش ما بودید، من اون‌ها رو از برس جمع می‌کردم.
وقتی شما پیش ما بودید.
من... می‌دونستم که نمی‌تونم از چیز دیگه‌ای استفاده کنم،
چون موهای شما خیلی خاصه.
خب، این... حتماً خیلی وقت برده.
اوه، مهم نیست. چون من کاری ندارم که انجام بدم.
بیاین کاترین کوچولو رو اینجا بذاریم.
اوه، کنار من.
چقدر خارق‌العاده.
صبر کن کتی، تا لباس‌هاتو ببینی.
اوه، ادگار. چند تا سفارش دادی؟
اینا همش کارِ عزیزِ تحت سرپرستیمه.
ایزابلا همه چیزو می‌دونه. اون همه‌ی اینا رو سفارش داده.
از فرانسه و بلژیک و ایتالیا.
همه‌ی کارگاه‌ها مشغول درست کردن چیزهایی بودن
با اندازه‌های شما.
مجبور شدم اتاق روبانمو فداش کنم.
اوه، ایزابلا، نه.
هیچ سختی‌ای نداشت...
وقتی می‌دونستم چقدر خوشحال می‌شی.
بیا. بیا، بازم هست.
اوه، کتی، صبر کن تا ببینی.
اتاق خوابت. وقتی ازم پرسیدن چه رنگی باید باشه،
گفتم باید زیباترین رنگ دنیا باشه.
رنگ چهره‌ی شیرین همسرم.
بیا، نگاه کن.
کک و مک روی گونه‌ات.
نلی.
- نلی! - بله، کتی.
خب، تو خیلی ساکت بودی.
ساکت؟
از وقتی که اومدیم.
اینکه اینقدر ساکت باشی، شبیه تو نیست.
مخالفی؟
با چی؟
نمی‌دونم.
شاید فقط رضایته.
شکایتی نداری؟
چه چیزی برای شکایت کردن وجود داره؟
اینکه خیلی راحتیم؟ خیلی گرمه؟
اینکه گردنبندت خیلی بزرگه؟ اینکه سگ خیلی کوچیکه؟
خیلی کوچیکه.
این رو بهت حق می‌دم.
در مورد بقیه چی؟
این خوبه.
خوبه، کتی.
هوم؟
عزیزم، همه چیز مرتبه؟
کاترین.
من خوبم.
گفتن رنگ ها باید گل پامچال باشن.
- خواهش می کنم، ادگار! - بلا.
اما، ادگار، من بزرگ شدم.
من بیست و یک سال و نیممه.
سن تو هیچ ربطی به این موضوع نداره، بلا.
خواهش می کنم.
هفته هاست که از من می پرسی،
و هفته هاست که من میگم نه.
بله، اما تو نگفتی چرا، ادگار.
- مطلقا نه. - اوه، خواهش می کنم، ادگار! خواهش می کنم!
منو تحت فشار نذار، بلا.
اعدام جای مناسبی نیست
برای یک خانم جوان.
تو خیلی قدیمی هستی. بهش بگو، کاترین.
نه، حق با اونه.
تو خوشت نمیاد، ایزابلا.
درسته. ممنونم، عزیزم.
من همیشه اونا رو کاملا... وحشیانه دیدم.
- هوم. - این مایه تاسفه.
چون فکر می کردم تو
به این اعدام علاقه خاصی نشون بدی، کاترین.
چرا؟
به خاطر کسی که داره اعدام میشه.
چی؟
اون یه زنه.
فکر می کنی اونا این کار رو با دامن هاش انجام میدن؟
اوه، برای رضای خدا.
این کاملا ناشایست خواهد بود،
چون مطمئناً آدم فقط می تونه بالا رو نگاه کنه و ببینه--
ایزابلا، کافیه.
ببین، تو کاترین عزیز رو ناراحت کردی.
نه، نه.
من فقط به کمی هوا نیاز دارم.
خانم لینتون. خانم لینتون.
اوه، جوزف. اوه، از دیدنت خوشحالم.
- آره. - خیلی وقته.
حالت چطوره؟
زیلا چطوره؟
زیلا؟ رفته. ازدواج کرده.
اوه.
آره، اون یه پسر کوچولو داره... یه پسر کوچولو الان.
یه پسر تپل ناقلا.
گاهی وقتا اونا رو توی دهکده می بینم.
- اون به من سلام نمیکنه. - اوه.
اما خوب به نظر نمی رسه که اون با کسی مثل من صحبت کنه.
من اینو می دونم.
من باعث خجالتش میشم.
نه، فکر نمی‌کنم درست باشه.
اومدی پدرت رو ببینی؟
حالش چطوره؟
سلام دخترم.
- بابا. - اوه.
حالا شدی 'بابا'؟
چه اتفاقی افتاده؟
زیلا رفته،
و من پولی ندارم که جاش رو پر کنم.
و اینطوریه که ما داریم به سمت نابودی میریم.
ادگار پول می‌فرسته، بابا. می‌دونم که می‌فرسته.
اومدی اینجا منو سرزنش کنی؟
نه، من...
اومدم کریسمس رو بهت تبریک بگم.
و ببینم حالت چطوره.
خب، منو چطور میبینی؟
خیلی خوب.
منظورت اینه که نمردم.
به هر حال، خوب به نظر میای. هوم.
دیدن خوشحالی تو قلب من رو شاد می‌کنه، کَتکین.
شاید بتونی کمی از این خوشحالی رو
با بابای پیر، تنها و بیچارت تقسیم کنی.
فقط کمی بیشتر بهش بده تا بتونه بگذرونه.
می‌دونی که نمی‌تونم، بابا.
چون تو فقط اونو قمار می‌زنی.
و اون رو صرف چی می‌کنی، ها؟
جواهرات زننده‌تر؟
زیورآلات ارزان‌قیمت بیشتری که آویزون کنی؟
خب، فکر کنم نباید حسادت کنم.
تو هیچ بچه‌ای نداشتی
و هیچ کاری جز مسخره کردن خودت نداشتی.
هیچ بچه‌ای در این همه سال.
فکر کنم شوهر خوبت از پسش برنمیاد.
- یا شاید تو... - بسه!
- اونجا! - نه!
حالا که سکه‌هات رو روی زمین پرت می‌کنی،
باید بمونی و تماشا کنی که چطور دنبالشون می‌گردم،
چون منظورت همین بود.
متاسفم.
اوه، خدای من.
اوه، این رو ببین.
کریسمس مبارک، نلی عزیز.
ممنونم، کتی.
اوه.
کتاب دوستی.
اوه. اوه، تو اینو کشیدی؟
بله. بله. این من و تو هستیم.
اوه. روبان.
آن... آن شبح زیبای توست
که یک روز تماشایش کردم
از داخل اتاقت.
- اوه، این رو ببین. - این دیگه چیه؟
بله، این، ام، یک گل رزه که من رو به یاد تو هم میندازه.
زیباترین گل رز دنیا.
- زیباست. - اوه.
یادته اون روزی رو
که با هم قدم میزدیم،
و تو یه قارچ رو انتخاب کردی و گفتی،
- 'چه قارچ دوست داشتنی'؟ - بله.
خب، من اون رو به صورت دکوپاژ گرامی داشتم.
خدای من.
این یه خبر فوق العاده است، کاترین.
از هر جهت. این یه خبر فوق العاده است.
من هیچوقت انقدر خوشحال نبودم.
پس برای پدر شدن هیجان داری؟
من سرمست و گیجم.
احساس میکنم یه دختر بچه ام که تازه از مدرسه اومده بیرون.
تو خیلی باهوشی.
چقدر شگفت انگیزه.
هیتکلیف.
اوه، چه حقه شیطانی!
اوه، تو خوشتیپی. ای وحشی.
و ثروتمند.
این تو رو سرگرم میکنه؟
اصلا.
همه از دیدنت خیلی خوشحال میشن.
لباسم رو خراب کردم
وقتی از اونجا بالا میرفتم تا بهش برسم،
و اون یه ذره هم تکون نخورد.
پس خارج از کشور بودی؟
اوه، ادگار، بهش نگاه کن. معلومه که بوده.
به ما بگو، هیتکلیف، کجا بودی؟
این چند سال چیکار میکردی؟
خیلی هیجان انگیز بود؟
بعضی وقتا.
همش همین؟ 'بعضی وقتا'؟
بعد از نزدیک پنج سال، 'بعضی وقتا' هیجان انگیز بود؟
اوم.
میبینم که میخوای من مجبورت کنم حرف بزنی.
خب، من برای شنیدن داستانت التماست نمیکنم، هیتکلیف.
در واقع، کم کم دارم شک میکنم
- که خیلی خسته کننده بوده. - نبود.
شاید اون یه دزد دریایی بوده.
شاید بودم.
اوه، خدای من. حتما نه.
واقعا برام مهم نیست که چیکار میکردی.
مگه نه، ادگار؟
عزیزم، تا حالا اسمی از هیتکلیف بردم؟
فکر نکنم، عشق من.
می‌بینی؟ رازهایت را نگه دار، هیتکلیف.
و باید فرض کنیم
که ثروتت از راه درستی به دست نیامده.
کجا اقامت داری؟
در وادرینگ هایتس.
نه، تو... نباید.
اونجا چیزی بیشتر از یه ویرانه نیست.
بهش بگو، ادگار. باید بیاد اینجا.
- درسته. اگه اون... اگه... - نه.
نه، ترجیح میدم خونه باشم.
خونه؟ آره، فکر کنم یه جورایی برات خونه محسوب میشه.
آره، باید بگم، چون من خریدمش.
تو نخریدی.
اوه، چه عالی.
اینکه یه همسایه داشته باشیم.
عالیه.
اون خوشتیپ‌ترین مردیه که تا حالا دیدم.
کی؟
آقای هیتکلیف، البته.
هیتکلیف؟ اون تو رو می‌بلعه.
اوه! این کارو نمیکنه.
اتفاقا میکنه.
اون خشن و وحشیه و اخلاق بدی داره.
چرا همچین حرفایی میزنی؟
اون دوستته.
آره، به خاطر اینکه اون دوستمه
که میتونم با این اطمینان بگم.
اوه، تو بامزه‌ای، ایزابلا.
اون تو رو مثل تخم گنجشک له میکنه.
تو سگ در آخور هستی، کتی!
فکر میکنی از حسادت حرف میزنم؟
من فقط میخواستم تو رو از تحقیر شدن نجات بدم.
به هر حال، دنبالش برو.
مطمئنم تلاش‌هات براش خیلی خنده‌دار خواهد بود.
همینطور برای من.
اوه، چه بازی‌ای بشه.
چون شما دو تا هیچوقت با هم دعوا نکردید.
اصلا سر چی باید دعوا کنیم؟
- ممنونم. - آقا.
مطمئنم میدونی چرا ایزابلا بلایی سر عروسک بیچاره‌م آورده.
چون اون کاملا شیفته‌ته.
هوم. راستش، متوجه نشده بودم.
میدونی که هست.
ولی حالا که بهم یادآوری میکنی، خوشگله.
- هیتکلیف... - و پولدار.
اون اصلا درباره ارثی که
بعد از ازدواج بهش میرسه، خجالت نکشیده.
و تو میگی اون از من خوشش میاد؟
چرا از خودش نپرسیم؟
چون کاملا مطمئنم که او کنار در پرسه میزنه،
و داره به حرفامون گوش میده.
ایزابلا؟
ایزابلا، بیا تو عزیزم.
میدونیم اونجایی.
باید بیام دنبالت؟
اوه، نگاه کن، هیتکلیف.
اوه!
کسی که حتی بیشتر از من تحسینت میکنه.
طفلکی داره از عشق تو قلبش میشکنه.
- کتی، خواهش میکنم. - نه! نه، نه، نه.
- ببخشید. - فرار نکن، عزیزم.
فرار نکن.
میبینی، ایزابلا فکر میکنه که اگه من کنار بکشم،
میتونه پرتوی از نور به روحت بتابونه
که تو رو تبدیل به یه جنتلمن کنه.
نه!
فرار نکن.
من دیگه نمیخوام مصداق ضرب المثل نه خود خورد نه کس دهد باشم.
من میرم. تو بمون.
اون مال خودت.
عروسکاتو بهش نشون بده.
نه.
تو مصداق ضرب المثل نه خود خورد نه کس دهد هستی.
تو هیچ علاقه ای بهش نداری. خودت میدونی که نداری.
ولش کن.
چرا باید ولش کنم؟
اگه بوسه میخواد، من بیشتر از همه خوشحال میشم که اجابت کنم.
- این کارو نمیکنی. - من حق دارم
اگه اون انتخاب کنه، و تو هیچ حقی نداری اعتراض کنی.
یادت باشه، من شوهرت نیستم.
تو هیچ حقی نداری که به من حسادت کنی.
منو چنگ نزن، هیتکلیف.
از وقتی برگشتی، من جز مهربونی کاری نکردم.
نه؟
حتی یه بار هم بخاطر ترک کردنت سرزنشت کردم؟
حتی یه توبیخ کوچیک هم کردم؟
تو این سال های گذشته، من نمیدونستم
زنده ای یا مرده.
و تو جرات میکنی منو سرزنش کنی؟
وقتی تقصیر خودته!
من؟
- من چه بدی بهت کردم؟ - چه بدی؟
تو میدونستی که دوستت دارم، و بهش بی توجهی کردی.
نگو که این کارو نکردی.
تو با من خیلی بد رفتار کردی.
میشنوی؟
خیلی بد.
و اگه فکر میکنی که من اینو درک نمیکنم،
پس تو احمقی.
و اگر فکر می کنی چند کلمه شیرین مرا تسلی می دهد،
پس تو یک ابلهی.
و اگر خیال می کنی
که می توانی بدون انتقام با لینتون ازدواج کنی،
من خلافش را به تو ثابت خواهم کرد.
اوه، هیچ صلحی نمی تواند بین ما وجود داشته باشد، کاترین.
من احمق بودم که غیر از این فکر می کردم.
زیرا صلح با تو بدتر از جنگ است.
پس، ممنونم
که راز خانم ایزابلا را به من گفتی.
قسم می خورم که نهایت استفاده را از آن خواهم برد.
زیرا تو می توانی مرا تا حد مرگ شکنجه کنی
برای سرگرمی خودت.
فقط لطفا اجازه بده من هم به همین شکل خودم را سرگرم کنم.
پس او را ببوس.
با او ازدواج کن، اصلا برایم مهم نیست.
برای من هیچ اهمیتی ندارد.
اگر فکر می کردم که واقعا منظورت این است،
گردن خودم را می بریدم.
پس ببرش.
فقط این کار را روی این فرش انجام نده.
زیرا این فرش مورد علاقه ادگار است،
و او از دیدن خراب شدنش بسیار ناراحت خواهد شد.
فکر نمی کنم دیگر باید آقای هیثکلیف را بپذیریم.
هر چه تو بخواهی، عزیزم.
هوم.
هیثکلیف بیچاره.
امشب حوصله تو را ندارم.
اوه، فقط فکر کردم شاید از کمی هم صحبتی خوشت بیاید.
روی میز کنار تخت، جین هست.
بگذار آن همدمت باشد.
اوه؟ اوه، ممنونم، پسر خوب.
تو با پدر پیرت مهربانی، اینطور نیست؟
این یک شوخی تلخ است، پسرم.
اینطور نیست؟
رویای من از آوردن تو به اینجا
این بود که از تو یک جنتلمن بسازم.
اه، و حالا، با نگاه به ما...
...چه کسی می تواند بگوید کدام به کدام است؟
اوم.
هنوز هم هست... کافی نیست، هست؟
نه برای او.
تو هنوز هم فقط حیوان خانگی او هستی.
تو همیشه فقط حیوان خانگی او خواهی بود.
جوزف؟
کاترین.
- او آنجاست؟ هست؟ هست؟ - نکن.
متاسفم، بابا. متاسفم.
متاسفم.
کتی...
خواهش می کنم. خواهش می کنم.
کتی!
- کتی. - دنبالم نیا.
صبر کن.
منو تنها بذار.
- کتی! - منو تنها بذار.
خیس شدی.
نشدم.
- سردته. - نیست!
سرما می خوری می میری. تقصیر خودت میشه.
تقصیر تو میشه!
نه! نه! منو بذار زمین!
باید منو بذاری زمین!
منو نزن.
فقط می خوام خشک نگهت دارم، ای زن بدبخت.
ازت متنفرم.
داری چیکار می کنی؟ نه...
نباید بهش لگد می زدم. کار بدی بود.
فقط می تونم خویشتنداریتو تحسین کنم
که فقط دو بار این کارو کردی.
بارون زیاد طول نمی کشه، کتی. هنوز یه کم آبی تو آسمون هست.
من و تو هر دو می دونیم که دیگه نیست.
چرا منو ترک کردی؟
فکر کردم می کشتم، هیتکلیف.
چرا این کارو کردی؟
چرا من تو رو ترک کردم؟
چرا از من متنفر بودی؟
چرا به قلب خودت خیانت کردی؟
اوه، اون روز صداتو شنیدم، روزی که ادگار رو قبول کردی.
گفتی ازدواج با من برات تحقیرآمیزه.
نه، من... نه.
نه، هیتکلیف، من...
تو همه چیزو نشنیدی. تو همه چیزو نشنیدی.
من گفتم که عاشقتم.
دوستت دارم.
دوستم داشتی؟ دوستم داشتی؟
پس با چه حقی منو ترک کردی؟
جواب منو بده. چه حقی؟
اوه، به خاطر اون علاقه ی پوچی که به لینتون داشتی؟
چون بدبختی، تحقیر، مرگ،
هیچ چیزی که خدا یا شیطان بتونن تحمیل کنن
نمی تونست ما رو از هم جدا کنه.
تو این کارو کردی، به میل خودت.
من قلبتو نشکستم. تو شکستی.
و با شکستن اون، قلب منم شکستی.
پس یه بار دیگه منو ببوس.
و بذار هر دومون لعنت بشیم.
«نزد من آیید، ای تمامی زحمتکشان
و گرانباران،
و من به شما آرامش خواهم داد.»
یوغ مرا بر خود گیرید و از من بیاموزید؛
زیرا من فروتن و افتاده‌دل هستم:
و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت.
کتی.
- کاترین. - بله؟
مراقب خواهی بود، درسته؟
آیا هیتکلیف می‌داند؟
نمی‌دانم منظورت چیست.
اینکه تو بارداری.
نه.
فردا؟
فکر کردم باید متوقف شویم؟
تو یک جای دیگر پیدا خواهی کرد، نلی.
چی؟
تو یک جای دیگر پیدا خواهی کرد.
- یک جای دیگر؟ - فورا.
به چه چیزی به من مظنون هستی؟
خیانت.
چه خیانتی؟
شبی که هیتکلیف ناپدید شد،
او داشت به ما گوش می‌داد.
او شنید. و تو می‌دانستی.
و تو به من نگفتی که او آنجا بود.
تو به من فرصت ندادی تا جبران کنم
چیزی که به بدترین اشتباه زندگی‌ام تبدیل می‌شد.
چرا؟
چرا، نلی؟
می‌دانی چه فکر می‌کنم؟
فکر می‌کنم دوست داری مرا در حال گریه ببینی.
نه به اندازه‌ای که تو دوست داری گریه کنی.
به ادگار خواهی گفت که جای جدیدی پیدا کرده‌ای.
و خواهی رفت.
کجا خواهم رفت؟
اهمیتی نمی‌دهم.
کاترین.
بله، عزیزم؟
فکر می‌کنم بهتر است دیگر
آقای هیتکلیف را نبینی.
- اما، عزیزم، من... - نه.
البته، حق با تو بود،
که از او اینجا استقبال کردی تا سر و سامانی بگیرد.
اما فکر می‌کنم بهتر است اکنون این ارتباط را قطع کنیم، اینطور نیست؟
بسیار ناراحت‌کننده خواهد بود
اگر کسی مهربانی ذاتی تو را
با چیز نامناسبی اشتباه بگیرد.
به خصوص با توجه به شرایط تو.
البته.
مثل همیشه حق با شماست.
ممنونم عزیزم، که من رو از حماقت خودم نجات دادی.
داری چی میخونی؟
اوه، فقط یه سری مزخرفات احمقانه.
این دیگه چی بود؟
وقتی باد تغییر میکنه، پرستوها راهشون رو گم میکنن.
- بذار من ببینم. - نه.
خواهش میکنم. نمیخوام زجر بکشه.
اگه اینجوری حالت بهتر میشه.
کجایی؟ میدونم اینجایی.
دیوونه شدی؟ پنجره رو شکستی.
کاترین، همه چی مرتبه؟
بله، عشق من.
خب، برگرد داخل.
اون نمیتونه ما رو ببینه.
کافیه.
زود باش. برگرد داخل.
متاسفم، عزیزم.
هوا خیلی سرده. مریض میشی.
من سرما رو دوست دارم.
بله، ولی ممکنه پسرمون دوست نداشته باشه.
بهم بگو.
بچه منه؟
نه، نیست.
از کجا میتونی مطمئن باشی؟
قبل از برگشتنت هم مطمئن بودم.
متاسفم.
بچه ادگاره.
فکر کردی برام مهمه؟
ای شیطان صفت.
تعجب میکنم که اون عرضه اش رو داشته.
تعجب میکنم که جرات کرده بهت دست بزنه.
از کارهایی که ادگار جرات میکنه انجام بده، شوکه میشی.
هیچوقت نمیبخشمت.
میدونی این چطوری کار میکنه؟
دوست داری بهت نشون بدم؟
کتی درست میگفت.
من زمختم
و بیرحم
و سرد و بی احساس.
میخوای متوقف کنم؟
ایزابلا؟
همه چی مرتبه؟
اه. موجود کثیف.
گریه رو تموم میکنی؟
زود باش. من باهات ازدواج کردم، مگه نه؟
تنها چیزی که باید ازت بپرسم اینه، به سن ازدواج رسیدی؟
بله.
- آزادی که ازدواج کنی؟ - بله.
او یک احمقه.
کاترین، من میتونم خیلی چیزها رو تحمل کنم.
اما اینکه تو بخاطر اون شیطان اشک بریزی رو تحمل نمیکنم،
جلوی چشمای من.
دیگه کافیه. باشه؟ کافیه.
آیا شما برای ازدواج آزاد هستید؟
بله.
تبریک میگم. میتونید عروس رو ببوسید و غیره.
خیلی متاسفم.
- نمیتونم جلوی خودمو بگیرم. - بخاطر خدا، میگیری.
جلوی خودتو میگیری.
تا وقتی حالت خوب نشده، از جلوی چشمام دور شو.
این کارها زشته، کتی.
به خودت مسلط باش.
نلی عزیز،
میدونم که ادگار نامه ای از من رو قبول نمیکنه،
برای همین پیش تو اومدم.
نمیتونم شروع کنم به توصیف
سختی های این دو هفته ی اخیر.
جستجوت برای یه شغل چطور پیش میره؟
پیش نمیره. ادگار منعش کرده.
هوم. واقعا؟
باز هم،
به نظر میرسه ناامیدی من، خوش شانسی توئه، نلی.
امیدوارم سرزنش کردن من آرومت کنه.
بهت گفتم که اونا نامه رو نمیخونن.
خب، نامه به اندازه کافی تکان دهنده نبود،
وگرنه نلی نشونشون میداد.
فکر میکردم خیلی دردناک بود.
نمیتونسته باشه، وگرنه جواب میدادن.
خب، اگه به صلاحیت من شک داری،
پس چرا خودت یه نامه نمینویسی؟
اوه، نه... نمیتونی.
هوم.
یکی دیگه بنویس...
مستقیما برای کتی.
خیلی وقته گذشته. باید کاترین رو ببینم.
اگه الان کوتاه بیای، چطور بهت احترام میذاره؟
فکر کن اگه بهش دلداری بدی، چه اجازه هایی بهش میدی.
این چیزی کمتر از تایید کردنش نیست.
نباید ببینیش.
مقاومت کن. بهش نشون بده که کوتاه نمیای.
حالا که هیتکلیف برگشته، این از همیشه مهمتره.
هیتکلیف برگشته؟
ایزابلا نامه نوشته. اونا توی ارتفاعات هستن.
اون خیلی مشتاقه که شما رو ببینه.
خب، اون هر چقدر که میخواد میتونه آرزو کنه، اما بی فایده ست.
بهش بگو میتونه به درک واصل شه، اصلا برام مهم نیست،
و به همسرم بگو که به خودش مسلط باشه.
من دوباره نظم رو به این خونه برمیگردونم.
دیگه چند هفته باید این وضعیت رو تحمل کنیم؟
برات خوب نيست. براي بچه هم خوب نيست.
- بچه از دست رفت. - کِی؟
خونریزی داشتی؟
نه.
اگه خونریزی نداشتی، پس بچه سالمه.
اگه تو میگی.
تمومش کن کتی،
وگرنه در خطر خواهی بود
که برای همیشه محبت ادگار رو از دست بدی.
هیتکلیف رفته. باید قبولش کنی.
ثروت خانم هیتکلیف تو لندنه، و...
اونطوری صداش نکن.
- این اسمشه. - این اسم منه.
من اسمشو گذاشتم. اون مال منه.
اوه، خفه شو. اسمش کاترینه.
اوه، نلی. چی میخوای؟
این چیه؟
این وحشتناکه. ایزابلا، فورا بیا.
ایزابلا، بمون.
نمیبینی که حتما ازت متنفره؟
آره.
روزی صد بار اینو میگه.
و با این حال...
ایزابلا، اگه تو رو برای نصف روز تنها بذارم،
پس به کاترین بگو
بالاخره همتای خودم رو در پستی پیدا کردم.
نگاه کن.
من همچین چیزی بهش نمیگم.
من نمیخوام تو این ماجرا هیچ نقشی داشته باشم.
به خاطر خدا، هیتکلیف.
ایزابلا، بذار ببرمت خونه.
دوباره برای کتی نامه بنویس.
اون نمیتونه تا ابد منو نادیده بگیره.
نلی، نامه ای برام اومده؟
هیچ نامه ای.
کتی، بیا الان آتش بس کنیم.
چون این سکوت هر دوی ما رو میکشه.
من هر روز و هر شب منتظرت میمونم.
چرا جواب نمیدی؟
دوستت دارم. دوستت دارم.
دوستت دارم.
کتی!
کتی، چرا این کارو کردی؟
متاسفم.
تمومش کن. تمومش کن.
دیگه کافیه. کافیه. از تخت بیا بیرون.
می ترسم نتونم.
میتونی.
میتونی، ای موجود خودخواه و شرور.
میتونی.
من این نمایش مضحک رو دیگه تحمل نمیکنم.
حتی یک لحظه هم بیشتر.
شما منزجر کننده اید. هردوتون منزجر کننده اید.
از تخت بیا بیرون.
آه، دوباره نلی نقش خائن رو بازی کرد.
نلی دشمن پنهان منه.
چه مرگشه؟
نلی، 'نمایش'؟ اینها نشانه های سپسیس (عفونت خون) هستند.
اون گفت بچه یه مدتیه که مرده.
فکر کردم یه تظاهره.
یه 'تظاهر'؟
پس تو یه شکنجه گری.
به خاطر خدا.
آقا.
نمیتونم تصور کنم چه نفرتی توی قلبت بوده
که اجازه دادی این اتفاق بیفته، ولی نمیذارم نزدیکش بشی.
برو بیرون. الان. برو.
برو!
دکتر کجاست؟
نه، نه.
نه، نرو. لطفا، نلی.
فکر کنم باید برم.
هرچی که بود،
مطمئنم منظوری نداشتی.
اوه...
ولی فکر کنم داشتم.
من نمیگم.
نلی...
بله؟
هیتکلیف... هیتکلیف...
گفتم منو میکشی.
نگاه کن.
نه، نه، نه.
نه، تو تا فردا خوب میشی.
هوم؟ هوم؟
به تعداد دفعاتی که ادعا کردی داری میمیری فکر کن.
حداقل هزاران بار.
تو خوبی.
تو خوب خواهی شد.
متاسفم.
از روم بلند شو. میکشمت.
هیتکلیف، نکن.
نمیخوای ببینی...
اوه، نه.
نه، نه، نه.
هیتکلیف...
چی؟
کتی؟ کتی؟
چـ...
دکتر رو خبر کن! به خاطر خدا،
یکی دکتر رو خبر کنه!
تو خوبی. حالت خوبه.
عشق من، عشق من.
درد شیرین من.
فقط نرو. نه.
نه، نه، نرو.
غیر قابل وصفه.
من نمی تونم بدون زندگیم زندگی کنم.
من نمی تونم بدون روحم زندگی کنم.
تو... تو گفتی من تو رو کشتم.
پس منو تسخیر کن.
متاسف نباش.
هیچ وقت برای من متاسف نباش، کتی.
چون من این کارو بازم و بازم انجام میدم.
پس ما محکومیم.
من چیکار میتونم بکنم؟
هیچی.
کتی؟
کاترین ارنشاو...
من تا روزی که بمیرم دوستت خواهم داشت...
و تا ابد بعد از اون.