‫[بر اساس اتفاقات واقعی]
‫[ژوئن 1787]
‫[ده سال از امضای اعلامیه استقلال و ‫چهار سال از پایان جنگ انقلاب می‌گذرد.]
‫[ایالات متحده از یک دولت ‫چندپاره و ناکارآمد رنج می‌برد.]
‫[از سر ناچاری، هر ایالت ‫نمایندگانی را به نشستی در فیلادلفیا فرستاد]
‫[نشستی که به کنوانسیون قانون اساسی معروف شد.]
‫[من بارها در طول جلسات به آن ‫خورشید پشت صندلی رئیس نگاه کرده‌ام،]
‫[بی‌آنکه بتوانم تشخیص دهم ‫در حال طلوع است یا غروب…]
‫[بنجامین فرانکلین]
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫بله! ولی به چه قیمتی؟
‫من قبول نمی‌کنم که شما...
‫ترجیح می‌دم زیر سلطه یه پادشاه برم
‫تا به چنین سرنوشتی تن بدم.
‫شما نمی‌تونید این عقیده رو بپذیرید، آقای مارتین،
‫که وقتی این مستعمره‌ها ‫از بریتانیا مستقل شدن،
‫از همدیگه هم مستقل شدن.
‫و وقتی این کشور ‫اعلام استقلال کرد،
‫ما این کار رو به صورت انفرادی ‫نکردیم، بلکه متحد انجامش دادیم!
‫موافقم.
‫و امیدوارم بتونم
‫به ایالت‌های کوچیک
‫اطمینان بدم که
‫داخل اتحادیه جاشون امن‌تر هست
‫تا اینکه بخوان ازش جدا باشن.
‫واقعا باید فکر کنیم،
‫آقای همیلتون، که مردم آمریکا،
‫که انقدر حواسشون به منافع‌شونه،
‫و انقدر نسبت به آزادی‌هاشون حساسن،
‫هم شمشیرشون و هم پولشون رو
‫بدن دست یه نهاد از دولت؟
‫هرگز چنین کاری نمی‌کنن.
‫و اصلا هم نباید بکنن.
‫پس آقای میسون طرفدار هرج‌ومرجه.
‫از استبداد فدرالی تو که بهتره، همیلتون.
‫درسته، درسته.
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫بقای این کشور
‫- باید مهم‌ترین دغدغه‌مون باشه. ‫- بله!
‫درسته.
‫اگه بریتانیایی‌ها دوباره حمله کنن،
‫بذارید یادتون بندازم، ‫اونا شش تا قلعه مسلح
‫در غرب و شمال ما دارن،
‫ما هیچ اختیاری برای تشکیل ‫یه ارتش برای جنگیدن نداریم.
‫و حتی اگر هم داشتیم،
‫پولی نداریم که به سربازها بدیم.
‫اون پول کاغذی که ‫کنگره سفارش چاپش رو داد
‫و دکتر فرانکلین و بقیه چاپش کردن
‫عملا هیچ ارزشی نداره.
‫بهترین کاربردش توی مستراحه.
‫و چرا پیرِ این مجمع
‫انقدر ساکت نشستن؟
‫هوم؟
‫اوه، بله. خب...
‫آقای همیلتون، من معتقدم که...
‫کسی که زیاد حرف می‌زنه،
‫زیاد هم اشتباه می‌کنه.
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫«ترجمه از آرام متین»
‫بنجامین، صبر کن منم بیام!
‫[70 سال قبل]
‫بنجامین، صبر کن منم بیام!
‫بابا عصبانی می‌شه.
‫بابا لازم نیست بفهمه.
‫پس بهش نگو.
‫ممنونم، دوست کوچولوی من.
‫باز دیر کردی.
‫بازم خیسی.
‫ببخشید، پدر.
‫خب، تونستی از دریاچه رد شی؟
‫کی بهت گفت؟
‫یه شمع کوچیک ‫هزار تا شمع رو روشن می‌کنه.
‫جینی!
‫می‌دونم شمع‌سازی
‫اونقدرا هم خیال‌انگیز نیست، بنجامین،
‫ولی خدمتش اینه که به خونه‌های تاریک نور میاره
‫و به دل‌های سرد گرما می‌ده.
‫۵، ۱۰، ۱۵،
‫۱۶، ۱۷ تا شمع،
‫یکی برای هر کدوم از بچه‌هام.
‫تو دهمین پسر منی.
‫می‌دونی چرا ‫این موضوع خاصت می‌کنه؟
‫تو نذر منی،
‫حسابت از برادرها و خواهرهات جداست،
‫مثل یه پیشکش برای خدا.
‫برای همین نزدیک بود ورشکست بشم
‫- تا بفرستمت به اون مدرسه. ‫- ازش متنفر بودم.
‫با این حال شاگرد اول کلاس بودی.
‫دست خدا رو سرته، و...
‫فکر می‌کنم تو رو صدا زده،
‫بنجامین فرانکلین، که یه واعظ بشی.
‫من نمی‌خوام واعظ بشم، بابا.
‫- واعظ‌ها خسته‌کننده هستن. ‫- واعظ‌ها خسته‌کننده نیستن.
‫پس چرا هر یکشنبه ‫وسط جلسه خوابت می‌بره؟
‫اونا بدون هیچ مدرکی نتیجه‌گیری می‌کنن.
‫بدون مدرک؟
‫اونا احمقن.
‫بنجامین!
‫من فقط نمی‌خوام پشت منبر گیر بیفتم
‫و چیزایی رو بخونم که بقیه نوشتن.
‫می‌دونم.
‫تو می‌خوای کسی باشی که خودش می‌نویسه.
‫آره.
‫برادرت جیمز ‫امروز صبح اومد پیشم.
‫گفت می‌تونه از کمکت ‫تو چاپخونه‌ش استفاده کنه.
‫واقعاً؟
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫ولی دعای خیر من همراهته.
‫من کارهای خوبی می‌کنم، بابا. ‫کارهای بزرگ.
‫می‌دونم که همینطوره، پسرم.
‫ولی وسط همه‌ی این کارهای خوبی که می‌کنی،
‫نذار خورشید ‫روی ایمانت غروب کنه.
‫اوه، و هنوز هم نذر منی.
‫پیشکش من به خدا.
‫این عوض نمی‌شه.
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫- اجازه هست؟ ‫- ریاست جلسه اعلام می‌کنه
‫که آقای جیمز مدیسون ‫آخرین صحبت‌های امروز رو انجام بدن.
‫من حرف‌هایی که ‫قبلا گفته شد رو تایید می‌کنم،
‫اینکه اگه به‌زودی در این مجمع
‫به ثبات نرسیم،
‫همه‌ی تلاش‌هامون بی‌فایده می‌شه،
‫و آزادی که با سختی به دست آوردیم
‫برای همیشه میان خودمون ‫و نسل‌های آینده از بین می‌ره.
‫من حکومت‌های باستانی رو حسابی بررسی کردم،
‫و به نظر میاد همین حالا داریم طرحی بنا می‌کنیم
‫که برای همیشه سرنوشت
‫حکومت دموکراتیک رو ‫برای بشریت تعیین می‌کنه.
‫درسته، درسته.
‫این مجمع نباید شکست بخوره، آقایون.
‫با اینکه سر خیلی چیزها توافق نداشتیم،
‫فکر می‌کنم حداقل ‫سر این یکی موافق باشیم.
‫درسته، درسته.
‫پیشنهاد می‌کنم جلسه رو تموم کنیم.
‫تایید می‌کنم.
‫جلسه تمومه.
‫ژنرال، یه چیزی ذهنم رو درگیر کرده.
‫اون خورشید بالای صندلی‌تون،
‫در حال طلوعه یا غروب؟
‫وقتی عَموم پِیتون، ریاست اولین
‫کنگره قاره‌ای رو بر عهده داشت،
‫همیشه تعریف می‌کرد که چطور جمع می‌شدن
‫و به عنوان یه مجمع دعا می‌کردن.
‫ولی اون زمان فرق داشت.
‫هی، هی، ‫پولت اینجا به درد نمی‌خوره.
‫نمی‌تونم نون بخرم. درستش کن.
‫پدربزرگ.
‫ممنون از زحمات‌تون، آقایون.
‫بهتون گفته بودم این مرد جوان کیه؟
‫ایشون بنجامین فرانکلین باخ‌ـه، ‫صاعقه‌گیر دوم.
‫- دوم. ‫- آهان.
‫صاعقه‌گیر دوم.
‫بس کن، پدر.
‫می‌تونی به بِنی افتخار کنی.
‫از صبح یه لحظه هم ننشسته، ‫حتی برای غذا خوردن.
‫من ترجیح می‌دم بدون شام بخوابم...
‫تا اینکه بدهکار از خواب بیدار شم.
‫این حرف رو کسی می‌زنه که ‫می‌گه خونه، خونه نیست
‫مگر اینکه توش غذا باشه.
‫بیا بریم، آلایزا.
‫امیدوار بودم قبل از اینکه ‫بری خونه، پیشرفتم رو ببینی.
‫بِنی،
‫چاپخونه خونه‌ی منه.
‫خب، تو توی یک هفته ‫بیشتر از ما توی پنج هفته
‫پیشرفت کردی.
‫یه روز پربار دیگه بود؟
‫اگه قرار باشه یه درخت رو ‫از روی میوه‌هاش قضاوت کنیم،
‫اون جلسه بیشتر شبیه ‫یه بوته‌ی خار بود و دردناک‌تر از نقرسم.
‫دستگاه چاپ و ‫حروف‌چینیت امروز صبح رسید.
‫اوه.
‫خب...
‫فکر کنم هر داستانی که می‌شد ‫باهاشون تعریف کرد رو گفتم.
‫حالا مال تو هستن.
‫تو همین‌جوریش هم ‫خیلی چیزها به من دادی.
‫تو جلوی خونه‌ت برام
‫یه چاپخونه ساختی.
‫به یه خط دفاعی اول ‫در برابر مهمون‌های ناخواسته نیاز داشتم.
‫مهمون‌ها مثل ماهی هستن، ‫بعد از چند روز بو می‌گیرن.
‫این جلسه تا کی قراره ادامه داشته باشه؟
‫به اندازه‌ای که 13تا معمار
‫یه سازه بسازن که سر پا بمونه.
‫جزیره رود،
‫که از این به بعد ترجیح می‌دم ‫بهش بگم جزیره‌ی یاغی،
‫حتی اینجا حضور ندارن،
‫ولی فکر کنم مختارن که نیان.
‫انگار همه مختارن ‫هر کاری دلشون می‌خواد بکنن.
‫یه کلمه‌ای که یه زمانی ‫ما رو کنار هم نگه می‌داشت
‫الان داره برای جدا کردنمون ‫استفاده می‌شه.
‫اگه شکست بخوره چی؟
‫اون وقت ما اونا رو ناامید کردیم.
‫یه طوفان دیگه داره میاد.
‫از زمان آتش‌سوزی بزرگ بوستون،
‫هر صدای رعد و هر برقی از دوردست
‫یه آتش از ترس تو دل‌ها روشن می‌کنه.
‫آرومش کنیم یا شعله‌ور؟
‫ببخشید؟
‫خب، مثل یه چاپخونه‌چی حرف می‌زنی
‫که تازه اولین تیترش رو پیدا کرده.
‫واقعا؟
‫حالا می‌تونی آرومشون کنی ‫با یه چیزی مثل این:
‫«یک لطف و عنایت ماورایی ‫از آسمان خواهد بارید،
‫شعله‌ها رو خاموش می‌کنه ‫و شهر برادرانه رو نجات می‌ده.»
‫- یا؟ ‫- یا...
‫می‌تونی حسابی ‫ترس بندازی به جونشون.
‫«روز داوری رسیده.
‫فیلادلفیا فقط ‫یک صاعقه فاصله داره
‫تا به یک مشت خاکستر تبدیل بشه.»
‫با همین حروف ‫می‌تونی هر کدوم رو بنویسی.
‫هر دوتاش هم روزنامه می‌فروشه، بنی.
‫و تو کدومش رو انتخاب می‌کنی؟
‫آه،
‫اون صندوقچه‌م رو از اونجا بیار.
‫از بین همه اسم‌های مستعارت،
‫کدوماش آروم‌کننده بودن ‫و کدوماش شعله‌ور کننده؟
‫بستگی داره از کی بپرسی.
‫خب اینجا مارتای محتاط رو داریم،
‫- اه، هری خیرخواه. ‫- هوم.
‫اوه، البته، ریچارد فقیر.
‫وای، دوستای قدیمیم.
‫آه.
‫هوم.
‫الان از همیشه هم واقعی‌تره.
‫این‌ها مال کیه؟
‫«۸ نوامبر ۱۷۳۹،
‫کشیش جورج ویتفیلد ‫از انگلستان رسیده
‫تا مستعمره‌ها رو بیدار کنه.»
‫جورج ویتفیلد؟
‫ویتفیلد.
‫اسمش جورج ویتفیلدـه.
‫اون آروم می‌کرد یا شعله‌ور؟
‫هر دو.
‫«از دوران کودکی‌ام تا دورانی که
‫در دانشگاه آکسفورد بودم،» ‫بخش اول.
‫چرا دفترهای خاطراتش پیش توئه؟
‫یه دوست قدیمی بود.
‫تو با یه واعظ دوست بودی؟
‫هنوز زنده‌ست؟
‫اون توی انقلاب نقش داشت؟
‫پدربزرگ؟
‫بنی...
‫جورج ویتفیلد خودِ انقلاب بود.
‫[گلاستر، انگلستان - 1726] ‫وای، من چه برده‌ی پست و حقیری هستم!
‫آیا عجیب و هولناک نیست که این بازیگر
‫فقط در یک داستان، در یک رویای پرشور...
‫باز گذاشتی بقیه ‫همه کارها رو انجام بدن.
‫آخه اینجاشه که هملت ‫دلش می‌خواست بازیگر بشه.
‫مثل تو،
‫که پشت نقاب قایم شدی.
‫من از همه‌شون بازیگر بهتری هستم.
‫حداقل مادرت رو که قانع کردم.
‫لبخند بزن، جورجی.
‫جمعش کن.
‫از دست‌هات استفاده کن!
‫یه بازیگر باید ‫از دست‌هاش استفاده کنه!
‫یه روزی تو هم اون بالا می‌ایستی، پسرم.
‫صحنه را با اشک‌هایش غرق می‌کرد.
‫- نمایش همان چیزیست که... ‫- یه روزی.
‫با آن وجدان پادشاه را گیر می‌اندازم!
‫وای، من چه برده‌ی پست و حقیری هستم!
‫از اینجا بگو، جورجی.
‫قدرت اینجا نیست، اینجاست.
‫دوباره.
‫اوه!
‫نه، دوباره.
‫اوه!
‫آره، آره! همینه، جورجی!
‫حسش کردی؟
‫آره، حسش کردم.
‫حالا کل جمله رو همین‌جوری بگو.
‫وای، من چه برده‌ی پست و حقیری هستم!
‫اشک در چشمانش.
‫پریشانی در چهره‌ش.
‫صدایی شکسته.
‫تمام وجودش هماهنگ ‫با احساسی که در ذهنش است.
‫و همه‌ی این‌ها برای هیچ‌چیز.
‫اوه، چه می‌شد اگر او
‫انگیزه و اشتیاقی که من دارم را داشت!
‫صحنه را با اشک‌هایش غرق می‌کرد.
‫با حرف‌های هولناکش ‫گوش همه را می‌برید.
‫گناهکاران را دیوانه می‌کرد ‫و بی‌گناهان را وحشت‌زده.
‫نادان‌ها را گیج می‌کرد ‫و همه را مات و مبهوت.
‫این نمایش همان چیزیست که
‫با آن وجدانِ پادشاه را گیر می‌اندازم.
‫آفرین.
‫وجدانِ پادشاه رو گیر می‌اندازی ‫و همینطور دل مامانت رو.
‫تو انقدر خوبی که می‌تونی ‫روی هر صحنه‌ای توی لندن بازی کنی.
‫نه با این چشم و لهجه‌ی یه آدم فقیر.
‫خب، اگه صحنه نشد، ‫میری روی منبر کلیسا.
‫مامان.
‫ولی صدات...
‫برم پشت یه منبر خاکی با یه ‫کلاه‌گیس خارش‌آور حبس بشم؟
‫- اوه. ‫- هرگز.
‫بازیگرها باعث می‌شن ‫مردم یه چیزی حس کنن.
‫واعظ‌ها فقط خوابشون می‌کنن.
‫«ای خدا.
‫زود باش و نجاتمون بده.»
‫«ای پروردگار، ‫بشتاب و کمکمون کن.»
‫می‌بینم که بازیگر کاراکترهای خاص هم هستی.
‫همیشه هم خواهم بود، آقای برتون.
‫ازش استفاده کن.
‫حقیقت رو بازی کن.
‫از هر چیزی که زندگی ‫سرت میاره استفاده کن.
‫بگیر.
‫حالا همه‌ی راز‌هام رو بهت دادم.
‫این...
‫روی هر صفحه یادداشت نوشتی. من...
‫- نمی‌تونم قبولش کنم. ‫- فرض کن قبل از اینکه
‫پاییز امسال بری آکسفورد، ‫یه جور مطالعه‌ی اجباریه.
‫الیزابت،
‫من صد گینی می‌دادم
‫اگه فقط می‌تونستم «اوه» رو
‫به همون قدرتی بگم که پسرت میگه «اوه».
‫اون...
‫فوق‌العاده‌ست،
‫و به آموزش بیشتری نیاز داره
‫تو بیان، تفسیر ‫و فن بیان.
‫آکسفورد همه‌ی این‌ها ‫و حتی بیشتر رو بهش میده.
‫ناپدریش فرار کرد ‫و همه‌چیز رو با خودش برد.
‫ما هیچ‌وقت از پسش برنمیایم.
‫اون می‌تونه به عنوان خادم بره،
‫تا به دانشجوهای ‫به‌اصطلاح مرفه‌تر خدمت کنه.
‫در عوض همون سطح ‫از آموزش رو می‌گیره،
‫به شرطی که به کارهاشون برسه،
‫کتاب‌هاشون رو حمل کنه ‫و بهشون غذا بده.
‫واضحه که با اینجور کارها غریبه نیستی.
‫تنها چیزی که لازم داری ‫یه توصیه‌نامه از یه فارغ‌التحصیل آکسفوردـه.
‫خب، ما که ‫هیچ فارغ‌التحصیل آکسفوردی نمی‌شناسیم.
‫اونا برای ترم پاییز منتظر تو هستن.
‫یادت باشه سرچشمه‌ی قدرتت کجاست.
‫وقتی لحظه‌ش رسید،
‫بترکونش، جورج.
‫وای، من چه برده‌ی پست و حقیری هستم!
‫اوه، چه میشد اگر او
‫انگیزه و اشتیاقی که من دارم را داشت!
‫بدون من چطور سر می‌کنی؟
‫تو... همیشه قرار بود ‫روی صحنه‌های بزرگ‌تر بدرخشی.
‫دوستت دارم، مامان.
‫منم دوستت دارم، پسرم.
‫[دانشگاه آکسفورد - 1732]
‫همین الان بهم غذا دادی، پسرک فقیر.
‫چرا اون چشم سالمت رو
‫نمی‌بری اون طرف صورتت؟
‫احمق، کیک من کو؟
‫باشه بچه‌ها، بسه دیگه.
‫نه، سیوارد.
‫فکر نکنم هنوز بس باشه.
‫ببخشید، دکتر تک‌چشم!
‫گل گفتی، دکتر تک‌چشم!
‫این یکی عالی بود.
‫آقایان حاضر در جمع،
‫مایلم ایشون رو بهتون معرفی کنم: ‫دکتر تک‌چشم!
‫تک‌چشم! تک‌چشم!
‫بسه! کافیه!
‫- تک‌چشم... ‫- اوه، نگاه کنید، بچه‌ها.
‫ویلیام فکر می‌کنه قهرمانه.
‫- اوه. ‫- خب بفرما قهرمان، پاشو وایسا.
‫اوه، درسته، ‫همین الان هم وایسادی.
‫هی، جناب نازپرورده!
‫بفرما جلو. هر چی می‌خوای ‫به این خدمتکار یه‌چشم بگو.
‫من می‌تونم تحملش کنم، ولی ‫برمی‌گردی و یکی از خودتون رو ضایع می‌کنی؟
‫شماها هیچی نیستید ‫جز یه لونه عنکبوت.
‫هیچ چیز ارزشمندی ندارید، ‫جز پول باباهاتون.
‫اون حداقل یه کم قلب داره!
‫ممنون، دکتر تک‌چشم
‫برای این تشخیص ‫دانشمندانه و فرهیخته‌تون.
‫تموم شد؟
‫من که تموم کردم.
‫فکر کنم شکمم دیگه سیر شده.
‫اوه!
‫جمعش کن.
‫اوه.
‫نوش جان.
‫اوپس.
‫نه... خودم جمعش می‌کنم.
‫لباس شیکت رو کثیف نکن.
‫نازپرورده.
‫لونه عنکبوت.
‫احمق‌هایی که مثل شاهزاده‌ها لباس پوشیدن.
‫اوهوم.
‫بابت رفتاری که باهات داشتن متاسفم.
‫نمی‌تونم بگم بهش عادت ندارم.
‫اسم من ویلیام‌ـه.
‫سیوارد.
‫دکتر تک‌چشم.
‫اونا کی هستن؟
‫عضو باشگاه مقدسن.
‫پروانه‌های انجیل،
‫ولی به نظر بی‌آزار میان.
‫فقط باهاشون راه بیا. ‫به‌زودی میرن.
‫- ببخشید. ‫- عصر بخیر، آقایون.
‫اینجا کاری برای شما نیست.
‫تو همونی هستی که دیروز ‫کفش‌های ما رو برق انداختی؟
‫احتمالا. آره.
‫ما می‌خوایم لطفت رو جبران کنیم.
‫اسم من جان وسلی‌ـه.
‫اینم برادرم، چارلزـه.
‫خدا همراهت باشه.
‫شما... یه مشت تندرو هستید؟
‫ما مسیحی هستیم.
‫و اگه تندرو باشیم، ‫در عشق‌مون به خداست
‫و به مردم.
‫اوه... این چیه؟
‫خدایی که ما می‌پرستیم تو رو می‌بینه
‫و ما رو برانگیخته ‫که بهت خدمت کنیم.
‫لطفا بشین.
‫♪ ای عشق الهی ♪
‫♪ برتر از همه عشق‌ها ♪
‫♪ ای شادی آسمان، ‫به زمین بیا ♪
‫♪ در ما قرار بده ♪
‫♪ آن جایگاه فروتنانه‌ات را ♪
‫♪ و همه وفادارانت را ‫با رحمتت تاج‌گذاری کن ♪
‫♪ ای عیسی، تویی ♪
‫♪ سراسر شفقت ♪
‫♪ عشق پاک و بی‌کران ♪
‫♪ تویی ♪
‫♪ به دیدار ما بیا ♪
‫♪ با نجاتت ♪
‫♪ و وارد هر دل لرزانی شو ♪
‫همه ما در نظر خدا برابر هستیم،
‫چه یه فرد معمولی باشی
‫چه یه خدمتکار ‫با کیک چسبیده به کفشش.
‫♪ پایان ایمان ♪
‫♪ همانند آغازش ♪
‫♪ دل‌های ما را ♪
‫♪ آزاد کن ♪
‫آزادی... همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند،
‫این بیشتر شبیه ‫فریاد یه انقلاب‌ـه.
‫بخش اول.
‫بخش دوم.
‫مادر عزیزم، ‫درس‌هام خوب پیش می‌ره.
‫فن بیانم خیلی بهتر شده.
‫از اون مهم‌تر،
‫تغییری در بدبیاری‌هام ایجاد شده.
‫مهربان‌ترین گروه مردانی ‫که تا به حال دیدم
‫من رو به جمع خودشون دعوت کردن ‫که بهشون میگن «باشگاه مقدس».
‫ما کتاب‌های مقدس رو مطالعه می‌کنیم، ‫دعا می‌کنیم، برای عبادت جمع می‌شیم،
‫و برای فقرا ‫غذا و لباس می‌بریم.
‫دیروز، ‫وقتی به زندانی‌ها سر می‌زدیم،
‫احساس عجیبی از گرما ‫در دلم پیدا کردم.
‫- هللویا، خدا را شکر. ‫- جان...
‫نباید براشون ‫کتاب مقدس بخونیم؟
‫ما دست‌ها و پاهای مسیح هستیم.
‫ای عیسی مهربان...
‫دست‌ها و پاها؟
‫نامش مبارک باد...
‫پس صداش چی؟
‫کلام خدا.
‫اشتیاقت رو تحسین می‌کنم،
‫ولی اینجا صدها زندانی هست.
‫اگه برای تک‌تکشون ‫کتاب مقدس بخونیم، ساعت‌ها طول می‌کشه.
‫نه یکی یکی. همه‌شون با هم.
‫همه‌شون با هم؟
‫و پیشنهاد می‌کنی ‫چجوری این کار رو بکنیم؟
‫از اینجا.
‫خدا بهتون برکت بده.
‫قرائتی از کلام خدا،
‫از کتاب یوحنا، البته.
‫«نیکودیموس، اون فریسی، ‫شب پیش عیسی آمد
‫و به او گفت،
‫ما می‌دانیم تو معلمی هستی ‫که از طرف خدا آمده‌ای،
‫چون هیچکس نمی‌تواند ‫این نشانه‌هایی که تو انجام می‌دهی را
‫انجام دهد، ‫مگر اینکه خداوند با او باشد.
‫عیسی جواب داد، ‫به‌راستی به شما می‌گویم،
‫هیچکس نمی‌تواند ‫پادشاهی خدا رو ببیند
‫مگر اینکه دوباره متولد شود.
‫نیکودیموس پرسید، ‫چطور ممکن است؟
‫چطور ممکن است کسی برای بار دوم
‫به رحم مادرش برگردد ‫و دوباره متولد شود؟
‫و عیسی جواب داد، ‫به‌راستی به شما می‌گویم،
‫جسم، جسم را به دنیا می‌آورد،
‫اما روح، ‫روح را به دنیا می‌آورد.
‫از اینکه گفتم دوباره باید متولد شوی
‫تعجب نکن.
‫باد هر جا که بخواهد می‌وزد.
‫صدای آن را می‌شنوی،
‫اما نمی‌دانی از کجا می‌آید.
‫یا به کجا می‌رود.
‫پس برای هرکس که ‫از روح متولد شده، همینطور است...
‫چون خداوند آن‌قدر جهان را دوست داشت...
‫خداوند آن‌قدر تک‌تک شما را دوست داشت.
‫دوست داشت.
‫او پیامبرش را فرستاد...
‫تا هرکس به او ایمان بیاورد
‫و نام او را بخواند
‫در گناهانش هلاک نشود...
‫بلکه حیات جاودان داشته باشد.
‫او نیامد تا ما را محکوم کند.
‫او ما را دوست دارد.
‫یه کم آب دارید؟
‫لطفا یه کم آب براش بیارید.
‫داری چیکار می‌کنی، جورج؟
‫همون کاری که تو برای من کردی.
‫به حرف‌هایی که الان خوندم باور داری؟
‫بله.
‫منم همین‌طور.
‫می‌خوای این عیسی رو بشناسی؟
‫بله.
‫منم همین‌طور.
‫من از اینجا نمی‌رم تا وقتی که پای
‫تک‌تک زندانی‌ها شسته بشه.
‫جورج، این کار...
‫کل روز و کل شب طول می‌کشه، می‌دونم.
‫تو برای من این کار رو کردی، ‫منم برای اونا می‌کنم،
‫حتی اگه مجبور باشم تنها باشم.
‫تو توی این کار تنها نمی‌مونی.
‫اشکالی نداره. ‫خودت رو به نور بسپار.
‫مامان، باورت میشه؟
‫من.
‫نمی‌دونم باید به خودم بخندم یا گریه کنم
‫وقتی اعتراف می‌کنم که ‫دیگه نمی‌خوام بازیگر بشم،
‫بلکه می‌خوام یه واعظ بشم.
‫منبر میشه صحنه‌ی من.
‫اگه به‌عنوان یه بازیگر ‫بتونم داستان ساختگی رو باورپذیر کنم،
‫تصور کن چی میشه
‫اگه حقیقت رو از ته دلم بگم.
‫هر روز داشتم ‫روی مزمور ۱۳۹ فکر می‌کردم،
‫خداوندا، قلبم را جست‌وجو کن.
‫ببین آیا در من راه نادرستی هست
‫و مرا به راه جاودان هدایت کن.
‫بیشتر از هر کس دیگه‌ای دعا می‌کنم.
‫بیشتر از هر کس دیگه‌ای روزه می‌گیرم.
‫باعث می‌شم پدر آسمانیم بهم افتخار کنه.
‫تا مدتی ازم خبری نمی‌شنوی،
‫چون وارد دوره‌ای از روزه‌داری می‌شم،
‫کنار گذاشتن همه لذت‌های دنیوی.
‫دوستت دارم، مامان.
‫پسرت که از خدا می‌ترسه، جورجی.
‫جورج!
‫جورج، باید از اتاقت بیای بیرون ‫و یه کم هوای تازه بخوری!
‫حمام کنی!
‫جورج! تقریبا یک ماهه چیزی نخوردی.
‫هوم. اینم از اولین خط دفاعم.
‫اِم... ژنرال واشنگتن، قربان.
‫دکتر فرانکلین، ‫به خاطر من بلند نشید.
‫ژنرال، لطفا بفرمایید داخل.
‫آلایزا، ظرف‌ها رو جمع کن.
‫طوفان هر لحظه می‌رسه.
‫همین حالا هم رسیده.
‫اوه. می‌خواید براتون ‫چای یا قهوه بیارم، قربان؟
‫نه، خیلی ممنونم، ‫من زیاد نمی‌مونم.
‫پس شب بخیر.
‫مرد جوان،
‫اگه مشکلی نیست، ‫دوست دارم اینجا بمونی.
‫این موضوع به شما مربوط می‌شه.
‫بله، قربان.
‫ممنون که ‫مزاحمت ناگهانی من رو
‫تحمل کردید.
‫تازه از یه سفر کوتاه برگشتم
‫به یه دره‌ی قدیمی و آشنا
‫هجده مایل دورتر از اینجا.
‫دره فورج.
‫الان جای زیبا و پررونقی شده.
‫ده سال پیش،
‫اونجا برامون جهنم بود.
‫آدم‌هایی که بدون کفش ‫از بین یخ و برف عبور می‌کردن،
‫و مسیرشون با خون ‫پاهاشون مشخص می‌شد.
‫هیچ لباسی برای ‫پوشوندن تن برهنه‌شون نداشتن،
‫و هیچ پتویی برای خوابیدن.
‫تحمل شب‌های بی‌پایان،
‫با ناامیدی منتظر بودن ‫خورشید از افق طلوع کنه.
‫مطمئن بودم دره فورج، تاریک‌ترین دره‌ایه که
‫ما داریم به‌عنوان یه ملت ازش عبور می‌کنیم.
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫امروز ما توی دره‌ای ‫تاریک‌تر از اون ایستادیم، بن.
‫ما درختی کاشتیم ‫که با خون میهن‌پرستان
‫آبیاری شده.
‫اون رو برای خودمون نکاشتیم.
‫برای اون کاشتیم،
‫و برای بچه‌هاش، و بچه‌های بچه‌هاش
‫تا زیر شاخه‌هاش پناه داشته باشن.
‫درختی که کاشتیم هنوز درست رشد نکرده،
‫و تا الان هر ایالت یه تبر به تنه‌ش زده.
‫اگه این نفاق ‫بین ایالت‌ها ادامه پیدا کنه،
‫اگه این کنوانسیون شکست بخوره،
‫فداکاری اون آدم‌ها در دره فورج
‫و خیلی‌های دیگه بیهوده می‌شه.
‫حالا بن،
‫خیلی تحسینت می‌کنم که زود گوش می‌دی
‫و دیر حرف می‌زنی،
‫ولی اون درختی که کاشتیم داره می‌افته.
‫این آزمایش بزرگ به تو نیاز داره، بن.
‫من به تو نیاز دارم.
‫نمی‌تونیم بذاریم ‫خورشید این ملت غروب کنه.
‫پدربزرگ؟
‫به خوندن ادامه بده.
‫جورج! تقریبا یک ماهه چیزی نخوردی!
‫خداوندا، قلبم را جست‌وجو کن.
‫ببین آیا در من راه نادرستی هست.
‫چی به سرت اومده؟
‫باید جسم خودم رو مصلوب کنم، جان.
‫جورج!
‫این تقدس نیست.
‫این دیوونگیه!
‫جورج!
‫مرا جست‌وجو کن.
‫قلبم را جست‌وجو کن.
‫چرا این کار جواب نمیده؟
‫جورج!
‫بهش غذا بدید.
‫نباید حتی یه کیلو دیگه هم وزن کم کنه.
‫اگه شما دخالت نمی‌کردید،
‫حتما می‌مرد.
‫ممنونم، دکتر.
‫چرا جلوم رو گرفتی؟
‫چون داری خودت رو می‌کشی.
‫ترجیح می‌دم بمیرم
‫و در حضور مقدس اون باشم
‫تا اینکه به زندگی ‫تو این بدن نامقدس ادامه بدم.
‫شیطان فریبت داده.
‫داری با یه دروغ سیر می‌شی.
‫من روی خدا تمرکز کردم.
‫تو روی خودت تمرکز کردی.
‫- چطور جرات می‌کنی، جان. ‫- تو چطور جرات می‌کنی، جورج!
‫با این کارت داری به خداوند توهین می‌کنی!
‫دارم کاری می‌کنم بهم افتخار کنه.
‫بهت افتخار کنه؟
‫وقتی عیسی بعد از ‫غسل تعمید از آب بیرون اومد،
‫خداوند بهش چی گفت؟
‫خب بگو، تو که آیه رو بلدی.
‫«این است بنده محبوب من.»
‫دیگه چی؟
‫«که از او خشنودم.»
‫آیا عیسی قبل از اون لحظه
‫کار معجزه‌آسایی کرده بود؟
‫حتی یکی هم نه.
‫پس چرا خداوند ‫انقدر بهش افتخار می‌کرد؟
‫چون بنده‌ ش بود.
‫چون بنده ‎ش رو دوست داشت.
‫نمی‌بینی؟
‫مسئله تو نیستی، ‫بلکه مسیح درون توئه!
‫یا باید این رو ‫به‌عنوان یک هدیه بپذیری
‫یا کلا ردش کنی.
‫پس انتخاب کن، جورج.
‫تو جورج ویتفیلدی،
‫که خداوند از تو خشنوده.
‫از کلام خداوند سخن بگو،
‫با قدرت سخن بگو.
‫فریاد بزن و ‫از کلام خداوند رعدآسا سخن بگو.
‫پدربزرگِ پدربزرگت یه شمع‌فروشی داشت.
‫من وقتی بچه بودم اونجا کار می‌کردم.
‫همیشه می‌گفت...
‫یه شمع کوچیک ‫هزار تا شمع رو روشن می‌کنه.
‫هوم. یعنی چی؟
‫یعنی،
‫کلیسای انگلستان آماده نبود
‫برای واعظ جورج وایتفیلدِ بیدارشده.
‫خداوندا، آنان را ببخش،
‫و توبه‌کنندگان را به حال خود بازگردان،
‫تابتوانیم از این پس به برکت نام تو
‫زندگی خداپسندانه ‫و خویشتن‌دارانه داشته باشیم.
‫خداوندا، برای نجات ما عجله کن.
‫خداوندا، برای کمک به ما عجله کن.
‫آمین.
‫جمعیت کلیسا حسابی زیاد شده،
‫احتمالا به خاطر اشتیاقی که ‫برای مهمان سخنران‌مون دارن
‫که این اواخر خیلی‌ها رو
‫هیجان‌زده کرده و کم هم ‫طرفدار برای خودش جمع نکرده.
‫اصلا خوشحال نیستم که ‫اینجا می‌بینمتون، آقای ویتفیلد.
‫خب، بدون معطلی دعوت می‌کنم...
‫شیطان هم همین‌طور.
‫...از جناب واعظ جورج ویتفیلد.
‫کلاه‌گیستون رو مرتب کنید، آقای ویتفیلد.
‫سال ۱۶۷۵، ‫اسقف اعظمِ کانتربری
‫با یک بازیگر نسبتا معروف آشنا شد،
‫به نام آقای بترتون.
‫یه روز اسقف اعظم گفت: ‫آقای بترتون، لطفا بگید،
‫چطور می‌شه که شما بازیگران روی صحنه
‫می‌تونید انقدر ‫تماشاگرهاتون رو تحت تاثیر قرار بدید
‫در حالی که درمورد ‫چیزهای خیالی حرف می‌زنید،
‫ولی ما روی منبر ‫از چیزهای واقعی حرف می‌زنیم،
‫و مردم ما
‫طوری گوش میدن که انگار ‫فقط چیزهای خیالی هستن؟
‫آخه چرا؟ ‫آقای بترتون جواب داد،
‫جوابش خیلی ساده‌ست.
‫ما بازیگران درمورد چیزهای خیالی ‫طوری حرف می‌زنیم که انگار واقعی هستن،
‫ولی شما روی منبر
‫درمورد چیزهای واقعی ‫طوری حرف می‌زنید که انگار خیالی هستن.
‫ پس...
‫من یه واعظ خوش‌کلام ‫و بزک‌کرده نخواهم بود.
‫فریب نخورید!
‫ممکنه ذهن‌تون مذهبی باشه
‫ولی شیطان تو دلتون باشه!
‫خداوند همین حرف‌ها رو
‫همون‌طور که در گذشته ‫به نیکودیموس گفت به شما هم می‌گه:
‫باید دوباره متولد شوی!
‫نیکودیموس، فردی محترم و مذهبی،
‫مشهور به درستکاری بود، ‫و با این حال مسیح بهش گفت:
‫باید دوباره متولد شوی!
‫مثل کلیسای ساردیس،
‫به زنده بودن شهرت داشت،
‫ولی از درون مُرده بود.
‫چند نفر از کلیساهای ما مُرده هستن،
‫چون افراد مُرده دارن ‫براشون موعظه می‌کنن؟
‫چطور آدم‌های مُرده می‌تونن ‫بچه‌های زنده به دنیا بیارن؟
‫پس مسیح به شما می‌گه: ‫چون ولرم هستید،
‫نه داغید و نه سرد،
‫می‌خوام شما رو ‫از دهانم بیرون بیندازم!
‫برای نجات به کارهای خوبتون اعتماد نکنید،
‫یا به اینکه اسمتون توی دفتر کلیسا ثبت شده.
‫بهتون می‌گم، فقط یه کتاب هست
‫که باید اسمتون توش نوشته شده باشه،
‫و اون کتابِ «حیاتِ برّه»‌ست! ‫[کتابی آسمانی که نام نجات‌یافتگان در اون ثبت میشه.]
‫اسمتون اونجا نوشته شده؟
‫- اونجاست؟ ‫- آره!
‫- مطمئنید؟ ‫- آره!
‫این کارو بس کنید!
‫بیاید! بیاید!
‫همین‌طور که هستید به سوی مسیح بیاید!
‫چون در پیشگاه او،
‫فرقی بین مذهبی و بی‌مذهب وجود نداره،
‫بین برده و آزاد، بین زن و مرد!
‫همه در پیشگاه مسیح یکی هستن!
‫همین حالا ‫این جمعیت آشوبگر رو توبیخ کنید!
‫بس کنید!
‫نمی‌دونم امروز چه جور جادو
‫یا افسونگری به کار بردی،
‫ولی این چیزها ‫توی کلیسای من تحمل نمی‌شه!
‫کلیسای تو؟
‫از این به بعد در کلیسای
‫شاه جورج اجازه موعظه نداری!
‫اگه نتونم داخل موعظه کنم،
‫می‌رم بیرون، توی خیابون‌ها
‫و دشت‌ها، پیش یتیم‌ها، ‫برده‌ها و بیوه‌ها...
‫و مجبورشون می‌کنم بیان
‫به خانه تنها پادشاه حقیقی، عیسی مسیح!
‫برای یک واعظ آنگلیکن ممنوعه که
‫بیرون از کلیسا ‫برای جماعت نادان موعظه کنه!
‫کاری می‌کنم خلع لباس بشی!
‫راهنمایان کور!
‫بذارید مرده‌ها ‫برای مرده‌ها موعظه کنن.
‫ولی من آزادی در پیشگاه مسیح رو ‫برای کسانی که ایمان بیارن، اعلام خواهم کرد،
‫و دروازه‌های جهنم پیروز نخواهند شد!
‫برو بیرون!
‫آمین. آمین.
‫آمین.
‫هی!
‫سریع‌ترین منبرِ چهارپا.
‫بیا یه چیز جدید رو امتحان کنیم.
‫[بریستول، انگلستان - 17 فوریه 1739]
‫هی، برو گمشو.
‫زُل نزن، موش فسقلی!
‫این دیگه چیه؟
‫یه کشیش با منبر ولی بدون کلیسا؟
‫اومدی از بالا به ما نگاه کنی، جناب واعظ؟
‫این برای جمعیت‌ـه.
‫جمعیت؟
‫می‌گه برای جمعیته!
‫می‌دونستید عیسی گفت،
‫بگذارید بچه‌ها پیش من بیایند،
‫چون پادشاهی آسمان از آنِ آنهاست؟
‫اینجا کسی تو رو نمی‌خواد.
‫نه، ولی نیاز دارن.
‫بهت گفتم برو!
‫برو گمشو!
‫باید براتون از میوه تلخِ
‫اعمال تاریکی بگم؟
‫نه، فکر نکنم...
‫چون شما رو مثل خودم می‌بینم،
‫آشنا با غم، با کمبود،
‫با اندوه بی‌امان در روحتون،
‫همیشه نگران و ترسان ‫از اتفاقاتی که ممکنه بیفته.
‫مشتاقِ پاک شدن...
‫ولی به‌طور ناامیدکننده‌ای آلوده...
‫پس پرواز کنید!
‫پرواز کنید، برادرانم!
‫برای نجات جانتون ‫به سمت عیسی مسیح پرواز کنید!
‫به سمت خدای ‫در حال خونریزی پرواز کنید!
‫به سمت رحمتِ بی‌کرانش پرواز کنید
‫و ازش بخواهید،
‫ازش بخواهید که دلتون رو بشکنه!
‫ازش بخواهید که گناهتون رو بهتون نشون بده!
‫ازش بخواهید که ایمانی ‫بهتون بده که با مسیح گره بخورید!
‫چون اون هم ‫مردی پر از اندوه بود،
‫آشنا با غم.
‫بیدار شوید، ای خفتگان!
‫از مردن برخیزید!
‫می‌تونید صداش رو مثل لعازر بشنوید؟ ‫[لعازر مردی بود که مُرد و عیسی او را زنده کرد.]
‫کسی که در خاک مدفون شده بود!
‫تاریکی اطرافش رو احاطه کرده بود!
‫برخیزید!
‫بیاید بیرون!
‫- اون چی بود؟ ‫- هیس.
‫گوش کن.
‫در ابتدا،
‫دز زیر خاک ‫تاریکی روی صورتش رو پوشانده بود.
‫و صدایِ کهن ایام ندا داد،
‫بگذار نور بتابد!
‫و در کمال زمان...
‫مسیح اعلام کرد تا همه جهان بدانند...
‫من نورِ حیات هستم.
‫اگر کسی از من پیروی کند،
‫هرگز در تاریکی قدم نخواهد زد...
‫بلکه نورِ حیات را خواهد داشت.
‫هرچند گناهان شما ‫مثل زغال سیاهه...
‫خون اون شما رو به سپیدی برف خواهد شست.
‫اون شما را می‌شناسه.
‫و شما را دوست داره.
‫اون من را نمی‌خواد.
‫اون تو رو آفریده.
‫بچه‌هام.
‫بچه‌ها، منو ببخشید.
‫ببخشید.
‫حاضرید زندگیتون رو به مسیح بسپرید؟
‫مثل این مرد که این کار رو کرد؟
‫آره.
‫بهش اعتماد می‌کنید؟
‫آره.
‫حاضرید اجازه بدید خونش ‫تو قلب‌های سنگی‌تون نفوذ کنه
‫و از درون به بیرون تغییرتون بده؟
‫- آره. ‫- بهش اعتماد می‌کنید؟
‫آره. آره. آره.
‫- ممنون، پدر. ‫- ممنون، مسیح.
‫مردم ازش استقبال کردن.
‫کلیسای انگلستان نکرد.
‫و نه‌تنها از کلیساهاشون بیرونش کردن،
‫بلکه از کشورشون هم بیرونش کردن.
‫خب، کجا رفت؟
‫[فیلادلفیا - 8 نوامبر 1739]
‫کشیش جورج ویتفیلد ‫از انگلستان وارد شد.
‫برای موعظه درمورد توبه در نیویورک،
‫پنسیلوانیا،
‫ماساچوست، جزیره رود.
‫کشیش جورج ویتفیلد ‫از انگلستان وارد شد.
‫- آقا! ‫- دیگه یه صبح‌بخیر هم نمیگی،
‫دوشیزه خانم؟
‫پدر، آقای فرانکلین، ‫یه کشیش به اسم جورج...
‫ویتفیلد، بله، ‫در جریانش هستم،
‫و اینکه از انگلستان ‫راهی مستعمرات ما شده.
‫جمعیت خیلی بزرگی رو جذب کرده.
‫- جمعیتی به بزرگیِ... ‫- ۲۵ هزار نفر.
‫می‌دونی، از وقتی جوون بودم،
‫همیشه برام سخت بوده ‫باور کنم که یه صدای تنها،
‫مثلا صدای یه ژنرال،
‫بتونه به گوش هزاران سربازش برسه
‫اونم بدون کمک برای تقویت صداش.
‫بله آقا. به‌هرحال، اون...
‫من که به مهارت
‫ویتفیلد به عنوان یه سخنران قوی شکی ندارم.
‫ولی به این ادعای بی‌اساس شک دارم
‫که می‌گن این‌همه آدم ‫صداش رو می‌شنون و می‌فهمن.
‫اطلاعات کافی برای همچین ادعایی وجود نداره.
‫و بدون مدرک، باورش نمی‌کنم.
‫یعنی فکر می‌کنید داستان‌های لندن واقعی نیستن؟
‫من معتقدم ماهی‌ها ‫وقتی از اقیانوس اطلس رد می‌شن، بزرگ‌تر می‌شن.
‫هوم. ‫ولی چه راست باشه چه دروغ،
‫دین، روزنامه می‌فروشه.
‫و چاپخونه‌های سراسر مستعمرات، ‫از جمله چاپخونه خودم،
‫تا حالا از این واعظ انگلیسی ‫حسابی سود کردن.
‫پس بذار ببینیم روزنامه پنسیلوانیا تا کی
‫می‌تونه روی موج ویتفیلد سوار بمونه.
‫شما سه تا چتون شده؟
‫کشیش ویتفیلد... اینجاست.
‫اینجاست؟ یعنی کجا؟
‫- فیلادلفیا، آقا. ‫- کی؟
‫الان.
‫خب دختر، چرا زودتر نگفتی؟
‫راه رو باز کنید!
‫ببخشید.
‫ببخشید، آقا.
‫اون بالکن اونجا مال چیه؟
‫اوه، اونجا دادگاهه.
‫همون‌جاست. ‫ممنون، آقا.
‫خدا به همراهت.
‫فکر کنم الان می‌فهمیم ‫این ماهی واقعا چقدر گنده‌ست.
‫روح خداوند اینجاست، جورج.
‫دل‌هاشون آماده‌ست.
‫تو چی؟
‫خدایا، اگه قراره اسم تو باقی بمونه،
‫اسم ویتفیلد رو نابود کن.
‫آمین.
‫خودشه!
‫به فیلادلفیا خوش اومدی، جناب واعظ!
‫خدا حفظتون کنه، جناب واعظ!
‫روح خداوند با من است!
‫چون مرا مسح کرده ‫تا به فقرا انجیل را بشارت دهم!
‫تا آزادی را به اسیران اعلام کنم!
‫و ستمدیدگان را رها و آزاد کنم!
‫ای شهر عشق برادرانه، ‫کلام مسیح، نجات‌دهنده ما،
‫امروز برای شما طنین‌انداز می‌شود!
‫هر که را پسر آزاد کند، به راستی آزاد است.
‫خدای من.
‫چرا مسیح آزاد می‌کند؟
‫چرا زندگی دوباره می‌بخشد؟
‫چون بدون او،
‫در یک زندان محکوم به گناه خودتان هستید.
‫خیابان مارکت.
‫هر بلوک 30 متر در 80 مترـه.
‫به‌علاوه، 12 متر از خیابون‌های فرعی،
‫که تا اسکله میرسه.
‫بذار ببینم.
‫اَه! مگه میشه ‫یه چاپچی کاغذ و قلم نداشته باشه!
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫قلمم کجاست؟
‫لعنت بهت، جوزف، قلم من رو ندیدی؟
‫...قدیمی رفت، نگاه کنید!
‫چیزهای کهنه نو شدند.
‫تا حالا یه همچین صدایی شنیده بودی؟
‫چند نفر از ترس سرزنش
‫و انگ خوردن، ‫از مسیح دور نگه داشته می‌شن؟
‫مثل صدای شیپور از آسمون‌ـه.
‫امیدی زنده در درونمون داریم.
‫اما با این حال می‌ترسیم ‫چیزی رو اعلام کنیم که می‌دونیم حقیقته!
‫واقعا از مسیح خجالت می‌کشیم؟
‫همینه، آقای فرانکلین. بله.
‫یه آزمایش واقعی.
‫بی‌اعتباره...
‫یا یه شایعه‌ست...
‫یا یه حقیقت.
‫آره.
‫از شما اهل قلم می‌پرسم،
‫ببینم قانون‌گذاران بزرگتون، ‫لیکورگوس، یا سولون،
‫فیثاغورس یا افلاطون، ‫ارسطو، سنکا، سیسرون،
‫و تمام اخلاق‌گرایان مشرک روی هم رفته،
‫تاکنون نظام اخلاقی ارائه دادن ‫که به هیچ وجه با حکمت درخشان
‫کسی که او را عیسی ناصری می‌نامند،
‫قابل مقایسه نباشد، ‫سیستمی که تا این حد
‫بادوام و گسترده باشد.
‫تقسیم بر چهار، ‫به‌علاوه یه پنج دیگه...
‫آره، ۶ هزار.
‫چند نفر شدن، آقای فرانکلین؟
‫طبق محاسبات من،
‫صداش تا ۳۰ هزار نفر می‌رسه.
‫گفتید ۳۰ هزار نفر؟
‫ولی فیلادلفیا فقط...
‫۲۰ هزار نفر سکنه داره.
‫اگر در دینش رازهایی باشه، چی؟
‫مگر این‌ها رازهای خداپرستی نیستن؟
‫مگر شایسته‌ی خدایی نیستن ‫که اون‌ها رو آشکار می‌کنه؟
‫مگر بزرگ‌ترین راز این نیست ‫که آدم‌هایی که ادعای منطق دارن
‫و تا ژرفای علم طبیعت کاوش می‌کنن،
‫و در نتیجه برای ‫هر ساقه‌ی علف یک راز پیدا می‌کنن،
‫انقدر غیرمنطقی باشن که
‫همه رازهای دین رو رد کنن؟
‫کاتِب کجاست؟
‫حکیم کجاست؟
‫در میان شما اون کسی که
‫علیه مسیح بحث می‌کنه، کجاست؟
‫از شما می‌پرسم.
‫آیا همه چیز در بیرون و درون ما ‫دست به دست هم نمی‌دهند تا ثابت کنند
‫منشا الهی‌شون کجاست؟
‫مگر خودِ مسیح ‫به عنوان کلام خدا نامیده نشد؟
‫ترس از او آغازِ دانایی است.
‫این قصه‌ی ماهی نیست، آقای فرانکلین.
‫نذارید این احترام سرد و بی‌روح، ‫مثل شیشه‌ی رنگی که می‌بینید،
‫شما رو از دل سوزانِ او دور نگه داره!
‫چون این مهربانیِ خداونده
‫که ما رو به سمت توبه هدایت می‌کنه.
‫و توبه یعنی چی، ‫جز این‌که راهت رو عوض کنی؟
‫در تاریکی، به کدام سو باید رفت؟
‫به کدام سو باید رفت
‫جز به سمتِ ‫نور خاموش نشدنیِ
‫پسرِ برگزیده؟
‫همونی که حتی وقتی ردش می‌کنیم، ‫باز هم همه عمر دنبالمونه.
‫آه! آیا دل مرده‌تون ‫با این فکر زنده نمی‌شه
‫که برای چنین هدفی آفریده شدید،
‫و هنوز نقشی در پادشاهیِ ‫در حال گسترش خداوند دارید؟
‫پس ای برادران، پابرجا بایستید
‫در آن آزادی که مسیح به شما بخشیده
‫و دیگه تو دام گناهان گرفتار نشید.
‫حالا همه‌تون رو به مسیح می‌سپارم ‫به رحمت بی پایانش،
‫که همراه با پدر و روح‌القدس،
‫تمام جلال، تمام حرمت، تمام قدرت،
‫اکنون و تا ابد از آن اوست!
‫آمین!
‫- آمین! ‫- آمین!
‫آمین!
‫بیدار شوید، ای خفتگان!
‫خورشید طلوع کرده.
‫- لطفا، جناب واعظ. ‫- ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫لطفا، ببخشید.
‫لطفا، ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫ممنون.
‫- ببخشید آقا! منم! ‫- ممنون از کمکتون،
‫ولی همون‌طور که می‌بینین، ‫وقت حرف زدن ندارم.
‫ممکنه یه لحظه ‫با جناب واعظ صحبت کنم؟
‫- الان نه. ‫- امشب چطور؟
‫آقای ویتفیلد برنامه داره
‫تا آخر شب موعظه کنه ‫و به مردم خدمت کنه.
‫- متاسفم. ‫- اوه، آقای فرانکلین.
‫مثل اینکه ویتفیلد ‫تیتر فرداتون رو بهتون داد.
‫- شما... بنجامین فرانکلین هستید؟ ‫- بله.
‫صاحبِ روزنامه پنسیلوانیا؟
‫- بله. ‫- ویلیام سیوارد هستم.
‫- اوه. ‫- آقای ویتفیلد امیدوار بود
‫شما رو ملاقات کنه. ‫حتما تقدیر الهی بوده.
‫- یا شاید هم تصادف. ‫- دیر وقت می‌شه،
‫ولی اگه کارش تموم بشه، ‫می‌تونیم به مغازه‌تون سر بزنیم.
‫بله. خیلی خوبه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خدا حفظتون کنه، آقای فرانکلین.
‫لطفا، جناب واعظ، خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫♪ از اقیانوس‌ها تا دره‌ها ♪
‫♪ از سرزمین اصلی تا ساحل ♪
‫♪ بگذار پادشاهی تو بیدار شود ♪
‫♪ بار دیگر در دل‌های آدم‌ها ♪
‫♪ فرزندانت را به آزادی فرا بخوان ♪
‫♪ جان‌های اسیر را به رهایی ♪
‫♪ بیا و بیدار کن، ای روح‌القدوس ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫♪ ای عیسی عزیز، ‫به تو خدمت خواهم کرد ♪
‫♪ همه وجودم را به تو می‌سپارم ♪
‫♪ دست‌هایم را در خدمت تو می‌گذارم ♪
‫♪ و دلم را به ندای تو ♪
‫♪ بگذار هر آرزوی دلنشین نابود شود ♪
‫♪ و هر سودجوییِ خودخواهانه کنار گذاشته شود ♪
‫♪ همه‌چیز برای جلال تو ترک شده ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫کل دنیا مذهبی شده، جوزف.
‫بله، قربان.
‫خب... تیتر روزنامه‌ی فردا قراره این باشه...
‫«هشتم نوامبر ۱۷۳۹.
‫کشیش جورج ویتفیلد از انگلستان رسیده...
‫تا مستعمرات رو بیدار کنه.»
‫هر دوتون می‌تونید برید استراحت کنید.
‫ممنون بابتِ صبر و تحملتون.
‫شما چطور، قربان؟
‫اوه، من وقتی تنبل‌ها خوابن، ‫عمیق شخم می‌زنم،
‫تا ذرت برای فروختن و خوردن داشته باشم.
‫البته.
‫عزیزم، بیدار شو.
‫باید راه بیفتیم.
‫آقای فرانکلین؟
‫هوم؟
‫پیام امروزِ کشیش ویتفیلد رو چطور دیدید؟
‫اوه.
‫برنامه دارم که حسابی ازش سود ببرم.
‫شب بخیر، قربان.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر، جوزف.
‫عصرتون بخیر. ‫من دنبال آقای بنجامین فرانکلین می‌گردم.
‫اوه... بله، بفرمایید.
‫اسم شما چیه؟
‫- من ساموئل هستم. ‫- ساموئل؟
‫اسم محکمیه.
‫ایشون کی هستن؟
‫سامانتا هستم، قربان.
‫سامانتا، تو نعمت بزرگی برای پدرت هستی.
‫خدا به هر دوتون برکت بده.
‫- شب خوش. ‫- عصر بخیر.
‫ببخشید قربان، اسم شما چیه؟
‫من؟
‫جوزف.
‫اونم اسم محکمیه.
‫بهتون میاد.
‫اون پروردگاری که من می‌پرستم، تو رو می‌بینه.
‫آقای فرانکلین.
‫واعظ ویتفیلد.
‫خواهش می‌کنم، بهم بگید جورج.
‫باعث افتخاره که بالاخره تونستم ببینمتون.
‫شهرت شما توی انگلستان قبل از خودتون رسیده.
‫اوه؟
‫کدومش؟
‫خیلی‌ها اونجا «سالنامه ریچارد فقیر» شما رو
‫یکی از کتاب‌های گمشده‌ی انجیل می‌دونن.
‫اوه، واقعا لطف دارید.
‫ولی آدمی که فقط درگیر خودش باشه، ‫کارهای خیلی کوچیکی انجام میده.
‫درسته.
‫عضو کلیسای محلی هستید؟
‫من دوست همه‌ی کلیساها هستم، ‫ولی عضو هیچ‌کدوم نیستم.
‫فهمیدم.
‫بله.
‫- هوم. ‫- هوم.
‫باید تا صبح صبر کنید.
‫هوم.
‫اشکالی نداره اگه من...
‫- نه. ‫- اوه!
‫ممنون.
‫دوست دارم باهاتون همکاری کنم.
‫بفرمایید، ادامه بدید.
‫روزنامه پنسیلوانیا مهم‌ترین روزنامه
‫در 13 مستعمره‌ی اعلیحضرت‌ـه.
‫می‌تونه برای خبررسانی از
‫محل حضور شما خیلی موثر باشه
‫تا بیشترین جمعیت ممکن جمع بشن.
‫و همینطور بیشترین نذورات ممکن رو بیارن.
‫خب، خیلی لطف می‌کنید.
‫دارم تلاش می‌کنم برای ‫یه یتیم‌خونه در جورجیا پول جمع کنم.
‫مطمئنم همینطوره.
‫همکاری با من برای رسیدن ‫به هدف‌تون بیشترین منفعت رو
‫تضمین می‌کنه،
‫و همینطور هدف خودم.
‫یه جور قرارداد آسمانی.
‫یا فقط یه معامله در چاپخونه.
‫حالا که شریک کاری شدیم،
‫هر وقت به شهر من اومدید ‫و جایی برای موندن خواستید،
‫خونه‌ی من در اختیار شما خواهد بود.
‫پیشنهاد سخاوتمندانه‌ای برای رضای مسیح‌ـه.
‫خب، برای رضای مسیح نیست، ‫برای رضای شماست.
‫پس بریم سراغ امضای قرارداد؟
‫امشب؟
‫مگه سالنامه ریچارد فقیر نگفته
‫یکِ امروز به دوِ فردا می‌ارزه؟
‫آره، می‌دونم سالنامه ریچارد فقیر چی گفته.
‫باشه، بیاید شروع کنیم.
‫می‌خوام اول این رو منتشر کنم.
‫هوم. «خطاب به ساکنین مریلند، ویرجینیا،
‫کارولینای شمالی و جنوبی،
‫خدا از شما گله دارد
‫به خاطر بدرفتاری و ظلمتان به برده‌ها...
‫و به خاطر اینکه ‫انجیل را از آن‌ها دریغ کرده‌اید.»
‫داری یه بشکه باروت رو آتیش می‌زنی، دوست من.
‫من از اقیانوس اطلس عبور نکردم که ‫گوش‎های مردم رو قلقلک بدم، آقای فرانکلین.
‫عجب...
‫- آروم کنیم یا شعله‌ور؟ ‫- ببخشید؟
‫دل‌های مردم رو آروم کنیم یا شعله‌ور.
‫ظاهرا هردوتاش هم روزنامه ‫می‌فروشن هم جون مردم رو نجات میدن.
‫خب، بیاید شروع کنیم.
‫شماها شریک کاری بودید.
‫و من کلی از اینا فروختم.
‫«ویتفیلد برای 17 هزار نفر
‫در پروویدنس، جزیره رود...»
‫جزیره یاغی.
‫«و 30 هزار نفر در بوستون.»
‫تاریخ رو ببین.
‫این‌ها توی یک روز بودن.
‫ولی پروویدنس و بوستون ‫50 مایل با هم فاصله دارن.
‫اون بیشتر وقتش رو روی اسب ‫سپری می‌کرد تا روی زمین...
‫و بیشتر از خوابیدن ‫سخنرانی و دعا می‌کرد.
‫اوه... باید اعتراف کنم، اوایل کار،
‫باور نمی‌کردم اون میزان ‫استقبال بتونه ادامه پیدا کنه.
‫خب، ادامه پیدا کرد؟
‫نه.
‫بیشتر هم شد.
‫واعظ جورج ویتفیلد ‫در جزیره رود، ماساچوست
‫درمورد توبه موعظه خواهند کرد.
‫مبادا در کلیسا تفرقه‌ای باشد.
‫بلکه همه هم‌فکر باشید، ‫در فکر و هدف یکی باشید.
‫بله.
‫پس نباید در خواب باشیم، ‫بلکه باید بیدار باشیم.
‫- بله. ‫- و هوشیار،
‫چون ما متعلق به روزیم.
‫بگذارید جامه‌ی نور بر تن کنیم.
‫بله! آمین.
‫نیتن! نیتن!
‫واعظ ویتفیلد ‫دیروز توی هارتفورد موعظه کرد.
‫و قراره امروز صبح ‫ساعت ۱۰ توی میدل‌تاون موعظه کنه.
‫مالی.
‫- نیتن؟ ‫- مالی.
‫مالی، واعظ ویتفیلد.
‫و بر سر او تاج‌های بسیار است.
‫بر سر او تاج‌های بسیار است.
‫خداوندا، از طریق من سخن بگو.
‫با کلامت آن‌ها را جذب کن.
‫بگذار صدای تو را بشنوند.
‫آن‌ها را در راهی قرار بده ‫که هرگز از آن برنگردند.
‫هرچند تو خدای عدالت هستی،
‫به آن‌ها نشان بده ‫که قلبت سرشار از رحمت است.
‫آن مهربانی را به آنان نشان بده ‫که همیشه به من نشان داده‌ای.
‫وقتی از کلام تو حرف می‌زنم، ‫با قدرت سخن بگویم،
‫و فریاد بزنم و ‫از کلام تو رعدآسا سخن بگویم.
‫روی خودش اسمی گذاشته است
‫که هیچ‌کس نمی‌داند، جز خودش،
‫و اسمش کلام خداست!
‫خدایا از من استفاده کن،
‫مهم نیست چه بهایی داشته باشه.
‫بگذار هدیه نجاتت را قبول کنند،
‫و ما را آزاد کن.
‫و دیدم که عدالت خودم
‫نمی‌تونه نجاتم بده.
‫نیتن کول. ‫۲۳ اکتبر ۱۷۴۰.
‫تقریبا ۱۳ سال گذشته، ‫و گزارش‌ها همونه که بوده.
‫اگه جای سخنرانیم رو منتشر ‫نکرده بودی، آقای نیتن کول هیچ‌وقت
‫ تولد دوباره رو تجربه نمی‌کرد.
‫خب، اگه جای سخنرانیت رو ‫منتشر نکرده بودم ریچارد فقیر هم
‫همچنان فقیر می‌موند.
‫می‌بینم که امروز کلیسا، ‫گرم و صمیمی ازت استقبال کرده.
‫دوست عزیزم، جان وسلی، یه بار گفت،
‫«باید همیشه آماده باشی ‫موعظه کنی، دعا کنی یا بمیری.»
‫یادش رفت بهت بگه ‫که باید جاخالی هم بدی.
‫سیوارد رو از دست دادیم.
‫متاسفم.
‫داشت تو جنوب ولز موعظه می‌کرد...
‫که یه جمعیت عصبانی ‫شروع کردن به سنگ پرت کردن.
‫سه روز بعدش مُرد.
‫تو آخرین نامه‌ای که برام نوشت، ‫گفت...
‫«نترس، جورج...
‫ما نامیرا هستیم تا وقتی که ‫کارمون روی زمین تموم بشه.»
‫چی باعث میشه یه آدم ‫دوباره برگرده بین یه جمعیت خشمگین؟
‫همون چیزی که مسیح رو ‫به صلیب چوبی کشوند.
‫وقتی دنبالش میری،
‫با عشق هدایت میشی...
‫مهم نیست چه بهایی داشته باشه.
‫اونایی که دنبال دینِ مرده می‌رن، ‫با میلِ به حق بودن هدایت می‌شن.
‫آخرش هم سنگ پرت می‌کنن
‫به کسانی که فکر می‌کنن اشتباهن.
‫من از کار کردن خسته میشم، بن، ‫ولی از خودِ کار نه.
‫و مثل تو...
‫ترجیح میدم فرسوده بشم ‫تا اینکه زنگ بزنم.
‫راستی سیوارد گفته بود ‫اینا رو بهت بدم...
‫دفترهای خاطرات شخصیمه.
‫گفت تو باید چاپشون کنی،
‫که خیلی‌ها خوبی خدا رو ببینن.
‫فقط برای چاپ موعظه‌هات ‫مجبور شدم یه دستگاه چاپ جدید بگیرم.
‫خب، فکر کنم ‫باید سومی رو هم بگیری.
‫خدای من...
‫چاپخونه‌ت از دفعه قبل که اومدم
‫حسابی شبیه یه آزمایشگاه عجیب شده.
‫بله، انجمن سلطنتی اعلیحضرت
‫به تحقیق من ‫علاقه‌ی خاصی نشون داده
‫درمورد رازهای آتش الکتریکی.
‫- تو چی بن؟ ‫- هوم؟
‫منبع الهامت چیه؟
‫منبع الهامم؟
‫چی بهت انگیزه میده؟
‫آهان، فکر کردم هیچ‌وقت نمی‌پرسی.
‫دنبالم بیا.
‫نمی‌فهمم کجاش خنده‌داره.
‫این یه جدول فضیلته.
‫- واقعا ازش استفاده می‌کنی؟ ‫- اوه عزیزم.
‫داره جدول رو نشونش میده.
‫عصر بخیر، خانم فرانکلین.
‫اجازه بدید توضیح بدم.
‫اول، روی یه کارت کوچیک فضیلتی رو می‌نویسم
‫که قراره این هفته روش تمرکز کنم.
‫- فعلا، فروتنیه. ‫- که تازه اضافه‌ش کرده،
‫چون به اون دوازده تای اول فخر می‌فروخت.
‫«از عیسی و سقراط تقلید کن.»
‫مرتب بهش رجوع می‌کنم،
‫بعد هر هفته ‫با یه فضیلت جدید عوضش می‌کنم
‫برای ۱۳ هفته،
‫تا این چرخه ‫سالانه چهار بار تکرار بشه.
‫بعد هم توی جدول بررسی می‌کنم ‫ببینم چقدر خوب پیش رفتم.
‫ارزیابی‌های ما همیشه یکی درنمیاد.
‫خب، هر موفقیتی که به دست آوردم،
‫مدیون نظم اخلاقی، فکری
‫و انضباط بدنیِ این فضیلت‌ها هستم.
‫بر اساس همین‌ها بود که موفق‌ترین روزنامه
‫در مستعمرات رو راه انداختم،
‫اولین کتابخانه عمومی، ایستگاه آتش‌نشانی
‫و اولین بیمارستان فیلادلفیا رو تاسیس کردم.
‫اینو کسی میگه که همیشه می‌گه: ‫«کسی که عاشق خودش بشه
‫هیچ رقیبی نخواهد داشت.»
‫این رو برای فخر فروشی نمی‌گم، دبورا،
‫بلکه برای این که ‫ارزش سیستمم رو نشون بدم.
‫اگه یکی دیگه هم ‫این انضباط رو دنبال می‌کرد،
‫ممکن بود اسم اون ‫روی اجاق فرانکلین باشه.
‫- هوم. ‫-صاعقه‌گیر، باله شنا،
‫- و سوندِ انعطاف‌پذیر. ‫- بنجامین فرانکلین.
‫فکر می‌کنم سوندِ انعطاف‌پذیر
‫بزرگ‌ترین دستاوردت باشه.
‫- اوه. ‫- سوند چیه؟
‫ولش کن.
‫این اشتیاق برای بهتر کردن خودم،
‫جامعه و علم بود که منو ‫واداشت تا ثابت کنم
‫طوفان‌ها می‌تونن در جهتی مخالف
‫با جهت باد حرکت کنن.
‫و البته، تو خودت باد رو هم اختراع کردی.
‫کاملا درسته، من اختراعش کردم. ‫برای پرواز دادن بادبادک‌هام لازم داشتم.
‫اوه!
‫خب، پس این همه باد گرمی که
‫اینجا می‌وزه، تقصیر ایشونه.
‫آفرین، درسته.
‫شب‌بخیر، جورج.
‫شب‌بخیر، آقای ویتفیلد.
‫شب‌بخیر، سالی، ‫خانم فرانکلین.
‫شب‌بخیر، پدر.
‫شب‌بخیر.
‫وای، نه. باز هم داری اون کار رو می‌کنی.
‫- چیکار؟ ‫- همون کار، بس کن دیگه.
‫داری چشم خرابم رو مسخره می‌کنی، بن؟
‫نه، اون چشم لعنتیت رو نمی‌گم.
‫اون نگاهی که داری.
‫نگاهت یه جوارایی شبیه نگاه معنوی‌ـه.
‫من این رو امتحان کردم، بن، ‫و نزدیک بود من رو بکشه.
‫همین روحیه مذهبیه که ‫مردم رو به سنگ انداختن ترغیب می‌کنه.
‫تو باید دوباره متولد بشی.
‫من معتقدم کارهای خوبم ‫که از قلب پاکم سرچشمه می‌گیره،
‫جلوتر از من خواهند رفت.
‫یعنی با زورِ بازوی خودت بری بهشت؟
‫مثل اینه که بخوای ‫با یه طناب شنی از ماه بری بالا.
‫من روی زمین انقدر کار دارم ‫که دیگه نگران ماه نیستم.
‫حتی اگه قرار باشه این تولد دوباره‌ای رو
‫که این‌همه ازش حرف می‌زنی، تجربه کنم،
‫هیچ‌وقت این لذت رو به تو یا هیچ‌کس دیگه
‫نمی‌دم که بفهمه.
‫بیا بریم.
‫- ببخشید؟ ‫- کتت رو بردار.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫الان؟ جدی که نمی‌گی.
‫وقت رو هدر نده، جورجی.
‫زندگی از همین ثانیه‌ها ساخته شده.
‫- خیلی خب. ‫- من به این نیاز دارم، و...
‫- این چیه؟ ‫- بگیر.
‫باشه.
‫چرا دارن ناقوس کلیسا رو می‌زنن؟
‫خرافاته.
‫فکر می‌کنن اینجوری خدا رو آروم می‌کنن
‫تا خشمش نازل نشه ‫و خونه‌هاشون رو نسوزونه.
‫این تو کتاب مقدس نیست.
‫بالاخره، یکی پیدا شد که با من موافقه.
‫شرایط کاملا مهیاست.
‫دیوونگی هم یکی از فضیلت‌هاته؟
‫وقتی ابرهای رعدوبرق ‫میان بالای بادبادک،
‫این سیمِ نوک‌تیز، ‫آتیشِ الکتریسیته رو ازشون می‌کشه.
‫بادبادک و تمامِ اون ریسمان،
‫دارای بار الکتریکی می‌شن.
‫اون‌وقت رشته‌های آزاد روی ریسمان
‫از هر طرف بلند می‌شن
‫و با نزدیک شدنِ انگشت، ‫جذبش می‌شن.
‫اوه، ممنون، رفیق کوچولوم.
‫هاها!
‫وقتی رطوبت، بادبادک و نخ رو خیس می‌کنه،
‫طوری که آتشِ الکتریکی رو راحت هدایت کنن،
‫می‌بینی که با نزدیک شدنِ بندِ انگشتت، ‫از کلید
‫فوران می‌کنه و بیرون می‌زنه.
‫بیا، امتحانش کن.
‫نه، من ترجیح می‌دم امتحان نکنم.
‫من این کار رو ‫چندین بار انجام دادم.
‫کار می‌کنه.
‫البته... دقیقا.
‫بار اول، از پسرم ویلیام خواستم ‫سیم رو نگه داره.
‫بوم! صاعقه خورد و از دست‌هاش رد شد.
‫مثل برگ می‌لرزید.
‫خیلی شگفت‌انگیز بود.
‫از اون به بعد دیگه هیچ‌وقت کمکم نکرد.
‫حق هم داشت.
‫همون‌جا فهمیدم،
‫باید سیم رو به زمین وصل کنم ‫تا اون نیرو پخش بشه.
‫پس... صاعقه‌گیرم رو ‫اختراع کردم.
‫تو آدم فوق‌العاده‌ای هستی، بن.
‫صبر کن، حسش می‌کنی؟
‫چی رو؟
‫اوه!
‫ظرف لایدن رو به کلید بزن.
‫نه، فکر نکنم.
‫بده به من.
‫آره.
‫آتش از آسمان.
‫تو خودِ صاعقه‌ای، جورج.
‫من فقط صاعقه‌گیرم.
‫پس منبعش کیه، بن؟
‫فهمیدم چیکار کردی.
‫خیلی زرنگی، واعظ.
‫خیلی زرنگی.
‫تایید شد!
‫تخلیه شد!
‫باید همین الان بریم!
‫۲۱ آوریل ۱۷۷۰.
‫دوست عزیزم، ‫دکتر بنجامین فرانکلین،
‫من هفتمین سفر زیارتیم ‫به مستعمره‌ها را شروع کرده‌ام.
‫و با اینکه سخت است،
‫حضور مسیح بهم اجازه می‌ده ‫با وجود درد لبخند بزنم،
‫و آتشِ عشقِ او ‫هر تب و لرزی را می‌سوزاند و از بین می‌برد.
‫متاسف شدم که نتوانستم در غسل تعمیدِ
‫ناقوس شهر شما حضور داشته باشم،
‫که آزادیِ خدا را ‫در سراسر این سرزمین اعلام می‌کرد.
‫به نظر می‌رسد مردم آمریکا ‫بیشتر از همیشه تشنه‌ی کلام خداوندند.
‫باشد که صدایشان ‫با آن ناقوس هم‌نوا شود.
‫می‌بینم که روزبه‌روز داری ‫در دنیای علم
‫مشهورتر می‌شوی.
‫همون‌طور که پیشرفت‌های قابل‌توجهی
‫در اسرارِ الکتریسیته داشتی،
‫حالا فروتنانه پیشنهاد می‌کنم
‫که درمورد رازِ ‫تولد دوباره هم مطالعه کنی،
‫چون بدون اون،
‫نمی‌توانیم واردِ ملکوت آسمان شویم.
‫خوشحال می‌شوی بدانی
‫که 300 کیلو استرلینگ ‫برای یتیم‌خانه‌ام در جورجیا
‫جمع‌آوری کردم.
‫امیدوارم با رسیدگی به یتیم‌هایِ روی زمین،
‫در آسمان ثروتمند بشم.
‫خودم را، دوستِ عزیز، ‫دوستِ بسیار صمیمی‌ات
‫و خدمتگزارِ وظیفه‌شناسِ تو، ‫جورج ویتفیلد می‌نامم.
‫آزادی را در سراسرِ ‫این سرزمین اعلام کنید...
‫برای تمامِ ساکنانش.
‫چه آیه‌ی شکوهمندی‌ست ‫برای طنین‌انداز شدن
‫در شهرِ برادری.
‫هوم؟
‫اوه، آره. خب،
‫ظاهرا، ساکنان این شهر
‫همین‌قدر با صدای بلند دارن ‫تو گوشِ پادشاهمون داد می‌زنن.
‫پارلمان دوست داره روی تعریفِ ما از آزادی
‫تاثیر بذاره،
‫و چون من کاملا به خُلق‌خو و روحیاتِ
‫مستعمره‌ها آشنا هستم،
‫کنگره‌ی قاره‌ای من رو انتخاب کرده
‫تا به نمایندگی از اون‌ها عمل کنم.
‫من پس‌فردا به‌سمت لندن حرکت می‌کنم.
‫خون‌ها برای اون آزادی ریخته می‌شه،
‫درحالی‌که قبلا خون‌هایی
‫برای آزادیِ اعلام‌شده توسطِ ‫اون ناقوس ریخته شده بود.
‫دعای خیر من پشت سرته.
‫دعا؟
‫توسل به خدایی که در دوردست‌هاست، ‫نمی‌تونه این مشکلات رو حل کنه.
‫می‌ترسم چیزی بیشتر از دعا نیاز باشه.
‫پس همینه؟
‫خدای دور
‫که در امورِ بشر دخالتی نداره؟
‫نه، کاملا مطمئنم که اون هیچ‌وقت در
‫امورِ من دخالت نکرد.
‫اعترافم شوکه‌ت کرد؟
‫نه.
‫تصورت از فضیلت شوکه‌م کرد.
‫چی فرمودید؟
‫نظرت درمورد عیسی مسیح چیه؟
‫من خیلی چیزها ازش یاد گرفتم.
‫و تا کی می‌خوای پشتِ شوخ‌طبعیت قایم بشی
‫و حقیقت رو به بازی بگیری؟
‫دوباره نه. الان نه.
‫بن، وقتمون داره تموم می‌شه.
‫روز قیامتی هست که
‫همه جلوی خداوند خواهند ایستاد،
‫و فقط ایمان به عیسی مسیح،
‫نه شوخ‌طبعیت، نجاتت میده.
‫اینکه زیاد برام آرزوی سعادتِ ابدی می‌کنی
‫- نظر لطفته ولی... ‫- موضوع، زندگیته،
‫بنجامین فرانکلین،
‫پای زندگیِ ابدی تو در میونه
‫که باعث می‌شه التماست کنم به حقیقتِ انجیل
‫فکر کنی.
‫من شواهد رو به ایمان ترجیح میدم.
‫شواهد؟
‫دیگه چقدر می‌خوای؟
‫سی ساله که
‫تو بزرگ‌ترین بیداری رو ترویج دادی
‫که این مستعمره‌ها تا حالا به خودشون دیدن.
‫نه کار من بود، نه کار وسلی ‫و نه کار جاناتان ادواردز.
‫اون دخالتِ قدرتمندترین دوستِ ما بود.
‫من هرگز سعی نکردم تو رو عوض کنم،
‫و خیلی ممنون می‌شم
‫اگه تو هم دست از تلاش ‫برای عوض کردن من برداری.
‫نمی‌فهمم چطور هزاران غریبه
‫با شنیدن این حقیقت ذوب بشن،
‫ولی تو، عزیزترین دوستم، ‫چرا نمی‌تونم بهت نفوذ کنم؟
‫چون من همه اینا رو قبلا شنیدم
‫و همه اینا رو قبلا دیدم، جورج.
‫من به‌عنوان دهمین ‫پسرِ یک پدرِ پیوریتن به دنیا اومدم،
‫من رو برای خدمت به کلیسا نذر کرده بودن.
‫اون می‌خواست من واعظ بشم.
‫من!
‫ولی اگه 50 بار دیگه هم به دنیا بیام،
‫هرگز سمت اون واعظ‌های ‫سلطه‌گر و ریاکار پدرم نمیرم،
‫که وقت زیادی رو صرف دعا می‌کردن
‫و وقت کمی رو صرفِ انجام کارهای خوب.
‫به‌عنوان یک خداپرست معتقد و دقیق،
‫من برای بهبود زندگی این شهر ‫کارهای خیر بیشتری انجام دادم
‫تا اون واعظ‌های دورو.
‫من به یک قادرِ متعال ایمان دارم،
‫ولی معتقدم که اون به ما حقوق، امکانات
‫و عقل داده تا کار خوب انجام بدیم،
‫و حالا نشسته ‫تماشا می‌کنه ببینه انجام میدیم یا نه.
‫خوب بودن به‌تنهایی کافی نیست، بن.
‫ایمان داشتن به خدا هم کافی نیست.
‫حتی شیطان هم به خدا ایمان داره.
‫همه‌چیز، همه‌چیز برمی‌گرده
‫به اینکه تو با عیسی مسیح چه می‌کنی.
‫بهم بگو،
‫من با تجربه نکردن ‫این تولد دوباره، چی رو از دست دادم؟
‫هان؟
‫باید کل عمرم پشت اسب بشینم،
‫سنگ و کود و لاشه‌ی حیوانات سمتم پرت کنن.
‫هر شب رو زمین بخوابم
‫یا کف خونه‌ی یه آدم غریبه،
‫بعد من رو تحویل یه جمعیت خشمگین و
‫یه قبرِ زودهنگام بدن؟
‫نه پول داری، نه خانواده، ‫سلامتیت هم رو به زواله،
‫یتیم‌خونه‌ت هم که داره از هم می‌پاشه.
‫یتیم‌خونه‌ی من ‫دیگه در حال فروپاشی نیست
‫به لطف خدا.
‫به لطف خدا ‫یا با انجام کارهای اجباری
‫برای سرپا نگه داشتنش؟
‫تنها راهش همین بود.
‫اگه ما دخالت نمی‌کردیم، اون یتیم‌ها
‫سر از خیابون درمی‌آوردن...
‫این اسمش مشیتِ الهیه؟
‫این یعنی خدا تو کار و بار ‫آدم‌ها دخالت کرده؟
‫تو از اون یتیم‌خونه بت ساختی
‫و لکه ننگی رو اسمت.
‫عجب طنزی، ‫آزادی رو جار می‌زنی
‫در حالی که رو پشتِ برده‌ها وایسادی.
‫پس اسم ویتفیلد رو از بین ببر
‫اگه باعث می‌شه اسم مسیح بمونه.
‫ایمانت رو روی زندگیِ ‫پرعیب و نقصِ من بنا نکن.
‫ایمانت رو روی
‫مذهبِ سرد و بی‌روحِ پدرت بنا نکن.
‫روی کاری که اون ‫روی یه صلیبِ چوبی انجام داد، بناش کن.
‫جورج؟
‫جورجی، چی شده؟
‫جورجی.
‫اونا منتظرم هستن.
‫تو بیشتر به استراحت احتیاج داری تا موعظه.
‫باید موعظه کنم.
‫از طرف یه مرد در حال مرگ...
‫برای مردانِ در حال مرگ.
‫جورجی.
‫♪ بر ما بتاب، ای پادشاه جلال ♪
‫♪ بیا امروز ما را بیدار کن ♪
‫ایمانت رو روی زندگیِ ‫پرعیب و نقصِ من بنا نکن.
‫ایمانت رو روی
‫مذهبِ سرد و بی‌روحِ پدرت بنا نکن.
‫روی کاری که اون ‫روی یه صلیبِ چوبی انجام داد، بناش کن.
‫نه!
‫[لندن - سال 1770] ‫این همون واعظ بزرگ و وحشتناک
‫جورج پریچفیلده!
‫دریاسالار هاو،
‫شما از دل و فکرِ این مردم خبر ندارید.
‫اونا مردمی سرسخت و مستقل هستن.
‫بااخلاق و خودکنترل هستن، ‫اونا بیدار شدن.
‫بیدار شدن؟
‫چطور؟
‫اونا باور دارن وقتی اول حسابِ
‫ستمگرِ درون خودشون رو رسیدن،
‫حالا چشمی دارن که ‫می‌تونن ستمگر اونور دریا رو ببینن.
‫اوه، جدی؟
‫پس لازم دونستن شما رو بفرستن
‫تا این ستمگرِ اونور دریا رو سرزنش کنید؟
‫فکر می‌کردم این مهاجرهای سخت‌جونِ شما
‫حداقل برای روبه‌رو شدن با این ستمگر، یه بیل
‫یا تبر سرخپوستی دستتون می‌دادن.
‫شاید یه تیرکمون و چند تا سنگِ صیقلی
‫هم کافی باشه.
‫می‌دونی فقط روی یکی از ‫کشتی‌های من چند نفر هستن؟
‫800 نفر.
‫نیروی دریایی سلطنتی من ‫بیشتر از ۲۵۰ تا کشتی داره.
‫و شما هم که مردِ حساب و کتابی.
‫بیشتر از چند تا سنگِ صیقلی لازمت می‌شه،
‫دکتر فرانکلین.
‫هیچ نیازی نیست ‫این قضیه رو به جنگ برسونیم.
‫اوه، نمی‌دونم.
‫می‌تونه برای روزنامه ‫کوچیک‌تون داستان فوق‌العاده‌ای بشه.
‫کشاورزانی با تیرکمون و سنگ
‫در برابر قدرتمندترین ارتشِ روی زمین.
‫جنگ کوچیک خوبی می‌شه.
‫کوتاه‌مدت، ولی... هیجان‌انگیز.
‫هیچ جنگ خوبی وجود نداره، ‫همون‌طور که صلح بد وجود نداره.
‫پس اجازه بدید پیشنهاد کنم از تهدیداتی که
‫قادر به عملی کردنش نیستید، پرهیز کنید.
‫ما تا حد مرگ به شاه عریضه دادیم.
‫به فرماندارهای سلطنتی ‫داخل مستعمرات هم رو آوردیم،
‫بدون هیچ نتیجه‌ای.
‫ما خواستار مشارکت ‫در توافق‌نامه‌های تجاری،
‫مالیات و حکومت‌داری شدیم،
‫بدون اینکه حتی پاسخی از اعلیحضرت بگیریم.
‫خب، پادشاه نگرانی‌های خیلی بزرگ‌تری دارن
‫نسبت به کارگرهای ‫خاک‌آلودی که دارن جلب توجه می‌کنن.
‫دریاسالار هاو، اونورِ اقیانوس،
‫یه نسلِ کامل از آمریکایی‌ها
‫بیدار شدن و باور دارن
‫که آزادی هدیه‌ای نیست ‫که یه پادشاه بهشون داده،
‫بلکه حقی‌ست که خدا بهشون داده.
‫خدا؟
‫هوم.
‫خب، شاید اگه من هم
‫با لحنتون که متعجبانه ‫مذهبی شده همراه بشم،
‫شاید بهتر متوجه بشید.
‫وقتی پسر ولخرج ‫میراثش رو زودتر از موعد گرفت،
‫اون هم فکر می‌کرد ‫می‌تونه از عهده‌ی آزادیِ تازه‌ش بر بیاد.
‫ولی به طرز شرم‌آوری فریب خورده بود.
‫همه‌ی اون ثروت رو هدر داد ‫و چهاردست‌وپا برگشت پیش پدرش
‫با دست و شکم خالی.
‫شما آمریکایی‌ها ‫دقیقا همین‌طوری هستید.
‫کلا بلد نیستید با آزادی کنار بیاید.
‫آدم‌های بافضیلت بلدن با آزادی کنار بیان.
‫وای، از دست شما به اصطلاح شهروند نمونه.
‫خانم فرانکلین هم فکر می‌کنه
‫شما و مهمون دیشبِ تئاترتون بافضیلت هستید؟
‫اوه، دکتر فرانکلین،
‫لازم هست یادتون بیارم که بیشتر از یک قرنه
‫پادشاه‌های ما ‫نوان‌خانه‌هاشون رو خالی کردن
‫و ولگردها رو ‫از خیابون‌هامون جمع کردن
‫و فرستادن به مستعمرات شما؟
‫و حالا فکر می‌کنید ‫این کارگرهای اجاره‌ای
‫می‌تونن به خودشون حکومت کنن؟
‫می‌دونید که شما با اون ‫حشراتی که نماینده‌شون هستید
‫در یک سطح نیستید.
‫جامعه بریتانیا ‫خیلی از شما خوشش میاد
‫و فکر می‌کنه ‫شما جالب و سرگرم‌کننده‌اید.
‫اگر فقط کمی
‫این فکر رو درمورد استقلال حکومت رها کنید،
‫پادشاه به شما پاداش بزرگی میده.
‫من قابل خرید نیستم.
‫بدون ما شما ‫همون اولِ راه می‌میرید!
‫ببخشید که مزاحم صحبت‌تون شدم، دریاسالار.
‫همین الان از اخبار مستعمرات مطلع شدم.
‫بیل و گاوآهن و سنگ بیشتری درخواست کردن؟
‫واعظ جورج ویتفیلد درگذشت...
‫...در نیوبری‌پورت، ماساچوست.
‫چون دوستِ انگلستان ‫و مستعمراتش بود،
‫کنسولگری فکر کرد ‫بهتره هر دوی شما باخبر بشید.
‫همین بود؟
‫بله قربان.
‫حالا که حرف از اولِ راه مردن شد،
‫تو سن کم مُرد، نه؟
‫می‌شناختیش؟
‫خب،
‫مستعمرات شما ‫بیداری خودشون رو داشتن، دکتر فرانکلین.
‫حالا وقتشه ‫تاوانش رو هم پس بدن.
‫کیش و مات.
‫کجا میری؟
‫پدربزرگ، داری چیکار می‌کنی؟
‫طوفان رسیده!
‫این کار خطرناکه!
‫پدربزرگ، این رو بپوش!
‫پدربزرگ!
‫و منبعش کیه، بن؟
‫کاغذها رو خیس کن، بنی.
‫یه چیزی هست که باید چاپ کنم.
‫پدربزرگ،
‫افتخار انجام این کار رو میدی؟
‫پدربزرگ...
‫چرا این رو زودتر برام تعریف نکردی...
‫داستان ویتفیلد رو؟
‫من...
‫فکر نمی‌کردم لازم باشه.
‫لازم بود.
‫[28 ژوئن 1787]
‫یه شمع کوچیک ‫هزار تا شمع رو روشن می‌کنه.
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫ادامه بدید، آقای رید.
‫این ایالت‌ها ‫این کنفدراسیون رو در سال ۱۷۷۶
‫بر پایه برابری تشکیل دادن.
‫وقتی ایالت‌ها برابرن،
‫باید نفوذ برابر ‫و رای برابر هم داشته باشن.
‫- آره! ‫- اگه...
‫اگه این مجمع به ‫ایالت‌های بزرگ رای بیشتری بده
‫تا ایالت‌های کوچیک،
‫ایالت‌های بزرگ ‫طبیعتا با هم متحد می‌شن
‫و روی ایالت‌های کوچیک‌تر ‫یه جور استبداد درست می‌کنن.
‫- درسته، درسته! ‫- در هیچ‌کجا
‫در تاریخ بشریت یا ملت‌ها
‫چنین چیزی اتفاق نیفتاده، آقای رید.
‫کارتاژ و روم به جون هم افتادن
‫به‌جای این‌که نیروهاشون رو ‫یکی کنن و ملت‌های ضعیف‌ترِ
‫روی زمین رو ببلعن.
‫اسپارتا، آتن و تبِس
‫هیچ‌وقت با هم یکی نشدن ‫که همسایه‌هاشون رو سرکوب کنن.
‫در عوض رقیب هم بودن ‫و با هم می‌جنگیدن.
‫هرج‌ومرج و اختلاف در انتظارمونه،
‫اگه نتونیم ‫تحت یه قدرت مرکزی متحد بشیم.
‫وقتی انسان‌ها یا ملت‌ها ‫قوی و برابر باشن،
‫می‌شن رقیب هم.
‫حسادت نمی‌ذاره متحد بشن.
‫پس بهتره این مجمع همین الان
‫اتحاد رو منحل کنه.
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫اگه کنفدراسیون‌های ‫جزئی شکل بگیرن،
‫پس طرح فعلیِ ‫روی میز، آقای مدیسون...
‫نظم جلسه رو رعایت کنید!
‫این جایگاه
‫دکتر بنجامین فرانکلین رو به رسمیت می‌شناسه.
‫جناب رئیس،
‫اون پیشرفت کمی که کردیم
‫بعد از چهار پنج هفته ‫حضور و بررسیِ مداوم،
‫و بحث و استدلال ‫پشت سر هم با همدیگه،
‫این اختلاف نظرهامون ‫تقریبا درمورد هر مسئله‌ای،
‫که در بسیاری از موارد، به همون ‫اندازه که مخالف داشته، موافق هم داشته،
‫به نظرم نشونه غم‌انگیزی
‫از ناقص بودن ‫درک و فهم انسانه.
‫به نظر می‌رسه که ما واقعا
‫کمبود خرد سیاسی رو احساس می‌کنیم
‫چون در جستجوی اون هستیم.
‫حتی رفتیم سراغ تاریخ باستان
‫تا برای حکومت الگو پیدا کنیم.
‫و بعد از بررسی شکل اون جمهوری‌های قدیمی،
‫که از همون اول
‫بذر زوال خودشون رو داشتن،
‫و حالا دیگه وجود ندارن،
‫به کشورهای مدرن سراسر اروپا نگاه کردیم،
‫ولی هیچ‌کدوم از قانون‌ها و نظام‌هاشون
‫به درد شرایط ما نخوردن.
‫در وضعیت فعلی این مجمع،
‫که انگار داریم تو تاریکی ‫دنبال حقیقت سیاسی می‌گردیم،
‫و به زور می‌تونیم تشخیصش بدیم
‫درحالی‌که جلوی چشم‌مون قرار داشت،
‫چطور شده، قربان،
‫که تا حالا حتی یک بار هم
‫به ذهنمون نرسیده ‫با فروتنی از «پدر نورها» بخوایم
‫که ذهن‌مون رو روشن کنه؟
‫اوایل درگیری با بریتانیای کبیر،
‫وقتی خطر رو حس کرده بودیم،
‫ما هر روز توی این اتاق دعا می‌کردیم
‫که خداوند ازمون محافظت کنه.
‫دعاهای ما، شنیده شد
‫و با مهربانی پاسخ داده شد.
‫همه‌ی ما که در اون مبارزه درگیر بودیم
‫حتما بارها
‫نمونه‌های زیادی از عنایت الهی ‫رو به نفع خودمون دیدیم.
‫ما این فرصت فرخنده رو
‫مدیون اون مشیت الهی ‫هستیم تا در صلح و آرامش
‫در مورد راه‌های ایجاد ‫سعادت ملی آینده خود مشورت کنیم.
‫و حالا ما اون دوست قدرتمند رو
‫فراموش کردیم؟
‫یا فکر می‌کنیم که ‫دیگه به کمکش نیازی نداریم؟
‫قربان، من مدت زیادی زندگی کردم.
‫و هرچه بیشتر زندگی می‌کنم،
‫مدرک‌های قانع‌کننده‌تری ‫از این حقیقت می‌بینم،
‫که خدا در امور انسان‌ها حکومت می‌کنه.
‫و اگه بدون اراده اون ‫حتی یک برگ از درخت نمی‌افته،
‫پس ممکنه یه امپراتوری ‫بدون کمک او شکل بگیره؟
‫قربان، در کتاب‌های مقدس به ما گفته شده
‫که اگر خداوند خانه‌ای رو نمی‌سازه،
‫پس سازندگانش بیهوده زحمت می‌کشن.
‫من کاملا به این باور دارم.
‫و همچنین باور دارم که بدون یاری خدا،
‫ما در ساختن این بنای سیاسی
‫موفق‌تر از سازندگان برج بابل نخواهیم بود.
‫به‌خاطر منافع محلی و ‫کوچیک خودمون از هم جدا می‌شیم،
‫نقشه‌هامون به هم می‌ریزه،
‫و خودمون تبدیل می‌شیم ‫به مایه سرزنش و ضرب‌المثل
‫برای نسل‌های آینده.
‫و بدتر از اون،
‫بشریت ممکنه بعد از این موارد ناگوار
‫از تاسیس حکومت‌ها ‫بر اساس خِرَد انسانی ناامید بشه
‫و اون رو به شانس، جنگ و فتح واگذار کنه.
‫بنابراین، اجازه می‌خوام پیشنهاد بدم
‫که از این به بعد،
‫برای طلب یاری از خداوند
‫و برکتش بر مشورت‌هامون
‫هر روز صبح در این مجمع قبل از
‫شروع کار، مراسم دعا برگزار بشه.
‫و از یک یا چند نفر از واعظین این شهر
‫خواسته بشه اون مراسم رو برگزار کنن.
‫هرچند مطرح کردن چنین تصمیمی
‫در آغاز کنوانسیون مناسب‌تر بود،
‫در این روزهای پایانی ‫ممکنه باعث بشه مردم فکر کنن
‫که مشکلات ناشی از ناهماهنگی
‫و اختلافات داخل این مجمع
‫چنین پیشنهادی رو به وجود آورده.
‫این کار ما رو ضعیف نشون میده.
‫و دلیل واقعیِ برگزار نشدن دعا
‫توسط واعظین ‫نباید اشتباه برداشت بشه.
‫این مجمع پولی نداره ‫که بخواد به یک واعظ پرداخت کنه.
‫من پیشنهاد می‌کنم، برای اینکه
‫به این اقدام جلوه مثبت بدیم،
‫یه موعظه به درخواست این مجمع
‫در چهارم جولای برگزار بشه
‫و از این به بعد
‫هر روز صبح در این مجمع
‫دعا خونده بشه.
‫تایید می‌کنم.
‫میشه رای‌گیری کنیم؟
‫من به دلیل ختم جلسه، ‫درخواست تعویق دارم.
‫تایید می‌کنم.
‫پیشنهاد دکتر فرانکلین
‫و درخواست آقای رَندولف برای دعای روزانه
‫به خاطر ختم جلسه به تعویق می‌افته.
‫من خودم حتما روز چهارم جولای
‫برای دعا حضور دارم.
‫خوشحال می‌شم
‫هر کدوم از شما
‫به من ملحق بشید.
‫ختم جلسه.
‫پدرِ نورها در کلامش می‌فرماید،
‫«برای شما که نام مرا گرامی می‌دارید،
‫خورشید عدالت طلوع خواهد کرد
‫و در بال‌هایش شفا خواهد بود.»
‫دوستان من،
‫آیا می‌خواهید آزاد باشید؟
‫آزادی تنها در او یافت می‌شود.
‫می‌خواهید زندگی کنید؟
‫فقط اوست که حیات جاودان می‌بخشد.
‫به خاطر رحمتِ مهربانانه خدای ما،
‫خورشیدِ در حال طلوع، از آسمان می‌آید
‫تا بر کسانی که در تاریکی زندگی می‌کنند بتابد.
‫بهتون التماس می‌کنم، ‫چنین هدیه بزرگی را رد نکنید.
‫یک بیداری بزرگ فرا رسیده.
‫برخیزید، ای خفتگان!
‫بیدار شوید!
‫«ترجمه از آرام متین»
‫[هفت روز پس از سخنرانی فرانکلین، ‫بن‌بست بین ایالت‌ها شکسته شد.]
‫[سه ماه بعد، قانون اساسی ایالات متحده ‫در اول ماه مه ۱۷۸۹ امضا شد]
‫[و کنگره، قبل از هر جلسه، ‫مراسم دعا را به رهبری واعظین برگزار کرد.]
‫[رویه‌ای که تا به امروز ادامه دارد.]
‫[بیداری بزرگ یکی از تأثیرگذارترین ‫وقایع در تاریخ آمریکا بود و نسل‌ها را]
‫[با این باور که آزادی واقعی فقط در ‫عیسی مسیح یافت می‌شود، متحد کرد.]
‫[من بارها در طول جلسات به آن ‫خورشید پشت صندلی رئیس نگاه کرده‌ام،]
‫[بی‌آنکه بتوانم تشخیص دهم ‫در حال طلوع است یا غروب…]
‫[اما حالا بالاخره این سعادت را دارم که بدانم ‫این خورشید در حال طلوع است و نه غروب.]
‫[بنجامین فرانکلین ‫17 سپتامبر 1787 - روز قانون اساسی]
‫♪ از اقیانوس‌ها تا دره‌ها ♪
‫♪ از سرزمین اصلی تا ساحل ♪
‫♪ بگذار پادشاهی تو بیدار شود ♪
‫♪ بار دیگر در دل‌های آدم‌ها ♪
‫♪ فرزندانت را به آزادی فرا بخوان ♪
‫♪ جان‌های اسیر را به رهایی ♪
‫♪ بیا و بیدار کن، ای روح‌القدوس ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫♪ عشقی بی‌پایان، لطفی بی‌دریغ ♪
‫♪ رحمت‌های فراوان، از تخت پادشاهی تو ♪
‫♪ ارواح گمشده را به خانواده‌ها بازگردان ♪
‫♪ گناهکار سرگردان را به خانه فرا بخوان ♪
‫♪ رستگاری بیاور، ای منجی بزرگ ♪
‫♪ آتش مقدس را شعله‌ور کن ♪
‫♪ بیا ما رو دوباره زنده کن، ‫دوباره احیا کن ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫♪ ای عیسی عزیز، ‫به تو خدمت خواهم کرد ♪
‫♪ همه وجودم را به تو می‌سپارم ♪
‫♪ دست‌هایم را در خدمت تو می‌گذارم ♪
‫♪ و دلم را به ندای تو ♪
‫♪ بگذار هر آرزوی دلنشین نابود شود ♪
‫♪ و هر سودجوییِ خودخواهانه کنار گذاشته شود ♪
‫♪ همه‌چیز را برای جلال تو ترک کردم ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫♪ بیدار شو از خوابت ای خفته ♪
‫♪ ای مقدسان، بیدار شوید ‫و زنده شوید ♪
‫♪ مسیح برمی‌خیزد ‫و بر شما می‌تابد ♪
‫♪ نور آسمانی و الهیِ او ♪
‫♪ مانند طلوع خورشید ‫در آغاز صبح است ♪
‫♪ که تاریکی را با نوری تازه می‌شکند ♪
‫♪ بر ما بتاب ای پادشاه جلال ♪
‫♪ بیا و امروز ما را بیدار کن ♪
‫♪ برای پادشاهیِ تو ♪
‫♪ برای جلال تو ♪
‫♪ بیا و امروز ما را ♪
‫♪ بیدار کن! ♪