پیداش کردم.
این سومین باره.
مشکلت چیه؟
نمی‌تونی ولم کنی به حال خودم؟
می‌رم و صحیح و سالم برمی‌گردم.
چرا نمی‌ری خونه؟
شانس آوردیم که لاتا دیدش و بهم زنگ زد.
چرا جواب تلفنت رو نمی‌دی؟
حالا همه اینا تقصیر منه؟
خوشحال باش که به‌موقع اونجا بودم تا جلوش رو بگیرم.
حالا دویست روپیه به من بده.
- برای چی؟ - برای کرایه تاکسی.
باشه، همین خوبه.
- این بیشتر از دویست تاست. - اشکالی نداره.
- چند تا کار دیگه هم دارم. - چه کاری؟
داری از خودت حرف درمیاری که فقط ول بچرخی.
اگه قبل از اینکه سوار قطار بشه جلوش رو نگرفته بودم،
کی می‌دونه چه اتفاقی ممکن بود بیفته!
بریم.
برام سخته که حرفی که الان زدی رو باور کنم.
هی سولوچانا.
خیلی خب، می‌ریم برای برداشت.
باشه.
هی سولوچانا.
وقتی تو کافه هاچیکو به هم ابراز عشق کردیم،
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم کار به اینجا برسه.
من هیچ‌وقت این رابطه رو دست‌کم نگرفتم.
لطفاً با دید باز به این قضیه نگاه کن.
عالیه!
حتی وقتی داشتم امپراتوری‌های بزرگ تجاری راه می‌انداختم،
همراه با غول‌های تجاری تو شهرهای بزرگ
بسه، گرفتم چی شد.
حتی وقتی داشتم امپراتوری‌های بزرگ تجاری راه می‌انداختم،
همراه با غول‌های تجاری تو شهرهای بزرگ، تنها چیزی که تو فکرم بود تو بودی.
تمام حواسم پیش تو بود.
سولوچانا
چرا الان داره بهم زنگ می‌زنه؟
اونجا چی کم داشتی؟
غذا و داروهات سر وقت بهت می‌رسید و مجبور نبودی کار کنی.
اگه قرار بود کسی از زندگی فرار کنه، من خیلی وقت پیش این کارو کرده بودم.
باید اراده‌ی قوی‌ای داشته باشی
با این همه وسایل، داشتی کجا می‌رفتی؟
نمی‌شد قبل از رفتن به یه سفر طولانی، حداقل به ما خبر بدی؟
ما قول دادیم هر جا بخوای ببریمت.
پس چه نیازی بود که فرار کنی؟
آره، حتماً! تو و قول‌هات.
چرا یه لحظه صبر نمی‌کنی و استراحت نمی‌کنی؟
تو با من بیا.
چرا پدربزرگ رو
پول کافی برای کرایه تاکسی نداشتم.
عقلت رو از دست دادی؟ فقط ۲ کیلومتر راه بود،
ولی حالا با آوردنش اینجا، مسیر رو ۵ کیلومتر کردی.
چه چاره‌ای داشتم؟ پول کافی برای پرداخت نداشتم.
- چقدر پول داری؟ - هیچی ندارم.
۳۰۰ روپیه بده تا باهاش چونه بزنم و راضیش کنم.
اوه، اون «یو‌دی دیجیتال ویژن» اونجا، قطعاً مال پدرمون نیست.
یه خرج اضافه، حالا برو!
بزن بریم.
چقدر شد؟
ای وای،
ایشون مسن هستن، لطفاً سرش کلاه نذار.
عمراً، ۱۶۰ تومن می‌شه.
پدربزرگ، ۱۳۰ تومن بهش بده.
پول نقد همرام نیست.
آره ارواح عمت، ولی برای رفتن به کاشی پول نقد داشتی.
پول ندارم. چرا گیر دادی؟ خودم آروم می‌رفتم.
- کجا قایمش کردی؟ - ولم کن عوضی.
پولشو بده، منتظره.
ولم کن.
بفرما، اینم پولت.
تو این سن و سال تازه ادای بچه‌ها رو درمیاره.
بقیه پولش هم مال خودت.
فقط پول رو بده، من خودم داروهات رو برات می‌گیرم.
نه ممنون، امروز با سوءاستفاده از من حسابی کاسبی کردی.
آخه آدم اینطوری هم می‌تونه بخوابه؟
سلام!
اصلاً خبر داری اینجا چه خبره؟
مامان تو چاپخونه زودتر از ما که تو خونه‌ایم، بو برده بود.
این دفعه از ایستگاه قطار گرفتمش، اینم بلیطشه.
برو اون‌ور، داری روی کتابم می‌شینی.
من پسر بزرگت هستم.
تو سه بار بدون اینکه به من چیزی بگی سعی کردی فرار کنی.
اینکه قبلاً اهل ولگردی بودی، دلیل نمیشه که هنوزم بخوای ادامه بدی.
هی،
اگه این بلیت رو کنسل کنیم، پولمون رو پس میدن؟
«آیا ابرهای تیره‌ای رو دیدی که دور رنگین‌کمان می‌چرخیدن؟»
«آیا رعد و برقی رو دیدی که رعد و برق رو به دو نیم کرد؟»
«اوه لبخند، چرا نمیای مهمون گونه‌های من بشی؟»
«و پیشونیم رو ببوسی.»
«من یک باغِ نیمه‌خشک و تشنه‌ام،»
اون خطا بود!
هی، بهتره با شرافت شکست بخوری تا با تقلب برنده بشی.
«منتظر جریانی هستم که از وجودم بگذره و زنده‌ام کنه.»
«کودکیِ عزیزم، تو همه چیز رو به من یاد دادی.»
بفرما، فقط چند صفحه است. خیلی ساده‌ست!
«اوه سرخیِ گونه‌ها، من رو غرق در شادی کن.»
«اوه فرزندم، حتی با اینکه بزرگ شدی، مثل وقتی که بچه بودی با من حرف بزن.»
ببخشید، اینجا چاپخانه دیجیتال پیدا میشه؟
همین مسیر رو که بری، چند تا چاپخانه دیجیتال پیدا می‌کنی.
آره حتماً، اونا فقط دستگاه‌های کپی رنگیِ پرزرق و برق هستن.
بیا تا می‌تونیم تند تاب بخوریم.
بیا برگردیم به روزهای خوب قدیم.
الو.
سلام آقا، اینجا «کاندید مَتریمونی» هست. شما می‌تونید با پرداخت ۲۰۰۰ روپیه،
۴ تا پروفایل همسان رو مشاهده کنید.
می‌تونم شماره تلفن مدیر خدمات مشتریانتون رو داشته باشم؟
مشکل چیه آقا؟ خودم می‌تونم کمکتون کنم.
من ۱۰ هزار تا پرداخت کردم و همش هدر رفت.
حالا دوباره می‌خواید برای «پوشش ۳۶۰ درجه» ۲۰۰۰ تای دیگه ازم بگیرید.
گمشید بابا!
تیم اپلیکیشن همسریابی بود؟
کلی ذوق می‌کنیم و پروفایلمون رو اونجا ثبت می‌کنیم،
ولی آخرش هیچ خبری نمی‌شه.
چرا تیندر یا بامبل رو امتحان نمی‌کنی؟
- آره حتما، صحنه بعدی رو پخش کن. - باشه.
هی سولوچانا.
«فرش پهن کن؛ پاها از راه رفتن و کار کردن درد گرفته.»
«درخت کهنسال استوار ایستاده، مثل ماهی که خم به ابرو نمی‌آورد.»
«رشته خیال من، دنیای خیالی‌ام رو کنار هم نگه داشته.»
«نمی‌تونی توی رویاهای کودکی‌ات بلند تاب بخوری؟»
«بیا تا جایی که می‌تونیم تندتر تاب بخوریم.»
«بیا برگردیم به همون روزهای خوب قدیم.»
اینا دیگه چیه؟
از کتاب‌هایی که خوندم برای رویای رفتنت به انگلستان استفاده کن، تا اونجا به من ملحق بشی.
ساینا، از همین دوشنبه پیش رو
سعی کن تا ۶ ماه دیگه برسی اونجا،
وگرنه
وگرنه چی!
منظورت چیه؟
منم فردا فرودگاه میام.
نه، حتی بهش فکر هم نکن.
«ای لبخند، چرا به گونه‌های من سر نمی‌زنی؟»
«و پیشانی‌ام را نمی‌بوسی.»
«من باغی نیمه‌پر و خشک‌زده‌ام،»
«که منتظر رودی‌ام تا از میانم بگذرد و مرا زنده کند.»
«کودکی عزیزم، تو همه چیز را به من آموختی.»
به نظر میاد برنامه‌ی سفرت به هم خورده.
این دفعه کی لو دادت؟
لاتا، همسایه‌مون.
اون به ریما که سر کار بود خبر داد،
و اون هم در عوض به این احمق زنگ زد.
وقتی بلیت‌های قطار رو خریدم و برگشتم، درست جلوم بود.
باید همون‌جا دست و پاش رو می‌بستی و ولش می‌کردی.
اگه من بودم که حتماً این کارو می‌کردم!
نگاه کن، چطور فرصتت رو هدر دادی.
نه خودشون سفر می‌رن و نه می‌ذارن بقیه سفر کنن.
ولش کن؛ بالاخره یه فکری براش می‌کنیم.
دفعه بعد که می‌خوای بری، صد روپیه بهت می‌دم.
می‌تونی از ایستگاه قطار موز سرخ‌کرده تازه بگیری.
چند تا برام بخر تا بتونم داغ‌داغ بخورمشون.
چطوره برات از «کاشی» «وادا پاو» بگیرم؟
همه باید دقیقاً ساعت ۱۰ بانک باشن،
شامل حال دانش‌آموز تنبل و آدم خواب‌آلود هم می‌شه.
بدهکارانی که شماره عضویتشون ۷۳۱۶ هست:
چاندران، رما چاندران،
آنوپ چاندران،
آبهی چاندران.
شما بدهی‌های معوقه برای وام‌های مربوط به چاپخانه، لوازم خانگی،
وام کشاورزی و طلای گرو‌گذاشته دارید.
قصد دارید وام‌های بیشتری بگیرید؟
واقعاً باید بپرسم،
شما همه‌تون یه مشت احمقید؟
اینجا بانک تعاون هست، ولی همکاری هم حدی داره.
ولی من دارم وام رو پس می‌دم.
با اون مبلغ ناچیزی که شما پس می‌دید، تا ابد طول می‌کشه.
مگه چاپخونه‌تون کلی وقت نیست تعطیل شده؟
همه‌اش درسته!
حالا چیکار کنیم؟
اگه چاندران موافقت کنه، شاید یه راه حلی پیدا بشه.
بهتره که شر بدهی‌های اضافی رو کم کنیم.
همه‌چیز درست می‌شه، بهادران.
بعداً بهت زنگ می‌زنم.
فکر نمی‌کنم پدرت هیچ‌وقت اون چاپخونه رو بفروشه.
مشتری‌هایی بودن که پول خوبی می‌دادن. حالا خودت یه فکری بکن.
رما، مورد من رو در نظر بگیر.
اولش سوکو ابراز علاقه کرد که با من ازدواج کنه، بعدش هم پنج نفر دیگه.
ولی در نهایت، باز هم سوکو بود که با من ازدواج کرد.
برخلاف جک‌فروت دفعه قبل، این بار نارگیل آوردی،
چرا چند تا پیشنهاد ازدواج متنوع هم نمی‌آری؟
دختر دیگه‌ای نمی‌شناسی؟
برنامه مهاجرتت به انگلیس به کجا رسید؟
می‌فهمم که داری سعی می‌کنی منو از اینجا دور کنی،
ولی به‌زودی می‌رم اونجا.
این دفعه امتحان آیلتس رو حتماً قبول می‌شم،
و مامان هم هزینه‌اش رو می‌ده.
اول می‌شه بفهمی هزینه دقیق امتحانت چقدر می‌شه؟
درسته، شما دوتا ادامه بدید، من برم برای امتحانام آماده بشم.
هی، یکی اومده که تو رو ببینه.
- سلام عزیزم، انگار زود اومدی. - سلام خاله اوشا.
از یه جهت خوبه که شغلِ ثابت و معمولی نیست.
خب خاله اوشا، با پیشنهاد ازدواج جدیدی اومدی؟
- خب، همون دختری که قبلاً دیده بودیم. - کدومشون؟
همون دخترِ اهل پوجاپورا، آناگا؛ همونی که با هم رفته بودیم.
اونا خیلی مشتاقن، بیا بریم جلو.
اونا هم اومده بودن اینجا و ما رو دیده بودن.
چی شد که یهو نظرتون عوض شد، خاله؟
اونا همیشه مشتاق بودن.
فقط یکم طول کشید تا بهمون خبر بدن.
هوم، ۳ ماه!
آره، ۳ ماه.
همون روز که رفتن، فهمیدم که دیگه علاقه‌ای ندارن.
از روی قیافه آدما خیلی چیزا رو می‌شه فهمید.
اون دختر اون موقع درگیر امتحانا بود.
حالا امتحاناش رو داده و معلم شده.
خاله، شما اون موقع شماره‌ش رو به من دادید.
- واتس‌اپ داره. - چی؟
بهش پیام دادم و کلاً منو نادیده گرفت.
- اگه ذره‌ای علاقه داشت - شاید اصلاً متوجهش نشده باشه
- خاله، این حرف رو نزنید - چرا؟
اون دو تا تیک آبی نشون می‌ده که پیام رو دیدن؛
که ثابت می‌کنه علاقه‌ای ندارن.
اگه داشتن، حداقل یه جوابی می‌دادن.
انقدر نگران اون تیک‌های آبی مسخره نباش.
آروم باش و خوب فکر کن.
ریما، من دارم می‌رم، خداحافظ.
عزیزم، انقدر مادرت رو نگران نکن.
خداحافظ عمو.
هیچ‌کس اینجا عقل تو سرش نیست. مامان، تو حداقل نمی‌تونی منطقی فکر کنی؟
مگه این کاریه که بشه با عجله انجام داد؟
تا الان دیگه رفتیم خواستگاری حدود ۱۵ نفر.
خیلی خجالت‌آوره که آدم لباس بپوشه و بره، آخرش هم مثل احمق‌ها دست خالی برگرده.
و در مورد این آناگا از پوجاپورا،
هر دو خانواده حتی دید و بازدیدهای خانگی رو هم انجام داده بودن.
اگه ذره‌ای معرفت داشتن، زنگ می‌زدن و تصمیمشون رو به ما می‌گفتن.
نگرانِ هزینه‌ها هستی؟
من همه‌شو تقبل می‌کنم.
من همچین حرفی زدم؟
احمقم که سعی می‌کنم تو رو متوجه موضوع کنم.
شانس آوردی که زنت معلمه، با این شغل و مدرک تحصیلی که تو داری.
شاید لیاقتِ داشتنِ یه زنِ معلم رو نداشته باشم.
با اینکه شاید مدرک نداشته باشم، ولی همیشه سروقت سر کارم حاضر می‌شم.
نه مثل بعضی‌های دیگه که دائم تو کافه‌ها دنبال عیاشی و مستی‌ان.
آره، انگار که تو کارمند عالی‌رتبه‌ای!
همین چیزهاست که دیوونه‌ام می‌کنه!
همه‌تون آروم باشید، بذارید هر وقت خودش خواست ازدواج کنه.
پس اون دختره رو پسندیده بودی.
مشکلت اینه که سه ماه تأخیر کردن؟
حالا که اونا مایلن، می‌تونیم فقط برای رفع تکلیف بریم اونجا و کار رو تموم کنیم.
تو فقط می‌خوای زودتر تموم بشه.
اونا هم هر کاری دلشون می‌خواد می‌کنن.
تو حاضری گول هر چیزی رو بخوری.
اون اوشا هم که اونجاست
سلام خاله.
خاله اوشا اینجاست.
کیف خریدم رو جا گذاشته بودم.
این یه دروغ شاخ‌داره!
همین الان دوباره زنگ زدن.
واقعاً مشتاقن.
عزیزم، اون معلمه.
عاقلانه است که به حرف خاله‌ت گوش کنی!
- سرت شلوغه؟ - آره.
- باید یه چیزی بهت بگم. - چی؟
خب
راستش داداش،
تمام امیدم به ارثیه مامانه.
نیا سراغم که سهمت رو از اون پول برداری، من برای مهاجرت به انگلیس بهش نیاز دارم.
همین.
می‌خواستم یه چیز دیگه ازت بپرسم، به عنوان برادر.
بپرس دیگه!
تا الان، تقریباً با ۱۵ تا دختر برای ازدواج ملاقات کردی.
به عنوان برادر ازت می‌پرسم؛
تو مشکل داری؟
هنوز تصمیمت رو نگفتی.
حالا که اونا دارن این‌قدر لفتش می‌دن،
فکر کنم منم باید خوب فکرامو بکنم.
یه کلمه جایگزین برای «پیشرو» بهم بگو.
توسعه، ترقی، هر کدوم رو بخوای می‌تونی انتخاب کنی.
ترقی، واقعاً؟!
آنو، می‌دونم پیام‌هام رو دیدی.
اصلاً از نظر ذهنی آماده نبودم که پیشنهاد ازدواجت مطرح شد.
خانواده‌ام الان دارن پیشنهادها رو بررسی می‌کنن.
تازه الان تونستم با این قضیه کنار بیام.
لطفاً از اینکه زودتر جواب ندادم از دستم عصبانی نباش.
عصبانی! من؟
من هیچ‌وقت از دست کسی عصبانی نمی‌شم.
خب، من توی جلسات دوبله‌ام خیلی سرم شلوغ بود
خب، ما اون روز صحبت کرده بودیم، بعدش من
چی! یعنی اون توی تیندر کسی رو پیدا کرده؟
«مست از عشق،»
«و سوخته از اندوه.»
«بیا با هم باشیم و همدیگه رو پیدا کنیم،»
«و با گره‌ی جادویی، پیوند بخوریم.»
«مست از عشق،»
«و سوخته از غم.»
«بیا با هم باشیم و همدیگه رو پیدا کنیم،»
«و با گره‌ی جادویی، پیوند بخوریم.»
«ای خلخال خوش‌نوا، با نگاه‌های تیزت من رو آزار نده،»
«ای زیبا، تو غرق در طلایی!»
«خدای من! تو یک ریتم موسیقی هستی،»
«که با شادی به رقص درم میاری، قلب سنگم رو ذوب می‌کنی و به وجدم میاری.»
اون «اوشا» مدام زنگ می‌زنه. نباید بهشون یه جوابی بدیم؟
هر کاری می‌خوای بکن، من چی بگم؟
تصمیمت رو بگیر مثل همیشه،
مگه تا حالا همین کار رو نکردی؟
الان هم همون کار رو ادامه بده.
اگه قسمت باشه، خودش پیش میاد.
حرف و عملش یکی نیست.
«کلی آهنگِ نخونده تو گوشم می‌پیچه،»
«بانوی من، نمی‌خوای وقتی پرواز می‌کنیم اون‌ها رو برام بخونی،»
ما داریم می‌ریم دیدنشون، یا اونا دارن میان پیش ما؟
- باید بریم پیششون. - انگار باید عجله کنیم.
«و با من برقص.»
«سرت رو بذار روی پام،»
«تا بتونم موهات رو نوازش کنم.»
«سرت رو بذار روی پام،»
«تا بتونم موهات رو نوازش کنم.»
برای یه کار دیگه اون نزدیکی‌ها بودم،
برای همین گفتم حالا که اینجایی
چقدر نزدیک؟
خیلی نزدیک، نزدیک «پاپانامکود»
هنوز هم ناهار اینجا «اوپما» و تخم‌مرغ سرو می‌شه؟
اون مال خیلی وقت پیشه، این منوی جدیده.
اوه، پس منو هم دارید.
سنگ روی سنگ.
ای از دست این بچه‌ها!
الان جلسه دوبله نداری؟
آره، دوبله. اون که هست.
پس فعلاً خداحافظ.
«هنگام غروب که می‌بینمت،»
«تمام غم‌هام شسته می‌شه.»
«غم و اندوهم برای همیشه ناپدید خواهد شد،»
برو یه باشگاه ثبت‌نام کن، به جای اینکه اینجا علاف بچرخی.
«نمی‌دونم اصلاً قسمت ما هست که با هم باشیم،»
«ولی بیا سعی کنیم با هم یه آشیونه بسازیم؛»
«سوخته از غم،»
«و مسموم از عشق.»
«بیا با هم باشیم و دنبال هم بگردیم،»
«و با گره‌ی جادویی، خودمون رو به هم ببندیم.»
«ای خلخال خوش‌نوا، لطفاً با نگاه‌های تیزت منو آزار نده،»
داشتم تمیز می‌کردم، می‌شه بعداً بهت زنگ بزنم، وقتت آزاده؟
«وای خدای من! تو یه ریتم موسیقی هستی،»
«که منو از خوشحالی به رقص میاره، قلب سنگیم رو آب می‌کنه و به وجد میاره.»
وقتی عروسی تموم بشه،
می‌ریم کاشی. خودم می‌برمت اونجا.
آره، حتماً!
شوخی نمی‌کنم.
آناگا گفت که اونجا کلی جای باحال داره.
توی کاشی!
آره.
تو رو به یه گردشِ شاهانه می‌برم و برمی‌گردونمت.
«بیا سوار رنگین‌کمان بشیم،»
«و آسمون‌ها رو بگردیم،»
گوش کن، من به یه کارگر گفتم بیاد اینجا.
بهش بگو کل خونه رو تمیز کنه و نرده‌ها رو هم بشوره.
پولش رو گذاشتم بالای یخچال.
خانم گفتن اینجا برای من کار هست.
نیست، حالا برو.
گفتن که هست.
منظوری نداشتن، حالا برو.
«ای خلخالِ خوش‌نوا، با نگاه‌های تیزت دلم رو سوراخ نکن،»
«ای زیبا، تو غرق در طلایی!»
«خدای من! تو خودِ ضرب‌آهنگی،»
سلام چاکو، آزادی؟
«بیا سرت رو بذار رو پام،»
«تا بتونم لای موهات دست بکشم.»
نباید اون کارگر رو رد می‌کردم.
کدوم کارگر؟
صبح اومده بود دنبال کار، من ردش کردم.
برای اینکه با هم باشیم،
قطعاً باید از این کشور بریم.
عالیه!
خب، بیاید یه استراحت کنیم.
بریم ناهار بخوریم.
راه بیفتیم؟
- وای خدای من! - چی شده؟
فهمیدم.
- بریم ناهار بخوریم. - آره، بزن بریم!
آنو!
اوه نه!
اون به آنو زنگ زد؟
فکر کنم گفت مامان.
آنو بود یا مامان؟ نتونستم از روی لب‌خونی بفهمم.
تو که کلاً درگیر دوبله شدی، حالا هم افتادی به لب‌خونی غریبه‌ها.
نه رفیق، یه مدته که همین‌طور داره به ما زل می‌زنه.
روی کلاهش نوشته بود «هیتمن».
تو برو ببین قضیه چیه؛ من تا اون موقع ناهارم رو می‌خورم.
- من میرم استودیو. - نیازی نیست.
حالا که مراسم حلقه انجام شده، دیگه باید زود عروسی بگیرن، نه؟
دلیلی نداره منتظر بمونیم.
پول نقد همرات داری؟
- برای چی؟ - به‌زودی برای مخارج بهش نیاز پیدا می‌کنی.
خیلی خوش‌تیپ شدی!
مگه من تو رو هم دعوت نکرده بودم که بیای؟
برای مراسم عروسی اونجا هستم.
اون موقع یه عکس رنگی یادگاری می‌گیریم.
چرا فقط یکی؟ کلی عکس با ژست‌های مختلف می‌گیریم.
خیلی وقته منتظری، جیتین؟
نزدیک نیم ساعته.
هیچ‌کس تو این خانواده نمی‌تونه برای هیچ مراسمی سروقت حاضر بشه.
این همون پیراهنیه که ازت خواستم بپوشی؟
- مگه نیست؟ - اون جدیده که برات خریدم رو بپوش.
این چه ایرادی داره؟
شاید یه ایرادی داشته باشه.
خب، عروسی اونه، نه عروسی من.
- نمیای؟ - نباید بیام؟
پس بیا.
- برو کنار. - الان داره چیکار می‌کنه؟
از جاده سیتو نمی‌ریم؟
آره، از همون مسیر می‌ریم.
بهتره از مسیر کیلی‌پالام بریم.
باشه، از همون‌جا می‌ریم.
اگه از تامپانور هم رد بشیم، می‌تونیم سر راه بریم معبد.
تو فقط نقشه رو روشن کن و مستقیم برو سمت محل مراسم؛
وگرنه خودم انجامش می‌دم.
فقط برو تو جاده سی‌آی‌تی‌یو،
اون سریع‌ترین مسیره.
خودت ببین.
ای وای، جاده رو کندن!
آدم باید گاهی سفر کنه تا مسیرهای جایگزین و میان‌برها رو پیدا کنه.
ماشین رو دور بزن، دیرمون شده.
چرا این مسیر رو اومدی؟
باید از مسیر کیلی‌پالام می‌اومدی. نمی‌دونستی این جاده بسته است؟
نمی‌شد زنگ بزنی و بهمون خبر بدی؟
فکر کردم اگه از این راه بریم زودتر می‌رسیم.
خب پس برو دیگه!
بحث رو تموم کن، ماشین رو دور بزن.
به خاطر اینکه راه رو گم کردن دیر رسیدیم.
ای وای، حلقه رو گرفتی؟
حلقه ازدواجش روی داشبورد ماشینه؛ برو بیارش.
ماشین رو نگه دار.
یه چیز کوچولو اینجا جا گذاشتم.
می‌خوای همین‌جا بمونی و مست کنی؟
اگه می‌خوای کاری کنی، همین الان باید دست به کار بشی.
تمومش کن! کارت به زندان می‌کشه.
زندان؟ برای چی؟
نباید وقتی تو دردسره ازش حمایت کنیم؟
حرف نزن، تو مستی.
اگه نمی‌تونی کنارش وایسی، مثل همیشه برو.
شاید دیگه همچین فرصتی گیرت نیاد، اگه می‌خوای کاری کنی، الان بکن.
«اون لولو خرخره‌ست،»
«در افتادن باهاش یعنی بازی با آتیش.»
«اگه بخوای»
«به چالش بکشیش، بیچاره‌ت می‌کنه.»
ولم کن.
دیگه هیچ‌کس با تو ازدواج نمی‌کنه.
اجازه نمی‌دم.
تا حرفامو نزنم نمی‌رم.
همه گوش بدید، پنج ماه؛
جوری دوستت داشتم که انگار پنج سال بوده.
من رفتم پیشش، ازش پرسیدم.
گوش کن چی می‌گم،
آناگا، این هدیه عروسی من برای توئه.
مراقب باش!
آبهی، چیکار کردی؟
مرد؟
اگه پاتون رو از اینجا بیرون بذارید، همه‌تون رو می‌کشیم.
هی رابین، بلند شو!
این یه مورد خشونت علیه زن‌هاست،
ما مدرک ویدیویی هم داریم.
اون حالا حالاها آب‌خُنک می‌خوره. نگران نباش.
خانواده دختر شکایت کردن.
اگه شما هم شکایت کنید، می‌تونیم پرونده محکمی تشکیل بدیم.
ولی بهتره حواستون باشه،
اونا یه مشت اراذل و اوباشن.
- سورندرا، تو نوشتن شکایت بهشون کمک کن. - چشم قربان.
شما شکایتی ندارید؟
چرا، ما شکایت داریم.
نگران نباشید.
آروم باشید،
همه‌چیز درست می‌شه.
از نظر روحی خیلی خسته‌ست.
اگه زودتر گفته بودی، می‌تونستیم در مورد اون دختر تحقیق کنیم.
برادرم کنار خونه‌شون مغازه داره.
خدا رو شکر که کار به نامزدی ختم شد، نه به عروسی.
چون از نظر روحی شرایط سختی داره، همیشه کنارش باش.
آنو، عزیزم!
آنو!
- در رو باز کن. - آنو!
- چی شده؟ - یکی بره بیرون ببینه چه خبره.
عزیزم، به حرف مامان گوش کن.
اوه، داشتی می‌رفتی حموم!
اوه، چیزی نشده.
وقتی شک دارم، این کار رو می‌کنم.
اوه، پس باید امتحانش کنیم!
اوه، پس باید تجربه‌اش کنیم!
سولوچانا، تک‌تک لحظاتی که باهات گذروندم واقعاً عالی بود.
هر دقیقه‌ای که با تو می‌گذره چقدر فوق‌العاده‌ست.
چطوره یه استراحتی بکنیم؟
«وقتی در اوج جشن، فاجعه رخ می‌ده،»
«وقتی به خودت می‌آیی،»
«تنها چیزی که برایت می‌ماند اندوه است.»
«با آرزوی بهترین‌ها برای تو!»
«وقتی فاجعه درست وسط جشن رخ می‌دهد،»
«وقتی به خودت می‌آیی،»
«تنها چیزی که برایت می‌ماند اندوه است.»
«با آرزوی بهترین‌ها برای تو!»
اگر کسی پنج ماه تعقیبت کند، می‌توان اسمش را رابطه گذاشت؟
برای همین بود که نیازی ندیدم بهت بگویم.
اما انتظار داشتم حداقل زنگ بزنی.
من کلی بهت زنگ زدم!
اگر این اتفاق بعد از عروسی‌مان می‌افتاد چی؟ آن‌وقت هم مرا رها می‌کردی؟
من مرخصی می‌خواهم.
مرخصی!
داری چی می‌گویی؟
مگر کارت طوری است که کس دیگری نتواند انجامش دهد؟
به‌هم خوردن عروسی که اتفاق بزرگی نیست.
می‌دانم قسمت‌های کافی برای یک هفته را داری و بدون من هم از پسش برمی‌آیی.
واقعاً به یک هفته مرخصی نیاز دارم.
همین امروز باقی‌مانده‌ی پول رو به حسابم واریز کن.
چی شده؟
اینجا هیچ غذایی نیست؟
ببخشید، دیر رسیدم خونه. چی دوست داری بخوری؟
چی دوست دارم؟
مگه هر روز که می‌خوای آشپزی کنی از من می‌پرسی چی می‌خوام؟
تو هم وقتی که از من پرسیدی؟
تنها نگرانی‌تون اینه که نمی‌تونم زن بگیرم؟
دو سه روزه که همه زبون‌به‌دهن گرفتن و ساکت موندن.
فقط مراسم عروسیم بهم خورده، لازم نیست جوری رفتار کنین انگار مردم.
مرد خونه از همه بی‌خیال‌تره.
اگه این اتفاق بعد از ازدواج می‌افتاد چی؟
اون‌وقت چیکار می‌کردی؟ جوابم رو بده.
جوابم رو بده.
- من به اون دختر گفته بودم که - نمی‌خوام هیچی بشنوم.
- هان؟ - من ازش گذشتم.
شما هم باید بگذرید.
یکی با صندلی نمایش راه انداخته.
من دلسوزی و ترحم هیچ‌کدومتون رو نمی‌خوام.
هیچ‌کس نمی‌تونه من رو از نظر روحی ناامید کنه.
پیداش کردم که با ساکش کنار جاده بود،
برای همین آوردمش خونه.
ممنون!
خداحافظ، عصر می‌بینمت.
تا حالا کسی اینجا به کسی کمک کرده که به خواسته‌اش برسه؟
اون همیشه آرزو داشته که بره کاشی.
کسی زحمت کشیده بهش کمک کنه؟
تنها تنها میره، چون هیچ‌کس اینجا حاضر نیست ببرتش.
خب چرا خودت منو نمی‌بری؟
می‌برم، همین کار رو هم می‌کنم.
دو هفته مرخصی گرفتم.
دارم پدربزرگ رو می‌برم کاشی.
کاشی؟
چرا؟ مگه اولین باره که اسم کاشی رو توی این خونه می‌شنوی؟
رفتن به کاشی فقط به‌خاطر اینکه نامزدیت بهم خورده، یکم زیاده‌روی نیست؟
من به‌خاطر ناراحتی به این سفر نمیرم.
حالم کاملاً خوبه.
پدربزرگ خیلی وقته این آرزو رو داره؛ بذار حداقل بهش برسه.
می‌رسه؟
چرا شک داری؟ من کاملاً جدی‌ام.
من قرار نیست دنبال کسی بدوم یا به کسی التماس کنم که بیاید.
هر کسی که می‌خواهد بیاید، می‌تواند همراه شود.
من می‌روم و بلیت‌های قطار را می‌خرم.
«ای دل! قصد زیارت کن به سوی»
«کاشی، تا به دیدار لرد ویشوشوارا نائل شوی.»
من نمی‌آیم، پس خودتان را به زحمت نیندازید. مامان و بچه‌ها بروند و خوش بگذرانند.
مردم ممکن است فکر کنند چون نامزدی کسی به‌هم خورده، ما فرار کردیم.
انگار برایت مهم است که مردم چه فکری می‌کنند؟
فرستادن فقط آن دو نفر به تنهایی اصلاً ایده خوبی نیست.
من نمی‌آیم، همین که گفتم.
یادت باشد، افراد دیگری هم در این خانه هستند.
هی، فرار نکن!
من قرار نیست از دویدن دست بردارم.
هی، پول غذایت را بده!
هی، همان‌جا بایست!
بگیریدش!
نگذارید فرار کند!
گیرت می‌اندازیم!
همان‌جا بایست!
مراقب باشید، پدرش اینجاست.
برو لاین بعدی و فرار کن.
بردار، بردار!
وقتی واقعاً به کسی نیاز داری، هیچ‌کس نیست.
- الو. -الو.
من به‌زودی می‌رسم به ایستگاه اتوبوس آتین‌گال،
- فقط بیا دنبالم. -چی شده؟
اگه بیشتر از این اینجا بمونم، ممکنه از کوره در برم.
چاکو، خونه‌ای؟
دو هزار روپیه اضافه داری بهم قرض بدی؟
اونا از قبل تو رو زیر نظر دارن؛ اگه منم قاطی بشم، منم هدف قرار می‌گیرم.
نگران نباش، من هواتو دارم، میام اونجا. آروم باش.
من خوبم.
الو.
اونا هستن؟
- چی شده؟ - چی؟
چرا داری عرق می‌ریزی؟
پنکه کار نمی‌کنه؟
کار می‌کنه، ولی مگه اجازه ندارم عرق بریزم؟
من و پدربزرگ داریم می‌ریم کاشی.
اگه بخوای می‌تونی باهامون بیای، ولی مجبور نیستی.
بزن بریم.
جور کردن ۲۰۰۰ روپیه کار آسونی نیست.
فقط خودم می‌دونم چقدر سخت بود.
حالا برای چی پول لازم داری؟
دارم می‌رم کاشی.
تو هم مثل پدرت هوایی شدی؟
اون یه مدتیه که این فکر رو تو سرش داره.
واسه همین تصمیم گرفتیم همگی با هم بریم.
خیلی هم عالی.
بهتره فعلاً با خانواده‌ت دور باشی.
مسئله این نیست.
اون موقع که می‌خواستم نشد برم،
حالا بخت باهامون یار شده.
این ۲۰۰۰ روپیه اصلاً کجای راه رو برات می‌گیره؟
گفت که خودش همه چیز رو ردیف می‌کنه.
حالا ببینیم چی می‌شه.
این رو پیش خودم نگه می‌دارم که خیالم راحت باشه.
«ای دل! به زیارت کاشی برو»
«تا به دیدار لرد ویسوِشوارا برسی.»
«خدایا، داریم به کجا می‌ریم؟»
«همه‌چیز دور و برمون مسخره‌ست.»
«این قدرتِ مطلقِ توئه؟»
بالاخره موفق شدی.
من همینم، همیشه کارها رو اون‌طوری که می‌خوام پیش می‌برم.
معلومه، اگه تصمیم بگیریم کاری رو انجام بدیم، حتماً انجامش می‌دیم.
به‌هرحال، خوش‌شانسی که داری با خانواده‌ت می‌ری، نه تنهایی.
تنها نگرانی من هم همینه.
نگران نباش، مثبت‌نگر باش.
خیلی خب، خداحافظ.
تو هم میای؟
داری مسخره‌م می‌کنی؟
اصلاً.
پس فعلاً خداحافظ.
«خدایا، حاضرم توی گنگِ مقدس غسل کنم»
«تا رستگار بشم؛ لطفاً گناهانم رو بشور و ببر!»
هی. اینجا ایستگاه واگن S8 هست؟
نباید مطمئن بشیم؟
فقط اگه بیشتر این‌طوری بیای بیرون، می‌تونی بر استرست غلبه کنی.
آره، حتماً!
اینجا ایستگاه واگن S8 هست؟
هی، کلاه هودیت رو بکش پایین.
آروم باش! اونا قرار نیست تا اینجا دنبالت بیان.
فقط وقتی خیالم راحت می‌شه که سوار قطار بشم.
فقط ریلکس باش!
واراناسی یه جای زیارتیه.
درسته، زیارتگاهه، نه جای تفریحی.
احتمالاً به خاطر اینه که خیلی هیجان‌زده‌ام.
می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
بین کاشی، واراناسی و بنارس، اول کدومش می‌ریم؟
هر سه تاش یکیه،
جایی که مرگ رو جشن می‌گیرن.
یکی اینجا زیادی خوشحاله.
- اینجا هم داری روزنامه می‌خونی؟ - چون تلویزیون نداریم.
اینم بلیت برای ۵ نفر به مقصد واراناسی.
هی، بیا غذاتو بخور.
اونو نمی‌خوام، می‌خوام بریانی بخرم.
بخورش، فقط برای امروز تحملش کن.
نه، ما برای ۳ روز غذا بسته‌بندی کردیم.
روز اول، دوم و سوم.
از اینجا به بعد دیگه غذای خوب گیرت نمی‌آد.
مسخره‌بازی رو بذار کنار و غذاتو بخور.
بریانی، بریانی.
«خدایا، عاقبتمون چی می‌شه؟»
«همه چیز این دور و بر یه شوخیه.»
«این همون قدرت مطلق توئه؟»
وادا و چاتنیِ اینجا خیلی خوبه. می‌خوای؟
نه، نمی‌خوام.
«خدایا، حاضرم غرق بشم توی رود مقدس گنگت»
«تا رستگار بشم؛ لطفاً گناهامو بشور و ببر!»
«اینجا چای، قهوه، سمبوسه و آب یخ داری،»
«قطار داره راه می‌افته.»
«یه تخت شاهانه تو یه واگن پر سر و صدا برات مهیاست.»
«و باید دماغت رو بگیری تا جرأت کنی بری دستشویی.»
«نمی‌شه تحملش کرد.»
«طاقتش رو ندارم.»
«نفرین‌شده و منفور!»
«خدایا، حتی بوقِ این قطار هم صادقانه‌تر از»
«خیلی از مریدای دروغین توئه.»
«خدایا!»
«این همون قدرت مطلق توئه؟»
پانی‌پوری و سمبوسه‌های اینجا خیلی خوبن.
نمی‌خوام.
«این همون قدرت برتر توئه؟»
واقعاً خوبن.
پُره.
نمی‌خوای بیای بیرون؟ اینجا هیچی «خیلی خوب» نیست؟
حالم خوب نیست.
فکر کنم کارِ همون پانی‌پوریه.
گشنمه، می‌تونم برم بیرون؟
کجا داری می‌ری؟
نمی‌تونم برم دستشویی؟
چای، چای، چای!
پسرجان، چای داری؟
بله آقا، دارم!
می‌شه یه فنجون چای بهم بدی؟
بفرمایید آقا.
به این می‌گی چای؟
چرا، چی شده؟
هوم، هیچی.
- قهوه داری؟ - بله، دارم.
یه قهوه بده.
خیلی نریز، همین کافیه.
خیلی نریز، کافیه.
گفتم، کافیه.
بفرمایید آقا.
- چقدر شد؟ - ۴۰ روپیه.
چهل روپیه برای یه قهوه؟
نه آقا، یه چای و یه قهوه می‌شه ۴۰ روپیه.
نه، ۲۰ روپیه برای یه قهوه.
بقیه پولم رو بده.
هی، وایسا اونجا.
وایسا اونجا.
وایسا! دزد!
دزد!
هی وایسا!
همون‌جا وایسا!
گفتم، وایسا اونجا.
وایسا اونجا!
هی مرد! قطار داره حرکت می‌کنه.
چاندران، احمق!
دیوونه شدی؟ برگرد بیا سوار قطار شو.
تند بدو.
تندتر!
زود باش بیا!
اونجا چیکار می‌کنی؟
تند بدو.
تند بدو!
مسخره‌بازی رو بذار کنار و دستم رو بگیر.
بکشم بالا!
زود باش بیا.
«ای لبخند، چرا نمی‌آیی که مهمان گونه‌هایم شوی؟»
«و پیشانی‌ام را ببوسی.»
«من باغی نیمه‌پر و خشکیده‌ام،»
«که منتظر جویباری است تا در من جاری شود و زنده نگهم دارد.»
بیدار شو، مامان تو هوا معلقه!
عجله کن!
آخ، پام!
چیکار داری می‌کنی؟ چرا منو کشیدی پایین؟
به جای اینکه منو بکشی بالا، چرا خودت اومدی پایین؟
آره حتماً، حالا سر حماقت خودت سر من داد بزن.
نمی‌تونم بلند شم.
پام درد می‌کنه.
چرا پیاده شدی؟
کجا داری می‌ری؟
چی شده؟
- چی شده پات؟ - پام رگ‌به‌رگ شده.
چطور تو قطار پات رگ‌به‌رگ شد و چرا اصلاً پیاده شدی؟
اوه نه، قطار!
وایسا!
بسه دیگه!
نگران نباش، فقط یکم ورم کرده.
- هوم. - بیا، یکم آب بخور.
هی شما!
چه خبره؟
از خط زرد فاصله بگیرید.
پدربزرگم گم شده.
پدربزرگت!
اون دیگه چیه؟
پدربزرگم رو می‌گم.
اگه پدربزرگت گم شده، باید بری کلانتری.
اینجا ایستگاه قطاره.
نه آقا، اون توی قطار گوراکپور گم شده.
اوه، قطار سریع‌السیر گوراکپور.
پس چرا همگی اینجایید؟
ما پیاده شدیم و اون با قطار رفت.
پس اون کسی نیست که گم شده،
اون سالمه.
این شما چهار نفر هستید که گم شدید.
مقصدتون کجاست؟
داریم می‌ریم وانارس، بنارس.
- اوه، بنارس. - بله، بنارس.
ولی هیچ قطار مستقیمی به بنارس وجود نداره.
کاری که می‌تونم بکنم اینه:
می‌تونم هماهنگ کنم که پدربزرگتون و وسایل‌تون رو توی ایستگاه بعدی
قطار گوراکپور پیاده کنن.
شما می‌تونید اونجا تحویلش بگیرید.
بعدش می‌تونید از ایستگاه پرایاگراج سوار اتوبوس مستقیم به بنارس بشید.
هی، چی داره می‌گه؟
می‌گه کمک می‌کنه پدربزرگ و وسایل‌مون رو ایستگاه بعدی پیاده کنن.
خیلی خب، لطفاً روی سکوی راه‌آهن بمونید،
چون این وقت شب خطرناکه.
صبح می‌تونی از اینجا یه تاکسی بگیری تا ایستگاه راه‌آهن تیکاریا.
من فقط یه تماس سریع می‌گیرم و برمی‌گردم.
پدربزرگ
بی‌خیالش شو.
چطور بی‌خیالش بشم؟
مامان، تو چیزی نمی‌خوای بگی؟
ما اصلاً نمی‌دونیم چطور از این خراب‌شده بریم.
یکی اینجا از قطار پیاده می‌شه و فرار می‌کنه.
بیا، بریم.
بریم کجا و چیکار کنیم؟
داشتم با زنم حرف می‌زدم، نه با تو.
هر دوتاتون، یه تصمیمی بگیرید و به ما خبر بدید.
بهونه‌های احمقانه می‌تراشید تا کارهای نادون‌تون رو توجیه کنید.
من بهت گفتم از قطار پیاده بشی؟
چی گفتی؟
من ازت خواستم از قطار بپری پایین؟
یعنی این اتفاقا تقصیر منه که از قطار پیاده شدم؟
هی، شنیدی چی گفت؟ یعنی تقصیر منه که از قطار پیاده شدم؟
می‌فهمی که پدرت تنها توی اون قطاره؟
من بلدم چطور از پدرم مراقبت کنم.
هر وقت صلاحیتش رو پیدا کردی، بهت خبر می‌دم.
جرئت نکن بگی که صلاحیتش رو داری.
کی مقصره که پدربزرگ گم شده؟
هی، سرت به کار خودت باشه.
- می‌شه لطفاً تمومش کنید؟ - چرا باید بکنم؟
می‌خواد نقش پدرم رو بازی کنه؟
فکر می‌کنه احمقم چون جواب توهین‌هاش رو نمی‌دم.
چرا این موضوع برات مهمه؟ تو فقط یه احمقِ مضحکی.
می‌شه فقط تمومش کنید؟
حسش می‌کردم که اینطوری می‌شه. واسه همینه که معمولاً با شماها بیرون نمیام.
بهت هشدار دادم که با اون سفر نکنی، ولی اصرار کردی.
ولی با این حال خودت هم اومدی که وسط راه پیاده بشی.
من هر جور بخوام سوار قطار می‌شم و پیاده می‌شم. جوری رفتار نکن انگار قطار مال توئه.
می‌شه همه‌تون خفه شید!
چای، چای، چای ۱۰ روپیه‌ای.
- هی تو! - مامان!
این هم ۵۰۰ تایی من.
به نظر میاد سودش رو هم پرداخت کرده.
اون یه تبهکاره یا چی؟
پیاده شد که چای بخوره.
اگه به من گفته بودی، منم پیاده می‌شدم.
خواب بودی، برای همین متوجه نشدی چی شد.
چرا این کار رو با من کردید؟
همه‌تون می‌تونستید عجله نکنید،
و من می‌تونستم به سفرم با قطار ادامه بدم.
نگرانت بودیم که تنهایی سفر کنی.
همه‌تون می‌خواید منو بدبخت کنید.
بیا، بریم.
بقیه راه با اتوبوسه؟
این‌ها خانواده من هستند.
«خانواده مهربانم»
«خانواده مهربانم!»
- اتوبوس اومد. - دیگه دستشویی بسه، برگرد.
«بدخواهان عزیزم! بله، با خودِ شما هم‌وطنانِ خائن هستم.»
چی؟ سوار شو.
«فهمیدی؟»
«نفهمیدم.»
می‌تونستی یکم دیگه تحملش کنی.
فقط یک ساعت دیگه مونده بود.
آره، ارواح عمت! اگه بیشتر نگهش می‌داشتم، می‌مردم.
اون بوی گندِ پان!
واقعاً نمی‌تونی جلوی خودت رو در برابر این چیزهای سمی بگیری، نه؟
می‌شه یه کم آب بدی؟
این چیه؟
چرا تخم‌مرغ‌ها رو توی اتوبوس جا نگذاشتی؟
از همه پرسیدم، ولی هیچ‌کس حاضر نشد بگیرتشون.
کی اون رو بهت داد؟
نمی‌دونم.
برو زیر سایه؛ وگرنه ممکنه جوجه بشن.
عزیزم، لطفاً یه تاکسی بگیر، هزینه‌اش رو من می‌دم.
حتماً، انگار اینجا همیشه تاکسی دمِ دسته.
گوشی‌ات آنتن داره؟
حتی علامت سیم‌کارت رو هم نشون نمی‌ده.
اوه نه، حالا باید چیکار کنیم، عزیزم؟
کار زیادی از دستمون برنمیاد.
همین‌طور پیاده می‌ریم تا شاید بتونیم یه ماشین پیدا کنیم و سوار شیم.
«خدایا، ما داریم کجا می‌ریم؟»
«همه چیز دور و برمون مسخره‌ست.»
«قدرت برترت همینه؟»
شبیه ایستگاه اتوبوسه.
چطوره ازشون بپرسیم؟
امکانش هست که از اینجا یه ماشین بگیریم بریم کاشی؟
خانم.
می‌تونیم از اینجا ماشینی به مقصد کاشی پیدا کنیم؟
زبون آدمیزاد نمی‌فهمی؟
هندی بلد نیستی؟
هندی زبان ملی ماست.
تو
اینجا ایستگاه اتوبوس نیست،
ولی این جاده به کاشی می‌رسه.
«برای زیارت لرد ویسوشوارا.»
«ای زائران، این یه خانواده پنج‌نفره‌ست؛»
«که از بدو تولد بدشانسی دنبالشونه،»
«خونه رو به امید تبعید خودخواسته ترک کردن،»
«تاس ریختن و با واقعیت خودشون روبرو شدن.»
«خدایا، این همون؟»
مگه یه ماشین همین الان از کنارمون رد نشد؟
«این قدرت برتر توئه؟»
آنو، رسیدیم؟
احتمالاً می‌خواد ما رو پیاده تا کاشی ببره.
قیافه‌اش طوریه که انگار کاشی رو گشتیم و داریم با خوشحالی برمی‌گردیم خونه.
- چته رفیق؟ - چی؟
اگه یه کلمه دیگه حرف بزنی، حسابی کتک می‌خوری.
سفر رو با یه بودجه‌ی ده هزار روپیه‌ای شروع کردیم،
ولی قراره سی هزار روپیه برامون آب بخوره.
سفر تنهایی من فقط سه هزار روپیه می‌شد.
وقتی برگشتیم خونه، باید بریم پیش یه طالع‌بین تا طالعش رو بررسی کنه.
از وقتی عروسیش به هم خورده، همه‌چیز براش به هم ریخته.
آره، طالع‌بین رو خبر کن تا ببینه می‌تونیم از اینجا یه ماشین پیدا کنیم یا نه.
ما به خاطر تو افتادیم تو این دردسر.
اون که ادای بابام رو درمیاره، حالا تو هم شدی مامانم.
تو خونه که از سوار شدن به اتوبوس‌های شلوغ بدت نمیاد.
بچه جون
این رو پرت کن وسط جاده.
هی!
اگه بخوای دنبال بابات و داداشت راه بیفتی، از تشنگی می‌میری.
اون یه میخه؟!
بهش توهین نکن و بهش نگو میخ.
این یه سنگه که دورش فنر پیچیده شده.
عقلت رو از دست دادی، مادربزرگ؟
نگران نباش، می‌تونی افتخارش رو به نام خودت بزنی!
آره حتما! یه کامیون کنترلش رو از دست میده و زیرم می‌گیره و جوون‌مرگ میشم.
- پسرجان. - هوم.
اونجا رو نگاه کن،
حالا اون طرف رو نگاه کن.
لعنت به این سنگ!
بدشانسی آوردیم!
هیچ جای نگرانی نیست!
یه ماشین پنچر می‌کنه،
ما بهشون کمک می‌کنیم و اون‌ها هم لطفمون رو جبران می‌کنن.
شجاع باش!
یادت نره تو یه جوون هستی که آماده‌ست بره انگلیس.
اون داره اعتراض می‌کنه؟
خدا رو شکر، بهش نخورد!
پسرجان.
چی شد رفیق؟
منتظر چی هستی، بین زمین و آسمون گیر کردی؟
چی شده؟
قطار رو از دست دادیم.
اینجا کسی حاضر نیست ما رو برسونه.
کجا می‌خواین برین؟
واراناسی، کل خانواده داریم می‌ریم کاشی.
- اوه، دارین می‌رین بنارس! - آره.
نگران نباشین، من شما رو می‌رسونم.
باشه، ممنون.
نیازی به تشکر نیست.
فقط نفری ۵۰۰ تا،
برای هر نفر.
و تخفیف سالمندان هم نداریم.
گوش کن،
داره می‌ره واراناسی.
بزن بریم.
چطور بهش اعتماد کنیم؟
ممکنه دزدی کنه و ما رو وسط جاده ول کنه.
چرا همین‌جا منتظر نمونیم و یه پرواز نگیریم؟
اینجا منتظر موندن هم فایده‌ای نداره.
بیا، بریم.
زندگی داره به یه زنجیره از بدبختی تبدیل میشه.
دارن میان تو.
ما هم باید بریم.
اگه اون میخ رو رد کنه، ممکنه لاستیکش پنچر بشه.
- فکرش رو نمی‌کردم. - اون میخ رو بزن کنار و قهرمان شو.
- راه بیفتید. - داریم میریم.
حالا دیگه لیموزین میخواد؟
یه فکری بکن، و اون میخ رو بنداز اون‌طرف.
چی شد؟
وگرنه، کارمون ساخته‌ست.
مشکلت چیه؟
به نظر نمیاد وسیله مناسبی برای سفر خانواده ما باشه.
چرا عقب نمی‌شینی؟ من جلو می‌شینم.
اگه بتونم نگهش دارم، می‌دونم باید چیکار کنم.
- پرچمت! - دیگه مسخره‌بازی در نیار.
بیا بالا. همیشه به حرف بزرگترت گوش کن.
- چه عجله‌ایه؟ - باید سوار بشم که بتونم پیاده بشم.
به نظر میاد لاستیک زاپاس نداره.
اوه، مامان تو اینجایی.
نه، برگشته بودم خونه.
می‌خواد خوش بگذرونه.
حالت خوبه بابا؟
خوبم عزیزم.
- بریم؟ - بریم.
پرچم من!
چرا این مرد یه بار هم که شده ماشینش رو نمی‌شوره؟
اگه حالت بده، می‌گیم نگه داره.
می‌شه جامون رو عوض کنیم؟ به هوای تازه نیاز دارم.
فضله‌ی کبوتره، فقط دماغت رو بگیر.
همین الان جام رو با من عوض کن!
- خانم؟ - بله؟
همه چی خوبه؟
- راحتی؟ - خوبم.
خیلی آدم جدی‌ای به نظر میای.
نه، اصلاً این‌طور نیست.
قضیه‌ی این همه کبوتر چیه؟ برای فروشن؟
این کبوترها از اون معمولی‌ها نیستن.
این کبوترها رو برای مسابقه پرورش میدن.
این کبوترها می‌تونن تا ۲۲ ساعت پرواز کنن.
کبوتر.
آره، من خیلی براشون ارزش قائلم.
شما برادرید؟
آره، ما برادریم.
من آنو هستم،
اون آبـیه،
این مادرمه،
اون پدربزرگمه،
و اونم پدرمه.
من پاپو پاندی هستم، از سرزمین خرد، بنارس.
فکر کنم داریم پامون رو توی دردسر می‌ذاریم.
من قبلاً برای سیرک بمبئی رانندگی می‌کردم.
ما جنوبی‌ها خیلی به هندی مسلط نیستیم.
نگران نباش.
منم توی تامیل خیلی خوب نیستم.
ما به زبان مالایالم حرف می‌زنیم.
اوه، پس مالایالمه.
همه‌چیز رو با هم قاطی کرده بودم.
ازدواج کردی؟
ازدواج؟
منم همین‌طور، هنوز مجردم.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
ایست بازرسی!
نگران نباشید، اینجا ایست بازرسی خودمه.
مسئول اینجا آقای شارماست.
من حلش می‌کنم.
سلام قربان.
آقای شارما کجاست؟
چرا؟ مشکلی با من داری؟
نه قربان، من و آقای شارما با هم دوست هستیم.
- کجا می‌روید؟ - بنارس.
هشدار داده بودم که قرار است به دردسر بیفتیم.
ایست بازرسی‌ها خیلی عادی هستند، نگران نباش.
و این‌ها همه چه کسانی هستند؟
خانواده‌ام هستند، قربان.
خانواده‌ات؟
بله قربان، خانواده‌ام.
چه نسبتی با او داری؟
رابطه‌ات با او چیست؟
آیا خانواده‌ات اهل هند جنوبی هستند؟
چه چیزی را پنهان می‌کنی؟ صندوق عقب را باز کن.
کارت ماشین رو نشون بده.
صندوق‌عقب رو باز کن!
زود باش، صندوق رو باز کن!
اون الان زد ایست بازرسی رو داغون کرد؟ کارمون ساخته‌ست.
- ماشین رو نگه دار. - همگی آروم باشید.
این یارو دیوونه‌ست؟
آنو، به پلیس زنگ بزن.
واسه چی؟ اونا همین الان پشت سرمون هستن.
آروم باشید! اینجا شمال هند و ایالت یوپیه، همینه که هست!
ما پول دادیم که به کشتنمون بدی؟
همگی آروم باشید.
یا خدا!
آنو، ماشین رو نگه دار!
کمک! کمک!
آنو، بهش بگو حاضریم تمام طلاها و پول نقد رو بدیم تا از این مخمصه خلاص بشیم.
توروخدا، بهت یه مقدار پول می‌دم.
ساکت باش، من پول نقدی ندارم که بخوام بدم.
همگی خفه شید!
بهش بگو نگه داره، باید برم کاشی.
فرمون رو بکش و ترمز رو تا ته بگیر!
اون‌وقت ون چپ می‌کنه، احمق.
آنو، لطفاً یه جوری حالیش کن.
میلیون‌ها تومن کالای قاچاق اون تو دارم، عاج فیل آفریقایی، شاخ گوزن.
اگه پلیس بگیرتمون، همه‌مون می‌ریم زندان.
چی داره می‌گه؟
می‌گه عاج فیل و شاخ گوزن قاچاق کرده.
ما سوار ماشین دزدها شدیم؟
ترمز دستی رو می‌کشم! ماشین رو نگه دار.
همون اهرم رو بکش!
پیاده شید، زود باشید!
گفتم همه‌تون پیاده شید، همین الان!
بریم، زود باشید!
اگه پلیس می‌گرفتمون چی؟ حتماً دیوونه بودم که بهتون کمک کردم.
چرا همون‌جا توقف نکردی؟ چرا نذاشتی بازرسی کنن؟
- تو یه مجرمی. - چی گفتی؟
ماشین منه، قانونش هم دست منه.
تو کی هستی که واسه من تعیین تکلیف می‌کنی؟
یه خانواده‌ی لعنتی!
چطور جرئت می‌کنی به ما فحش بدی؟
از من فاصله بگیر!
اگه با «پاپو پاندی» در بیفتی، بیچاره‌ت می‌کنه.
همه‌تونو همین‌جا زنده‌به‌گور می‌کنم.
فهمیدین؟ همه‌تونو همین‌جا چال می‌کنم.
خانواده‌ی دزد و کلاه‌بردار!
گم شید برید!
شما بودید که میخ ریختید تا لاستیک‌ها پنچر بشه، مگه نه؟
گم شو برو!
چاکو.
سلام، سلام.
با یه روانی راه افتادیم و باعث شد کتک بخوریم.
باید خودمون رو سرزنش کنیم که کورکورانه دنبالش رفتیم.
اون کسی که کتک خورد من بودم.
هیچ‌کدوم از شما مردها حتی یه تکون هم به خودتون ندادید.
شانس آوردیم که جون سالم از اونجا در بردیم.
حرفی نداری بزنی؟
۵ تا بلیت به مقصد بنارس.
سلام.
ما داریم می‌ریم کاشی، باید تا غروب برسیم.
اوه، به فامیل‌ها خبر دادید؟
مراسم کی برگزار می‌شه؟
کسی دیگه هم مونده که بیاد؟
الو.
الو
کی بود؟
چاکو بود.
پدر سریجا، همسایه‌مون، فوت کرده.
ای وای.
وقتی ما رفتیم که حالش خوب بود.
مگه فقط کسایی که مریضن می‌میرن؟
چهار سال بود که روی ویلچر بود.
شانس آورد که زمین‌گیر نشد،
مرگ آرومی داشت.
بابا.
چی شده؟
مشکلی پیش اومده؟
چیزی نیست، فقط یه مسئله خانوادگیه.
آب رو بده به من.
بفرما پدربزرگ، آب بخور.
«گریه نکن، حتی اگه شادیِ زندگیت از دست رفت.»
«غم به دلت راه نده، حتی اگه شادی یا غمت بیش از حد بود.»
«کاش این شادی هرگز به پایان نمی‌رسید.»
«تو مثل نسیم تابستانی، آوازخوان به زندگی‌ام آمدی،»
«تو سایه‌ی دلپذیری هستی که در آن آرام می‌گیرم، ای رنج شیرینم،»
«زمزمه‌ای در گوشم و شادیِ قلبم.»
«کودکیِ عزیزم، تو همه چیز را به من آموختی.»
پدربزرگ، لطفاً غذاتون رو بخورید.
«هم‌بازیِ عزیزم، تو گنجینه‌ی منی.»
«مادر، لبخند به لبم بیار،»
«برام لالایی بخون.»
«لالایی‌هایی که مثل ترکیب عسل و شیر، شیرینن.»
«گریه نکن، حتی اگر شادی زندگی‌ات ناپدید شد.»
«غم به دل راه نده، حتی اگر شادی یا غمت بیش از حد بود.»
ببخشید،
پدربزرگ من رو ندیدید؟
همونی که اتاق ۱۰۲ بود. بله.
ساعت ۳ نصفه‌شب از اینجا رفت.
ساعت ۳!
نگفت کجا می‌ره؟ کجا رفت؟
با چند تا بابا،
منظورم راهب‌هاست، رفتن سمت ساحل رودخونه.
چی گفت؟
گفت که با گروهی از راهب‌ها رفته.
ای وای.
داروهایش را نخورده.
چرا بدون خبر دادن رفت؟
نمی‌شود به همه راهب‌ها اعتماد کرد.
اوه، پس اینجا کاشی است.
ممکن است گم شده باشد؟
به جای اینکه ما دنبال پدربزرگ بگردیم،
بهتر است که پدربزرگ ما را پیدا کند.
هی، بایست!
اوه، یک خانواده از مالابار، متوجه شدم.
کرالا.
نرخ سواد شما خیلی بالاست، حدود ۹۸ درصد، مگر نه؟
شما هم جزو آن ۲ درصد باقی‌مانده هستید؟
شماها احمقید؟
کورکورانه سوار ماشین یک جنایتکار شدید.
خانم، ما آنجا گیر افتاده بودیم، برای همین سوار شدیم.
ما نمی‌دانستیم که او یک جنایتکار است.
اوه، واقعاً؟
تو بنارس چیکار می‌کنی؟
ما پدربزرگمون رو با خودمون آوردیم اینجا.
کجاست؟
پدربزرگتون کجاست؟
داریم دنبالش می‌گردیم، از صبح گم شده.
پس اومدید کاشی که پدربزرگتون رو ول کنید و برید، آره؟
خانم، فکر نمی‌کنم اینا حتی یه خانواده واقعی باشن.
می‌گه که شما حتی یه خانواده واقعی هم نیستید.
نه خانم، ما خانواده‌ایم.
هیچ کارت شناسایی هم که همراهتون نیست، شما دیگه چه جور خانواده‌ای هستید؟
کارت شناسایی‌مون توی هتله.
از صبح تا حالا
مزخرف نگو.
گوشیت رو دربیار.
- مگه تو پدرش نیستی؟ - هوم.
حالا به پسرت زنگ بزن.
همین الان زنگ بزن.
داره بهت می‌گه بهش زنگ بزنی.
وقتی خودش همین‌جاست، دیگه چرا بهش زنگ بزنم؟
بابا، فقط بهش زنگ بزن.
عجب! عجب پسر مهربانی دارید!
حتی شماره پدرش را هم توی گوشی‌اش ذخیره نکرده!
یک جای کار این خانواده می‌لنگد.
باید همه شما را حبس کنم تا آدم شوید.
خانم، آقای چاتورودی درباره تدارکات راهپیمایی فردا سوال دارند.
همین‌جا منتظر بمانید، ۲ دقیقه‌ای برمی‌گردم.
واقعاً خجالت‌آور است!
تو من را مجبور کردی بیایم.
حالا هم که در کلانتری گیر افتادیم.
باز شروع کردی، می‌شود ساکت شوی؟
مامان، نمی‌فهمی چرا الان این‌قدر عصبانی است؟
من خوب می‌دانم چه کسی را باید در گوشی‌ام ذخیره کنم.
ما هم به خاطر اطلاعات ایشان اینجاییم.
همه این‌ها تقصیر کسی است که ادای سوپرمن را درآورد و از قطار پرید.
مامان، دارم دیوانه می‌شوم.
به او بگو ساکت شود.
ادای رئیس خانواده را درآورد و ما را سوار ماشین یک خلافکار کرد.
پلیس‌ها حسابی او را کتک می‌زنند و لباس‌هایش را در می‌آورند، آن‌وقت می‌فهمی.
مامان، واقعاً دارم از کوره در می‌روم.
به او بگو برود یک گوشه‌ای و صدایش در نیاید.
من نمی‌تونم همیشه به ساز تو برقصم، من پدرم، نه تو.
اوه، یعنی الان اومدیم کلانتری که اینو ثابت کنی؟
ادامه بدید، حالا می‌تونید ادامه بدید.
گوش کن، بذار مادر و بچه همین گوشه منتظر بمونن و
شما دوتا، پدر و پسر، برید هتل و مدارک رو بیارید.
آقای شوکلا، لیست آماده‌ست؟
خانم.
این پدر ماست.
پدر.
خانواده‌ام.
خوش‌شانس بودی که عکس رو داشتی.
به این می‌گی شانس.
مامور پلیس زن آدم خوبی بود، برای همین ول‌مون کرد.
هی، کجا داری با عجله می‌ری؟
اون یه جایی رو گفت به اسم کدار گات، بیا بریم اونجا.
نیازی نیست بگردیم؛ ممکنه بابا برگشته باشه هتل. من دارم می‌رم اونجا.
تاکسی.
- آقا، کجا می‌خواید برید؟ - هتل.
کلی هتل‌های خوب اینجا هست.
نه، برو هتل خودم.
اسم هتل‌تون چیه؟
اسمش
سلام، پدربزرگ برگشته؟
اون اینجا نیومده.
این‌طور که معلومه تمومی نداره. اینجا حدود ۸۰ تا بانک هست.
از کجا شروع کنیم دنبالش بگردیم؟
بابا حتماً راه رو گم کرده. حتی برای من هم سخته که مسیر رو تشخیص بدم؛ همه خیابون‌ها شبیه هم‌ان.
ببخشید، «کدار گات» کجاست؟
همین مسیر رو مستقیم برید.
توجه کنید. هر کسی افرادی رو که
گم شدن پیدا کرد، لطفاً بیارتشون اینجا.
جاناردانان.
- جاناردانان. - از کی گم شده؟
از پریروز.
خیلی خب. شما اونجا منتظر بمونید، من می‌گم اعلام کنن.
عصر بخیر.
یک اطلاعیه مهم. آقای جاناردان، ۸۲ ساله از کرالا گم شده.
اگر پیداش کردید، لطفاً بیاریدش اینجا.
بابا چطور می‌خواد اطلاعیه هندی رو متوجه بشه؟
اعضای خانواده‌تان آنو، آبهای، چاندران و رما منتظر شما هستند.
جاناردانان، ۸۲ ساله از تریواندروم، کرالا
اگر این پیام را می‌شنوید، لطفاً به ستون شماره ۵۷۶ در آسی گات بیایید.
اعضای عزیز خانواده‌تان شامل پسرتان چاندران،
عروس‌تان رما، و نوه‌هایتان آنوپ و
آبهیجیت منتظر شما در کنار ستون ۵۷۶ هستند.
پدربزرگ، لطفاً زودتر پیش ما برگرد.
از شما درخواست می‌شود که به ستون شماره ۵۷۶ در آسی گات بیایید.
پدربزرگ، اگر این را می‌شنوی، لطفاً زودتر بیا،
ما منتظرت هستیم.
صبح بخیر.
من پرامود هستم، از همین اطرافم.
شما بودید که اطلاعیه فرد گمشده را به زبان مالایالم پخش کردید؟
بله، پدربزرگم است.
می‌شود دوباره آن را بگویید؟
پدربزرگ ماست.
آقا، صدای شما خیلی آشناست.
برای همین آمدم.
شغلتان چیست؟
من گوینده و دوبلور هستم.
«هی سولوچانا» است؟
- از دیدنتان خوشحالم قربان. - ممنونم.
من طرفدار پروپاقرص این سریال هستم.
صدای شما را از بین جمعیت تشخیص می‌دهم. من معمولاً سریال‌ها را فقط به زبان هندی می‌بینم.
اما «هی سولوچانا» را فقط به زبان مالایالام تماشا می‌کنم.
می‌دانید چرا؟ قربان، چون دو شخصیت شما را دارد.
صدای فوق‌العاده‌ای دارید قربان.
قربان، فکر کنم این‌ها باید پدر، مادر و برادر شما باشند.
لطفاً بنشینید، فکری به حالش می‌کنیم.
واقعاً برای چه به کاشی آمدید؟
این آرزوی دیرینه پدربزرگ بود.
دقیقاً به شما گفت که آرزویش چه بود؟
احتمالاً می‌خواست بیاید اینجا و دعا کند.
مگر همه برای همین نمی‌آیند؟
معمولاً افراد مسن از ایالت ما می‌آیند اینجا تا آخرین روزهای عمرشان را بگذرانند،
و بعضی‌ها هم با آرزوی مرگ در این مکان می‌آیند.
این به باور هر فرد بستگی دارد.
چند تا از این مکان‌ها اینجا هست،
مثل موکتی باوان یا موکشا باوان.
بعضی‌ها تمام دارایی‌شان را می‌فروشند تا به اینجا بیایند،
در حالی که بقیه ترجیح می‌دن تو این خونه‌های کوچیک با اجاره کم زندگی کنن.
سالانه حداقل ۳۰ مورد این‌طوری فقط از ایالت ما داریم.
معمولاً خانواده‌شون برای پرس‌وجو میان
و بعد از ۲-۳ روز می‌رن و شماره تماس‌شون رو پیش ما می‌ذارن.
- این روال عادیه - چیکار کنیم که زودتر پیداش کنیم؟
- بیا در موردش حرف بزنیم. - نگران نباش.
می‌تونیم بریم جاهای همیشگی و حضوری پرس‌وجو کنیم.
آقا، بالاخره پدربزرگتونه، حتماً پیداش می‌کنیم.
چای‌تون رو بخورید.
سلام.
جنوبی‌ها معمولاً اینجا می‌مونن.
من یه بار یکی رو از کاسارگود اینجا پیدا کردم.
- سلام. - سلام.
کسی اینجا هست که اهل کرالا باشه و اسمش جاناردان باشه؟
جاناردان، اومم.
- هست؟ - بله.
- الان کجاست؟ - طبقه‌بالاست، توی اتاقش.
خیلی ممنونم.
همون‌جاست، می‌دونستم.
همه‌مون نمی‌تونیم با هم بریم بالا، پس من می‌رم باهاش حرف می‌زنم و میارمش پایین.
خیلی خب.
بفرمایید، اتاقش اونجاست.
آقای جاناردانان
آقای جاناردانان.
آقا.
صبح بخیر، من پرامود هستم، از همین اطرافم.
خانواده‌تون پایین منتظرن که شما رو ببینن.
من نمی‌خوام کسی رو ببینم.
آقا، مگه چیزی هست که با حرف زدن حل نشه؟
چی بگم؟ من اصلاً حرفی با کسی ندارم.
آقا، همیشه توی خانواده کلی مشکل پیش میاد.
آدم‌هایی مثل ما باید اینو درک کنن و کار درست رو انجام بدن.
اگه دوستتون نداشتن، این‌قدر دنبالتون می‌گشتن؟
خیلی جاها اعلام کردن که گم شدید، منم این‌طوری فهمیدم.
همه‌شون به عنوان یه خانواده اینجا هستن.
فقط بیاید و یه کلمه‌ای باهاشون حرف بزنید.
پس واسه همینه که هی از خونه می‌زد بیرون.
بهتره که اینجا آبروریزی راه نندازیم.
با قطار بعدی می‌بریمش خونه.
با کارهایی که با من کردن، حتی نباید از جام تکون بخورم.
ولی من واقعاً می‌خوام بچه رو ببینم.
می‌دونستم یه روزی برمی‌گردن.
و حالا برگشتن.
خوشحال نیستی؟
چون زندگی کوتاهه.
وقتی تو پذیرش ازت پرسیدن،
بهشون بگو که داری با میل خودت با بچه‌هات می‌ری. باشه؟
قربان، اون تا چند لحظه دیگه می‌رسه.
به هر شکلی بود راضیش کردم.
فقط داره با دوستاش خداحافظی می‌کنه، همین.
تا الان دوستای زیادی پیدا کرده؟
خب قربان، حالا که اومدید بنارس، کی داره قسمت‌ها رو دوبله می‌کنه؟
به اندازه دو هفته دوبله کردم.
- پس الان مرخصی هستید؟ - بله.
قربان، صدای شما فوق‌العاده‌ست.
- چی شده؟ - هان؟
هیچ‌کس خوشحال به نظر نمی‌رسه.
وقتی اون بیاد، ما هم خوشحال می‌شیم.
اینم اومد.
کی؟
این پدربزرگ جاناردانان نیست؟
این پدربزرگ ما نیست.
چطور ممکنه؟
شاید به خاطر ریشش باشه، خوب دقت کن.
ما پدرمون رو خوب می‌شناسیم.
قبل از اینکه تصمیمات عجولانه بگیری، باید به عواقبش فکر کنی.
اگه می‌خواستی از خونه دور بمونی، باید تنهایی این کار رو می‌کردی.
حالا، کی می‌خواد مسئولیت این کار رو قبول کنه؟
تو قبول می‌کنی؟
نه، من باید مسئولیتش رو قبول کنم.
من باید جواب خواهر و برادرهام رو بدم.
برای من از مسئولیت حرف نزن.
اصلاً از پدربزرگ چیزی می‌دونی؟
درباره داروهاش چیزی می‌دونی؟
حتی نمره چشمش رو می‌دونی؟
حداقل اسم یکی از غذاهای مورد علاقه‌اش رو بگو؟
یهو یادت افتاده که مسئولیت‌پذیر باشی.
تو اصلاً درباره من چیزی می‌دونی؟
ما داریم از خودت الگو می‌گیریم، پس انتظار زیادی نداشته باش.
چند روزه که داریم همین‌طوری سرگردون می‌چرخیم.
فایده‌ای هم داشت؟
چند بار اعلام کردم؟
مطمئنم پدربزرگ بالاخره یک‌جایی شنیده.
ولی خودش جلو نمی‌آد، چرا باید بیاد؟
مگر چیز مثبتی در این خانواده وجود دارد که بخواهد برایش ذوق داشته باشد؟
حتی من هم دیگر دلم نمی‌خواهد به خانه برگردم.
من که نه کسی را کشته‌ام و نه دزدی کرده‌ام.
فقط نتوانستم پول در بیاورم.
این بزرگ‌ترین جرم من است.
اگر کسی در کسب‌وکار شکست بخورد، در این خانواده طرد می‌شود.
ادای نگران‌ها را در نیاور.
اگر نگران بودی، مادرمان در این سن مجبور نبود در چاپخانه دیگران کار کند.
بچه می‌خواهد برای ادامه تحصیل به انگلیس یا آمریکا برود.
مادر مجبور است ارثیه‌اش را بفروشد تا خرجش را بدهد.
او تا این حد فداکاری می‌کند.
تو اصلاً چه کار کرده‌ای؟
تمام روز بیکار نشسته‌ای و با کنترل تلویزیون ور می‌روی.
همه این‌ها را نادیده بگیر.
تا حالا شده با لبخند با ما حرف بزنی؟
من که چنین خاطره‌ای ندارم.
می‌تونی با چاکو حسابی خوش بگذرونی، شوخی کنی و مست کنی،
پس این‌طور نیست که بلد نباشی.
در مورد چاپخونه، اون تعطیل نشد، تو باعث شدی تعطیل بشه.
شما فقط به فکر خودتون هستید، خودخواهانه.
و من رو هم با وام‌هاتون توی تله‌ی بدهی گیر انداختید.
اون چاپخونه اونجا افتاده و داره هدر می‌ره.
اون چاپخونه دیگه اونجا نیست.
من ترتیب فروش‌ش رو دادم.
همه‌تون می‌تونید از اون پول برای نیازهای خودتون استفاده کنید.
زندگیتون رو سر و سامون بدید.
بعضی آدم‌ها همین‌طورن،
هر روز صبح بیدار می‌شن و به فکر اصلاح کردن خودشون هستن،
ولی هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته.
«در سرزمین تولد و مرگ،»
«ما راهمون رو گم کردیم.»
«وقتی دودها پراکنده شد، لطفاً مسیر رو برای ما باز کنید.»
«در سرزمین تولد و مرگ،»
«ما راهمون رو گم کردیم.»
«وقتی دودها پراکنده شد، لطفاً مسیر رو برای ما باز کنید.»
«وقتی به سرزمینِ رستگاریِ دوردست برسیم،»
«جایی که نه ما وجود داریم، نه من و نه تو.»
«وقتی به سرزمین رستگاری در دوردست‌ها برسیم،»
«جایی که نه ما وجود داریم، نه من و نه تو.»
«کجا باید بگردم؟»
«چه کسی کمکم می‌کند؟»
آقا، اون پدرتون نیست؟
- هی! - صداش کنم؟
«این تویی، کسی که نگهبان تمام هستی است!»
پدر.
لازم نیست اون طرف بری؛ قبلاً اونجا رو گشتیم.
«در سرزمین تولد و مرگ،»
«ما مسیرمان را گم کرده‌ایم.»
«وقتی دودها کنار رفت، لطفاً راه را برایمان باز کن.»
«در سرزمین تولد و مرگ،»
«ما مسیرمان را گم کرده‌ایم.»
«وقتی دودها کنار رفت، لطفاً راه را برایمان باز کن.»
«با این روحِ زخم‌خورده مهربان باش،»
«ای سرزمین مقدس، به من رستگاری ببخش!»
«عشق همان احساسی است که تمام هستی را پر می‌کند.»
«عشق همان احساسی است که تمام هستی را پر می‌کند!»
«ای قدرت برتر!»
«تو منشأ تمام شگفتی‌هایی.»
«تو استاد تمام هنرهایی.»
«تو نهایتِ مهربانیِ ابدی هستی!»
«ذهنم لبریز از»
«شادیِ خالص با دیدن توست.»
«ذهنم لبریز از»
«شادیِ خالص با دیدن توست.»
ما تقریباً تمام منطقه را جستجو کردیم.
اگر قرار بود پیدا بشه، تا الان پیدا شده بود.
نکته‌ی خاص درباره‌ی کاشی اینه که،
اگه اینجا کسی رو گم کنی،
اون فرد گمشده هم باید تلاشی برای پیدا شدن بکنه.
با توجه به حرف‌های قبلی‌تون، پدربزرگ‌تون همیشه می‌خواست تنهایی به اینجا بیاد.
برای همین حس می‌کنم بهتره
اون مراسمی رو انجام بدیم که برای گم‌شده‌ها در کاشی انجام می‌دیم.
پیشنهاد می‌کنم مراسم ترحیمش رو بگیرید و برگردید خونه.
ما ازتون کمک خواستیم.
اگه نمی‌تونی، رک بگو.
سعی نکن برامون مراسم بفروشی.
ما می‌دونیم باید چیکار کنیم.
هی، این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی! برو خونه.
با توام.
بهت می‌گم برو خونه.
آقا، شما این آدم رو دیدین؟
هی راجو، بیا اینجا.
به این عکس نگاه کن، این رو ندیدی؟
خوب نگاه کن.
این همونی نیست؟ یادت میاد اون جسدی که چند روز پیش از رود گنگ کشیدیم بیرون؟
- آره یادمه. - بعد هم همون‌جا سوزوندیمش.
- حس می‌کنم همون آدمه. - مطمئنی؟
کاملاً مطمئنم.
مسافران عزیز، قطار شماره ۱۲۵۱۱ از بنارس به تریواندروم،
قطار سریع‌السیر در حال ورود به سکوی شماره ۴ است
نمی‌شد قبل از رفتن خداحافظی کنی؟
چرا این کار رو کردی؟
آقا، دارید چیکار می‌کنید؟
لطفاً بلند شید.
هر چی بود، تموم شد و رفت.
ولم کن.
ما مراسم سوزاندن پدربزرگت رو خیلی خوب انجام دادیم.
لطفاً حالا بلند شو.
این پدربزرگ منه.
خیلی خب، ما هم تمام کارهایی که لازم بود رو انجام دادیم.
ولم کن. اون پدربزرگ منه.
پدربزرگم!
پدربزرگم مرد!
بابا، مامان.
بابا!
بدون اینکه چیزی بگه ما رو تنها گذاشت.
بابا اعتقاد زیادی به این مراسم داشت.
حداقل این کار رو باید براش انجام می‌دادم.
این اولین باره که بابات رو تو این وضعیت می‌بینم.
درسته، حتی من هم بابا رو کچل ندیده بودم.
منظورم وضعیت روحی داغونش بود.
چاکو عه.
سلام.
شماها کجایید؟ کلی وقته دارم سعی می‌کنم باهاتون تماس بگیرم.
ما هنوز کاشی هستیم، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
توی کاشی؟
چرا برنگشتید؟ پدربزرگتون اینجاست.
پدربزرگ؟
آره، پدربزرگتون جلوی عکس عمو راوی داره گریه می‌کنه.
اونجا چه غلطی می‌کنید؟
اون توی تریواندرومه؟
پس انتظار داشتید توی تگزاس باشه؟
فقط سریع خودتون رو برسونید اینجا.
پدربزرگ برگشته خونه.
- چی؟ - چی؟
پدربزرگ برگشته خونه، توی تریواندروم.
خدای من!
اگه زندگی دیگه‌ای داشته باشم، امیدوارم اونقدر خوش‌شانس باشم که دوباره همین پدر رو داشته باشم.
حالا کی می‌خواد این رو بهش بگه؟
- تو بهش بگو. - آبهی، تو می‌تونی؟
عمراً، خودت بگو.
بابا.
بابا
بهش بگو.
پدربزرگ برگشته خونه.
پدربزرگ برگشته خونه، توی تریواندروم.
بیا.
می‌شه اون موسیقی رو قطع کنی؟
اینجا چه خبره؟
چطور می‌شه با دیدن یه جفت دمپایی مرگ کسی رو تأیید کرد؟
چرا فرار کردی؟ نمی‌تونستی چک کنی؟
اون دمپایی‌ها دقیقاً شبیه هم بودن. کاملاً یکی بودن.
یعنی پدربزرگت تنها آدم توی هندیه که دمپایی کهنه می‌پوشه؟
کی قراره جواب موهای منو بده؟
ما فقط برای یه دختر چیکارها که نکردیم؟ عروسی بهم خورد و
اون چه گناهی داره؟
تقصیر اونه که یه روانی تعقیبش می‌کرده؟
اصلاً رابطه‌ای هم در کار نبود.
باید درکش می‌کردیم.
نه «ما»، فقط «تو».
من بهش زنگ زدم و باهاش حرف زدم.
به هر حال، بهتره کسایی که همدیگه رو نمی‌فهمن با هم ازدواج نکنن.
اون اینجا نیست.
فقط به چاکو زنگ بزن و بپرس.
اوناش، اومد.
بابا کجاست؟
هی، بابا کجاست؟
چه بلایی سر موهات اومده؟
ولش کن، بابا کجاست؟
- بابات اینجاست. - ما همه‌جا رو گشتیم.
من صبح اومدم و براش صبحونه آوردم.
چاندران. عمو از سومین روز فوت پدرت اینجا بود.
چند بار برگردوندمش خونه.
امروز صبح اومد و خاکسترها رو خواست.
گفت آرزوی پدرم بوده که اون‌ها رو تو رود گنگ بریزه.
- پدرِ کی؟ - پدرِ من.
پدرم این رو به پدرت گفته بود.
همیشه با هم برای سفر به کاشی برنامه‌ریزی می‌کردن.
چون وقتی زنده بود نتونست بره، اجازه دادم بره.
- بعدش چی؟ - مقداری از خاکسترها رو بهش دادم.
با اون‌ها راهیِ ایستگاه قطار شد.
ایستگاه قطار!
هوم؟
چی شده؟ چرا سرت رو تراشیدی؟
خیلی عرق می‌کرد.
خب، دیگه بسه.
پدربزرگ، این چیه؟
می‌تونستی قبل از رفتن به ما خبر بدی.
کلی دنبالت گشتیم و سرگردان شدیم.
موقع برگشتن، اصلاً حال و حوصله‌ی این حرف‌ها رو نداشتم.
بابا، با ما بیا. یه روز دیگه همگی با هم می‌ریم.
- نه. - بیا دیگه بابا.
بریم خونه تصمیم می‌گیریم.
پدربزرگ، من می‌برمت.
نیازی نیست، خودم تنها می‌رم.
باید اینو بسپارم به آب.
از سفر کردن با همه‌تون خسته شدم.
فقط تنهام بذارید.
انگار هیچ‌کدومتون بلد نیستید چطوری باید به سفر رفت.
پدربزرگ!
ما دیگه مثل قبل نیستیم.
باورت بشه یا نه،
به همون «پاپو» برخوردیم که بهم سیلی زده بود.
بابا عالی بود!
برو و بزن تو صورتش!
قبل از رفتن، یه نگاهی بهم انداخت.
عجب چیزی بود!
آستین‌هاشو زد بالا و اون‌طوری که رفت،
مثل ستاره‌های راک راه می‌رفت!
هی پاپو.
تو!
کی؟ اون!
اون زدش؟
آره بابا، زد تو صورتش.
۵ تا بلیت برای بنارس.
چطور اون مامور بلیت تونست این‌قدر بدجنس باشه و بیرونمون کنه؟
نگرانم که بابا تنهایی این‌همه راه رو سفر کنه.
احتمالا پدربزرگ تنها کسیه که می‌تونه بره و صحیح و سالم برگرده.
بذارید این دفعه با آرامش سفر کنه.
«ای خلخال خوش‌آوا، لطفاً با نگاه تیزت مرا زخمی نکن،»
«ای زیبا، تو غرق در طلا هستی!»
«خدای من! تو یک ریتم موسیقی هستی،»
«که مرا به رقص می‌آورد، قلب سنگی‌ام را آب می‌کند، هیجان‌زده‌ام می‌کند. باورم کن!»
«بیا سوار رنگین‌کمان شویم،»
«و آسمان‌ها را کاوش کنیم،»
«آینده‌مان را میان ستاره‌ها سپری کنیم تا گرم بمانیم.»
«تمام رویاهایی که اوج می‌گیرند،»
«مثل کبوتری که بر قلمرو فرمان می‌راند.»
«سوخته از اندوه،»
«و مست از عشق.»
«و خود را با گره‌ای جادویی به هم ببندیم.»
«ای خلخال خوش‌نوا، لطفاً با نگاه‌های تیزت مرا زخمی نکن،»
«ای زیبا، تو غرق در طلایی!»
«خدای من! تو یک ریتم موسیقی هستی،»
«که مرا از شادی به رقص می‌آوری، قلب سنگی‌ام را ذوب می‌کنی و به هیجان می‌آوری. باورم کن!»
«هنگام غروب که تو را می‌بینم،»
«تمام غم‌هایم شسته می‌شوند.»
«اندوهم برای همیشه ناپدید خواهد شد،»
«نمی‌دانم که آیا قسمت ماست که با هم باشیم،»
«اما بیا تلاش کنیم تا آشیانه‌ای با هم بسازیم؛»
«سوخته از اندوه،»
«و مست از عشق.»
«و خود را با گره‌ای جادویی به هم ببندیم.»
«ای خلخال خوش‌نوا، با نگاه‌های تیزت بر دلم نیش نزن،»
«ای زیبا، تو غرق در طلا هستی!»
«خدای من! تو یک ریتم موسیقی هستی،»
«که مرا از شادی به رقص می‌آوری، سنگدلی‌ام را آب می‌کنی و به وجد می‌آوری.»
«بیا سوار رنگین‌کمان شویم،»
«و آسمان‌ها را کاوش کنیم،»
«آینده‌مان را میان ستاره‌ها سپری می‌کنیم، تا گرم بمانیم.»
«تمام خیال‌پردازی‌ها در اوج پرواز می‌کنند،»
«همچون کبوتری که بر قلمرو فرمان می‌راند.»
«سوخته از اندوه،»
«و مست از عشق.»
«و خود را با گره‌ای جادویی به هم ببندیم.»
«ای خلخال خوش‌نوا، با نگاه‌های تیزت بر دلم نیش نزن،»
«ای زیبا، تو غرق در طلا هستی!»
«خدای من! تو یک ریتم موسیقی هستی،»
«که مرا از شادی به رقص می‌آوری، سنگدلی‌ام را آب می‌کنی و به وجد می‌آوری. باورم کن!»
«روی پاهایم دراز بکش،»
«تا بتوانم موهایت را نوازش کنم.»