‫تسلیت می‌گم.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- متشکرم.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- ممنون.
‫- تنها نیستی. ‫- ممنونم.
‫متشکرم.
‫سرورم.
‫مایلند با شما صحبت کنند.
‫هملت، بیا.
‫خیلی به انگلستان خوش برگشتی.
‫دعا می‌کنم خاطرات...
‫برادر عزیزمون بایجان ‫که از دنیا رفته سبز باشد...
‫و ما سزاوار دل‌های سوگوارمان باشیم،
‫[مرگ مدیرعامل ملک الیزنور در ۷۷ سالگی]
‫با این حال تا به حال رازداری ‫بر خلاف ذاتمان بود...
‫و عقل حکم می‌کند در این غم ‫که در کنار یکدیگر...
‫به یاد او هستیم، ‫به یاد خودمان هم باشیم.
‫خب، گرترود...
‫که پیشتر خواهر و ملکه ما بود را...
‫با شوقی مملو از غم،
‫با فرح در خاک‌سپاری و سوگواری در ازدواج...
‫به همسری خود در می‌آوریم.
‫البته ما نظرات ذکاوتمندانه شما را ‫در این باره پذیرا بودیم...
‫و سپاس‌گزاریم که آزادانه ‫با این تصمیم موافقت کردید.
‫بابت همه‌چیز سپاس‌گزاریم.
‫مسلکی پیش خواهیم گرفت ‫تا صلح را حفظ کرده...
‫و نامش خدشه‌دار نشود.
‫هملت عزیزم...
‫رنگ سوگ را از روی خود پاک کن...
‫و نگاهی دوستانه به عمویت داشته باش.
‫ما به هنگام حیات پدر بیمارت ‫برایش سوگواری کردیم.
‫پسرم، خودت می‌دانی رایج است...
‫که هر زنده‌ای باید بمیرد.
‫وای خانم، واقعا رایج است.
‫هملت، تو لطف داری و تحسین‌برانگیز هستی...
‫که این وظایف سوگواری را ‫در قبال پدرت به جای می‌آوری.
‫اما باید بدانی پدرت هم ‫پدری از دست داده بود.
‫آن پدر، پدر خود را از دست داده بود.
‫ما بازماندگان هم وظیفه سنگینی ‫بر دوش داریم...
‫تا با غم سرورمان کاری کنیم.
‫پس ادامه روند سوگ خودسرانه...
‫مسیری مملو...
‫معاندت و ناسپاسی است.
‫سوگ انسانی اینگونه نیست.
‫اما ما دعا می‌کنیم ‫تو ما را پدر خود فرض کنی.
‫چرا دنیا باید بداند...
‫تو ولیعهد تاج و تخت ما هستی.
‫نگذار دعاهای مادرت بی‌جواب بمانند هملت.
‫دعا می‌کنم پیش ما بمانی.
‫من تمام تلاشم را ‫در اطاعت از شما خواهم کرد خانم.
‫پاسخ دوست‌داشتنی ‫و منصفانه‌ای است.
‫ما در انگلستان ساکن هستیم.
‫پیشمان بیا.
‫به هنگام رفتن به تو نوشیدن را می‌آموزیم.
‫می‌گویند پیرمرد دو برابر یک کودک است.
‫امشب با ما می‌آیی؟
‫شما بروید سرورم.
‫باشد که این...
‫جسم لکه‌دار ذوب گشته،
‫آب شده و به شبنم بدل گردد.
‫یا خداوندگار مجازات سنگینی برای...
‫کشتن خود وضع نکرده بود.
‫خدایا.
‫خدایا...
‫تمام فواید این دنیا...
‫به نظرم بیهوده، مبتذل، ‫بی‌فایده و سطحی می‌مانند.
‫تف به این دنیا، تف.
‫باغی بی‌برگ است ‫که به خاک بازمی‌گردد.
‫چیزهای جلف و ذاتا چندش‌آور ‫تمامش را برگرفته‌اند...
‫تا کار به اینجا برسد؟
‫چنان پادشاه بزرگ‌مرتبه‌ای...
‫که هایپریون را در برابر ساتیری می‌ماند.
‫چنان با مادرم مهربان بود ‫که نمی‌گذاشت...
‫نسیم آسمان محکم به صورتش بخورد.
‫آسمان و زمین.
‫حتما باید به خاطر بیاورم؟
‫وفاداری اون به تو چون افزایش...
‫اشتهایی بود که هرچه بیشتر می‌خورد ‫بیشتر می‌شد.
‫با این حال، کمتر از یک هفته؟
‫خدایا، حیوانی که به دنبال ‫بحث یا منطق بود...
‫طولانی‌تر سوگواری می‌کرد.
‫با عمویم ازدواج کرد؟
‫برادر پدرم؟
‫تفاوت اون با پدرم ‫چون تفاوت من با هرکول است.
‫کمتر از یک هفته ازدواج می‌کند؟
‫با چنان سرعت شومی...
‫به این سرعت به این کار شنیع تن داد.
‫نه کار خوبیست ‫و نه نتیجه خوبی خواهد داشت.
‫اما دلم می‌شکند، ‫چرا که باید سکوت کنم.
‫هملت.
‫خیلی به خانه خوش آمدی.
‫تو در السینور چه کار داری؟
‫سرورم؟
‫به مراسم خاک‌سپاری پدرت آمدم.
‫خواهش می‌کنم مسخره‌ام نکن.
‫گمان کنم برای عروسی مادرم آمدی.
‫درست است.
‫دقیقا بعدش برگزار می‌شود.
‫گوشت مخصوص خاک‌سپاری ‫به سردی...
‫بر میزهای عروسی خواهد نشست.
‫خوشحالم که می‌بینم خوبی.
‫سرورم عزیزم.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫از این وضعیت خسته شده‌ام.
‫ایشان پادشاه خوبی بودند.
‫او هم انسان بود.
‫روی هم رفته خوب بود.
‫دیگر کسی چون او نخواهم دید.
‫عمویت چطور؟
‫او واقعا عاشق کارش است.
‫گمان کنم پدرم را می‌بینم.
‫بیایید سرورم، ‫ما انتظار شما را می‌کشیم.
‫خواهر عزیزم، به فکر ایشان ‫و حالشان باشید.
‫رسم را به جای آورده ‫و اسبابی در خون بغلتانید.
‫به پیش بروید، دائمی نروید.
‫مهربان باشید، بادوام نباشید.
‫عطر و التماس برای یک دقیقه باشد، ‫نه بیشتر.
‫واقعا نه بیشتر؟
‫بیشتر به فکرش نباشید.
‫شاید الان عاشقت باشد، ‫اما باید نگران باشی...
‫که اگر عظمتش سنجیده شود...
‫اراده‌اش از آن خودش نیست.
‫باید به فرمان مادرت عمل کنیم.
‫رفتارت او را شگفت‌زده کرده ‫و تحسینت می‌کند.
‫پسری خارق‌العاده که می‌تواند ‫مادرش را شگفت‌زده کند.
‫هملت.
‫چه کسی آنجاست؟
‫خواهش می‌کنم، ‫چه کسی آنجاست؟
‫[لعنت به السینور]
‫[السینور]
‫همان‌جا بمان. تو کی هستی؟
‫بابا؟
‫دلیل این کارت چیست؟
‫من باید چه‌کار کنم؟
‫حالا مرا به کجا هدایت می‌کنی؟
‫سخن بگو. من جلوتر نمی‌آیم.
‫حرفم را بشنو.
‫می‌شنوم.
‫عمر من دارد به سر می‌رسد.
‫زمان تحویلم به شعله‌های ‫پر از گوگرد و عذاب سر می‌رسد.
‫سخن بگو. من مشتاقم بشنوم.
‫مشتاق انتقام هم هستی.
‫چی؟
‫من روح پدرت هستم.
‫محکوم به گشت‌زنی در شب...
‫و خوردن آتش در روزم...
‫تا جنایاتی که در دوران حیاتم کردم...
‫سوخته و پاک شوند.
‫اگر تو به عمرت ‫پدر عزیزت را دوست داشتی...
‫خدایا.
‫انتقام قتل ناحق و غیرطبیعی‌اش را بگیر.
‫قتل؟
‫می‌گویند وقتی در اتاقم خواب بودم،
‫بیماری گریبانم را گرفت.
‫اما بدان پسر شریفم،
‫آن بیماری که جان پدرت را گرفت...
‫حالا تاجش را بر سر دارد.
‫عمویم؟
‫بله.
‫آن حیوان شنیع و زننده...
‫یا جادوی ذکاوتش، ‫با مهارت خیانتش،
‫ملکه پاکدامنم را از آن خود کرد...
‫پادشاهی‌ام را از آن خود کرد!
‫بگذار مختصر بگویم.
‫من در اتاقم خواب بودم،
‫عمویت ساعات امنیتم را از من دزدید...
‫و در گوش‌هایم عصاره مسمومی ریخت...
‫که تأثیرش همانند جیوه سریع بود...
‫و خون رقیق و پاکم را آغشته کرد.
‫به همین خاطر به فنا رفتم!
‫اگر ذات پاکی داری،
‫تحمل نکن.
‫بدرود.
‫مرا به خاطر بسپار.
‫من دیدمش اوفلیا.
‫چه کسی را دیدید سرورم؟
‫در خرابه‌ها، ‫در نیمه شب،
‫به سویم آمد، ‫با قدم‌های استوار،
‫با چشمانی سرکوب‌شده ‫و مملو از تعجب و ترس...
‫چه کسی را دیدی؟
‫خدایا، پادشاه، پدرم.
‫پدرت پادشاه؟
‫شبحش آمد.
‫من پدرم را می‌شناسم.
‫همچون همین دستان واقعی بود.
‫اما...
‫کجا رخ داد؟
‫آنجا، در شهری که ساختیم...
‫ظاهرش چگونه بود؟ ‫اخم بر چهره داشت؟
‫رخش بیشتر غمگین بود تا خشمگین.
‫- رنگ‌پریده بود یا سرخ؟ ‫- بله، بسیار رنگ‌پریده بود.
‫به تو نگاه می‌کرد؟
‫دائم.
‫ای کاش من هم آنجا بودم.
‫فرد خبیثی در نزدیکی ماست،
‫همین‌جا در خانه ماست.
‫سرورم، لزومی ندارد شبحی...
‫از قبر برخیزد تا این را ‫به ما بگوید.
‫بله، درست می‌گویی.
‫عموی من...
‫عامل تمام این اتفاقات است.
‫آنان که به هنگام حیات پدرم ‫با او بد بودند...
‫حالا نفری بیست، چهل، پنجاه ‫و صد هزار می‌پردازند...
‫تا با آن‌ها دوست و صمیمی شود.
‫شبانه‌روز همین است، ‫اما این اتفاق بسیار عجیب است.
‫من هم عجیبم و پذیرایش هستم.
‫اوفلیا، چیزهایی فراتر ‫از تصورات ریشه در فلسفه‌ات...
‫در آسمان و زمین وجود دارند.
‫اما تصورات ما همچون ‫منزلگاه شیطان بیهوده است.
‫بیا و به یک درخواست نامناسبم عمل کن.
‫چه درخواستی سرورم؟
‫هرگز به کسی نگو ‫من امشب چه دیده‌ام.
‫حتی اگر خیلی عجیب رفتار کردم،
‫چرا که احتمالا زین پس مجبور باشم...
‫رفتار خوش‌مشربی از خود بروز دهم،
‫اما تو امشب...
‫اصلا شاهد نبودی که من بگویم ‫چنین چیزی دیدم...
‫سوگند یاد کن.
‫چه سوگندی سرورم؟
‫هرگز این حرف من را...
‫به کسی نگو...
‫و در کل از من چیزی نگو.
‫این سوگند را یاد کن ‫تا بزرگ‌ترین نیازهایت...
‫با فیض و برکت برآورده شوند.
‫این مکان اسباب ناچاری را...
‫با اندک انگیزه‌ای ‫در هر ذهنی جای می‌کند.
‫ممکن است تسلط منطقت را از تو بگیرد.
‫عمویم را تحت نظر بگیر.
‫اگر الان وجدان فاسدش ‫فاش نشود،
‫من واقعا شبح دیده‌ام.
‫تو را به جنون می‌کشد.
‫فکرهایت را بکن.
‫خواهیم دید.
‫هملت.
‫حواست هست؟
‫ممنون.
‫عالی است.
‫پس می‌شود کسی همیشه لبخند ‫بر لب داشته و خبیث باشد.
‫حداقل مطمئنم در خانه ما اینگونه است.
‫[اخطار الزام مالکیت ملک] ‫[با سکونت کوتاه‌مدت]
‫[جنبش فورتینبراس: السینور ریشه در خون دارد]
‫[خانه‌هایمان را گرفتند]
‫سرور عزیزم هملت چطور است؟
‫خب، خدا را شکر.
‫مرا می‌شناسید سرورم؟
‫به خوبی.
‫- تو ماهی‌فروشی. ‫- هه!
‫من نیستم سرورم.
‫پس گمان کنم فرد صادقی هستی.
‫صادق سرورم؟
‫بله آقا، در این دنیا یک تن...
‫از ده‌هزار تن صادق است.
‫شما دختری دارید؟
‫هنوز با دخترم گفت‌وگو می‌کنید؟
‫اما مرا در ابتدا نشناختید. ‫گفتید من ماهی‌فروشم.
‫چه مطالعه می‌کنید سرورم؟
‫کلمات.
‫کلمات، کلمات.
‫بهتر است در هوای آزاد قدم بزنید سرورم.
‫یعنی به گورم بروم؟
‫گاهی پاسخ‌هایتان بار سنگینی دارند.
‫سرخوشی‌ای که معمولا ‫به جنون می‌رسد.
‫سرورم...
‫از حضورتان مرخص شوم؟ ‫یا...
‫تو نمی‌توانی در حضورم...
‫کاری کنی که خودم مایل نباشم.
‫به جز گرفتن جانم.
‫نه، به جز گرفتن جانم.
‫به جز گرفتن جانم.
‫خدا یارتان باشد قربان.
‫دوست عزیز و گرامی من.
‫حالت چطور است؟
‫خوشحالم که هیچ‌وقت خوشحال نیستم.
‫خدایا.
‫اما چرا امروز از دربار به اینجا آمده‌ای؟
‫از دربار فرار کردم سرور عزیزم.
‫از دشمنان چنین نشنیدم.
‫می‌دانم تو فراری نیستی، ‫اما اخبارت حقیقت ندارد.
‫بگذار سوال دقیق‌تری بپرسم.
‫کسی را دنبالت نفرستادند؟
‫با میل خود آمدی؟
‫دیدار آزادانه است؟
‫بیا.
‫- بیا، با من عادلانه رفتار کن. ‫- چه بگویم سرورم؟
‫فقط اصل کلام را بگو.
‫می‌دانم پادشاه و ملکه عزیز ‫تو را به اینجا فرا خواندند.
‫سرورم، به دنبالم فرستادند...
‫تا شما را به جشن ببرم.
‫یا شاید می‌خواهند بفهمی...
‫مرا چه شده که آن‌ها ازش بی‌خبرند؟
‫پای دروغ به چاره‌هایمان باز شد.
‫شما الان خیلی تغییر کرده‌اید.
‫این همه سال گذشته است.
‫با خوشحالی و وضعیت پیشین خود ‫فاصله زیادی دارید.
‫بیا.
‫من اخیرا تمام شوقم را ‫از دست داده‌ام،
‫اما نمی‌دانم چرا.
‫تمام رسم و رسوم را کنار گذاشته‌ام.
‫دیدگاه پررنگی ذهنم را درگیر کرده...
‫که این زمین زیبا و خوش‌سیما...
‫به نظرم پرتگاهی متروکه را می‌ماند.
‫انسان خیلی پیچیده است.
‫دلایل شرفاتمندانه‌ای دارد،
‫دلایل بی‌شماری دارد،
‫شکل و حرکات بی‌شماری دارد، ‫درک و فهمش...
‫چون فرشتگان و ایزد است.
‫اما این مظهر خاکی از نظر من چیست؟
‫من از انسان‌ها شوقی ندارم.
‫هیچ زنی مرا به شوق نمی‌آورد،
‫البته از لبخندت پیداست ‫که با من مخالفی.
‫سرورم، من اصلا چنین فکری نکردم.
‫چرا چرا وقتی گفتم ‫«از انسان‌ها شوقی ندارم» لبخند زدی؟
‫با خود گفتم اگر انسان شما را ‫به شوق نمی‌آورد،
‫خودتان هم دیگران را سرگرم نمی‌کنید سرورم.
‫آن‌ها چه اجرا می‌کنند؟
‫در مراسم ازدواج اجرا می‌کنند.
‫مراسم ازدواج.
‫لئارتیس، قدم تو در السینور ‫روی چشم ماست.
‫اما زن‌عمو و مادرم ‫و عمو و پدرم فریب خورده‌اند.
‫چه فریبی سرورم؟
‫وقتی باد به سمت جنوب بوزد،
‫من فرق باز و اره را تشخیص می‌دهم.
‫دیگر وقتش بود ذهن من.
‫- درود بر شما. ‫- ممنون.
‫درود.
‫من یک‌بار تو را در نمایشی دیدم.
‫اما اصلا اجرا نشد. ‫اگر هم شده باشد، بیش از یک‌بار اجرا نشد.
‫چرا که یادم است آن نمایش ‫برای عموم اجرا نشد...
‫و حکم خاویار ارتشبد را داشت.
‫در این مراسم ازدواج اجرایی برقرار است؟
‫تو باید دوازده تا شانزده نظر من را ‫در راستای...
‫اضافه کردن به اجرا بررسی کنی، ‫توانش را داری؟
‫بله سرورم.
‫پس باید زود صحبت کنیم.
‫درود بر شما.
‫خب، من شاهد...
‫موجودات گناهکاری در نمایشی بودم...
‫که حیله موجود در صحنه...
‫چنان به روحشان ضربه زد...
‫که با همین کار جنایاتشان را جار زدند.
‫قتل با این که زبان ندارد،
‫با معجزه‌آساترین عضو بدن ‫سخن می‌گوید.
‫من به این بازیگران می‌گویم چیزی...
‫شبیه قتل پدرم ‫جلوی تو اجرا کنند عمو.
‫ظاهرت را مشاهده می‌کنم، ‫با دقت واکنشت را می‌سجنم.
‫اگر ذره‌ای قرمز شوی...
‫می‌دانم چه مسیری در پیش بگیرم.
‫روحی که من دیدم...
‫ممکن است شیطان باشد ‫و شیطان توانش را دارد...
‫ظاهر خوش‌آیندی بگیرد.
‫بله... و شاید...
‫به‌خاطر ضعف و اندوه من...
‫از من استفاده می‌کند ‫تا بدبختم کند.
‫مدرک معتبرتری کسب می‌کنیم.
‫من با نمایش...
‫وجدان پادشاه رو می‌سنجم.
‫[سالن عروسی و مراسم مریدیان]
‫آیا من بزدلم؟
‫چه کسی مرا خبیث می‌خواند؟
‫جمجمه‌ام را خرد می‌کند؟
‫مرا از ریشم می‌کشد، ‫روی صورتم می‌پاشد،
‫بینی‌ام را می‌پیچاند، ‫دروغ را در گلویم فرو می‌کند...
‫و آن‌قدر عمیق است ‫که به ریه‌ام می‌رسد.
‫چه کسی این کار را با من می‌کند؟ ها.
‫خدایا.
‫باید تحمل کنم.
‫چرا که قطعا جز این نیست ‫که من دلش را ندارم...
‫و جرئت ندارم با سرکوب مقابله کنم.
‫وگرنه باید تا به حال موش‌های شهر را...
‫با لاشه این برده چاق می‌کردم.
‫ای خبیث زشت و شنیع.
‫ای خبیث ظالم، خائن، زالوصفت و بی‌رحم!
‫من چه احمقی‌ام.
‫خیلی شجاعانه است.
‫من پسر پدر عزیزی هستم ‫که به قتل رسیده...
‫و زمین و زمان مرا ‫به انتقامم سوق داده‌اند...
‫حال عالیجناب امروز چطور است؟
‫خیلی متشکرم، خوبم.
‫سرورم.
‫دلیل کج‌خلقیتان چیست؟
‫این اواخر آن‌چنان بدحال هستید که...
‫به شما اعتماد نداریم.
‫«به شما اعتماد نداریم.»
‫پدرت کجاست؟
‫تو منصفی؟
‫سرورم؟
‫- تو صادقی؟ ‫- منظور سرورم چیست؟
‫منظورم این است ‫که اگر منصف و صادق باشی،
‫صداقتت اصلا از زیبایی‌ات نمی‌کاهد.
‫سرورم، زیبایی به همراه صداقت ‫خریدار بیشتری دارد؟
‫واقعا همین‌طور است، ‫چرا که قدرت زیبایی...
‫زودتر ذات صداقت را فاسد می‌کند...
‫و قدرت صداقت دیرتر...
‫زیبایی را شبیه خود می‌سازد.
‫من واقعا زمانی عاشقت بودم.
‫بله سرورم...
‫کاری کردید من عشقتان را باور کنم.
‫نباید باور می‌کردی. ‫من عاشقت نبودم.
‫من بیشتر فریب خوردم.
‫خودت را به صومعه معرفی کن.
‫چرا باید گناهکاران را گسترش دهی؟
‫خودم شخصا همیشه صادقم،
‫اگه می‌توانستم به خودم ‫چنین اتهامی بزنم،
‫بهتر بود مادرم هرگز مرا ‫به دنیا می‌آورد.
‫- سرورم. ‫- من خیلی مفتخرم.
‫انتقام‌جوئم!
‫بلندپروازم!
‫آن‌قدر توهین در سرم جریان دارد ‫که افکارم برای پرداختن بهشان...
‫کافی نیستند، ‫قوه تخیلم برای تصورشان کافی نیست...
‫و زمانم برای اجرایشان کافی نیست.
‫امثال من که میان زمین و آسمان...
‫- می‌خزیم باید چه کنند؟ ‫- سرورم.
‫تمام ما احمق و آواره‌ایم.
‫- سرورم. سرورم. ‫- هیچ‌کداممان را باور نکنید.
‫- بیایید سرورم. ‫- بله.
‫اگر ازدواج کنی، ‫این نفرین را جهیزیه‌ات می‌کنم،
‫آرزو می‌کنم چون یخ بی‌روح، ‫چون برف سفید...
‫و همیشه اسیر نفرت من باشی!
‫اگر باید ازدواج کنی،
‫- با احمقی ازدواج کن، ‫- خجالت دارد سرورم، خجالت دارد!
‫چرا که مردان عاقل خوب می‌دانند ‫چه هیولاهایی از آن‌ها می‌سازی.
‫جلویش را بگیرید.
‫سرورم.
‫لئارتیس، کمکش کن.
‫- سرورم. ‫- نه!
‫به حد کافی از نقاشی‌هایتان شنیده‌ام! ‫نه.
‫خداوند به شما چهره‌ای می‌دهد، ‫اما چهره دیگری برای خود می‌کشید!
‫- هملت. ‫- بازی کرده و تکان می‌خورید،
‫طنازی کرده برای مخلوقات خدا ‫لقب می‌گذارید...
‫و بازیگوشی خود را ‫به غفلت بدل می‌کنید!
‫بروید! من دیگر طاقت ندارم. ‫مرا دیوانه کرده است!
‫دیگر ازدواجی در کار نیست!
‫آنان که تا به حال ازدواج کرده‌اند...
‫- بس است. بس کنید دیگر. ‫- همه‌شان جز یک زوج زنده می‌مانند.
‫بقیه باید همین‌طور باقی بمانند!
‫سرورم، خواهش می‌کنم.
‫چه ذهن شریفی سرنگون گشته است.
‫بودن یا نبودن؟!
‫مسئله این است!
‫آیا شرافتمندانه‌تر است که ضربات...
‫و لطمات روزگار را تحمل کنیم،
‫یا سلاح نبرد به دست گرفته ‫و با انبوه مشکلات بجنگیم...
‫تا از میان برداریمشان؟
‫مردن، خفتن...
‫همین و بس؟
‫یا اگر خوابی باشد ‫که به دردهای قلبمان و هزاران...
‫آلام ذاتی دیگر انسان را تسکین بخشد؟
‫غایتی است که باید با تمام وجود ‫آرزومندش بود،
‫مردن، خفتن.
‫خفتن، فرصت خواب دیدن.
‫آه، مشکلش همین‌جاست.
‫چرا که در آن خواب مرگ، ‫خواب‌هایی که پس از...
‫رهایی این جسم فانی به سراغمان می‌آیند...
‫حتما ما را به فکر فرو می‌برند.
‫همین افکار است که زندگی را...
‫این‌قدر طولانی می‌کند.
‫آخر چه کسی به تازیانه‌ها ‫و خواری‌های زمانه...
‫و بیداد ستمگران...
‫و اهانت مردم خودبین...
‫و دلهره عشق منفور ‫و تأخیر قانون تن می‌داد...
‫در حالی که می‌توانست خود را ‫با خنجری برهنه آسوده کند؟
‫چه کسی چنین باری را تحمل می‌کرد...
‫تا زیر بار زندگی طاقت‌فرسا ‫عرق ریخته و ناله کند،
‫فقط از روی وحشت ‫از چیزی پس از مرگ است،
‫از سرزمینی ناشناخته...
‫که هیچ مسافری از مرزش بازنگشته،
‫اراده را مردد می‌کند...
‫و وادارمان می‌سازد سختی‌هایمان را ‫تحمل کنیم...
‫و به سوی بلایایی که هیچ ‫از آن‌ها نمی‌دادیم پرواز نکنیم.
‫پس ادراک همه ما را بزدل می‌کند.
‫به این ترتیب رنگ اصلی ‫قصد آدمی کنار رفته...
‫و سایه اندیشه روی آن می‌افتد...
‫و اقدامات بزرگ و خطیر...
‫به همین خاطر از مسیر خود ‫منحرف گشته...
‫و نام عمل را از دست می‌دهند.
‫[بازار هالند]
‫سلام!
‫- سلام هملت، هملت! ‫- سلام هملت!
‫وقت توضیح اجراست.
‫بیایید اجرا را توضیح دهم!
‫نمایش را سریع اجرا خواهند کرد.
‫از تواضع ذات بشر زیاده‌روی نکنید،
‫چرا که زیاده‌روی با هدف اجرا تناقض دارد،
‫هدف اجرا از همان ابتدا تا به حال...
‫نگه داشتن آینه مقابل ذاتش بود و هست،
‫نشان دادن چهره خودش است،
‫چهره تیره خودش...
‫و قدمت و ظاهر زمان...
‫با گونه و فشارش.
‫سرورم، پادشاه این اجرا را می‌بینند؟
‫ملکه هم می‌بیند، ‫همین حالا.
‫به بازیگرانت بگو عجله کنند.
‫حالا زمان اجرای نمایش است!
‫بیایید نمایش را تماشا کنید!
‫بیا اینجا هملت عزیزم. ‫بیا کنار من بنشین.
‫نه، مادر عزیزم.
‫جذب فلز کجا بیشتر است؟
‫وای!
‫هیس.
‫بانو...
‫خب، استراحت کنار بانویی پاکدامن ‫فکر رایجی است.
‫چه شده سرورم؟
‫هیچ!
‫شما خوشحالید سرورم.
‫چه کسی، من؟
‫بله سرورم.
‫مگر می‌شود خوشحال نبود؟
‫ببینید مادرم چقدر خوشحال است!
‫پدرم هم همین دو ساعت پیش مرده بود.
‫چهار ماه گذشته است سرورم.
‫این‌قدر گذشته است؟
‫وای بر من، ‫چهار ماه پیش مرد...
‫و هنوز از یاد نرفته است؟
‫خب، پس امید هست ‫که یاد مردی بزرگ...
‫نیم‌سال پس از مرگش هم زنده باشد؟
‫هه‌هه.
‫هه‌هه. هاها.
‫هاهاهاها.
‫هه‌هه‌هه. هه‌هه‌هه.
‫چراغ‌ها خاموش!
‫چراغ‌ها روشن!
‫بنوشید، بنوشید، باز هم بنوشید!
‫خوشمان آمد.
‫سر جایتان بنشینید.
‫بالاخره در کنار هم ضیافت می‌کنیم.
‫همگی خیلی خوش آمدید.
‫سرورم هملت.
‫با این کار نمی‌توانم...
‫عضو گروهی از بازیگران شوم؟
‫- عضو پاره‌وقت. ‫- نه، عضو تمام‌وقت.
‫حرف آن شبح را خیلی قبول دارم.
‫کدام شبح سرورم؟
‫بیا، موسیقی هست.
‫- قربان، پادشاه. ‫- بله آقا، ایشان را چه شده؟
‫ایشان جشن را ترک کرده‌اند ‫خیلی آشفته‌حال شده‌اند.
‫نوشیدنی حالشان را بد کرده آقا؟
‫نه سرورم، از خشم آشفته‌حال شده‌اند.
‫خب، احتمالا اگر من بخواهم تطهیرش کنم...
‫خشمش افزون شود.
‫لطف می‌کنید پاسخ مناسبی ‫به من ارائه دهید؟
‫آقا، نمی‌توانم.
‫- چی سرورم؟ ‫- نمی‌توانم پاسخ مناسبی دهم.
‫- ذهن من معیوب است. ‫- سرورم، سرورم.
‫شما زمانی دوستش داشتید.
‫این ساز را می‌نوازی؟
‫سرورم، نمی‌توانم.
‫- سرورم، نمی‌توانم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- باور کنید، نمی‌توانم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اما من اصلا بلد نیستم سرورم.
‫به سادگی دروغ گفتن است.
‫این روزنه‌ها را با انگشتانت بپوشان،
‫نفس دهانت را درونش بدم،
‫خودش موسیقی زیبایی پخش می‌کند.
‫ببین، مانعش همین است.
‫بله، اما من نمی‌توانم ‫با این‌ها هارمونی بنوازم.
‫چی؟ ببین حالا...
‫مرا چقدر نالایق جلوه می‌دهی.
‫برای من که ساز دروغ نواختی.
‫انگار از موانع من آگاهی.
‫صدایم را از بم‌ترین نت...
‫تا زیرترین نتم در می‌آوری.
‫حالا این ساز کوچک ‫صدای خارق‌العاده‌ای دارد...
‫و موسیقی‌اش زیباست، ‫اما نمی‌توانی صدایش را در بیاوری؟
‫خدا رحم کند.
‫خیال کردی ساز دروغ نواختن...
‫برای من از این ساز راحت‌تر است؟
‫نباید سربه‌سر من بگذارید!
‫رنگ و روی تیره و وحشت‌زده‌تان را...
‫به خون جوانتان آغشته می‌کنم.
‫مرگتان را مشاهده می‌کنم.
‫اتحاد به درک.
‫ملکه، مادرتان،
‫با قصد و نیت خیر ‫مرا دنبالتان فرستاده است.
‫همین الان با شما دیدار می‌کند.
‫پس من خیلی زود به پیش مادرم می‌روم.
‫باشد، همین را می‌گویم.
‫گفتن «خیلی زود» راحت است.
‫بیا عمو.
‫در بسته می‌شود.
‫حالا وقتش است...
‫به یاد تو پدر.
‫در باز می‌شود.
‫آن نمایش دیگر چه بود؟
‫هملت، خیلی به پدرت توهین کردی.
‫مادر، تو به پدر من خیلی توهین کردی.
‫وای بر تو، یاوه پاسخ می‌دهی.
‫وای بر تو، خودت خبیثانه می‌پرسی.
‫- مرا از یاد برده‌ای؟ ‫- نه، نه به ایزدان.
‫تو ملکه‌ای. ‫همسر برادر شوهرت هستی.
‫تو مادر من هستی.
‫خب پس...
‫او را می‌آورم تا بتواند صحبت کند.
‫- بیا، بیا، بیا. ‫- کلادیوس!
‫کلادیوس!
‫بنشین سر جایت.
‫تکان نمی‌خوری.
‫تا شیشه‌ای جلوت نگرفته‌ام ‫و باطن خود را ندیده‌ای،
‫از اینجا نمی‌روی.
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫مادر عزیزم.
‫تو که مرا به قتل نمی‌رسانی؟
‫با چه جرئتی به او حمله کردی!
‫هملت، نه!
‫هملت!
‫رهایش کن، خواهش می‌کنم!
‫نه، نه!
‫خدایا، خدایا!
‫هملت، نه!
‫خدایا! خدایا!
‫نه، چه‌کار کردی؟!
‫صدای پادشاه است؟
‫خدایا!
‫خیال می‌کردم بهتر باشی.
‫چه کار عجولانه و خونینی.
‫چه کار خونینی.
‫مادر عزیزم، تقریبا به بدی ‫کشتن یک پادشاه...
‫و ازدواج با برادرش است.
‫- به بدی کشتن پادشاه؟ ‫- بله، همین راه گفتم.
‫من چه کرده‌ام...
‫که زبانم را چنین گستاخانه ‫بر من می‌گشایی؟
‫کاری کردی که شرافت ‫و حقانیت را از تو ربود.
‫سیمای شریف بابا را ندیده بودی؟
‫او شوهرت بود.
‫ببین حالا چه شده است.
‫شوهرت این است،
‫عین گوشی عفونت‌کرده ‫برادر عزیزش را نابود کرد.
‫مگر چشم نداری؟ ها!
‫مگر چشم نداری؟
‫نمی‌توانی عشق خطابش کنی، ‫چرا که در سن تو...
‫دیگر شوق جوانی در خون جاری نیست.
‫- سکوت کن هملت. ‫- نامش زندگی...
‫در وضعیت کثافتی است...
‫که غرق فساد است...
‫و در دل این کثافت ادای عشق در می‌آوری.
‫هملت عزیزم، دیگر بس است.
‫- او قاتل و خبیث است! ‫- دیگر سخن نگو!
‫نه...
‫نه، نه مادر عزیزم.
‫گرترود؟
‫هیس.
‫گرترود!
‫بگذار بیاییم تو!
‫برو و جسدش را ببر.
‫- گرترود! ‫- برو.
‫عجله کن، عجله کن.
‫در را باز کن!
‫- گرترود! ‫- برو، برو.
‫در را باز کن!
‫برو!
‫گرترود!
‫[خروجی اضطراری] ‫[سد معبر نکنید]
‫هملت! ارباب هملت!
‫ارباب هملت؟
‫به جنون رسیده است.
‫پسرم.
‫هملت، ما این کار را...
‫برای امنیت خودت انجام می‌دهیم...
‫و از اعماق وجود سوگوار کارت هستیم،
‫به همین دلیل باید تو را بفرستیم.
‫پس خودت را آماده کن.
‫همکارانت رسیدگی می‌کنند ‫و همه‌چیز به سمت دهلی می‌رود.
‫این اعزام ناگهانی تو...
‫باید مکثی تعمدی ایجاد کند ‫تا همه‌چیز خوب جلوه کند.
‫بیماری‌های شدید...
‫با روش‌های شدید درمان می‌شوند،
‫وگرنه اصلا درمان نمی‌شوند.
‫بیا.
‫تأخیر نداشته باشید.
‫امشب می‌رسانمش.
‫پس به دهلی بیا.
‫نه!
‫انتظار و نماد مال و منالشان؟
‫تمام شاهدان تو را مشاهده کردند...
‫و من بانویی سرافکنده و خبیثم؟!
‫من گول سوگندهای گوش‌نوازت را خوردم.
‫هملت!
‫پدرم را به من بده!
‫[داکلندز] ‫[تونل بلکول]
‫[السینور]
‫دهلی؟
‫دوستان عزیزم...
‫روی زمین بخوابانیدش.
‫مدرک جنون.
‫بروید!
‫جایی جز خانه خودتان حماقت نکنید!
‫رفتارتان با من چون دزد مرحمت بود.
‫حرکت کن.
‫برو.
‫آقا، این‌ها چه کسانی‌اند؟
‫ما فقط انسانیم آقا.
‫اما هدفتان چیست آقا؟
‫به دنبال آن تکه زمینیم...
‫که سودی جز نامش ندارد.
‫کسی حاضر نیست ‫حتی پنج پنی برایش بدهد.
‫نام خود را چه نهاده‌اید؟
‫فورتینبراس.
‫چند وقت است که در این زمین ‫زندگی کرده‌ای دوست من؟
‫از وقتی السینور مردممان را بیرون کرد.
‫تمام خانه‌هایمان را ‫در دادگاه از ما دزدیدند.
‫مرا می‌شناسی؟
‫امثال تو را هزار بار ‫آن بیرون دیده‌ام.
‫هزینه شکل‌گیری استخوان‌هایت ‫آن‌قدر کم بود...
‫که با آن‌ها چنین بازی‌هایی می‌کنی؟
‫استخوان‌های من با تصورش ‫درد می‌گیرند.
‫خب، به استفاده اصلی‌اش بازمی‌گردیم.
‫تمام وقایع بر اطلاعاتم افزوده...
‫و دلیل مضاعفی بر انتقامم می‌شوند.
‫شاهد ارتشت باش ‫که حجم یا قدرتی ندارد،
‫روحیه‌اش فقط با بلندپروازی زنده مانده...
‫و ذات فانی و مردد...
‫آن همه ثروت، مرگ و خطر را فاش می‌کند.
‫حتی در این خرابه.
‫حالا من چگونه اینجا باشم،
‫وقتی پدرم را کشته‌اند، ‫مادرم را بدنام کرده‌اند...
‫و دلایل محکمی دارم و از همان نسلم، ‫چگونه بخوابم؟
‫اگر انسان خوب باشد، ‫اما فقط بخورد و بخوابد...
‫به چه دردی می‌خورد؟
‫حیوانی بیش نیست.
‫فراتر از آن نیست ‫و بی‌ثمر روی زمین می‌پوسد.
‫پس چه فراموشی حیوانی باشد...
‫چه ترش و بیم از...
‫تفکر دقیق بر همان رویداد،
‫فکری که اگر به چهار بخش تقسیم شود...
‫یک بخشش ذکاوت است ‫و سه بخشش بزدلی.
‫من نمی‌دانم چرا هنوز زنده‌ام ‫تا بگویم «باید این کار را بکنیم.»
‫نمی‌دانم چرا دلیل، اراده، ‫توان و ابزار اجرایش را دارم.
‫مثال ناخوش‌آیندی ترغیبم نمی‌کند.
‫صدایی به من بده.
‫دوست من، از اینجا به کاخ پادشاه برو.
‫به آن‌ها بگو طبق این حکم، ‫حق مالکیت...
‫بر کل ثروت من مال توست.
‫این دیگر چه پادشاهی است؟
‫این‌گونه خانه‌هایتان را پس گرفته ‫و به شما می‌دهم.
‫پایان داستان ما با حقانیت شکل می‌گیرد،
‫خودمان باب میلمان ‫به آن شکل می‌دهیم.
‫زندگی انسان فراتر از ادای «یک» نیست.
‫حالا به السینور برو.
‫زین پس یا افکارم خونین خواهند بود...
‫یا هیچ ارزشی نخواهند داشت.
‫کار دیگری نمی‌کنید؟
‫مراسم دیگری نیست؟
‫آرزو می‌کنیم وجودش ‫عامل شکوفایی بنفشه‌ها باشد.
‫- شیطان روحت را بگیرد! ‫- بس است!
‫- خواهرم! ‫- بس است!
‫ده برابر این غم بر تو نازل شود ای ملعون!
‫خدایا!
‫نه.
‫نه، بس کنید! نه!
‫امان از دستتان، جلویش را بگیرید!
‫هملت.
‫خدایا!
‫خدایا، خدای من.
‫اوفلیا غرق شد هملت عزیزم.
‫غرق شد؟
‫درختان بیدی کنار نهرمان هست...
‫شاخه‌هایش را گرفته بود،
‫انگار چند شاخه غرق نشده بودند.
‫احتمالا طولی نکشید ‫که جامه‌اش...
‫خیس و سنگین شد...
‫و بیچاره را به مرگی گل‌آلود کشاند.
‫افسوس.
‫سم سوگ سنگین بود.
‫تمامش از مرگ پدرش نشأت گرفته بود.
‫سرورم؟
‫قربان، پادشاه مایلند...
‫اقدام به آشتی با لئارتیس نمایید.
‫اگر قبول نکنم چه می‌شود؟
‫تقدیر خاصی در سقوط گنجشک نهفته است.
‫اگه الان باشد، وقتش نیست.
‫اگر وقتش باشد، ‫الان نیست.
‫اگر الان وقتش نباشد، ‫به هر حال رخ می‌دهد.
‫آمادگی از همه‌چیز مهم‌تر است.
‫از آن‌جا که هیچ‌کس دنیایی ‫که ترکش می‌کند را نمی‌شناسد،
‫چه چیزی از خود به جای می‌گذارد؟
‫راحت باش.
‫بیا هملت.
‫بیا و دستش را بگیر.
‫از شما عذر می‌خواهم آقا.
‫در حق شما جفا کرده‌ام.
‫اما شما به شرافت خود ببخشید.
‫حضار آگاهند و شما باید بشنوید...
‫چقدر با حواس‌پرتی دردناکم ‫مجازات شده‌ام.
‫آن کار من که احتمالا از دید شما...
‫اصلا شرافتمندانه نبود ‫و استثنایی در کار نیست،
‫جنونی بیش نبود.
‫بگذارید رهایی من ‫از خباثت هدفمند...
‫مرا در افکار سخاوتمندتان رها سازد...
‫چرا که تیرم را از روی خانه شلیک کرده...
‫و به برادرم آسیب زدم.
‫من...
‫من از ذات خود راضی‌ام...
‫که انگیزه‌اش در این راستا...
‫مرا به سمت انتقامم سوق می‌دهد.
‫اما این بار...
‫محبتت را چون محبت دریافت کرده...
‫و جفا نمی‌کنم.
‫حالا به افتخار حال بهتر هملت...
‫نوشیدنی می‌خوریم.
‫بفرمایید...
‫به افتخار سلامت ایشان.
‫جام‌هایتان را بلند کنید.
‫تمام این نوشیدنی‌ها منشأ قدرتند؟
‫بله سرور عزیزم.
‫پس بیا لئارتیس.
‫به افتخار پایان.
‫به تأخیر نینداز.
‫ملکه حسن نیتت را قبول می‌کند هملت.
‫گرترود، نخور.
‫می‌خورم سرورم.
‫دعا می‌کنم مرا ببخشی.
‫مادر.
‫خدایا. نه.
‫مادر عزیزم.
‫هملت.
‫نوشیدنی زهرآلود بود؟
‫پس زهر از آن توست.
‫تو هم مرا ببخش هملت شریف.
‫هرگز!
‫عمو!
‫خباثت!
‫خیانت!
‫حالا از اعمال حیوانی، خونین ‫و غیرطبیعی می‌گویند،
‫از قضاوت‌های تصادفی، ‫کشتارهای بی‌دلیل...
‫و مرگ‌های حیله‌گرانه می‌گویند،
‫اما به چه منظور؟
‫فورتینبراس.
‫آخرین حرفم دست آن‌هاست.
‫هدف سربازانشان عدالت است.
‫دنباله‌روی پدرم باش.
‫من پدرت را دوست داشتم!
‫باشد.
‫انتقامم را گرفتم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M