تولدت مبارک
تولدت مبارک، آقای پَوَن عزیز
پلیس جَمهَلی
تولدت مبارک
بیا، قربان. شمع‌ها رو فوت کن.
زمان زود می‌گذره، قربان. ۴۰ ساله شدی قبل از اینکه بفهمم.
اگه اشکالی نداره، می‌تونم یه چیزی ازتون بپرسم؟
بگو ببینم، ۴۰ سالگی چه حسی داره، آقای پَوَن؟
چرا اینقدر وسواس داری رو سن من؟
نمی‌تونی یه دور زمین رو بزنی
بدون اینکه تو چند دقیقه نفس کم بیاری.
من حتی تو سن ۴۰ سالگی هم می‌تونم ۱۰۰ متر رو تو ۱۳.۵ ثانیه بدوم.
- چند ثانیه؟ - ۱۳.۵ ثانیه.
۱۳.۵ ثانیه.
برای همین بزرگترین طرفدارتونم، قربان.
در واقع، مطمئنم شما ۴۰ سال پیش از آسمان به زمین نیومدید، بلکه از آسمان نزول کردید.
فقط خداها از آسمان فرود میان. آدمای معمولی مثل من و شما نه.
منم مثل تو به دنیا اومدم. دکتر پولشو گرفت،
مامانم بخیه خورد و مردم ده هم شیرینی خوردن.
اونقدر نخند.
نه نه قربان، من فکر می‌کنم شما مرد خیلی باهوشی هستید.
شما دنیا رو درک کردید وقتی به دنیا اومدید.
اگه آبهیمانیو می‌تونست فنون جنگ رو یاد بگیره در حالی که در شکم مادرش بود،
پس چرا من نتونم با این هوش و درایت به دنیا بیام؟
چه دانایی.
من نمی‌تونم آینده رو پیش‌بینی کنم، اما شما رو به اندازه کافی می‌شناسم که بگم
حتماً از هر چیزی که سر راهتون باشه عبور می‌کنید.
قربان، شما درست مثل آبهیمانیو هستید.
خب، من پدر بزرگی مثل آبهیمانیو ندارم.
آره، حق با شماست.
می‌شه امروز «مهابهاراتا» رو بذاریم کنار؟
حالا شمشیرت رو بردار و به کیکت حمله کن. بیا.
تولدت مبارک، قربان! تولدت مبارک!
- مطمئن شو همه یه تیکه کیک می‌گیرن. - بفرمایید قربان. اینو براتون خریدم.
لطفاً این رو به نمایندگی از همه در کلانتری جاملی قبول کنید.
کفش سفید و شما یه جورایی جفت آسمونی هستید، عالیه.
مثل کره آب شده روی نان تست داغ، نمی‌تونی به یکی اکتفا کنی، درسته؟
پس این کفش‌ها هم یه جور تعارف کردن به من، هان؟
عادت کردم قربان. من فقط یه طرفدارم.
دو تا بطری دارم، بیارشون اینجا.
تا شیفتت تموم نشده حق نداری بخوری.
منظورت چیه؟ تو هم می‌مونی بزنیم؟
اشوک.
قضیه اینه که تو می‌تونی زندگیت رو بکنی.
ولی من باید به یکی جواب پس بدم.
- بله، بفرمایید. - منتظر چی هستی؟
یه بطری رو برای من نگه دار.
- تولدت مبارک. - تا الان خوش نبود.
ولی صدات باعث شد خوش بشه. ممنون.
موقع کار کیک نخور. یه چیز مخصوص برات درست کردم.
یه تیکه هم واسه من نگه دار.
بعداً می‌خورم.
بابا دنبالت بود.
می‌دونی که چطوریه.
الکی حرص می‌خوره.
نگران نباش، درست می‌شه.
- فقط بگو تا بیام پیشت. - لطفاً زود بیا.
خواهش می‌کنم نگو "خواهش می‌کنم".
کادوم رو آماده نگه دار. همین که شیفتم تموم بشه میام خونه.
- باشه - تولد باوان رو از طرف من بهش تبریک بگو.
چی؟ صدات یهو قطع شد؟ خودت به برادرت تبریک بگو.
دیپاک.
- هی، آشوگ. - بله، بله، بفرمایید قربان.
- قطار کی می‌رسه؟ - مطمئنم به زودی می‌رسه.
"به زودی" وقت نیست! نابغه!
وای، دقیق زدید قربان.
این خانم روز اشتباهی رو برای اومدن اینجا انتخاب کرده.
هان؟
بفرمایید قربان. واگن اینجاست.
سلام خانم. به شهر کوچک جاملی خوش آمدید.
من پوان هستم، بازرس مسئول، پلیس جاملی.
مسئولیت امنیت شما با من است.
جناب سروان پوان،
چقدر آدم باید با سواد باشه تا روزنامه‌نگار بشه؟
هر چقدر هم درس بخونی، به جایی نمی‌رسی.
اوه، نه!
مثل خانواده‌ام، من رو دست‌کم گرفتی.
فردا اول وقت می‌ریم آناند بومی.
- هوم. - اگه اجازه بدن بریم تو، عالیه.
- هوم. - اگه نشد، یه نقشه دیگه رو اجرا می‌کنیم.
اینا دیگه کین؟
اصلاً نمی‌دونم.
دارن چیکار می‌کنن؟
- آشوک! بگیرشون! - چشم قربان!
قربان آشوک!
قربان، حالتون خوبه؟
زخمی شدن!
قربان آشوک!
بیا، بیا! آمبولانس خبر می‌کنیم. مراقب باش!
شاید بهتره بشینید. قربان، اینجا بنشینید. مراقب باشید.
- قربان. - قربان!
اون کیه؟
عقب بایستید! عقب بایستید!
پلیس جاملی هنوز بیانیه‌ای صادر نکرده
در مورد قتل وحشیانه ریما دوتا، روزنامه‌نگار برجسته.
طبق گزارش‌ها، ریما دوتا در حال تحقیق بود
در مورد ناپدید شدن پسران خردسال از آشرام آناند شری در سال گذشته.
او حتی علیه آناند شری اتهاماتی مطرح کرد...
قربان.
کفش‌هات.
می‌تونم بیام تو؟
چیکار کردی تو؟
- از ناکجاآباد پیداشون شد. - تقصیر تو که نبود اصلاً.
باید قبل از حمله اجازه می‌گرفتن. درسته؟
ببخشید.
مرده‌ها که از معذرت‌خواهی تو دلگرم نمی‌شن. اونا رو برنمی‌گردونه.
رسانه‌های ملی تو جاملی هستن.
وقتی مافرهام شروع کنن ازم سوال پرسیدن، که می‌پرسن،
چی بگم؟
بگو ببینم.
ولی ما تونستیم یه تیرانداز رو همونجا بکشیم، قربان.
یکی از نیروهای خودمون توی درگیری تیر خورد.
دقیقاً مشکل همینه.
شما رو فرستادن که از یه نفر محافظت کنین، و نتونستین.
تازه مرد خودتون هم تیر خورده.
و باور کنین، رسانه‌ها خیلی خوب می‌دونن
که چطور پلیس‌ها زخمی می‌شن.
- قربان. - هوم؟
- بفرمایید. این رو بگیرین. - این چیه؟
این شرح حال مرگ منه.
میای تو مراسم خاکسپاری من؟
تعلیق میشی، بازرس پَوَن.
خواهش می‌کنم این کارو نکنید، قربان.
منو خوب می‌شناسید. تمام سعیم رو کردم تا ازش محافظت کنم.
تو یونیفرم نمی‌پوشی که «تمام سعیت رو بکنی».
- باشه، پس بذارید من این موضوع رو پیگیری کنم. - حالا چی رو پیگیری می‌کنی؟ هان؟
آبروی ما رو بردی. آبروی من و اداره رو.
اگه کسی آبروی ما رو برده، وظیفه منه که درستش کنم.
کیفرخواست در عرض هفت روز روی میز شما خواهد بود.
و اگه اینطور نباشه، خودم میام و حکم تعلیقت رو می گیرم.
فکر کردی میتونی بدون اجازه من بیای تو خونه‌ام؟
تازه، داری صداتو رو من بلند می‌کنی؟
اگه گاو خودتو نبندی، میره تو مزرعه یکی دیگه.
خواهرت فرار کرده، اومدی دنبال پسره من می‌گردی؟
- چی شده؟ - هیچی نیست. شما برو داخل.
قربان، هیچی نیست! این یه مسئله جدیه.
وقتی حقیقت معلوم بشه، اوضاع از کنترل خارج میشه.
- ولی چی شده؟ - برادرت، دیپاک، کجاست؟
منظورت چیه؟
برادر عزیزت با خواهر من، پریتی، فرار کرده.
- چی؟ - راستشو بهت میگم.
اگه خواهر من تا ۲۴ ساعت دیگه خونه نباشه، میرم پیش شورای ده.
اگه این کارو بکنم، دیگه هیچ وقت اون برادر عوضیت رو نمی‌بینی.
بسه! بهتره دهنت رو ببندی.
و منو با شورای ده تهدید نکن.
یادت نره، بیشتر دهات‌های اطراف زیر نظر ما هستن.
اگه تو در این مورد اشتباه کنی،
دیگه نمی‌تونی اینجا پیدات بشه.
و اگه راست بگم چی؟
پس دیگه حرفی نیست، به روش قدیمی حلش می‌کنیم.
- بیا، بریم. - بریم.
یکی از برادرها فرار می‌کنه و اون یکی هم پرحرفی می‌کنه.
چه تولدی دارم.
از کی گمشده؟
سر صبحانه اونجا نبود.
ممکنه دیشب رفته باشه.
تلفنش هم خاموشه.
دوستای صمیمی؟
کانیجا نزدیک‌ترین دوستشه.
ولی من شماره‌اش رو ندارم.
تمام انرژیم رو صرف رسیدگی به جاملی می‌کنم،
و بعد میام خونه و با این مواجه می‌شم.
حداقل دولت پولش رو بهم می‌ده تا با خلافکارها سر و کله بزنم.
ولی این یکی رو مجانی انجام می‌دم.
- تولدت مبارک، بابا. - هی!
حالا نگو تو هم کفش ورزشی سفید برام آوردی.
چرا همه همیشه برام کفش می‌خرن؟
کفش سفید مورد علاقته، نه؟
ممنونم.
احتمالا تا الان میتونستم یه مغازه کفش فروشی باز کنم.
تولدت مبارک.
فقط بگو "تولدت"، عزیزم.
الان خوشحال نیست.
برمی‌گردم.
میرم اون احمق رو پیدا کنم.
- گوش کن، خونه‌ی کانیجا کجاست؟ - آخریشه.
کانیجا!
هی، کانیجا!
بله، چی شده؟
شما کانیجا هستید؟
من کانیجا هستم. مشکلی هست؟
من دنبال دوست دیپاک، کانیجا می‌گردم.
عصرتون بخیر قربان.
کانیجا؟
دیپاک کجاست؟
دیپاک؟ حتماً خونه است. جای دیگه‌ای که نمیره.
چرا به سرم نزد؟ خونه نیست.
دیروز تو دانشگاه دیدمش. از اون موقع ندیدمش.
- می‌دونید کجاست؟ - راستش رو بخواید نه.
راستش رو بخوای، امتحانات ما نزدیکه.
شاید داره با یه دوست دیگه درس می‌خونه.
مطمئنم داره درس می‌خونه که افسر بشه.
واسه همینه سال پیش چهار تا درس رو افتاد.
و امسال هم که کلاً از دست رفته.
منتظر بغلشی؟
- نه قربان. - پس گمشو.
- یه چیز دیگه. - بله قربان؟
این پریتی کیه؟
- حرف بزن. - اون...
راستش رو بخوای، اون با همه‌ی ما دانشجوئه.
- اون و دیپاک دوستن؟ - نه، نیستن.
- اون دوست توئه؟ - معلومه که نه.
برو.
- شادی برای همه! - شادی برای همه!
شادی رو در درون خودت پیدا کن
لبخند بزنید، دوستان من!
زمانش رسیده که از غم‌هاتون خلاص شید.
دنبال چی می‌گردی؟
می‌دونی تو زندگی چی می‌خوای؟
خونه می‌خوای؟
ماشین می‌خوای؟
عشق می‌خوای؟
پول زیاد می‌خوای؟
شهرت می‌خوای؟
و با همه‌ی این‌ها چی گیرت میاد؟
شادی!
شادی... درون خودته!
احاطه‌ات کرده.
دوستان من، جلوی روی شماست.
- هارپال! - اومدم!
- همه شاد باشین! - همه شاد باشین!
همه شاد باشین!
- همه شاد باشین! - همه شاد باشین!
بیا اینجا، ستاره‌ی من!
ای بابا، خجالت نکش.
اصلاً خبر نداشتم اینقدر خوب هدف می‌گیری!
واقعاً همه‌مون رو تحت تأثیر قرار دادی، هارپال.
- آناند شری چیزی گفت؟ - اوه، آناند شری خیلی ازت راضیه.
در واقع، هیچوقت اینقدر به خودش افتخار نکرده بود.
گفت: «هَرپال ما لیاقت یه جایزه‌ی ویژه رو داره».
می‌دونی، اولش می‌خواستم این اراذل رو بفرستم پیشت.
اما آناند شری اصرار کرد. بهم گفت: «نه.
نیرمال، می‌خوام خودت بری و جایزه‌اش رو به هَرپال بدی».
می‌دونی جایزه‌اش چیه؟ می‌خوای بهت بگم؟
می‌دونم چیه.
ها؟ می‌دونی؟ اوه، تو هم خیلی باهوشی، ها؟
بیا، بهم بگو.
یه لحظه صبر کن.
- نذارید بره! - هی، اونو بگیر!
داره فرار می‌کنه! نذارید فرار کنه!
- داره می‌دوئه! بگیریدش! - اون طرف! داره بالا میره!
عقب برگردید!
نذارید فرار کنه!
برید بگیریدش!
نمی‌تونم ببینمش!
هی! تو از اون طرف برو!
سرِ پَوَن.
چرا این پرونده رو قبول کردید؟
تعلیق فقط چند روز طول کشید.
- ولی چرا باید قبول می‌کردم؟ - فکرشو بکن.
نه!
باشه پس، برو قهرمان باش.
مردم وقتی کارشون باهات تموم شد، تیکه تیکه‌ات می‌کنن و تف می‌کنن بیرون.
آقای پَوَن.
- امروز یه کم نگران به نظر می‌رسید. - دیپاک از دیروز گم شده.
کی، دیپاک خودمون؟
و تلفنش هم خاموشه.
می‌تونید آدم‌هاتون رو بفرستید دنبالش؟
- بیشتر تحقیق کن. - چت شده؟
خونه خودت آتیش گرفته، تو داری دنیا رو نجات میدی؟
بررسی می‌کنم. لطفاً نگران نباشید.
گلوله فقط بازوت رو خراش داده. فردا برو سر کار.
چرا صبر کنم؟ همین امروز شروع می‌کنم.
به حرفم گوش کن، هاریهار. تو عضو ارشد این شورا هستی.
مورد احترام هستی. آبرو داری.
وقتی فکر کردی که چطور می‌خوای این موضوع رو مدیریت کنی، بهم بگو.
اول از همه.
هیچکدوم از افرادش قبلاً پاشون به خونه من باز نشده.
اگه پسرم، دیپاک، با دختر اونا باشه،
دیگه راه برگشتی به دهکده نیست.
ولی تا وقتی که کاملاً مطمئن نشدیم
چی شده،
هیچ‌کدوم از اون سمت از خونه من رد نمیشن.
اگه اینطوریه، یه قولی به ما بده،
سر حرفت وایمیستی.
بچه‌ای که پشتش رو به پدر و مادرش می‌کنه
و آبروشون رو نادیده می‌گیره،
مثل یه غده سرطانیه تو خانواده.
اگه انگشتت سرطان داشته باشه، چیکارش می‌کنی؟ هان؟
- انگشتم رو قطع می‌کنم. - دقیقاً.
پس خودت می‌دونی باید چیکار کنی.
ایستگاه مرکزی پلیس منطقه جاملی
- صبح بخیر قربان. - صبح بخیر.
بنی برای ریما دیتا.
ببین چه آشوبی به پا کردی.
چی؟
ما همیشه یه شهر آروم و صلح‌آمیز بودیم.
- ولی شما نذاشتید آرامش داشته باشیم. - ولی ما چیکار کردیم؟
دولت بهت دعوتنامه داده بود که بیای اینجا و شروع کنی به کند و کاو؟
هان؟
چرا اومدی جملی؟
یه خبر بهمون رسید.
یه منبع معتبر بهمون گفت که بچه ها دارن از آناند بومی ناپدید میشن.
بیشتر بگو.
شنیدیم آناند پسربچه های زیر سن قانونی رو توی آشرامش نگه می داره.
کارهای اشتباهی باهاشون می کنه.
و به محض اینکه کارش با این پسرا تموم میشه، اونا ناپدید میشن.
اگه این درست باشه، این یه پرونده پلیسیه. پس شما خبرنگارا اینجا چیکار می کنید؟
اگه موقع شکایت‌ها اقدام می‌کردن،
دیگه ما اینجا چیکار داشتیم، قربان؟
نکته خوبیه. لعنتی.
برو، اظهاراتت رو بده. اگه لازم داشتیم، خبرت می‌کنیم.
از این طرف، لطفا.
اَشوُک.
- بله، قربان. - خبری از دیپاک نشد؟
بچه‌های من دارن کار می‌کنن. به‌زودی می‌فهمیم.
نگران هیچی نباش.
پسر جوونیه، و پسرای جوون برخلاف ما، وقت رو گم می‌کنن.
وقتی کارش تموم بشه، خودش برمی‌گرده.
من ازش بازجویی می‌کنم.
دکه غذا
هی، به راننده با چراغ‌های چشمک‌زن بگو کنار پارک کنه.
جلوی در نباشه.
- بیا عزیزم. - بدم بهش؟
دهنتو باز کن. یه قاشق دیگه.
بیا. پسر خوب.
پسر خوب. خیلی خوب.
اینم از این.
فقط یه گاز دیگه.
یه کوچولو دیگه. پسر خوب.
- می‌تونم یه تماس بگیرم قربان؟ - پنج روپیه برای یه تماس.
چرا باید اینقدر راز بزرگ رو از من پنهان می‌کردی؟
فکر کردم بهتره صبر کنم تا روحیه‌ات خوب بشه.
باید وقتی اون آدم‌ها اومدن به من می‌گفتی،
تا الان یه کاری کرده بودم.
روحیه‌ی خوب و این حرف‌ها. الان هیچ‌چیزی برام درست پیش نمیره،
و تو منتظری روحیه‌ام خوب بشه؟
من از هر دوخبر داشتم،
ولی نمی‌دونستم که فرار می‌کنن.
هوم.
میشه لطف کنی بگی الان کجا هستن؟
اگه می‌دونستم اینقدر دوست داری بدویی، اسمت رو تو المپیک ثبت می‌کردم!
شاید واسه کشورت مدال می‌گرفتی.
حالا شورای دهکده از شدت دلتنگی دنبالته…
تا یه جایزه ویژه بهت بدن.
خب بگو، نقشه چیه؟
- تو چی پیشنهاد می‌دی؟ - پدرت رو که خوب می‌شناسی.
هیچ‌وقت عروس رو قبول نمی‌کنه که از یه طبقه دیگه باشه.
به حیثیتش لطمه می‌خوره.
انتظار داری من چیکار کنم؟
منظورمون این نبود که ناراحتش کنیم. اما واقعاً همدیگه رو دوست داریم.
عشق که نمی‌گه این از طبقه بالاست یا پایین.
فکر کنم خیلی فیلم رمانتیک دیدی.
اینجا جهملیه.
فهمیدی؟ و زندگی تو یه فیلم رمانتیک نیست.
پدرت اجازه نمی‌ده این پایان خوشی داشته باشه. فکر می‌کنی گوش می‌ده؟
دیگه خیلی دیره. ما
شاید اگه تو طرف من باشی، اون به حرف تو گوش بده.
اون هیچ‌وقت اینو نمی‌فهمه یا قبول نمی‌کنه.
نمی‌تونم هی سر خودمو به دیوار بزنم.
واقع‌بین باش. یادت رفته با عمه‌مون تو سونیپات چیکار کردن؟
چی شده بود؟
اون زوج رو کشتن و دفن کردن. همین‌جوری.
اونا هم ما رو می‌کشن؟
می‌ترسم. نمی‌خوام بمیرم.
نذار بترسونتت. فقط جوش‌میاره.
شبیه پدرشه.
چرا اینقدر منفی‌نگری؟
کسی بهت آسیب نمی‌رسونه.
دیپاک خیلی دوستت داره عزیزم.
ما هم کنارتیم تو این ماجرا. هوم؟
تو به هیچی فکر نکن.
برادر دیپاک هیچوقت شما دو تا رو تنها نمی‌ذاره. مگه نه؟
اینو بگیر.
اینجا بمون تا بهت بگم کجا بری.
مطمئن شو کسی نفهمه کجا قایم شدی.
پاوان...
هی.
ممنونم.
همه چی خوبه.
زنتون خدا حفظ کنه.
سرِ پَوَن، یه دقیقه وقت داری؟
دولت به ما پول نمیده که مثل احمق‌ها بخندیم، اَشوُک.
باید براش سخت کار کنیم.
میدونی که من به اون بی‌عرضگی که به نظر میاد، نیستم.
چرند گفتن رو تموم کن، اَشوُک. مشکل داری که مستقیم بری سر اصل مطلب؟
آره، چیزهای خوب یه کم مقدمه‌چینی لازم دارن.
ببین، یه سورپرایز برات دارم.
- چی توشه؟ - جواب دعاهات.
چی؟
این شماره پلاک موتوره.
از مغازه‌ای نزدیک صحنه جرم پیداش کردم.
ده، بیست، سی
- هی، گوش کن. - بله قربان.
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
- بهم بگو، این رام سوآک کیه؟ - پدرمه. چی شده؟
شماره موتور JL19 2232 مال توئه؟
پیداش کردید؟
- موتور دزدیده شده بود؟ - بله، هفت روز پیش.
من شکایت کرده بودم در کلانتری.
کپی‌اش را نشانم بده.
بفرمایید قربان.
- آشوک. - بله قربان؟
وقت داری، درسته؟
- هر کاری برای شما قربان. - یک کاری کن.
از این عکس بگیر، قاب کن،
و به گردنت بینداز به عنوان درس عبرت.
چون تا اینجا آمدیم، بگو غذا برایمان بسته‌بندی کنند؟
خوراکی‌های خیلی خوبی دارن.
آناند بومی - زندگی، مرگ شادی را درون خود جستجو کن
بین زندگی و مرگ، فقط شادی را تجربه کنی.
به آناند بومی خوش آمدید
جناب، اسلحه حمل می‌کنید؟
اینجا اجازه ورود اسلحه نیست.
مطمئنم پلیس‌ها رو هم راه نمیدن.
ولی من حتماً میرم تو، و تپانچه هم با من میاد.
موانع رو بردارین.
منتظر چی هستین؟
قربان، مطمئنید می‌خواهید این کار را بکنید؟ من فقط نگران شما هستم.
تو واقعاً زیاد فکر می‌کنی، آشو.
فقط چند سال دیگر تا بازنشستگی وقت داری.
یک کار هیجان‌انگیز بکن.
بعداً یک داستان عالی از آب درمی‌آید.
وای، چه غافلگیری!
پلیس جاملی...
تشریف آورده‌اند جلوی درِ آنند بومی.
اسمت چیست، آقا؟
من، اِ، آشو هستم.
صدات به سختی میاد.
تو باید خوب غذا بخوری، آشو.
غذای خوب تنها چیزیه که برای یه زندگی طولانی، قوی و سالم لازم داری.
به هر حال، شما پلیسا باید توانایی بدنی بهتری پیدا کنید.
بازرس پاوان.
- پدر من مرید شماست. - هوم.
- بله، می‌دونم. - ولی به نظر می‌رسه شما اهل باور نداری.
به هر حال، آخرین خبر در مورد شما چیه
زندگی ما؟
اوه، مطمئنم داری بهترین زندگیت رو می‌کنی. درباره تحقیقات بهم بگو.
تازه شروع کردیم.
یه روز دو روز صبر کن، خودت می‌فهمی.
خیلی چیزا ممکنه توی یکی دو روز معلوم بشه، رفیق.
از مرگ اون خبرنگار خیلی ناراحتم.
اصلاً مگه از این خوب‌ها زیاد داریم؟
ریما اطلاعات زیادی داشت.
اون از پسرای کم‌سنی که از آشرم شما ناپدید شدن خبر داشت.
سوالایی مطرح شده.
نمی‌شه از همه که سوال نپرسید، رفیق.
مراقب باش سوالاتت رو کجا مطرح می‌کنی.
و اینجا نیا و این بازی پلیس‌بازی رو با من نکن.
اگه دزدی بشه، پلیس میاد.
اگه پلیس بیاد، یه بازرسی انجام میشه.
با یه بازرسی، دزد دستگیر میشه،
دیر یا زود.
حرف قبلم رو پس میگیرم در مورد اینکه خوب غذا میخوری.
چرا؟
قبل از سلامتیت، سرت رو درست کن.
و یه چیز دیگه. مطمئن شو که کِشاو بدونه
که دفعه بعد، پلیس جلوی پارکینگ متوقف میشه.
تو اجازه‌ی ورود به آنا‌ند بومی رو نداری.
منتظری تا بیرونتون کنم؟ گورتونو گم کنید.
همین‌طوری می‌شینی و چپق می‌زنی
یا کاری می‌کنی؟
اگه بیشتر از این وقت تلف کنیم، دیگه خیلی دیره
و خواهر من حامله می‌شه. اون وقت من چی‌کار کنم؟
وقتی دارم بهت می‌گم پسرت با خواهر من فرار کرده،
هنوز باورم نمی‌کنی؟ چرا؟
هی، تو. آروم‌تر.
شنیدم.
ولی چرا باید حرف تو رو باور کنم؟
شاید فقط می‌خوای من و خانوادم رو شرمنده کنی.
من به حرف این و اون کاری ندارم.
به چشمام و غریزه‌ام اعتماد می‌کنم.
روزی که حقیقت رو با چشمام ببینم، کار لازم رو انجام می‌دم.
به حرفی که می‌زنی فکر کن.
دیگه فایده‌ای نداره به هیچی فکر کنی.
تنها چیزی که از فکر کردن به زندگیم یاد گرفتم،
اینه که بچه‌ها هر کاری دلشون بخواد می‌کنن.
و پدر و مادرها می‌مونن و تمام شرمندگی. همین.
خوب می‌دونیم که بچه‌ها اشتباه می‌کنن.
اگه پسرت، دیپاک رو، با خواهرش پیدا کردیم،
اون وقت تو تصمیم می‌گیری باهاش چطور رفتار کنی.
از کی تا حالا شورا اجازه می‌گیره؟
وقتی برادرم با یه دختر از یه طبقه دیگه ازدواج کرد،
تو هیچ‌وقت نگران ما نبودی!
- پس چرا الان؟ - اون موقع اوضاع فرق داشت.
امروز هر دو خانواده اینجا هستن، جلوی شورا.
- بشین. - من قبول ندارم.
بقیه که از خط قرمز رد شدن، وحشیانه کشته شدن و توی مزرعه‌ها دفن شدن.
دختر چاندرو هم همین سرنوشت رو داشت.
میگم دیپاک هم باید همین بلا سرش بیاد.
فکر کنم حق با اونه.
و به عنوان رئیس این روستا، تصمیم با شماست.
اگه نتونید مجازات رو اجرا کنید، دیگه به شما اعتماد نداریم.
- نظرت چیه؟ با من موافقی؟ - بله.
- خب چی تصمیم گرفتی؟ - فقط وایسا! صبر کن!
شنیدی چی گفتن، هاریهار. موافقی؟
خب بهم بگو، پاوان، چند سال اینجا کار کردی؟
- هشت سال. - هشت سال.
حتی یه درخت انبه هم هشت سال طول میکشه تا بار بده.
ولی تو انگار نه.
انگار یادت رفته.
من پنج بار انتقالت رو تو هشت سال عقب انداختم،
وگرنه الان تو یه روستای دورافتاده بودی.
تو باید هر روز
برام پیام تشکر می‌فرستادی
با اون ایموجی‌های دست به سینه.
ولی نه. تو تصمیم گرفتی بری پیش آناند شری؟
فکر کردی چی؟ پرونده رو حل می‌کنی و مدال افتخار می‌گیری؟ هان؟
تو چی، اَشوُک.
به نظر من، کل باغ انبه‌ات رو با خاک یکسان کردن.
بهتره روی بازنشستگی با آرامش تمرکز کنی، برای این هیجان‌ها زیادی پیر شدی.
مگر اینکه بخوای موقع رفتن تنزل مقام بگیری.
تو از پس هیچ کاری برنمیای.
واسه همین بود که داشتم تعلیقت می‌کردم.
یه عکس برات می‌فرستم. پیام‌هاتو چک کن.
کِشاو سِر
می‌دونی این کیه؟
اون همونیه که اون روزنامه‌نگار رو کشت.
اون فقط یه بچه است.
خب که چی؟
- منظورم اینه که - پس تو هم کارآگاهی؟
بچه رو پیدا کن و پرونده رو ببند.
حتی یه روزنامه هم نباید بو ببره.
این مال توئه، پسرم.
متبرکه.
خدا بهت خیر بده.
ما تو چه دنیایی زندگی می‌کنیم، قربان؟
پدرش مدیر یه دبیرستانه…
و پسرش قاتله.
اون بچه است.
یه بطری آب برام بیار.
- چیز دیگه؟ - نه.
واقعاً احساس می‌کنم…
این داستان پیچیده‌تره.
به چی فکر می‌کنی؟
مربوط به دیپاکه؟
دیپاک با دختر اون خانواده ازدواج کرده.
چی؟
خانواده‌ی ما، شورای ده...
همه‌شون دنبالشن.
- کجاست؟ - تو شهر موناوار.
بیا دیگه قربانت، باورم نمیشه همه‌شو ازم قایم کرده بودی.
میدونی چیه؟
باید هر دوتاشون رو از اینجا ببرم،
یه جای امن.
تو اینجور موقعیت‌ها،
فقط یه راهبرد منطقیه.
دست راستت نفهمه دست چپت داره چیکار می‌کنه.
کاملاً مخفی.
اگه کسی ذره‌ای بفهمه،
از دستمون در میره.
این طرف!
داری چیکار می‌کنی؟
فکر می‌کنی دارم چیکار می‌کنم؟
فقط دارم چک می‌کنم ببینم برادرت هیچ مدرکی از داستان عشقش جا گذاشته باشه.
دیوونه شدی؟
هانی داره تو رو می‌بینه. چی یاد می‌گیره؟
بهتره زود یاد بگیره.
بسه دیگه. دخالت نکن!
- بخاطر خدا، دیپاک پسرته! - بابا.
چی شده؟
اگه انگشتت سرطان داشته باشه، چیکار می‌کنی؟
چی؟
انگشتت رو قطع می‌کنی، درسته؟
عمو دیپاک مثل سرطان می‌مونه.
- اینو از کی شنیدی؟ - از رئیس شورای روستا.
وارشا، ببرش داخل.
هانی رو بردی شورای روستا؟
عسل رو بردی شورای ده؟
- دارم ازت سوال می‌پرسم! - بله بردم! خب که چی؟
دفعه‌ی بعد…
که بخوای به پسرم این چرت و پرتا رو یاد بدی،
خودم جلوی چشم همه اهالی ده دارت می‌زنم!
خیلی خوب گوش کن.
شاید تو برات مهم نباشه که دیپاک پسرت باشه، ولی اون برادر منه!
اگه کسی بخواد یه تار مو از سرش کم بشه،
تک تک اعضای شورای ده رو زنده زنده دفن می‌کنم!
زنده! فهمیدی؟
اگه همش عصبانی باشی، خط اخم میاری.
داری چیکار می‌کنی؟
می‌خوام امتحانش کنم. ببینم این سیگار چطور مشکلاتمو حل می‌کنه.
مریضت می‌کنه. هیچ مشکلی رو حل نمی‌کنه.
اون هیولا می‌خواد جون پسر خودشو بگیره.
وقتی تو خونه‌های دیگه اتفاق می‌افتاد، ما چشم‌هامونو بستیم.
حالا که داره تو خونه‌ی ما اتفاق می‌افته، می‌فهمیم چیه.
هانی رو برد تا شورای ده رو ببینه.
می‌گن بچه‌ها وقتی کوچیکن اشتباه می‌کنن.
ولی اینجا، این بزرگ‌ترها هستن که دارن شکست می‌خورن.
کاش درک کردنش به این آسونی بود، شاید اون وقت…
همه چیز فرق می‌کرد.
خب حالا من چیکار کنم؟ تو بهم بگو.
چی شده؟
سرِ پَوَن.
پدرِ هارپال می‌تونست فردا صبح،
سرِ وقتِ مناسب بیاد کلانتری.
چه ضرورتی داشت نصفه‌شب تحقیق کنن؟
هی، دَمودار!
- بله، سلام قربان. - سلام. قربان می‌خوان شما رو ببینن.
عصر بخیر.
دامودار.
بله قربان.
این پسر رو می‌شناسی؟
این هارپاله. پسرمه.
چی شده؟
هارپال کجاست؟
هارپال الان پیش آناند شریه.
دانشی که ناقص باشه خطرناکه، دامودار.
پسرت *پیش* آناند شری بود.
- اما دیگه نه. - منظورت چیه؟
منظورم اینه که اطلاعاتی دارم که پسرت، هارپال، ناپدید شده.
اصلاً چرا پیش آناند شری بود؟
اگه نشنیدی، صدامو بلندتر می‌کنم. می‌خوای تکرار کنم؟
من مرید آناند شری هستم.
من و همسرم ده سال بچه نداشتیم.
بعد آناند شری به ما برکت داد،
اما شرط گذاشت که بچه مال او خواهد بود.
ما... ما ناامید بودیم.
هارپال از ده سالگی پیش او بوده.
تنها بچه‌ت رو دادی به آناند شری؟ چه پدری این کار رو می‌کنه؟
خواهش می‌کنم این‌طور نگید، قربان.
حالا دیگه چی فرقی می‌کنه چی بگم؟
پسرت، هارپال، گمشده، و هیچ‌کس براش مهم نیست کجاست.
تو یه انتخاب داری.
اگه پسرت هست، فوراً شکایت کن.
و اگه نیست، خب، متاسفم.
وقتت رو تلف کردم.
اون خون منه، قربان.
اشک‌هات اون رو برنمی‌گردونه.
پلیس دنبال پسرته. به محض دیدنش بهش شلیک می‌کنن.
خواهش می‌کنم این بلا رو سر ما نیارید قربان.
اگه می‌خواید پسرتون رو نجات بدید،
همین الان یه گزارش گمشدگی ثبت کنید.
اگه این کارو بکنید، ما هم می‌تونیم کارمون رو انجام بدیم. می‌تونیم پسرتون رو پیدا کنیم
و سالم برگردونیم خونه.
- سرِ پَوَن، گوش کنید... - ساکت شو آشوُک.
پسرش گم شده. هر پدری جای اون بود همین کارو می‌کرد.
تو گزارش رو ثبت کن. بگو که پسرت رو به آناند شری سپردی،
و الان هیچ اطلاعی ازش نداری.
- ولی چرا باید اسم آناند شری رو بذارم... - تو ساکت شو.
- آناند شری یه... - تو دخالت نکن، آشو!
چه جور پدری هستی تو؟
بیشتر به فکر آناند شری هستی تا پسر خودت؟
- ولی چرا اینقدر خودت رو قاطی این ماجرا می‌کنی... - پس خودت درستش کن!
چی میشه؟
می‌خوای گزارش رو بنویسم یا برم؟ وقت بیشتری ندارم.
باشه، اگه اینو می‌خوای. بذار پسرت تو درگیری با پلیس کشته بشه.
دقیقا نظر منه قربان. حالا بریم بخوابیم. حرکت!
قربان، لطفا صبر کنید.
من می‌خوام شکایت کنم.
بیا تو ماشین، دامودار.
آقای پَوَن، چیکار می‌کنید؟ لطفاً بس کنید.
هارپال فقط یه بچه است، آشوُک.
می‌خوای به خاطر یه بچه همه‌ی چیزایی که داری رو از دست بدی؟
تا کی بچه‌ها باید تاوان بدن
اشتباهات بزرگترا رو؟
اونا آزادی می‌خوان، آشوُک. برای رشد به آسمون باز نیاز دارن.
و کِشاو، کی می‌خواد اینو براش توضیح بده؟
دشمنی من نه با کِشاو و نه با آناند شری هست، آشوُک.
باید بفهمی.
این گزارش پلیس، شاهرگ زندگی هارپال خواهد بود.
از او محافظت می‌کنه، جونش رو نجات می‌ده.
و کی از ما محافظت می‌کنه؟ به فکر خودت باش، دیگه نگران اون نباش.
اگه می‌ترسی، می‌تونی عقب بکشی.
من خودم این پرونده رو جلو می‌برم.
خب، آرزوهای خوب من همراهتونه، قربان.
ماشین مشکلی نداره. برید مدارکتون رو چک کنید.
بیمه‌تون تموم شده. برید کنار.
- چی شده؟ - برید کنار.
- پسره رو بگیر! - هی، وایسا!
هی، شروع نکن به فرار کردن! داره میره!
وایسا! هی!
- وایسا! - نذار فرار کنه!
- بدو! - وایسا!
وایسا! وایسا!
آره، آشو. بگو.
قربان.
- کجاست؟ - همینجاست.
- عصر بخیر. - همه چیز مرتبه؟
بله قربان.
اداره پلیس جنگل
اسمت چیه؟
هارپال.
اون روزنامه‌نگار رو تو کشتی؟
حالا گریه کردن چه فایده‌ای داره؟
- با من حرف بزن. - اونا منو می‌کشن!
کی تو رو می‌کشه؟
آناند شری.
چی؟
راست میگم.
من ریما رو به دستور آناند شری کشتم.
اگه بهت میگفت پدرت رو بکشی، میکشتی؟
آره. میکشتم!
آناند شری مغزم رو حسابی شستشو داده!
هر روز منو کتک میزد.
کارهای وحشتناکی باهام میکرد.
بهش گفتم میخوام برگردم خونه.
اونم گفت: "باشه… …ولی اول باید اینو بکشی".
راست میگم. راه دیگه ای نداشتم از اونجا برم.
پسر، باید کسو رو صدا بزنم؟
هنوز نه.
چرا اینقدر عجله داری؟
پدرت اومده بود پیش من.
برای گم شدنت شکایت شده.
دیگه لازم نیست نگران باشی. و لطفاً دیگه گریه نکن.
حالت خوب میشه.
اشوک، یه کاری کن.
بگو قربان.
ببرش بازداشتگاه.
صبح اول وقت تحویل دادگاهش می‌دیم.
بیا.
بیا، نترس.
- به کِشاو چی می‌خوای بگی؟ - تو خیلی نگران کِشاو هستی.
کارهای اداری رو انجام بده.
تو اینجا منتظر باش.
- قاضی کیه؟ - رامچاندرا راثی.
چقدر طول می‌کشه تا اسم ما رو صدا بزنن؟
- پرونده شماره ۳۰. - ثبت کردی؟
- لطفاً پرونده رو تحویل بدید. - نوجوان.
یه ورودی ثبت کن.
پنج نفر جلوت هستن. نیم ساعت طول می‌کشه.
پرونده شماره ۳۱.
پرونده شماره ۳۲.
چی گفتم؟ بیا بیرون!
چی گفتم؟ چی گفتم من؟
تو اینجا بمون! بیا!
چرا گذاشتی بره؟
- ولی چیکار می‌تونستم بکنم، قربان؟ - بی‌عرضه!
پوان، فایده نداره بهم زنگ بزنی.
تا آخر امشب، کل جاملی به تو می‌خندن!
به حرفم گوش کن.
شاید پسرو برده باشی، ولی یادت باشه یه چیزو،
من ازش یه شکایت‌نامه دارم و اعتراف‌نامه‌شم امضا کرده.
وقتی کارم تموم شد، همه روت تف می‌کنن!
همه چیو اعتراف کردی؟
وایسا لعنتی!
صبر کن، قربان.
می‌خوای مردم بهم تف کنن؟ فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
- پسرو کجا می‌بری؟ - تو کی باشی که از من سوال کنی، ها؟
بهت گفتم که ازش شکایت نمی‌کنیم.
- اون فقط یه بچه است، کشاو. - و یه جنایتکار!
آره، خب از کی تا حالا آناند شری مسئول مجازات جنایتکاراست؟
دادگاه داریم برای این کار!
پوان، احمق نباش.
داری با آناند شری در میفتی. نمی‌دونی از پس چی برمیاد.
نیت من خیره.
من فقط به خدا جواب می‌دم و یه افسر پلیس صادقم!
- بذار ببینم اون مرد از پس چی برمیاد. - پوان! داری اشتباه می‌کنی!
بذارید پسره بره. هیچ اسمی رو توی کیفرخواست نمی‌نویسم.
اما اگه پسره رو ببری،
من شکایت می‌کنم و کار به دادگاه می‌کشه.
پشیمون می‌شی.
من که تا خرخره تو آتیشم،
فکر کردی از گلوله می‌ترسم؟ بزن بریم!
به حرف تو گوش دادم و هیچی به دست نیاوردم.
برو کنار!
- قربان، گوش کنید. - سوار شو!
سوار شو!
زیپتو بکش بالا. هوا سرده. سرما می‌خوری.
نگرانم.
اونطور که باید خوب پیش نرفت.
مطمئنم کسیو (کشاو) الان دنبال ما میاد.
اگه جلوشو نمیگرفتم، اون پسر رو میکشت.
ولی چرا باید به خاطر اون بچه، دشمن بتراشیم؟
یه چند نفری رو عصبانی کردی. حالا چیکار میکنی؟
چه درست بگی چه غلط، ایشون از شما بالاترن، قربان.
خب من چیکار کنم؟ زانو بزنم و پرستشش کنم؟
ولی قربان، چه فرقی برا ما داره؟
کی اهمیت میده که آناند شری محاکمه بشه یا نه؟
چرا باهاش بجنگیم؟
فقط باید مطمئن بشیم که بلایی سر این بچه نمیاد. همین.
پَوَن سِر.
اگه از من بپرسید، باید این موضوع رو حل کنیم.
باشه؟
عمراً کوتاه بیام.
- کِشاو سِر - "کِشاو سِر"؟ وای.
چند لحظه پیش، می‌خواستی تف کنی تو صورتم،
حالا داری چرب‌زنی می‌کنی؟
چرا باید با تو معامله کنم؟
تو کی هستی؟
ولی گفتی که منو تحقیر می‌کنی.
هر کاری بخوای می‌کنم. دوست داری برات برقصم؟
من فقط یه چیز ازت می‌خوام.
اگه آنند شری از این موضوع باخبر بشه، هر دومون تو دردسر می‌افتیم.
- چرا انقدر برات بچه مهمه؟ - خب مهمه دیگه.
یه راه برای نجاتش اینه که تحویل دادگاهش بدیم،
ولی تو نمی‌ذاری.
تنها راه دیگه اینه که اونو از ایالت ببریم یه جای امن.
- اگه این اطلاعات پخش بشه، ما تو... - این بین ما سه نفر می‌مونه.
لازم نیست کس دیگه‌ای بدونه. ما هیچی نمی‌گیم.
خودم بچه رو می‌برم. فقط اجازه شما رو می‌خوام.
آقای کِشاو.
اون فقط یه بچه‌ست.
من باید تا امشب یه کپی از گزارش رو داشته باشم،
و اسم آناند شری از این پرونده بیرون بمونه.
دو ساعت به من وقت بده و گزارش دست شماست.
فکر می‌کنی فقط تو به فکرشی؟
منم به فکر بچه‌ام.
اینو بهش بده.
این کشاو پسر خوبی از آب در اومد، مگه نه؟
پول دادن به بچه برای یه شروع تازه، خیلی باحاله. واقعا لطف بزرگیه.
پوان جان، این منو یاد اون انداخت، دیپاک و پریتی چطورن؟
نمی دونم چی بگم، آشوک.
من یه پیشنهادی براتون دارم، قربان.
حتما دوران خیلی سختیه براتون.
راستش، عمه من تو مناور ناگار خونه داره.
اون کانادا زندگی می کنه، و خونه اش خالیه.
دیپاک و پریتی می تونن از خونه استفاده کنن. اونجا امن خواهند بود.
اول بذارید این بچه رو سالم بیرون ببریم.
قربان، فقط یک لحظه.
دیپاک و پریتی الان روی بمب ساعتی نشستن.
نگران هارپال نباشید. اون رو به من بسپارید، قربان.
شما فعلاً روی دیپاک و پریتی تمرکز کنید.
باشه؟ بقیه‌اش با شماست.
- مطمئنی می‌تونی برسونیش؟ - البته. برای همین پیشنهاد دادم، قربان.
بسیار خب. آدرس رو برام پیام کن.
آدرس رو فراموش کنید، قربان، کلید خونه رو براتون می‌فرستم.
دوست خوبیه، اشوک.
همیشه می‌تونید روی من حساب کنید، قربان. من هواتون رو دارم.
هارپال.
اشوک تو رو صحیح و سالم می رسونه.
هر چی شد، دیگه هیچوقت به جاملی برنگرد.
خانواده ات دیگه ناامید شده از پیدا کردنت.
بهتره تو هم اونا رو فراموش کنی.
با کسی حرف نزن درباره ی اتفاقاتی که اینجا افتاد.
یه زندگی تازه شروع کن.
این از طرف کشاو سِر.
لازمت میشه.
- گوشی رو بده. - بله.
این تلفن برای توئه.
شماره‌ی خودم رو روش ذخیره کردم.
اگه هر وقت به مشکلی خوردی یا کمکی خواستی،
اصلا تردید نکن و هر ساعتی بهم زنگ بزن.
باشه؟
بیا، بریم.
گوش کن پسرم، اون برات مثل خداست.
ازش طلب خیر کن.
خدا خیرت بده. مراقب خودت باش.
شما هم مراقب خودتون باشید، قربان.
بیا.
صبح روز ۲۲ ژانvier،
ریما دوتا، روزنامه‌نگار برجسته،
در جاملی توسط افراد ناشناس به ضرب گلوله کشته شد.
پلیس جاملی سریعاً دست به کار شد و یک کمیته ویژه تحقیق تشکیل داد.
این کمیته فعلاً به سرپرستی بازرس پوان است.
در طول تحقیقات اولیه،
و بر اساس سرنخ‌هایی که از گزارش‌های رسانه‌ها به دست آمد،
به نظر می‌رسید که آناند شری ممکن است در این حادثه دخالت داشته باشد.
در حال حاضر، تیم ما تحقیق مقدماتی را به پایان رسانده است
به رهبری بازرس پَوَن.
بعد از تحقیقات اولیه، می‌تونیم تأیید کنیم
که هیچ مدرکی مبنی بر اینکه
آناند شری به قتل رِیما داتا، روزنامه‌نگار، ربطی داشته باشه، وجود نداره.
و اینکه اسم ایشون رو به این عمل شنیع و بزدلانه ربط بدیم
باعث شرمساری مطلق جاملیه.
برای ادامه‌ی تحقیقات، پرونده‌ی قتل رِیما داتا
به پلیس دهلی ارجاع داده خواهد شد.
قاتلینش مجازات خواهند شد.
قربان، آیا پلیس از آناند شری بازجویی کرده؟
البته.
و طبق معمول، آناند شری کاملاً با پلیس همکاری کرد،
به تمام سوالات به طور رضایت‌بخشی پاسخ داد.
می‌توانیم تأیید کنیم که آناند شری به این قتل ارتباطی ندارد.
پلیس تمام این موارد را در گزارش خود ذکر کرده است.
متشکرم.
همه‌چیز خوبه که به خوبی تموم بشه؟
ادامه بده، بگو. این راه‌حل کاملی برای مشکل ما بود.
پسرک حتماً تا الان از ایالت خارج شده.
اشوک قبلاً به من زنگ زد. او را در مرز دهلی پیاده کرد.
پس چرا خوشحال نیستی؟ به خواسته‌ات رسیدی.
بیا، یه کم لبخند بزن.
یه کم شلوغ شده.
ولی امنه.
فقط چند روز طول می‌کشه. به محض اینکه رفتن امن شد، بهت خبر می‌دم.
ممنون، ولی کجا بریم؟
هوم. اون دیگه به شما دو نفر بستگی داره.
فقط اشتباه نکنید و برنگردید اینجا.
شما دو تا تحصیل‌کرده‌اید. می‌تونید یه زندگی جدید شروع کنید.
برای خودتون یه خونه پیدا کنید، به آینده‌تون فکر کنید.
فکر می‌کنم بهتره من و وارشا دیگه نبینیمت.
امن نیست.
ممکنه یکی دنبال ما بیاد و شما دو نفر رو پیدا کنه.
شاید چند سال دیگه ببینیمت.
تا اون موقع خودت خانواده‌ای خواهی داشت.
اگه اوضاع اینقدر خراب نبود، تمام مراسم رو خونه انجام می‌دادیم.
ولی اشکال نداره. به خانواده خوش اومدی پریتی. بفرما.
بنداز گردنش.
خدا حفظت کنه.
ممنون، پوان.
برادرت واقعاً خیلی دوستت داره. هیچ‌کس از خانواده من این کار رو نمی‌کنه.
این حرف رو نزن عزیزم.
مطمئنم خانواده‌ات کنار میان. نگران نباش، باشه؟
بده به بابا.
چای.
خوب می‌دونم…
که واقعاً ناراحتی به خاطر دیپاک.
و انگار این کافی نیست، مردم با حرف زدن بدترش می‌کنن.
پدرت رو بعد از این همه سال هنوز نمی‌شناسی.
من به راحتی تحت تأثیر حرف مردم قرار نمی‌گیرم.
تمام دنیا با سرعت به سوی آینده پیش می‌ره،
و ما هنوز تو گذشته گیر کردیم و بچه‌هامون رو برای حفظ آبرو می‌کشیم.
دیپاک هم مثل من پسر توئه. تو به قدر کافی باهوشی که این رو بفهمی.
وقتی پای حفظ آبرو وسط باشه،
پسر و نوه همیشه در اولویت دوم نسبت به آبروی اجدادمون هستن.
می‌تونی به دیپاک بگی که دفعه بعد که ببینمش، آخرین بارشه.
پوان.
به وارشا بگو که امشب شام رو بیشتر می‌خورم.
می‌خوام مطمئن بشم
که قدرت لازم رو برای انجام کاری که باید انجام بدم، دارم.
نه مدرک داری نه گواهینامه‌ات رو.
نباید موتور سواری کنی. با گاری برو!
این احمق رو ببر کنار و جریمه‌اش کن!
چی شده، جنابِ پَوَن؟ اتفاقی افتاده؟
یا حوصله‌ات سر رفته؟
این اخلاقِ پدرمه.
فکر نکنم به این زودی‌ها آروم بگیره.
اخلاق هیچوقت به کسی سود نرسونده.
فقط اخلاقش نیست.
پس چیه؟
داره انتخاب می‌کنه.
منظورت چیه؟
تا حالا مهابهاراتا رو خوندی؟
نه قربان. هیچ‌وقت احساس نکردم نیازی بهش دارم.
روز چهاردهم جنگ، آرجون توی یه دوراهی بزرگ بود.
- می‌دونی چرا؟ - چرا؟
درست یه روز قبلش پسرش رو از دست داده بود،
و استادش، دروناچاریا، جلوی روش ایستاده بود.
خب؟
دروناچاریا توی کشته شدن پسر آرجون، آبی‌مانو، دست داشت.
آرجون با این تصمیم کلنجار می‌رفت.
آیا باید با معلمش بجنگد یا نه.
بعدش چی شد؟
سرانجام، وظیفه‌اش را به عنوان یک جنگجو بر همه چیز ترجیح داد.
هرچند که به قیمت وفاداری‌اش به عنوان یک دانش‌آموز تمام شد،
با معلم خودش جنگید.
قربان، من واقعاً نمی‌فهمم منظورتان چیست.
چون هیچ‌وقت اهمیت ندادی که مهابهاراتا را بخوانی، آشوک.
ما انسان‌ها
احمق‌های لعنتی هستیم.
اگه کار درست رو بکنیم، سند رو از دست می‌دیم.
وقتی سند رو انتخاب می‌کنیم، کار درست رو از دست می‌دیم.
هیچوقت به وظیفه‌ای که باید انجام بدیم نمی‌رسیم.
- می‌خوام بازرس پوان رو ببینم. - چی می‌خوای؟
حرفات من رو یاد اون خبرنگار، ریما دوتا، میندازه.
اون اومده بود جملی تا وظیفه‌اش رو انجام بده. آخرش چی شد؟
یه پسر ۱۶ ساله بهش شلیک کرد. داستان همینه.
قربان.
می‌تونم یه چیزی ازتون بپرسم؟
سلام قربان.
اومدی اینجا که آفتاب بعدازظهر رو بگیری؟
رفته بودم کلانتری.
خبری از هارپال داری؟
خب، حالا نگران پسرت شدی؟
خودش رو سالم از شهر خارج کردیم.
ولی نمی‌تونم بگم کجا.
هر جا هست، حالش خوبه.
مادر هارپال الان از نگرانی داره می‌میره.
می‌تونم یه بار باهاش صحبت کنم؟ فقط برای اینکه خیالم راحت بشه.
برای اینکه خیالت راحت بشه؟
- شماره خاموشه. - کلاهت کو؟ مدارکش رو چک کن.
دوباره امتحان کنید
شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید در حال حاضر خاموش است.
لطفا امتحان کنید
- عصرتون بخیر قربان. - عصرتون بخیر.
قضیه دیگه از کنترلمون خارج شده.
خبر رسیده که دیپاک با پریتی ازدواج کرده.
و پسرش، پوان، بهشون کمک کرده تا تو مناور ناگار مخفی بشن.
خب، حالا دیگه قضیه روشنه.
فقط مونده بدونیم کی می‌خوای این کار رو بکنی.
نگران نباش، می‌فهمم. تردیدش رو کاملاً درک می‌کنم.
چرا داری اونو می‌کشونی تو این کشتار؟
اون دیگه برای این اداها پیره.
با این مرد آشنا شو.
اون چهار سال پیش این کار رو شروع کرده.
توی پانچکول، یه پسر و یه دختر رو تیکه پاره کرد
و بعد انداختشون توی دستگاه شکر خرد کن.
- حدود پنج یا شش تا زوج رو کشته... - هممم.
ببخشید. ده تا زوج، خودش میگه.
و بهترین چیز در مورد این مرد اینه که نمی‌تونه حرف بزنه.
دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه به کسی چیزی بگه.
اون حتماً می‌تونه کارتو برات انجام بده.
هر جور که بخوای برات انجامش میده. می‌خوای یه مرگ دردناک و طولانی داشته باشه؟
می‌تونی سم رو انتخاب کنی یا گلوشو پاره کنی.
اگه می‌خوای پسرت یه مرگ سریع داشته باشه،
می‌تونه بهش شلیک کنه یا شاید با ماشین زیرش بگیره.
می‌تونی ازش بخوای که پسرو به تراکتور ببنده و بکشونه تا بمیره.
خیلی انعطاف‌پذیره.
دیگه انتخاب با شورا است.
ببین، هارهار، انتخاب با خودته.
می دونی که باید چکار کنی.
اگه از من میپرسی، حق با اونه.
بذار مردش کارش رو تموم کنه و این قضیه برای همیشه بسته بشه.
و تو مجبور نیستی دستت رو کثیف کنی.
من به حرفم وفادارم.
نیازی ندارم کسی کاری رو انجام بده که من قولش رو دادم.
تو مراقب خواهرت باش. همین.
پس توافق شد. فقط چند نفر میرن.
پنج نفر از طرف اون و پنج نفر از طرف تو.
تصمیمی که امشب گرفته میشه کتبی نخواهد بود.
- متوجه شدم؟ - باشه.
پس قطعی شد. جلسه تمومه. بریم.
چه خوشمون بیاد چه نیاد،
اونا الان زن و شوهره‌ان،
و این ما رو فامیل می‌کنه.
شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید
خاموش است یا در دسترس نیست.
- اشوک! - جانم قربان؟
شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید…
چی شده؟
شش ساعته دارم با هارپال حرف می‌زنم، ولی جواب نمیده.
جواب نمیده؟
ولی من سالم رسوندمش لب مرز،
و مطمئنم کسی هم دنبالمون نبود.
قول میدم.
چرا یه پیام براش نمی‌فرستین قربان؟ مطمئنم وقتی ببینه زنگ میزنه.
من براتون چای میارم.
سلام. صبح بخیر. همه چی مرتبه، پوان؟
تو این هشت سالی که اینجا بودم، فقط یه خواهش ازت کردم.
ولی تو منو سر کار گذاشتی، مگه نه؟
بازیت دادم؟ چی داری میگی؟
تلفن هارپال از دیروز خاموشه.
هارپال کجاست؟
منظورت چیه؟
- من از کجا باید بدونم کجاست؟ - بهتره بفهمی، کِشاو سر.
چون به غیر از من و آشوگ،
تنها کسی که از این نقشه خبر داشت، خود شما بودید، سر.
دیوونه شدی؟
بهتره بفهمی، کِشاو.
چون اگه نتونم با هارپال حرف بزنم،
اسلحه رو اونقدر فرو می‌کنم تو حلقت
که از دهنت بیاد بیرون،
و مستقیم بزنم تو سر لعنتیت!
- هی!
این «پَوَن» کیه؟
تو چطور؟
این، اِ...
این اسلحه تزئینیه، نه؟
باید اون عوضی رو می‌کشتی و تمومش می‌کردی.
اگه غریبه بود، تا الان کارشو ساخته بودم.
او اعتراف رسمی پسر رو داره.
همه‌تون کاملاً بی‌عرضه هستید.
آشغال‌ها!
همه‌چیز رو خراب کردید.
وقتی اوضاع خراب بشه، آناند شری درستش می‌کنه.
من درستش می‌کنم. فقط بگید چی کار کنم.
من دیگه به پرونده قتل اون روزنامه‌نگار ربطی ندارم.
اون نامه اعتراف رو بهم بده. مهم نیست چقدر طول بکشه.
فردا صبح براتون میارم، آناند شری.
هر روزی که بگذره برامون یه نعمته. صبحانه بخورید.
- لطفاً، نیرمال، بیشتر میل کنید. - نه، ممنون. خیلی ممنون.
دیر کردی، آقای بازرس، ها؟
تازه چایمون رو خوردیم.
چطور جرأت می‌کنی اینجوری بیای خونه من؟
پَوان.
از یه طرف، یه مرید مثل پدرت، می‌بینی؟
و از طرف دیگه تو. ها؟ به آناند شری بزرگ خیانت می‌کنی.
فقط برو بیرون.
- چطور می‌تونی اینجوری باهاش حرف بزنی؟ - تو دخالت نکن. بیا بریم.
اعترافات هارپال رو به من بده و ما از اینجا می‌ریم.
گوش کن…
مجبورم نکن.
اوه، این تهدید بود؟ هوم؟
من می‌تونم پلیس‌های بی‌ارزش مثل تو رو مثل عروسک خیمه‌شب‌بازی‌ام بچرخونم.
و تو داری منو تهدید می‌کنی؟
فکر می‌کنی یه پلیس مثل من به اینکه تو چی کار می‌تونی بکنی اهمیت می‌ده؟
برام مهم نیست.
بیرون! همین الان برو بیرون!
پسرم داره نگاه می‌کنه. صحنه نساز.
من به درکِ پسرت هم اهمیت نمی‌دم.
نامه اعتراف رو بده و من میرم.
گوش کن، ما نمیخوایم کوچیکت کنیم.
هر کاری لازمه بکن.
هر چی در توان داری رو رو کن.
بچه ها، بذارید همون چیزی رو که میخواد بهش بدیم.
- پَوَن! - پَوَن!
- نیرمال! بابا، جلوشون رو بگیر! - نیرمال! بس کن!
پَوَن!
تموم شد؟ به اندازه کافی کوچیک شدی؟ هان؟
نمیخواستم اینو بهت بگم، ولی،
پسری که براش اینقدر داری می‌جنگی...
همین الان داره راهی بهشته.
پس، فقط نامه رو به من بده و از اینجا برو.
وگرنه، من مطمئن می‌شم که به زودی تو هم بهش ملحق می‌شی.
چی، اون بچه بی‌گناه رو کشتی؟
شاید دوستت، آشوک، فراموش کرده بهت بگه، ها؟
چرا ماشین رو نگه داشتی؟
فقط بشین، جوون.
و کمربند ایمنی‌ت رو ببند.
هی! وایسا!
بایست!
برو! تندتر!
- فرار نکن! الان بهت شلیک می‌کنم! - دیگه فرار نکن!
بجنب! داره سُر می‌خوره پایین!
- وای، رفت! - سُر خورد پایین!
هی، این طرف!
تیراندازی رو از کجا یاد گرفتی، ها؟
اگه می‌خواستی خودم بکشمش، چرا زودتر نگفتی؟
اسلحه من مال دولته. هر گلوله‌اش پیگیری میشه.
برو.
و مطمئن باش، خیلی طول نمی‌کشه تو رو هم بکشم.
حالا دیگه شاد باش، پسرت داره نگاه می‌کنه.
چون پدرت اینقدر به آناند شری وفاداره،
این دفعه ولت می‌کنم.
اما اگه مجبورم کنی برگردم،
نه به پسرت اهمیت می‌دم نه به پدرت. تو رو از بین می‌برم.
همین جا، بنگ بنگ، و تو می‌میری.
نامه اعتراف رو تا صبح می‌خوام.
فهمیدی؟ تا صبح.
ولی من سالم رسوندمش اون طرف مرز،
و مطمئنم کسی دنبالمون نیومد. قول میدم.
یه پسر ۱۶ ساله رو کشتن با خون سردی.
و تو میخوای من کاری نکنم؟
تا کی؟
تا وقتی بیان اینجا و پسر کوچولوی ما رو بکشن؟
امروز جلوی پسرت کتک خوردی.
دفعه بعد تو رو هم نمیکشن.
یه پدر خودش رو موظف میدونه پسرش رو بکشه،
یکی دیگه جلوی پسرش کتک میخوره.
برادر من از ترس جونش بخاطر عشق خارج از طبقه خودش.
اونا نخ‌ها رو می‌کشن و ما مثل عروسک خیمه‌شب‌بازی می‌رقصیم، می‌ترسیم از خط قرمز رد بشیم.
دیگه نمی‌تونم بیکار بشینم و تماشا کنم.
خب، می‌خوای چیکار کنی؟
وظیفه‌م.
حداقل می‌تونم سعی کنم وظیفه‌م رو انجام بدم.
جناب پَوَن.
مشکلی هست؟ نگران به نظر می‌رسی.
نه، نه.
چرا باید نگران باشم وقتی تو رو تو زندگیم دارم؟
این جراحت چطور به وجود اومد؟
مردای آناند شری به دیدنم اومدن.
چی؟
اون عوضی، چطور جرأت کرده؟ با یه کلمه شما، سرِ پَوَن،
کسو رو میاریم دستگیرشون کنه، استخوناشونو خورد کنیم.
حسابی بزنینشون!
من این کارو براتون می‌کنم. استخوناشونو خورد می‌کنیم.
نه، نه، آشو.
من فایده‌ای تو این کارا نمی‌بینم.
پس شما کاری در موردش انجام نمیدین؟
فقط بگین چی می‌خواین، قربان.
یه کلمه گفتی اون روز.
"معامله".
آره.
باهاشون معامله کنیم.
قربان، من متوجه نمیشم چی میگین.
من اف‌اِرِ هاردپال رو بهشون میدم، اعتراف‌نامه‌اش رو. خودم کنار میرم.
دیگه نمیتونم این کارو بکنم.
مطمئنی؟
تو فعلا استراحت کن. فقط همه مدارک رو به من بده.
ما کسو رو میاریم که ببرتشون پیش آناند شری.
استراحت کن. تو آسیب دیدی، باید مدتی استراحت کنی.
نه.
خودم میرم.
منم باید عذرخواهی کنم.
- میتونی یه کار دیگه هم برام بکنی؟ - حتماً قربان. هر کاری برای شما.
میخوام با کشاو حرف بزنی.
اینجا منتظر باش.
ممنون که اومدی.
اگه به خونه من نمیومدی،
شاید هیچ وقت نمیتونستم واقعاً بفهمم
من چه جور آدمی هستم.
و من متوجه نشدم که تمام چیزی که لازم بود، کمی کتک‌کاری بود.
شنیده بودم که ضربه به سر باعث می‌شه عقلت رو از دست بدی.
ولی این اولین باره که می‌بینم
اگه جای درستی رو بزنی، می‌تونه ذهنت رو هم درست کنه.
بی‌خیال.
من معذرت می‌خوام بابت حرفام. از طرف من از آنند شری عذرخواهی کن.
باشه. اشکالی نداره.
بیا، بریم.
هی، گوش کن.
چی؟
یادم رفت یه چیزی بگم.
اون روز اصرار داشتی صحنه سازی کنی، درست جلوی پسرم.
هی!
شاید این باعث بشه ذهنت باز بشه. بنگ بنگ، مردی.
پاسوان جان!
قربان، چیکار کردید؟
حقش بود.
ولی چرا؟ همه چیز رو برای ما خراب کردی.
به کشاو چی بگیم؟
چرا کِشاو رو به من نمی‌سپاری؟
- تو نگران هیچی نباش. - قربان، الان نابودمون می‌کنن.
تو مثل برادر من می‌مونی.
- کی دیگه می‌تونه بلایی سرت بیاره؟ - همین الان به کِشاو زنگ می‌زنم.
چرا همیشه عجله داری که بری به کِشاو گزارش بدی، ها؟
من با تو مثل دوست رفتار کردم.
چه دوستی از آب در اومدی.
- صبر کن، چیکار می‌کنی قربان؟ - جون اون بچه رو به تو سپردم.
ولی من داشتم یه مار توی آستینم پرورش می‌دادم.
هارپال بچه بود، اَشو!
باید می‌ذاشتی بره!
پَوَن جان، خواهش می‌کنم، بذار حرفمو بزنم.
- خواهش می‌کنم آقا. - دیگه حرفی نمونده، ای خائن!
پَوَن جان.
این درست نیست.
نه، نه، اونی که تا الان داشت اتفاق می‌افتاد درست نبود.
من بالاخره دارم کار درست رو انجام می‌دم.
می‌تونی از شر من خلاص بشی، پَوَن.
ولی پدر خودت چی؟
پدر تو بود که عزیزترین برادرت رو نگه داشت
گلویش را برید، آرام و پیوسته.
برادرت جرات کرد و با دختر یکی از ما فرار کرد.
فکر کرد که از پسش برمی‌آید.
او می‌تواند آبروی کاست ما را ببرد و ما هیچ کاری نکنیم؟
من خودم پدرت را بردم جایی که دیپاک قایم شده بود.
می‌دونی، مار واقعی...
من نیستم.
پدر خودت است.
تو اینقدر به وظیفه‌ات اهمیت می‌دهی...
برو وظیفه‌ات را انجام بده، آقای بازرس.
خبرنگار، ریما دوتا، به قتل رسید
توسط یک نوجوان به نام هارپال به دستور آناند شری.
اعتراف کتبی از پسر دارم.
هارپال از آن موقع ناپدید شده.
در حالی که من و همکارم، ستوان دوم آشوک، دنبالش بودیم،
یکی از اعضای گروه آناند شری به ما حمله کرد.
همکارم با شلیک گلوله کشته شد.
من هم متقابلاً شلیک کردم و همان‌جا مهاجم را کشتم.
تو همه چیز رو به باد دادی.
من هر سه نفرشون رو کشتم.
نوبت توئه.
یا بهت شلیک می‌کنم، یا...
پوستتو زنده زنده می‌کنم!
دستتو از روم بردار، کیشاو.
من رسماً شکایت کردم.
اعترافاتارپال مدرک جرمه.
داری کاری رو می‌کنی که نباید.
اولین کسی هستی که تو مراسم ختم خودت شرکت می‌کنی.
رسانه‌ها اینجا هستن.
بهتره بری و بیانیه‌تو بهشون بدی.
و آبروت رو حفظ کن،
تا وقتی که می‌تونی.
و با احتیاط برو جلو...
وگرنه ممکنه امروز تعلیق بشی.
بذار بیان.
چی شده؟
پاشو، بابا.
- هان؟ - بیا، پاشو!
چی؟
- عجله کن. - چی شده؟
- هان؟ - دیپاک می‌خواد شما رو ببینه.
شما هم دلتون نمی‌خواد پسرتون رو ببینید؟
بیا بریم.
بریم!
پَوَن، داری چیکار می‌کنی؟
چرا اومدیم اینجا؟
وقتی وقت ملاقات با خداست...
مهمه که آدم وجدانش پاک باشه، بابا.
پدر بودن فقط به این معنی نیست
که یه بچه رو به این دنیا بیاری
و مدام بهش بگی چی درسته و چی غلط.
پدر بودن خیلی بیشتر از این حرفاست، بابا.
ولی تو هیچوقت نمی‌فهمی.
از گفتن این حرف ناراحت میشم. هیچوقت نمی‌خواستم…
ولی با این حال میگم.
تو یه شکست‌خورده‌ی تمام عیاری.
واقعاً امیدوارم…
که اگه یه بار دیگه به دنیا اومدم…
بدبخت نباشم که پسرت بشم.
در طول سفرِ یافتنِ خودم،
منم مثل تو راه پدرم رو رفتم، بابا.
تو شرافت رو به خوشبختی پسرت ترجیح دادی و اونو کشتی،
و منم پدرم رو در حین انجام وظیفه کشتم.
درست و نادرست، دو روی یک سکه‌ان، بابا.
هیچ‌کس کاملاً درست نمی‌گه و هیچ‌کس کاملاً اشتباه نمی‌گه…
اما دونستن فرقشون، دونستن اینکه کجای کاری، مهمه.
یه روز، پسر کوچولوی من بزرگ می‌شه، مرد می‌شه.
جلوی من می‌ایسته، توی چشمام نگاه می‌کنه و از انتخاب‌هایی که کردم می‌پرسه.
وقتی اون روز برسه، شاید نتونم حقیقت رو بهش بگم.
تنها چیزی که می‌تونم بهش بگم اینه که، گاهی، وقتی همه‌چیز از هم می‌پاشه،
تنها کار شجاعانه‌ای که باقی مانده
این است که دوباره شروع کنی،
زندگی‌ای را که بر پایه‌ی ترس ساختی،
خراب کنی و از نو بسازی.
تو کاری را کردی که فکر می‌کردی باید بکنی،