آخرین قطار به فورچون ساعت ۱۲:۰۵ از اینجا رفت.
نه، شما ساعت ۱۲:۱۵ رسیدید.
خودم می‌دونم، چون از اون موقع شروع به بستن مغازه می‌کنم.
قطار بعدی به فورچون تا یک هفته دیگه نمیاد.
حالا، اون زمان رو چطور بگذرونید دیگه به خودتون مربوطه.
فقط می‌خواستم بگم اون آقایی
که لطف کردن من رو به این ایستگاه رسوندن،
به من اطمینان دادن که قطار به فورچون ساعت ۱:۰۵ بعدازظهر حرکت می‌کنه.
- و اشتباه به شما گفته. - من دیگه چیکار کنم؟
من باید حداکثر تا صبح دوشنبه در فورچون باشم.
شهر پرستون حدوداً یک مایل اون طرفه.
اونجا یه اصطبل هست و میتونی اسب بگیری.
از پرستون تا فورچون دو روز راهه.
اگه درست بازی کنی،
میتونی حدوداً همین موقع یکشنبه اونجا باشی.
اما نباید وقت رو تلف کنی. باید راه بیفتی.
غرب وحشی.
خب، خانم‌ها و آقایون، بهتره چند لحظه استراحت کنیم.
پیاده‌روی طولانی و گرمی
شاید چند صفحه از هومر ما رو سرحال و باانگیزه کنه
برای سفر پرمخاطره خودمان.
چه کوفتی؟
اوه، اگر بهتر از این نمی‌دانستم، قسم می‌خورم که این سوراخ گلوله است.
- برنگرد. - این سوراخ گلوله است!
- خدای من. مورد دستبرد قرار گرفته‌ام. - گفتم برنگرد!
فقط یک واکنش صرفاً، قربان. نه، قصد بدی نداشتم.
- جیب‌هایت را خالی کن. - اوه، خب، من چیزی ندارم.
پس بله، لطفا، آقا. خیلی حساس هستم.
اوه، نه آقا خواهش می‌کنم، این تمام پول من است. همه چیز است، خدایا!
- اشیاء قیمتی‌ات را به من بده. - من فقط حلقه مدرسه‌ام را دارم، اینجاست.
و ساعت.
شما که این ساعت قدیمی را نمی‌خواهید، قربان،
بی‌ارزش است و قفلش شکسته.
من فقط از روی احساس آن را نگه داشته‌ام.
از پدرم به من رسیده و نسل به نسل منتقل شده.
پدر عزیزم که رفت،
او مهم‌ترین شخص دنیا برای من بود
- و مهربان و دانا - خفه شو!
پدرم آن ساعت را برای من حکاکی کرده بود
با نقل قول الهام‌بخش مورد علاقه‌اش.
تو کیف‌ها چیه؟
اوه، اون، جناب، خواهش می‌کنم، جناب. شما نمی‌خواید که تو اون کیف هست.
اون، اون بی‌ارزشه. اون فقط، اوه، نه
- اوه. کتاب؟! - آره.
هیچی تو این کیف نیست جز کتابای احمقانه.
بله. اونا فقط کتابای احمقانه هستن. کاملاً حق با شماست.
- شما فروشنده‌ای؟ - نه، جناب. من یک مربی هستم.
یه مربی چی؟
- یه معلم. - هان؟
- جناب؟ من یه معلمم. - مدرسه. گورش رو گم کنه مدرسه. حالا. حرکت.
- لطفاً، آقا، ساعت رو دارید - گفتم خفه شو.
اوه، چکمه. چیزی نیست. فقط یه مشت آشغال عوضی. معمولیه.
بله. فقط لباسه، قربان. شما حتماً
حالا، اگه عقلت رو داری،
همین‌جا که هستی می‌نشینی تا من کاملاً از اینجا برم.
فهمیدی پیرمرد؟
من خیلی آروم می‌مونم، قول می‌دم.
ببخشید، قربان. قربان، قربان!
اگه ممکنه فقط یه لحظه دیگه وقتتون رو بگیرم.
وای!
- خدای من، چه هدف‌گیری عالی‌ای، قربان! - سعی نکن چرب‌زبان باشی.
یا اینکه عقلت درست کار نمی‌کنه یا اینکه میل به مرگی.
اوه، خب، باور کن، در شرایط عادی
من هیچوقت از چنین دستور قاطعانه‌ای سرپیچی نمی‌کردم. اما افسوس که ناامیدم.
و همه ما می‌دونیم که بقراط چی گفت.
- کی؟ - خودت هیپ خلاصه
گفت شرایط سخت، اقدامات سختی رو می‌طلبه.
نه؟ اوه، خب. اشکالی نداره.
من فقط دارم می‌گم که هیچوقت اینقدر گستاخ نبودم که سرنوشت رو اینطور به بازی بگیرم
اگه اینقدر مرد ناامیدی نبودم.
تو الان مردنی هستی.
باید بگم. فکر می‌کردم دارم می‌رم فورچون
و متاسفانه آخرین قطارم رو از دست دادم.
و باید تا دوشنبه فورچون باشم.
از این رو، یک معلم نمی‌تونه روز اول مدرسه دیر کنه.
چطوره یک پیشنهاد کاری بهت بدم؟
- چی؟ - منظورم اینه که، لطفا جسارتم رو ببخش،
اما به نظر کاملا واضح میاد که شما مردی هستی که به پول احتیاج داری.
منظورم اینه که، شما تمام پولی که همراهم بود رو گرفتی،
اما می‌تونم وقتی به فورچون رسیدیم بهت پول بیشتری بدم.
- وقتی به فورچون برسیم؟ - دقیقاً. بله.
می‌دانید، من معلم جدید فورچون هستم.
حقوق انتظارم را دارم به محض رسیدنم.
حقوق ماه اول کامل.
اگر مرا تا فورچون همراهی کنید تا زنگ صبح دوشنبه.
خیلی خوشحال خواهم شد آن را به شما بدهم.
- چقدر؟ - حقوق یک ماه.
برای سفر دو روزه به فورچون.
موافقت کردیم، قربان؟
اوه، خدای من. همین الان میام، قربان.
الو؟ الو آقا.
هی، شما موافقت کردید. من هیچ دردسری درست نمی‌کنم.
من همراه سفر فوق‌العاده‌ای هستم.
من کتاب‌های فوق‌العاده‌ای برای سفر دارم.
- من علاقه‌ای به خواندن ندارم. - چی؟
خب، شاید شما کتاب‌های درست را نمی‌خوانید.
منظورم اینه که، می‌دونید، خواندن یک هدیه است. تخیل رو به چالش می‌کشه
و به آدم اجازه می‌ده زندگی‌های زیادی و ماجراهای بی‌شماری رو تجربه کنه.
من ماجراهای واقعی رو زندگی می‌کنم. نیازی ندارم ماجراهای کس دیگه‌ای رو بخونم.
اسب داری؟
خب، خب، ام، این بخشی از مشکله. می‌بینی؟
اوه، من قرار بود قطار رو بگیرم.
اما خیلی خوشحال می‌شم که کنار اسب شما راه برم.
شانست خوبه.
من اتفاقاً دارم از همین مسیر رد می‌شم.
بله.
و اگر، و شما می‌خوای اون همه راه رو کنار اسب من راه بری،
فکر کنم این دیگه به خودته.
اما اگه حتی یه کلمه در مورد اینکه من جلوت رو گرفتم بگی،
اون سر باریکت رو با شلیک گلوله از جا می‌کنم.
نگران نباش. لبم بسته است.
تا ابد مدیونتم. خیلی ممنونم.
درست پشت سرت میام. اوه، ببین، صبر کن، قربان. خدایا.
وایسا!
بزن بریم.
واقعاً اسب قابل توجهیه، قربان.
اشکالی نداره. من از پسش برمیام. دارم میام.
قدرت جهت یابی شما رو زیر سوال نمی برم،
ولی خیلی راحت تر نبود که خط آهن رو دنبال می کردیم.
داریم از راه میانبر می ریم. اونا رو جا بذاریم.
- منظورت چیه که جا بذاریم؟ - گفتم جا بذار.
- دارن کندمون می‌کنن. - باشه.
می‌تونم لباس جدید بخرم توی فورچون،
بله، اما کتاب‌های من، نه، کتاب‌های من جایگزین ندارن، قربان.
هرگز این کتاب‌ها رو رها نمی‌کنم.
منظورم اینه که معلم بدون کتاب یعنی چی؟
خب، تو داری می‌ری، هیچ‌کس یه پول سیاه هم واسه اون کوفتی‌ها کتاب ارزش قائل نیست.
با کمال احترام باید بگم که مخالفم.
تنها هدف من از سفر از انگلستان به دنیای جدید
این بود که به بچه‌های چشم‌گرد فورچون درس بدم.
هی، الان داری چیکار می‌کنی؟ نمی‌ذارم کتاب‌هام رو ببری.
شما، شما نمی‌تونید این کار رو بکنید، آقا. شما، شما نباید این کار رو بکنید.
خواهش می‌کنم! منظورم اینه که تمام چیزی که من هستم توی این کتاب‌هاست، آقا!
برای تدریس بهشون احتیاج دارم. خواهش می‌کنم.
اوه، اوه، چه ایده فوق‌العاده‌ای.
اوه، ممنونم. اوه، بله، جلد چرمی.
کنجکاو بودم ببینم برای چی بودن. فوق‌العاده‌ست!
شما مرد بسیار منطقی‌ای هستید، آقای
فکر نمی‌کنم اسمتون رو درست شنیده باشم، آقا
بسیار خب، من اول می‌گم.
اسم من سسیل کلدکات پیچ تری سوم از لندن، انگلیس است.
- در خدمتم، قربان. و شما - دولی، جدیدایا دولی.
اما هیچوقت اسم منو به کسی نگو.
بله. راز نگه می‌دارم. راز نگه می‌دارم.
آقای دولی، معلوم است که ما انگلیسی‌ها تصور غلطی از شما آمریکایی‌ها داشته‌ایم.
منظورم این است که داستان‌هایی که درباره
معلوم است که مزخرف و اشتباه هستند.
در واقعیت شما مردمان دوستانه
اوه، ما همه آنقدر دوستانه نیستیم. بهتر است سریع سوار شویم.
- ببخشید؟ - سریع برو توی زین.
- اون دو تا آقا رو می‌شناسی؟ - آقا نیستن.
حالا عجله کن. زود باش پیرمرد.
- باشه، باشه، باشه. - بیا!
- پات رو بکن تو زین. - من تا حالا سوار اسب نر نشدم.
- یه دقیقه بهم وقت بده. - یه دقیقه وقت نداریم. بالا!
- صبر کن. این درست نیست. - بیا!
آخ! داری منو شلاق می‌زنی؟ آقای دولی. دارن می‌رسن.
- دارن بهمون شلیک می‌کنن. - خب پس خودتو قایم کن، لعنتی!
- بیا، به سمت چپ خم شو. - حالم بد شد.
اون یکی دست چپت. بیا دیگه!
- یعنی گم کردیمشون. - آها، همین شد. عالیه! خدای من!
حواست کجاست وقتی داری اون رو شلیک می‌کنی، احمق!
- حالت خوبه؟ - اوه، خب، این هیجان‌انگیز بود.
آه، بله. بودند. بله.
اون لعنتی داری چرا اون‌وری می‌ایستی؟ برگرد اون‌ور.
- لعنت بهش. - وای!
گرفتگی عضله دارم. گرفتگی. بفرما.
بیا. دوباره سوارش شو. این دفعه درست انجامش بده.
اون اراذل و اوباش کی بودند؟ چی می‌تونستند خواسته باشند؟
منظورم اینه که به نظر من
شاید اونا یه روش متمدنانه‌تر پیدا کرده بودن
برای حل این مسئله.
منظورم اینه که شاید اگه یه گفتگوی مودبانه باهاشون داشتیم،
شاید به حرف منطق گوش می‌دادن.
تو معلمی؟ هنوز خیلی مونده یاد بگیری، پیرمرد.
خب، این قطعاً بیشتر از اون چیزیه که انتظارشو داشتیم.
ما همین الانم تو ایستگاه قطار رها شدیم،
زیر تهدید اسلحه بودیم و راهزن‌ها دنبالمون کردن و بهمون تیراندازی کردن.
آه، کاش پدرم ما رو الان می‌دید.
جرأت دارم بگویم حس هیجان خاصی به آدم دست می‌دهد.
ما، کی ما؟
آه، چرا ویلیام شکسپیر، آلفرد لرد تنیسون،
چارلز دیکنز، هنری دیوید ثورو، جین آستن.
- کی؟ - نویسندگان کتاب‌های من.
آن‌ها مثل خانواده‌ی من هستند. منظورم این است که، حتماً اسم بعضی از آن‌ها را شنیده‌ای.
نه. من هرگز اسم هیچ‌کدام از آن اسم‌ها را نشنیده‌ام.
اوه، خدای من. منفی سه گانه. فکر می‌کنم منظورت این بود که بگویی،
من هرگز اسم هیچ‌کدام از آن اسم‌ها را نشنیده‌ام.
هی، اگر می‌خواهی این سفر خوب و بی‌دردسر پیش برود،
دیگه هیچ وقت به من نگو منظورم چیه. فهمیدی؟!
بله. متاسفم. متاسفم. بله، البته. عادت حرفه‌ای.
منظورم اینه که، سعی می‌کنم. بله، تمام سعیم رو می‌کنم.
- خیلی تلاش کن، ها؟ - متاسفم، متاسفم.
البته. می‌دونی، تنها فرزند بودن،
من همدمی از یک خواهر یا برادر نداشتم.
بنابراین پناهگاهم رو در کتاب‌ها پیدا کردم. شخصیت‌ها برای من خیلی زنده بودند.
منظورم این نیست که بچه تنهایی بودم.
کاملاً برعکس. مادرم پروانه اجتماعی بود.
شگفت‌انگیزترین شام‌هایی که او برگزار می‌کرد.
من خارق‌العاده‌ترین افراد رو ملاقات کردم از تمام طبقات جامعه.
مهمونی شام فوق‌العاده‌ای رو یادمه که اون داد
و یک رهبر ارکستر خیلی معروف رو دعوت کرد، در واقع برای شام.
باد از خودش خارج کرد. و ما می‌خندیدیم. مجبور شدیم اتاق رو ترک کنیم.
- هی، هی، هی. - چی؟
ساکت شو. خیلی آروم بلند شو، مثل
- برای چی؟ - بلند شو.
هیچ حرکت ناگهانی نکن. باشه؟
نمی‌خوام طرف رو بترسونم. سلام!
خدای من! داره بهمون نزدیک می‌شه.
فقط لبخند بزن بهش. بذار من حرف بزنم.
اوه آره. پشم توئید از لندن.
پشم خوبیه.
تکون نخور.
- باشه. تکون نخور. - خدای من. چی می‌خواد؟
خودش می‌گه. بعد می‌ره. امیدوارم.
اوه، این کتاب‌های منه. نمی‌تونه کتاب‌های منو برداره.
من اینو بهش نمی‌گم.
کتاب‌هایی که دوست داری، خوبه. هر کدوم رو خواستی بردار.
اوه، تشویقش نکن، آقای دولی.
- خفه شو. - ولی نمی‌تونه اونا رو داشته باشه. من ممنوعش می‌کنم!
بهش گوش نده رئیس. هر چی می‌خوای بردار.
خوبه.
اگه باید یه کتاب برداری،
این یکی رو پیشنهاد می‌کنم.
یه اثر بنیان‌گذاره.
چی؟
هنوز می‌تونی بخونیش، فقط دور سوراخ رو می‌خونی.
نه.
این رو دوست خواهی داشت. والدن، هنری دیوید ثورو.
بله، درباره‌ی طبیعت‌شناس شبیه خودتان است.
حالا کتاب بازتابی است
از زندگی ساده در محیط طبیعی. شاید
او نمی‌تواند شما را بفهمد.
ثورو؟
خوانده‌ام.
می‌بینید آقای دولی، خواندن فرهنگ‌ها را
نه، لطفا.
چارلز دیکنز من را می‌خواهید؟
گرفتم رفیق. مال خودت، رفیق.
می ترسم خوشتان نیاید.
خیلی سنگین است. اوه، شخصیت های زیادی دارد.
فهمیدنش خیلی سخت است. نه. اوه، برای من؟
- بگیریدش. - رئیس، لطفا.
این چیه؟
برای ذائقه من خیلی ترشه. خب، باید به شما یادآوری کنم
که آن آقا همین الان آثار منتخب دیکنز را برداشت.
و به چه قیمتی؟ یک کیسه کوچک توت ترش.
خب، به نظر من این مبادله اصلا ارزشش را نداشت.
من کاملا غمگینم.
آه، داری قلبم رو می‌شکنی. حالا حرکت کن.
- این قسمت من رو یاد ولز میندازه. - اون ماهی گنده؟
نه، کشور ولز.
می‌دونید، هرچند که فقدان چارلز دیکنز عزیز رو تسلیت می‌گیم،
حداقل ویلیام شکسپیر رو داریم که روحمون رو شاد کنه.
یه جور متانت و وقاری هست که آدم موقع سفر با اون شاعر کهن احساس می‌کنه.
- موافق نیستی؟ - هان؟
دوست داری بخونیش؟ منظورم اینه که خیلی خوشمزه‌ست.
تنها چیز خوشمزه‌ای که الان می‌خوام یه خرگوش فِریکاسه است.
ببینیم می‌تونیم یکی رو بکشیم قبل از اینکه هوا خیلی تاریک بشه.
چی؟ منظورت چیه بکش؟ منظورت مرده است؟
خدمتکارم رو می‌شناسی، خانم ویلبرفورس، وای خدای من.
اون همه غذای من رو آماده می‌کرد. اوه، اون یه قدیس بود.
مخصوصاً برای مردی که همسر خودش رو نداشت.
- اون چاقه. - وای خدای من، چقدر بامزه‌ست.
ببین، من با توت‌های رئیس راضی می‌شم. می‌دونی، ترشن.
- مراقب باش! - خدای من، ببین چیکار کردی!
- اوه، طفلک کوچولو. - گمشو برگرد به کمپ.
بذار خودم بدون اینکه نفس بکشی رو گردنم این کار رو بکنم.
لوبیا ندارین؟ منظورم اینه که گاوچران‌های پیر لوبیا دارن.
- چی؟ - پوستش رو بکن!
چی؟ من، من این کار رو نمی‌کنم!
خب، شاید توی انگلستانِ خودت، خرگوش رو جور دیگه‌ای می‌خوری.
ولی اینجا، قبل از پختن پوستش رو می‌کنیم و شکمش رو درمیاریم.
- من میرم هیزم بیارم. - راستش آقای دولی،
فکر می‌کنم خیلی بهتر باشم
در جمع کردن هیزم تا پوست کندن شکار.
ممکنه بتونیم جابجا کنیم؟
من کشتم. حالا تو پوستش رو بکن.
خدای من، وای.
عمیقترین پوزش‌های مرا پذیرا باشید بابت سختی‌هایی
که قرار است تحمل کنید.
مزه مزه کردن انگشت.
چکاوک‌ها در پرواز،
حلزون‌ها روی خار، خدا در آسمان است.
- همه چیز درست است. - این کتاب خواندن را تمام کن.
اگر بخواهم صدای خدا را بشنوم، به کلیسا می‌روم.
نمی‌توانم تصور کنم که زیاد به کلیسا رفته باشی.
معلوم است که چقدر می‌دانی. مادرم، خدا رحمتش کند،
مرا هر یکشنبه به کلیسا می‌کشاند.
تا ایمان به خدا رو توی قلب اون بچه شیطونش بیاره.
برنامه هر هفته بود. ولی الان که بهش فکر می‌کنم،
تنها خاطرات خوبیه که ازش دارم قبل از اینکه مریض بشه.
البته حق با شماست.
خیلی وقته که کلیسا نرفتم،
ولی این معنی‌اش این نیست که با خدا رابطه‌ی خوبی ندارم.
من و اون، یه تفاهمی داریم. اون منو می‌فهمه.
مطمئنم همینطوره. راستی، جهت اطلاعتون،
این انجیل نیست. این رابرت براونینگ هست.
جسارت نباشه، ولی، ام، حدس می‌زنم تحصیلات شما محدود بوده.
تنها دانشی که اینجا لازم داری اینه که چطور خوب تیراندازی کنی
و چطور پولت رو بشماری.
می‌بینی، اینجاست که من باهات مخالفم. آقای دولی.
دانش عملی در مورد شغل آدم البته که حتماً مهمه.
اما تحصیلات گسترده‌تر ابزاریه که تمام موانع رو از بین می‌بره.
در مورد تحصیلات صحبت کنیم، داشتم فکر می‌کردم.
چطور یه آدم تحصیل‌کرده مثل تو داره میره فورچون؟
منظورم اینه که، اونجا فقط یه وجبه وسط ناکجاآباده.
خب قربان، اگه راستش رو بخوای. من از آخرین شغلم اخراج شدم
به خاطر نمایش وحشتناکی که نسبت به مافوقم نشون دادم.
- صبر کن، تو اخراج شدی از معلمی؟ - متاسفانه و با شرمندگی. بله.
- چیکار کردی؟ کتابدار وحشتناک؟ - من مدیر مدرسه رو زدم.
تو، تو رئیس رو زدی؟
منظورم اینه که، حس می‌کنم، انگار خودم نبودم، بلکه یک بت‌پرست،
یک موجود تنفرانگیز که حواس من رو تسخیر کرده بود.
- اما افسوس که خودم بودم. - خب، چرا اون پیرمرد رو لت و پار کردی.
خب، من یک شاگرد خیلی باهوش داشتم،
و داشت مقاله‌ای رو می‌خوند که در مورد احتمال نوشته بود
اینکه ما انسان‌ها از موجودات میکروسکوپی ریز به وجود اومدیم
- با الهام از داروین. می‌دونی. - صبر کن، کی؟
زیست‌شناس نه چندان متعارفی.
با این حال، او گفت، داروین به طرز کاملاً مناسبی اشاره می‌کند
که شاید انسان تکامل یافته از موجودات تک سلولی کوچک
تا وضعیت فعلی‌اش.
خب، کمال تعجب ما، مدیر مدرسه پشت در گوش می‌داد.
و قبل از اینکه فرصتی پیدا کنیم تا در مورد موضوع بحث کنیم،
او به داخل اتاق هجوم آورد و فریاد زد:
"چطور جرأت می‌کنی زیر این سقف کفر بگویی، ای کافر؟
خدا تنها خالق انسان است."
و بعد چوب را برداشت و شروع کرد به زدن بارناباس بیچاره.
اون موقع بود که اون حیوان از درون من بیدار شد.
میله رو از دستش قاپیدم در حالی که خشم غیرقابل کنترلی داشتم
به سر اون مرد بدبخت ضربه زدم.
و با صدایی لرزان به او گفتم:
"آقا، دیگه هیچ وقت یکی از دانش‌آموزان من رو کتک نزن."
یا خدا! دمت گرم پسر.
خب، متاسفانه، این فقط یه پیروزی موقتی بود.
بعد از اینکه اخراج شدم، دیگه هیچ جا در انگلستان نتونستم شغلی پیدا کنم.
بنابراین تصمیم گرفتم وقتشه که به دنیای جدید برم.
اما افسوس، شهرت لکه‌دار شده‌ام قبلاً به آنجا رسیده بود
در بهترین آکادمی‌های آمریکا.
و معلوم شد که اینجا هم کسی مرا استخدام نمی‌کرد.
همان موقع بود که آگهی‌ای در بوستون گزت دیدم.
"شهر فورچون دنبال معلم می‌گردد." پس نامه نوشتم.
و آنها هم با نامه‌ی پذیرش جواب دادند.
پایان یک فصل، آغاز فصلی دیگر.
چرا تدریس را رها نمی‌کنی و شغل دیگری پیدا نمی‌کنی؟
تدریس را رها کنم؟ هرگز.
ببینید آقای دولی، تمام چیزی که همیشه می‌خواستم این بود که تدریس کنم.
اینکه کجا خدمت کنم و به چه کسانی، الان در دستان قدرت بالاتری است.
چون تدریس، منظورم اینه، فقط یه شغل نیست، یه رسالته.
و سرنوشت من رو هدایت کرده تا به این رسالت پاسخ بدم
در شهر کوچک مرزی فورچون.
می‌دونید هدف تدریس،
فقط وادار کردن دانش‌آموزان به حفظ کردن حقایق و تاریخ‌ها نیست.
بلکه الهام بخشه.
باز کردن اون در کوچیک که عمیقاً درون همه ما پنهانه،
که به ما اجازه رویاپردازی میده
رویای زندگی بهتر برای خودمون.
و آینده‌ای بهتر برای همه.
به تمام اون معلم‌های فوق‌العاده فکر می‌کنم
که چقدر روی زندگی من تأثیر گذاشتن.
همیشه سپاسگزارشون هستم.
خیلی دلم می‌خواست یه چیزی بهشون می‌گفتم
چون حالا می‌دونم چقدر براشون ارزش داشت.
بزرگترین پاداش
که یه معلم می‌تونه دریافت کنه
اینه که بدونه یه تغییری ایجاد کرده،
حتی اگه فقط توی زندگی یه بچه باشه.
شب بخیر. شاهزاده‌ی عزیز.
آه، خب ممنونم.
اونجوری نگاه نکن. فقط اون پتو رو بهت دادم
چون دندونات داشت جوری به هم می‌خورد
که انگار داشتی توی یه لیوان فلزی سکه تکون می‌دادی.
چطور می‌تونستم بخوابم؟
خب، بازم ممنونم.
- چای داری؟ - دوست ندارم. خوبه! بیشترش واسه من.
باشه. وای. اوه، آخ.
حالا پاشو راه بیفت. امروز باید کلی راه بریم.
بیل داری؟
خدای من. شما یک روز زودتر از موعد ما رو به فورچون رسوندید.
شما فوق‌العاده‌اید. آقای دولی. فوق‌العاده!
اوه نه. این فورچون نیست.
فورچون اینقدر خوب به نظر نمی‌رسه، این لوبوی لعنتی. حالا پیاده شو.
- ببخشید؟ - قرار نیست فکر کنند همراه همیم.
خب، همینجا پیاده شو.
- هی، کجا پیداتون کنم؟ - سالون میس لیلی.
و کتاب‌های من چی؟ هی!
چه روز خوبی برای پیاده‌روی!
نمی‌دونم چی اینقدر خوبه توش.
چی؟ سلام!
هی رفقا. سنگتون خورد به پشت سرم.
- تصادفی بود. - آره.
همین رو هم حدس زدم، بنابراین وظیفه شماست که از من عذرخواهی کنید.
- چی روی منه؟ - چی؟
اوه، خب، وظیفه شماست.
یعنی، وظیفه شماست که عذرخواهی کنید.
- بزن بریم، از اینجا دور شیم. - اوه، وای. صبر کن، یه لحظه صبر کن.
یه لحظه صبر کن. بچه ها به مدرسه می رن؟
نه. دیگه نه.
چی؟ درس‌هاتون رو توی این سن رها کردید؟
معلممون مرده.
آقای بنکس بهش شلیک کرد، چون پسرش رو احمق صدا کرد.
هی.
این یه یادداشته. هیچ‌کس رو احمق صدا نکن.
آس با شاه، چیپ.
چهار تا دو.
لعنت بهش! قناری بیابون.
عجله چیه بچه؟ باید شانس خودت رو توی یه دست دیگه امتحان کنی.
لعنت بهت سسیل. کی اینطوری یواشکی میاد سراغ آدم.
ممکنه بهت شلیک کنم.
ساعت قشنگ پدرم رو توی ورق‌بازی باختی.
نه، ساعتم، پیرمرد، ساعتم.
راستی، اسمم سسیل هست. باید همین الان بریم.
اوه، ببخشید آقا. ما باید
ببین چیکار کردی با پیرهنم. قرار بود بگی ببخشید.
- فکر کنم گفتم. درست می‌فرمایید، جناب. - آره، شنیدم که گفت.
حالا بذارش زمین قبل از اینکه یه دونه دیگه رو خالی کنم روی پیراهنت
میدونی وقتی یه بچه پررو میخواد تهدیدم کنه چی میگم؟
هان؟
هرلی، لطفاً این آقا رو از اینجا بیرون کن!
حالا چی براتون بیارم؟
خب، ببینید شغال‌ها چی با خودشون آوردن.
- چطوری دِلی؟ - بهتر از این نمیشم لیل.
- یه نوشیدنی چی؟ - آماندا! نامزدت اومده.
و میل شما چیه، عزیزم؟
نه، هیچی برای من. ممنونم خانم.
دِلی!
این دفعه خیلی وقت بود.
فکر کردم دیگه برنمی‌گردی.
اوه، این موجود دوست‌داشتنی کیه؟ پدربزرگته؟
- اون؟ نه، پدربزرگ من نیست. - دوستته؟
و قطعاً دوست من نیست.
راستش، ما همسفران راه هستیم.
همسفران راه. خوشگل که هست، نه لیل؟
آره، خیلی خوشگله. فقط به اون چشم‌های آبی کوچولوش نگاه کن.
خانم، مجذوب و افسون شدم.
بالاخره یه جنتلمن توی این خراب‌شده پیدا کردیم.
دولی، یه اراذل و اوباش حقیر مثل تو
برای چنین روباه نقره‌ای مثل او؟
اجازه بده خودم را معرفی کنم.
سسیل کالدرکات پیچ‌تری سوم در خدمت شما هستم، خانم.
لعنتی، چقدر طولانی. فکر نمی‌کنی؟
«نامی که تلفظ می‌شود، شناسایی فردی است که به او تعلق دارد.
کسی که بتواند نام مرا درست تلفظ کند، می‌تواند مرا صدا بزند،
و سزاوار عشق و خدمت من است.» هنری دیوید ثورو.
سسیل اینجا کرم کتابه. بیا.
سس، برای یک بار هم که شده راحت باش. لیل، نوشیدنی برای کتاب‌خون، رفیق. مهمان من.
آقای دولی، من هرگز مشروب نمی‌نوشم،
من برای تفریح گاه به گاه در مهمانی های کریسمس پس انداز می کنم.
صبر کن، آقای دولی.
وقتی وارد سالن شدم، اسبم را بیرون ندیدم.
- منظورم اینه که امیدوارم دزدیده نشده باشه؟ - اسب ما مگه اون چیز خاصی نیست؟
کتاب های من آنجاست. فقط نمی توانم تحمل کنم که آنها را از نظرم دور باشند.
- ما باید برویم. - آروم باش.
اسب ما در اصطبل است و دارد نعلش را عوض می کنند.
شما همراهان عزیز سفر من،
نسخه های کمیاب مرا به یک آهنگر معمولی مرزی سپردید.
خب، عجله ات برای چیه؟
چرا یه مدت نمی‌مونی و یه نوشیدنی نمی‌خوری؟
تعارف نکنید
خیلی ممنونم خانم،
اما وقتی کتاب‌هام از نظرم دور باشن خیلی بی‌قرار می‌شم.
گفتم که دیوونه‌ست.
خب، ما این جا خیلی نوشیدنی داریم می تونید نوشیدنی سرد میل کنید.
اسمش کاما-سو-تراست. شنیدی تا حالا؟
کاماسوترِی؟ آه کاماسوترا، هی
آه، خب با اطمینان می‌تونم بگم که اون یکی از غذاهایی هست که هرگز نخوردم.
- مطمئنم که خوشتون میاد آقا. - پس خوشمزه است؟
من نمی‌تونم این کار انجام بدم.
این تف‌دان برای تف انداختنه، نه برای اون کار. تو، عوضی کثیف!
ببرش بیرون.
- لعنت بهت، لیل. - دفعه بعد حالتو می گیرم.
تو و این دیوار لعنتی، خدایا.
متاسفم عزیزم.
حالا داشتیم چی می‌گفتیم؟ آهان، می‌خواستم بهت یه نوشیدنی بدم.
باشه، ولی به جای اینکه یه نوشیدنی باشه،
شاید یه فنجان چای نداشته باشی.
نه، دوباره نه با چای.
بیا اینجا. بیا اینجا. به من گوش کن. یه نوشیدنی بخور.
من هیچوقت نوشیدنی نخوردم. منظورم اینه که، هیچوقت در تمام عمرم نوشیدنی خالص نخوردم.
وقتشه. فهمیدی؟
حالا، اگه میخوای فورچون رو ببینی، بخورش. خودتو جمع و جور کن!
اوه، خب، امتحانش می کنم
نوش جان.
مثل یه پیرزن لوس تو مهمونی چای، یواشکی مینوشی.
باید مثل یه مرد سر بکشی. ببین.
گارسون، یکی دیگه برام بیار!
- بفرما. - برای من؟
راستش رو بخوای، مزه‌ش کم‌کم آدم رو جذب می‌کنه، نه؟
آره. به نظرم همینطوره.
اون یکی طعم کامل تری داشت.
می تونم بگم، اممم، بهتر بود
همش از یه بطری میاد، عزیزم.
حالت خوبه؟ شاید دیگه کافی باشه.
انگار باید بری دراز بکشی.
نوشیدنی.
کسی تو این مملکت نابالغ، لطفاً نمیگه؟
خب من تو رو میشناسم.
تو همون بی فرهنگی هستی که ساعت پدرم رو دزدید.
در مورد چی داری پرت و پلا میگی، پیرمرد؟ و بی فرهنگ کیه؟
همین الان بهت دستور میدم، قربان، که سریع تحویلش بدی.
منظورت اینه؟
این مال تو بود؟
قشنگه، نه؟ بهش عادت کردم.
اگه پسش ندم چی؟
چیکار می‌خوای بکنی؟
مواظب باش.
باشه.
دولی، عجله کن.
چته لعنتی؟ نمی‌بینی ظریفه؟
عوضی!
قبلاً سر به سرم گذاشتی، ولی الان حالم رو بد کردی.
از زدن یه پیرمرد حال می‌کنی؟
آقای دولی. بذار من صورت‌حساب نظافت این آقا رو بدم.
- خشونت هیچ‌وقت راه‌حل نیست. - دوست پیر شما ممکنه درست بگه.
ممکنه درست بگه، مردم، بیخیال گذشته بشیم.
این یه راه برای پس گرفتن بردته.
بعضی وقتا، معلم، خشونت تنها راه‌حله. همه‌ش رو دیدی؟
حتماً دیدم.
سلام کلانتر؟
نوشیدنی مهمون من؟
بلند شو، دِلی. مهمون داری.
فقط می‌تونی یه دقیقه بمونی.
واقعاً می‌دونی چطور آدم رو تو دردسر بندازی، پیرمرد.
اوه، گوش کن، من سردرد وحشتناکی دارم.
و راستی، اگر حافظه‌ام درست یاری کنه،
این تو بودی که اصرار داشتی اون سم بدبو رو بخورم.
خب، از کجا باید می‌دونستم تو دکمه‌ی بالا آوردنت
مثل دستگاه سکه تقلبی کار می‌کنه.
یه اصطلاح رنگارنگ دیگه.
- چی گفتی؟ - کلمه‌ش اصطلاحه،
یه عبارت مجازی، غیرمستقیم.
آقای دولی، اگه اجازه بدین،
قصد دارم اموالم رو بردارم از خورجینتون
و یه همراه دیگه پیدا کنم تا فورچون.
ممنون که منو تا اینجا رسوندین.
صبر کن، صبر کن. از اینجا به اونجا هیچ‌کس رو نمی‌تونی پیدا کنی که ببرتت فورچون.
این تیکه زمین پر از دزده و یاغیه.
اگه بتونم همین‌جا پیاده شم، می‌تونیم راه بیفتیم.
- منو در بیار. - خدای من! به هیچ وجه.
نمی خوای کلانتر بشنوه؟ گوش کن. تو می تونی این کارو بکنی.
هرگز. من یه آدم اصولی هستم.
خب، اون بچه ای که داشتی در موردش حرف می زدی چی؟
از، از یکی از اون کتاب ها. اسمش چی بود دوباره؟
اولیور تویکسیت.
آقای دولی، فکر می کنم داشتی به حرف های من گوش می دادی.
و واقعا منو شگفت زده کردی. البته منظورت اولیور توئیست بود.
آره، دقیقا. نگفتی، نگفتی که اون یه جایی فرار کرد؟
آها، آره. استاد جوان توئیست خودش رو از کار سخت و طاقت فرسای یتیم خونه نجات می ده.
یه فرار وحشتناک. همین.
یه مثال بهتر شاید کنت مونت کریستو باشه.
اون اوج یه رمان زندان محسوب میشه.
- ببین - اون کاملا فرق داره.
منظورم اینه که، داستان کاملا تخیلیه.
ببین، من فقط به خاطر اینکه ازت دفاع کردم تو این قفس گیر افتادم.
حالا یه کم قدردانی نشون بده و کمکم کن.
اصلا امکان نداره.
ساکت شو!
- ای خدا. - لعنت بهت، دولی، ساکت شو!
- دست از سر و صدا بردار. - کمکم نمی‌کنی؟ دکتر رو صدا کن.
دیگه ناله نکن و بخواب.
خدای من!
این خون است! دکتر را خبر می‌کنم. تو مقاومت کن!
آقای دولی.
- رفت؟ - بله.
حسابی اذیت شدی، معلم. استفاده از اون توت‌ها ایده خیلی خوبی بود.
کاملاً باور کرد.
خب، باید رئیس قبیله رو شکر کنیم.
درسته. ممنون رئیس. باشه، حالا سریع کار کن.
- کلیدها. - بله، کلیدها. بیا. برو بیارشان.
برو بیارشان. از آن طرف.
- این طرف. - باشه. کاری که گفتم را کردی؟
بله قربان.
خوب، حرکت کنیم.
خدای من. این من را یاد تابستان هشتمم می‌اندازد
که تمام مربای آلو سیاه مادرم را خوردم و تقصیر را گردن توماس ویک بیچاره انداختم.
اعتراف نکردم. و او را به خاطرش تنبیه کردند. خدای من.
ببخش مامان. ببخش تامی.
بیا. سوار آن اسب شو. اوه، لعنتی.
چیک. داری چیکار می‌کنی، پسر؟
برگرد اینجا، عوضی!
نمی‌خوام بهت شلیک کنم، پسر.
- دولی! - برگشتم دنبالت عزیزم.
وقتی بتونم هزینه بردنت رو بدم به پاریس.
منتظرت می‌مونم عزیزم.
- خداحافظ خانم! - خداحافظ چشم آبی عزیزم.
وایسا! ها؟
چی؟ دولی!
اگه موقع طلوع آفتاب راه بیفتیم،
داریم میریم به فورچون
نظرت چیه؟ عالی نیست؟
معجزه است. اینطوری یک شب کامل وقت دارم
که مستقر بشم و خودم رو برای زنگ ساعت ۷ صبح دوشنبه
مرتب کنم. ممنونم آقای دولی. شما مرد حرفتون هستید.
هیچ وقت از خوندن این کتابا خسته نمیشی؟
نه. هیچوقت.
میدونی، من هنوز نمیدونم
توی کتاب خوندن واقعا چیه که اینقدر سرگرم کننده‌ست.
آدم رو با ایده‌های جدید آشنا می‌کنه، دانش آدم رو گسترش میده.
تازه، تحصیل‌کرده بودن یه دنیای کاملاً
جدید از امکانات رو به روت باز می‌کنه.
شرط می‌بندم با یه تحصیلات خوب می‌تونی یه شغل عالی پیدا کنی.
- نه، تصحیح می‌کنم، یه شغل حرفه‌ای! - فکر می‌کنی؟ از کجا اینقدر مطمئنی؟
ثورو گفته: "مهم نیست به چی نگاه می‌کنی، مهم اینه که چی می‌بینی."
من ممکنه به یه یاغی ترسناک نگاه کنم،
اما چیزی که من می‌بینم یه مرد جوان باهوشه
که اگه بخواد، آینده درخشانی در انتظارشه.
خب، ببین، یه کتاب برات انتخاب کردم. این سفرهای گالیوره.
درباره یه ماجراجو مثل خودته،
اما یه نیش‌وکنایه ای هم هست به سیاست و طبیعت انسان
بسیار خب. برام بخونش.
خب، من واقعا فکر می‌کنم اگه خودتون بخونید بیشتر لذت ببرید.
خودم نمی‌خوام بخونم. فقط می‌خوام بشنومش.
- می‌دونی چیه؟ بی‌خیالش. - باشه، حتما.
آقای دولی آیا زیاد از اون استفاده می‌کنی؟
شش‌لول خودم؟ به اندازه کافی.
بگو ببینم، تا حالا باهاش یه آدم رو کشتی؟
داری شوخی می‌کنی؟ اینجا همه یه نفر رو می‌کشن.
مثل قانون جنگله.
حیوانات وحشی حیوانات وحشی رو می‌کشن. می‌دونی؟ راه دیگه‌ای نیست.
اگه جسارت نباشه فقط، چند نفر رو کشتی؟
- ۱۹ نفر. - خدای من، ۱۹ نفر؟
یه چیزی که می‌تونم بهت یاد بدم، معلم، اینه که سریع‌ترین تیرانداز یه روز دیگه زنده می‌مونه.
- جالبه. - ولی من هیچوقت زن نکشتم
یا بچه، می‌دونی؟
و هیچوقت به هیچ مردی از پشت شلیک نکردم.
- خب، آفرین به این. - بفرما. می‌خوای امتحان کنی؟
- شلیک با تپانچه؟ - آره.
نه. فکر نمی‌کنم.
مرد. حسابی افتادی، ولی هیجان‌انگیزه، مگه نه؟
ببینم چیزی نداره. بیا سوسول کوچولو. دوباره امتحان کن.
نه، نه، نه. دیگه تموم. دیگه تموم. نه. می‌دونم دیگه چی رو نمی‌تونم انجام بدم.
اوه، بیا دیگه. می‌دونی چی هستی؟ یه پیرمرد حال‌به‌هم‌زن.
- چی؟ - درسته. یه پیرمرد حال‌به‌هم‌زن.
منو با یه باد بدبو از شکم مقایسه می‌کنی. چی؟
چون حاضر نیستم تو آداب احمقانه تیراندازیتون شرکت کنم.
خب، این خیلی زننده‌ست، قربان. زننده.
گوش کن معلم. اینجا غرب وحشیه.
باید بدونی چطور تیراندازی کنی تا زنده بمونی.
منظورم اینه که این تو بودی که درباره داروین بهم یاد دادی
و اون قانون بقای اصلحش.
خب، هر کی بهتر شلیک کنه اینجا اصلح تره.
داروین ببین، این بزدلیه.
- داری منو ترسو صدا می‌زنی؟ - اگه مثل گرگ زوزه بکشه
گرگ؟ این چه کوفتیه که گرگ ربطی به ماجرا داره؟
- چی، داری درباره چی حرف می‌زنی؟ - این یه استعاره‌ست.
خب، تو دیگه به من نمی‌گی ترسو.
اگه دیده بودی چطور مجبور شدم از این هفت‌تیرم استفاده کنم
تا از یه مخمصه به مخمصه دیگه خودمو نجات بدم.
منظورم اینه که شما نصف چیزایی که من دیدم رو باور نمی‌کنید.
لعنتی، باید در مورد من کتاب بنویسن از بس که سختی کشیدم.
و در واقع، شرط می‌بندم اگه ماجراهای من رو می‌خوندی
توی یه کتاب لعنتی، یه جور دیگه‌ای می‌خوندی
در مورد اینکه کی ترسوئه یا نه.
می‌گفتی، می‌گفتی که شخصیت دولی
یه قهرمان رمانتیک غرب آمریکا هست.
ببین، من فقط داشتم می‌گفتم
که راه‌های متمدنانه‌تری برای حل اختلافات وجود داره
تا اینکه پشت تفنگ قایم شد.
مردی که تا حالا تو لوله تفنگ نگاه نکرده.
اصلاح می‌کنم، من تو لوله تفنگ شما نگاه کردم
و آیا داشتن تفنگ خودم منو از دست شما نجات داد؟
نه. نه، نه. تنها چیزی که داشتم حرف‌هایم بود.
خواهش می‌کنم. شما هیچ وقت در خطر واقعی نبودید.
من هیچ وقت مردی رو که مسلح نبود، نمی‌کشتم. حتی اگه به اندازه شما آزاردهنده باشه.
هرچند حالا دارم در مورد اون فلسفه شک می‌کنم.
آقای دولی. تمام چیزی که می‌گم اینه که تفنگ‌ها جواب نیستن
اشتباه! نه، تفنگ‌ها تنها جواب هستن. راه دیگه‌ای وجود نداره.
تا حالا این اصطلاح رو شنیدی که "قلم از شمشیر قوی‌تره"؟
نه!
خب، از تفنگ هم قوی‌تره.
و امیدوارم این درس رو قبل از اینکه دیر بشه یاد گرفته باشی.
واقعا امیدوارم. و راستی، "نه، یاد نگرفتم" هست.
بهت گفتم دیگه هیچوقت منو تصحیح نکنی!
و امتیاز پتو گرفتن رو از دست دادی. پتوی من.
شب خوش.
ستاره‌های زیبا.
- تکون نخور. - مار. چه سورپرایز خوبی.
این حرفا رو تموم کن.
خب، چه اتفاقی داره میفته؟ هوو. لعنتی، چه خبره؟
- هوو، هوو، هوو. - پایین، پسر.
- این یعنی چی؟ - یه بار تو عمرت حرف نزن، معلم.
خب، دالی، انگار دوباره همدیگه رو ملاقات کردیم.
- این مردا رو میشناسی، آقای دالی؟ - آقای دالی. چقدر باکلاسیم، نه؟
- میتونم همین الان ولش کنم، افعی؟ - یه دقیقه دیگه.
افعی. اوه، خب چه اسم مستعار رنگارنگ، گرچه تا حدودی کلیشه ای.
نه، منظورم اینه که، فرض کنیم افعی اسم مسیحی شما نیست، البته.
خدایا، دوباره شروع شد.
- مسیحی، شما کشیش هستید؟ - نه، من در واقع معلمم.
فقط یه اصطلاحه.
می‌دونی، اسم مسیحی یعنی اسم کوچیک.
- اسم خانوادگی من پیچ‌تری هست - صبر کن!
ولی اسم مسیحی من سسیل پیچ‌تری هست.
- اسم مسیحی آقای دولی جدیدایا هست. می‌بینی؟ - پس اسم مسیحی‌اش چارلی باشه.
آهان، چارلی. دقیقاً.
آره. گرفتم. هی چارلی. هان؟ این آشغالو بنداز این طرف برام.
- با کمال میل. - نه، نه، نه. چارلی. هی.
- آه. اوه نه. هی. - مار، مار. بیا مار.
- نیازی نیست این کارو بکنی، چارلی. - همین الان جیبهاتو خالی کن!
باشه. جیبهاتو خالی کن. هر چی میگه انجام بده.
ببخشید. فقط یه دستمال دارم.
یه پیرمرد مثل تو اینجا با آشغالایی مثل اون چیکار داره؟
این مملکت چه علاقه ای به باد شکم داره؟
بلندتر بگو.
اوه، خب، ببینید، ام، من داشتم میرفتم به شهر فورچون.
اوه، خواهش می‌کنم قربان. با گالیور بازی نکنید، خواهش می‌کنم. نه.
به هر حال، کاملاً اتفاقی،
آخرین قطارم رو از دست دادم و اون موقع بود که آقای دولی مهربون
قبول کرد منو تا شهر فورچون همراهی کنه.
حداقل با گالیور ور نرو. نه! وای نه. گالیور! نه، خواهش می‌کنم!
پس آقای دولی آدم مهربونیه، نه؟
راه بیفت، گالیور عزیز.
پس آقای مهربون دولی قبول کرد که تو رو تا فورچون همراهی کنه
قبل از اینکه جیب تو رو بزنه یا بعدش؟
خب، این دیگه مهم نیست.
ولی آقا، من واقعاً باید اعتراض کنم. سوزاندن کتاب گناهه.
دزدی هم گناهه. انگار تو و ما یه چیزی مشترک داریم.
همه‌مون سر کار بودیم توسط آقای مهربون دولی.
انگار تمام پولت رو دزدیده و وسایلت رو هم برداشته
- انگار اسب ما رو دزدیده. - اسب شما؟ آقای دولی!
به شما اعتماد کردم.
شما رو راه دادم. شما هیچی نداشتید.
غذای من رو خوردید، نوشیدنی من رو نوشیدید.
زیر پر و بال خودم گرفتمتون و بهتون آموزش دادم.
باهاتون مثل پسری رفتار کردم که هیچوقت نداشتم. در عوض من چی گیرم میاد؟
تشکر من چیه؟ خنجر از پشت. به من نگاه کن، ترسو!
"تو هم بروتوس".
چی؟
"تو هم بروتوس"، یک عبارت لاتین که بدنام شده
وقتی ژولیوس سزار دوست مورد اعتمادش، بروتوس را
در میان قاتلانش شناخت. این افسانه‌ای‌ترین خیانت است.
شاید این عبارت را از نمایشنامه شکسپیر شنیده باشید.
می‌دانید، اممم، ژولیوس سزار، وقتی این را گفتید یادش افتادم.
- خفه شو - خفه شو!
باشه، خفه شدم.
اما فقط یک چیز، اگر اجازه بدهید، فقط یک چیز دیگر.
می‌دانید، من آقای دولی را در طول زمان با هم بودنمان
نسبتاً خوب شناخته‌ام.
و او را مردی با صداقت کامل می‌دانم.
خب من مطمئنم اگه اسبت رو دزدیده،
دلیل خیلی خوبی داشته که این کار رو کرده.
و، و همه‌تون می‌دونید هیپوکرات چی گفت.
اون الان نمی‌دونه. حالا، خفه می‌شی؟!
البته که می‌دونم. من شبیه یه احمق به نظر می‌رسم؟
"شرایط وخیم، اقدامات وخیم می‌طلبه".
وای. وای. اوه بله، آقای مار.
عالیه. خیلی خوبه. تقریباً.
و من مطمئنم آقای دولی در شرایط بسیار وخیمی بوده.
وقتی تصمیم عجولانه‌ای گرفت که اسب شما رو بدزده.
حالا از یک آدم باسواد به دیگری.
من راه حل کاملی دارم برای مشکل کوچیکمون.
چرا اسب قشنگت رو برنمی‌داری
و تمام پول دردسر رو می‌گیری و راه خودت رو می‌ری؟
- نه آسیبی، نه خطایی. - همینطوری؟
همینطوری.
خب، خیلی خوب و متمدنانه به نظر میاد.
می‌بینی آقای دولی، وقتی آدم‌های منطقی حرف می‌زنن
یه مشکلی هست. اگه بخوایم همینطور که می‌گی عمل کنیم،
من لذت دیدن مغز آقای مهربون دولی رو
به اون سنگ مالیده شد همینجا.
حالا تماشا کن و یاد بگیر معلم، چون نوبت توئه.
- زود می‌بینمت مامان. - نه. اوه نه. نه. اوه نه!
- کتاباشو ول کن. - اوه نه، نه!!
دِولی، پشت سرت!
آقای دِولی آقای دِولی.
اوه نه. آقای دِ آقای دِولی، آقای دِولی.
خدای من! آقای دِولی!
نه، اوه خدا، اوه نه، منو ببخش. همه‌ش تقصیر من بود. اوه خدا، من عذرخواهی می‌کنم.
اوه خدا، منو ببخش!
بیرون، بیرون، شمع کوتاه.
زندگی سایه‌ای است که راه می‌رود، بازیگری بیچاره.
که بر صحنه ساعتش را پرسه می‌زند و غرغر می‌کند،
و دیگر شنیده نمی‌شود
داستانی است که احمق تعریف می‌کند، پر از هیاهو و خشم.
بی‌معنی.
آقای دولی. خدا را شکر. زنده‌ای. خدا رو شکر!
- حالت خوبه؟ - آره. آره. ولم کن.
بسیار خب.
- وای، خدایا، وای! - مراقب باش
هیچ وزنی روش نذار. آقای دولی.
اون اون مرده؟
- آره. به نظر میاد. - چک کن، مطمئن شو.
آقای دولی، حدس می‌زنم دوستش چارلی فرار کرده.
یه سوراخ رو پیشونی‌شه، به اندازه یه سکه طلا.
اوه، نه، نه.
خب، فکر کنم این شد بیستمین نفر.
حالا نگاه کن، باید تمرکزمون رو برگردونیم.
واقعاً باید زخم‌های شما رو رسیدگی کنم، قربان.
خدای من! تیر ازش رد شده. کمکی نیست!
واسه کی داری داد می زنی؟
باید شما رو پیش یه دکتر ببریم، آقای دولی.
فقط باید یه تیغ رو داغ کنی،
و اون سوراخ ها رو بسوزونی و بعد ببندیش.
نمی تونم باور کنم اون واقعاً، اون
اون واقعاً مرده؟
تو، تو پیرمرد دیوانه. همش تقصیر توئه.
نمی تونستی ساکت بمونی، نه؟
من می تونستم این وضعیت رو مثل همیشه درست کنم
ولی نه، تو و اون حرف زدن های لعنتیت، و اون کتاب های لعنتیت.
کاش میذاشتم اون کتابا بسوزن.
ولی نه، تو منو کاملاً متقاعد کردی که خیلی مهمه
اگه تقصیر تو نبود الان زنده بود.
اونا فقط اسب لعنتی خودشونو میخواستن.
ببخشید قربان.
ولی به نظر میاد اونا یه کم بیشتر میخواستن
فقط اسبشون رو پس بگیرن. منظورم اینه که آقای مار
به نظر نمیومد با هیچی راضی بشه
جز اینکه مغزمون رو بپاشن رو این سنگ.
چرندیات. پیرمرد هیچی نمیدونی.
من توی یک میلیون دردسر مثل این افتادم.
یک میلیون بار که به نظر می‌رسید دیگه آخر خطه.
و هر بار هم خودم رو نجات دادم بدون اینکه مجبور بشم کسی رو بکشم.
اوه، خدای من آقای دولی. شما هیچ وقت کسی رو نکشتید. نکشتید؟
خفه شو.
حتماً چیزی برای خجالت کشیدن نیست، قربان.
هر احساسی که دارید کاملاً طبیعیه.
منظورم اینه که گرفتن جان یک انسان خیلی عمیقه.
و من واقعاً متاسفم که دغدغه اصلی من در مورد کتاب‌هایم
باعث این زنجیره اتفاقات شد که منجر به مرگ یک انسان شد.
و برای این، واقعاً پشیمانم. اما حق با شما بود، می‌دانید؟
شرایط آنطور که پیش آمد، اقدام قاطع را ایجاب می‌کرد.
منظورم این است که، در عمرم انتظار نداشتم خودم
به روی انسان دیگری آتش باز کنم. منظورم این است، و با این حال اینجاییم.
می‌توانستیم با صحبت کردن خودمان را از اینجا بیرون ببریم.
غیرممکن. نه، شما تنها کاری را کردید که می‌شد انجام داد
تا جانمان را نجات دهیم. و شجاعانه جنگیدید، قربان.
شما، جانتان را به خطر انداختید و جانمان را نجات دادید.
هیچ حسی آنطور که فکر می‌کردم
در کشتن یک مرد ندارم.
حتی اگه، حتی اگه زندگی یه آدم شرور رو داشت،
و حتی اگه واقعاً حقش بود.
یه جورایی اینکه کسی که کارش رو تموم کرد
فقط، فقط حس اشتباهیه.
اشکالی نداره. چون آدم دلسوزی هستی.
پس آدم درون‌نگری هستی، این ویژگی قابل تحسینه.
ولی لطفاً یادت باشه دفاع شخصی بود.
- منظورم اینه که خودت گفتی. - من خیلی چیزا گفتم.
فکر کنم حق با تو بود، معلم
- کشتن کار ترسوهاست. - نه، اصلاً اینطور نیست. آقای دولی.
خیلی شجاعانه بود کاری که کردی. همه ما رو نجات دادی.
و این صداها و این کتاب‌ها شنیده خواهند شد.
اجازه داده می‌شه که الهام‌بخش نسل‌های جدید باشن.
معلوم نیست این سرزمین جدید چه منافعی از اون خواهد برد.
و این به خاطر توست. و من به نمایندگی از همه اینجا صحبت می‌کنم:
آقای شکسپیر، آقای کیتس، آقای ملویل، برونتی‌ها.
من از طرف همه اونها صحبت می‌کنم. و از صمیم قلب تشکر می‌کنم!
خداوند شبان من است. هیچ کمبودی نخواهم داشت.
او مرا به کنار آب‌های آرام هدایت می‌کند. او جان مرا تازه می‌سازد.
آری، گرچه در دره سایه مرگ گام بردارم،
از هیچ شرّی نخواهم هراسید که تو با منی
و در خانه‌ی خداوند تا ابد خواهم زیست. آمین.
آمین.
صبر کن، فکر می‌کنی کجا داری می‌ری؟
- به فورچون. دیگه کجا؟ - در این وضعیتی که داری؟
نه، نه، نه. این غیرممکنه. باید اینجا استراحت کنی.
می‌رم و کمکی از جایی خبر می‌کنم.
چرندیات. قول دادم تو رو برسونم به فورچون
تا زنگ صبح فردا.
و دقیقاً همین کار رو می‌کنم.
فکر نمی‌کنی بعد از این همه اتفاق، بذارم از توافقمون کنار بکشی؟ ها؟
- خب - بدون پول من؟
بله، البته.
ببین، اگه می‌خوایم به‌موقع اونجا باشیم بدون اینکه اسبی داشته باشیم،
باید تمام روز لعنتی رو راه بریم و تا خود شب ادامه بدیم.
فکر می‌کنی بتونی از پسش بربیای پیرمرد؟
- فکر می‌کنم بتونم. - خوبه.
خب، یه چیزی رو از همین الان روشن کنیم،
دیگه حرف زدن ممنوع. باشه؟
فهمیدی؟ حالا که یه نفر رو کشتم،
دو تا میشه، فرقی نمی‌کنه.
فهمیدم. ولی حداقل بذار من کتاب‌ها رو حمل کنم.
ما رو کند می‌کنی.
تویی که پات تیر خورده.
آقای دولی
سر وقت رسیدید، آقای دولی. واقعاً مرد حرفتون هستید.
نمی‌تونم به اندازه کافی ازتون تشکر کنم. و حالا، امم، درباره ترتیب کارهامون.
مطمئنم تا امشب،
تمام مدارک مربوطه امضا میشه
و من می‌تونم دینم رو به شما پرداخت کنم.
و تا غروب اینجا نمی‌مونم.
فکر کردی من بیشتر از این تو این خراب شده
می‌مونم؟ مگه نه؟
نه. فکر نمی‌کنم. نه. ولی پول، قربان.
مطمئناً تا آزاد نخواهد شد.
- آه، پول لعنتیتو نگه دار. - چی؟ آقای دولی؟
این، این خیلی سخاوتمندانه است. اما غیرممکن است.
- نه، معامله، معامله است. - این پول شما برای شغل جدیدتان است.
- من بدون آن خوب خواهم بود. - اما حالا چه کار می‌کنی؟
مهم نیست.
خب، متاسفم، ولی این برای من مهمه.
معلم، هرچی زودتر منو فراموش کنی، بهتره. باشه؟
منظورم اینه که، هنوز نفهمیدی؟ من آدم بدی هستم.
بعضی آدما همینطوری، همینطوری به دنیا اومدن.
- آقای دولی، شما قلبی از طلا دارید. - این حرفای پیچیده رو شروع نکن
که بخوای منو قانع کنی که اون حقیقت نداره.
می‌دونم چی هستم، ولی نگران من نباش. من خوب می‌شم.
همیشه همینطور بودم.
حداقل اینو بگیر برای سفرت. خواهش می‌کنم.
معلم
من سواد ندارم.
می‌دونم.
ولی این برای وقتیه که یاد بگیری.
خب
ممنونم.
حالا برو به اون بچه‌ها درس بده. بهشون آینده بده و از این حرفا.
ممنونم آقای دولی.
خب هفته پیش در مورد خرید لوئیزیانا صحبت کردیم،
که اون موقع منطقه لوئیزیانا
توسط ایالات متحده از فرانسوی‌ها خریداری شد.
و اون موقع کی بود؟
هر کسی.
هر کسی؟
۱۸۰۳. باشه.
اما امروز می‌خوایم صحبت کنیم از وقتی که دو تا مرد خیلی خاص
استخدام شدن تا اون منطقه جدید رو اکتشاف کنن.
اسمشون مری‌وِدر لوئیس و ویلیام کلارک بود.
و مأموریتشون اسم داشت "سپاه اکتشاف".
سلام خانم!
بیرون! برو گمشو! اینجا تکدی‌گری ممنوعه.
بچه‌ها سریع زیر میزها قایم شید.
ببخشید خانم. ولی می‌بینید، من
یه آدم مست و ولگردم
و نمی‌ذارم این خونه‌ی مقدس علم رو خراب کنی.
ایتن، لطفا از این پنجره بپر پایین و برو کلانتر رو خبر کن. عجله کن!
- چشم خانم. - نه، نه، نه.
لازم نیست. ببینید خانم
- من معلم جدیدم. - مسخره نکن.
- معلم جدید آقای سسیل - پیچ‌تری.
سسیل پیچ‌تری، اهل لندن، انگلستان، در خدمتم خانم.
اوه بله. می‌دونم. حتماً خیلی ژولیده به نظر میام،
اما طاقت‌فرساترین و غیرعادی‌ترین سفری بود
که باید برای رسیدن به موقع برای زنگ صبح امروز می‌داشتم.
من و خانم‌های دیگر از مرکز فرهنگی،
قرار بود آقای پیچ‌تری را جمعه تحویل بگیریم،
و ما منتظرش بودیم در سکوی قطار.
بله. خب، در مورد اون. ببینید، من متاسفانه آخرین قطار رو از دست دادم،
و مجبور شدم مسیر دیدنی‌تر رو انتخاب کنم.
اما گوش کنید، من مقداری از اجناسم رو با خودم آوردم.
خب، کمی لبه‌هاشون سوخته. آه، اوه خوبه.
اما فکر می‌کنم آره، خیلی هم بد حال نیستند.
این شمایید، واقعا خودتونید.
آقای پیچ‌تری، من خانم الوئیز میبل هستم.
و از طرف کمیته بانوان مدرسه
می‌خواهم به شما خوش‌آمد بگویم به شهر فورچون.
بچه‌ها، بچه‌ها، بیایید از آقای پیچ‌تری استقبال گرمی بکنیم.
- سلام آقای پیچ‌تری. - اوه، سلام به همگی. صبح بخیر.
نمی‌تونم بگم چقدر خوشحالم که بالاخره رسیدم، سالم و سرحال.
اوه، حتما خیلی خسته هستید.
شما رو راهنمایی کنیم تا مستقر بشید و فردا بتونید درس‌هاتون رو شروع کنید؟
اوه، خدای من نه. نه. هر زمانی میتونم مستقر بشم.
اما با اجازه شما، فکر کنم فقط دوست دارم شروع کنم.
- اوه، بله. باشه. - ممنونم.
من میرم به مهمانسرای خانم اَنی
و اتاقتون رو مرتب میکنم
برای امروز.
- عالیه. ممنونم خانم میبل. - ممنونم آقای پیچ‌تری.
خب، دوباره شروع کنیم، باشه؟
حالا دوست دارم با تعریف کردن در مورد بزرگترین علاقه‌ام شروع کنم،
اونم کتاب خوندنه.
می‌دانید، کتاب‌ها، کتاب‌ها می‌توانند ما را به هر جایی ببرند،
در هر ماجرایی
در هر دوره‌ای چه گذشته، چه حال، یا خیلی، خیلی
جدیدایا دولی اینجاست!