نظرت چیه اون طرف دیوار؟
خودتو بنداز پایین.
قفله؟
خب، اینجا لینزی اداریو هست تو روستای نوولوهانسکه.
داریم زیر آتش توپخانه می‌ریم.
چرا یه زن اونجا ایستاده؟
اون‌ها دارن میرن بیرون یا دارن میان داخل؟
اون داشت میومد داخل.
- داره میاد داخل. - آره.
اوکی؟
خدای من، اونا عقلشون رو از دست دادن؟
اون نگران بچه‌ش نیست؟
بیا، بیا، بیا، بیا، بیا، بیا، بیا!
خط مقدم کجاست؟
- جایی که من هستم؟ - اون سمت.
خب، این احتمالاً بهترین جا نیست، نه؟
لعنتی.
پناهگاه ضد بمب اینجا کجاست؟
میشه ما رو به یک زیرزمین راهنمایی کنی؟
- متوجه نمیشم. - کجا میتونیم قایم شیم؟
قایم بشم؟!
چرا مثل ما زندگی نمی‌کنی به جای اینکه قایم بشی؟
ما همیشه اینجوری زندگی می‌کنیم.
کجا می‌تونیم قایم بشیم؟ دوره؟
برید اون پایین.
ممنونم.
دوست نداره اینجا بمونه؟
نترس!
می‌فهمی...؟
می‌تونم ازش عکس بگیرم؟
می‌تونیم ازتون عکس بگیریم؟
اوه، خواهش می‌کنم!
اسمش چیه؟
اسمت چیه؟
لیوبا.
امروز صبح بیدار شدیم
و دیدیم جنگی در اروپاست.
اولین اهداف با موشک‌های کروز
و بالستیک در کی‌یف، پایتخت، و اطراف آن.
اوه، خدای من.
لعنتی.
از این وضعیت خسته شدم.
خانم‌ها، همگی بریم طبقه پایین.
- پسره. - اسمش چیه؟
هنوز تصمیم نگرفتیم. داریم فکر می‌کنیم.
بچه پسره و هنوز اسم نداره.
ساختمونی که کنار خونه منه.
برای اولین بار تو زندگیم،
نمی‌دونم باید چیکار کنم.
این دیوانگیه.
جاوید اوکراین!
جاوید ملت!
و شما معلم هستید؟
می‌ترسید؟
معلومه که می‌ترسم.
من فقط می‌خواهم در کشورمان زندگی کنم، همین.
معلومه.
لینزی، الان کجا هستید؟
من کی‌یف هستم.
اوضاع خیلی متشنج شده.
شما وسط شهر هستید و این یک هدف است.
چرا آنجا می‌مانید؟
چون، ام، می‌دانید،
نوعی، وقتی این کار را می‌کنید،
فکر می‌کنم یاد گرفته‌ایم که باید جایی باشید که،
مثلاً، قدرت در تعداد است.
همه‌ی خبرنگارها با هم. این چیزیه که ما... هست...
طوری نیست که جایی امن باشه.
ما در سراسر کشور نمونه‌هایی دیدیم
که اوکراینی‌ها واقعاً مقاومت کردند...
وقتی نیویورک تایمز پرسید
که اگر جنگی در اوکراین باشد، دوست داری آن را پوشش دهی؟
من از فرصت استفاده کردم.
زیاد لازم نبود فکر کنم، چون می‌دانستم
که لحظه‌ی واقعاً تاریخی خواهد بود.
تا حالا اسلحه دست گرفتی؟
و یک عملیات کامل زیرزمینی وجود داره،
واقعاً در پناهگاه.
چی گفت؟
می‌گوید آژیر حمله هوایی تمام شد.
خب، سریع بریم.
من قبل از شروع جنگ
و جنگ شروع شده بود.
در اوکراین، او عکاس و فیلمبردار بسیار معروفی است
و فیلمبردار است.
اسم این اسلحه چیه؟
او در اصل شریک من است.
بسیار خب، بذار ببینم.
پس ما مقداری غذای خشک داریم.
بیسکوییت‌ها. چون هر دفعه که به فروشگاه می‌رفتیم،
بیسکویت می‌خرم.
یه زیرانداز برای اینکه اگه مجبور شدید برید پناهگاه.
توی وان آب داریم برای مواقعی که آب قطع بشه.
می‌تونیم سیفون رو بکشیم.
یا می‌تونیم باهاش حموم کنیم.
خبر خوبی هست؟ خبر بدی؟
دود هست. دود زیاد.
- ببین. - آره، دود زیاد.
پس نمی‌تونیم ببینیمش.
می‌تونی یه لحظه وضعیت رو برام توضیح بدی؟
بله. خب، اساساً... بله.
خب، معلومه، اونجا خط مقدمه.
صدای تیراندازی رو می‌شنوید،
و شبیه صدای سلاح‌های ضد تانک هست.
پس ممکنه شروع حمله باشه.
- بله. - پیشنهاد می‌کنم شروع کنیم به حرکت.
- باشه. - بریم.
بیاین.
برو، برو، برو. موشک‌ها دارن می‌خورن.
لطفا سریع‌تر.
مرد رو گذاشتن مستقیم جلو.
دوست ندارن زن اینجا ببينن.
هميشه منو بيرون ميندازن.
تو برو هرجا ميخواى.
انگار داستان زندگى منه.
- فقط اينجا، كمتر در معرض ديد. - آره.
زودتر بريم بيرون!
دارن گندشو در ميارن به سمت غيرنظامى‌ها شليک می‌کنن؟
آره.
گفتيم كه، حداقل وسايل رو بيار، كه بتونى فرار كنى!
تند، تند، تند!
لعنتی.
کجا خورد؟
لعنت، درست کنار مردم.
دیروز گفتی برای بچه‌ها چه اتفاقی افتاده بود؟
بد بود.
۲۰۰ تا بچه رو داشتن تخلیه می‌کردن، غیرنظامی‌های صلح‌جو...
لعنتی!
لعنت، لعنت، لعنت، لعنت.
لعنتی! دارم خونریزی می‌کنم؟
دارم خونریزی می‌کنم؟
- نه، نه. - باشه.
- همونجا بمون! - باشه.
بیا! کمک!
کمک!
اوه، لعنتی، یه انسانه.
مراقب باش. خیلی حساسن. حرکت کن!
- اوه! - بیا دیگه...
- تو بمون. - اوه، لعنتی!
دارن غیرنظامی‌ها رو می‌کشن. از این عوضی‌ها متنفرم.
لینزی، برو، برو.
بیا پایین.
احتمال تشدید بیشتر
و خونریزی بیشتر می‌شود.
به سردبیرم پیام دادم و اصرار کردم عکس را منتشر کند
چون شاهد بودم که این مسیر تخلیه غیرنظامیان
عمداً هدف قرار گرفت.
این یک جنایت جنگی است.
اما هیچ‌کدام از ما نمی‌دانستیم افراد داخل عکس‌ها چه کسانی هستند.
اگر یکی از اعضای خانواده
که عکس شما اون رو برملا می‌کنه؟
رئیس‌جمهور پوتین امروز صحبت کرد...
اون‌ها مجبور بودن تصمیم بگیرن که با این خطر کنار بیان یا نه.
از نظر تاکتیک‌های نظامی،
اون‌ها تمام تلاششون رو می‌کنند که از تلفات جانی غیرنظامیان
در شهرهای اوکراین جلوگیری بشه.
من استدلال کردم که این دقیقاً همون زمانی بود
که پوتین می‌گفت که غیرنظامیان رو هدف قرار نمی‌ده.
و من گفتم که من در این حمله بودم.
این عمدی بود.
- همونجا بمون! - باشه.
اون عکس در نهایت باعث شد
چشم خیلی از مردم دنیا باز بشه
در مورد عواقب دخالت پوتین
در یک کشور مستقل
و حمله به مردم غیرنظامی.
ولادیمیر پوتین بارها انکار کرده
که نیروهایش غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهند.
اما روز یکشنبه، دنیا
این عکس امروز
در اوکراین، یک عکس
هزینه درگیری را به وضوح نشان داده است.
این عکس گرفته شده
توسط لینزی اداریو، عکاس برنده پولیتزر.
و به یکی از تصاویر شاخص این جنگ تبدیل شده است.
حتی به عنوان نمایشگاه
در سخنرانی در سنا توسط دیک دربین استفاده شد.
من جنگ‌های زیادی را پوشش داده‌ام،
اما احتمالاً اولین بار بود
که چنین واکنش شدید و گسترده‌ای
اولین عکس در توییتر ظاهر شد،
با چهره‌های تار.
اما بچه‌ها رو با لباس‌هاشون شناختم.
آها.
اوه، یادمه این رو پوشیده بود.
وای خدای من.
اگه می‌تونستیم از شما بپرسیم،
که آیا می‌تونیم این عکس رو
در صفحه اول روزنامه استفاده کنیم.
بله، بله.
کل دنیا باید بدونن اینجا چه خبره.
بله.
سر پمپ بنزین نگه می‌داریم، باشه؟
- آره. - شاید قهوه می‌خوری
- اگه دوست داری. - باشه.
ما داریم می‌ریم بالیسه، به فرودگاه، درسته؟
- یا هتل؟ - به کراکوف. فرودگاه.
من سعی می‌کنم امشب به کنسرت موسیقی پسرم برسم.
اوه، عالیه.
♪ گیگانته ♪
♪ هی ♪
♪ بذار تو رو ببرم باغ وحش ♪
♪ باغ وحش، باغ وحش، باغ وحش باغ وحش، باغ وحش ♪
♪ دوست دارم اینجوری که میکنی، می گوستا ♪
♪ بایست! اینقدر عبوس نباش ♪
♪ هی ♪
♪ گیگانته ♪
روزت چطور بود؟
- خوب بود. - آره. خوب، خوب.
از هوای خوب لذت می‌بری؟
اوه، من... تازه رسیدم.
- واقعا؟ از کجا؟ - اوکراین.
اوه، جدی؟
- خوش اومدی لندن. - ممنون.
چقدر متمدن.
اوضاع اونجا چطوره؟
- اوه، اونا... - می‌دونم، معلومه...
آره. اوضاع خرابه.
باشه، شاید بهتر باشه سریع برم یه دوش بگیرم.
خب، ساعت چند می‌خوای راه بیفتیم؟
از وقتی رفتی، وزنم اضافه شده.
- نه، نشده. - آره، شده.
- خیلی استرس داشتم. - واقعا؟
چی، داشتی نوشیدنی می‌خوردی؟
- خب، من داشتم می‌خوردم. - یکی داشت نوشیدنی می‌خورد.
من خوب غذا نخوردم.
ام، داشتم ورزش می‌کردم، ولی...
این خنده‌داره.
بله. باید رژیم بگیرم.
اگه دلت بخواد می‌تونی رژیم اوکراین رو بگیری.
خب، برگشتی.
زنده. این خودش یه شاهکاره.
اوه، پیداش شد.
اوه!
اوووه!
بیا دیگه.
هی!
سلام عزیزم! سلام!
- بوووس! سلام. - سلام.
اوه پسر. هیچ‌وقت اینجوری بغلم نکردی.
اولی، اممم...
- خیلی خوب اجرا کردی. - خیلی خوب.
چطور همه اینا یادت می‌مونه؟
امروز صبح اوکراین رو ترک کردم،
با ماشین رفتم لهستان،
پرواز کردم لندن، از گاتویک قطار گرفتم،
و سر وقت برای اجرا رسیدم اینجا.
وای خدای من. وای خدای من.
وای خدای من.
خب، آدم می‌افته پایین، نه بالا.
- بیفت بالا! بیفت بالا! - آره.
شاید، لینزی، تو بتونی اول داستان شب رو بخونی.
- بگیرش! بگیرش! - برگشتی.
- بگیرش! بگیرش! بگیرش! - آره.
- فقط پنج هفته وقت داری تا... - من واقعا...
پنج هفته. هیچ رحمی بهت نمی‌شه.
من واقعا آمادگی خوندن داستان قبل خواب رو ندارم.
نه، نه، فقط یه دونه کوتاه بگیر و بعد...
- اوه، پل. - آلفرد. آلفرد.
مامان برات قصه شب بخونه؟
آره.
این خیلی مسخره است.
او با نامادری بدجنسش و دو خواهر ناتنی ابلهش زندگی می‌کرد.
سیندرلا همه‌کاری می‌کرد برای خانواده تنبلش.
اوه، آره، خیلی بهتره.
خب آخرین باری که لوکاس حمام کرد کی بود؟
ام...
- سوال خوبیه. اممم... - لعنتی!
- اون حموم رفته بود... - منظورم اینه که جدی میگی پل.
آره، فکر کنم یه چیزی خورده بود...
اون مال پنج روز پیش بود.
اون یکشنبه بود، هولی، مگه نه؟
باشه. خب فردا پیاده میری مدرسه؟
- آره. - واقعا؟
وای. حتما خیلی دلت برام تنگ شده بود.
اون لوکاسه یا آلفرد؟
- لوکاس. - اون کی میخوابه؟
۸:۱۵. ۸:۳۰.
این روزها برای اینکه بخوابونیش چیکار باید کرد؟
یادت رفته؟
آره، یادم رفته.
بخواب.
خب، نمی‌دونی چطور انجامش می‌دیم.
بعدش یه قسمت خانواده مدرن می‌بینیم.
- الان؟ - آره.
- برو بابایی رو بیار. - باشه.
با آیپدت نه.
می‌دونم.
خدای من، بچه‌ها خیلی سخت‌تر از جنگ هستن.
وای خدای من.
ام...
تمام صفحات اول رو اینجا دارم.
- بعد اون یکی. - آره، اون یکی رو دوست دارم.
اون یکی هم همینه.
و بعد این خیلی خوبه.
این یکی، معلومه.
می‌دونی، فیلمشون وقتی داشتن زیر توپ‌باران بودن.
یعنی، اون بهم در مورد اون چیزی نگفت.
و من اولش دیدم، خب معلومه، توی توییتر.
و بهم گفت: وای، لعنتی.
آره، آره، فکر نمی‌کردم اون رو ببینی.
پس این استرس‌زا بود.
اما اگه دائماً به اون چیزها فکر کنی،
دیوونه می‌شی.
پس فکر نمی‌کنم.
من از اون عکس دیگه استفاده می‌کردم.
می‌دونم...
من خبرنگار بودم
پس فکر می‌کنم اگه هر دو ما
منظورم اینه که، سخته، درسته؟
خیلی کم هستن کسایی که هم خبرنگارن
اونم تازه وقتی که به منطقه خطرناک
فقط چرخه‌ی اخبار.
وای خدای من، چقدر خسته‌ام.
نمی‌خواستم عوض بشه.
سلام مامان. به پل سلام کن.
سلام کامی. چطوری؟
سلام. خوشحالی پسر؟
آره. خوبه که برگشته.
حالا دیگه لازم نیست هر روز ساعت ۵:۲۰ صبح بیدار شم.
می دونم!
تنها دلیل خوشحالی اون همینه.
وقتی اولین بار دیدمش،
یادمه فکر می کردم، این یارو چقدر خودخواهه، می فهمی؟
فکر کردم خیلی پر سر و صدا و آمریکاییه.
ولی ما خیلی، خیلی دوستای خوبی شده بودیم.
اونا واقعاً، واقعاً از دو دنیای متفاوت بودن.
لینزی توسط آرایشگرها بزرگ شده.
پاول از یه خانواده تقریبا پولدار اومده.
پدرش یه کنت هست،
و خودش هم یه کنت یا یه همچین چیزیه، نمی‌دونم.
ام، آره. منظورم اینه که، من خیلی در ناز و نعمت بزرگ شدم، می‌دونید.
پدرم تمام عمرش رو در فرانسه زندگی کرد.
وقتی بچه بود، در یک قلعه بزرگ مرمرین بیرون موناکو زندگی می‌کرد،
جایی که ما یک باغ وحش بزرگ شخصی داشتیم.
بودن در یک رابطه چیزی بود
که من همیشه تا حدی اون رو رمانتیک می‌کردم.
ولی طرز درگیر شدنم توی کارم
همه چیز رو در بر می‌گیره.
اکثر آدما نمی‌تونن اینو تحمل کنن.
هیچوقت فکر نمی‌کردم کسی مثل پل رو پیدا کنم.
می‌دونی، من تیم‌هام رو اداره می‌کردم و ویراستاری
و نوشتن و کارای خبر فوری انجام می‌دادم.
می‌گفتم، باشه، میرم، می‌دونی، یه ماه میرم افغانستان.
و اونم می‌گفت، باشه.
می‌دونستم که باهاش ازدواج می‌کنم.
اون یه ایمیل گروهی به چند تا زن فرستاد
و گفت: "حدس بزن چی؟ من باردارم."
ایمیل بعدی فقط برای من بود
تا بگه: "و راستی، من هنوز می‌خوام اون داستان رو کار کنم.
این خیلی شبیه لینسیه.
تو یه بچه ۱۰ هفته‌ای داری.
دارم.
می‌خوای به این کارت ادامه بدی؟
تو این سوال رو از مردا می‌پرسی؟
این سوالیه که احتمالاً
تو ۱۰ هفته گذشته ۳۰۰ بار ازم پرسیدن.
من فقط ۱۰ هفته است که زایمان کرده‌ام.
سه ماه بعد از زایمانم شروع به کار کردم
اما انگار در فهرست کسانی که
برای پوشش خبرهای مهم تماس می‌گرفتند، گم شده بودم.
بعضی از سردبیران به من ماموریت دادند،
خبرهایی که کمی آرام‌تر و کمتر سیاسی بود.
اما من عکاس جنگ هستم.
من این کار را می‌کنم چون می‌خواهم تأثیرگذار باشم
و می‌خواهم در سیاست‌گذاری‌ها مؤثر باشم.
و اینکه این را از من بگیرند واقعاً شد...
انگار بحران هویت بود.
به خودم و شغلم شک کردم.
در سال ۲۰۱۸، از سردبیر عکس خارجی پرسیدم
که آیا می‌توانم موصل را پوشش دهم، و او گفت:
تو را به موصل نمی‌فرستم. تو الان مادر هستی.
گفتم: ببین، اگر با من مشکلی داری،
فردا لیستی از ده زن را به تو می‌دهم
که باید برای نیویورک تایمز استخدام کنی.
او عقب نشست، در حالی که یک لیوان نوشیدنی در دست داشت، هرگز فراموش نمی‌کنم.
او اینطور عقب نشست و نوشیدنی در دست داشت.
و اون داشت میگفت، اممم،
"من هفت ساله که برای نیویورک تایمز کار می‌کنم،
"و هیچ زنی در دنیا به اندازه‌ی کافی خوب نیست
که برای نیویورک تایمز کار کنه."
امروزه یک روایت قوی وجود داره
که این حرفه
تحت سلطه‌ی مردان بوده.
اما زنانی هم بودند که از آغاز عکاسی جنگ،
جنگ را عکاسی می‌کردند.
چالش اصلی اینه که کمتر از حد انتظار بهشون بها داده میشه.
به طریقی کمتر مجهز است،
پوشش درگیری‌ها و پوشش داستان‌های پرخطر.
ما واقعاً می‌خواهیم تلاش کنیم که نویسندگان بصری
روزنامه‌نگاری ما تا حد امکان
بازتاب‌دهنده دنیایی باشند که سعی می‌کنیم
پوشش دهیم... که این یعنی به گسترده‌ترین
نمایندگی ممکن نیاز دارید. دوربین‌ها در دستان افراد بیشتری
نسبت به هر زمان دیگری هستند. این در حال تغییر دادن
نوع تصاویری است که می‌بینیم،
خیلی چیزها در جنگ اتفاق می‌افتد که قرار نیست هرگز دیده شوند.
در جنگ عراق،
یادم می‌آید که شاهد تمام این وحشی‌گری‌ها بودم
اهمیت اساسی روزنامه‌نگاری را درک کردم.
آن لحظه بود
که فکر کردم، این همه چیز من است.
می‌دانستم که دیگر هیچ کار دیگری نخواهم کرد.
می‌دانی، او در کارش واقعا خوب است.
این یعنی، واقعاً اساساً،
تو وارد، این مکان‌های خیلی وحشتناک می‌شوی
جایی که بیشتر مردم در هیچ میلیون سالی نمی‌روند.
راهتو پیدا می‌کنی،
درام انسانی رو ثبت می‌کنی،
در یک لحظه، بعد خارج می‌شی.
و اون واقعاً تو این کار خوبه.
می‌دونید، مدرکش توی عکس‌هاشه
و اینکه هنوز زنده‌ست.
ما تو اوج جنگ عراق بودیم.
آمریکایی‌ها اومدن و کشور از هم پاشید
و تبدیل به هرج و مرج شد.
و ما وسط همه‌ی این‌ها بودیم.
الله اکبر!
مردم برق نداشتند.
نمی‌توانستند برای پخت و پز پروپان بگیرند.
نمی‌توانستند از بانک‌ها پول بگیرند.
آشوب.
اعتراضات...
...نوعی ریشه شورش بود.
من می‌خواهم یک داستان جاسوسی بنویسم. مثل یک راز.
همه با هم در یک خانه زندگی می‌کردیم.
نیویورک تایمز.
حدود پنج خبرنگار
و دو عکاس بودیم.
فکر کنم ۴۵ شبه‌نظامی مسلح
از اونجا محافظت می‌کردن.
دیوار ضد انفجار داشتیم،
مسلسل با خشاب پر.
یه دژ بود. کاملاً شبیه یه دژ بود.
شاهدان عینی می‌گن شبه‌نظامیان شروع به تیراندازی کردن،
و حداقل چهار خارجی رو داخل کشتن.
اما قربانیان لباس غیرنظامی
قبل از تهاجم به عراق،
هنوز این جور قانون نانوشته‌ای وجود داشت
که مثلاً خبرنگاران آمریکایی رو نمی‌کشتند.
کاملاً متفاوت بود. ام، ما هدف بودیم.
دنبال ما بودند.
لیندسی و خبرنگار دیگری به نام جفری سوار ماشین شدند.
تصمیم گرفتند بروند فلوجه.
جای وحشتناکی بود. خیلی خطرناک.
آنها ربوده شدند.
جفری را دیدند و گفتند، یک آمریکایی گرفتیم.
اونو سوار ماشینشون کردن. میدونی، دیگه تمومه.
اولین فکرم این بود که اونو می‌کشن.
واسه همین از ماشین پریدم دنبال جفری و دستشو گرفتم
و گفتم: این مرد شوهر منه.
شوهر منه. همینطور، میدونی.
بلافاصله گفتن: اهل کجایی؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
و البته، آخرین چیزی که می‌خواستی تو عراق باشی
تو اون مقطع، آمریکایی بودن بود.
واسه همین دوتا پاسپورتمو برداشتم
و تونستم زیر لباسم، قایمشون کنم.
ما روزنامه‌نگاریم. من ایتالیایی‌ام. اون یونانیه.
اون نجاتش داد.
نمی‌دونستن باید چیکار کنن.
و آخرش گفتن، باشه، یعنی،
از اینجا برید بیرون.
و گذاشتن بره.
خیلی نزدیک بود.
قبل از اینکه این اتفاق بیفته، فکر می‌کردم شکست‌ناپذیرم.
روزنامه‌نگارها قطعاً هدف قرار گرفتن
بیشتر و بیشتر.
نه تنها کشته، بلکه ربوده شده،
مورد ضرب و شتم قرار گرفته، تهدید شده.
روز به روز بیشتر در سراسر جهان می‌افتد.
که کشته شده.
سر بریده شده.
توسط ارتش سوریه بمباران شده.
برو، برو، برو.
کلاه ایمنی نداره؟
او فناناپذیره.
خدایا، این مثل...
اینجوری نگو.
خدای من، هیچ چوبی نیست.
مواضع روس‌ها کجاست؟
ما داریم به سمتشون میریم.
ما فقط به سمت مواضع روس‌ها میریم.
- ممکنه مین باشه. - اوه، خدای من.
مراقب باش.
یه بار دیگه.
ببین یولیا چطور این کار رو می‌کنه.
اسم من یولیا بوندارنکو هست.
و ۳۰ سالمه.
کمی در مورد زندگیت بگو قبل از اینکه به ارتش بپیوندی.
اوه، حالا می‌دونم که
زندگی خیلی خوبی قبل از جنگ داشتم.
خیلی کتاب می‌خواندم.
خیلی ساده بود
ولی زندگی خیلی خوبی بود.
یولیا یکی از سربازهاست
روز دوم جنگ با او آشنا شدم
که معلم بود.
واکنش به آن عکس از او بسیار زیاد بود.
و، انگار، تجسم بود
بسیاری از افرادی که فقط خودشان را
فدا می‌کنند، با وجود ترسشان.
و ایده‌ی من این است که او را برای یک سال دنبال کنم.
آیا تصور می‌کردی، مثلاً،
ازدواج کنی و بچه‌دار شوی؟
و حالا درباره‌ی آینده‌ات چه فکری می‌کنی؟
نه، واقعاً ترسناکه که آدم بچه داشته باشه
چون می‌دونم
که می‌تونم کارهای متفاوتی انجام بدم.
من از خودم نمی‌ترسم.
اما اگه بچه داشته باشم،
خیلی برام سخت می‌شه.
ما تو کدوم قسمت شهریم
- که همش مورد اصابت قرار می‌گیره؟ - آره.
و کنار یه پایگاه نظامی هستیم.
- آره. - اوه، لعنتی.
- خیلی دور نیست. - نه، نه.
لعنتی.
- نزدیکه. - خیلی نزدیک.
اینجا نمونیم بهتره؟
- آره، احتمالا. - بریم بیمارستان.
بریم بیمارستان؟
بعضی از بهترین داستان‌ها در خطرناک‌ترین جاها هستن.
من باید مدام بسنجم که جونم رو برای چی به خطر می‌ندازم؟
و اغلب اینها غیرنظامی‌ها هستن.
من اینجوری زیر بمباران زندگی می‌کنم...
تمام روز و شب!
اون موشک‌هایی که می‌گید ترکش ندارن.
برای همینه که بمب‌ها کشنده‌ان.
چون این تو بدنت فرو میره و می‌میری.
خونه من رو نابود کردن.
آپارتمان رو نابود کردن، همه چیز رو آتیش زدن.
توی ماریوپل چیزی نمونده، هیچی نیست.
ما در زاپوریژیا بودیم و از مهاجرت مردم از ماریوپل عکس می‌گرفتیم.
و این در زمانی بود که ماریوپل هنوز تحت محاصره بود.
خانواده‌هایی بودند که زیر زمین زندگی کرده بودند
شش هفته.
بیشتر مردم نتوانستند خارج شوند.
و کسانی هم که خارج شدند، کاملاً نابود شده بودند.
صدای گریه دختری را شنیدم.
او و مادرش هفته قبل فرار کرده بودند
و خواهر ۱۸ ساله‌اش را جا گذاشته بودند
چون خواهر ۱۸ ساله‌اش دوستی داشت
که نمی‌خواست ترکش کند.
دختر فکر می‌کرد دیگر خواهرش را نخواهد دید.
و خواهرش یک هفته بعد رسید.
موهامو درست می‌کنم، ناخنامو چک می‌کنم
عزیزم، چطوری؟
جنگ واقعی مثل فیلم‌ها نیست.
شوخی کردن درباره مرگ، درباره قطع عضو...
به ما کمک می‌کنه این لحظه ترس رو رد کنیم.
موقع خواب فکر می‌کنم،
امیدوارم امشب موشکی از پنجره‌ام رد نشه.
چون همه ما توی ساختمون‌هایی خوابیدیم
که می‌دونید، کنار ساختمون‌هایی
بودن که موشک بهشون خورده.
و صرفاً به خاطر شانس در آنجا نبوده‌اید.
♪ اگه خوشحالت می‌کنه ♪
جنگ غیرقابل پیش‌بینیه.
و متوجه می‌شوی که هر لحظه...
می‌تونه آخرین لحظه باشه.
سلام، لِینز.
سلام، مامان.
چطوری؟
خوبم. یخ زدی.
خب قرار بود امروز برم، ولی منع رفت و آمد هست.
مرخصی برای برگشتن به خونه؟ خداییش شکر.
بدشانسی نیار. به لیزا همینو گفتم، اون--
نه، نه، نه، نه، نه، نه،
من که بدشانسی نمیارم.
من فقط خوشحالم که صورتتو می‌بینم.
چون تلویزیون رو روشن نمی‌کنم. آره.
آره. بهتره که روشن نکنی.
اوه، همه‌چی خوبه.
چیزی نیست. همه‌چی خوبه.
ما اینجا کاملاً امن هستیم.
و بعد اون رو می‌فرستادیم برای پدر و مادر. برای ما.
این اتفاق دو بار در روز می‌افتاد تمام مدتی که او در اوکراین بود.
بله، بله. پس چک-این‌های صبح و عصر.
من کوچکترینِ چهار تا دختر هستم،
پس همیشه به خواهرهام نگاه می‌کردم
و دلم می‌خواست با اون‌ها باشم.
- اون کمی... - اون غرغرو بود.
یه جورایی اذیت‌کننده بود، ولی نترس.
انگار از روزی که به دنیا اومد.
شنا یاد نگرفت.
پرید تو استخر و شروع کرد به شنا کردن.
دو تای وسطی همیشه بهش می‌چسبیدن،
و همیشه اذیتش می‌کردن.
وقتی می‌خوابید
که روش نوشته بود: من زشتم.
ظاهراً من یه قوطی نوشابه باز کردم و ریختم رو سرش.
ولی ما همیشه می‌گیم که همین چیزا باعث شد اون چیزی بشه که امروز هست.
- آره. - چون ما حسابی ورزیده‌اش کردیم،
و خیلی بی‌رحم بودیم.
- اون تو جنگ بود. - آره.
پدر و مادرم هر دو
آدم‌های خلاق زیادی
این برای ما جواب داد، و ما کلی دوست خلاق داشتیم.
بدون قضاوت.
فکر می‌کنم این بیش از هر چیز دیگری بود.
من در خانواده‌ای بزرگ نشدم
که آخر هفته‌ها به موزه برن
ما اصلاً اهل کتاب و اینا نبودیم.
می‌دونی، تو خونه‌مون هیچ‌وقت کتاب نداشتیم.
خب، بیشتر مامانمون رو اذیت کرد.
ولی سر زبان‌ها افتاده بود.
و اون قسمت واقعاً، واقعاً سخت بود.
من واقعاً با پدرم مشکل داشتم.
همیشه در تماس بودیم. میرفتم خونه‌اش.
ولی یه عالمه، مثلاً، کینه و رنجش درونی بود.
یکی از مشتری‌ها به پدرم یه دوربین داد، و اون به من دادش
وقتی حدوداً ۱۲ یا ۱۳ سالم بود.
خیلی بهش علاقه پیدا کردم، و فقط تو اتاق تاریک می‌موندم
تا دیروقت شب.
من واقعاً از عکاسی خبری خبر نداشتم.
من روابط بین‌الملل و ایتالیایی در دانشگاه ویسکانسین خوندم،
وقتی فارغ‌التحصیل شدم،
فهمیدم که میشه
و بعد دوربینم شد
برای اینکه وارد و خارج بشم،
می‌تونستم بگم:
می‌تونم بیام تو؟"
پس داشتم سفر می‌کردم
چون دوربین داشتم.
مامان!
- مامان! - آلفرد.
نان بیشتری می‌خوای، آلفی؟
پنیر!
آلفرد، تو هم مثل مامان عکاس می‌شی؟
آره!
بهش اجازه نمی‌دن عکاس بشه!
نگرانی از حملات مجدد نیروهای روسیه.
بیش از پنج هزار و پانصد غیرنظامی
گفته می‌شود در این درگیری‌ها کشته شده‌اند.
لوکاس؟
آره. من فقط...
این رو میذارم کنار.
"لوکاس قطعاً داره آگاه‌تر میشه،"
"ولی اون کلی، مثلاً،" "مکانیسم دفاعی"
"داره که یا کلاً ساکت میشه"
"یا طوری رفتار می‌کنه انگار مهم نیست."
"اون یه جورایی اصلاً حرف نمیزنه" "در مورد هیچ چیزی."
وقتی سمت چپِ تعادلِ کائنات...
معلم گفت آلفرد وقتی مامانِ دیگری...
بچه‌ها گفتند او بعد از مدرسه مامانش را می‌بیند.
- و آلفرد - اوه، عالیه، چرا
چرا این کار رو نمی‌کنی؟
چرا نمی‌کنی؟
- لعنتی. - داشت گریه می‌کرد،
- و سارا باید بغلش می‌کرد. - خدای من.
کمی احساساتی بود.
وقتی فیلم نمی‌گیرم، خیلی خسته و فرسوده می‌شم.
دارم سعی می‌کنم پرونده‌ها رو ببندم،
ویرایش کنم، کپشن بزنم.
همه این‌ها خیلی ضرب‌الاجلیه.
از وقتی جنگ شده،
اون خیلی رفته، می‌دونی.
یک ماه اوکراین،
بعد شاید دو هفته برگشته، بعد شاید
یه سخنرانی یا یه نمایشگاه
و بعد یه کم برگشته.
اسمت مامیه؟ آره، اسمم مامیه.
اگه می‌خوای مطرح بمونی،
اون نگرانشه. سنش داره میره بالا.
میدونی، اگه این کارا رو نکنه،
حتی اگه عکاس فوق‌العاده‌ای باشه،
بهش کار نمیدن.
یکی از ما باید
پل رویترز رو ترک کرد.
این باعث شد بتونیم خانواده داشته باشیم.
- خوبه؟ - آره.
- دوستش داری؟ - مدرسه با اون تماس می‌گیره.
اون کسیه که توی تمام جلسات انجمن اولیا و مربیان شرکت می‌کنه.
اون کسیه که صبح‌ها بچه‌ها رو می‌بره مدرسه.
جوری برنامه‌ریزی کردم که اگه اتفاقی برام افتاد،
اونا پاول رو داشته باشن.
خب، الان هر روز داری تمرین می‌کنی؟
آره.
و هنوزم می‌ترسی؟
اممم. می‌دونی، من، اممم...
تمام این هفته‌ها، نتونستم گریه کنم.
نمی‌دونم چرا، چون ویدیوهای وحشتناکی دیدم،
عکس‌هایی با، ام، آدم‌ها، بچه‌ها...
ام، اما الان فقط عصبانی‌ام،
و الان ترسی ندارم.
می‌دونم که اگه نرم،
- از نرفتن به موقعیت جنگلی پشیمون می‌شم. - پشیمون می‌شی؟
آره، معلومه که می‌شم. من همیشه از همه‌چی پشیمون می‌شم.
اگه پاهاتو از دست بدی، از رفتن پشیمون می‌شی،
پس، منظورم اینه...
می‌دونم.
کسی واقعاً این اسلحه رو دست می‌گیره؟
یا اینجا نگهش می‌دارن؟
ما منتظریم، خانم، برای...
آه، ما منتظریم... دارن آرایش می‌کنن.
خدای من.
دماغه.
قطعاً می‌فهمی که از خط مقدم خیلی دوری
اگه سربازها مجبور بشن
جلیقه‌های ضدگلوله‌شون رو برای رسانه‌ها بپوشن.
اونا فقط می‌خوان فعالیت‌های روزانه ما رو ببینن،
ما چکار می‌کنیم...
من نمی‌تونم تحمل کنم.
بریم یه جای دیگه؟
یه عکس می‌گیرم که خوشحال بشن
چون لباس پوشیدن برای عکس.
احتمالا هر روز خبرنگار میارن اینجا.
حالم خیلی بده، و این نور خیلی بده.
نمی‌خوام توی خط مقدم باشم.
باید که توی خط مقدم باشم.
خیلی خطرناکه توی خط مقدم. چرا ما توی خط مقدمیم؟
خوش اومدید به درون ذهن من.
منطقه جنگی به این معنی نیست
که در هر جای کشور درگیری فعال وجود داشته باشه.
در اوکراین، جاهایی هستن
که بیشتر از بقیه مورد اصابت قرار می‌گیرن.
اوکراین همیشه یکی از مقاصد اصلی
برای رحم جایگزین در سراسر جهان بوده.
وقتی جنگ شروع شد،
اون خانواده‌ها نتونستن بیان
شاید بتونی یکی رو با خودت ببری!
اشکالی نداره اگه صورتتون رو فیلم بگیریم یا نه؟
نه.
- بدون صورت. - بدون صورت. باشه.
و بچه‌ها خوبن.
ولی اگه بچه‌ها تو تصویر باشن اشکالی نداره؟
- کجا نشونش میدن؟ - تو آمریکا.
ما کسی رو تو آمریکا نمی‌شناسیم، پس...
باشه. حداقل اون کسی رو تو آمریکا نمی‌شناسه.
آره، ولی... فقط...
اگه تو اینترنت باشن یا...
ولی... بازم ممکنه پخش بشه.
پدر و مادرش اهل کجا هستن؟
پسر بغل کردی یا دختر؟
یه دختر. اهل برزیل.
این زن‌ها که برای زن‌های دیگه زایمان می‌کنن
یه جورایی مثل فرشته‌ها هستن.
می‌دونی، اونا میان،
که همه نمی‌تونن.
ما یه بچه رو از طریق رحم اجاره‌ای برای آلفرد داشتیم...
و خب، البته، من حس کردم که بهش وصل شدم.
من سال ۲۰۰۹ تصادف رانندگی شدیدی داشتم،
- نفس عمیق بکش. ...که توش پرت شدم
بیرون از ماشین توی بزرگراهی در پاکستان.
کمرم طی سال‌ها بدتر شد،
و بعد از به دنیا آوردن لوکاس،
انگار همه‌چیز از هم پاشید.
وقتی داشتیم فکر می‌کردیم که بچه دوم رو بیاریم،
برای من، اصلا دیگه به نظر نمی‌اومد ممکنه.
- حالت خوبه؟ - آره.
اینجاست که به خودم فرصت می‌دم تا چیزها رو پردازش کنم.
تنها راهیه که می‌تونم
تو این حرفه بیشتر از چند سال بمونم.
این زندگی منه، می‌دونید.
اون همیشه در ماموریته،
با تمرکز و هدفی واحد
در مورد کاری که باید در دنیا انجام بده.
اون به هر قیمتی این کار رو می‌کنه.
وقتی هر کدوم از ما ازدواج کردیم،
پدرهامون ۱۰ هزار دلار بهمون دادن
به عنوان هدیه عروسی.
و گفت: "من هیچ وقت ازدواج نمی‌کنم،
پس اون ده هزار دلار رو می‌خوام برای خرید تجهیزات دوربین."
اواخر دهه ۹۰، من برای آسوشیتدپرس کار می‌کردم.
برای همین سال ۲۰۰۰ به هند رفتم.
شروع کردم به آگاه شدن از مسائل زنان...
...و این واقعیت که بیشتر زنان در سراسر جهان
هیچ حق اولیه‌ای ندارند.
رفتن به افغانستان تحت حکومت طالبان.
به دختران فقط تا حدود ۱۲ سالگی اجازه ماندن در مدرسه داده می‌شود تا زمانی که حدود ۱۲ سال دارند.
زنان حق نداشتند بدون اجازه شوهرشان خانه را ترک کنند
یا بیرون از خانه کار کنند.
خیلی‌ها مورد آزار قرار گرفته بودند یا مجبور به ازدواج اجباری شده بودند.
وقتی اولین بار شروع به کار کردم در افغانستان،
نمی‌توانستم آن عکس‌ها را رایگان بفروشم.
و بعد یازده سپتامبر اتفاق افتاد.
درست زمانی که تمام سازمان‌های خبری
داشتند تلاش می‌کردند تمام آن داستان‌های مختلف را بفهمند
مربوط به پیامدهای
آنچه اتفاق افتاده بود، او این ایده را داشت.
اون گفت که می‌خواد داستان زن‌های جهادی رو بگه.
تصویری واقعی از این جامعه نشون بده
که خیلی‌ها نمی‌دونستن پشت درهای بسته واقعاً چی می‌گذره.
کاری که اون انجام می‌ده،
خیلی‌ها ترجیح می‌دن سیاه و سفید باشه،
که به آدم اجازه می‌ده
عکس بگیره.
ولی اون نه.
بخشی از چیزی که یک عکاس خبری بزرگ رو تعریف می‌کنه
همون چشم و توانایی برای ثبت تصاویر به یاد موندنیه،
اما اینکه بتونی بری بیرون
و داستان رو پیدا کنی، به داستان دسترسی پیدا کنی.
در غرب افغانستان، خیلی رایج بود که یک زن
که می‌خواست خودکشی کنه، خودش رو خیس می‌کرد
با بنزین یا نوعی روغن
و خودش رو آتیش می‌زد، اغلب هم نمی‌مرد.
من حدود یک هفته رو در بیمارستان، در بخش سوختگی،
گذروندم و می‌دیدم، زن پشت زن،
گاهی دختربچه‌ها، که انگار تا مغز استخوان سوخته بودن،
و قبل از دیدنشون، بوی اون‌ها رو حس می‌کردی.
همه اونها مورد آزار قرار گرفته بودن.
و فهمیدم که چرا زن‌ها خودشون رو آتیش می‌زنن.
چون هر چیزی بهتر از زندگی خودشه.
و یادمه که چقدر احساساتی شدم.
نمی‌تونم این کارو بکنم. نمی‌تونم
این درد و این، مثل، آزار رو درونی کنم.
احساس بی‌عدالتی شدیدی داشتم.
فهمیدم که می‌تونم واقعاً با دوربینم و با گزارش‌هام
وارد زندگی زن‌ها بشم.
هوم.
لینزی توانایی خیلی خاصی داره
که به جاهایی بره که مردها اونجا خوشایند نیستن، درسته؟
بنابراین می‌تونه بخش‌های بزرگی از داستان رو پوشش بده
که اون‌ها نمی‌تونن.
اون می‌خواد عکس‌هایی بگیره که تکان‌دهنده باشن
و واقعیت رو تا جایی که می‌تونه نزدیک نشون بده،
به این امید که تأثیرگذار باشه.
وقتی ماما سسی رو ملاقات کردم،
و بچه دوم بیرون نمی‌آمد.
مجبور شد با قایق پارویی به آمبولانس برود،
در آمبولانس در جاده‌های ناهموار
حدود شش ساعت تا به بیمارستان برسد.
وای خدای من!
او بالاخره بچه دوم را به دنیا آورد.
این چیه؟
این همه خون از جفت است؟
در آن زمان، من هیچ اطلاعی از زایمان نداشتم.
- ۶۰/۴۰؟ - بله.
داره کم‌کم از حال می‌ره.
برای همین عکاسی رو متوقف کردم
و به ماماها گفتم: دکتر کجاست؟
خب، توی کل استان فقط یه دکتر هست
و اونم احتمالاً توی اتاقه عمله.
برای همین دویدم سمت بخش جراحی و گفتم:
فکر کنم یه زنی داره می‌میره.
و در این لحظه، من دیگه درگیر ماجرا شدم،
کاری که، می‌دونید، احتمالاً نباید می‌کردم،
ولی داشتم می‌دیدم که یه زنی داره می‌میره.
دکتر بیرون آمد، فشار خونش را گرفت.
و او مرده بود.
در آن زمان، سالانه بیش از ۵۰۰ هزار زن
بر اثر زایمان جان خود را از دست می‌دادند،
و بیشتر این موارد کاملاً قابل پیشگیری بود.
می‌خواستم منتشر شود
تا شاید بتواند تغییری ایجاد کند.
سلام، آلفرد. تو باید هنوز خواب باشی.
تازه ۶:۳۰ است. بیا، بیا.
بیا، بیا.
نه، نه، نه، نه. ساعت شش و نیمه، آلفرد.
زود باش، زود باش. می‌برمت به اتاقت.
گرسنمه.
آره، ولی یه دقیقه دیگه. بیا.
آلفرد.
مامانم... مامانم کجاست؟
مامان سر کاره، آلفرد.
اون پایینه؟
اون توی یه کشور دیگه است،
ولی به زودی برمی‌گرده.
بفرمایید.
ولی باید بگی نوش.
بریتیش ایرویز.
پرواز شماره هشت...
مدت ماموریت‌هاست.
همیشه چالش رابطه‌ی ما همین بوده.
اگه یه هفته باشه، دو هفته، واقعاً مسئله‌ی بزرگی نیست.
ولی وقتی طولانی‌تر میشه، بیشتر از سه هفته همیشه...
اوضاع تو خونه شروع به بهم ریختن می‌کنه.
مواظب باش آلفرد. آخ آخ!
باشه! باشه!
تیک! تیک!
توی دلم، تمام چیزی که می‌خوام اینه که عکس بگیرم.
عذاب‌آوره. مدام شکنجه می‌شم.
انگار جای درستی نیستم.
ولی برمی‌گردم.
قرار بود خیلی خوشحال باشم،
و حس می‌کردم باید اونجا باشم،
و حس می‌کردم روزنامه‌نگار بدی هستم چون اونجا نبودم.
ذهنم همیشه اونجاست که من نیستم.
سلام، لوکاس.
کی برمی‌گردی؟
اوه، حدود ده روز دیگه.
- اوه. - می‌دونم، عزیزم.
این مصالحه دیگه، درسته؟
اون می‌خواد همه کارها رو انجام بده و خونه هم باشه.
و این اصلاً ممکن نیست.
همه چیز عقب افتاده.
ممکنه شنبه برسم خونه.
من پدر بدی هستم. من خبرنگار بدی هستم.
همیشه دارم کوتاه میام.
نمی‌تونم. یکی دیگه رو جایگزین می‌کنم.
نه، نه، نه، نه.
باید همین کار رو بکنی.
اون مدام از من خواسته. این کار آلفرد هست.
منظورم اینه، واقعاً نمی‌خوای...
چرا فقط مادر نباشی؟
بابا، بابا، دوستت دارم.
با آلفرد، ناگهان،
پسرفت شدیدی داشت.
شب ادراری و این چیزها.
آخر هفته یه دور جدید موشک‌ها اوکراین رو بمباران کرد.
این منطقه مسکونی بیشترین آسیب رو دید...
با لوکاس، لحظاتی هست
که موشک‌های اوکراین رو توی تلویزیون می‌بینه.
واقعاً نمی‌دونم چطور میشه جلوی
این اضطرابی که ایجاد میشه رو گرفت.
...تاریکی مطلق، امدادگران شبانه تلاش کردند.
خدای من.
مراقب باش! مراقب باش!
سرتو بگیر پایین، سقف کوتاهه.
اینجا میتونیم فیلم بگیریم، درسته؟
آره، میتونی فیلم بگیری.
بریم. آره.
از این طرف، از این طرف، از این طرف.
سلام.
دارن با توپخونه ما رو می‌زنن.
ما لباس تنمون نیست.
روس‌ها وارد این شهر شدن؟
خدای من. روز بدی رو انتخاب کردیم.
وقتی توی منطقه‌ی جنگی کار می‌کنی،
واقعاً باید زمان‌بندی‌هات رو تا دقیقه حساب کنی.
لینزی از این محدودیت‌ها آگاهه،
اما می‌خواد تا لبه‌ی اون، تا جایی که ممکنه پیش بره،
جایی که هر دو نفرمون حسابی معذب باشیم
از بودن توی اون مکان.
لینزی همینطور ادامه می‌ده و فشار میاره و فشار میاره
تا وقتی به چیزی که می‌خواد برسه.
اوه، خدای من.
لعنت. لعنت. از این متنفرم.
مردم همیشه از من می‌پرسند، و می‌دانم که از لینزی هم همین سوال را می‌پرسند،
آیا به آدرنالین معتاد هستی؟
منظورم اینه که، آیا مثل اینکه، به جنگ اعتیاد داری؟
خیلی کم پیش آمده که کسی بتواند
این کار را برای مدت طولانی انجام دهد
بدون اینکه زندگی‌اش را نابود کند.
تنها کاری که باید بکنی اینه که، مثلاً، به امتیازها نگاه کنی.
طلاق گرفته. طلاق گرفته. طلاق گرفته.
رابطه نادرست دارد. زیاد نوشیدنی می‌خورد.
در یک نمایش عظیم قدرت که از زمان جنگ سرد دیده نشده بود...
فکر می‌کنم چیزی که به آن معتاد هستی
بزرگی آن است.
احتمالاً بزرگترین جنگ زمینی
که اروپا از زمان جنگ جهانی دوم به خود دیده است.
این کشورها، خیلی سریع تغییر می‌کنند.
نیروهای اوکراینی این ماه خرسون را پس گرفتند.
مثل تاریخ در حالت سریع است.
همه چیز شتاب گرفته است.
شگفت‌انگیز است که در میان آن باشی.
جاوید اوکراین!
هوای خالص تنفس می‌کنی.
وقتی دارم چیزی رو پوشش می‌دم
که می‌دونم به تصویر تاریخی
احساس الهام و هیجان می‌کنم.
سقوط طالبان.
جنگ عراق.
دره کورنگال در افغانستان.
وقتی خواستیم بریم
اونجا جایی بود که آمریکا
توی کشور.
پنتاگون اجازه نمی‌داد
اما برای خبرنگارها همچین
هر روز،
دسته‌ها مجبور بودن برن بیرون و گشت‌زنی کنن.
لینزی به جای حمل اسلحه،
دوربین و لنز داشت
که همه جا بهش وصل بود.
انگار طبق ساعت کار می‌کرد، در مسیر بازگشت،
بهشون شلیک می‌شد.
اگه از نظر بدنی به اندازه کافی آماده نبودن،
ما رو به خطر می‌انداختن.
اما اون دو تا زن...
خیلی سرسخت بودن.
خیلی زود اعتماد ما رو جلب کردن.
حدوداً دو ماه با این بچه‌ها بودیم
و صحبت‌های مختلفی داشتیم،
از زندگیشون حرف زدیم،
بهمن سنگی
که هر دو در آن مشارکت داشتند.
ایده این بود
وسط قلمرو طالبان،
با این فرض که طالبان به ما شلیک کنند
تا ارتش آمریکا بتواند متقابلاً شلیک کند،
و اساساً
ما می‌توانستیم یکی را
به سمت آن، تمام شد.
تمام شد.
ما تیم هتینگتون رو داشتیم.
اون با یه گروهان بود.
لینزی و الیزابت، پیش من مستقر بودند.
و می‌دونستیم قراره اتفاقی بیفته.
فقط نمی‌دونستیم کی قراره اتفاق بیفته.
نمی‌دونستیم از کجا قراره بیاد.
درخت‌ها مانع می‌شدند که هیچ‌وقت دشمن رو ببینی.
انگار داشتی با ارواح می‌جنگیدی.
تمام مدت،
لینزی، نمی‌خوام بگم التماس می‌کرد،
اما اون خیلی سمج بود.
می‌خواست جایی باشه که درگیری احتمالاً اتفاق می‌افته.
و تقریباً به محض اینکه لینزی اونجا رسید،
دره منفجر شد.
تو اون لحظه خیلی آشفته بود.
گلوله از هر طرف می‌اومد.
از سه طرف مورد کمین قرار گرفتیم.
سه نفر افتاده بودن.
و بعد دیدم که بیرون میان و کیسه جسد رو حمل می‌کنن.
شروع کردم به گریه کردن،
وایسادم و گفتم: اشکالی نداره؟
یعنی می‌تونم، می‌تونم عکس بگیرم؟
و اون گفت: آره.
خیلی چیزها از سربازامون می‌خوایم
در سن خیلی خیلی کم.
احتمالاً همون چیزهایی رو می‌پرسی
که من هر شب می‌پرسیدم، من اینجا چیکار می‌کنم؟
ملت ما باید بفهمند هزینه‌ی جنگ چقدره.
کاری که لینزی و هر کسی تو اون شغل انجام می‌ده،
فکر می‌کنم حیاتیه.
این فقط یه شغل نیست.
تقریباً یه وظیفه‌ست یا یه رسالته.
جنگ همیشه خیلی دور به نظر می‌رسه
به خاطر ممنوعیت عکاسی از
تابوت‌هایی که به آمریکا برمی‌گردن.
قیمتی که هزاران خانواده پرداخت کردن
و هیچ‌وقت ثبت نمی‌شه،
یا چون سانسور می‌شیم
یا اونجا نیستیم یا اجازه انتشار نداریم.
من با این موافق نیستم که باید جنگ رو سانسور کنیم.
وقتی تصمیم می‌گیریم کشوری رو اشغال کنیم،
مردم باید عواقبش رو درک کنند.
اونا رو به اینجا آوردن.
زن‌ها و مردها اینجا نگهداری می‌شدن.
بهشون گفته شد که دیدگاه‌های سیاسیشون رو عوض کنن...
و هرگونه شکایت علیه روسیه رو پس بگیرن.
ما نمونه‌هایی برای تجزیه و تحلیل DNA گرفتیم.
از ماسک گازی استفاده می‌کردن که به کلاه وصل بود.
چوب، لوله...
فریادها پیوسته بود.
بازجویی‌ها دائمی بود.
روزهایشان را مشخص می‌کردند.
تمام این پوشش خبری، مدرک به جامعه بین‌المللی ارائه می‌دهد
درباره اینکه روس‌ها چگونه با مردم رفتار کردند و با مردم برخورد کردند و مردم را کشتند.
خانواده‌ات را خودت دفن کردی؟
یک سرباز کمکم کرد.
نوبتی این کار را کردیم.
ما تا الان بیش از ۵۰۰۰ جنایت جنگی ثبت کرده‌ایم.
الان چه احساسی داری؟
فکر می‌کردی هنوز اینجا باشی؟
اِ...
روزای اول، امیدوار بودم که، اِ...
جنگ تموم بشه شاید چند ماه دیگه.
و حالا می‌فهمم که...
ممکنه سال‌ها و سال‌ها طول بکشه.
دو هفته اول یا ده روز اول،
نمی‌دونستم کی هستم.
برام وحشتناک بود چون می‌دونم که من یه معلمم،
من یولیا هستم، من یه دوست، من یه دخترم.
اوه، چی باید بگم؟ تا وقتی دوباره همدیگه رو ببینیم.
به تو که میگه "خوش برگشتی خونه."
هر روز دعا می‌کنم.
دارم جانمازمو بهش نشون می‌دم.
و عکس لالم؟
چه صورت بزرگی.
منم همینطور. وقتی همسن تو بودم، صورتم بزرگ بود.
آخی.
حالا می‌دونم کی هستم.
دوستان جدیدی پیدا کردم. خانواده جدیدی دارم.
فکر می‌کنم آدم دیگری شده‌ام.
البته که آدم دیگری شده‌ام نسبت به قبل از حمله.
باید بفهمی اگر به تمام دردهایت توجه کنی،
واقعاً دیوانه خواهی شد.
پس فقط آن را رد می‌کنی.
تعداد داستان‌های سختی که انجام داده‌ام،
خیلی زیاد است.
و من فکر می‌کنم همه این‌ها کجا زندگی می‌کنند
در سر و قلبم.
می‌دونی، انگار می‌دونم اونجا هست،
و می‌دونم که خیلی...
روشمند در موردش صحبت می‌کنم، اما نگاه کردن بهش سخته.
یه جور عجیبیه... یه جور عجیبیه که اینطوری زندگی کنی
چون... مثلاً لینزی،
مثل اینکه اون داره می‌بینه،
داره درد زیادی می‌بینه، اغلب هر روز.
پس شما اساساً خودتون رو شرطی می‌کنید
که انگار، بذاریدش توی یه جعبه،
می‌دونید، کلید رو بچرخونید.
شاید لوکاس باید این رو برای شام داشته باشه.
نه.
مامان عاشق این شام میشه، آلفرد.
این منو خوب نشون میده. حالا!
مشتاق دیدنشی؟
- آره. - هوم؟ چقدر؟
- بیشتر. - بیشتر از چی؟
هر چیزی.
اون یه زحمتکشه...
عکاسه و زحمتکش.
اوه. اون کیه؟
مامان.
می‌دونستی؟
- می‌دونستی دارم میام؟ - آره.
مامان!
مامان! مامان! مامان!
هیجان‌زده‌ای، آلفرد؟
می‌بینی چقدر سریع یه ابرقهرمان شد.
خیلی نوآورانه است.
از وقتی من رفتم اینجوری شده یا...
منظورت چیه؟ خب، هیجان‌زده است.
نه. اوه!
مراقب چشمام باش.
مامان بدون چشمام چی میشه؟
هیچی.
دقیقا.
لوکاس؟
سلام بابا.
سلام مامان.
سلام!
سلام عزیزم. سلام.
اوه، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
- مامان. - سلام.
بهترین روز زندگیمه.
آرزو می‌کنم همیشه تو رو داشته باشم.
- من رو داشته باشی؟ - آره.
- خونه. - هیچ وقت دیگه نری.
می‌دونم، ولی مامان باید سر کار بره.
تو... تو دیگه هیچ وقت لازم نیست بری سر کار.
واقعا؟
- باید برم عزیزم. - آخرین باره.
- دیگه سر کار نمیری؟ - آره.
یه روز، دیگه کافی نیست؟
منظورم اینه که یه روز سخته.
- ولی... - خب، سه روز چطور؟
دیگه تموم. سه روز. یه...
یه، دو، سه. همین.
- برمی‌گردی؟ - و من برمی‌گردم؟
آره.
یعنی بستگی داره کجا برم.
بعضی جاها که میرم، خیلی دوره.
پس اگه برم برای...
میدونی، بعضی وقتا سه روز طول میکشه تا من
حتی به جایی که میرم برسم، میدونی؟
منطقیه؟
نظرت چیه بری به نزدیکترین جا؟
منظورت اینه که من لندن کار کنم؟
- نه. - هوم، نمیتونم این کارو بکنم.
تو.
یعنی، اون نیاز داره، مثل، یه والیوم همون چیزیه که نیاز داره.
یعنی، من نمی‌دونم
چطور کسی می‌تونه ۲۴ ساعته باهاش سر و کله بزنه.
اون واقعاً، مثل... خیلی پر انرژیه.
فکر می‌کنم نیاز داره، می‌دونی، یه کم تغییر.
اون نیاز داره که تو یه محیط آروم باشه.
آره.
ما عمیقاً صحبت کردیم درباره اهمیت، می‌دونی،
پوشش دادن اوکراین، و من باهاش موافقت کردم
و گفتم فکر خوبیه
که این کارو بکنه.
فکر نمی‌کردم اینقدر طول بکشه
اینجوری بگم.
مسئله اصلی که باید خیلی مراقبش باشیم
اینه که شروع کنیم به داشتن زندگی‌های کاملاً جدا از هم.
پل، من... من فقط... من بودم...
قبلاً هم این اتفاق افتاده.
اون ساکت شد،
و ما دوران خیلی سختی رو گذروندیم،
و خب، ما خیلی کار کردیم.
"فیبی، دوستت دارم،
ولی کارم زندگی منه،
و الان باید همین کارو بکنم."
و من میگم: "کارت، زندگیت؟
چطور میتونی اینو بگی؟"
و بعد میگی، ام، "داره منو تیکه تیکه میکنه."
شبیه حرفاییه که با هم زدیم.
لوکاس، فردا بعد مدرسه کاری نداری؟
دوباره گربه سیاه میخوای؟
برای مهمونی شام شنبه؟
چرا... چی شده؟ چرا داری تشنج می‌کنی؟
چطور انقدر می‌خندی؟
آلفرد حرف می‌زنه، می‌دونی،
همه‌ش وقتی داری میای.
اوه.
سلام، کلوچه‌ی کوچولوی من.
الان زمان رو می‌فهمه،
و به طرز عجیبی بهت وابسته شده.
وقتی رفته بودم ۱۰ ساله شدی؟
الان چند سالته؟
هنوز نه.
واقعا؟ به همه میگی پنج سالته؟
تو نزدیک پنج سالته.
فقط یه حدی از چیزها رو میتونم کنترل کنم،
- میدونی. - آره، میدونم.
ولی برنامه ای ندارم که بخوام دوباره
یه دوره چهار تا شش هفته ای برم.
نه، فعلا نه.
درست بعد از اینکه ازدواج کردیم،
اون گفت: "باشه، بیا یه خانواده تشکیل بدیم."
و من گفتم: "عمراً."
اون بدون اینکه من یه جورایی هلش بدم، این کار رو نمی‌کرد.
من همیشه خودم رو با یه خانواده تصور می‌کردم
چون با یه خانواده خیلی دوست‌داشتنی بزرگ شدم.
ولی، ام، مثلاً، نه الان، می‌دونی،
من تقریباً در اوج شغلم بودم.
من هیچ عکاس زن دیگه‌ای رو نمی‌شناختم
که بچه داشته باشه.
نمی‌تونستم تصور کنم زندگیم چطور می‌شه.
پل خیلی جدی بود.
می‌دونی، داشتیم شام می‌خوردیم،
و اون فقط گفت: "می‌دونی، من یه خانواده می‌خوام."
من کاملاً درک نمی‌کردم که چقدر سخته،
به خصوص با شغلش.
برای مرده راحت‌تره که بچه داشته باشه،
تو یه دفتر رو اداره می‌کنی، لازم نیست جایی بری،
مشکلی واقعاً نیست، درسته؟
و فکر می‌کنم منم اون موقع یه کم اینطوری بهش نگاه می‌کردم.
اساساً مذاکره کردم که اول ژانویه ۲۰۱۱،
قرص‌هام رو قطع کنم.
همین کار رو هم کردم، ولی هیچ‌وقت به خونه برنگشتم.
رفتم سودان جنوبی...
...به عراق.
و بعد بهار عربی شروع شد.
اعتراضات گسترده علیه فساد دولتی،
سرکوب سیاسی.
تظاهرات مشابهی سر برآورده‌اند
در یمن و الجزایر.
حالا داره پخش میشه
در سراسر منطقه، بخصوص لیبی،
جایی که معمر قذافی یکی از
رژیم های منطقه رو اداره میکنه.
من سالها خاورمیانه
و شمال آفریقا رو پوشش داده بودم،
و گفتم، میخوام برم لیبی.
اواخر فوریه ۲۰۱۱ بود.
من در بنغازی مستقر بودم
و پوشش دادن این نوع
دولت موازی که توسط جوانان
در شرق لیبی برپا شده بود.
ما جلو رفتیم
با گروه اول داوطلبان.
ارتش قذافی به طور تصاعدی
تسلیحات، فناوری و جنگجویان آموزش‌دیده بیشتری داشت.
صدای هواپیما می‌آید.
جایی برای پنهان شدن نبود.
زمین کاملاً صاف بود
هر روز. وحشتناک بود.
دو هفته بود که در خط مقدم بودم.
هر روز. کاملاً زیر آتش بودیم.
به سردبیرم زنگ زدم و گفتم: "باید از اینجا بروم."
و او گفت: "باشه."
و تیم در آن زمان آنتونی شرید بود،
استیو فارل، تایلر هیکس.
تایلر هیکس، برای بقیه دنیا،
یکی از مشهورترین و جسورترین عکاسان جنگ است.
تایلر هیکس، برای من، کسی است که با او بزرگ شدم.
من اون رو از ۱۳ سالگی می‌شناسم.
من فریلنسر بودم، اما تایلر کارمند رسمی بود،
و عکاس اصلی روزنامه نیویورک تایمز بود.
و سردبیر بهش گفت: فکر می‌کنم باید بمونی.
برای همین من گفتم: باشه، من پیش تایلر می‌مونم.
یعنی، تایلر رو تنها نمی‌ذارم.
به هر دلیلی که اون روز بود،
یه حس بدی بهم دست داد.
اوضاع در خط مقدم
خیلی پرتنش شده بود.
و تمام این گلوله‌های توپخانه
دقیقا داشتند به موقعیتی که ما بودیم برخورد می‌کردند.
محمد، راننده ما،
شروع کرد به گرفتن تماس از برادرش.
نیروهای قذافی توی شهر هستن.
باید زودتر از اینجا خارج بشین.
و قذافی بارها به ارتش خودش گفته بود،
اگه خبرنگاری دیدین، جاسوسن،
و باید اعدامشون کنید.
دارن دروغ پخش می‌کنن
همه‌مون خبرنگاریم که غیرقانونی وارد شدیم.
دارم دیوونه می‌شم.
اما نمی‌خوام چیزی بگم چون تنها زنم.
و محمد شروع کرد به داد زدن،
انگار که می‌گفت: "باید از اینجا بریم."
و وقتی به جاده اصلی رسیدیم،
خیلی دور،
سربازهای کوچولویی رو دیدم.
و گفتم: "بچه‌ها، نیروهای قذافی جلو هستن."
به ایست بازرسی می‌رسیم.
نیروهای قذافی، انگار که اسلحه‌هاشون رو نشونه گرفته بودن، فریاد می‌زدن،
"بیا بیرون! وایسا! وایسا!"
محمد ماشین رو نگه داشت، در رو باز کرد و فقط، انگار،
دستاش رو بالا برد و گفت، "صحافین." خبرنگار.
نیروهای قذافی همه جا بودن.
من داشتم مستقیم به لوله تفنگ نگاه می‌کردم
و به سمت راست نگاه کردم، و تایلر رو دیدم،
آنتونی، و استیو که همگی التماس می‌کردن.
و راننده جوان ما، محمد،
اون رو اعدام کردن.
من مسئولیت عملیات رویترز رو در هند، در دهلی بر عهده داشتم.
تلفنی از...
فکر کنم عصر بود...
از نامزد تایلر، نیکی، داشتم که می‌گفت:
خبری از، اممم،
از لینزی یا تایلر داری؟ گفتم نه.
اون موقع...
من... من خونه بودم،
ولی داشتم می‌رفتم خونه مادرم،
و صندوق صوتم رو چک کردم.
مدیر عامل نیویورک تایمز
برام پیام گذاشته بود که باهاش تماس بگیرم.
زنگ زدم و اون گفت، ام، "خانم اداریو.
ما، ام، خبرهای غم‌انگیزی داریم."
تلفن از دستم افتاد.
گذاشتم مسئول پذیرشم باهاشون حرف بزنه
چون من، من واقعاً نمی‌تونستم...
باهاشون حرف بزنم و بعد برگردم...
اون خانم بهم گفت:
"اوه، لطفاً بس کنید. اشکالی نداره. فقط برید خونه.
مهم نیست کی موهامو کوتاه کنی.
گفتم: باید این کارو بکنم.
انگشتای پام، فکر کنم پای راست،
جایی که فشار میارم،
از بس که مدام
پام رو توی زمین فشار می‌دادم،
چروکیده شدن.
هیچ خبری از چهار روزنامه‌نگار نیویورک تایمز نیست.
لینزی آداریو جزو مفقودین است.
در یک مصاحبه اختصاصی با همسرش صحبت خواهم کرد. در ادامه.
و پسرش و بقیه رو پیدا کنن
و سالم برگردوننشون و لینزی من رو
می‌دونید، برگردونن اینجا.
این اولین آدم‌ربایی نبود.
و خیلی از آدم‌های دیگه مرده بودن.
منظورم اینه که بی‌خواب بودم.
می‌خوام بگم، می‌دونید، باید برگردید اینجا
چون، می‌دونید، باید بچه داشته باشیم.
می‌دونید، این، این، ام...
من سعی کردم، می‌دونید، بگیرم...
- روزی که پل رفت... - داشتم می‌رفتم...
من تا اون موقع اصلاً گریه نکرده بودم.
اون اومد و من صورت پل رو دیدم،
و وقتی حرفش رو شنیدم، شروع کردم به گریه کردن.
نمی‌دونستم زنده‌ست،
مرده، یا مورد شکنجه قرار گرفته...
اون لحظه شاید بدترین زمان کل عمرم بود.
سه روز اول، خیلی خشن بود.
همه مون چشم‌هامون بسته بود و دست‌هامون بسته بود.
واقعاً داشتن ما رو لت و پار می‌کردن.
از بین تایلر، آنتونی و استیو.
یه نفر بود که داشت صورتم رو نوازش می‌کرد
و هی یه چیزی رو تکرار می‌کرد،
منم گفتم: "آنتونی، چی میگه؟"
گفت: "امشب می‌میری."
چند ساعت در امتداد خط مقدم رانندگی کردیم
از میان این دهکده‌های بسیار متخاصم که وفادار به قذافی بودند.
هر بار که در ایست بازرسی سرعت کم می‌کردیم، جمعیت می‌آمد و سعی می‌کرد ما را
یک سرباز کنار من بود،
که داشت سعی می‌کرد از ماشین بیرون بکشد و کتک بزند.
و همه جام رو ضربه میزد.
اولین فکرم این بود که
فقط نمی‌خوام من شکنجه بشم.
ویراستارهای نیویورک تایمز می‌گن آخرین بار سه‌شنبه صبح
با روزنامه‌نگارهاشون در تماس بودن.
ما نمی‌دونستیم زنده‌ان یا مرده.
من ۲۴ ساعته بیدار بودم
و با افراد مختلف صحبت می‌کردم،
با رئیس‌جمهور ترکیه و نخست‌وزیر...
اول از همه برای اینکه بفهمم زنده‌ان یا نه
و بعد سعی کنیم بیرونشان بیاوریم.
ما را به این اتاق آوردند و روی قالیچه‌ نشاندند.
چشم‌بندهایمان را باز کردند
و همه داشتیم به همدیگر نگاه می‌کردیم.
و او گفت: خب، حالا امن هستید.
دیگر شما را نمی‌زنیم.
و همه فقط داشتند گریه می‌کردند.
تقریباً همه نابود شده بودند.
یکی از مقامات لیبی
تلفن همراهش را به من داد،
و من گفتم...
و گذاشتمش رو گوشم، و صدای پل بود.
اون اساساً گفت، اِاِ، "آزاد میشین،
و من تو تونس ملاقاتت می‌کنم."
هر چهار روزنامه‌نگار نیویورک تایمز
که شش روز اسیر و زندانی بودند آزاد شدند.
اون خیلی بهم ریخته بود. فکر کنم همه‌مون بودیم.
خیلی گریه کرد، و خیلی احساسی بود.
شما با ترس از دست دادن جانتون در حین انجام وظیفه روزنامه‌نگاری روبرو شدید.
در خط وظیفه روزنامه‌نگاری.
مورد اذیت قرار گرفتی؟
مورد شکنجه قرار گرفتم. ام، بارها مورد شکنجه قرار گرفتم.
- چند بار؟ - تقریباً هر بار که...
هر بار که نیروهای جدید می‌دیدیم.
پس او کاملاً بازگو می‌کند که چه اتفاقی افتاده،
و، و فکر می‌کنم این خیلی کمک کرد.
درباره چیزهایی که فکر می‌کنی صحبت کردیم،
تأثیری که احساس می‌کنی داری
با گرفتن این عکس‌های فوق‌العاده تأثیرگذار
و آگاه کردن دنیا از خطرات،
مخصوصاً زنان، بلکه مردمی که در خطر هستند.
آیا ارزشش را دارد؟
سوال سختی است.
منظورم این است که، من قطعاً در میانه این
با... وقتی چشم‌بند زده بودند و دست‌بند بسته
و به صورتم مشت می‌زدند، گفتم: چرا این کار را می‌کنم؟
کی به لیبی اهمیت می‌دهد؟ من چرا به لیبی اهمیت می‌دهم؟
می‌دانید، این‌ها سوالاتی هستند که بارها از خودم پرسیدم.
انجامش می‌دهم چون به آن باور دارم. اما آیا ارزش جانم را دارد؟
آیا انجام این کار برای کسانی که دوستشان دارم ارزشش را دارد؟
سوال سختیه.
یه کم طول کشید.
فکر می‌کنم تعداد آدم‌هایی روی کره زمین
که می‌تونن درک کنن ما چطور زندگی می‌کنیم،
و چرا این کار رو می‌کنیم، خیلی کمه.
ما آخرین اخبار رو دنبال می‌کنیم در مورد داستان دو روزنامه‌نگار
که جانشون رو برای پوشش این خبر گذاشتن.
دیروز کشته شدن موقع پوشش خبری جنگ در لیبی.
کریس هوندوروس و تیم هترینگتون مورد اصابت قرار گرفتن...
تیم هترینگتون من باهاش تو کورانگال بودم.
و کریس هاندروس کسیه
مرگ تیم و کریس من رو بهم ریخت
به شکلی که گروگان گرفته شدن خودمون من رو بهم نریخت.
نمی‌تونستم بفهمم چطور ما زنده موندیم
و اونا نموندن.
داشتم می‌گفتم "لعنت به این.
دیگه بسه. دیگه مرگ کافیه."
باید عقب می‌کشیدم و خودم رو جمع و جور می‌کردم،
از نظر احساسی می‌فهمیدم
چقدر می‌تونم تحمل کنم
یه روز، تلفنم زنگ خورد.
گفت، من عضو هیئت مدیره
شرکت مرک، شرکت داروسازی هستم.
می‌خواهم داستانی درباره ماما سسی بگم.
گفت وقتی اون داستان منتشر شد،
یک نسخه از اون داستان رو گذاشتم
جلوی همه اعضای هیئت مدیره
و اونا با اتفاق آرا تصمیم گرفتن ۵۰۰ میلیون دلار کنار بذارن
من شاهد مرگ خیلی از زن‌ها هستم. شاهد مرگ خیلی از آدم‌ها هستم.
و به نوعی، احساس کردم چیزی از این اتفاق به دست اومد،
و شاید بتونه به مردم کمک کنه.
هیچوقت به داشتن خواهری که
عکاس جنگه عادت نمیکنه، درسته؟
- چون در اون صورت هیچوقت - نمی‌تونی به کارت ادامه بدی.
چون دیگه هرگز قادر به ادامه نخواهی بود.
- انگار که... فایده‌ش چیه؟ - نمی‌شه. درسته.
اون می‌دونه که من نگرانشم.
ازش پرسیدم: "تو برنمی‌گردی، نه؟"
"آره. شاید تو ماه اوت."
خب ما... مکالمه همونجا تموم شد چون...
چیکار می‌کنی؟ بهش می‌گی که نمی‌تونی بری.
- مدرسه چطور بود؟ - خوب.
- آره؟ - آره.
قراره از آقای بولارد زنگ بزنیم؟
- نه. - پولارد.
مگه اسمش پِیسون بولارد نیست؟
- آره. - آره. می‌بینی؟
یه چیزی رو می‌دونم.
یکی از معدود چیزایی که در مورد مدرسه می‌دونی.
لوکاس، از من دفاع کن.
حداقل حالا می‌دونی مدرسه کجاست.
اوه. من می‌دونم مدرسه کجاست.
من همیشه می‌دونستم مدرسه کجاست.
نمی‌دونم کلاس‌هاشون کجاست،
ولی می‌دونم مدرسه کجاست.
منظورم اینه که وقتی مامان سر کاره، تو داری نتفلیکس می‌بینی.
آره. ممنون لوکاس.
منظورم اینه که من دارم سخت کار می‌کنم.
اون خیلی سرش تو تلفنه.
لوکاس، چطور ممکنه وقتی بهت زنگ می‌زنم جواب ندی؟
تنها باری که بهم پیام دادی وقتی اوکراین بودم
این بود که ازم خواستی پول به حسابت بریزم.
بعد من ازت می‌پرسم حالت چطوره.
دلت برام تنگ شده؟ دوستت دارم. جواب نمی‌دی.
لوکاس گفته که نمی‌خوام بری.
و تو باید برگردی اوکراین.
اگه لوکاس، که به ندرت چیزی بروز میده، اینو بپرسه،
حتماً داره بهش فکر می‌کنه.
مردم فکر می‌کنن، چطور می‌تونی به عنوان یه مادر هنوز بری جنگ؟
یه چیزی هست که خیلی بزرگتره از همه ما.
و فکر می‌کنم اون چیز، آدم رو
چیزی که اولش مثل اینه که امتحانش کنی، یه کم درگیرش بشی،
بعد تبدیل میشه به یه ماموریت،
بعد زندگی تو میشه.
و بعد تبدیل میشه به یه مسئولیت.
۸۶۹ کشته در هشت سال جنگ.
میدانی نبرد برای بیش از ۲۰ سال.
ده ها هزار پناهجو فرار کرده اند...
بیش از ۱۰ هزار نفر در یمن جان باختند.
دو میلیون نفر دیگر آواره شده اند.
میلیون ها نفر در آستانه گرسنگی.
همه قربانیان جنگی که دنیا نادیده گرفته است.
مردم تمایل دارند که از یاد ببرند.
وظیفه من این است که مردم به توجه کردن ادامه دهند.
بیشتر دوران شغلی ام را وقف افغانستان کرده ام.
و من دوباره در آن کشور بودم
وقتی طالبان برگشت
و دوباره از دیدها پنهان شد.
تمام چیزهایی که پوشش داده بودم.
اسمش چیه؟ سلام.
برنامه‌ها و بودجه
و آموزش،
من بیش از ۲۰ ساله که جنگ رو پوشش دادم
و باورم نمیشه
داریم چی رو الان می‌بینیم.
خبرنگاران خارجی
تقریباً کاملاً از ورود به غزه منع شدن.
گاهی واقعاً احساس درماندگی می‌کنم.
باید خودم رو متقاعد کنم
اگر بهش باور نداشتم.
و اگر باور نداشتم که ارزشش رو داره
هزینه‌ای که از عزیزانم می‌گیره.
اینجا خیلی داغونه.
- صبر کن. - این یه عکاسیه. ببین.
وایسا! وایسا!
این فوق‌العاده‌ست.
مراقب باش کجا قدم می‌ذاری.
عروس و داماد، شما رو به سالن مراسم دعوت می‌کنیم.
...با شجاعت و با هم، این قدم رو بردارید.