‫ما خیال می‌کنیم داریم ‫از دلمون محافظت می‌کنیم،
‫ولی در واقع داریم حبسش می‌کنیم.
‫ترسمون رو بهانه می‌کنیم، ‫به وسواسمون عادت می‌کنیم.
‫ولی عشق راستین طبق برنامه پیش نمی‌ره. ‫معمولا وقتی آدم بی‌خیال شده پیداش می‌شه.
‫وقتی بالاخره یاد می‌گیره به خودش بخنده، ‫عشق در خونه‌اش رو می‌زنه.
‫داستان من از بچگیم شروع می‌شه. ‫تو خونه‌ای کاملا افسانه‌ای.
‫آسلی!
‫یه دقیقه وایستا!
‫- هنوز تکالیفت رو شروع نکردی؟ ‫- باشه مامان.
‫عزیزم، باز این فیلم رو می‌بینی؟
‫- عزیزم. ‫- وایستا، هنوز بهترین جاش مونده.
‫قشنگ‌ترین هدیه روز ولنتاین دنیا.
‫من هم عین شما روز ولنتاین عروسی می‌کنم ‫و این‌جوری پایکوبی می‌کنم.
‫- اول تحصیلاتت رو بکن خانم جوان. ‫- می‌تونم جفتشون رو انجام بدم.
‫واقعا؟
‫- حرکاتمون رو حفظ کردی؟ ‫- آره.
‫- بیا به بابا نشون بده. ‫- چرا دور نمی‌زنی؟
‫مامان می‌خواد دور بزنی.
‫سیجوش.
‫صبح به خیر عزیزم. ‫گرسنه‌ای عزیز دلم؟
‫بیا، بریم بهت غذا بدم.
‫می‌گه «صبح به خیر.»
‫«صبح به خیر ییلدریم.»
‫صبح به خیر.
‫- صبح به خیر. ‫- وای، این کلاه...
‫- بذار بیگل‌ها رو بهت بدم. ‫- الان میام، باشه؟
‫نگران نباش.
‫[کاخ عشقم] ‫[پلاک چهارده]
‫- صبح به خیر. بیگل‌ها رو هم آوردم. ‫- بیا. وای، کلی باهات حرف دارم.
‫عه، واقعا؟ پس اصلا وقت تلف نکن. ‫همه‌چی رو برام بگو.
‫- امروز با ییلدریم دیدار دارم. ‫- نه بابا! وایستا ببینم!
‫- قهوه؟ ‫- حتما.
‫مگه طرف خیلی خجالتی نبود؟ ‫چی شد؟
‫خب، الان چند وقته که صحبت می‌کنیم.
‫حرف‌هامون دارن شخصی‌تر می‌شن.
‫وایستا ببینم، به هم ابراز علاقه کردین؟ ‫خیلی خوشم میاد!
‫معلومه که یه‌راست به این فکر می‌کنی. ‫نه، معلومه که نه.
‫پس چی؟ منظورت از «شخصی» چیه؟
‫چون تو برنامه آشنا شدیم، ‫از خودم براش گفتم...
‫تا اشتباه برداشت نکنه. ‫مثلا گفتم «از بس همیشه به فکر کار بودم...»
‫«که از عشق و عاشقی جا موندم.» ‫معلوم شد اون هم همین‌جوریه.
‫این‌ها رو ول کن. بهش گفتی ‫خیلی شیفته روز ولنتاینی؟
‫معلومه که نه. واسه چی باید بترسونمش؟ ‫می‌خواستم چی بگم؟
‫«قبلا عاشق شدم، ولی هیچ‌وقت ‫تا چهاردهم فوریه دوام نیاوردیم»؟
‫ببین، من باور دارم امسال طلسمت رو می‌شکنه. ‫واقعا حسش می‌کنم.
‫امیدوارم. چیزی نمونده بالاخره...
‫- راه والدینم رو ادامه بدم. ‫- زود باش، بلند شو!
‫- پیروژ منتظره. ‫- هنوز آماده نیستم.
‫تو برو، من بعدا میام. ‫باید لباس مخصوصم رو تحویل بگیرم.
‫«سلام آقای ییلدریم، لطفا استخدامم کنین.» ‫این کت مال یکی از بدترین...
‫دیدارهای عمرمه. می‌سوزونمش. ‫از روز اول پیام خیلی بدی می‌رسونه.
‫این یکی واقعا قشنگه. ‫به کفشم نمیاد، ولی بدک نیست...
‫چه چای خوبی شد. ‫رنگش حرف نداره.
‫- جفتمون داشتیم می‌مردیم! ‫- خدا عذاب‌دیدگان رو دوست داره پیروژ.
‫من رو ببین، چطورم؟
‫جریان چیه، داری می‌ری عروسی؟
‫دیدار عاشقانه دارم.
‫عروسمون داره می‌ره... ‫حالا همه‌چی دست سرنوشته.
‫آره، عروسمون بی‌وقفه ‫داره شکست می‌خوره.
‫مدام زمین می‌خوره. بوم، بوم.
‫تا امروز مدام بهانه آورده. ‫کار، بیماری مامان...
‫- به هر حال، بالاخره دیدار می‌کنیم. ‫- من اصلا نمی‌فهمم چطور زن عاقل...
‫و شاغلی چون تو ‫با یکی تو یه برنامه آشنا می‌شه.
‫برنامه عادی نیست.
‫ضمنا، آشنایی عادی با مردم ‫به چه دردم خورد؟ هیچی.
‫تو کافه آشنا شدیم، جواب نداد. ‫دوست‌هامون آشنامون کردن، جواب نداد.
‫ولی این دفعه باور دارم. ‫والدین خودم روز ولنتاین عروسی کردن.
‫- من حاصل عشقم. امسال وقتشه. ‫- ولی من باز هم پیدا کردن مرد زندگی...
‫از تو برنامه رو درک نمی‌کنم. ‫اگه قاتل باشه و تکه‌تکه‌ات کنه چی؟
‫خودت ببینش، بهش میاد آدم‌کش باشه؟
‫ازش خوشت نیومد؟ ‫چرا آه می‌کشی؟
‫من نگفتم ازش خوشم نمیاد عزیزم. ‫خیلی نازه.
‫پیروژ، تو خیلی مرموزی.
‫معلوم نیست با این رفتار مرموزت ‫دل چند نفر رو شکوندی.
‫زندگی مجردی خیلی خوبه. ‫حالا وایستا تا عاشق بشی.
‫خیلی دوست دارم بمونم و همه این‌ها رو بخورم. ‫خیلی خوشمزه‌ان، ولی باید برم.
‫این همه زحمت کشیدم ‫ولی هیچی نخوردی.
‫خیلی مضطربم پیروژ. ‫الان نمی‌تونم چیزی بخورم.
‫بهتون خبر می‌دم، باشه؟ ‫خداحافظ.
‫ما آنلاینیم و منتظر خبریم.
‫وای!
‫زهره‌ترکم کردی. ‫چیکار می‌کنی؟
‫آسلی. می‌خواستن من رو بکشن.
‫- به زور جون سالم به در بردم. ‫- کی می‌خواد بکشدت؟ چی شده؟
‫پلیس خبر کنیم؟
‫عمرا. زندگی عاشقانه‌ام ‫تو صورتم منفجر شد.
‫زندگی عاشقانه‌ات، بی‌خیال! ‫خیال کردم واقعا چیزی شده.
‫ترسیده بودم.
‫دختر، چیزی نمونده بود. ‫می‌خواستم روز ولنتاین...
‫به همه دخترها بگم یکی دیگه رو دوست دارم ‫تا باهام قطع ارتباط کنن،
‫- ولی بدتر شد. چیکار کنم؟ ‫- حقت بود. بگذریم...
‫ماشینم رسید، ‫دارم می‌رم سر دیدار عاشقانه. خداحافظ.
‫درسته که من آدم مسخره‌ای ‫جلوه می‌کنم، ولی...
‫- وقتی بزرگ بشم تو مال من می‌شی. ‫- حتما عزیزم. باشه.
‫خواهرت خونه پیرایه است، ‫برو اونجا. خداحافظ.
‫حالا وایستا آسلی.
‫- می‌شه سفارشتون رو بگیرم؟ ‫- منتظر عشقم هستم.
‫- شما دو ساعته اینجایین. ‫- من زود اومدم، خب؟
‫ضمنا، از صبر کردن خوشم میاد. ‫تو چیکار داری؟
‫تو کجایی؟
‫مشترک مورد نظر...
‫به خدا می‌کشمت! ‫خدا رو شکر روز ولنتاین سه روز دیگه است.
‫صبور باش آسلی.
‫احتمالا نمیاد.
‫- قالم گذاشت. شما بردین. ‫- عزیزم، چرا برده باشیم؟ حالت خوبه؟
‫- چرا نیومد؟ ‫- کاش می‌دونستم. نمی‌دونم. گوشیش خاموشه،
‫ولی حتما توضیحی داره. ‫امیدوارم مرده باشه.
‫هنوز دنبال توضیحی. فقط بلاکش کن ‫و زندگیت رو بکن، داره قدیمی می‌شه.
‫- به نظر من هم حقشه بلاک بشه. ‫- نمی‌تونم بلاکش کنم.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫روز ولنتاین سه روز دیگه است ‫و من تنها نمی‌مونم.
‫- خدا شفات بده. ‫- خدا به دادت برسه آسلی.
‫می‌رم سر کار. ‫فقط کار ذهنم رو درست می‌کنه.
‫آره عزیزم، منتظرتم.
‫نگران نباش، دارم میام. ‫می‌شه صورت‌حساب رو لطف کنین؟
‫- آخی بیچاره. ‫- چیزی شده؟
‫آره، اتفاق خیلی خوبی افتاده. ‫عشقم از موتورش افتاده.
‫کجاش خیلی خوبه؟
‫خب، در غیر این صورت ‫قالم گذاشته بود.
‫ترجیح می‌دم از موتور بیفته ‫تا قالم بذاره، خب؟
‫تصادف پیش میاد.
‫خیالم خیلی راحت شد!
‫آدم عاقل اصلا تو این شهر پیدا نمی‌شه.
‫عزیزم، زود خوب شی.
‫شاید همه این موانع رخ دادن ‫تا بتونیم روز ولنتاین دیدار کنیم.
‫انگار بخشی از حکمت الهی هستیم. ‫تو استراحت کن، من دارم می‌رم شرکت.
‫کار ناتمام داشتم، تمومشون می‌کنم. ‫سلام.
‫- دوستت دارم. ‫- ببین روز مرخصیش اومد سر کار.
‫خیلی خودشیرینه، همین و بس.
‫- آسلی، دنبال خودت می‌گشتم. ‫- یه‌کم از کارم مونده بود و چون فردا...
‫- جلسه است، می‌خواستم تمومش کنم. ‫- اون رو ولش کن.
‫بحرانی داریم که باید سریع حل بشه. ‫بیا، بیا، بیا.
‫به نظر مشتری تبلیغمون ‫واسه سایت رزرو رستوران مؤثر نبود.
‫بیا بشین. بیا، ببینیم.
‫باید قانعشون کنی تا از دستشون ندیم.
‫- من؟ ‫- یکی رو می‌خوام که پروژه رو بلده،
‫- زرنگ، بااستعداد و زبون‌بازه. ‫- با این همه تعریف، حتما...
‫- خیلی می‌خواین قبول کنم. ‫- اشتباه می‌کنم.
‫قبوله، خب چیکار کنیم؟ ‫بیاین جلسه آنلاین بذاریم...
‫نه، نه، آنلاین به درد نمی‌خوره. رو در رو. ‫ترجیح می‌دن جدی بگیریمشون.
‫ضمنا، مشتری‌ها صاحب هتل محل اقامتت هستن. ‫پس پروژه‌مون رو ارائه بده،
‫بعدش حساب اجتماعی هتلشون رو بگیر ‫و اضافه‌حقوقت رو بگیر.
‫- مبارکه، می‌ری اورلا. ‫- چی؟ اورلا؟
‫چرا تعجب کردی؟ ویتنام که نیست. ‫مشتری‌ها الان اونجان.
‫- اونجا خیلی خوش می‌گذره. ‫- چند روز طول می‌کشه؟
‫هرچقدر که قانع کردنشون طول بکشه.
‫احیانا نمی‌شه یکی دیگه رو ‫جای من بفرستین؟
‫- من اومدم. ‫- بیا تو.
‫چی شده آسلی؟
‫باید چند روز برم اورلا. ‫تو مواظب سیجوش هستی دیگه؟
‫جریان چیه؟
‫- ییلدریم غافل‌گیرت کرده؟ ‫- آره، ییلدریم غافل‌گیرم کرده.
‫نه عزیزم، واسه کار می‌رم. ‫یهو سرم کار ریختن.
‫راحت باش، بپرس چرا این کار رو می‌کنن.
‫چرا نکنن آسلی؟ ‫چون تو بهترین کارمندشونی.
‫اشتباه گفتی. ‫چون دقیقا...
‫روز ولنتاینه. «همه برنامه دارن.» ‫«معلومه تو نداری، پس تو برو.»
‫- عوضی! خیلی عوضیه. ‫- ظاهرا تنهایی من...
‫واضح و مبرهنه. عین آهنگ پاپ دهه نود ترکی. ‫هر نسلی ازش خبر داره.
‫- وای عزیزم! من هوات رو دارم. ‫- مرسی.
‫من چیکارت کنم؟
‫باورم نمی‌شه. ‫قرار بود عاشق باشم.
‫روز ولنتاین بی‌نقصی داشته باشم.
‫عین والدینم داستان عاشقانه خفنی داشته باشم. ‫چی شد؟
‫اصلا این‌جوری نشد. آسلی باز هم کار می‌کنه. ‫من واسه کار به این دنیا اومدم.
‫- هیچ‌وقت به عشق نمی‌رسم. ‫- خیلی دردناکه آسلی.
‫- ییلدریم چی گفت؟ ‫- اعصابم از دستش خورده. اصلا لازم نبود...
‫این‌قدر بالغانه برخورد کنه. البته بهتره ‫قضاوت نکنم، شاید ناراحت بود. آخه ما...
‫تا حالا از نزدیک دیدار نداشتیم. ‫حتی اصلا...
‫تماس تصویری نداشتیم.
‫روز ولنتاین قرار بود ‫اولین دیدار واقعیمون باشه.
‫- ببین چی شد؟ همه برنامه‌ها خراب شد. ‫- خیلی دردناکه. پس بیا الان...
‫فقط این بطری رو باز کنیم.
‫بهت که گفتم، فردا کار دارم. ‫نمی‌تونم نوشیدنی بخورم.
‫- مسخره‌بازی در نیار، چه عیبی داره؟ ‫- فقط یه نوشیدنی، خب؟ یکی.
‫- وای خدایا! من که بهت گفتم. ‫- چی شد؟
‫خوابمون برد! ساعت چنده؟ ‫دیرم می‌شه، پرواز دارم.
‫سیروج رو یادت نره، خب؟ ‫من می‌رم حاضر بشم.
‫- باشه، باشه. گذرنامه‌ات یادت نره. ‫- گذرنامه چیه؟ دارم می‌رم اورلا.
‫آها، درسته.
‫خدایا لطفا نذار دیرم بشه. ‫لطفا، لطفا، لطفا، لطفا!
‫ببخشید. ببخشید.
‫- مسافر ۷بی اومده؟ ‫- اومدم!
‫- رسیدم! ‫- سلام خانم. ببخشید،
‫مشکلی جزئی پیش اومده. ‫پروازمون بیشتر مسافر داره.
‫یعنی چی؟ نمی‌تونم سوار بشم؟
‫ردیفش می‌کنیم، مشکلی نیست. ‫شما رو می‌ذاریم تو بیزینس کلاس.
‫عه! واقعا؟ شانس آوردم. ‫ممنون.
‫- از این طرف بفرمایین. ‫- آها.
‫خوش اومدین، از این طرف بفرمایین. ‫۲سی.
‫ییلدریم؟ وای خدایا! ‫باورم نمی‌شه خودتی.
‫- جانم؟ ‫- واسه روز ولنتاین غافل‌گیرم کردی؟
‫چه‌جوری با رئیسم هماهنگ کردی؟ ‫واقعا تحت تأثیر قرار گرفتم!
‫باورم نمی‌شه. اصلا به ذهنم خطور نکرد.
‫رئیست؟ جانم؟
‫معلوم شد روز ولنتاین کار خودته. ‫نمی‌دونستم اهل این کارهایی!
‫بهترین غافل‌گیری عمرمه. ‫من هم تو فکرش بودم...
‫برات یه کاری بکنم. می‌خواستم یه کاری بکنم، ‫ولی انتظار این کار رو نداشتم.
‫آخه کی آدم رو تو هواپیما ‫غافل‌گیر می‌کنه؟
‫- بگو ببینم! ‫- خانم، حالت خوبه؟
‫این‌قدر خجالت نکش. الان فهمیدم. ‫خیال می‌کردم پروازم کاریه،
‫ولی الان تو بیزینس کلاس نشستم ‫و عشقم کنارمه.
‫- باورم نمی‌شه. با توئم. ‫- خانم، چیکار می‌کنی؟
‫خواهش می‌کنم. معلومه اشتباهی شده، خب؟
‫- لطفا مزاحمم نشو. ‫- یعنی تو غافل‌گیرم نکردی؟
‫ببین خانم، من تو رو ‫تا حالا به عمرم ندیدم.
‫- پیام‌هامون چی؟ ‫- کدوم پیام‌ها؟
‫- چند ماهه صحبت می‌کنیم. ‫- خیلی‌خب، بسه دیگه.
‫- عذر می‌خوام؟ ‫- بله؟
‫برام مزاحمت ایجاد شده. ‫صندلی خالی ندارین؟
‫- صندلی ۴بی خالیه، می‌تونم ببرمتون اونجا. ‫- ممنون.
‫تو چرا صندلی عوض می‌کنی؟ من باید عوض کنم. ‫کاش زودتر یه چیزی...
‫گفته بودم. باورم نمی‌شه! ‫خاک بر سرت!
‫- با منی؟ ‫- نه، با خلبانم!
‫از مسیر پروازش ناراحتم.
‫لطفا مزاحمم نشو. ‫برو دکتر، باشه؟
‫امیدوارم می‌کنی، بعد وانمود می‌کنی ‫اصلا من رو نمی‌شناسی.
‫ای خدا! ببین، من به عمرم ‫تو رو ندیده بودم. می‌فهمی؟
‫همین‌جا کل پیام‌هامون رو ‫نشونت می‌دم!
‫تو دیوانه‌ای؟ برو دیگه. ‫ببخشید.
‫مردها سر و ته یه کرباسن. ‫خدا همه‌تون رو مجازات کنه!
‫- خانم، خواهش می‌کنم. ‫- عزیزم، اگه همین اتفاق...
‫واسه تو می‌افتاد، ‫باید با برانکارد می‌بردنت.
‫همین‌جوری می‌گم.
‫آفرین آسلی، ‫یه عوضی دیگه پیدا کردی.
‫این همه راه تا پرواز اورلا دنبالم میاد،
‫بعدش وانمود می‌کنه من رو نمی‌شناسه. ‫نمی‌فهمم.
‫الان می‌میریم! ‫همین رو کم داشتم.
‫مسافران عزیز، ‫من خلبانتون امیر آتیلگان هستم.
‫اولا، می‌خوام بهتون...
‫مگه خرفته؟ ‫وانمود می‌کنه من رو یادش نمیاد.
‫یا شاید اسکیزوفرنی داره.
‫من همه‌جور مردی دیدم، ‫فقط یه اسکیزوفرنی کم داشتم.
‫- سلام اسکیزوفرنی. ‫- لطفا، خواهش می‌کنم، فقط بس کن.
‫به من گفتی برم دکتر؟
‫خودت باید بری دکتر.
‫باشه، می‌رم دکتر. ‫من مریضم.
‫- وای خدایا! ‫- عذر می‌خوام.
‫- بله؟ ‫- این پرواز وای‌فای داره؟
‫- می‌شه متصلم کنین؟ ‫- متأسفانه این پرواز نداره.
‫پروازهای دیگه که به دردم نمی‌خورن. ‫خب حالا، باشه.
‫می‌خواستم نشونت بدم، ولی...
‫عین کابوس می‌مونه.
‫خیلی بی‌خیاله. وای! ‫داره می‌خوابه.
‫خدا رو شکر!
‫باورم نمی‌شه، پاکش کرد!
‫وایستا!
‫- با توئم، وایستا! ‫- ببین، بذار بهت بگم.
‫هر کسی حدی داره ‫و من دارم کم میارم.
‫برنامه رو پاک کردی، فهمیدم. ‫خب؟ تلاش خوبی بود. باورم نمی‌شه.
‫اگه تعقیبم کنی، به خدا بی‌درنگ ‫ازت شکایت می‌کنم.
‫قبوله آقای ییلدریم، ‫برو شکایت کن.
‫وایستا ببینم. ‫تو اسم من رو از کجا بلدی؟
‫یعنی چی از کجا؟ چندین هفته است ‫که صحبت می‌کنیم، معلومه اسمت رو بلدم.
‫- یعنی چی... ‫- ولش کن.
‫- معلوم اسمت رو بلدم. ‫- تعقیبم نکن.
‫- عوضی. ‫- عزیزم!
‫- دلم خیلی برات تنگ شده بود. ‫- من هم همین‌طور، چطوری؟
‫من خوبم، تو چی؟
‫دخترها، باورتون نمی‌شه چی شد. ‫می‌خوام خبر خیلی بدی بهتون بدم.
‫منتظر تماسم باشین.
‫وایستا ببینم، کجا می‌ری؟
‫تو هواپیما ییلدریم رو دیدم ‫و وانمود کرد من رو نمی‌شناسه.
‫می‌دونستی یه جای کار ‫این ییلدریم می‌لنگه، خب؟
‫هنوز نفهمیدی؟ ‫ییلدریمی در کار نیست.
‫وجود نداره. ‫طرف هیچ‌وقت باهاش دیدار نداشت.
‫- در واقع شبح بود. «کاسپر» بود. ‫- ببین چی می‌گم.
‫ببین، من یه فکری دارم.
‫من ته و توی این ماجرای ییلدریم رو در میارم. ‫ردیفش می‌کنم.
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫باورم نمی‌شه!
‫یه لحظه وایستا. اومدم عزیزم. ‫جریان چیه؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خودت اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ییلدریم، جریان چیه؟ ‫این دختر کیه؟
‫یه زن دیوانه است، ‫از تو هواپیما تعقیبم می‌کنه.
‫من دیوانه نیستم!
‫عشقت چند ماهه به من پیام می‌ده.
‫- چی؟ ییلدریم! ‫- واقعا باور می‌کنی؟
‫پیام‌هاش رو نشونت می‌دادم، ‫ولی کلا پاک شدن.
‫- حسابش رو پاک کرده. ‫- ییلدریم؟
‫اسین، اصلا این‌طور نیست، ‫از من بشنو!
‫هست!
‫ییلدریم، اگه تو حال خودت نبودی ‫و حماقت کردی،
‫جمعش کن، خب؟
‫این وضعیت آشغالی رو جمع کن.
‫جانم؟
‫ببین، دیگه زیاده‌روی می‌کنی، خب؟ ‫برنامه دوربین‌مخفیه؟
‫کسی گفته تعقیبم کنی؟ ‫جریان چیه؟
‫نه‌خیر، من واسه کار اومدم، خب؟
‫مدام دارم بهت می‌گم. ‫ما چند ماهه به هم پیام می‌دیم.
‫مدام به هم «دوستت دارم» می‌گفتیم.
‫ولی همین پیام‌ها پاک شدن، درسته؟
‫ببین، بسه دیگه. من وقت ‫این مزخرفات رو ندارم، خب؟
‫من با عشقم اومدم تعطیلات. ‫پس لطفا بذار راحت باشیم.
‫- دست از سرم بردار. ‫- تعطیلات خوبی داشته باشی!
‫اگه غافل‌گیری بود، ‫خیلی زیاده‌روی کرد.
‫- سلام، خوش اومدین. ‫- سلام. نباید می‌اومدم. بذارین کارتم رو...
‫- بهتون بدم. بفرمایین. ‫- چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫خدا به دادم برسه.
‫روانیه. ‫از هواپیما بهم گیر داده...
‫و کلی چرت و پرت می‌گه.
‫حتما واقعا دیوانه است.
‫من به عمرم این زن رو ندیدم. ‫اون‌وقت بهم می‌گه...
‫تو یه برنامه صحبت می‌کردیم. ‫من به عمرم برنامه‌ای دانلود نکردم.
‫واقعا روانیه. حتی صندلی هواپیمام رو ‫عوض کردم، وضع خیلی خراب بود.
‫ببین، یه چیزی بهت می‌گم.
‫ما داریم با هم آشنا می‌شیم، خب؟ ‫پس می‌خوام بهم اعتماد کنی.
‫- من واقعا اون زن رو نمی‌شناسم. ‫- راستش، خیلی اعصابم خرد شده.
‫کاملا حق داری. ‫چطور برات جبران کنم؟
‫خب، شاید اگه هدیه روز ولنتاینم رو بدی، ‫حالم بهتر بشه؟
‫«هدیه روز ولنتاین»...
‫خیلی قشنگ و جذاب جلوه می‌کنه، ولی من ‫واقعا از اون آدم‌ها نیستم. تو هم...
‫خیلی به فکر کار خیر و این‌هایی، ‫واسه همین با خودم گفتم زیاد برات مهم نیست.
‫- اشتباه می‌کردم؟ ‫- داشتم سربه‌سرت می‌ذاشتم. خب؟
‫من فقط واسه حمایت از خیریه‌ها ‫اینفلوئنسر شدم.
‫- وگرنه بهش نیازی ندارم. ‫- هنوز دلم درد می‌کنه.
‫اون زن خیلی بهم استرس داد.
‫این ماجرا تموم شده؟
‫تموم شد. ‫عزیزم، من می‌دونم تو حتی...
‫- به اون زن نگاه نمی‌کنی، ولی... ‫- ممنون.
‫- حالمون رو خراب کرد. ‫- راست می‌گی. لباس قشنگ بپوش. یه جای خوب...
‫- رزرو کردم. بریم غذا بخوریم. ‫- شام رو ول کن. دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫میز هشت منتظره عزیزم. زود باش.
‫چیکار می‌کنی آبجی؟
‫کجا بودی؟ بیا اینجا ببینم! ‫چند ساعته منتظرم!
‫اومدم، اومدم. ‫من تا حالا تنهات گذاشتم؟
‫فعلا من رو ول کن. ‫بیا اینجا. این برنامه‌های همسریابی...
‫وای! من با اون چیزها کاری ندارم.
‫خدا رو شکر خوش‌قیافه‌ام. ‫بهش نیازی ندارم.
‫- تو ازشون استفاده می‌کنی؟ ‫- نه.
‫چه مرگته؟ اصلا تو چته؟
‫- می‌خوام ببینم نظرت چیه؟ ‫- راست می‌گی.
‫- گوشیم زنگ می‌خوره. ‫- باشه.
‫- سلام آسلی. ‫- باورت نمی‌شه، جفتمون...
‫- تو یه هتلیم و با عشقش اومده. ‫- چی؟
‫- وای! طرف کدوم خریه؟ ‫- اصلان، هیس!
‫اصلا من رو نمی‌شناسه! ‫اصرار داره به عمرش من رو ندیده.
‫کل پیام‌ها پاک شدن.
‫نمی‌تونم هیچی رو ثابت کنم. ‫دارم دیوانه می‌شم!
‫وای آسلی! ‫ولی من دارم به یه چیزی شک می‌کنم.
‫وای عزیزان بیچاره من. ‫یکی داره...
‫با عکس این آدم زن‌ها رو گول می‌زنه. ‫به همین سادگی.
‫- راستش، نظر من هم همینه آسلی. ‫- چی؟ من این‌قدر احمقم؟
‫نه عزیزم. تو اصلا احمق نیستی.
‫چه ربطی به حماقت داره؟ ‫تو خیلی به فکر روز ولنتاین بودی...
‫و می‌خواستی باور کنی، همین و بس. ‫ولی من حلش می‌کنم.
‫اصلان، تو یه دوست هکر داشتی، یادته؟
‫به نظرت می‌تونه بفهمه از کجا ‫به آسلی پیام می‌دادن؟
‫می‌تونه هر چیزی رو بفهمه.
‫- ولی پول می‌گیره. ‫- قبوله، هرچی باشه می‌دم.
‫فقط کافیه حلش کنه. ‫ایش! عوضی.
‫خب، ما همچنان می‌خوایم...
‫کسب و کارمون رو ‫در استانبول گسترش بدیم.
‫عالیه.
‫ضمنا، این رو هم بگم...
‫که می‌تونیم تجربیات...
‫منحصر به فرد هتلتون رو...
‫در معرض نمایش بذاریم.
‫- عزیزم، می‌شه یه سلفی بگیرم؟ ‫- حتما، حتما.
‫این‌جوری هتلتون به یاد موندنی‌تر می‌شه...
‫و تو رسانه‌های اجتماعی ‫بیشتر به اشتراک گذاشته می‌شه.
‫خوشم اومد.
‫- از پیشنهادتون خوشم اومد، ‫- هوم.
‫ولی می‌خوام مقداری...
‫- گرفتی؟ ‫- می‌شه تو هم یکی ازم بگیری؟
‫خیلی خوب بلد نیستم.
‫عیبی نداره، زیرش می‌نویسم ‫«من از دید اون»...
‫یا «دیدگاه اون، شکلک قلب» ‫یا از این چیزها.
‫فهمیدم.
‫- وای، اومدن اینجا. ‫- می‌شه یکی از پشت هم بگیری؟
‫- بی‌خیال بابا. باز اونه؟ ‫- چی شده؟
‫خیلی بدبخت شدیم!
‫- فقط بهش توجه نکن، باشه؟ ‫- باشه.
‫بله، بله، جزئیاتش رو براتون...
‫ایمیل می‌کنم.
‫امیدوارم من رو نبینه.
‫حالا که به اتفاق نظر رسیدیم،
‫مایلیم در اسرع وقت ‫همکاریمون رو شروع کنیم.
‫حتما.
‫مرسی.
‫نوش جان.
‫شب خیلی قشنگی بود.
‫- مطمئنی نمی‌شناسیش؟ ‫- اسین، بس کن. واقعا داره...
‫رو اعصابم می‌ره. ‫امروز کلا با این روانی درگیر بودیم.
‫- همه‌جا پیداش می‌شه. ‫- قبوله.
‫باشه پس.
‫لطفا این‌قدر نگاهم نکن.
‫- من دارم می‌رم. ‫- باشه عزیزم.
‫شبت به خیر اصلان.
‫- فعلا. ‫- فعلا.
‫ایول، فهمیدم!
‫- چی شد؟ ‫- حساب ییلدریم دمیر هک شده بود.
‫یکی با اطلاعات و عکس‌هاش ‫تو برنامه همسریابی حساب ایجاد کرده بود.
‫جدی می‌گی؟ می‌دونستم! ‫دیدی اصلان؟
‫- راستش این کلاه‌برداری قدیمیه. ‫- کاملا. نباید روی هر چیزی...
‫- کلیک کرد. ‫- روی چی کلیک کرده بود؟
‫- می‌شه از اینجا دید؟ ‫- چی شده؟
‫- تو جلسه‌ای؟ ‫- نه، جلسه تموم شد. دارم می‌رم هتل.
‫- بگو. ‫- آسلی، خبر بدی دارم.
‫- چیه؟ نگو بازیم دادن. ‫- این ییلدریم که اونجا پیش توئه،
‫حسابش هک شده بود. ‫عکسش رو دزدیدن و استفاده کردن.
‫منظورت چیه؟ ‫پس کاملا خودم رو تحقیر کردم!
‫نگران نباش آسلی. ‫حلش می‌کنیم، خب؟
‫ای بابا! باشه، قطع کن.
‫خیلی احمقی. ‫واقعا خیلی احمقم.
‫- خیلی خجالت می‌کشم. ‫- الان از پیش ییلدریم اومدم.
‫بگو، تنهام. ‫نه، هیچ هدیه‌ای نداد.
‫من چون پولداره رفتم سراغش، ولی...
‫خیلی‌خب، قطع می‌کنم.
‫دختر، اگه چیز گرونی می‌خرید، ‫وقتی رسیدیم استانبول می‌فروختمش.
‫به عدنان بدهکارم. ‫راستش، وقتی ییلدریم رو دیدی،
‫لو نده که عدنان عشق سابقمه، خب؟ ‫خیال می‌کنه فامیلمه.
‫خیال می‌کنه عدنان فامیلمه.
‫ضمنا، خیال می‌کنه واسه کمک به مردم ‫اینفلوئنسر شدم.
‫- واقعا همه این‌ها رو باور کرده. ‫- این یکی رو باش.
‫رسانه اجتماعی کلا همینه. ‫خداحافظ. قطع می‌کنم.
‫بسه.
‫می‌شه صورت‌حساب رو بدین؟
‫- خیلی آشغاله. ‫- خیلی‌خب، فراموشش کن. نگاهش نکن.
‫نگاهشون کن. ‫عشق دروغین. بفرمایین.
‫مرسی.
‫- وای، ببخشید. ‫- احمق! حالش خیلی خرابه.
‫حقشه. ‫بیا، بیا بریم.
‫این جا موند.
‫آخ!
‫- یه لحظه این رو بگیر. ‫- ییلدریم، چیکار می‌کنی؟
‫هتلمون یکیه. بیا حداقل برسونیمش. ‫یه بلایی سرش میاد.
‫- باید حواسش می‌بود. ‫- راست می‌گی. شاید دیوانه باشه، ولی...
‫- نمی‌شه همین‌جوری ولش کرد. ‫- ییلدریم!
‫لیوان‌ها اینجان.
‫خیلی‌خب.
‫عذر می‌خوام؟ بیا، داریم می‌ریم.
‫کجا؟ بریم جهنم؟ ‫با کمال میل میام.
‫می‌ریم هتل.
‫داره خیلی بد نگاهت می‌کنه. ‫شاید بهتر باشه نیام.
‫الان نظرم عوض می‌شه‌ها. ‫میای یا نه؟
‫- باهات میام. ‫- باشه.
‫صبح به خیر.
‫خیلی‌خب.
‫- باورم نمی‌شه! ‫- اسین، طاقت بیار دیگه.
‫- شبتون به خیر. ‫- شبتون به خیر.
‫نه، از این طرف.
‫ما رو باش! ‫یه روانی رو کول کردیم.
‫- داریم می‌رسیم. طاقت بیار. ‫- اصلا چرا به این زن کمک می‌کنی؟
‫نمی‌فهمم.
‫- ببین من رو، تو... ‫- اسین، خواهش می‌کنم. من که توضیح دادم.
‫- لطفا دوباره شروع نکن. ‫- خفه شو زنیکه! ازت کلاه‌برداری می‌کنه،
‫- ولی تو اصلا خبر نداری. ‫- دختر، چی می‌گی؟
‫حالش خوب نیست. جدی نگیر. ‫با آدم بدحال بحث نکن. ولش کن.
‫ما اومدیم تعطیلات عاشقانه. ‫کل سفرمون رو خراب کرد!
‫تف به روز ولنتاینت!
‫اون‌جوری نه!
‫خیلی‌خب، راست می‌گی. ‫بگیرش. ردیفه، خب؟
‫این‌جوری. آره.
‫آروم، آروم، آروم.
‫ییلدریم.
‫کی می‌خوای غافل‌گیریت رو ‫فاش کنی؟
‫غافل‌گیری اصلی خودت بودی.
‫- آسلی. ‫- آسلی.
‫- اسمم آسلیه. ‫- ییلدریم، بیا دیگه!
‫شب به خیر آسلی.
‫- سلام. ‫- سلام. خوش اومدین.
‫انگار کارت ورودمون خرابه. ‫می‌شه عوضش کنیم؟
‫- حتما. ‫- مشکلات همیشگی هتل.
‫بله، حتما. راستی، همراهتون گفت ‫می‌خواد بهترین رستوران اینجا رو...
‫واسه امشب رزرو کنه.
‫- مسلما براتون میز نگه داشتم. ‫- مرسی.
‫- بفرمایین. خواهش می‌کنم. ‫- می‌شه رزروش رو لغو کنین؟
‫- چشم، حتما. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫بعدش من رو برد تو اتاقم ‫و کمکم کرد بخوابم.
‫- چقدر عاشقانه! ‫- کجاش عاشقانه است؟
‫در واقع وبال گردنش شدی.
‫من صد بار بهت گفتم، ‫ولی مگه تو گوشت می‌ره؟
‫طرف می‌خواست عشقش رو ببره تعطیلات...
‫- و همه‌چی خراب شد. ‫- وای، اصلا نپرس.
‫به هر حال، کاریه که شده.
‫من خیلی خجالت می‌کشم. ‫واقعا تحقیر شدم.
‫اولین بارت هم نیست. ‫امیدوارم آخرین بارت باشه!
‫پیروژ، حالش رو خراب نکن. ‫آسلی، پیروژ رو ول کن.
‫کارت رو بکن، خوش باش ‫و برگرد، خب؟
‫باشه. مرسی که لطف داری. ‫بوس بهت.
‫بوس بهت. برو، برو.
‫عزیزم، وایستا، بذار اینجا عکس بگیرم.
‫ببین چه ژستی می‌گیره. خیلی رو اعصابه. ‫اون هم عین درخت اونجا وایستاده.
‫- تموم شد؟ ‫- سلفی‌هاش تمومی ندارن. زیر پاش علف سبز شد.
‫خوبه.
‫عزیزم.
‫روز ولنتاین چیکار می‌کنیم؟ ‫چه غافل‌گیری‌ای در انتظارمه؟
‫تو فکرش بودم...
‫عصر بریم یه تاکستان دیگه رو بگردیم،
‫ولی بعدش خیلی هیجان‌انگیز می‌شه.
‫می‌ریم چادر بزنیم.
‫چادر! اصلا این دختر رو می‌شناسه؟ ‫حشرات زنده‌زنده می‌خورنش.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نچ.
‫یعنی...
‫روز ولنتاین رو تو چادر باشیم؟
‫یه رستوران مشهور هست ‫که همه اینفلوئنسرها می‌رن.
‫زنگ زدم، ولی نتونستم میز رزرو کنم.
‫- تو؟ تو نتونستی رزرو کنی؟ ‫- نتونستم. نچ.
‫- برات مهمه؟ ‫- معلومه. اصلا درکش نمی‌کنه.
‫- خیلی عوضیه. ‫- من مخصوصا به خاطر اون اومدم اینجا.
‫باید از اونجا پست بذارم. ‫همه می‌رن، ولی من نتونم؟
‫نکنه من بدبختم؟
‫آره، بدبختی، بگو دیگه پسر.
‫عزیزم، این‌طور که من می‌دونم، ما اومدیم...
‫- اینجا تعطیلات. ‫- عزیزم، من باید یه چیزی...
‫- با تو پست کنم. ‫- یعنی چی که «باید»؟
‫با فامیلم عدنان رفته بودم اونجا.
‫می‌گه «فامیلم عدنان.»
‫واقعا با همدیگه کلاه‌برداری می‌کنن.
‫دخالت نکن آسلی...
‫به تو ربطی نداره، خب؟ ‫دخالت نکن. ولی...
‫اون در حقم لطف کرد. ‫شاید بد نباشه من هم بهش لطف کنم؟
‫کارمام صاف می‌شه. ‫آره، آره، کارمام صاف می‌شه.
‫بذار برم نجاتش بدم. ‫دارم میام ییلدریم!
‫- سلام. ‫- فقط تو رو کم داشتم!
‫- امیدوارم باز شروع نکنی. ‫- نه، کاملا برعکس. سوتفاهم...
‫بزرگی پیش اومده بود. خیلی شرمنده‌ام. ‫بابت دیشب هم متشکرم.
‫- باشه، حالا برو. رو اعصابی. ‫- باید یه چیزی به ییلدریم بگم.
‫عه، واقعا؟ بیچارت می‌کنم. ‫گم شو!
‫اسین، این دیگه چه لحنیه؟
‫عیبی نداره. مشکل اصلی تازه شروع می‌شه. ‫این فامیلش عدنان که هی می‌گه...
‫- در واقع عشق سابقشه. ‫- چرا چرت و پرت می‌گی؟
‫اسین، می‌شه آروم باشی؟ جریان چیه؟ ‫بی‌شوخی، چی داری می‌گی؟
‫اتفاقی تو سرویس بهداشتی ‫تماس تلفنیش رو شنیدم.
‫- می‌خوای خرابم کنی روانی؟ ‫- تمام حرف‌هام حقیقت دارن.
‫براش هدیه ولنتاین نخریدی ‫و از همین ناراحته.
‫این هم توجهم رو جلب کرده بود.
‫ولی اگه گرفته بودی، ‫می‌خواست بفروشدش.
‫به همین «فامیلش» که عشق سابقشه بدهکاره.
‫عزیزم، دروغ می‌گه. ‫اصلا این‌طور نیست.
‫متأسفانه دروغ نمی‌گم. ‫ضمنا، اینفلوئنسر بودنش...
‫واسه کار خیر ‫هم چرت و پرته.
‫- مگه این‌ها اصلا تبلیغات رایگان می‌کنن؟ ‫- تو چه بدبختی هستی؟ گم شو!
‫- عزیزم، دروغ می‌گه. جدی می‌گم. ‫- ببین، واسه این بهت گفتم...
‫که من رو بدحال کف زمین ول نکردی. ‫من رو بردی تو اتاقم.
‫می‌خواستم لطفت رو ‫با باز کردن چشمت جبران کنم.
‫تعطیلات خوش بگذره.
‫ییلدریم، خواهش می‌کنم گوش کن. ‫ییلدریم؟
‫- می‌شه این بخش رو بی‌خیال بشیم؟ ‫- ییلدریم، چطور می‌تونی حرف اون زن رو...
‫- از من بیشتر قبول کنی؟ نمی‌فهمم. ‫- اسین، دیگه بسه، خب؟
‫نصیحتم به تو اینه ‫که اعتماد تو زندگی خیلی مهمه، خب؟
‫ییلدریم، وایستا! ‫چرا حرفم رو باور نمی‌کنی؟
‫دیگه خیلی طول کشیده. ‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫من دارم سعی می‌کنم آروم باشم. ‫کار تو در واقع کلاه‌برداری بود.
‫واقعا جرمه. ‫پس دیگه کاری نداریم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خیال کردی کی هستی؟ ‫تو نمی‌تونی با من قطع ارتباط کنی.
‫- من می‌تونم باهات قطع ارتباط کنم. ‫- باشه، قبول می‌کنم.
‫من باهات قطع ارتباط می‌کنم. ‫تو باهام نمی‌کنی.
‫من باهات قطع ارتباط می‌کنم، فهمیدی؟
‫- باشه، این هم قبول می‌کنم. ‫- من باهات قطع ارتباط کردم.
‫عالیه.
‫به نصیحت پیروژ گوش دادم...
‫و جای خودخوری ‫همه‌چی رو گفتم.
‫خیالم راحت شد. الان جلسه دارم. ‫دلم خیلی براتون تنگ شده. خداحافظ.
‫ای مار! مبارکه.
‫- آفرین! نقشه‌ات جواب داد. ‫- کدوم نقشه؟
‫شاید حواس ییلدریم رو پرت کرده باشی، ‫ولی فوقش دو روز طول می‌کشه. نگاهش کن!
‫تو و ییلدریم؟ ‫خیلی بدبختی.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫احتمالا بدترین اینفلوئنسر تاریخی.
‫معلومه کیفت اصل نیست.
‫چمدونت رو که اصلا نگم.
‫- چی؟ ‫- شاید فالوئرهات نفهمن،
‫ولی من مد رو خوب بلدم.
‫اما مشکل اصلیت کیف غیر اصلت نیست.
‫مشکلت اینه که خودت اصل نیستی ‫و ادای اصل در میاری. عین زندگیت.
‫ببین، ماشینم رسیده.
‫حالا که تو حامی مالی نداری، ‫اگه ماشین می‌خوای، می‌تونم برسونمت.
‫گم شو! برو ببینم!
‫خداحافظ!
‫ای بابا! از کجا این‌قدر تابلوئه؟
‫مطمئنی میاد اینجا؟ ‫ساعت رو ببین.
‫دقت مکان‌یابیش نود درصده. ‫این ساعت همیشه اینجا رو نشون می‌ده.
‫اما هیچ‌کس با لپ‌تاپ نمیاد.
‫- نه، اون نیست. ‫- زینب، یه شکلات داغ بهم می‌دی؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- اصلا بهش نمیاد.
‫ببینش. ‫آدم کاملا عادیه.
‫بگذریم، من به اون خانمه ‫که اونجاست مشکوکم.
‫- ولی لپ‌تاپ نداره. ‫- اما این یکی لپ‌تاپ داره.
‫- امکان نداره، غیرممکنه! ‫- خودشه. خودشه.
‫- کی؟ ‫- اون.
‫- اون یکی؟ ‫- آره.
‫- پس عوضی پیداش شد، ها؟ ‫- گیرش انداختیم.
‫- الان نشونش می‌دم. ‫- کمک می‌خوای؟ من بمونم؟
‫نه آردا. ببخشید پات رو ‫به این مسخره‌بازی باز کردم.
‫نگران نباش، مشکلی نبود.
‫- دستمزدت رو برات می‌زنم، باشه؟ ‫- عجله‌ای نیست، صحبت می‌کنیم.
‫خیلی ممنون.
‫ای آشغال بدبخت! الان می‌خوای ‫کدوم دختر بیچاره رو گول بزنی؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- اون مهم نیست.
‫مهم همینه که تو ییلدریم دمیر نیستی. ‫تو کلاه‌برداری، دغل‌بازی!
‫همگی گوش کنین، این آدم کلاه‌برداره!
‫چی می‌گی؟ ‫دیوانه‌ای؟ ییلدریم کیه؟
‫اصلا سعی نکن انکار کنی. ‫می‌دونم چند هفته است...
‫که با اسم ییلدریم دمیر...
‫دوستم رو گول می‌زدی. ‫لو رفتی. کارت تمومه!
‫- خانم، راستش من... ‫- خجالت بکش! آشغال عوضی!
‫خجالت نمی‌کشی؟ ‫مادر و خواهر نداری؟
‫- می‌شه لطفا بشینی؟ ‫- چند هفته است دوستم به‌خاطر تو...
‫- عذاب می‌کشه. می‌دونستی؟ ‫- می‌دونم.
‫- می‌دونی؟ ‫- می‌دونم و شما درست می‌گی.
‫- کاملا درست می‌گی. ‫- می‌گه می‌دونه!
‫کاملا درست می‌گی. ولی خواهش می‌کنم، ‫التماس می‌کنم حرف من رو هم بشنو.
‫چرا باید بشنوم؟
‫اگه قانع نشدی، با هم می‌ریم کلانتری، خب؟ ‫لطفا بشین.
‫خواهش می‌کنم. ‫التماس می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫پیروژ.
‫- هوم؟ ‫- واقعا دلم واسه این بچه می‌سوزه.
‫- جدی می‌گم. ‫- بی‌خیال بابا!
‫تو همیشه دنبال دل‌سوزی برای بقیه‌ای.
‫چه ربطی داره؟ می‌خواست بد باشه ولی نتونست. ‫اون بچه داشت واسه درمان...
‫- مامانش پول جمع می‌کرد. ‫- واسه همین تصمیم گرفت کلاه‌بردار بشه...
‫- ولی موفق نشد. بیچاره! ‫- درسته، نتونست. دار و ندارش رو...
‫فروخت. فقط با آسلی صحبت کرده بود. ‫اصلا ازش پول نگرفت.
‫- هیچی نگرفت. ‫- پس بارها سعی کرد.
‫حتی نتونست کلاه‌برداری کنه؟ ‫بیچاره!
‫آره عزیزم، نتونست. ‫انگار باز هم قراره طرف رو ببینیم.
‫- اصلا می‌خوایم کجا ببینیمش؟ ‫- من هم همین رو می‌گم.
‫این‌قدر حرف نزن. ‫نوبت توئه!
‫سلام.
‫من آسلی هستم، همسایه خونه‌خراب‌کن شما.
‫سلام.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم. جلسه داشتم، تموم شد.
‫نخواستم برم تو اتاقم. ‫یه نوشیدنی برداشتم.
‫چه خوب.
‫- نگران نباش، مزاحمت نمی‌شم. ‫- بی‌خیال بابا.
‫بیا بشین.
‫- من خیلی عذر می‌خوام. ‫- بی‌خیال، دیگه عذرخواهی نکن.
‫راستی، چت شد؟ ‫درمانت رو آغاز کردی؟
‫- انگار دیگه خشن نیستی. ‫- راستی، حالا که تنها گیرت آوردم،
‫- می‌خوام یه چیزی بهت بگم. ‫- باشه، بگو.
‫من کل عمرم کار کردم. ‫تو کارم هم خیلی خوبم.
‫ولی زندگی شخصیم...
‫زیاد جالب نیست. چند بار عاشق شدم ‫و تموم شد و در این مسیر...
‫اصلا با عشقم به روز ولنتاین نرسیدم.
‫چه عیبی داره؟ ‫درک نمی‌کنم.
‫والدینم چهاردهم فوریه عروسی کرده بودن.
‫زوج آرمانی من خودشونن.
‫شنیدی می‌گن دختر ‫سرنوشت مادرش رو زندگی می‌کنه؟
‫کی می‌گه؟
‫- همه. واسه زن‌ها خیلی مهمه. ‫- چه قشنگ.
‫گمون می‌کردم اگه با عشقم ‫به روز ولنتاین برسم،
‫تا ابد خوشحال می‌مونم.
‫خودت می‌دونی حرفت ‫خیلی جنون‌آمیزه دیگه؟
‫- من اصلا ادعا نکردم عاقلم. ‫- لطفا ادامه بده.
‫خلاصه می‌خواستم عشق راستینم رو ‫پیدا کنم و تو یه برنامه ثبت‌نام کردم.
‫برنامه همسریابی برای افرادی ‫که قصدشون جدیه.
‫بعدش با یکی شروع به صحبت کردم.
‫اسمش ییلدریم دمیر بود ‫و عکس‌های تو رو داشت.
‫یعنی چی؟ ‫این حرفت غیرقانونیه.
‫دقیقا. احتمالا باید گزارش بدی.
‫خیلی جالبه. لطفا ادامه بده.
‫بعدش قرار بود دیدار کنیم ولی نتونستیم، ‫بعدش هم...
‫سوار هواپیما شدم ‫و تو اونجا بودی.
‫خیال می‌کردم تو همونی هستی ‫که باهاش صحبت می‌کردم.
‫یعنی من دیوانه نیستم.
‫اصلا خیال نمی‌کردم چنین حرفی بزنم، ولی...
‫- راست می‌گی. ‫- آره، راست می‌گم. خدا رو شکر، ایول!
‫خب پس...
‫- اصلا شک نکردی؟ ‫- یه‌کم شک کردم، ولی به خودم گفتم...
‫«روز ولنتاین خیلی نزدیکه، فقط صبور باش.» ‫آخه خیلی برام مهمه.
‫گمون کنم...
‫- به افتخار گول خوردن. ‫- به افتخار گول خوردن.
‫خیلی جالبه. ‫پس الان تو و اون آدم...
‫دارین با هم جلوی آتش ‫نوشیدنی می‌خورین.
‫- عین فیلم‌هاست. ‫- به قول خودت،
‫عین فیلم‌های روز ولنتاینه.
‫پس دیگه رسما تو رو ‫به روز ولنتاین کشوندم.
‫خب...
‫گمون نکنم این‌طور باشه.
‫بابت همه‌چی ازت ممنونم.
‫همچنین. ‫یعنی بابت همه‌چی ازت ممنونم.
‫بیا همین‌جور نوبتی ‫از هم تشکر کنیم.
‫- بامزه‌ای. ‫- بامزگی به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫من خیلی موافق نیستم.
‫- داری دل‌بری می‌کنی؟ ‫- عمرا، منظورت چیه؟
‫خوبه پس، من می‌رم. ‫فعلا.
‫باشه.
‫آسلی!
‫خوب بخوابی.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫بله آقای عزیز؟
‫کار رو گرفتیم. مبارکه. باز هم موفق شدی. ‫جلسه سوم لازم نیست.
‫- اورلا خوش بگذره! ‫- واقعا؟ خیلی خوشحالم!
‫ممنون. مواظب باشین. خداحافظ.
‫چیکار کنم؟ برگردم؟
‫- سلام. ‫- چه خبر؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم تو این روز جدید ‫چی می‌شه. خواهیم دید.
‫می‌تونی بیست دقیقه دیگه حاضر باشی؟
‫- واسه چی؟ ‫- تور اورلا. خیلی خوشت میاد.
‫- از کجا می‌دونی خوشم میاد؟ ‫- نمیاد؟
‫میاد.
‫تو لابی منتظر می‌مونم. دیر نکنی.
‫واقعا باهام اتمام حجت کرد. خیلی خوشم اومد. ‫به خدا زن‌ها خیلی بیچاره‌ان.
‫واسه همین سریال‌های آبکی این‌قدر محبوبن. ‫ما به تستوسترون معتادیم.
‫- روز ولنتاین مبارک. ‫- ممنون. همچنین. مواظب باشین.
‫- امیدوارم باز هم ببینمتون. ‫- سرت تو کار خودت باشه!
‫عذر می‌خوام؟
‫اومدم.
‫می‌شه صورت‌حساب رو بیارین؟
‫ای وای. حتی اسمش رو «انیس عوضی» ‫ذخیره کردم. چرا بهم پیام داده؟
‫امروز برنامه‌ای داری؟ ‫آخه روز ولنتاینه.
‫منظور سوالت رو نفهمیدم. ‫منظورت اینه که یاری دارم...
‫یا برنامه‌ای دارم؟
‫جفتش.
‫برنامه‌ای ندارم.
‫به خانواده‌ام چی بگم؟
‫من که نمی‌خوام باهاش عروسی کنم. ‫صبح به خیر.
‫- اصلان؟ ‫- هوم؟
‫- امشب چیکار می‌کنی؟ برنامه‌ای نداری؟ ‫- نه، هیچی. خونه می‌مونم.
‫چطوره این‌ها رو ببری تو؟
‫- احمق! ‫- چیه؟
‫- پسر، مگه احمقی؟ ‫- چیه؟
‫دختره دعوتت کرد بیرون. ‫نفهمیدی؟
‫- چرا باید دعوتم کنه؟ ‫- خودت چی خیال می‌کنی؟ ازت خوشش میاد.
‫- واقعا؟ چرا؟ ‫- آره، واقعا.
‫- سلام، خوش اومدین. ‫- مرسی.
‫- جای قشنگیه، مگه نه؟ ‫- آره، خیلی قشنگه.
‫- می‌خوای بچشیم؟ ‫- حتما.
‫- این یکی لطفا. ‫- حتما.
‫سریع دستت رو بذار روش.
‫آره.
‫خوبه. واسه پخش رایحه درون روغن، ‫با دستمون گرمش می‌کنیم...
‫و ارتباطش با اکسیژن رو هم قطع می‌کنیم. ‫خیلی مهمه.
‫فهمیدم. بعدش می‌چرخونیمش ‫و می‌خوریمش؟
‫تو همین مایه‌هاست. ولی زمان‌بندیش مهمه. ‫یه‌کم بچش... وای.
‫روغن زیتون رو سر کشیدی.
‫- خب، بدنم رو پاک‌سازی می‌کنه. ‫- خوشت اومد؟
‫- آره، خیلی خوبه. ‫- عالیه، بیا بریم.
‫ممنون.
‫خوش اومدین آقا.
‫- سلام. ‫- همه اینجا می‌شناسنت. چرا؟
‫- چون اینجا مال منه. ‫- آها! اصلا نگفته بودی.
‫- اصلا نپرسیدی. ‫- خب، داستانش چیه؟
‫بابام باغ زیتون کوچکی داشت. ‫من یه‌کم علاقمند بودم،
‫واسه همین کسب‌وکارش رو گسترش دادم. ‫مرکزش تو استانبوله. اینجا هم همینه دیگه.
‫- چی شد که به فکر افتتاح موزه افتادی؟ ‫- علاقه. درخت زیتون.
‫درخت زیتون خیلی وفادار و خوشگله.
‫گمون کنم می‌خواستم ‫به همه نشونش بدم.
‫داستان من با درخت زیتون ‫عاشقانه‌تره.
‫زن عین ریشه درخت زیتون می‌مونه.
‫می‌خواد ارتباط برقرار کنه، ‫یه‌جا رو محکم بگیره،
‫همون‌جا بمونه و میوه بده.
‫مرد عین شاخه‌هاشه.
‫می‌خواد با باد بره، آسمان رو در آغوش بگیره ‫و طعم آزادی رو بچشه.
‫جفتشون بخشی از یه درختن. ‫امکان نداره جدا باشن.
‫اما آرزوهاشون در جهات متفاوتیه.
‫ریشه به سمت زمین می‌ره، ‫شاخه به سمت آسمون.
‫رمز درخت زیتون هم همینه: ‫شاخه بدون ریشه زنده نمی‌مونه.
‫ریشه بدون شاخه به نور نمی‌رسه.
‫- سلام. ‫- خوش اومدین، بفرمایین.
‫- مرسی. سلام. ‫- سلام.
‫- چه چیزهای قشنگی دارین. ‫- بله که داریم.
‫- این‌ها رو از کجا جمع کردین؟ ‫- این‌ها گنجینه‌های حاصل از حفاری...
‫شهر باستانی کلازومنه. ‫بعضی‌هاشون مال خونه‌های قدیمی...
‫- همین اورلاست. ‫- هوم.
‫یه نگاهی بندازین. ‫شاید یه چیزی چشمتون رو گرفت.
‫یه لوله نامه هست.
‫- من عاشق این چیزهام. ‫- توش یه نامه هست.
‫- ایناهاش. ‫- چی نوشته؟
‫لاتینه. تو می‌دونی چی نوشته؟
‫راستش، می‌دونم.
‫نامه عاشقانه است.
‫یه‌بار دوست قدیمیم که استاده ‫بهم سر زده بود.
‫اون بهم گفت چی نوشته.
‫- هوم. ‫- «می‌تونم زیر خاک پیدات کنم،»
‫«می‌تونم کف دریا پیدات کنم. ‫حتی این شهر نمی‌تونه بینمون فاصله بندازه.»
‫- همین رو نوشته. ‫- وای.
‫- یعنی نتونستن به هم برسن. ‫- نه، نتونستن.
‫- خوش اومدین، خوش اومدین. بفرمایین. ‫- وای!
‫- واقعا ناراحتت کرد؟ ‫- راستش، یه‌کم کرد.
‫تصور کن. اون قدیم‌ها، ‫مردم اون‌قدر زیاد عاشق بودن...
‫که نمی‌تونستن دوباره دیدار کنن ‫و نامه می‌نوشتن.
‫این چیزها خیلی تحت تأثیرم قرار می‌ده. ‫بهم توجه نکن، من از اون آدم‌ها نیستم.
‫- چیه؟ ‫- عکس قدیمیه.
‫- نوشته داره، ولی محو شده. ‫- باورم نمی‌شه.
‫چهاردهم فوریه...
‫- هزار و نهصد و شصت و... ‫- احتمالا «سه»؟
‫روز ولنتاین.
‫امروز خیلی بهم خوش گذشت. ‫خیلی ممنون.
‫به من هم خوش گذشت. ‫واقعا خیلی خوب بود.
‫یعنی دیگه به نظرت دیوانه نیستم؟
‫نمی‌شه گفت کاملا قانع شدم.
‫همه اتفاقات خوب با دیوانه‌ها رخ می‌ده.
‫واقعا؟
‫شاید بهتر باشه من هم دیوانه بشم؟
‫بذار کارت اتاقم رو پیدا کنم.
‫- وای! نامه رو یادم رفت. نخریدمش. ‫- عیبی نداره، بیا بریم بخریمش.
‫- الان دیگه بسته. ‫- می‌گیم باز کنه. بیا.
‫- ولش کن. قسمت نبود. ‫- ولی خیلی دوستش داشتی. مطمئنی؟
‫آره، ولی ما همیشه ‫به هرچی می‌خوایم نمی‌رسیم.
‫بگذریم...
‫شب به خیر.
‫کاش این‌قدر خرج نمی‌کردیم.
‫آخه تو بهش نیاز داری. ‫شرایط مامانت...
‫خب... ولی مشکلم با پول شام حل نمی‌شه.
‫خودت که می‌دونی.
‫ضمنا، واسه شام خوردن ‫با خانم زیبایی چون تو...
‫در روز ولنتاین، ‫حتی حاضرم وام بگیرم.
‫عمرا!
‫می‌خوام یه چیزی بگم، ولی...
‫اگه بد برداشت نمی‌کنی، ‫برات یه هدیه خریدم.
‫- واسه من؟ ‫- می‌دونم چیز...
‫خالی نیست، ولی وقتی دیدمش، ‫یاد تو افتادم.
‫- خیلی قشنگه! ‫- واقعا؟
‫- اجازه هست بندازمش؟ ‫- حتما، حتما.
‫اصلا انتظار این رو نداشتم، ‫واسه همین یه‌کم غافل‌گیر شدم.
‫خیلی بهت میاد.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ملک، خیلی دوست دارم بیشتر بمونم. ‫ولی وضعیت مامانم رو که می‌دونی.
‫باید واسه اون هم گل بخرم. ‫اون اولین ولنتاین منه.
‫خوابی؟
‫هنوز هم از این پیام‌ها می‌دن؟
‫نه.
‫- می‌شه در رو باز کنی؟ ‫- «در رو باز کنم»؟
‫- خیال می‌کردم باز نمی‌کنی. ‫- داشتم موهام رو خشک می‌کردم.
‫واسه همین خیلی طول کشید.
‫باورم نمی‌شه. ‫رفتی خریدیش؟
‫نمی‌دونم چی بگم. ‫خیلی ممنون.
‫چه بدونم. خیلی دلت می‌خواست.
‫- گفتم بهتره برم بخرمش. آسلی؟ ‫- هوم؟
‫خیلی وقت بود که من...
‫با آدم صادقی آشنا نشده بودم. ‫امروز که با تو بودم، قدم زدیم...
‫صحبت کردیم و کاملا خودت بودی...
‫خیلی خوشم اومد.
‫نمی‌دونم الان چی بگم.
‫- این رو گم نکن، باشه؟ ‫- اصلا. الان دیگه برام ارزشمنده.
‫ضمنا...
‫این‌قدر ناراحت نباش. ‫چهاردهم فوریه، روز ولنتاین و این حرف‌ها.
‫هر کی شوهرت بشه ‫خیلی خوش‌شانسه.
‫فعلا.
‫بمون.
‫- پس خرافاتت جواب داد، ها؟ ‫- آره، جواب داد. با همدیگه وارد...
‫- روز ولنتاین شدیم. ‫- یعنی الان می‌تونیم راهمون رو جدا کنیم؟
‫نه، چنین حرفی نزدم. ‫باید بزنم؟
‫نزن. راستش اولش...
‫این وسواست به نظرم ترسناک بود.
‫کاملا درست می‌گی. ولی خودت اصلا ‫تو بچگی نمی‌خواستی عین والدینت باشی؟
‫نه، نمی‌خواستم.
‫- حرف بدی زدم؟ ‫- نه.
‫والدین من زندگی مشترک بدی داشتن. ‫مامانم وقتی بچه بودم ترکمون کرد.
‫- زنان زیادی وارد زندگی بابام شدن. ‫- وای، خیلی متأسفم.
‫من هم متأسف بودم، ولی گذشت. ‫همه‌چی می‌گذره.
‫البته خانواده من هم ‫گاهی رو اعصاب می‌ره.
‫همه همیشه به همدیگه محبت می‌کنن.
‫من اصلا چنین تجربه‌ای نداشتم، ‫پس راستش اصلا نمی‌دونم.
‫ولی اگه می‌خوای بدونی ‫چه حسی داره...
‫به نظرم حس خیلی خوبی داره. ‫تو خوش‌شانسی.
‫- می‌دونی چیه؟ تو هم خوش‌شانسی. ‫- چرا؟
‫چون یکی رو پیدا کردی ‫که اندازه من عاشق‌پیشه است.
‫- اصلا دلم نمی‌خواد برگردم. ‫- شاید بتونیم دوباره بیایم.
‫قول می‌دی؟
‫- می‌خوای قول بدم؟ ‫- آها.
‫قول می‌دم.
‫بیاین، ییلدریم رو آوردم پیشتون. ‫همون‌طور که می‌بینین، واقعیه.
‫آره. خوش‌وقتم ملک. ‫اینجا خیلی قشنگه!
‫- بازش کنم؟ ‫- حتما.
‫خیلی خوب شده.
‫- تو این املت رو درست کردی؟ ‫- آره.
‫- خودت این صبحانه رو درست کردی؟ ‫- خوشت اومد؟
‫- تو هنرمندی. ‫- گوشی سر میز نباشه. تو سبد باشه.
‫اگه من گوشیم رو نذارم چی؟
‫- نه عزیزم. قانون همینه. ‫- بده، بده، بده.
‫- پیروژ. ‫- قبوله.
‫- من عاشق این قانونم. ‫- به‌جای حرف‌های قشنگ،
‫همه یه گوشی دستشون گرفتن. ‫مسخره است.
‫معلومه تو همین رو می‌گی. ‫کسی که به تو پیام نمی‌ده.
‫- بذار همین‌جوری بمونه. ‫- وای پیروژ، اگه سریالی به نام...
‫«ضد عشق» می‌ساختن، تو نقش اولش می‌شدی. ‫چرا این‌قدر نفرت می‌پراکنی؟
‫من طاقت چیزهای بی‌هدف رو ندارم عزیزم.
‫خیلی زشت بود.
‫- وای بر تو. ‫- باشه، خب حالا. استثناها...
‫- قانونم رو نمی‌شکنن. ‫- پیروژ، تو از عشق می‌ترسی. جدی باش.
‫- وحشت داری. ‫- وای، دست از سرم بردارین دیگه!
‫بی‌خیال، کیه که فوبیا نداشته باشه؟
‫- من ندارم. ‫- چون هیچی سرت نمی‌شه.
‫مثلا من دارم.
‫عنکبوت.
‫ولی فوبیای تو به نام «عشق» خورده بود. ‫دیگه نمی‌شه عوضش کرد.
‫درسته.
‫فوبیای من پروازه.
‫احتمالا مال من خفاش باشه. ‫یه‌بار یکی تو خونه اومده بود. یادته؟
‫- خودم رو تو اتاقم حبس کردم. ‫- وای!
‫- وحشتناک بود. ‫- آره آسلی، خیلی بد بود.
‫- عزیزم؟ ‫- عزیزم؟
‫- فوبیای تو چیه؟ ‫- فوبیای من...
‫- تموم شد چای سر صبحانه است. ‫- نه، راستش رو بگو. واقعا؟
‫راستش... نمی‌دونم.
‫احتمالا «ازدواج.»
‫- چی گفت؟ ‫- گفت «ازدواج.»
‫- واقعا همین رو گفت؟ ‫- واقعا گفت.
‫باید حشرات و این چیزها رو می‌گفت.
‫پس عشقم فوبیای ازدواج داره.
‫آخ. از بین این همه فوبیا، ازدواج رو برداشت. ‫نظرت چیه؟
‫- ببین، تو می‌خوای ازدواج کنی؟ ‫- پیروژ، اذیت نکن!
‫- هر زنی می‌خواد ازدواج کنه. ‫- متخصص نظر داد. مرسی.
‫ارتباط خیلی خوبی داریم. ‫عاشقشم، خوشحالم.
‫مسلما بین آرزوهام برای آینده، ‫ازدواج، بچه‌دار شدن...
‫و تشکیل خانواده هم هست. ‫می‌خوام ازدواج کنم.
‫مردی که می‌خوای ‫زنش بشی نمی‌خواد.
‫- پس تو هم نخواه! ای خدا! ‫- به نظر من ییلدریم «آسیب دیده.»
‫- یعنی چی که «آسیب دیده»؟ ‫- قبلا زن گرفته و طلاق داده؟
‫نه. ازدواج و طلاقی نداشته. ‫ولی والدینش طلاق گرفتن.
‫ممکنه روش اثر گذاشته باشه؟ ‫واسه همین این‌جوری می‌گه؟
‫شاید، معلومه، هر چیزی ممکنه. ‫ولی چرا نمی‌فهمی؟
‫مدام بهت می‌گم، ‫خودت رو ناراحت نکن.
‫از لحظه لحظه این عشق زیبا ‫لذت ببر.
‫ولی حالم خراب شده پیروژ. ‫سعی کن درکم کنی.
‫- کلا خراب شد. ‫- وای!
‫- باید یه اعترافی بهتون بکنم. ‫- چیه؟ تو هم فوبیای ازدواج داری؟
‫نه. ‫چند وقته با یکی رفت و آمد دارم.
‫چی؟
‫- چی؟ ‫- به خدا.
‫- «چند وقت» یعنی چی؟ ‫- خیلی زیاد نیست. از روز ولنتاین.
‫خب، کیه؟
‫- انیس. ‫- انیس کیه؟
‫چند ماه پیش یکی بود، یادته؟ ‫گفته بود اسمش ییلدریمه.
‫- گولت زده بود. ‫- چی؟
‫- امکان نداره! ‫- شوخی می‌کنی!
‫وایستین ببینم. ‫جفتتون آروم باشین.
‫از بین این همه آدم ‫یه کلاه‌بردار رو پیدا کردی؟
‫من که هی می‌گم کلاه‌بردار نیست!
‫تجربه‌مون ثابت می‌کنه.
‫ببین، نگران نباش. ‫آدم خیلی خوبیه.
‫خدا به خیر کنه. امیدوارم خوب پیش بره. ‫چی بگیم.
‫مرسی عزیزم. امیدوارم تو عروسیم ‫شاهد باشی.
‫حتما، حتما.
‫راستش من ییلدریم رو خیلی کم می‌شناسم.
‫[ییلدریم دمیر، فرد مشهور]
‫«ییلدریم دمیر و باشاک بنگی سر یک میز!]
‫این کیه؟
‫[باشاک بنگی: ارتباط ییلدریم و زمینش رو] ‫[همیشه تحسین کردم]
‫- عزیزم، زود اومدی! ‫- دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫باشه، پس بیا بریم. ‫بیا.
‫- امروز چطور بود؟ ‫- خوب بود. عصرتون به خیر.
‫عصرتون به خیر.
‫- آبجی؟ ‫- هوم؟
‫- تو چیکار کردی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- با «شورای عالی» صحبت کردی؟ ‫- آره. همه‌چی رو بهشون گفتم.
‫خیالم راحت شد. فردا به بچه‌ها ‫معرفیش می‌کنم داداش.
‫ای وای، شروع شد. ببین، من حواسم بهت هست. ‫به آقای انیس هم بگو.
‫لطفا بیا بیشتر حواسمون به رفتارمون باشه. ‫مؤدبانه درخواست می‌کنم.
‫- نگران نباش بابا «شیرشاه.» ‫- بس کن.
‫- نگران نباش. ‫- بس کن. خیلی‌خب، بس کن.
‫- این دیگه چیه؟ جریان چیه؟ ‫- آبجی، ببین، ببین!
‫ملک، فرشته من، با من ازدواج می‌کنی؟
‫باورم نمی‌شه! عشق ملک جلوی ساختمونمون ‫ازش خواستگاری کرد.
‫- چه زود! ‫- راستش، زود نیست. تقریبا اندازه ما...
‫همدیگه رو می‌شناسن. ‫باورم نمی‌شه. اونجا رو باش.
‫- خیلی قشنگه. ‫- حالا که خواستگاری شده،
‫کلی پیام تو گروهمون میاد.
‫از الان دارن پیام می‌دن.
‫می‌گن «امیدواریم بعدی آسلی باشه.»
‫این‌دفعه گوشتش خشک شده. ‫مال تو چطوره؟
‫خوبه. با دمای پایین آروم پخته شده، ‫انگار سال‌ها منتظر بوده.
‫- می‌خوای یه چیز دیگه سفارش بدیم؟ ‫- نه، نه. الان دیگه نمی‌تونم عوضش کنم.
‫با همین شروع کردم. ‫با همین تمومش می‌کنم.
‫کلا موضوع ازدواج رو نادیده گرفتی؟ ‫یا اشتباه برداشت کردم؟
‫نچ.
‫- ولی برام موضوع جالبی نیست. ‫- عروسی ملک برات مهم نیست...
‫یا کلا عروسی برات مهم نیست؟
‫خب، جریان این فوبیای ازدواج چیه؟
‫آسلی، بذار باهات صادق باشم.
‫من گمون نمی‌کنم ازدواج کنم.
‫فعلا؟
‫نه. فعلا نه. ‫راستش، هیچ‌وقت.
‫آها.
‫آسلی.
‫من خیلی عاشقتم. ‫فقط چون اومدیم جای گرون...
‫و عاشقانه این‌جوری نمی‌گم. ‫واقعا خیلی عاشقتم.
‫اما به نظرم ازدواجمون خرابش می‌کنه.
‫پس از اون‌هایی که می‌گن ‫«ازدواج عشق رو نابود می‌کنه.»
‫خودم بچه والدین مطلقه هستم...
‫و بذار بگم شخصا تجربه‌اش کردم.
‫- که این‌طور. ‫- تو...
‫نظر یا فکری راجع به ازدواج نداری؟
‫فعلا نه. ولی آره، ‫می‌خوام یه روزی ازدواج کنم.
‫- عه! ببین کی اینجاست! ‫- الان فقط تو رو کم داشتم.
‫- «فامیل عدنان» اینجاست. ‫- حالتون چطوره؟
‫قبل از دیدنت تو خوب بودیم.
‫ولی وقتی بری، دوباره خوب می‌شیم.
‫باشه، خوبه. ‫زیاد وقتتون رو نمی‌گیرم.
‫حس نکن خیلی خاصی، خب؟
‫عاقبت تو هم عین من می‌شه. ‫یکی رو پیدا می‌کنه و ولت می‌کنه.
‫ساکت شد. ‫گمون کنم حرفت تموم شد؟
‫نوش جانتون.
‫می‌خواستم یه چیزی بگم، ‫ولی نمی‌خواستم حرف زشت بزنم.
‫ولش کن. خیال می‌کنه داره انتقام می‌گیره. ‫مهم نیست.
‫دیگه هیچی اذیتم نمی‌کنه. ‫همه‌چی رو نادیده می‌گیرم.
‫هیچی مهم نیست.
‫وای، خیلی خوشگله. ‫بذار زود واسه دخترها بفرستمش.
‫آره.
‫این قهوه خیلی خوبه.
‫خودم درستش کردم.
‫- سلین جون. ‫- ملک.
‫- می‌شه صحبت کنیم؟ ‫- حتما. چی شده؟
‫چیزی نشده آبجی.
‫- فقط می‌خوام برم. ‫- بیا تا حلش کنیم.
‫سلین جون...
‫ببین عزیزم، بهم اعتماد کن، ارزشش رو نداره. ‫واقعا نداره. بیا این کار رو بکنیم.
‫برو بیرون، ذهنت باز بشه، قدم بزن. ‫بعدش صحبت می‌کنیم.
‫نگران هیچی نباش، ‫استرس نداشته باش. باشه؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫لطفا...
‫یعنی چی در دسترس نمی‌باشد؟
‫حتما دارم اشتباهی می‌کنم.
‫آروم باش. دوباره امتحان کن.
‫چطور ممکنه؟
‫آبجی، سلین کجا رفت؟ ‫آبجی، چت شده؟
‫- اصلان. ‫- چی شده؟
‫- بالاخره تونستین دیدار کنین. ‫- آره، مدام فرصت نمی‌شد.
‫- سفرهای کاریم تمومی ندارن. ‫- اصلا ندارن.
‫- خوش‌وقتم. ‫- ما هم خیلی خوش‌وقتیم.
‫- همچنین عزیزم. ‫- خوش اومدین.
‫مرسی که دعوتمون کردین.
‫- مرسی که دعوتمون کردین. ‫- چند وقتی می‌شه که ییلدریم...
‫- نگفته عاشق کسیه. ‫- آفرین عشقم.
‫ییلدریم، باغ رو تغییر دادی؟
‫متوجه شدی؟
‫- آها. ‫- چی؟
‫من نبودم، کار آسلی بود. ‫یه‌کم بهترش کرد.
‫من کنگر فرنگی درست کردم. باید امتحان کنین. ‫خیلی خوشمزه است.
‫من میل ندارم، مرسی.
‫- تو بخور. ‫- من می‌خورم. راستی، هاکان...
‫همه‌چی می‌خوره. ‫گول ظاهر لاغزش رو نخور.
‫اذیتم نکن.
‫خب، بذارین از آشپزخونه نوشیدنی بیارم.
‫من باهات میام.
‫- خودم می‌دونم کجاست. ‫- عیب نداره، من هم میام.
‫خیلی‌خب.
‫- زحمت نکش، من میارم. ‫- نه بابا، من عادت دارم.
‫عادتت رو تو حلقت فرو می‌کنم.
‫هیچی، مهم نیست. بیا.
‫- وای! این مال تاکستان باشاکه. ‫- باشاک دیگه کیه؟
‫نامزد سابق ییلدریم، دوستمون. ‫حتما بهت گفته.
‫بدجوری عاشق بودن.
‫چند روز قبل عروسیشون ترکش کرد.
‫عروسی؟
‫عه، نمی‌دونستی؟ ‫امیدوارم خبرچینی نکرده باشم.
‫نه، راستش می‌دونستم. ‫حتما یادم رفته بود.
‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- آره، نوشیدنی تاکستان باشاک رو پیدا کردم.
‫خیلی خوشحالم. می‌خوام الان بخورمش. ‫بیاین پیشمون.
‫پس نامزدی به نام باشاک داشتی. ‫چرا بهم نگفته بودی؟
‫چون چیزی نیست که بخوام بگم.
‫گفتی هیچ‌وقت نمی‌خواستی ازدواج کنی. ‫گفتی فوبیای ازدواج داری.
‫می‌شه الان راجع بهش صحبت نکنیم آسلی؟
‫باید این‌طور برداشت کنم که در واقع ‫قبلا یه‌بار می‌خواستی ازدواج کنی؟
‫آسلی، الان می‌خوای چیکار کنی؟ ‫می‌خوای سر گذشته با من دعوا کنی؟
‫تو بهم گفته بودی زندگی مشترک والدینت بد بود ‫و طلاق گرفتن.
‫واسه همین ترومای ازدواج داری. ‫گفتی «ازدواج عشق رو نابود می‌کنه.»
‫چرا این‌قدر به این ماجرای ازدواج ‫گیر دادی؟ نمی‌فهمم.
‫واسه این گیر دادم که قبلا ‫واقعا می‌خواستی ازدواج کنی.
‫به نظرم من ارزش ازدواج نداشتم.
‫یا خدا! اصلا «ارزش» یعنی چی؟ ‫چه ربطی به این ماجرا داره؟
‫راستش، نمی‌فهمم این وسواس ازدواج ‫از کجا میاد.
‫سر غذاییم، دوست‌هامون خونه‌مونن. ‫چرا داری خرابش می‌کنی؟
‫من خرابش می‌کنم؟ تو به من دروغ گفتی. ‫تو دروغگویی.
‫- تو همه‌چی رو خراب کردی. ‫- کم‌کم داری چرت و پرت می‌گی، خب؟
‫- بعدا صحبت می‌کنیم. ‫- دختره قبل از عروسی ترکت کرد.
‫اعتراف این که یه زن بهت آسیب زده ‫خیلی سخت بود؟
‫واسه همین اون همه مزخرفات...
‫- «فوبیای ازدواج» رو به خوردم دادی؟ ‫- آسلی، بسه!
‫آره، بسه! گفته بودی دروغ خط قرمزته، ‫خب دروغ خط قرمز من هم هست.
‫آخه قبلا واقعا می‌خواستی ازدواج کنی، ‫ولی به من اون حرف‌ها رو زدی.
‫الان فهمیدم. نمی‌خوای با «من» ازدواج کنی.
‫شاید اون این‌قدر من رو ‫تحت فشار نمی‌ذاشت...
‫و واسه همین می‌خواستم باهاش ازدواج کنم. ‫اصلا به اینجاش فکر نکردی؟
‫آسلی، آسلی، آسلی.
‫ببخشید. منظوری نداشتم. ‫ببخشید. می‌شه صحبت کنیم؟
‫چقدر ناامیدم کردی.
‫- آسلی! ‫- ولم کن!
‫گفت من «خیلی مشتاق ازدواج» بودم. ‫باورت می‌شه چنین حرفی زد؟
‫ولی آسلی، این‌جوری فرض کن...
‫- ممکن بود جای من باشی. ‫- خدا نکنه.
‫خیلی ممنون!
‫گفت «ازدواج می‌کنیم.» واسه همین رفتم ‫وام گرفتم. من چقدر خنگم؟
‫واسه چی باید از تو بخواد وام بگیری؟ ‫خاک بر سرش. هیچ حرف دیگه‌ای...
‫- به ذهنم نمی‌رسه. ‫- آمین.
‫بگذریم، ما الان داریم...
‫بدبختی‌هامون رو مقایسه می‌کنیم. ‫نباید نوشیدنی بخوریم؟ به نظرم باید بخوریم.
‫من همه‌جا بلاکش می‌کنم. ‫بی‌شوخی.
‫بلاکش کن. ‫باید زودتر می‌کردی.
‫- نمی‌خوام باهام ارتباط داشته باشه. ‫- اون کیه؟ اون کیه؟
‫- نمی‌خواد باهات ازدواج کنه؟ ‫- یه پیام صوتی فرستاده.
‫- چی می‌گه؟ ‫- آسلی، لطفا گوشیت رو بردار.
‫بیا بشینیم و حرف بزنیم. ‫به‌خاطر یه مسئله احمقانه این کار رو نکن.
‫من خیلی عاشقتم، خب؟
‫لطفا همه‌چی رو ‫این‌قدر بزرگ نکن.
‫گفت «بزرگ نکن.»
‫- باورم نمی‌شه! ‫- تو هم می‌شنوی دیگه؟
‫انداخته گردن من. ‫از من بشنو، طرف خودشیفته است.
‫یه خودشیفته و یه کلاه‌بردار داریم. ‫ای وای.
‫من همه‌جا بلاکش می‌کنم.
‫نمی‌خوام من رو ببینه ‫یا باهام ارتباط داشته باشه.
‫بلاک، بلاکش کن!
‫- پسر، می‌خوای من برم باهاش حرف بزنم؟ ‫- نه، نه، لازم نیست.
‫- چرا؟ ‫- چون حتی به خودش زحمت نداد گوش بده.
‫چرا بهش نگفتی چی شد؟ ‫چرا نگفتی دقیقا قبل از عروسیتون...
‫فهمیدی باشاک عاشق یکی دیگه است؟
‫هاکان، من که گفتم، ‫حتی به خودش زحمت نداد گوش بده.
‫ضمنا، باشاک دیگه تو زندگی من ‫جایی نداره.
‫مال گذشته است. نمی‌خوام راجع بهش حرف بزنم. ‫ببین به‌خاطر یه مسئله مسخره...
‫کارمون به کجا رسید.
‫- مشترک مورد نظر... ‫- وای خدایا!
‫این خط رو هم بلاک کرده. ‫واقعا خیلی بچگانه است.
‫وای! چیکار کردی؟ ‫مگه ما گونه هوشمند نیستیم؟
‫وضع این دختر رو ببین. ‫از ما بدتره.
‫چطور ممکنه وضعش از من بدتر باشه؟ ‫اون هم کلی وام گرفته؟
‫دخترها، این دل‌شکستگی دیگه بس نیست؟
‫- ولی اون بهم گفت... ‫- وای، «خیلی مشتاق ازدواجی.»
‫- گفته بودم؟ ‫- آره.
‫کسی که این حرف رو بهم زد، ‫خودش می‌خواست با باشاک ازدواج کنه.
‫اصلا مگه باشاک چی داره که من ندارم؟
‫کلی تحقیق کردم، الان دیگه ‫از کل زندگیش خبر دارم.
‫می‌دونی چیه؟ آردای هکر شنید چی شده. ‫زنگ زد احوالم رو بپرسه.
‫واقعا خیلی خجالت می‌کشم.
‫- چقدر لطف داشت. ‫- راستش، خیلی لطف داشت.
‫- مدام بهم زنگ می‌زنه. ‫- هوم.
‫هرچی بیشتر می‌شناسمش، ‫بیشتر ازش خوشم میاد.
‫ببین، باز هم داره زنگ می‌زنه.
‫احیانا زیادی از هم خوشتون نمیاد؟
‫بی‌خیال بابا، دوست عادی‌ایم. ‫مگه چیه؟
‫زیادی اذیتش کردیم؟ ‫ببین، داره از دستمون فرار می‌کنه.
‫شاید. ولی چیکار کنیم؟ ‫من می‌گم یه حرف دیگه بزنیم.
‫- چه‌جوری باهاش کنار بیایم؟ ‫- دخترها.
‫دربان امروز صبح این رو...
‫دم ورودی پیدا کرده بود. ‫چون شماره واحد نداریم،
‫- خیال کرد مال منه. ‫- اسم نداره؟
‫- نوشته «برای او.» نمی‌دونم یعنی چی. ‫- وای، شاید مال توئه آسلی؟
‫مال منه؟ چرا باید واسه من ‫نامه بنویسه؟ به نظرم مال توئه.
‫خیلی بدهکاره، احتمالا داره عذرخواهی می‌کنه.
‫مال منه؟ عمرا. ‫عمرا بتونم بازش کنم.
‫- به هیچ وجه. تو بازش کن. ‫- معلومه مال یکی از شماست.
‫- امان از دستتون، بازش کنین دیگه! ‫- فشارم داره می‌ره بالا. ضربانم...
‫خیلی تنده. نه، من هم نمی‌تونم بازش کنم. ‫تو از همه آروم‌تری. تو باز کن.
‫طرف رو همه‌جا بلاک کرده، ‫بعد وقتی یه نامه میاد... وای خدایا!
‫هرکی با تو کار داشته باشه ‫فکس می‌فرسته پیروژ. بازش کن!
‫سلام پیرایه عزیزم، ‫الان که این نامه رو می‌نویسم،
‫شگفت‌زده‌ام که زمان عین برق و باد گذشته.
‫پیروژ؟
‫از بین تمام «اما و اگرهای» زندگیم، ‫تو بزرگ‌ترینشونی.
‫زندگی به من فرصت دوباره نداد. ‫اما شاید این کلمات بتونن کاری کنن...
‫که تو لبخند بزنی، ‫بخشش نمی‌خوام.
‫سواوی، با مامانم حرف زدم. ‫می‌گه «تابستون نامزد کنیم.»
‫- تحصیلاتمون هم اون موقع تموم شده. ‫- واقعا؟ من هم با پدرم حرف می‌زنم.
‫می‌تونیم سال بعد عروسی کنیم.
‫هر بار اسمت رو میارم، ‫تو دلم بهار می‌شه.
‫- چرا این دختر رو آوردی اینجا؟ ‫- بابا! می‌شنوه!
‫- بذار بشنوه! ‫- بابا، من می‌خوام با پیرایه ازدواج کنم.
‫- مگه این دختر خانم مژگان نیست؟ ‫- آره بابا.
‫من پسرم رو به دختر اون زن نمی‌دم.
‫- بابا، ما عاشق همدیگه‌ایم! ‫- عشق خرج خونه رو نمی‌ده!
‫اون دختر دیگه پاش رو تو این خونه نمی‌ذاره. ‫این فصل زندگیت رو تموم کن!
‫تمومش می‌کنی. فهمیدی؟
‫ولی الان خودم تو دل پاییزم...
‫- پیرایه، من بیمارم. ‫- پیرایه!
‫احتمالا این نامه آخرین حرف‌هام به تو باشه.
‫فقط می‌خواستم واسه آخری بار ‫چشمت رو ببینم. اگه می‌خوای من رو ببینی،
‫تو بیمارستان لیوورا هستم. ‫اگه نیای، درک می‌کنم.
‫من رو ببخش.
‫از طرف سواوی.
‫باورم نمی‌شه!
‫پیروژ.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- به نظر من باید بری.
‫- دقیقا عزیزم. باید بری. ‫- نمی‌دونم.
‫حتی تقصیر خودش هم نبود.
‫- به‌خاطر پدرش جدا شدین. ‫- خودش هم بیماره پیروژ.
‫- آره. اگه چیزیش بشه چی؟ ‫- باشه، باشه، باشه، باشه.
‫- آفرین! پا شو. ‫- وای پیروژ.
‫برو پیروژ، برو!
‫باشه دخترها، باشه. ‫لطفا دست از سرم بردارین تا بتونم...
‫- درست فکر کنم، خواهش می‌کنم. ‫- باشه. باشه، گفت «دست از سرم بردارین.»
‫- برو. ‫- باشه.
‫- الان از هیجان غش می‌کنم! ‫- هیس! من هم داغونم.
‫راستش، شما خیلی کمکم کردین. ‫ممنون.
‫ببخشید پیروژ. امروز خیلی خوشگل شدی، خب؟
‫- آها. ‫- ولی خیلی آرومی.
‫نه، حواسش پرته عزیزم. ‫من هم وقتی هیجان‌زده‌ام این‌جوری می‌شم.
‫بی‌شوخی، سرتون رو به همدیگه می‌کوبم.
‫بعدش هیجان سرتون می‌شه! ‫برام آرزوی موفقیت کنین.
‫- موفق باشی. ‫- موفق باشی.
‫پیرایه.
‫خودت رو خسته نکن، نکن.
‫خودتی؟ اومدی.
‫در واقع هیچ‌وقت نرفتم.
‫چرا این همه سال صبر کردی؟
‫اگه رو به موت نبودم نمی‌اومدی.
‫مگه کله‌شق بودنت رو نمی‌شناسم؟
‫نگران نباش، چیزیت نمی‌شه.
‫من بودم که نابود شدم پیرایه. ‫در طول زندگیم مردم.
‫چهل سال بدون تو بودم. ‫الان دیگه از هیچی نمی‌ترسم.
‫از این حرف‌ها نزن.
‫از این حرف‌ها نزن. نه، نه، نه. ‫از این حرف‌ها نزن.
‫[روز ولنتاین]
‫باز هم این روز طلسم‌شده سال سر رسید.
‫این چیه؟ کی این رو گذاشته؟
‫باز هم واسه پیرایه اومده؟ ‫البته دیگه آشتی کردن.
‫این چیه؟
‫[بلیت هواپیما] ‫[صندلی ۴ای]
‫وقتی داستان درخت زیتون رو برام گفتی،
‫گفتی «آرزوهاشون در جهت‌های متفاوته. ‫ریشه به سمت زمینه...»
‫«و شاخه به سمت آسمونه.» ‫ببین چی می‌گم،
‫«حتی اگه آرزوها در جهات متفاوت باشن،»
‫«گاهی عشق به پلی بدل می‌شه...»
‫«و راه‌ها به‌جای دور شدن ‫به هم نزدیک‌تر می‌شن.»
‫من جایی که همه‌چی شروع شد...
‫منتظرت می‌مونم ‫تا باهات از نو شروع کنم.
‫نمی‌تونم بذارم غرورم مانعم بشه. ‫ای بابا، من عاشقشم!
‫ملک.
‫ملک. من دارم می‌رم. ‫مواظب سیروج باش، خب؟
‫- آسلی، کجا؟ ‫- بعدا توضیح می‌دم.
‫- وایستا ببینم. ‫- بعدا توضیح می‌دم.
‫- جریان چیه؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫- ملک. ‫- آردا، خوش اومدی.
‫مرسی. چطوری؟ دو روز ندیده بودمت. ‫نگران شده بودم.
‫راست می‌گی. ‫اصلا نتونستم بیام، خیلی سرم شلوغ بود.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫- گفته بودیم بریم سینما. ‫- اوهوم.
‫امروز روز ولنتاینه.
‫تو فکرش بودم شاید...
‫بتونیم با هم یه کاری بکنیم. ‫اگه وقت داری، پیش هم باشیم.
‫حتما.
‫- باشه، باشه. ‫- وقت داری؟
‫دارم، دارم. یعنی یه‌کم کار دارم. ‫برات قهوه بیارم؟
‫- حتما، ممنون می‌شم. ‫- عالیه! پس بذار این رو بدم.
‫زود برمی‌گردم.
‫باشه.
‫می‌شه اینجا وایستین؟ مرسی.
‫ییلدریم!
‫- دلم خیلی برات تنگ شده بود. ‫- من هم همین‌طور.
‫الو؟ الان وسط دیدار عاشقانه‌ام، ‫نمی‌تونم صحبت کنم.
‫ولی ببین چی می‌گم، ‫خیلی قدرت نشون دادم،
‫همه تعریفم رو می‌کنن.
‫وایستا، داره میاد. ‫بعدا زنگ می‌زنم. خداحافظ.
‫- چی شد؟ همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره، آره، مرتبه. با مامانم حرف زدم...
‫و انگار حالش خیلی خوب نبود. ‫بگذریم...
‫نمی‌خوام حالت رو خراب کنم.
‫- نوش جانت. ‫- باشه. نوش جان.
‫اصلان، بیا کمک کن.
‫- چه کمکی کنم؟ ‫- بده من عزیزم، من می‌برم.
‫تو درستش کردی؟ آفرین.
‫من در رو باز می‌کنم.
‫- لطفا بگو خیلی دیر نکردم. ‫- نکردی. بیا تو.
‫چه گل‌های قشنگی!
‫خواسته ما از زندگی و چیزی که بهش می‌رسیم ‫معمولا یکی نیست.
‫به خودمون میایم و می‌بینیم داریم ‫با روند کار زمان می‌جنگیم.
‫ولی زمان طبق ما حرکت نمی‌کنه.
‫وقتی دست از دخالت تو کار زمان بکشیم، ‫افسانه‌ها شکل می‌گیرن.