‫روزی روزگاری، یا بهتره بگیم همین الان،
‫روستایی کوچیک در دل تپه‌های توسکانی هست.
‫بلودیر، شهر کوچیک عاشقانه‌ای که...
‫[تو تا ابد بهترین هدیه زندگی من هستی]
‫فقط باید بدونین که در بلودیر،
‫آدم‌های معدود، نه، انگشت‌شماری ‫که هنوز نیمه گم‌شده‌شون رو پیدا نکردن...
‫چاره‌ای ندارن جز اینکه هر گوشه‌ای ‫رویا به سر داشته باشن و دنبال شکارش باشن،
‫و هرگز تسلیم نشن.
‫با این حال، ‫در این شهر جادویی کوچیک،
‫یه نفر زندگی می‌کنه که ‫عشق و عاشقی اصلا براش مهم نیست.
‫اون کیه؟
‫الیسا، شاهدخت قصه ما.
‫با اینکه واقعا شاهدخت نیست، ‫و خونه‌اش هم دقیقا کاخ نیست.
‫و شاهزاده؟ ‫نگران نباشین، اون هم اینجا است. میکل.
‫شاهزاده‌ها اصلا برای الیسا مهم نیستن،
‫ولی میکل خیلی به شاه‌دخت‌ها فکر می‌کنه.
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫سلام مامان. سلام جادا.
‫- سلام. ‫- اینقدر به همه‌چی دست نزن.
‫یه چیز مهمی هست که باید بهت بگم، ‫ولی نمی‌تونی به کس دیگه‌ای بگی.
‫- هی، شنیدی؟ ‫- بستگی داره. چیه؟
‫درباره پلانی.
‫می‌گن زن دوم گرفته.
‫سیب‌های تازه! آب‌دار و خوشمزه!
‫چرا داد می‌زنی؟
‫همسرش می‌دونه؟
‫اگه دانته با من همچین کاری می‌کرد، ‫پدرش رو درمیاوردم!
‫باشه بابا، ولش کنین. ‫بسپرینش به کارما.
‫بی‌خیال بابا. کارما؟ ‫زنش رو بدبخت کرده.
‫بگذریم، من خبر داشتم.
‫اومده بود آرایشگاه...
‫- و یه پیامک از «پیتزایی» گرفت. ‫- پیتزایی.
‫- نوشته بود: «خیلی دلم برات تنگه.» ‫- واقعا؟
‫پس اگه حریم خصوصی براتون مهمه، ‫موهاتون رو خونه خودتون بزنین.
‫- باشه. ‫- خیلی ضدحاله.
‫- مامان، من می‌رم خونه رابرتو. ‫- باشه.
‫این رو باش...
‫کرکره اتاقم خراب شده.
‫- آره، حتما. ‫- تو گفتی ما هم باور کردیم.
‫رابرتو خوش‌تیپه، ‫یه کم زیادی لاغره.
‫- حسابی هم پولداره! ‫- فهمیدم، مامان. خوش‌تیپ و پولدار.
‫انبار هنوز از اون کرکره‌ها داری؟ ‫کرکره اتاقم باز خراب شد.
‫آره بابا، کلی دارم. ‫میایم نصبشون می‌کنم.
‫خودم می‌تونم.
‫ولی از پیشنهادت ممنونم.
‫خیلی خب، پس یه روز دیگه. ‫می‌تونیم بریم قدم بزنیم، می‌تونیم...
‫«می‌تونیم.»
‫- خدافظ، رابرتو. ‫- خدافظ، الیسا.
‫می‌خوای ناهار رو بریم بیرون؟
‫نمی‌شه، ساعت دو باید بریم باشگاه آبی.
‫اون کیه؟
‫- کارلو. از آشنایی‌تون خوشبختم. من برادرشم. ‫- دیشب هم اینجا بود؟
‫آره، ولی اتاقم بودم.
‫باشگاه آبی می‌ری؟
‫آره بابا. به چپ، به جلو، ‫و تمام.
‫راستش دیر کردم. باید...
‫- من برم آماده بشم؟ ‫- آره.
‫- باشگاه آبی؟ ‫- اولین چیزی بود که به ذهنم رسید.
‫معاینه بیرون میلان چی شد؟
‫خواستم تغییرش بدم.
‫یکی امروز از دنده خلاق بلند شده.
‫چرا از رابرتو خوشت نمیاد؟ ‫خیلی تودل‌بروئه.
‫تا حالا متوجه شدی که ‫دندون‌هاش عین دندون‌های باباته؟
‫مقایسه کردن رابرتو و بابا ‫کمکی بهش نمی‌کنه، مامان.
‫جادا، می‌شه تو بهش بگی ‫رابرتو بهش میاد؟
‫بامزه است، مهربونه، ‫آدم خوبیه، آره،
‫ولی شاید یه کم کسالت‌آوره...
‫یادم رفته بود. طرف خودشیفته، ‫نیمه‌دیوونه یا تا حدی جنایتکار نباشه،
‫تو اصلا در نظر هم نمی‌گیریش.
‫شانسم بده. چی بگم؟
‫بگذریم، رابرتو به من نمیاد. ‫وقت ندارم. کل روز کار می‌کنم.
‫خب، همه‌مون شغل داریم.
‫واقعا؟
‫بگذریم، دخترها، ‫همه‌چی زوجش بهتره.
‫من یه دختر دارم.
‫خب که چی؟ ‫مردها به درد آدم می‌خورن.
‫می‌تونن لامپ عوض کنن، ‫لوله‌کشی رو تعمیر کنن، بلدن چطور...
‫شیشه باز کنن.
‫ویژگی‌هایی دارن که هیچ زنی نداره.
‫- مامان! ‫- مامان!
‫نظرت چیه تو بری سبزیجات رو ‫به کنت تحویل بدی؟
‫یالا.
‫حقیقت تلخه، مگه نه؟
‫تق، تق، کنت.
‫براتون کلم، جغندر و شلغم آوردم...
‫نشد زیاد تخم‌مرغ بیارم. ‫این روزها مرغ‌ها تنبل شدن.
‫صبحونه میل کردین؟
‫من خسته‌ام. ‫می‌خوام کناره‌گیری کنم.
‫کسی که بهترین قرارداد رو ببنده ‫همه سهام رو به دست میاره و نونش تو روغنه.
‫اون یکی... می‌ره خونه.
‫میکل، ببینیم مثل برادرت جورجیو ‫مهارت داری یا نه.
‫اگه نمرده بود، تا الان دیگه ‫همه‌چی رو به اون داده بودم.
‫خدافظ، پسرها.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ، آقای گالی.
‫من رو از این خراب‌شده ببر.
‫دیر یا زود اینطور می‌شد.
‫ده سالش نبود که. ‫ولی آخه، کی می‌دونه؟
‫خلاصه، مشخص نیست ‫چه اتفاقی براش افتاد.
‫چه اتفاقی براش افتاد، مامان؟ ‫نود سالش بود.
‫کارم دیگه داره تموم می‌شه.
‫- ممنونم، همین الان میایم. ‫- منتظرم.
‫بگذریم، بانک تماس گرفت.
‫همونطور که فکر می‌کردیم، کنت ویلا رو ‫رهن گذاشته بود که بدهی‌هاش رو بده.
‫ولی مزرعه و زمین رو از دست نداد،
‫پس می‌تونیم طبق توافق ‫همه‌چی رو مدیریت کنیم.
‫الان دیگه بستگی داره ‫نوه‌هاش چی بخوان.
‫- ببخشید. ‫- دوچیو، دیگه چیه؟
‫هیچی. برای تابوت یه سری نمونه دارم.
‫خودم چوب درخت گیلاس رو در نظر داشتم.
‫یه چیز باکلاس، مثل خود کنت.
‫- یا شاید زبان‌گنجشک... ‫- زبان‌گنجشک خوبه.
‫زبان‌گنجشک، انتخاب ساده و بودجه‌ای.
‫اصلا کسی به این چیزها دقت نمی‌کنه.
‫- عالی. ‫- دیگه می‌رم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- کدوم نوه؟ ‫- نوه‌های کنت.
‫وقتی مامان و خاله‌ات بچه بودن ‫تابستون‌ها رو می‌اومدن اینجا.
‫بعد جورجیو، پسر بزرگ‌تر، مرد، ‫و می‌دونی...
‫زندگی اتفاق می‌افته.
‫شاید نوه‌ها تصمیم بگیرن ‫که روی این ملک سرمایه‌گذاری کنن.
‫یا بفروشنش و ما رو بندازن بیرون.
‫سرمایه‌گذاری روی ملکی که داره ‫داغون می‌شه منطقی نیست.
‫آره، یه کم نیاز به تعمیرات داره.
‫- دوباره برگشتم. ‫- دیگه چیه؟
‫کل مبلغ رو حساب کردم.
‫خیلی خب، کل خدمات...
‫می‌شه ۳۵۰۰ یورو.
‫کی پرداختش می‌کنه؟
‫مطمئنی که باید کار کنی؟
‫آره، خیلی مهمه.
‫به یه ایده نیاز دارم، ‫وگرنه از شرکت اخراج می‌شم.
‫بریم سر شام درباره‌اش صحبت کنیم.
‫میکی. میکی. سلام!
‫عمومون فوت کرده.
‫البته.
‫- یه کم موقعیت حساسیه. ‫- البته، ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫- ببخشید.
‫- بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫این یکی دیگه تلخ بود.
‫دروغ نمی‌گفتم. ‫کنت، عمو بزرگمون، مرده.
‫و ما تنها وارث‌هاش هستیم.
‫ما؟
‫اون بیست ساله هیچی به ما نداده.
‫پس اون خونه که بچه بودیم ‫توش بازی می‌کردیم، اونجا الان مال ما است.
‫بی‌خیال، میکی.
‫بی‌خیال یعنی چی، کارلو؟
‫- در واقع مال بانکه. ‫- البته.
‫ولی بقیه‌اش مال ما است.
‫بقیه‌اش؟ منظورت اون کلبه خرابه است؟
‫ولی قطعه زمین بزرگی بود، مگه نه؟
‫یادم نیست. فکر کنم.
‫اونقدر بزرگ بود که زمین گلف بشه؟
‫خیلی چیز خاصی گفتی.
‫الو؟ آقای گالی.
‫به نظرت مجردن؟
‫فقط پولدار باشن کافیه.
‫حالا می‌بینی، کنت بعدی می‌شن.
‫ولی اگه به زشتی اون باشن...
‫انگار واضح نگفتم.
‫- فقط مهمه که پولدار باشن. ‫- دقیقا.
‫- اینقدر دری وری نگین. ‫- خفه شو بابا.
‫بی‌چاره‌ها، آخه چقدر بدبیاری؟
‫اول پدر و مادرشون، بعد برادرشون، ‫حالا هم عموبزرگشون.
‫- خدایا، کاش خوش‌تیپ باشن. ‫- نوه‌های کنت رو می‌گی؟
‫شوخی می‌کنی؟ کنت که جوون بود ‫خیلی خوش‌تیپ بود.
‫می‌گن دل همه زن‌های شهر ‫پیشش گیر بود.
‫ما خودمون هم بد نیستیم.
‫شوخی می‌کنیم.
‫اوراتزی، سر به سرش نذار.
‫- به مامانت پیام می‌دی؟ ‫- مامان‌بزرگ، سرت تو کار خودت باشه.
‫الیسا کجا است؟
‫من از کجا بدونم؟
‫دخترها، اینقدر سخت نگیرین، باشه؟ ‫زندگی خودش به اندازه کافی سخته.
‫ای وای!
‫- ببخشید! ‫- ببخشید و زهرمار! حواست کو؟
‫خب پشت در واینسا.
‫- وایسا، بذار ببینم. ‫- خدایا، خیلی درد داره.
‫- بذار ببینم. بشین. ‫- درد داره!
‫لعنتی. شکسته؟
‫الیسا!
‫کارلو.
‫میکل.
‫چقدر شما...
‫بزرگ... بزرگ شدین.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫نظرتون چیه؟ بریم داخل؟
‫رسیدن؟
‫اون جایا نیست؟
‫چقدر بزرگ شده.
‫آره، واقعا متشخص شده.
‫همه اومدن.
‫مراسم ختم همیشه تزکیه‌کننده است.
‫- بریم کارلو رو ببینیم. رقابت کمتره. ‫- من از میکل خوشم میاد.
‫من هم از بامزه‌تره خوشم می‌اومد، ‫ولی آخرش گیر بابات افتادم.
‫خیلی متاسفم.
‫- ممنونم. ‫- تسلیت می‌گم.
‫- باید نجاتشون بدیم. ‫- حتی فکرش هم نکن.
‫هی، لیندا کجا است؟
‫نمی‌دونم.
‫لیندا؟
‫مامانت دنبالته.
‫امشب دوباره می‌بینمت؟
‫ممنونم، سیمو. تو بهترینی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- هنوز هم درد داره؟ ‫- چی؟
‫دماغت رو می‌گم. هنوز...
‫وای، نه، خوبم. نگران نباش.
‫خوشحالم.
‫که کنت مرد؟
‫نه، دماغت رو می‌گم. ‫نه... اینکه دوباره می‌بینمت.
‫من هم از دوباره دیدنت خوشحالم.
‫و امیدوارم کارهای فوق‌العاده‌ای ‫باهمدیگه بکنیم.
‫- آره؟ ‫- آره، می‌تونیم به صرف قهوه بریم بیرون.
‫- هر وقت خواستی. ‫- همراه با کارلو.
‫- همراه با کارلو. آره. ‫- می‌تونیم درباره عمارت عناب صحبت کنیم.
‫می‌دونی که ما هنوز ‫اونجا زندگی می‌کنیم، درسته؟
‫نه...
‫نمی‌دونستم.
‫آره. همون قراری رو با کنت داریم ‫که پدرت داشت.
‫ملک کار می‌کنیم، محصولات رو می‌فروشیم... ‫و سود رو نصف می‌کنیم.
‫این شاید برای الان اطلاعات اضافی باشه. ‫بعدا درباره‌اش صحبت می‌کنیم.
‫آخه من یه سری ایده دارم...
‫مگه اینکه شما می‌خواین ملک رو بفروشین.
‫- نه، اصلا. ‫- نه؟
‫- شرمنده. واقعا شرمنده. ‫- نه.
‫آخه خیلی خوشحالم.
‫که کنت مرد؟
‫میکی، من با جایا صحبت کردم.
‫میکل، پسرم، ‫نگاهش کن، برای خودت مردی شدی.
‫اگه آلفانسو بود از دیدنت خیلی خوشحال می‌شد.
‫ولی برای یه سفر طولانی رفت.
‫یه سفر، خیلی، خیلی، خیلی طولانی.
‫- مرد. ‫- بله.
‫مامان، سوگواری به نوبت، باشه؟
‫مامان، چیزی می‌خواستی؟
‫«مامان؟»
‫سلام. من لیندا هستم. ‫دختر الیسا.
‫ایشون میکله.
‫و ایشون هم کارلو.
‫ولی الیسا مجرده.
‫تو چطور، میکل؟ ‫مجردی، ازدواج کردی...
‫- مجردم. ‫- آفرین.
‫من هم همینطور.
‫این جواب اشتباه بود، بچه‌ها. ‫روحتون هم خبر نداره کجا گیر افتادین.
‫نمی‌خوام بهونه بشنوم. ‫هر دو شما میاین عمارت عناب.
‫واقعا؟ دقیقا کجای عمارت قراره بمونن؟
‫بریم.
‫ممنونم، ولی واقعا لزومی نداره ‫هر دوتون اتاق‌هاتون رو به ما بدین.
‫- دقیقا. واقعا لزومی نداشت. ‫- رمز وای‌فای؟
‫وای‌فای اینجا خوب نیست.
‫اتاق لیندا و حیاط پشتی خوب کار می‌کنه.
‫- ما جا رو تنگ کردیم؟ ‫- یه کم.
‫اگه بخوای، می‌تونی تخت من بخوابی. ‫یعنی تخت خودت.
‫برای من مشکلی نیست. ‫می‌تونم روی مبل کنار ورودی بخوابم.
‫اگه کسی اتاق الیسا رو نمی‌خواد، ‫من اونجا بخوابم.
‫بریم.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه.
‫شما به پست صوتی...
‫[خدمات گاز - ۴۶۳.۱۱ یورو]
‫- الیسا! الیسا! ‫- پیدات کردم!
‫چی...
‫خیلی خب، تو باید بیرون باشی، مرغ.
‫بیرون.
‫خب...
‫لیندا؟
‫بیداری؟
‫وایسا! بسه دیگه. وایسا!
‫یالا! بیرون! گم شو!
‫صبح به خیر.
‫می‌دونی تخم‌مرغ‌ها کجان؟
‫لیندا؟
‫لیندا!
‫لیندا.
‫چیه، مامان؟
‫لیندا داشت بهم می‌گفت ‫می‌خواد بعد فارغ‌التحصیل شدن...
‫به استرالیا بره.
‫لیندا زیاد حرف می‌زنه. ‫کجا بودی؟
‫تقصیر من بود. تقصیر من بود.
‫سر و صدا کردم، بیدار شد، ‫پس ازش پرسیدم می‌خواد صبحونه بخوره یا نه.
‫این سویشرت کیه؟
‫مال میکله. ‫یه کم سردم بود.
‫مال منه.
‫تخم‌مرغ می‌خوای؟
‫- آره، ولی خودم درست می‌کنم. ‫- نه، شوخی می‌کنی؟
‫بفرما بشین، من درست می‌کنم.
‫بی‌خیال، بشین.
‫بشین!
‫- تخم‌مرغ، تخم‌مرغ! ‫- بفرما. می‌خوای؟
‫خب، وقتی رفته بودی استرالیا ‫حیوانات زیادی دیدی؟
‫شوخی می‌کنی؟ ‫همه‌جا پر حیوون بود. همه‌جا.
‫همه‌جا.
‫عکس هم گرفتی؟
‫آره بابا. وایسا. ‫نشونت می‌دم. بیا.
‫توی پوشه «استرالیا» هستن. ‫اینه‌ها.
‫اون خیلی ترسناک بود.
‫آره، خیلی ترسناکه.
‫کشنده‌ترین مار دنیا است.
‫- می‌شه ببینم؟ ‫- نه!
‫برو پایین‌تر. ‫عکس من با یه کوآلا بامزه است.
‫می‌دونستی تقریبا همه کوآلاها ‫مبتلا به کلامیدیا هستن؟
‫خب، این یکی حفاظت‌شده بود.
‫گوش کن، میکل.
‫می‌خوای باهم بریم ملک رو قدم بزنیم؟
‫می‌تونم ایده‌هام رو بهت بگم.
‫من هم می‌خواستم همین رو ازت بخوام.
‫خوبه. می‌رم لباس بپوشم. ‫یه چیز راحت.
‫عجب پیاده‌روی‌ای شد.
‫باید رازت رو بهم بگی.
‫چه رازی؟
‫چرا دخترم ازت خوشش میاد؟
‫از ۱۴ سالگی به اینور از من بدش میاد.
‫چی بگم؟
‫حتما به خاطر استرالیا است. ‫روحیه جهانگردی من.
‫نمی‌تونم تصور کنم با این کفش‌ها ‫جهان‌گردی کنی.
‫ریش‌درخت اونجا است.
‫اون رو یادته؟
‫یه درخت بلوط همیشه‌سبز کهنه.
‫از مجموع من و تو و بابام و کنت ‫قدیمی‌تره.
‫وقتی به ستوه میام، ‫میام اینجا،
‫و همه‌چی برام واضح‌تر می‌شه.
‫یه درخت التیام‌بخش.
‫بله.
‫فکرش رو بکن، وقتی لیندا اولین قدم‌هاش ‫رو برمی‌داشت، من این رو کاشتم.
‫آویشن، چه خوبه.
‫رزماریه.
‫خب، مشابه هستن.
‫- خب، دوتاش هم سبزه. ‫- اون تپه‌ها برای ساخت و ساز خوبن؟
‫آره. ولی مقامات منطقه‌ای ‫سر مجوز زیادی گیر می‌دن.
‫حیف.
‫چرا؟ ما که لازم نیست چیزی ‫اینجا بسازیم.
‫نه، همینطوری می‌گم، ‫اگه کسی بخواد ساخت و ساز کنه...
‫همینطوری می‌گم.
‫همینطوری.
‫ممنون. روزی یه سیب...
‫این اناره.
‫- شوخی کردم. ‫- آها، باشه.
‫چند هکتاره؟
‫سه هکتار درخت زیتون، ‫یه هکتار هم باغ میوه و تاکستان.
‫- داری یادداشت می‌کنی؟ ‫- یه دستم همیشه می‌نویسه.
‫زمین مسطح هم هست؟
‫آره، چهار هکتار.
‫باید همه‌اش رو به مزرعه اضافه کنیم، ‫تاکستان و باغ زیتون رو گسترش بدیم.
‫البته سیستم آبیاری باید کلا نوسازی بشه.
‫- یه کم بپیچونی درست می‌شه که. ‫- نه! وایسا!
‫- وایسا! وایسا! ‫- نباید دستکاری‌اش کنی!
‫ولش کن... دیگه گیر کرد. ‫باید قطعش کنیم...
‫بریم انبار، بدو!
‫خیلی خب. بیا.
‫خدایا.
‫باید لباس‌هامون رو عوض کنیم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫خب، پائولو چی شد؟
‫کل شب رو پیش همدیگه بودیم.
‫- خب؟ ‫- خب؟
‫خب... هیچی. خوب بود.
‫آها! پنجاه یورو بهم بدهکاری.
‫وایسا، بذار ببینیم.
‫- شرط بستیم بهش ابراز علاقه کردی. ‫- نه، من گفتم نکردی. و من برنده شدم.
‫- هنوز که نگفته! ‫- از «خوب بود» مشخصه.
‫اگه ابراز علاقه کرده بود ‫اینطوری می‌گفت؟ بی‌خیال.
‫- بهش نگفتم. ‫- ایول! بده بیاد.
‫خیلی خب. ‫پائولو می‌دونه مادرت خبر نداره؟
‫نه. و نباید هم بفهمه.
‫فکر کنم خودش بفهمه ‫اگه همه‌اش یواشکی برم بیام،
‫ولی نمی‌خوام پیشش خراب بشم ‫که نمی‌تونم حرفم رو به مامانم بگم.
‫من هم بودم نمی‌گفتم.
‫آخه مامان تو از الیسا هم روانی‌تره.
‫گم شو بابا.
‫خیلی خب، پس چیکار می‌خوای بکنی؟
‫می‌خوام وقتی بالغ‌تر شدم ‫ابراز علاقه کنم.
‫بذار توضیح بدم.
‫حرف، حرف ده هکتار زمین مسطح و تپه است.
‫بررسی کردم. کنستانتین همه‌جای دنیا ‫زمین گلف داره به جز ایتالیا.
‫قبل اینکه بره آمریکا ‫بیارش اینجا رو ببینه.
‫اگه اینجا رو نشونش بدیم، ‫مطمئنم که می‌خواد سرمایه‌گذاری کنه.
‫مکان شگفت‌انگیزیه. ‫می‌شه حسابی ازش پول درآورد.
‫چه نقشه‌ای دارن؟
‫می‌خوان اینجا رو بفروشن به یه آمریکایی، ‫بیاد همه‌چی رو بکوبه و یه زمین گلف بسازه.
‫چطور می‌تونی الان غذا درست کنی؟
‫مضطربم. کمکم می‌کنه آروم بشم.
‫اون حروم‌لقمه می‌خواد ما رو بیرون بندازه. ‫خونه‌مون، شغلمون، همه‌چی به باد می‌ره.
‫اینجا کل دنیای ما است. ‫می‌خوان اینجا رو ازمون بگیرن.
‫خب، چیکار می‌خوایم بکنیم؟
‫باید جلوش رو بگیریم، ‫ولی نمی‌دونم چطور.
‫خب... اگه بهش فکر کنی، ‫یه راهی هست.
‫می‌تونی به اون چیز اشاره کنی...
‫- نه. ‫- چه چیزی؟
‫- هیچی، مامان. ‫- جدی می‌گم، دخترها، چه خبره؟
‫چیزی نیست. جایا داره چرت و پرت می‌گه. ‫خسته است.
‫یا شاید هم بتونی با ملایمت ‫میکل رو متقاعد کنی که اینجا رو نفروشه.
‫این شاید به نفع خودت هم باشه.
‫عمرا. میکل عوضیه. ازش متنفرم.
‫ولی کارلو...
‫- نه. ‫- وایسا، بهش فکر کن.
‫دوتاشون هم وارث هستن. ‫باید هر دوتا راضی به فروش باشن.
‫اگه یکی راضی نباشه، ‫قرارداد امضا نمی‌شه.
‫نه. تازه، من سرم شلوغه.
‫شلوغه؟
‫چطور؟
‫این دفعه دیگه چه ترکیب طالع‌بینی ‫مسخره‌ای رو شده؟
‫من کار دارم، باشه؟
‫تازه، من اصلا از پسش برنمیام.
‫مگه می‌خوایم چیکار کنی؟
‫فقط باهاش مهربون باش.
‫ببین چقدر وقت داریم، و بعدش ‫بهش بفهمون عجله‌ای برای فروش نیست.
‫تو هم اینجا زندگی و کار می‌کنی، باشه؟
‫حتما یارو باید شبیه وزغ باشه ‫که باهاش صحبت کنه.
‫مامان!
‫راست می‌گم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫بفروشش به آمریکایی. ‫سود می‌کنی.
‫دوتامون هم سود می‌کنیم.
‫وقتی هکتارها زمین خالی ‫وسط توسکانی ببینه،
‫به هر قیمتی راضی می‌شه.
‫حاشیه سود رو با شرکت مدیریت می‌کنیم، ‫گالی راضی می‌شه،
‫سهامش رو به من می‌فروشه... ‫حسابی پولدار می‌شیم.
‫پولدار هستی.
‫نه، باور کن، با این پول ‫هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫می‌تونی به آرزوهات برسی. ‫آرزوت چیه؟ هیچوقت کار نکردن.
‫شاید حتی بتونی برای خودت ‫تو میلان یه آپارتمان بگیری.
‫از زندگی پیش تو خوشم میاد.
‫من هم همینطور.
‫به دخترها نمی‌گیم؟
‫نه. اون‌ها نباید باخبر بشن.
‫گالی گفت خریدار آمریکایی ‫سه‌شنبه می‌رسه اینجا.
‫تازه، نمی‌خوایم اتمسفر رو خراب کنیم، ‫مگه نه؟
‫- ولی آخه چرا من؟ ‫- با عقل جور درمیاد دیگه.
‫- ولی نمی‌خوام. ‫- خواهش می‌کنم. اینقدر بحث نکن.
‫در بزن.
‫خدمات اتاق.
‫- بله، بفرما. ‫- برو.
‫تو می‌تونی در رو باز کنی...
‫- سلام. ‫- صبح به خیر.
‫- صبح بخیر، الیسا. ‫- صبح به خیر.
‫این هم اینجا است.
‫فکر کردیم...
‫شاید این خوشحالتون کنه، ‫می‌دونی... یه شیرینی ناقابل.
‫- لیاقتش رو نداریم. ‫- آره، قطعا.
‫راضی به زحمت نبودیم. ‫ممنونم.
‫کارلو، الیسا یه سری کار بهم سپرده ‫که تو شهر انجام بدم.
‫می‌خوای همراهم بیای؟
‫آره، حتما.
‫اجازه بده اول لباس درست‌حسابی بپوشم.
‫- ما چی؟ ‫- ما هیچی. من کار دارم.
‫باشه.
‫سلام.
‫ازم اجتناب می‌کنی؟
‫نه.
‫اتفاقی افتاد؟
‫نه.
‫خیلی خب، پس بهت کمک می‌کنم.
‫نه.
‫باشه.
‫این رو بگیر.
‫چیکارش کنم؟
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫وای، نه! کفش‌های جدیدم...
‫- کارلیتو. ‫- سلام... دوچیو.
‫خب، چه خبر؟
‫از اینجا خوشت میاد؟
‫- بله. ‫- میلان خیلی متفاوته.
‫- آره. نه، فقط... ‫- انرژی متفاوتی داره.
‫می‌بینمت.
‫باشه.
‫بدون من اینجا کلا از هم می‌پاشه.
‫البته.
‫- اومدم! ‫- اومد.
‫دوچو. ‫داشتیم درباره زیتون‌ها صحبت می‌کردیم.
‫- برنامه‌ای دارین؟ ‫- بله.
‫عالی. مزاحمتون نمی‌شم. ‫خوش بگذره.
‫- خدافظ، دوچو. ‫- خدافظ.
‫شکلات داغ احتمالا دیگه سرد شده.
‫مرسی. ولی اتفاقا سردش رو دوست دارم.
‫می‌خوای بریم قدم بزنیم؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫- همه‌چی برای امشب ردیفه. ‫- سلام، بچه‌ها.
‫- سلام. ‫- برای جشنواره بلیت گرفتین؟
‫برای زوج‌ها بلیت تکیه.
‫خیلی به همدیگه میاین.
‫- واقعا. ‫- نظرت چیه؟
‫تو بگو. من نمی‌دونم ‫کی می‌خوای برگردی.
‫البته، اگه قبل سه‌شنبه باشه، پایه‌ام.
‫- عالیه. همین امشبه. ‫- خوبه.
‫- چقدر؟ ‫- ده.
‫- ممنون. ‫- خیلی ممنون.
‫[تا سه‌شنبه وقت داریم.]
‫بعد از یک صحبت مفصل ‫با مرغ مهربون شما،
‫ما به این نتیجه رسیدیم...
‫که تو واقعا داری از من اجتناب می‌کنی.
‫چرا موندی اینجا و برنمی‌گردی خونه؟
‫مطمئنی به کمکم نیاز نداری؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫شاید واقعا به کمکت نیاز دارم.
‫در خدمتم.
‫کود اونجا است ‫و فرغون هم اونجا است.
‫همه‌چی باید بره پشت انبار.
‫بهت گفتم که بری خونه.
‫خیلی خب.
‫بذار ببینم درست فهمیدم، ‫همه این کارها رو تنهایی انجام می‌دی؟
‫آره.
‫هر روز خدا، از وقتی بابام مرد.
‫قبلا با همدیگه انجامش می‌دادیم.
‫بدون من کی کارت تموم می‌شد؟
‫احتمالا فردا.
‫من هیچوقت یاد نگرفتم ‫اینطور سوت بزنم.
‫وقتی بچه بودیم، من و جورجیو ‫و کارلو یه رمز سری داشتیم.
‫دلت براش تنگ می‌شه؟
‫جورجیو بهترین برادر دنیا بود.
‫بعد از مرگ پدر و مادرمون، ‫اون به همه‌چی رسیدگی می‌کرد.
‫هیچوقت ازش تشکر نکردم.
‫هیچوقت خودم رو نمی‌بخشم.
‫کارمون تموم شد، رئیس؟
‫کار اینجا تموم شد. ‫حالا باید بریم سرداب.
‫باید بشکه پر کنیم.
‫اون رو بده به من.
‫بفرما. این چیه؟
‫بهت که گفتم، بشکه پر کردن.
‫که یعنی؟
‫چوب زنده است.
‫نفس می‌کشه. ‫از روزنه‌هاش تراوش می‌شه.
‫هر از گاهی باید تا سر پرش کرد.
‫«می‌نوشم و اندوه یار شیرین می‌شود.»
‫«اما شیرینی نوش بی‌یار بی‌مزه است.»
‫چیه؟
‫صورتم کثیفه؟
‫روبه‌راهی.
‫«اگر علاقه‌ای نداری به یار و نوش و آهنگ،»
‫«ابله‌ای بیش نیستی، ‫نه قدیس ماه.»
‫خب، پس من ابله‌ام.
‫از نوشیدنی خوشت نمیاد؟
‫از آواز خوشم نمیاد.
‫- بخون ببینم. ‫- نه واقعا... خارج از نت می‌خونم.
‫- بخون. ‫- نه، هیچوقت نمی‌خونم.
‫بی‌خیال، ممکن نیست اونقدر خارج از نت باشی ‫که اصلا هیچی نخونی...
‫نمی‌خونم دیگه. ‫حس ناجوری بهم می‌ده.
‫باید شکنجه‌ام کنی که آواز بخونم.
‫باشه پس.
‫- سلامتی. ‫- سلامتی چی؟
‫- ما. ‫- ما.
‫خب... پدر لیندا؟
‫یه مرد استرالیایی.
‫پس واسه همین اینقدر از استرالیا خوشش میاد.
‫- دقیقا. ‫- پس، تو استرالیا رفتی.
‫نه، اون برای تعطیلات اینجا بود.
‫اون موقع دوست بودیم ولی...
‫ای دل غافل، من باردار شدم.
‫اون می‌دونه؟
‫نه. اون سر دنیا زندگی می‌کنه.
‫حتی اسم کاملش یادم نیست.
‫اسم من رو یادته؟
‫البته.
‫کارلو.
‫ببخشید، از کار زنگ زدن. ‫باید جواب بدم.
‫آقای گالی؟ حتما، باید برم بیرون. ‫اینجا آنتن نمی‌ده.
‫پس باید برنامه‌ریزی کنیم.
‫آره، باید جلوی یکی تمرین کنم.
‫اون پسره از کلاس پنج‌سی هست. ‫دلش پیشت گیره.
‫دیوونه شدی؟ نباید اهل بلودیر باشه. ‫همه درجا خبردار می‌شن.
‫راست می‌گی، می‌تونم تصور کنم ‫مامانت چی می‌گه.
‫«سلام مامان،من می‌رم پیزا به یکی ‫ابراز علاقه کنم. زود برمی‌گردم.»
‫نوه کنت چی؟ ‫اونی که هوات رو داشت؟
‫- ایش. اون که پنجاه سالشه. ‫- عه.
‫ضمنا، بالاخره یه بار مامانم از یکی ‫خوشش اومده... می‌فهمی؟
‫از کی اونجا ایستادی؟
‫باید زنگ می‌زدم،
‫ولی آنتن اینجا افتضاحه، پس...
‫از قصد فالگوش واینستادم، ولی...
‫چی شنیدی؟
‫- بشین. ‫- لعنتی.
‫خب...
‫عشق...
‫ابراز علاقه...
‫چیزیه که...
‫- به من ربطی نداره، خب؟ ولی... ‫- نه.
‫شاید بهتر باشه جلوی کسی ‫که باهاش صمیمی نیستی تمرین نکنی.
‫وایسا. بذار حرفم رو بزنم. ‫نمی‌گم طرف باید عشق زندگیت باشه،
‫نه، تو هنوز سنی نداری، البته بالغی، ‫اصلا من نمی‌دونم...
‫- شاید بهتر باشه جلوی دوستت تمرین کنی. ‫- دوستم؟
‫دوست که نه. ‫شخصی که بهش اعتماد داری...
‫- می‌شه دیگه حرفش رو نزنیم؟ ‫- خیلی خوب می‌شه.
‫خوبه.
‫می‌شه نگی...
‫خیالت تخت. ‫هیچی به مادرت نمی‌گم.
‫ممنون.
‫هی!
‫من اونقدر پیر به نظر نمیام، نه؟
‫نه.
‫نه، نه.
‫خوب پیش رفت.
‫آفرین، میکل.
‫- خب؟ ‫- چیه؟
‫- مشکل چیه؟ ‫- هیچی. فقط ازش متنفرم.
‫- کی؟ ‫- میکل. امروز بهم کمک کرد.
‫- مرتیکه عوضی. ‫- خیلی از خود راضیه.
‫فکر کرده کیه؟ ‫مرتیکه متکبر، خودنما، دروغگو...
‫آره. همین رو بگو.
‫با اون موهای بی‌نقص، ‫و اون لبخند که...
‫دلم می‌خواد بزنم دندون‌هاش بشکنه.
‫و اون قد و بالا، و بازوها...
‫- لعنتی. ‫- چی؟
‫- بدجور دل باختی. ‫- اینطور نیست، جایا. اصلا اینطور نیست.
‫الیسا، دلت بدجور پیشش گیره. ‫تمومه. خلاص.
‫این یکی از آهنگ‌های محبوبت نبود؟
‫- نه. امشب رو کافیه. ‫- تو؟
‫دارت؟ بچه بودیم همیشه بازی می‌کردیم.
‫بزرگ‌ترها یه تیم، ‫کوچیک‌ترها یه تیم؟
‫- حله. ‫- من نیستم.
‫- بی‌خیال! ‫- بی‌خیال دیگه!
‫خیلی خوب بودی. چیه؟ ‫می‌ترسی حست رو از دست داده باشی؟
‫باور کن، من هنوز احساسات دارم.
‫- درست نگفتی. ‫- می‌دونم.
‫اون‌ها رو نگاه... ‫با چکش.
‫یالا. محکم‌تر، محکم‌تر، محکم‌تر!
‫من؟ وای خدایا!
‫ممنون.
‫چی می‌خوری؟
‫هی! عجب قدرتی‌ دارم!
‫- ایول! ‫- خدایا، شانس رو باش!
‫- نوبت منه. ‫- خب برو!
‫- اگه بذاری... آخه... ‫- برو!
‫- خوبه. ‫- باید اونور رو نشونه می‌گرفتی.
‫- ایول! ایول! ‫- شانس آوردی.
‫- بزن. ‫- ایول!
‫- ایول! ما بردیم! ما بردیم! ‫- ایول! ما بردیم! ما بردیم!
‫خوبه هنوز حسش رو داری.
‫- این خوبه. ‫- قبلا این رو دیدیم.
‫- نه. ‫- آره. حتی ادامه‌اش هم دیدیم.
‫- وای، آره، راست می‌گی. ‫- آره.
‫قبلا این رو دیدیم.
‫این یکی چی؟
‫[پائولو: کجایی؟]
‫این یکی؟
‫سیمو، امشب، ‫یه ایده دیگه داشتم.
‫مستند استرالیایی نمی‌بینم. ‫همه‌شون رو حفظم.
‫کامپیوتر رو ول کن.
‫باشه، ایده‌ات چیه؟
‫مامان و خاله‌ام الان بیرونن.
‫مادربزرگم خوابه...
‫- می‌خوای از مامان‌بزرگت سیگار بدزدی؟ ‫- می‌خوام ابراز علاقه یاد بگیرم سیمون.
‫- به من چه؟ ‫- تو باید کمکم کنی.
‫- واقعا؟ ‫- نمی‌خوای؟
‫نه، یعنی... ‫چرا، معلومه.
‫الیسا و میکی از باختن بدشون میاد، هان؟ ‫قیافه‌شون رو دیدی؟
‫قیافه تو هم الان اون شکلیه. ‫چه خبره؟
‫هیچی.
‫من کار اشتباهی کردم؟
‫نه. به خاطر تو نیست.
‫یه سری مسائل شخصیه.
‫می‌دونم. یه ایده دارم. بیا بریم.
‫- می‌تونی. برو. ‫- عمرا...
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫میکل وسط ورودی چیکار می‌کنه؟
‫خوابیده.
‫نه.
‫هیچکس نمی‌خواد چیزی از من بپرسه؟
‫هیچکس نمی‌خواد بدونه دیشب چی شد؟
‫خب، فکر کنم بتونم حدس بزنم.
‫خیلی خب.
‫نفهمیدین.
‫چی رو نفهمیدیم؟ برج دلو ‫از فرصت استفاده کرد، هان؟
‫نه!
‫کل شب رو بازی کردیم ‫و صحبت کردیم.
‫ولی مهم‌تر از این،
‫گفت دیگه نمی‌خواد سهمش رو بفروشه.
‫در واقع، می‌خواد همه تعطیلاتش ‫رو بیاد اینجا.
‫خیلی خوش‌شانسیم! خیلی خوش‌شانسیم!
‫میکل.
‫- میکل! ‫- لعنتی!
‫باید باهات صحبت کنم.
‫ساعت چنده؟
‫هیچی نشد. هیچی.
‫درباره چی صحبت می‌کنی؟
‫نصیحتت رو گوش دادم. ‫با یکی که بهش اعتماد دارم.
‫اتاق من بودیم، فقط خودمون، ‫هر کاری کردم ولی نتونستم ابراز علاقه کنم!
‫من تازه بیدار شدم. ‫حتی قهوه هم نخوردم.
‫مشکل چیه؟ ‫من خرابش کردم؟
‫راستش رو بگو، من کودنم؟ ‫همینه، آره؟
‫چی می‌گی؟ ‫بیا، بشین.
‫تو همینطور که هستی بی‌نقصی.
‫- می‌خوای بدونی چیکار کردم؟ ‫- نه، نمی‌خوام.
‫پس چرا؟ مشکل چیه؟ ‫چرا...
‫خواهش می‌کنم. صحبت درباره این ‫با تو بهم استرس می‌ده. می‌شه بس کنیم؟
‫- نه. شاید بعدا. ‫- یا شاید هیچوقت؟
‫- بی‌خیال! ‫- باشه. بعدا. برو دیگه.
‫نه، وایسا.
‫من دو بار هوات رو داشتم.
‫حالا نوبت توئه که به من کمک کنی.
‫باید بدونم تو کل بلودیر، ‫الیسا از کدوم زن بیشتر از همه بدش میاد.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- عالیه.
‫می‌دونی بهترین رستوران این اطراف کجا است؟
‫دنبال جای باکلاسی هستی؟
‫چرا که نه؟
‫برای قرار؟
‫یه قرار اول.
‫با فرد خاصی؟
‫به نظر من، دا فیلیپو اند ویوائو ‫جاییه که دنبالش می‌گردی.
‫آره، جای خوبیه. آره. آره.
‫ساعت ۸ می‌بینمت؟
‫با کمال میل.
‫وای! عجب داستانی! ‫وای، خدایا.
‫باید یه چیز خیلی مهم بهت بگم.
‫مشکل چیه؟
‫ممنون.
‫- خوشت اومد؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫مثلا، اون دوتا، ‫سولبانی و همسر عزیزش.
‫جدانشدنی به نظر میان، ولی در واقع ‫پارسال کم مونده بود طلاق بگیرن.
‫فکرش رو بکن، بعد ۳۵ سال زندگی مشترک، ‫با طلای زنش خونه خریده بود...
‫برای مادرش.
‫ببخشید، اون داستان کلا...
‫وای، خدایا. باورم نمی‌شه. ‫همین مونده بود.
‫میزمون رو پیدا کنیم.
‫خوبه، هان؟
‫- خوش اومدین. ‫- خیلی ممنون.
‫خب... کرکره چی شد؟ ‫درستش کردی؟
‫کرکره، تونستی درستش کنی...
‫وای، آره، همه‌چی درست شد. ‫آره.
‫نوه کنت. چطور آدمیه؟
‫یه آدم عوضی از میلان.
‫فهمیدم.
‫ملکه پرمدعا رو باش.
‫راست می‌گن پرمدعا است؟
‫همه‌شون تو اون خانواده پرمدعا هستن.
‫تازه فهمیدم خواهرش ‫با پلانی ارتباط داره.
‫- کی؟ ‫- پلانی، صاحب آسیاب زیتون.
‫بی‌چاره زنش والنتینا، ‫می‌خواد روش زن بیاره.
‫بی‌چاره، روحش هم خبر نداره.
‫جادا حسابی دلش رفته. ‫پلانی به این راحتی گول نمی‌خوره.
‫عمرا.
‫خب، کی رو انتخاب کنم؟
‫زلدا رو بردار. اون شبیه توئه.
‫یه کم لوسه، ولی واقعا حیرت‌انگیزه.
‫یه کم حساسه، ولی وقتی بخواد ‫می‌تونه مهربون باشه.
‫این‌ها ویژگی‌های اساسی برای مبارزه هستن.
‫خب، دیگه چی می‌تونی بهم بگی...
‫[آماده!]
‫درباره زلدا؟
‫خب، برای مثال...
‫اون سه قاشق پر می‌ریزه تو قهوه‌اش، ‫که برای من باورنکردنیه.
‫و وقتی خجالت می‌کشه، ‫با موهاش بازی می‌کنه.
‫خب پس، حواست به من بوده.
‫مگه حرفی درباره تو زدم؟
‫نه؟ این حرف‌ها درباره من نبود؟
‫- نه. ‫- مطمئنی؟
‫- درباره من صحبت نمی‌کردی؟ ‫- نه.
‫گوش کن، اون یارو کیه؟
‫- کی؟ ‫- اون یارو.
‫- می‌تونم امتحانش کنم؟ ‫- البته.
‫اون رابرتوئه.
‫همیشه پاپیچ الیسا بوده، ‫ولی اون همیشه بهش بی‌اعتنایی کرده.
‫این اولین‌باریه که بیرون می‌رن؟
‫آره، ولی کی اهمیت می‌ده؟
‫من که اهمیت نمی‌دم. ‫صرفا داریم صحبت می‌کنیم، همین.
‫آره.
‫این کارش از قصده.
‫- منظورت چیه؟ ‫- باورنکردنیه.
‫می‌شه اینقدر به اون زل نزنی؟
‫ترجیح می‌دی جای دیگه‌ای بشینی؟
‫ببخشید، چی؟
‫کافیه، دیگه بسه. ‫خیلی بی‌ادبی.
‫حتی یه تعریف هم از لباسم نکردی.
‫چه لباسی؟
‫مجبور نیستم تحملش کنم. ‫مسخره است.
‫- رزا. ‫- فراموشش کن.
‫عذر می‌خوام.
‫ای وای، حسابی تو ذوقش زد. ‫بی‌چاره.
‫اگه می‌خوای بری حالش رو بپرسی، ‫راحت باش.
‫رابرتو، تو واقعا مرد خوبی هستی. ‫ولی همینجا راحت‌ترم.
‫اینطوری بهتره. ‫من هم اینطور خوشحال‌ترم.
‫- سلامتی ما. ‫- سلامتی ما.
‫ببخشید...
‫♪ لا لا لا لا لا لا لا لا ‫لا لا لا لا لا لا لا لا ♪
‫♪ نمی‌تونم تو رو از ذهنم بیرون کنم ♪
‫♪ تو کل فکر و ذکر منی ♪
‫♪ نمی‌تونم تو رو از ذهنم بیرون کنم ♪
‫خارج از نت می‌خونه، هان؟ ‫به نظرت می‌دونه؟
‫می‌دونه.
‫♪ به فکر بودن پیش توئم ♪
‫♪ می‌شه بمونی؟ ♪
‫کودنه؟
‫♪ می‌شه نری؟ ♪
‫این عوضی داره چیکار می‌کنه؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫چیکار می‌کنی؟
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫خجالت داره.
‫رابرتو، من واقعا متاسفم.
‫- فیلیپا! وایسا. ‫- وایسا، چی؟ ببرش بیرون.
‫خیلی خب، الیسا.
‫یالا.
‫برگردید به غذاتون، عزیزان. ‫موسیقی! موسیقی، موسیقی، موسیقی!
‫به من گفت مرتیکه عوضی. ‫این هم از رستوران باکلاس.
‫همین رو بگم که فیلیپا به خاطر ‫وقار شناخته نمی‌شه.
‫- متوجه شدم. ‫- تو فضا رو خراب کردی، مخصوصا برای قرار من.
‫نه. نه. نه. ‫اون قرار نبود.
‫توی قرار واقعی، ‫آدم‌ها به چشم همدیگه نگاه می‌کنن.
‫- تو اون رو نگاه نمی‌کردی. ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫داشتی من رو نگاه می‌کردی.
‫همه داشتن تو رو نگاه می‌کردن.
‫آره، باشه، درسته، ‫ولی نه طوری که تو نگاهم می‌کردی.
‫تو گفتی عمرا آواز بخونی ‫مگه اینکه کسی شکنجه‌ات بده.
‫دقیقا.
‫خب، چی شکنجه‌ات می‌داد؟
‫دیدن تو کنار یه مرد دیگه.
‫گوش کن، میکل، ‫قبلا بهت گفتم دست برداری.
‫لابد تو همینطوری با رابرتو ‫تو همین رستوران پیدات شد؟
‫خب، تو با رزا بینی قرار گذاشتی ‫که فقط من رو عصبی کنی.
‫آره، حقیقت داره، ‫ولی حداقل من بهش اعتراف می‌کنم.
‫لعنتی، الان بارون می‌باره. ‫بریم.
‫خدایا. آسمون اومد زمین.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫اصلا با قبل مو نمی‌زنه.
‫می‌اومدیم اینجا بازی می‌کردیم، ‫همه‌مون.
‫همون موقع هم خیلی ناز بودی.
‫یادت نیست؟
‫اون موقع خیلی خجالتی بودی، ‫ولی دیگه نیستی.
‫و خیلی حسود.
‫تو فقط به جورجیو توجه می‌کردی.
‫همیشه پیش اون بودی. ‫همیشه با اون می‌خندیدی.
‫هر کاری می‌کردم ‫که جای برادرم باشم.
‫این رو نمی‌دونستم.
‫چون اصلا متوجه من نبودی.
‫شاید زیادی بچه بودم، نمی‌دونم.
‫شاید هم... برای تو اشتباه بودم.
‫برای من، تو بی‌نقص بودی.
‫یعنی، بی‌نقص هستی.
‫باور کن، من هر چیزی هستم جز بی‌نقص.
‫برای من هستی.
‫صبح به خیر.
‫بیدارت کردم؟
‫باید بیدارم می‌کردی. ‫باید تا همه بیدار نشدن برگردم.
‫همه‌چی رو‌به‌راهه؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫شاید اولش ناخوشایند باشه، ولی...
‫باور کن، من واقعا چاره‌ای ندارم.
‫من قراره عمارت عناب رو بفروشم.
‫در واقع، فرایند فروش الان در جریانه.
‫می‌دونم چقدر برای همه مهمه،
‫ولی این یه فرصت تکرارنشدنیه.
‫و من واقعا متاسفم.
‫تو متاسف نیستی.
‫تو فقط به خودت اهمیت می‌دی. ‫و پول.
‫اینطور نیست.
‫البته، بخشی از پول رو به شما می‌دیم، ‫پس شاید...
‫لازم نباشه دیگه قبل طلوع خورشید ‫بیدار بشی،
‫- اینقدر سختی بکشی، که فقط... ‫- که چی؟
‫دختر مزرعه‌ای باشم؟
‫لیاقتت خیلی بیشتر از اینه.
‫و شاید تا الان واقعا حق انتخاب نداشتی.
‫تو از کدوم گوری می‌دونی؟
‫این حقیقت نداره. ‫اگه به حرف‌هام گوش می‌دادی،
‫می‌دونستی من از دار دنیا ‫همین کارها رو می‌خوام.
‫من عاشق اینجام، عاشق این زمینم، ‫و حتی عاشق دردسرهاش هستم.
‫عمارت عناب آینده‌ای نداره.
‫اینجا محکوم به شکسته.
‫چرا همه کارها رو خودت انجام می‌دی؟
‫کسب و کار که نباید اینطور باشه.
‫جورجیو همیشه می‌گفت ‫این آخرین فرصت خوبمون برای فروش اینجا است.
‫جورجیو رو فراموش کن. درباره اون ‫یا مثل اون صحبت نکن. تو اون نیستی.
‫تو هیچی از من نمی‌دونی. ‫من هیچی از تو نیاز ندارم،
‫مخصوصا دل‌سوزی‌ات.
‫و می‌تونی به دوست آمریکایی‌ات بگی ‫بی‌خودی نیاد اینجا.
‫الکی وقتش رو هدر می‌ده.
‫پشت تلفن شنیدمت.
‫و خودمون حلش کردیم.
‫جادا با برادرت صحبت کرد که سهمش رو نفروشه.
‫از این نظر شبیه همدیگه هستین، می‌دونی؟
‫پس ما رو بازی دادین.
‫تو ما رو بازی دادی، میکل.
‫حتی...
‫دیشب؟ اون هم بخشی از...
‫مگه مهمه؟
‫نه.
‫ببخشید، ‫باید با برادرم صحبت کنم.
‫وقتی اینطور می‌گه ‫یعنی یه اشتباهی کردم.
‫باشه.
‫گوش کن، قبل اینکه سر کاری که ‫مشخصا کردم منفجر بشی،
‫فقط می‌خوام بهت بگم، ‫اینجا خونه خانوادگیه،
‫و اینجا خیلی قشنگه... ‫با درخت‌های زیتون و تاکستان.
‫می‌دونم که نمی‌خوای سهمت رو بفروشی.
‫الیسا بهم گفت.
‫الیسا؟ چرا؟
‫اون جادا رو سراغت فرستاد ‫که از فروش منصرفت کنه.
‫درباره چی صحبت می‌کنی؟
‫مگه متوجه نشدی؟
‫اول که پیدات شد،
‫جادا حتی نگاهت هم نمی‌کرد، ‫بعد یهو چشم‌هاش برات برق افتاد.
‫میکی، خفه شو.
‫شاید به نظر بیاد که جادا عاشقته، ‫ولی باور کن، اینطور نیست.
‫- تو اون رو نمی‌شناسی. ‫- اون با یه مرد متاهل دوسته!
‫کل شهر می‌دونن. ‫حتی من هم می‌دونم.
‫آسیاب زیتون رو می‌گردونه.
‫این هم می‌دونم.
‫بهم اعتماد کن. ‫تو عادت نداری...
‫نه! تویی که به این عادت نداری.
‫من و جادا همدیگه رو دوست داریم. ‫ختم کلام.
‫و نه، من سهمم رو نمی‌فروشم.
‫می‌شه راگو رو هم بزنی؟
‫اگه کم شده، ‫یه کم سس بهش اضافه کن.
‫این رو امتحان کن.
‫خوشمزه است. چی توش ریختی؟
‫همه رازهای خودشون رو دارن.
‫- من می‌رم. ‫- باشه.
‫سلام.
‫سلام، من ائتورم، ‫از آسیاب زیتون.
‫برای تحویل زیتون اومدم اینجا.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫حتما.
‫ممنون.
‫پشت تلفن با شما صحبت کردم، ‫آقای میکل؟
‫نه، حتما برادرم بود.
‫تو اون یکی هستی، برادر کوچیک‌تر.
‫منطقیه. منطقیه.
‫بهم گفتن بیام یه بار زیتون ‫برای آسیاب ببرم.
‫بله؟ چه خبره؟
‫یارو زیتونیه است.
‫نه، من و جادا همدیگه رو می‌شناسیم. ‫شهر کوچیکیه.
‫این‌ها از اون شیرینی‌های خوشمزه‌ان ‫که می‌پزی؟
‫یکی برمی‌دارم.
‫جادا باحاله، مگه نه؟
‫شهر رو نشونش دادی، ناحیه رو؟ ‫طبیعت و این‌ها...
‫تور خوبی بود؟
‫مردم دیدنتون. ‫مخصوصا تو میدون موقع جشنواره.
‫ولی اگه بشه یه نصیحتت کنم...
‫حواست باشه، چون تو بلودیر، ‫همه دنبال اینن که بار خودشون رو ببندن.
‫می‌فهمی که، نه؟
‫در نظر گرفتیش، مگه نه؟
‫نه؟
‫زنگ عروسی می‌شنوم؟
‫- فکر نکنم. ‫- نه.
‫عجیبه.
‫- حالم ازت بهم می‌خوره. ‫- کی داره به کی می‌گه.
‫- بذار توضیح بدم، اون... ‫- میکل همه‌چی رو بهم گفت.
‫همه‌تون ازم استفاده کردین. ‫تو ازم استفاده کردی.
‫این حقیقت نداره.
‫الیسا ازت نخواست من رو ‫متقاعد کنی که سهمم رو نفروشم؟
‫- اولش آره، ولی بعدش... ‫- قضیه اون یارو مال چند وقته؟
‫مهم نیست، ‫الان فقط تویی، اون...
‫نه. نکن.
‫می‌دونی چی بیشتر از همه من رو می‌کشه؟
‫تویی که داری استفاده می‌شی.
‫ارزش خودت رو نمی‌بینی.
‫بگذریم، دیگه مشکل من نیست.
‫ما اینجا رو می‌فروشیم ‫و برای همیشه اینجا رو ترک می‌کنم.
‫همه می‌دونستن ‫و هیچکس هیچی به من نگفت!
‫آره، مامان، باشه. ‫طرف عوضی منم،
‫حالا کل شهر حرف منه،
‫و تو اینقدر شرمساری، ‫تصور کن من چه حالی دارم.
‫نه عزیزم، من ازت شرمسار نیستم، ‫ولی پلانی برج جوزا است.
‫همه می‌دونن اون‌ها قابل اعتماد نیستن ‫و همیشه عین بچه می‌مونن.
‫اصلا این صورت فلکی...
‫مامان، کی اهمیت می‌ده؟
‫مشکل اینه که...
‫مشکل اینه که کارلو دیگه ‫نمی‌خواد ریخت من رو ببینه.
‫تازه تصمیم گرفت سهمش رو بفروشه.
‫من خراب کردم، مامان. ‫همه‌اش تقصیر منه.
‫بی‌خیال، تقصیر تو نیست... ‫همه‌اش نه.
‫ولی واقعا قشنگه.
‫چی؟
‫اینکه واقعا به کارلو اهمیت می‌دی.
‫تقصیر منه.
‫اصلا نباید ازت همچین چیزی می‌خواستم.
‫نه، آخه شاید راحت‌تر می‌شد ‫اگه حقیقت رو از همون اول می‌گفتیم...
‫الی... شاید الان وقتشه.
‫نه.
‫نه... به چی داریم نه می‌گیم؟
‫هیچی، مامان.
‫ولی می‌تونه نجاتمون بده.
‫الی، بهش فکر کن.
‫بهش فکر نمی‌کنم.
‫دقیقا به چی باید فکر کنی؟
‫هیچی، مامان.
‫هیچی.
‫الی، اینجا خونه ما است.
‫زحمت ما است. کل دارایی ما است.
‫نمی‌تونیم عمارت عناب رو از دست بدیم. ‫باید بهش بگی.
‫نه، مجبور نیستم.
‫دقیقا چیه که نباید بگی؟
‫هیچی، مامان!
‫«هیچی، مامان» و زهرمار!
‫چیزی که باید بهم بگین رو بگین.
‫در واقع، چیزی که بهم نمی‌گین! ‫اون هم همین الان.
‫لیندا نوه کنته.
‫نه.
‫عین سریال آبکیه. اون دختر ‫یکی از سه برادره؟
‫دختر جورجیو.
‫خدای من.
‫اصلا متوجه نشدم. ‫من کنارت نبودم.
‫وظیفه مادرانه‌ام رو برات انجام ندادم...
‫تو کنارم بودی، نگران نباش.
‫نه واقعا.
‫اگه این قضیه روشن بشه، ‫همه‌چی حل می‌شه.
‫لیندا وارث حقوقیه. ‫می‌تونه جلو فروش رو بگیره.
‫- ولی ما چیزی نمی‌گیم. ‫- چی؟
‫- عزیزم. ‫- عزیزم و زهرمار. پس اون استرالیایی نیست.
‫اگه بهت دروغ گفتم... ‫فقط به خاطر این بود که ازت حفاظت کنم.
‫مزخرفه.
‫هیجده سال تمام ‫فقط مزخرف بار من کردی.
‫- یه چیزهایی هست که تو درک نمی‌کنی. ‫- بس کن!
‫سال‌ها به من گفتی ‫حتی اسم کاملش یادت نیست،
‫ولی خوب می‌دونستی. ‫حتی آدرسش هم بلد بودی!
‫حالا مرده ‫و من هیچوقت نمی‌تونم باهاش صحبت کنم.
‫- اینقدر ساده نیست... ‫- خاک تو سرت!
‫تو می‌دونستی؟
‫- لیندا، می‌شه خودمون صحبت کنیم؟ ‫- نه.
‫پس تو نمی‌دونی؟
‫- چی؟ ‫- که من برادرزاده‌ات هستم.
‫پدر من، برادر تو جورجیو بود. ‫می‌خواستن من بهت بگم که اینجا رو نفروشی.
‫- این حقیقت نداره. ‫- چرا.
‫جورجیو می‌دونست؟
‫نه، نمی‌دونست.
‫چرا؟
‫- چون... ‫- چون مادر من یه آدم عوضیه.
‫تو فقط حرف مفت می‌زنی.
‫دیگه باهات صحبت نمی‌کنم.
‫نه.
‫لیندا؟
‫لیندا!
‫لیندا؟
‫در رو باز کن، عزیزم. ‫باید باهات صحبت کنم.
‫از کوره در می‌ره؟ موندم چطور، ‫آخه بابابزرگ تامی دو سال پیش مرد.
‫بچه‌های این نسل حتی نمی‌تونن ‫یه بهونه درست‌حسابی جور کنن.
‫صبح به خیر.
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫چیزی رو از دست دادم؟ ‫راز جدیدی افشا شده؟
‫- نه. ‫- کلا همه به من دروغ گفتن.
‫- به گروه خوش اومدی. ‫- اینقدر دراماتیک نباش.
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫لیندا.
‫- لیندا. کافیه، بیا صحبت کنیم. ‫- نه.
‫- آره. بلند شو... ‫- نه. مامان، ولم کن!
‫در واقع، الان که همه اینجاییم، ‫من یه حرفی برای گفتن دارم.
‫تصمیم گرفتم. ملک رو می‌فروشیم.
‫راستی، دیشب پیش پسره بودم.
‫من می‌رم بیرون استفراغ کنم.
‫الیسا، باید صحبت کنیم.
‫آره. ولی متاسفم، ‫الان وقت مناسبی نیست.
‫درباره لیندا متاسفم.
‫نه، ببین، اصلا کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫لیندا همیشه راه خودش رو می‌ره.
‫خدا می‌دونه با کی می‌گرده...
‫با یه کودن.
‫چی می‌دونی؟
‫همین الان بهم بگو.
‫- الیسا... ‫- همین الان.
‫قضیه چیه؟ اگه دنبال لیندا هستین، ‫اون اینجا نیست، باشه؟
‫ولی دیروز اینجا بود.
‫بهت ابراز علاقه کرد ‫و تو با یه بهونه مسخره بیرون انداختیش.
‫بهونه نبود.
‫- و من بیرون ننداختمش. ‫- چرا، انداختی،
‫و قلبش هم شکستی!
‫قلبش رو شکوندم؟ ‫اصلا به نظر نمی‌اومد که...
‫البته که نه! ‫اون غرور داره، مثل هر زنی!
‫ولی تو، ‫درست مثل بقیه مردها هستی.
‫کلی قول و قرار می‌ذاری، ‫و بعد طرف رو با یه بچه ول می‌کنی می‌ری!
‫بچه دیگه چیه؟
‫- از این خبرها نیست. ‫- داری چی چرت و پرت می‌گی؟
‫- نه... ‫- واقعا متاسفم.
‫- از قصد نبود. ‫- زیاده‌روی کردم. من رو ببخش.
‫- از دستم در رفت. ‫- نه.
‫لیندا قراره حسابی سر دیوونگی من عصبی بشه.
‫حقیقت رو بهش بگو.
‫که مادرش یه آدم روانیه ‫که رفت جلو پسره خرابش کرد؟
‫نه. اون یکی حقیقت.
‫چیزی که به پائولو گفتی...
‫اینکه کلی قول و قرار می‌ذاره،
‫و طرف رو با یه بچه ول می‌کنه و می‌ره...
‫درباره اون نبود، مگه نه؟
‫ترجیح می‌دم از من متنفر باشه جای اینکه ‫بفهمه باباش اون رو نمی‌خواست.
‫ولی این تصمیم دست تو نیست.
‫دست تو هم نیست.
‫متاسفم که اینطور فهمیدی.
‫می‌تونستی به من بگی.
‫چه فرقی می‌کرد؟
‫شاید... از تنهایی‌ات کم می‌شد.
‫ولی شاید دیگه ‫خواسته خودت همین باشه.
‫می‌خوای؟
‫در واقع، دنبال خوراکی بودم.
‫نون؟
‫منم.
‫کم مونده بود سکته کنم.
‫فقط این شکلی می‌شد صحبت کنیم، ‫چون من رو نادیده می‌گیری.
‫می‌خواستم ازت عذرخواهی کنم.
‫و می‌خواستم از خودم هم عذرخواهی کنم.
‫کل زندگیم، من دنبال مردهایی بودم ‫که هیچ آینده‌ای باهاشون نداشتم.
‫شاید چون یه کم شبیه تو هستم. ‫من می‌ترسم.
‫ولی حق با توئه. ‫لیاقتم بیشتر از این‌ها است.
‫لیاقت یه پرنس چارمینگ رو دارم.
‫شاید یه کم مسخره باشه.
‫کسی که بهترین راگو آلویی دنیا رو ‫درست می‌کنه.
‫راز من رو کشف کردی.
‫یکی که عاشق ویدیوگیم بازی کردنه، ‫چون همیشه یه فرصت دوباره به آدم می‌دن.
‫و با اینکه من خراب کردم، واقعا امیدوارم ‫که فرصت دوباره‌ای باهات داشته باشم.
‫می‌خوای شریک ترس‌های همدیگه باشیم؟
‫فرصت نشد که بهتون بگم که... ‫بابت فروش اینجا متاسفم.
‫برای همین اینقدر مضطربی؟
‫یا نکنه از دست الیسا عصبی هستی؟
‫از دست الیسا هم عصبی هستم.
‫«هم؟» ‫دیگه از دست کی عصبی هستی؟
‫جورجیو.
‫نهایتا، اون قهرمانی که من فکر می‌کردم ‫نبود. همین.
‫پدر دخترها خیلی اسب‌ها رو دوست داشت.
‫مثل الیسا؟
‫نه دقیقا مثل اون.
‫عاشق تماشای اسب‌ها بود،
‫و شرطبندی روی اون‌ها.
‫و خدا می‌دونه چند بار ما ورشکست شدیم.
‫جدا می‌شدیم، آشتی می‌کردیم، ‫جر و بحث می‌کردیم.
‫می‌خواستم... خفه‌اش کنم.
‫یه روز نمی‌گذره که ‫دلم براش تنگ نشه.
‫انگار کل زندگی‌مون رو صرف ‫پنهان کردن ایرادات و اشتباهاتمون می‌کنیم.
‫و متوجه نمی‌شیم که...
‫همین ایرادها باعث می‌شن ‫کسی عاشقمون بشه.
‫شاید لازمه بفهمیم اینکه خودمون ‫باشیم چه احساسی داره...
‫اگه می‌خوایم خوشحال باشیم.
‫تو چی می‌خوای؟
‫- صبح به خیر، آقای گالی. ‫- میکل.
‫از آشنایی‌ات خوشحالم،میکل.
‫شما ایتالیایی بلدین.
‫همیشه سعی می‌کنم زبان جایی ‫که ازش خرید می‌کنم رو یاد بگیرم.
‫درسته. از این سمت.
‫ملک در کل ده هکتار می‌شه،
‫شامل زمین زراعی، بیشه‌زار، چراگاه، ‫تاکستان، و درخت‌های زیتون.
‫جالیز سبزیجات هم اینجا است. ‫شاید بتونیم این رو نگه داریم.
‫وای، نه. ‫اینجا قراره مجتمع مسکونی بسازیم.
‫خیلی خب. اینجا کلا تپه‌ هست،
‫و اون پایین هم ریش‌درخته.
‫یه بلوط همیشه‌سبز، ‫که از مجموع ما هم مسن‌تره.
‫از اونجا منظره فوق‌العاده است.
‫- می‌تونیم بریم اونجا. ‫- وقت نیست، تور رو تموم کنیم.
‫آخر سر همه‌چی رو می‌کوبیم.
‫بو رو می‌فهمی؟
‫بوی ترفیع میاد.
‫اون تپه‌ها رو می‌بینین؟ ‫ساخت و ساز اونجا هوشمندانه است.
‫بله.
‫اجازه نیست. ‫مقامات محلی اجازه نمی‌دن.
‫داری چی می‌گی؟ ‫اینقدر اغراق نکن.
‫باید با خریدار صادق باشی.
‫همیشه یه راه حلی ‫برای همچین مسائلی هست.
‫و اون پایین، ‫نزدیک اون زمین مسطح...
‫نه حفره زیبا تصور می‌کنم.
‫ولی وقتی بارون می‌باره، ‫زیرش آب ایستایی پیش میاد،
‫زیاد طول نمی‌کشه همه‌جا رو آب ببره و... ‫به انگلیسی چطور می‌گن باتلاق؟
‫نه، اشتباه می‌کنه. ‫بعد بارون، صرفا یه چالاب ناچیز پیش میاد.
‫خیلی خب، کافیه.
‫من اینجا رو نمی‌فروشم.
‫چی زر می‌زنی؟ ‫چرا؟
‫نظرم عوض شد. ‫چیزی که می‌خوام این نیست.
‫اون بوی ترفیع یادته؟
‫داره به بوی گند اخراج تبدیل می‌شه.
‫برادرت جورجیو عمرا ‫اینطور رفتار نمی‌کرد.
‫من جورجیو نیستم.
‫دیگه جای اون زندگی کردن کافیه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫نه.
‫فقط دیر فهمیدم که واقعا چی می‌خوام.
‫عوضی.
‫چرا این کار رو کردی، میکل؟
‫چه خبره؟
‫میکل تصمیم گرفت که ملک رو نفروشه.
‫همه جوری باهام رفتار می‌کنن که ‫انگار بچه‌ام. مخصوصا تو.
‫راست می‌گی.
‫و درباره عمارت عناب هم راست می‌گفتی.
‫حقیقت اینه که ‫من عاشق اینجام،
‫ولی می‌خوام دنیا رو ببینم.
‫و تو هم راست می‌گی.
‫کل دنیا من همیشه اینجا بوده ‫و تو.
‫مامان، متاسفم که مجبور شدی ‫به خاطر من اینجا بمونی.
‫عزیزم، نه. نه، نه.
‫من تصمیمم رو گرفتم، ‫و انتخابم تو بودی.
‫سعی کردم همه‌جوره ازت حفاظت کنم.
‫اشتباهاتی کردم،
‫ولی الان اونقدر بزرگ شدی ‫که همه‌چی رو بدونی.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- میکل رو ندیدین؟ ‫- نه.
‫خورشت؟
‫ببخشید. ‫بذار ببینم چی داریم.
‫این راگو شگفت‌انگیزه. ‫یه فرقی داره. چی توشه؟
‫دستورپخت سری داره. ‫از راگو رستوران تو خوشمزه‌تره، هان؟
‫زیاد جوگیر نشو.
‫ما می‌تونیم رستوران خودمون رو باز کنیم.
‫امتحانش کن.
‫خب، شاید بتونیم بریم ‫بستنی یا چیزی بخوریم.
‫- چرا که نه؟ ‫- خیلی خب.
‫- مزه محبوبت چیه؟ ‫- شکلات.
‫- شکلات خیلی خزه. ‫- تو چی؟
‫- قهوه و لیمو. ‫- پس من هم همین رو می‌گیرم.
‫کی می‌خوای بریم؟
‫در واقع اعمال تو ضد عهد عتیق بودن...
‫بالاخره، لیندا! من برنده شدم. ‫تو بهم ۵۰ یورو بدهکاری.
‫- آره. ‫- بهم ۵۰ یورو بدهکاری.
‫من ۵۰ یورو برنده شدم! ایول!
‫مشکل چیه؟ ‫سر باختن شرط ناراحتی؟
‫گوش کن، لیندا، ‫می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم.
‫ولی عشق در انواع مختلفی پیدا می‌شه.
‫عشق به هنر، تاریخ، دین، ‫هر چیزی.
‫آره، ولی...
‫گمونم به کمکت نیاز دارم.
‫اگه بخوای، می‌تونم یادت بدم.
‫حالا که شغلی ندارم، ‫حسابی وقتم خالیه.
‫نه برای این.
‫من فقط واقعا بهت نیاز دارم.
‫بهت نیاز دارم، و هنوز نفهمیدم ‫دقیقا چرا.
‫و می‌ترسم چون تا به حال ‫به هیچکسی نیاز نداشتم.
‫ولی برام مهم نیست.
‫دوست دارم امروز اینجا پیش من بمونی.
‫و فردا. ‫و روز بعدش.
‫می‌تونم دو روزی بمونم.
‫شوخی کردم.