‫« ژاپن، اوساکا »
‫منو شدیدا ناامید کردید.
‫می‌دونید باید چیکار کنید.
‫بگو که جدی نیستید، رئيس.
‫قصد داشتم همه‌تون رو بکشم.
‫ولی بهتون یه فرصت دیگه میدم.
‫به شرطی که نشون بدید ‫چقدر متاسف و پشیمون هستید.
‫پیشنهاد کار.
‫نمی‌تونی، همم؟
‫باشه.
‫انجام میدم. کاری نداره.
‫که این‌طور.
‫نرمال.
‫ایالت مینه‌سوتا.
‫نرمال.
‫برید اونجا و اشتباه‌هاتون رو جبران کنید.
‫« سه هفته بعد »
‫در خبری ویژه،
‫نرمال
‫۱۵۲ سالگی ورود راه‌آهن ‫به این شهر را جشن می‌گیرد.
‫هشدار سطح بالای هواشناسی همچنان برقرار است
‫با نزدیک شدن توفانِ زمستانی...
‫به نظر می‌آید...
‫خب، مسافرخونه چطوره؟
‫در حد شبی ۵۵ دلار که پرداخت می‌کنی.
‫شام چی خوردی؟
‫از رستوران چینی سفارش دادم.
‫رستوران چنگ لو؟
‫مگه جای دیگه‌ای هم هست؟
‫نه. نه. فقط همین چنگ لو رو داریم.
‫کوفته‌های رستوران ارنی رو خوردی؟
‫با لب و دهن آدم بازی می‌کنه. ‫« به نرمال خوش آمدید »
‫یه سر میرم.
‫پنی هستم.
‫ببخشید نمی‌تونم جواب بدم. ‫لطفا پیغام بذارید،
‫و وقتی تونستم زنگ میزنم.
‫سلام، منم،
‫یولسیس‌ام، می‌دونی، شوهرت،
‫البته اگه ناراحت نمیشی که ‫هنوز به خودم اینطوری بگم.
‫می‌دونم توافق کردیم ‫که یه مدت جدا باشیم،
‫این‌که می‌خوای تنها باشی. ‫چیزه... درک می‌کنم،
‫ولی پیش خودم گفتم بهت خبر بدم
‫تازه شغل کلانتری موقتِ اینجا رو به‌عهده گرفتم،
‫یه شهر کوچیکه به نرمال ‫تو ایالت مینه‌سوتا.
‫مثل همه شهرهای کوچیک دیگه‌ست، ‫نیمه‌متروکه‌ست.
‫ولی اهالی شهر مهربون هستن.
‫به‌نظر میاد آدم‌های خون‌گرمی باشن.
‫با وجود این‌که این روزها ‫حال و روز مردم کشور تعریفی نداره،
‫این‌ها واسه خودشون
‫جای دنج و مرتبی درست کردن.
‫نمی‌دونم راز موفقیت‌شون چیه،
‫ولی بدم نمیاد یه سهمی ازش نصیبم بشه.
‫بگذریم، هشت هفته دیگه
‫کلانتر دائمی جدید رو انتخاب می‌‌کنن.
‫هدف من اینه شهر رو ‫همون‌طوری که تحویل گرفتم، پس بدم.
‫ماجرای این کتت چیه؟
‫خیلی خفنه، ها؟ ‫خواستم با هلی‌کوپترم ست باشه.
‫- نمی‌دونستم هلی‌کوپتر داری. ‫- نه، ندارم، البته هنوز ندارم.
‫دارم پول جمع می‌کنم.
‫گفتم با کت خلبانی شروع کنم.
‫خب، صدای بلندی داره.
‫منظورت اینه خیلی تو چشم‌ـه؟
‫نه. منظورم اینه... ‫سر و صدا تولید می‌کنه.
‫و واقعا صدای بلندی داره.
‫و فکر کنم قوانین اجازه ‫پوشیدن این لباس رو بده.
‫- صحیح. ‫- ببخشید.
‫من...
‫نه، نه. تنـت باشه. درنیار.
‫خفنه. خیلی خفنه.
‫وای. ۱۶.۸ میلیون دلار.
‫این شهر همچین پولی رو از کجا آورده؟
‫اهالی شهر برای این قضیه ‫حسابی سنگ‌تموم گذاشتن.
‫آره، دقیقا.
‫سلام، شهردار کیبنر!
‫سلام.
‫بی‌صبرانه منتظر رژه هفته آینده هستیم.
‫همه شیک‌وپیک می‌کنیم. ‫عاشقش میشی.
‫همیشه دلم می‌خواست ‫عروسک رژه باشم،
‫اما هیچ‌وقت انتخاب نشدم.
‫ولی ناراحت هم نیستم.
‫اینجا مردم کشته‌ومرده موتورهاشون هستن.
‫موتور آینده‌ی منم احتمالا ‫شبیه به همین باشه.
‫خدای من، رندی. ‫کاش یه‌کم هم به خودت میرسیدی.
‫کسی تو زندگیت هست، کلانتر؟
‫آره. زن دارم. از دستم خسته شده.
‫پس از این به بعد ‫قهوه‌تو با شکر اضافه میارم.
‫سلام، تام! حالت چطوره؟
‫سلام مایک. ‫اینجا آمریکاست، خدا لعنتت کنه.
‫تو روحت، چیزی که مال منه واسه خودمه.
‫حق نداره با من این‌طوری حرف بزنه.
‫میرم قهوه دم کنم.
‫انگار شدم سیزیف، ‫سنگ رو مدام تا بالای تپه هل میدم و میفته.
‫مشکل چیه؟
‫تام زده رو فاز عوضی‌بازی.
‫- مشکل اصلی اینه. ‫- برو به درک، دروغ نگو...
‫هی! مشکلت رو به من بگو.
‫بستگی داره تو چه خری باشی.
‫خب، اگه این نشان رو درست خونده باشم،
‫من کلانتر این شهر هستم.
‫جون خودت. ‫مطمئنم به تو رای ندارم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونی کلانتر گاندرسون مُرده، آره؟ ‫همین هفته پیش؟
‫ایشون یولسیس‌ـه. ‫موقت اومده سر کار، خب؟
‫آره. یه... یه چیزهایی شنیدم.
‫- خب... ‫- پس تو جایگزین کلانتر قبلی هستی؟
‫کلانتر موقت هستم.
‫مثل جانشین معلم می‌مونم.
‫تا کِی؟
‫هفته اوله و هفت هفته دیگه مونده.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر، بلین. وای، دونات.
‫- هی. دونات مدل قدیم رو می‌خوری؟ ‫- باشه. خب،
‫کارل مدام لگن‌شو...
‫- کارل همسایه اونه. ‫- همسایه من یه‌سره
‫کامیون لعنتی‌شو ‫جلوی خونه من پارک می‌کنه.
‫- وانت یدک‌کشه. ‫- که این‌طور.
‫کارل شرکت یدک‌کش داره،
‫- از زمان دبیرستان. ‫- سلام مایک.
‫اول من اونجا زندگی می‌کردم ‫به همون اندازه ملکِ منه...
‫تام تو یه زمین‌پرچمی زندگی می‌کنه، ‫واسه همین باید مسیر ماشین‌رو، رو تقسیم کنن.
‫اون راه منو سد می‌کنه! ‫بی‌شرف ۷۰ درصد زمینو برداشته.
‫صبر کن! صبر کن!
‫ببین. می‌خوای برم اونجا
‫و با کارل حرف بزنم ‫و مشکل رو حل کنم؟
‫بالاخره. ممنون میشم.
‫خیلی‌خب. پس بهتره فورا راه بیفتم.
‫پس همه‌چی حله؟ خیلی‌خب. ‫پس میرم دفترم.
‫هی.
‫نشان چطوره، کلانتر؟
‫داری واسم گرمش می‌کنی؟
‫دارم نهایت تلاش‌مو می‌کنم.
‫انتخابات کلانتری شش هفته دیگه‌ست.
‫یادت نره بهم رای بدی.
‫حتما.
‫مردم مهربون، مشکلات جزئي،
‫و اگه غریزه‌ام بهم بگه ‫یه جای کار می‌لنگه،
‫خب، اون‌موقع دخالت می‌کنم.
‫ولی آره. یه‌جورایی دست ‫از اعتماد به غریزه‌ام برداشتم.
‫موضوع این نیست که دیگه اهمیت نمیدم، پنی.
‫موضوع اینه که وقتی کم‌تر اهمیت میدی ‫زندگی خیلی راحت‌تره.
‫ولی بازم، ذاتِ ما همینه.
‫« گواهی فوت - آنتونی گاندرسون »
‫چیز خاصی وجود نداره. ‫« حمله قلبی / سرمازدگی شدید »
‫« دکتر والتر ولای »
‫« از طرف بابا »
‫اوه، اینجایی. ‫لیوانتو پر کنم؟
‫چی؟ آره. ممنون.
‫چه اسلحه‌خونه مجهزی دارید.
‫آره.
‫اون سی‌۴ئه؟
‫چیزه... آره. آره.
‫چرا بمب دارید؟
‫نمی‌دونم.
‫بعد حادثه یازده سپتامبر، ‫کلانتر گاندرسون
‫برای تمام بودجه‌های ضد تروریسم ‫که می‌شد گرفت، درخواست داد.
‫جدا؟ ‫واسه آموزش چقدر خرج کرد؟
‫احتمالا بهتره برم تلفن رو جواب بدم.
‫خب، در اسلحه‌خونه باز بود.
‫قابل قبول نیست.
‫اوه. عذر می‌خوام.
‫هر شهر، خصلت‌های به‌خصوص خودش رو داره.
‫نمی‌شه تغییرشون داد.
‫دویست هزار تا دلار، و زبونش
‫ژاپنیـه.
‫این شغل موقت...
‫برای این نیست که سد راه‌شون بشم.
‫مثل مامایی می‌مونم که اسلحه داره...
‫کمک می‌کنم بدون مشکل ‫از این وضعیت خارج بشن.
‫گندت بزنن. گندت بزنن. هی!
‫« بهتر پارک کن! »
‫شیوه اجرای قانون‌تو می‌پسندم، رفیق.
‫سلام کلانتر. ‫به رستوران من خوش اومدی.
‫اوه، تو ارنی هستی؟
‫آره، اسم بابام و بابابزرگم هم همین بوده.
‫صحیح. خیلی‌خب. ‫داستان دکور اینجا چیه؟
‫خب، بابابزرگم بعد جنگ ‫کلکسیون اسلحه جمع می‌کرد،
‫و تا روز فوتش مشغول کلکسیون کردن بود.
‫این‌ها پُر هم هستن؟
‫خب، اگه پر نبودن ‫لذتی نداشتن، غیر اینه؟
‫خب، چی میل داری؟
‫از کوفته‌های اینجا تعریفِ زیادی شنیدم.
‫باشه. الان.
‫باید قبل اینکه از شهر بری، ‫پای اینجا رو امتحان کنی.
‫همم.
‫دما کاهش داشته است.
‫احتمال بارش برف بسیار بیشتر است،
‫ این می‌تواند نخستین طوفان ‫بزرگ زمستانیِ فصل باشد،
‫و اوه، به‌نظر میاد ‫با توفان حسابی‌ای روبه‌رو باشیم.
‫آب‌وهوای لعنتی. ‫لعنت به مینه‌سوتا.
‫مقامات قصد دارند حوالی ظهر فردا
‫هشدار «در خانه بمانید» را صادر کنند.
‫بگو سیب.
‫چی شده، سرکار؟
‫فکر کنم یه گوزن قوطی رنگتو دزدیده.
‫امروز روز پر مشغله‌ای در پیش داریم.
‫می‌خواستم مسیر رژه رو
‫تایید کنی.
‫- باشه. ‫- یه تقاطع هست
‫که فکر می‌کنم جای خطرناکی باشه،
‫و البته، اول،
‫باید به کلانتر ادای احترام کنیم.
‫چیزه... کلانتر سابق.
‫ولی غصه نخور، ‫لازم نیست حرف بزنی،
‫چون شهردار سخنرانی رو انجام میده،
‫و غذا میدن.
‫قابلمه‌پارتیه، باید خوش بگذره.
‫خیلی‌خب.
‫واحد در دسترس داریم؟ یه مشکل
‫در ابزار فروشی ‫انتهای خیابون مینوارد بوجود اومده.
‫بیشتر وقتم صرف مسخره‌بازی،
‫- و کارهای جزئی میشه. ‫- گزارش دادن
‫دو تا آدم بیشعور سر همدیگه داد میزنن.
‫اون جمله‌ای که گفتم ‫«چیز خاصی وجود نداره»
‫در تمام روز صدق می‌کنه.
‫خیلی‌خب! همدیگه رو ول کنید! جدا بشید!
‫مایک، ازت می‌خوام کلیتونِ پیر رو
‫از مغازه من ببری و بازداشتش کنی!
‫- به جرم چی؟ ‫- به جرم عوضی‌بودن!
‫عوضی بودن؟ صرفه‌جو بودن درست‌تره.
‫آمازون این جنس رو ‫با سی درصد تخیف می‌فروشه!
‫خیلی‌خب. صادقانه بگم، ‫مینارد، به نظرم...
‫اینجا آمریکاست، لعنتی.
‫- همیشه حق با مشتریه. ‫- قیمتش مناسبه.
‫اصلا کمک نمی‌کنی.
‫اوه، مشتری همیشه حق داره
‫وقتی که کمر بسته مغازه‌دار رو ورشکسته کنه؟
‫نه، نه. آروم باش. آروم باش.
‫گوش کن، کلانتر. خدا منو از روی زمین برداره
‫اگه باز اجازه بدم یه پیرمردِ...
‫انگار به پولش نیاز داری! ‫شبیه شستِ عصبانی شدی!
‫برو خونه‌ات و نوکرِ آمازون شو، عوضی!
‫دوستان.
‫دوستان! دوستان!
‫شاید بهتر باشه عصبانیت‌مون رو یه‌کم
‫کم کنیم،
‫اونم جلوی مهمون‌مون که از شهر دیگه اومده.
‫درست میگم؟
‫شاید بهتر باشه بریم قدیم بزنیم، ها؟
‫- باشه! رفتم! ‫- ها، کلیتون؟ باشه.
‫- رفتم! ‫- بریم.
‫کلیتون، اینجا آمریکاست،
‫یعنی حق نداری بدون اینکه حساب کنی ‫از مغازه بری بیرون.
‫- آفرین، درست گفتی. ‫- اسم این کار دزدیه.
‫مینارد، دزد بی‌همه‌چیز!
‫پیاده‌روی طولانی تو برف ‫خوش بگذره، پیرمرد خرفت!
‫- عوضی! ‫- خیلی‌خب. بس کن.
‫بیشعور!
‫هر چند وقت یه بار این داستان رو داری؟
‫اگه خوش‌شانس باشم، ‫دو هفته‌ای یه بار،
‫و این‌طوری نیست ‫که به پولش نیاز داشته باشه.
‫فقط می‌خواد رو مخ من راه بره.
‫هی. چقدر به اون کمد قفل زدی.
‫ماجرا چیه؟
‫کُنده‌بره.
‫یعنی چی؟
‫کُنده‌بر قدیمی.
‫بازم دقیق نمی‌فهمم چی میگی.
‫کلانتر، فورا بیا!
‫چی شده؟ ‫بعدا جواب بده.
‫موضوع کامواست؟ ‫چی... چی شده؟
‫آره، کاموا. من... ‫من... نگاه کن. نگاه کن.
‫ببخشید. الان واسه این گفتی ‫کلانتر، فورا بیا؟
‫من رنگ صورتی سفارش دادم، ‫و واسم کالباسی فرستادن.
‫نمی‌خوام ساز مخالف بزنم،
‫اما اون صورتی نیست. کالباسیه.
‫کالباسی. منم همینو گفتم. ‫باید چی بگم؟
‫خب، کمکی از دستِ من برنمیاد،
‫چون از نظر من رنگشون یکسانه.
‫شرمنده. من کوررنگی دارم.
‫باشه. خب، بر خلاف شما، کلانتر،
‫مشتری‌های من نکته‌بین‌تر هستن.
‫کوررنگی ندارن. توهین نباشه.
‫مایک؟
‫می‌شنوی؟ تمام.
‫مایک، زود باش. جواب بده. ‫هنوز کنار کلانتری؟
‫رادیوی پلیس دارید؟
‫منو زیر نظر داری؟
‫بله قربان، و رادیو باند شهروندی هم دارم.
‫- اوه. ‫- آخه تنهام.
‫و فضول.
‫دریافت شد، سالی. دارم میام.
‫مراقب خودتون باشید.
‫دفعه بعد به آتش‌نشانی زنگ بزن.
‫- اوه... ‫- شوخی می‌کنم.
‫این‌جور جاها دست آدم ‫واسه خرج کردن بازتره.
‫شکی در این نیست.
‫گاندرسون عمارت کاغذی ‫و بزرگی واسه خودش دست و پا کرده.
‫مطمئنا جریمه‌های زیادی نوشته که همچین چیزی
‫گیرش اومده.
‫خب، درباره مردی مثل گاندرسون ‫میشه چی گفت؟
‫آدم بی‌شرفی بود.
‫ولی بی‌شرف ما بود.
‫- رئيس؟ ‫- گلف‌باز قهاری بود، درست میگم؟
‫- رئيس. ‫- یه ماهی‌گیر متوسط و...
‫اوه. چی شده؟
‫باید امتحان کنی.
‫عین کریسمس می‌مونه.
‫گوشت پیت هست،
‫کلوچه شانسی، سلف‌سرویسه.
‫می‌خوای واست بِکشم؟
‫مگه اینکه بخوام عاقبتم مثل گاندرسون بشه.
‫اوه. خوب شد یادم افتاد.
‫به نظرم باید اینو بزنی.
‫اما فکر کردم گفتی یکی داشتی.
‫آره، اما وقتی بازدید و دیدنِ جنازه تموم شد،
‫قبل اینکه در تابوت رو ببندن
‫اینو کِش رفتم.
‫پس، تا وقتی قدرت داری ازش لذت ببر.
‫وای، عجب سفری بود.
‫اون ژاپنی‌ها عاشق گلف بازی بودن.
‫خب، کدوم رو برداشتی؟
‫اوه. اشفورد یه چیزی.
‫من همیشه سمت نوشیدنی‌های ایرلندی میرم.
‫هر بطری هفت هزار دلار.
‫- دکتر ولای هستم. ‫- یولسیس.
‫شما...
‫گواهی فوت کلانتر گاندرسون ‫رو امضا کردید، درسته؟
‫متاسفانه بله.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫خب، چهارشنبه چند هفته پیش، ‫حوالی ساعت سه صبح،
‫معاون بلین اونو پشتِ ساختمون
‫با لباس خواب سفیدش پیدا کرد،
‫مثل یه تیکه یخ که ‫با اره تراش خورده باشه منجمد شده بود.
‫به نظرت داشته چیکار می‌کرده؟
‫راستش شغل من گمانه‌زنی نیست.
‫گاندرسون عاشق ماهی‌گیری بود.
‫یه دستش چوب ماهی‌گیری بود
‫و تو اون یکی دستش مته بود، ‫حدس میزنم،
‫پیش خودش فکر کرده بود ‫ماهی‌گیری تو یخ انجام بده.
‫شب، اونم با لباس خواب؟
‫خب، همون‌طور که می‌بینی، ‫این بابا اهل نوشیدنی بوده.
‫و بی‌شرف بود،
‫ولی بازم میگم، بی‌شرفِ ما بود، درست میگم؟
‫دکتر. یه دقیقه ما رو تنها می‌ذاری؟
‫می‌خوام مخ‌شو بخورم، باشه؟
‫الان. آره. ممنون میشم.
‫دستت درد نکنه که اومدی.
‫خواهش می‌کنم.
‫خب، بذار ببینم درست فهمیدم.
‫شنیدم که...
‫که گوزن دیدی؟
‫آره. ازش عکس گرفتم.
‫گندش بزنن!
‫من تنها آدم این شهرم که تابه‌حال
‫اون گوزن لعنتی رو ندیده،
‫و همه جا رو می‌گردم ببینمش.
‫می‌دونی، تو فرهنگ بومی آمریکا،
‫گوزن نمادِ تحمل و بقاست. همم؟
‫- من... ‫- خب،
‫نظرت درباره شهر کوچیک ما چیه؟
‫- خب، جای جذابیه. ‫- آره. می‌دونی، من شنیدم
‫آدم به‌شدت بی‌خیال و خونسردی هستی،
‫آدم مقتدری نیستی.
‫خب، بهتره بگم من معروف بودم به...
‫به فکر نیستی سر و سامون بگیری؟
‫می‌تونی بیشتر از چند هفته ‫کلانتر واقعی باشی.
‫می‌تونی یه زندگی جدید ‫اینجا توی نرمال تشکیل بدی،
‫چون ما برای جامعه‌مون ‫ارزش زیادی قائل هستیم.
‫اینجا همیشه همه پشت همدیگه هستیم.
‫- به نظرم... ‫- شهردار؟
‫- بله؟ ‫- زمانش رسیده.
‫باشه.
‫ولی ازت می‌خوام بهش فکر کنی.
‫- حتما. ‫- خیلی‌خب.
‫منظورت چیه برم؟
‫به تو...
‫باشه.
‫توی ونـت می‌خوابی؟
‫چی؟ چی؟
‫وضعت داغونه.
‫تو هنوز کلانتر نیستی، بلین!
‫رئيس.
‫خواستم بهت سر بزنم.
‫- آ... خوبی؟ ‫- خوبم.
‫خب، خواستم بهت خبر بدم که
‫بازم مینی اگ‌رول آوردم. ‫چند مدله.
‫و شهردار می‌خواد داستانِ
‫سفر دریاییش با جین فوندا رو تعریف کنه،
‫پس...
‫راننده ون رو می‌شناسی؟
‫فکر کنم دختر کلانتر گاندرسون باشه.
‫الکس.
‫مرد قانون. پایه‌ای یه دست بازی کنیم؟
‫دستای من می‌لرزه. ‫فقط با اسلحه کنار میاد.
‫پس همراهی نمی‌کنی؟
‫باید بهت هشدار بدم.
‫چندان بلد نیستم.
‫خب، تو گاندرسون رو می‌شناختی؟
‫گاندرسون؟ آره. ‫اونو کاملا می‌شناختم.
‫غم‌انگیز بود، طوری که اون...
‫می‌دونی.
‫ولی عاشق نوشیدنی بود. ‫عشقِ ماهی‌گیری بود.
‫پس از نظر من، ‫حین کاری که دوست داشت مُرد.
‫تو اهل ماهی‌گیری هستی؟
‫بچه بودم با بابام میرفتم.
‫- تو چی؟ ‫- من؟ نه بابا.
‫احتمالا توی این شهر ‫فقط من اهلِ ماهی‌گیری نباشم،
‫ولی در نهایت، مرگ... سراغ همه میاد،
‫درست میگم، مرد قانون؟
‫کلانتر از دهنت درنمیاد، نه؟
‫اگه واقعا بودی، می‌گفتم، ‫ولی واقعا هستی؟
‫گوش می‌کردی، آره؟
‫شغل منه.
‫مویرا هستم، متصدی اینجا.
‫جمع‌شون کن.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حاشیه نرو. بگو ببینم.
‫سر تا پا گوشم.
‫باشه.
‫یه کلانتر معمولی بودم. ‫یه شهر خوب
‫با چند تا شهرستان کوچیک ‫مثل اینجا دستم بود.
‫با عشق دوران دبیرستانم ازدواج کردم.
‫- عالیه. ‫- عالی بود. چیزه...
‫به خودم خیلی افتخار می‌‌کردم.
‫کل عمرم رو سربلند بودم.
‫می‌دونستم کی بودم.
‫بعد این دختر...
‫باباش، آدمی که می‌شناختم،
‫شهروند شریفی بود...
‫چیزه...
‫حرف اون دختر رو باور نکردم.
‫یه‌کم بعد، گزارش دادن ‫توی خونه‌شون یه حادثه پیش اومده.
‫صدای تیراندازی شنیدن، ‫و رفتم اونجا...
‫و بالای سر باباش ایستاده بود.
‫مَرده زخمی شده بود. ‫دختره اسلحه داشت.
‫و به خاطر بلایی که سرش آورده بود ‫باباش نفرینـش می‌کرد.
‫و بهش گفتم اسلحه‌شو بندازه،
‫و لحظه‌ای مکث نکرد.
‫وسط پیشونیش شلیک کرد،
‫و بعد اسلحه رو سمت من گرفت.
‫و هر چی از دهنش درمی‌اومد به من گفت ‫که حرفشو باور نکردم.
‫و بعد هر دو تیر خوردیم.
‫هدف‌گیری من بهتر بود.
‫بعدش...
‫تاریکی درونم رخنه کرد و...
‫و دیگه نمی‌دونستم کی هستم، ‫و هنوز نمی‌دونم.
‫زنت چی شد؟
‫تـ.... تحملم سخت شده بود.
‫هنوز بهش زنگ میزنم.
‫جواب نمیده اما...
‫ناراحت نمیشم.
‫به این امید ادامه میدم ‫یه روز جواب بده.
‫شما یک پیغام دارید.
‫سلام کلانتر. شهردار هستم.
‫اهالی شهر واقعا
‫رفتار تو رو دوست دارن.
‫به پیشنهادم فکر کردی؟
‫وقت کردی بهم زنگ بزن.
‫یالا!
‫اون نون مسخره رو می‌خوام. ‫خدا لعنتت کنه.
‫مطمئنم می‌تونم بهت کمک کنم!
‫اوه. سلام سرکار.
‫- سلام. ‫- منظورم کلانتره. من...
‫- گیر کرده. ‫- آره. می‌بینم.
‫آره.
‫کدوم یکی رو می‌خوای،
‫کارامل یا کوکی؟
‫فکر کنم کارامل خوب باشه.
‫آره. انتخاب منم همینه.
‫- اسم سگت چیه؟ ‫- اسمش اولیوره.
‫- ایول! ‫- آره!
‫سلام اولیو.
‫سگ خوبی داری.
‫اسم من یولسیس‌ـه.
‫من لوری هستم.
‫می‌دونی، کاش این دستگاه ‫غذای سگ داشت بهش می‌دادم.
‫- آره. خب، یه روزی میاره. ‫- آره.
‫خیلی‌خب. خب، مراقب گوزن باشید.
‫- گوزن؟ ‫- آره. بزرگه.
‫مراقب باشید. ‫ممکنه بخواد رنگ‌تون کنه.
‫گوزن؟
‫بله؟
‫ممنون.
‫ببین. من...
‫نمی‌دونم باید بگم یا نه.
‫ولی سیبیل‌های ما خیلی شباهت داره.
‫انگار داداش هستیم.
‫یا عمو هستیم.
‫خب، احتمالا بهتره برم سر کار، پس...
‫چطور عشق از بین میره؟
‫یعنی من قدرشو ندونستم؟
‫فکر کنم آره.
‫از اون دختر محافظت نکردم،
‫و تو رو هم از دست دادم.
‫گفتی من سرد شدم، پنی. ‫حق با تو بود.
‫یعنی همین اتفاق واسه گاندرسون افتاد؟
‫تسلیم شد و گفت گور پدر زندگی،
‫و با لباس خواب رفت تو دل برف؟
‫اوه، چه روشی برای مُردنـه.
‫من کار خطایی نمی‌کنم.
‫نوشیدنی خوردی؟
‫وقتی پشت فرمونم نمی‌خورم. ‫پارک کردم که شروع کنم.
‫نوشیدنیه؟
‫- خیلی خوبه. ‫- میشه منم بخورم؟
‫من... بخور...
‫کمربند باحالی داری.
‫الکس هستم.
‫یولسیس.
‫می‌تونم اون نوشیدنی ارزون رو بخورم؟
‫دختر گاندرسون هستی، آره؟
‫نه.
‫اوه.
‫آره. خیلی‌خب، آم... تو... ‫تو بچه گاندرسون هستی.
‫دفترش پر از عکس‌های تو بود.
‫چشم‌هات به بابات رفته.
‫آره. اون عکس‌ها قدیمیه.
‫خیلی بهم افتخار می‌کرد.
‫دختر بچه بابایی وارد ارتش شده.
‫نتونستم تحمل کنم.
‫دیدم که جلوی خونه
‫با معاون بلین بحث می‌کردی.
‫موضوع چی بود؟
‫شهردار.
‫نمی‌خواست تو مراسم یادبودش باشم،
‫چون گفته بود که حواس همه رو پرت می‌کنم.
‫- خب، گور بابای شهردار. ‫- آره.
‫قبلا این شهر درست و غلط رو تشخیص می‌داد
‫قبل اینکه شهردار کیبنر بیاد و...
‫سعی کردم به بابام اینو بفهمونم،
‫اما بین من و شهر گیر افتاده بود.
‫و بعد وادارش کردم تصمیم بگیره، و...
‫اونو به کشتن داد.
‫و نمی‌دونم چیکار کنم.
‫منم نمی‌دونم.
‫ولی گمونم بدونم از کجا شروع کنیم.
‫می‌خوای اونو بهم بدی؟
‫گلوله رو گرفتی؟
‫آره. تنها حقه‌ایه که بلدم.
‫چند وقته نخوابیدی؟
‫سوال خیلی خوبیه.
‫یه جایی رو بلدم می‌تونی بخوابی.
‫امنه.
‫امن ترین جای شهر.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫خنده‌داره.
‫صبحونه هم میدیم.
‫چیزی نمی‌خوای؟
‫در رو ببند.
‫باشه.
‫من تو دفترم هستم. داد بزن.
‫یا خوابیدم یا...
‫لبی تر می‌کنم.
‫شب بخیر.
‫دقیق و بدون مشکل پیش میره.
‫هی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫صبح بخیر، عشق غذا.
‫خیابون سِکند رو که می‌بینی،
‫نمی‌تونیم اینجا رو ببینیم
‫اگه آقای نویل به نوعی سقوط آزاد کنه
‫و روی خونه‌اش بیفته
‫و بعد خانم نویل اونو سوار ماشین کنه...
‫چی؟ چطوری؟ نه، نه. ‫اون خیلی ریزه‌میزه‌ست.
‫- آخه اون... ‫- نمی‌دونم.
‫شاید چرخی‌فرقونی‌چیزی داشته باشن.
‫رئيس، تمایل داری
‫برای این شهروند نشون بدی ‫روال معمولِ کار چیه؟
‫خب، وضعیت اضطراریه؟
‫اضطراریه.
‫من با سالی موافقم. ‫کله‌قندی‌ها رو جابه‌جا می‌کنیم.
‫احترام‌مون نسبت ‫به کله‌قندی‌ها رو از دست دادیم؟
‫این چیه؟ مانوره؟
‫لعنتی.
‫« بانک »
‫لعنتی. اوه.
‫بریم. بریم. بریم.
‫- پشت سرتیم. ‫- یالا!
‫خیلی‌خب.
‫روی زمین بخوابید!
‫- اسلحه‌هاتون رو بدید! ‫- هیچ‌کس جُم نخوره!
‫زود باشید! بندازید!
‫خیلی‌خب. لعنتی.
‫خیلی‌خب، عزیزم! امنه!
‫- تو! ‫- تکون نخور.
‫پر کن! پر کن! پر کن! پر کن!
‫کیف رو پر کن!
‫به حرف ما گوش بدید ‫و هیچ‌کس چیزیش نمیشه!
‫همه‌چی درست میشه!
‫یالا! یالا! یالا!
‫بقیه... بقیه‌اش کجاست؟ همینه؟
‫ببخشید. ‫دیگه مردم از پول نقد استفاده نمی‌کنن.
‫عزیزم، حدود دو هزار دلاره.
‫لعنتی.
‫- کافی نیست. ‫- لعنتی!
‫کافی نیست! لعنتی!
‫واسه دو هزار دلار ‫این همه بدبختی کشیدیم؟
‫منو ببر سمت گاوصندوق.
‫واقعا؟ گاوصندوق؟ واقعا؟
‫آره. لطفا تری، گاوصندوق.
‫تکون نخورید. تکون نخورید. لعنتی.
‫دست‌ها بالا که بتونم ببینم!
‫هی، کسی جُم نخوره!
‫عزیزم، وقت نداریم بریم گاوصندوق!
‫- باید بریم. ‫- پس وقت پیدا کن.
‫یه‌جوری وقت پیدا کن.
‫اون چه مرگش شده؟
‫- هی. ‫- خدای من. لعنتی!
‫- آقا؟ ‫- کمک.
‫- نزنش! ‫- حالت خوبه؟
‫سوال نپرس.
‫نمی‌بینی دچار حمله قلبی شده؟
‫- کمکش کن! کمکش کن! ‫- لعنتی!
‫گفتی هیچ‌کس صدمه نمی‌بینه.
‫اصلا دقیق پیش نمیره!
‫نـ... نمی‌تونم بازش کنم!
‫- زور بزن و بپیچ! ‫- دارم زور میزنم!
‫فشار میدم و درشو می‌چرخونم! ‫فشار میدم و می‌چرخونم.
‫فشار بده و بچرخون! ‫چیزی نیست. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. بیا. بخور.
‫آره. زود باش. چیزی نیست.
‫خیلی‌خب. خوبه!
‫مشکل حل شد!
‫هنوز خوب نشده.
‫نفس نمی‌کشه! نفس نمی‌کشه، عزیزم!
‫- کمکش کن! کمکش کن! ‫- باشه.
‫احیای قلبی انجام بده!
‫چیزی نیست. درست میشه.
‫زود باش. زود باش.
‫جُم نخورید!
‫درست میشه.
‫زود باش. زود باش.
‫لعنتی.
‫کلانتر، وقتی به بانک رسیدیم،
‫همه‌چی رو به من و مایک بسپر.
‫باشه. ‫شما بهتره ناظر باشید.
‫می‌دونی، عقب وایسا...
‫درست میشه.
‫زود باش.
‫کیث! خدای من!
‫عزیزم، ببخشید!
‫- بذار ببینم. بذار ببینم. ‫- منو زدی.
‫دستم خورد!
‫خراش برداشت. ‫زخم چاقو بدتر بود.
‫- ببخشید! ‫- نگهبان‌ها رو کشتی.
‫آره. چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ چیکار کنم؟
‫دووم بیار.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. زود باش.
‫- ببخشید؟ خانم؟ ‫- چیه؟
‫- اجازه هست جواب بدم؟ ‫- چی؟
‫میره رو پیغامگیر.
‫زود باش. زود باش.
‫- کسی جواب نمیده. ‫- بازم زنگ بزن!
‫فایده‌اش چیه؟ خودکار میره رو پیغامگیر.
‫چیکار می‌کنه؟
‫هی، چیزی نیست اولیو.
‫سگه؟
‫مایک، پشت رو پوشش بده.
‫- معاون، تو حواست به من باشه. ‫- صبر کن.
‫دوستان... من میرم داخل.
‫فکرشم نکن.
‫- قربان. ‫- ببین.
‫بهتره صبر کنیم نیروی پشتیبان برسه.
‫اگه درست پیش نریم،
‫اونجا قتل‌عام شکل می‌گیره.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- آره.
‫آروم باشید.
‫اوضاع افتضاحه.
‫حالا با اون چیکار کنیم؟
‫- چرا از من می‌پرسی؟ ‫- آرامش همه‌چی رو درست می‌کنه.
‫باهاشون حرف میزنم.
‫یه مشکل پیش اومده.
‫بله، می‌دونم وارد چه چیزی شدم،
‫ولی خدای من، فکر نمی‌کردم ‫واقعا مجبور بشم.
‫الو؟
‫لعنتی.
‫معاون، چی گفت؟
‫خودت می‌دونی چی گفت.
‫همه‌مون سر یه چیزی توافق کردیم.
‫زود باش. زود باش. زود باش.
‫آروم باشید! من دارم میام تو!
‫خوبی؟
‫آره.
‫لعنتی.
‫اوه!
‫لعنتی. به جلیقه‌اش زدی؟
‫لعنتی.
‫شلیک نکنید! شلیک نکنید! ‫لعنتی‌ها شلیک نکنید!
‫کسی اون بیرون دارید؟
‫چرا به تو شلیک می‌کنن؟
‫عه!
‫عوضی!
‫اوه!
‫زدمش؟
‫- آ... ‫- زدمش؟
‫آره. آره. نه.
‫آخ! گوشم!
‫مایک، گوشم!
‫بخوابید زمین!
‫لعنتی!
‫بیاید پشت سر من!
‫زود! زود! زود!
‫تو هم بیا! بجنب!
‫حرکت کنید! حرکت کنید!
‫شلیک نکنید! شلیک نکنید!
‫نه!
‫به تدی شلیک کردم.
‫عیب نداره، خب؟ ‫چیزه... توی گوشم بهم کمک کن.
‫به نظرت می‌تونن بخیه بزنن؟
‫- خیلی‌خب. افتضاحه. ‫- برف بیشتری می‌خوام.
‫افتضاحه. خیلی افتضاحه.
‫این یه‌جور نقشه‌ست؟ ‫شما دست دارید؟
‫نه! این‌که... به ما شلیک می‌کنن رو می‌فهمم.
‫منصفانه‌ست. ‫داریم به بانک دستبرد میزنیم.
‫ولی تو کلانتری.
‫چرا به تو شلیک می‌کنن؟
‫خودمم گیج شدم.
‫ولی تو کلانتری!
‫خیرسرم کلانتر موقتم.
‫- چی رفیق؟ ‫- چی؟
‫چی داری میگی، رفیق؟
‫- هی! ‫- چی شده؟
‫- ببخشید! ‫- جریان چیه؟
‫چرا پول‌ها رو نگرفتید و برید؟
‫وقتی اسم گاوصندوق رو آوردید، ‫اون‌ها... اون‌ها...
‫اون‌ها چی؟
‫مجبورم نکن سوالمو تکرار کنم.
‫خدای بزرگ.
‫آره. ما دنبال این نبودیم.
‫- این چیه؟ ‫- اوه.
‫بی‌خیال.
‫هی! برگرد ببینم!
‫کجا میری؟
‫آروم بگیر!
‫آروم باش مرد. ‫آروم باش. آروم.
‫آروم بودن واسه یه دقیقه‌ست، عوضی...
‫عه!
‫اوه.
‫خیلی‌خب. باید فشارش بدم.
‫حاضری؟ یک، دو، سه.
‫- آره. ‫- می‌دونم. ببخشید.
‫درد داره.
‫مایک، تویی؟
‫صدای کتت رو می‌شنوم!
‫نه، رئيس!
‫برگرد!
‫لطفا ما رو از اینجا خارج کن.
‫اوه.
‫- ماجرا چیه؟ ‫- سر درنمیارم.
‫اسمت لوری بود، درسته؟
‫آره. اونم کیثه.
‫ایشون یولسیس‌ـه.
‫میگم. واسه اولیو غذا گرفتی؟
‫- آره، گرفتم. ‫- خوبه.
‫اینجا چه خبره؟
‫نمی‌دونم این‌ها چیه،
‫اما اون‌ها به من شلیک کردن ‫و شما بهم کاری نداشتید،
‫پس از دیدِ من، ‫این اکیپِ سه‌نفره‌ی داغون ما،
‫یه تیم هستیم. مشکلی ندارید؟
‫نه قربان.
‫حالت چطوره؟
‫آره، از قیافه‌ام پیداست خوبم.
‫از اونی که فکر می‌کردم بدترم.
‫یه‌کم وقت می‌خرم.
‫وقت واسه چی؟
‫خودمم دنبال جوابم.
‫ببینید توی اون جعبه‌ها چیه.
‫- چرا؟ ‫- چون اون‌ها یه پا ارتش هستن،
‫و ما کمبود اسلحه داریم.
‫معاون بلین؟ هنوز زنده‌ای؟
‫آره. از شانس خوبت، آره.
‫موفق شدی با تیر گوش‌شو قطع کنی.
‫شهردار.
‫آره. کلانتر...
‫کلانتر؟
‫قطع کرد.
‫اون عوضی گوشیو قطع کرد.
‫نه، نه، نه. غلاف کنید.
‫اشتباه کردم. اشتباه کردم. آنتن پرید.
‫خیلی‌خب. پشت خطه. پشت خطه.
‫داشتی می‌گفتی؟
‫آره. داشتم می‌گفتم
‫به معاونم گفتم سوراخ‌سوراخت کنم،
‫اما گمونم این درخواست کوچیک ‫واسش خیلی زیادیه.
‫مگه کوری؟
‫ببخشید. برف تو چشمم رفت،
‫مجبور شدم چشممو ببندم ‫و... و...
‫تو چی؟
‫محتویات گاوصندوق رو دیدم.
‫کی توی این ماجرا دست داره؟
‫تو یا بلین یا کل اداره؟
‫پسر جون، کلِ شهر پشت منه.
‫بذار توضیح بدم. ‫تو یه پلیس ساده هستی.
‫مال نرمال هستیم، ‫با جمعیت ۱۸۹۰ نفر.
‫داستان چیه، شهردار؟
‫داستان چیه؟
‫می‌دونی، شهرهای کوچیکی مثلِ ما...
‫مثل اجساد رها شده ‫تو سراسر آمریکا هستن،
‫به تار مویی بند هستن،
‫دلشون خوشه شاید بتونن یه مرکز دیالیز
‫یا یه کهنه‌بازار کوچیک
‫یا یه عتیقه‌فروشی بی عتیقه رو باز نگه دارن.
‫بانک‌ها و شرکت‌های بزرگ ‫همه‌چی رو غارت کردن.
‫پس وقتی یاکوزا اومد
‫و گفتن می‌خوان معامله کنن...
‫یاکوزا؟
‫بهم اعتماد کن.
‫خیلی بزرگن.
‫تو آمریکا پول زیادی درمیارن.
‫نمی‌تونن همه رو بفرستن کشورشون.
‫پس وقتی از ما خواستن
‫مقداری از سود غیر قانونی آمریکاشون رو نگه داریم...
‫اونم به ازای یه درصد،
‫گفتم باشه. قبوله.
‫و تمام شهر روح‌شون رو به پول فروختن.
‫تمام شهر که نه.
‫چند نفر مخالف بودن.
‫ولی ترتیب‌شون رو دادم، مطمئن باش.
‫و...
‫با توجه به چیزی که می‌بینم،
‫گمونم راهی نیست ‫که من زنده خارج بشم.
‫می‌دونی، یه راهی هست. ‫حاضر به معامله هستی؟
‫چه معامله‌ای؟
‫توی کله‌ی پوکِ اون دو تا عوضی یه گلوله خالی کن
‫که این دردسر رو شروع کردن،
‫همین خونی که به دستت آغشته‌ست،
‫واسه من تضمین کافیه.
‫نظرت چیه؟
‫خیلی‌خب، الان تلفنو قطع کرد دیگه.
‫تلفنو روی من قطع کرد! ‫مسلح بشید!
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم، شروع می‌کنیم.
‫چی پیدا کردید؟
‫هی، هی، هی، ‫هی، هی، هی،
‫اونجاست.
‫خیلی قشنگه.
‫پست برق خیابون برندونه.
‫توفان باعث قطعی برق شد.
‫لعنتی.
‫آهای؟
‫بذارید بیام بیرون!
‫به نظرم نشونه خوبیه، نه؟
‫- خدای من. ‫- هدفم اونجا نبود.
‫بریم.
‫فکر کنم یه نفر رو می‌بینم.
‫بده من.
‫- خدای من! ‫- لعنت بهش!
‫لعنت به این شهر!
‫- آروم باش، تام. ‫- من رفتم!
‫- دیگه کسی نبود؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫همه موافقیم، جو. ‫همه هستیم.
‫- کجا رفتن؟ ‫- سلام آقای جو.
‫کجا رفتن؟
‫رفتن سمت خیابون مین.
‫با مرکز و اویابون تماس گرفتی؟
‫خب؟
‫راهی وجود نداره باهاش تماس گرفت.
‫فقط می‌دونه، به قلکش حمله شده.
‫اویابون داره میاد.
‫جواب نمیدن.
‫یعنی چی؟
‫خیلی‌خب، عوضی‌ها...
‫امشب راه میفتیم!
‫برید! برید!
‫لعنتی. تیرم تموم شد. ‫از خیابون برید بیرون.
‫اینجا راحت ما رو میزنن. ‫حرکت کنید.
‫- هی، ایست! ‫- لعنتی!
‫اوه، من خوبم. من خوبم. ‫خوبم. فقط...
‫برید تو!
‫- اسلحه‌هاتون رو بندازید! ‫- شلیک نکن!
‫بشینید!
‫اوه! خیلی‌خب!
‫- خدای من! ‫- زود باش عزیزم.
‫فکر می‌کردم اینجا یه شهر نرمال باشه،
‫اما اصلا نرمال نیست.
‫شلیک نکن!
‫خدا لعنتت کنه!
‫هر دو زخمت خوبه؟
‫آره.
‫فکر کنم یه صدایی شنیدم. ‫صبر کن. صبر کن.
‫زود باش.
‫سلام؟
‫حالش چطوره؟
‫خوب نیست. ‫فکر کنم یه نفر اینجا باشه.
‫سلام؟
‫- مری‌بث. ‫- خدای من، چی شده؟
‫جعبه کمک‌های اولیه داری؟
‫آره، توی انباره.
‫رادیو کار می‌کنه؟ چطوری روشنه؟
‫باتری می‌خوره.
‫گفتی اینم رادیو باند شهروندیه، آره؟
‫میکروفونش کجاست؟
‫هی، کامواباف،
‫اگه کلانتر رو دیدی، جلوشو بگیره. ‫از همه‌چی خبر داره.
‫لعنتی!
‫آروم باش، مری‌بث!
‫ما کاریت نداریم!
‫آره، تو که راست میگی. ‫مگه بچه گیر آوردی!
‫نه، مغازه‌ام! توریست‌های لعنتی.
‫احترام سرشون نمیشه.
‫خیلی‌خب.
‫- هه! ‫- هی، مری‌بث!
‫ولم کن، عوضی!
‫نوش جون کن!
‫خدای من. ببخشید خانم.
‫بگذار نور بیاید.
‫متوجه نیستید. ‫اویابون همه‌مون رو تیکه‌وپاره می‌کنه.
‫کنی بهمون کمک می‌کنه. ‫بریم تو گرم بشیم.
‫زود باشید! ‫تجدید قوا می‌کنیم و مسلح میشیم.
‫اینجا، معاون بلین.
‫- شب بخیر. ‫- سلام کنی.
‫کنی، جعبه کمک‌های اولیه‌تو بیار.
‫چشم، دکتر.
‫کنی، مهمات بیشتری می‌خوایم.
‫راحت باش. ‫می‌دونی که کجاست.
‫واسه گوش کنده شده یخ می‌خوام، کنی!
‫خب، ماجرای این هیاهوی شبونه چیه؟
‫می‌دونی، دو تا دزد بانک،
‫تصمیم گرفتن با کلانتر تیم بشن
‫بعد این‌که فهمیدن ‫طلای یاکوزا تو گاوصندوق ماست.
‫و شهردار رو منفجر کردن، کنی.
‫رو صورت منه. خیلی چندش بود.
‫لعنتی.
‫اویابون داره میاد تا همه‌مون رو بکشه.
‫شما شیطان دارید. ما آکوما.
‫هر دو از اویابون می‌ترسن.
‫ببین، طوری که فهمیدم، ‫با قطعیِ برق،
‫نمی‌تونن خبر بدن.
‫و با اوضاعِ توفان،
‫اون‌ها پیش ما گیر افتادن.
‫و می‌دونی، بهتره شکارچی باشی...
‫تا شکار.
‫درست میگم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خب، کی پایه آفوگاتوئه؟
‫مهمون رستوران.
‫- آره. ‫- آره.
‫بازش کن.
‫لعنتی. خدای من. نوار رو بده.
‫الیو کجاست؟
‫تو ماشین، عزیزم.
‫بخاری رو روشن گذاشتیم، یادت رفته؟
‫پس الان ما سه نفر ‫در مقابل کل اهالی عوضی شهر هستیم؟
‫خب، معمولا، وقتی به بانک دستبرد میزنی،
‫عواقبت داره.
‫هر چند این وضعیت، جدیده.
‫می‌خواستم به چیزی برسیم.
‫اگه از این وضعیت زنده بیرون بریم،
‫به چیزی میرسیم.
‫خیلی‌خب. نقشه چیه؟
‫میریم اداره پلیس.
‫اونجا برف‌روب دارن. ‫می‌تونیم از این خراب‌شده بزنیم بیرون.
‫خیلی‌خب. من می‌تونم پشت برف‌روب بشینم.
‫پس خودت بشین.
‫- بریم. بریم. ‫- خیلی‌خب.
‫زود باش، آقای برف‌روب.
‫برید! برید!
‫من خوبم. به جلیقه‌ام خورد! از اینجا برید!
‫قرارمون اداره پلیس!
‫ایست!
‫به‌به، ببین چی پیدا کردم!
‫سلام، کلانتر. میله نوش‌جان کن!
‫یه ماهی کوچولویی که مدام می‌لغزی، نه؟
‫خدا لعنتت کنه! بلند نشو!
‫- فازت چیه، رفیق؟ ‫- شما مردم چه مرگتونه؟
‫ما درباره‌ات تحقیق کردیم و تو رو آوردیم
‫چون به این معروفی ‫که هیچی واست مهم نیست.
‫چرا تصمیم گرفتی الان شروع کنی؟
‫اخیرا خودم نیستم.
‫خدا لعنتت کنه.
‫خدایا...
‫هه. کُنده‌بر قدیمی.
‫تیرم تموم شد.
‫- ها؟ ‫- منم تیر ندارم.
‫پستچی بود؟ چی؟
‫شمش دزدیدی؟
‫معلومه خب.
‫فیزیک، کثافت.
‫حالش خوبه؟
‫آم، نه.
‫برو! برو!
‫برو!
‫شلیک نکنید! شلیک نکنید!
‫جیمز رو کشتن.
‫پستچی‌مون رو کشتن.
‫این دیگه چیه؟
‫هی، مراقب باش، پدر.
‫منوره.
‫هی، یکی دیگه. چیزی نیست.
‫کلیتون!
‫برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو!
‫- مایک! ‫- نگران نباش، بلین!
‫- گرفتمش! حله. ‫- مایک...
‫چیکار می‌کنی، مایک؟
‫محض رضای خدا.
‫دیدی، بلین؟ من قهرمانم.
‫مایک!
‫مُرد.
‫نه، قربون دستت.
‫ده ساعت آزگار...
‫له شدم.
‫فکر کردم رانندگی با برف‌روب رو بلدی.
‫آره، بلدم. ولی می‌دونی، بلدم.
‫بلد بودم.
‫چیزه... چیزه...
‫یادته یه بار گفتی قطار هم بلدی؟
‫اونم چرت و پرت گفتی.
‫آره.
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫آره.
‫بده من.
‫داری همه‌چی رو خراب می‌کنی.
‫نه.
‫کمک! کلانتر، کمک!
‫هی.
‫تقصیر من بود.
‫باید در میزدم. بلدی برونی؟
‫آره، فکر کنم.
‫خیلی‌خب، برید بیمارستان.
‫- تو نمیای؟ ‫- نه، من می‌مونم.
‫از این‌که از هر چیزی فرار کردم خسته شدم.
‫و اینو یه فرصت دوباره ببینید.
‫اون شمش رو ببرید، باشه؟
‫و یه زندگی خوب تشکیل بدید.
‫مراقب خودتون باشید.
‫برید.
‫اصلا چطوری یه شمش طلا رو بفروشیم؟
‫نصفش کنیم؟
‫خب، اون‌قدر بهش فکر نکردم.
‫لعنتی. ‫کجا ممکنه رفته باشن؟
‫شهر کوچیکیه.
‫هی.
‫برف‌روبِ ماست.
‫اون یولسیس نیست. ‫اهل فرار کردن نیست.
‫خب، کجا قایم میشه؟
‫- اداره پلیس. ‫- بریم سراغش.
‫- هی! خدای من! ‫- وایسا! وایسا!
‫اولیو.
‫سلام دختر عزیزم.
‫دختر خوب. بیا بریم.
‫بریم.
‫بریم خونه.
‫آره، اولیو. گور بابای اینجا.
‫مویرا.
‫سلام مرد قانون.
‫احیانا...
‫احیانا با خودت نوشیدنی نداری؟
‫اگه نداشته باشم، چطور متصدی هستم؟
‫بیا مبادله کنیم.
‫نه، آروم.
‫خب، بخور...
‫تا این گندی که زدی رو جمع کنیم
‫قبل اینکه یاکوزا سروکله‌اش پیدا بشه ‫و همه‌مون رو بکشه.
‫تو هم هم‌دستی، ها؟
‫صرفا کاری که لازمه رو برای بقا انجام میدم.
‫به چه قیمت؟
‫به قیمت روحم.
‫هر چند، این‌روزها خیلی ارزونه.
‫تو هم روحتو فروختی، نه؟
‫من روحمو نفروختم.
‫از دست دادم.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫متصدی‌های کافه عادت دارن ‫به چرت و پرت شنیدن.
‫دروغ رو راحت می‌فهمی.
‫داستانت حقیقت داشت ‫به جز قسمت آخرش، درست میگم؟
‫اون دختر باباشو نکشت.
‫تو کشتی.
‫من زدمش...
‫صاف تو پیشونیش، بابت کاری که کرده بود.
‫فکر کردم عدالت رو اجرا کردم.
‫الان نمی‌دونم.
‫از اون‌موقع از هر تصمیم‌گیری طفره رفتم،
‫از گوشه زندگی رو تماشا می‌کنم.
‫این حقیقت زندگی منه.
‫حالا، نوبت توئه. ‫واسه گاندرسون چه اتفاقی افتاد؟
‫من گفتم.
‫من؟ نه بابا.
‫احتمالا توی این شهر ‫فقط من اهلِ ماهی‌گیری نباشم،
‫گاندرسون، یه دستش چوب ماهی‌گیری بود،
‫شبیه به این، ‫و تو اون یکی دستش مته بود.
‫حدس میزنم پیش خودش فکر کرده بود ‫ماهی‌گیری تو یخ انجام بده.
‫کدوم آدم عاقلی با چوب ماهی‌گیری مگسی ‫تو یخ ماهی می‌گیره؟
‫هیچ‌کس.
‫دروغ گفتم. من اونو کشتم.
‫چون سهم بیشتری از معامله می‌خواست؟
‫چون می‌خواست از این کار خارج بشه، از...
‫از شهر، از قرارمون.
‫چرا؟
‫دل‌تنگ بچه‌اش بود.
‫این شهر اون رو وادار به انتخاب کرد.
‫از هر جهت، شهر کوچیکیـه، می‌دونی،
‫- متعصب هستن و افکار پوسیده دارن. ‫- آره، فهمیدم.
‫- و هیچ‌کس حق خروج نداره. ‫- حتی اون.
‫پس نوشیدنی به خوردش دادی و...
‫تا بیرون همراهش اومدی و...
‫مردنش توی سرما رو نگاه کردم...
‫بیشتر از اونی که فکر می‌کنی طول می‌کشه.
‫مگه این‌که خیس باشی، که اون خیس بود، ‫چون خودم روی اون آب ریختم.
‫ولی اون شب در مورد خودم ‫یه چیزی یاد گرفتم.
‫چی؟
‫این‌که کاری که لازم باشه رو انجام میدم.
‫- چی سر تو اومده؟ ‫- انتخاب خودم بود.
‫قبلا هم گفتم، کمربند باحالی داری.
‫چه غلطی می‌کنی، کلانتر؟
‫تو بگو.
‫فکر کنم می‌خواست ‫این اسلحه به تو برسه،
‫مخصوصا با توجه به اتفاقاتِ الان.
‫بریم، معاون.
‫این اوضاع فقط و فقط بدتر میشه.
‫هی!
‫سلام بلین.
‫شلیک کنید!
‫ضد گلوله‌ست، عوضی‌ها.
‫هی!
‫هی، بلین!
‫بله، جو؟ گندش بزنن.
‫کسی توی بانک هست؟
‫نه، جو.
‫و گاوصندوق؟
‫بله، جو؟
‫چیزه... هنوز بازه؟
‫یوهو!
‫جواب بده.
‫معاونم الان داره امنیت محتویات ‫گاوصندوق‌تون رو تضمین می‌کنه.
‫امنیت‌شو تضمین می‌کنه؟
‫چند تا سی‌۴ رو
‫بین مال و اموال یاکوزا گذاشته.
‫خب، خلاصه بگم، ‫اگه من بمیرم، همه‌اش دود میشه میره هوا.
‫و اگه دود بشه،
‫خب، ناسلامتی اسمشون یاکوزاست،
‫فکر نمی‌کنم عاقبت خوبی واستون داشته باشه.
‫اگه الان این قضیه رو فیصله ندیم
‫یاکوزا میاد
‫و همه‌مون رو می‌کشه،
‫منو هم می‌کشه.
‫ولی صبر کنید، بازم هست.
‫یه پیشنهاد دارم.
‫بانک رو تر و تمیز می‌کنیم،
‫انگار که تصادف شده، ‫البته نه تصادف خیلی بد.
‫یه شنبه‌ی عادی دیگه‌ست.
‫همم.
‫کنی، گفتی شکلات بلژیکیه؟
‫فرانسویه.
‫همم. یکی‌ان، می‌دونی.
‫خب، این نقشه رو داری؟
‫آره.
‫انگار یه روز عادی دیگه‌ست.
‫عملا، آره.
‫یاکوزا میاد، گنج‌شون دست نخورده.
‫صرفا تصادف شده ‫و آژير فعال شده.
‫زندگی در شهر نرمال، آروم و نرماله.
‫آرامش همه‌چی رو درست می‌کنه.
‫باریکلا.
‫چرا همین الان نکشمت؟
‫تنها چیزی که رئيست واسش مهمه
‫اینه که تو گند زدی.
‫من میگم باید همین شرایطی ‫که نصیب‌مون شده کنار بیایم.
‫تو هوای ما رو داشته باش، ‫ما هم هوای تو رو.
‫و شاید اونوقت بتونی
‫بقیه انگشت‌های کوفتی‌تو نگه داری.
‫ببخشید که شهردارتون رو کشتم.
‫می‌دونم اونو خیلی دوست داشتید.
‫ولی یه‌کمی عوضی بود.
‫خیلی‌خب.
‫نظرتون چیه؟
‫خب، نقشه خوبی نیست.
‫خب، منم کلانتر خوبی نیستم، ‫ولی تنها گزینه‌تون من هستم.
‫هی، الکس.
‫وقت نمایشه.
‫یه جورایی...
‫معاونت رو دوست دارم.
‫ایول.
‫بجنبید! این نرمالِ جدیده!
‫باید شبیه به تصادف باشه!
‫انگار نه انگار قتل‌عام شده، می‌دونید؟
‫بیار! بیار!
‫حواستون به دست و پاهای کف زمین باشه!
‫لکه‌های خون رو یادتون نره.
‫خوب بپوشونید.
‫سرزمین عجایب زمستونه! ‫یالا، دوستان.
‫برای مهمون‌ها تدارک ببینید.
‫بیاید جمعش کنیم.
‫اون پایین، دنبال دل و روده بگردید.
‫به خدا قسم،
‫از قتل گاندرسون خبر نداشتم.
‫اون داستان مزخرف
‫درباره چوب ماهی‌گیری رو باور کردی؟
‫ببخشید، آخه من ماهی‌گیر حرفه‌ای نیستم،
‫ولی آره، متوجه منظورت میشم.
‫و سعی کردی بهم شلیک کنی.
‫آره، بهت شلیک کردم، اما نکشتمت.
‫نکته خیلی مهمیه.
‫الان کنار همدیگه هستیم، ‫هر دو...
‫زنده‌ایم.
‫تو...
‫واقعا فکر می‌کنی این نقشه جواب بده؟
‫اهل شرط‌بندی هستی؟
‫معمولا به ضرر خودم تموم میشه.
‫صد دلار شرط می‌بندم.
‫یه دقیقه صبر کن. تو... ‫رو باخت ما شرط می‌بندی؟
‫اوف. گاومون زاییده، ها؟
‫خب، بهتره وارد نقش‌مون بشیم.
‫یه سری توضیحات باید بدی، مگه نه؟
‫بله، چندین توضیح وجود داره.
‫همون‌طور که... ‫می‌تونی... می‌تونی ترجمه کنی؟
‫همون‌طور که می‌بینید، ‫توفان اینجا وحشتناک بود.
‫باعث قطع تلفن، اینترنت، آنتن، ‫چی بگم...
‫هر چی بگی قطع شده بود.
‫سلام عرض شد.
‫اون کلانتر موقته که گفته بودم.
‫هیچی نمی‌دونه. ‫آدم باهوشی نیست.
‫معاون بلین، این آدم‌ها رو می‌شناسی؟
‫می‌خوای بهشون توضیح بدی که نمی‌تونن
‫همین‌طوری با یه کاروان از وسط شهر ما رد بشن
‫اونم بدون اینکه پلیس جلوشون رو نگیره؟
‫خب، ایشون کشیش اویابون هستن، کلانتر.
‫- اوه، کشیش. ‫- اوهوم.
‫ایشون کلیسای کوچیکی
‫در اون سمت، نزدیک به اورتون دارن.
‫مذهبش چیه؟
‫پروتستان. درسته؟
‫نمی‌دونم دارید چی بلغور می‌کنید!
‫- بهش بگو. ‫- عصبانیه.
‫باید حرکت کنیم.
‫از چی عصبانیه؟
‫- فکر کنم... ‫- بانک. بانک.
‫- فکر کنم می‌خواد بره بانک. ‫- نمی‌فهمی؟
‫راه میفتیم یا نه؟
‫نمی‌تونه بره بانک. ما...
‫- آره، آره، اما... ‫- اونجا آدمه.
‫- درسته... ‫- هی!
‫هی، هی.
‫- استثنا قائل میشیم. ‫- استثنا قائل میشیم.
‫- همراهی‌تون می‌کنیم. ‫- دنبال‌مون بیاید. زود باشید.
‫زود باشید، بجنبید.
‫شما جلو بیفتید.
‫خیلی‌خب، معاون بلین،
‫بیا مهمون‌هامون رو از مسیر طولانی ببریم.
‫به مردم یه‌کم بیشتر وقت بدیم ‫تا بانک رو سر و سامون بدن.
‫چطوری این احمق‌ها ‫تو جاده مستقیم گم شدن!
‫کفش مناسبی نیست.
‫بله قربان. از این طرف.
‫حواستون به جلوی پاتون باشه. زود باشید.
‫خب، ظاهرش خوب نیست،
‫می‌دونم.
‫به نفع‌تونه پول من صحیح و سالم باشه.
‫مراقب برف باشید.
‫راننده در جا کشته شد،
‫همین‌طور مدیر بانک و نگهبان.
‫هارو کجاست؟
‫- کشته شده. ‫- گاوصندوق چی؟
‫کلانتر، اجازه هست ‫گاوصندوق رو بهشون نشون بدم؟
‫کلیسا توی صندوق امانات ‫یه سری مدارک دارن.
‫- باشه، راحت باشه. ‫- خوبه. از این‌طرف.
‫ساختمون چیزیش نشده.
‫راستش، دیواری که خراب شد ‫دیوار باربر نبود.
‫ببخشید. آ..
‫همون‌طور که می‌بینید، ‫گاوصندوق دست نخورده‌ست.
‫ببخشید. صحیح و سالمه.
‫ای‌وای‌من! وضع کلیسا خوبه، ها؟
‫رنگ قشنگیه، ها؟
‫خب، کی گرسنه‌ست؟
‫چرا اون‌ها رو واسم شام دعوت کردی؟
‫من کلا چهار تا حرف ژاپنی بلدم و...
‫فکر کنم ترس برم داشت.
‫رئيست از کوفته لذت می‌بره؟
‫انگار از آسمون اومده.
‫انگلیسی‌تون خیلی خوبه، قربان.
‫زیاد سریال دوستان نگاه می‌کنم.
‫کی نوشیدنی می‌خوره؟
‫سخنرانی کنم؟
‫- نه. ‫- ببخشید. آم...
‫خواستم چند کلمه‌ای حرف بزنم.
‫آم... می‌دونید، من...
‫به اصطلاح آدم اجتماعی و خوش‌مشربی هستم.
‫خب، به افتخار دوستی. ‫به نظرم مهمه
‫که افتخار این کار به اسم من ثبت بشه.
‫وقتی کلانتر بعدی نرمال بشم،
‫در آینده فرصت‌های زیادی پیش میاد ‫که دوباره دور همدیگه جمع میشیم
‫و غذا می‌خوریم، ‫و پیوندمون رو محکم‌تر می‌کنیم.
‫به افتخار کشیش اویابون و گروهِ بسیار بسیار
‫مهربون‌شون، ‫فکر می‌کنم فصل جدیدی
‫برای شهر و قرار رضایت‌بخش ماست.
‫خب، می‌خوام از کمک شما تشکر کنم
‫و به امید سال‌های سال بیشتر
‫که آدم‌های مهربون ‫به آدم‌های مهربون دیگه کمک کنن.
‫لطفا!
‫لعنتی.
‫عوضی!
‫هی! ولم کن!
‫خدا لعنتت کنه!
‫کلانتر؟
‫کلانتر!
‫مشکلی بین‌مون نیست؟
‫کسی پای می‌خوره؟
‫همم.
‫الان می‌خوای کلانتر بشی؟
‫آره. آره، حتما.
‫ممنون که مراقبش بودی.
‫اوه. یه چیز دیگه.
‫اینم صد دلار شرط‌بندی‌مون. ‫فکر کنم تو بردی.
‫میشه پای رو پس بدی؟
‫« یک ماه بعد »
‫پنی هستم. ‫ببخشید نمی‌تونم جواب بدم.
‫لطفا پیغام بذارید،
‫و وقتی تونستم زنگ میزنم. ممنون.
‫سلام پنی، منم.
‫الان... اومدم تگزاس. ‫« ایالت تگزاس، دریاچه پلاسید»
‫آره، جای کلانتری اومدم ‫که رفته مرخصی زایمان.
‫آب‌هوای اینجا رو ترجیح میدم. ‫گرمه. دلم واسه سرما تنگ نشده.
‫تازه یه معاون موقتی هم انتخاب کردم.
‫مردم خیلی شباهت دارن.
‫ولی خب شباهت هم ندارن.
‫ولی در کل...
‫اومدم یه جای بهتر.
‫درباره شهر نرمال هم بگم،
‫میشه گفت، همون‌طوری که ‫شهر رو تحویل گرفتم، تحویل دادم.
‫خب، شغل ماست دیگه، مگه نه؟
‫تازه، اصلا دنبال دردسر نیستم.
‫اگه بخواد بیاد سراغت، ‫خودش پیدات می‌کنه،
‫و وقتی هم پیدات کنه، ‫به این راحتی‌ها ول کن نیست.
‫خب، ممنون که گوش دادی پنی. ‫من...
‫سلام یولسیس.
‫سلام پنی.