‫اوه، چقدر دلم برای سکوت تنگ شده.
‫«ترجمه از آرام متین»
‫هیچ سکوتی ‫مثل سکوت اعماق دریا نیست.
‫و حالا که وقتم داره تموم میشه
‫سعی می‌کنم واضح به یادش بیارم.
‫یه زمانی هر جریان آبی رو می‌شناختم،
‫هر مسیری بین جلبک‌ها رو.
‫و اون حس آزادی بی‌پایان رو.
‫یه ضیافت از خوراکی‌های خوشمزه بود،
‫همه‌ش هم برای خودم.
‫ولی از همه بهتر،
‫می‌تونستم تنها باشم.
‫اوه، چقدر دلم برای آرامش ‫و سکوتِ خونه تنگ شده.
‫مخصوصا وسط این جهنمِ اردوی مدرسه.
‫روز هزار و چهارصد و یکمِ اسارتم.
‫یه گله از بچه‌های کلاس سوم ‫با معلم دست‌وپاچلفتیشون،
‫اومدن درمورد موجودات دریایی آموزش ‫ببینن و بعدازظهر من رو خراب کنن.
‫اسم این یکی مارسلوس‌ـه، ‫و یه اختاپوس غول‌پیکر اقیانوس آرامه.
‫کوین، شیشه رو لیس نزن.
‫من که نمی‌بینمش. اون تو نیست.
‫چون دارم استتار می‌کنم، کوین.
‫تابلو رو بخون.
‫آمم
‫توی این آکواریوم،
‫من زیر دستِ گونه‌ای هستم ‫که از هر نظر از من پایین‌تره.
‫سلام؟
‫اینکه به رحم و مُروّت‌شون ‫وابسته باشی واقعا تحقیرکننده‌ست.
‫تنها نکته‌ی قابل تحملشون اینه ‫که یه نقاشی کوچیک روی سلولم می‌ذارن.
‫هر کدومش خاصه.
‫هر کدوم به پیچیدگی یه حلزون ماهیه.
‫از بین همه‌ی آدم‌ها، فکر کنم ‫کمتر از همه از خانم نظافتچی بدم میاد.
‫امشب یه‌کم گوشه‌گیر شدی؟
‫آره، می‌فهمم چه حسی داری.
‫ولی نمی‌تونی ازم قایم شی.
‫امیدوارم امروز گوش‌ماهی تازه گیرت اومده باشه.
‫به تری گفتم حتما از اون ‫هالیبوت یخ‌زده خسته شدی. اَه.
‫اوه، حتی فکرش هم نمی‌کنی.
‫برخلاف بقیه‌ی گونه‌ی کسل‌کننده‌ش، ‫ما یه شباهت‌هایی با هم داریم.
‫هر دومون شب‌ها رو ترجیح می‌دیم.
‫از تنهایی‌مون لذت می‌بریم.
‫سلام، خوشگل‌های من.
‫مثل من، ‫اون هم از مارماهی گرگی خوشش نمیاد.
‫خدا بگم چیکارتون کنه!
‫و از زمین‌های چسبناک.
‫و هر دومون خواب ته دریا رو می‌بینیم.
‫خواب چیزهایی که اونجا از دست دادیم.
‫- آلرژیت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫میراندا دانز هم از آلرژیش شکایت می‌کرد.
‫چیزی که براش جواب میده اینه که ‫قبل از خواب یه دستمال خنک بذاره روی پاهاش.
‫هوم؟ عجب چیزی.
‫خب، اون دیگه به خودش مربوطه، نه؟
‫آره.
‫باشه. پانزده دلار، لطفا.
‫ده... پنج... باشه. بفرمایید.
‫- عالیه. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر، تووا.
‫با احتیاط رانندگی کن. ‫جاده‌ها خیلی لیزن.
‫همیشه همین‌طوره. هنوز که سالمم.
‫شما یک پیام جدید دارید.
‫خانم سالیوان.
‫بروس هستم دوباره از ‫خانه سالمندان چارتر ویلیج تماس می‌گیرم.
‫خیلی خوشحال می‌شیم ‫به جمع ما در بلینگهام بپیوندید.
‫لازمه از طرف شما تایید بگیرم ‫تا جای شما رسما ثبت بشه.
‫بعدش هم می‌تونیم ‫درمورد مراحل اسباب‌کشی صحبت کنیم.
‫لطفا با من تماس بگیرید. ممنون.
‫نه!
‫وای، نه. لعنتی. نه!
‫شوخیت گرفته؟
‫وای، نه، نه، نه!
‫حالا گوشیم... این چه وضعشه؟
‫میشه بگید چی می‌خواید تا کمکتون کنم؟
‫آره، یه ماشین با یه رادیاتور سالم؟
‫احتمالا تنها چیزی که نداریم همینه.
‫باشه. خب شارژر موبایل چی؟
‫- تنر! ‫- بله؟
‫هم یه شارژر موبایل بیار ‫هم یه فنجون قهوه
‫برای این... دوست خسته و بی‌حوصله‌مون.
‫ممنون.
‫چی تو رو به سووِل‌بی آورده؟
‫فقط دارم دنبال یکی می‌گردم.
‫- یه دوست؟ ‫- نه، یکی که کلی پول بهم بدهکاره.
‫چه آدم باحالی هستی ‫که دنبالش افتادی، نه؟
‫آره، اگه وَنم سالم بود ‫خیلی هم باحال‌تر می‌شد.
‫تنر، من صدای حرکتت رو نمی‌شنوم!
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- قابلی نداشت. ‫- عجب!
‫فریکو. من عاشق فریکو هستم. ‫نزدیک بود باهاشون اجرا بریم.
‫ولی قضیه خیلی سیاسی شد.
‫- البته خیلی می‌خواستنمون. ‫- «ما» یعنی کی؟
‫گروهم، ماث ساسِج.
‫چی؟ صبر کن.
‫- تو واسه ماث ساسِج ساز می‌زنی؟ ‫- آره.
‫از کجا پیدامون کردی؟ از… بندکمپ؟
‫- تو ما رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫شوخی کردم.
‫اوه.
‫- یعنی داشتی دروغ می‌گفتی؟ ‫- آره.
‫وای، الان حس بدی گرفتم.
‫فقط به خاطر همین، ‫صبحونه مهمون مایی.
‫یه ساندویچ فوق‌العاده هم داریم. تنر!
‫عه، اینجایی. خدای من.
‫یه ساندویچ ویژه درست کن برای
‫چه سازی می‌زنی؟
‫گیتار.
‫- برای گیتاریست گروه ماوث ساسِج. ‫- باشه.
‫بعدش هم می‌بریمت پیش ‫پیتر که توی تعمیرگاه ماشین کار می‌کنه.
‫- بدمزه‌ست، نه؟ ‫- خیلی بده.
‫دفعه قبل که درست کرد ‫مزه جوراب می‌داد.
‫بعدش هم هریت، ‫کارول رو تو اتاق انتظار می‌بینه.
‫- اوهوم. ‫- شروع می‌کنن حرف زدن و می‌فهمن
‫که علائمشون یکیه.
‫همونجا می‌فهمن ‫فرد مورفی با جفتشون ازدواج کرده.
‫- نه! ‫- وای خدای من.
‫دقیقا مثل روث سفید ‫و روث سیاه و چارلی سیمپسون.
‫بارب، نمی‌تونی بگی ‫«روث سفید» و «روث سیاه».
‫اوه، منظورم رنگ موهاشونه. ‫وگرنه گیج می‌شیم.
‫هیچکدوم‌تون کامواش رو نیاورده؟
‫تازه از توی فر در اومده؟
‫ایتن که تو فروشگاه ‫شاپ‌وِی کار می‌کنه رو می‌شناسید؟
‫خب، اون مواد می‌کشه.
‫دفعه قبل که رفته بودم ‫پنیر کاتیج بخرم بوش رو حس کردم.
‫مری‌آن، الان همه مواد می‌کشن.
‫توی کره هست. ‫توی پاستیل خرسی هم هست
‫توی پاستیل خرسی هم هست؟
‫اوه
‫تووا، امروز خیلی ساکتی.
‫حالت خوبه؟
‫نباید شیفت شب کار کنی.
‫اصلا نباید کار کنی.
‫خوشم نمیاد تصور کنم که داری با دست‌ها و ‫زانوهات با اون همه مواد شیمیایی کار می‌کنی.
‫من فقط دارم بافتنی می‌بافم... ‫راستش از غیبت کردن خوشم نمیاد.
‫و کارول و هریت ‫با یه مرد ازدواج کردن.
‫خب معلومه که اینطوره.
‫سی ساله هر دوشون ‫یه مدل کاغذدیواری رو دارن.
‫حالا کاغذدیواری رو ‫می‌تونم هضم کنم، ولی فرد؟
‫سووِل‌بی مثل یه آکواریومه.
‫ویل همیشه اینو می‌گفت.
‫می‌گفت یه شیشه ‫کره بادام‌زمینی که بخره
‫یک ساعت بعد کل شهر خبردار میشن.
‫وای
‫ویل
‫اون بود که اسم‌مون رو گذاشت ‫تو لیست انتظارِ
‫خانه سالمندانِ چارتر ویلیج.
‫حالا مدام زنگ می‌زنن ‫و می‌پرسن برنامه‌م چیه.
‫درست قبل از اینکه مریض بشه ‫اسم‌مون رو تو لیست گذاشت.
‫فکر کنم فقط نگران بود ‫که من تو اون خونه تنها نمونم.
‫ویل می‌خواست خونه رو بفروشیم.
‫سی سال پیش، درست بعد از اینکه اریک
‫بعد از اینکه رفت.
‫می‌گفت: «بیا از اینجا بریم.»
‫«بیا از اینجا بریم. بیا خونه رو بفروشیم.»
‫نتونستم.
‫شاید حق با اون بود.
‫شاید… شاید باید… بیخیالش بشم.
‫با اینکه اون توی یه ‫آکواریوم بزرگ‌تر از من زندگی می‌کنه،
‫می‌تونم حدس بزنم که اون خانم ‫نظافتچی هم دلش می‌خواد آزاد بشه.
‫هوش برترم باعث می‌شه
‫خیلی دقیق رفتار همه موجودات رو بفهمم.
‫و حدس می‌زنم چیزی که اون برای فرار لازم داره
‫یه جایی عمیق‌تر قایم شده.
‫وای خدای من.
‫پناه بر خدا.
‫بیخیال.
‫اوه.
‫چقدر چندش.
‫اینم از این.
‫خب.
‫وای!
‫وای خدای من.
‫مارسلوس؟
‫تو چجوری اومدی اینجا؟
‫وای.
‫وای، نه. نه، اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره، ببین.
‫این سیم پیچیده دورت. اوه، فقط… من
‫باید
‫خب، بازش کردم. خیلی خب.
‫درست شد. باشه. ‫همه‌چی درست می‌شه. الان
‫اوه. اوه!
‫مارسلوس.
‫وای خدای من.
‫می‌گن ما اختاپوس‌ها قدیما صدف داشتیم.
‫ول کردنشون کار خطرناکی بود.
‫ما رو جلوی شکارچی‌ها بی‌دفاع می‌کرد، ‫ولی در عوض بهمون آزادی می‌داد
‫که از لای درزها و شکاف‌ها رد بشیم.
‫برای گشت‌وگذار. برای شکار.
‫و وقتایی که لازم بود، برای فرار.
‫مارسلوس.
‫سیر کردن شکمم ‫به همین توانایی بستگی داره.
‫مارسلوس.
‫- این دیگه چی...؟ ‫- ولی این شجاعت من بی‌هزینه هم نیست.
‫هر دقیقه‌ای که بیرون آب باشم، ‫پوستم خشک می‌شه و ضربان سه تا قلبم کند می‌شه.
‫امشب نزدیک بود به قیمت جونم تموم بشه.
‫مارسلوس.
‫اون نجاتم داد.
‫نصف‌جونم کردی.
‫اوه. اوه!
‫اوه.
‫اوه!
‫آی!
‫آخ. آخ.
‫قصدم این نبود که زمینش بزنم.
‫اوه.
‫کشیدنم کاملا غریزی بود.
‫چون اون حفره توی قلبش رو حس کردم.
‫درد پنهانش رو.
‫قلب اون خانم نظافتچی.
‫باید یه راهی پیدا کنم که خوبش کنم.
‫کمترین کاریه که می‌تونم بکنم ‫برای جبران اینکه… جونم رو نجات داد.
‫آخ آخ آخ آخ آخ.
‫وای خدا.
‫تووا!
‫یادم نمیاد آخرین بار ‫کِی توی روشنایی روز دیدمت.
‫یه ساندویچ صبحونه چطوره؟
‫تنر!
‫یه ساندویچ آماده کن.
‫ما یه مدل کلاسیک سوسیس، تخم‌مرغ و پنیر داریم، ‫ولی راز من اینه که یه کم خردل سبوس‌دار هم می‌زنم.
‫نه، من فقط یه مسکن می‌خوام.
‫چرا؟ چی شده؟
‫چیز مهمی نیست. ‫فقط مچ پام پیچ خورده.
‫خب، مچ پا چیز مهمیه.
‫تنر!
‫- جعبه کمک‌های اولیه رو بیار. ‫- لازم نیست.
‫میای یه فنجون چای بخوری تا پات رو ببندم؟
‫ای بابا، نه.
‫خب، نباید روی پات وایسی.
‫امیدوارم تری هم انتظار نداشته باشه ‫امشب با این پای خراب کار کنی.
‫آخ.
‫تری. اینجا چه خبره؟
‫اوه. سلام تووا.
‫به نظر میاد دوست‌مون مارسلوس ‫یه راه فرار پیدا کرده.
‫واقعا؟
‫آره، نرم‌تنان داخلِ ‫آکواریومِ صخره‌ای دارن ناپدید می‌شن،
‫و این یکی توی یک ماه ‫227 گرم وزن اضافه کرده،
‫پس دلیلش مشخصه دیگه.
‫ولی خب تقصیر اون نیست.
‫اونا نزدیک آخر عمرشون همینجوری می‌شن.
‫یعنی چی؟
‫یعنی شروع می‌کنن شیطنت کردن. ‫می‌خوان قبل از مردن یه کم خوش بگذرونن.
‫فکر می‌کردم هنوز بیشتر وقت داره، ‫ولی ظاهرا سنش بالا رفته.
‫از خیلی‌ها بیشتر عمر کرده.
‫حالا چی شده که امروز افتخار دیدنت رو داریم؟
‫آمم… خب… فقط
‫- تووا. ‫- چیزی نیست.
‫یه گروه موسیقی بداهه نوازه.
‫اسلیپ‌نات فقط یه سبک داره. ‫این یعنی بداهه نوازی.
‫- از اول تاریخ بشریت بوده. ‫- بیخیال رفیق.
‫مشکل نسل هزاره همینه. ‫از بزرگ‌ترهاتون یاد نمی‌گیرید.
‫من می‌گم… جیمی هندریکس ‫گیتارش رو برعکس می‌نواخت.
‫یعنی مطمئنم بزرگ‌ترهاش هم
‫- وای خدای من. ‫- چی شده؟
‫مکانیکت داره حسابی سرم کلاه می‌ذاره.
‫یعنی این دیگه... ‫من... من نمی‌تونم... از پسش برنمیام.
‫شما... شما استخدام ندارید؟
‫اوه، من تازه تنر رو استخدام کردم.
‫و با اینکه عملکردش معمولا افتضاحه،
‫باید چند هفته بهش ‫فرصت بدم تا خودش رو ثابت کنه.
‫هیچ جایی رو نمی‌شناسی؟ ‫مثلا یه کار موقت که نیرو بخواد؟
‫هزینه‌ش خیلی زیاده. خدایا.
‫- فقط استراحت کن، تووا. ‫- باشه. ممنون، تری.
‫نگران نباش.
‫حالم خوب می‌شه.
‫اگه تو بری، ‫دیگه توی سووِل‌بی چی برام باقی می‌مونه؟
‫تووا، بروس هستم ‫دوباره از چارتر ویلیج تماس می‌گیرم.
‫می‌دونم بهتره نگم که بهم ‫زنگ بزنی، پس همین‌جا می‌گم.
‫سه ساله توی لیست انتظار هستی.
‫اگه الان جات رو نگیری، ‫باید دوباره از اول ثبت‌نام کنی.
‫باید تا فردا بدونم می‌خوایش یا نه.
‫آخ. آخ آخ.
‫شب بخیر، مامان.
‫اوه، بیخیال، رفیق. ‫انقدر شیطنت نکن.
‫برو، برو، برو، برو، برو.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- چی...؟ هیچی. من فقط
‫- وای خدای من. ‫- اختاپوسه.
‫چقدر بیرون بوده؟
‫نمی‌دونم. ‫همین الان دم درِ پشتی پیداش کردم.
‫باشه، مارسلوس. ‫چیزی نیست. منم.
‫اینجام، اینجام. ‫الان برمی‌گردونیمت توی آب.
‫چیزی نیست. فقط بیا پایین.
‫این چیزا رو از اینجا بردار. ‫همه‌ش رو بردار. چیزی نیست.
‫باشه، بیا.
‫زودباش، مارسلوس.
‫ادامه بده، ادامه بده. ‫درش رو باز کن، درش رو باز کن.
‫- کجا؟ کدوم؟ ‫- درش رو باز کن.
‫اون بست رو بردار. ‫درش رو باز کن. برو مارسلوس.
‫برو، برو، برو... خب.
‫آفرین.
‫آفرین، مارسلوس.
‫- اوه. آره. ‫- لعنتی!
‫وای خدای من.
‫حالا شاید بتونی توضیح بدی چی شده.
‫گفتم که. ‫اون چیزه رو دم درِ پشتی پیدا کردم.
‫اون «چیز» نیست. اسمش مارسلوسه. ‫اصلا چرا درِ پشتی باز بوده؟
‫داشتم زباله‌ها رو می‌بردم بیرون، باشه؟
‫هیچ‌کس هم نگفته بود ‫اینجا مثل فیلم شب در موزه‌ست.
‫درضمن، ما... ‫ما الان تعطیل کردیم.
‫من مشتری نیستم. ‫تووا سالیوان هستم، نظافتچی.
‫فکر کنم شما همون کسی هستی ‫که گفتن قراره جای من کار کنی تا من
‫آهان، بله، آره... ‫ایتن درموردت بهم گفته بود.
‫- بابت پات متاسفم. ‫- پام نیست، مچ پامه.
‫اگه قراره پشت سرم حرف بزنه، ‫حداقل درست تعریفش کنه.
‫حالا این خرابکاری‌ها رو تمیز کن.
‫- چه افتضاحی. ‫- باشه، باشه.
‫اوه. واقعا قرمزه؟
‫خب، بستگی به حال و هواش داره.
‫حتی می‌تونه طرح و ‫بافت پوستش رو هم عوض کنه.
‫وای.
‫- کجا میری؟ ‫- خونه.
‫مگه نمی‌خوای کارت رو تموم کنی؟
‫تموم کردم.
‫نه، به کف زمین نگاه کن، ‫شیشه‌ها هم همه لک افتاده روشون.
‫همه کارهایی که توی ‫چک‌لیست بود رو انجام دادم.
‫هرچی تری گفت هم انجام دادم.
‫- همه‌چی تموم شده. ‫- ببین، پسر.
‫هر کاری یه روش ‫درست داره و یه روش غلط.
‫ببخشید، قصد بی‌احترامی ندارم،
‫ولی این دیگه شغل شما نیست، ‫پس حالا نوبت روش منه.
‫- آهان، فهمیدم. ‫- آره.
‫خب... ‫پس فکر کنم باید به تری بگم
‫اون کسی که به جای من استخدام کرده، ‫نزدیک بود اختاپوسش رو بکشه.
‫- وقتی رسیدم خونه بهش زنگ می‌زنم. ‫- نه، نه، نه.
‫ببخشید، باشه؟ ولی... من واقعا به پولش... ‫یعنی به این کار احتیاج دارم.
‫- اوهوم. ‫- مارک هم که حالش خوبه.
‫- مارسلوس! اسمش مارسلوسه. ‫- ببخشید، ببخشید. مارسلوس.
‫حالش خوبه، ‫و دیگه هیچ‌وقت درِ پشتی رو باز نمی‌ذارم.
‫قول میدم.
‫پس خواهش می‌کنم، ‫لطفا به کسی نگو. به تری نگو.
‫- لازم نیست چیزی درمورد این بدونه. ‫- اوهوم.
‫آمم
‫داری چیکار می‌کنی؟ چرا نشستی؟
‫هوم.
‫فکر کنم فعلا می‌تونم به تری چیزی نگم.
‫آره.
‫- اگه قول بدی کارت رو جدی بگیری. ‫- حتما.
‫و اگه واقعا مصمم باشی، ‫خوشحال می‌شم یه آموزش درست‌وحسابی بهت بدم
‫که کارها رو درست انجام بدی.
‫حتما، باشه، آره. ‫می‌تونی یادم بدی چطور از تی استفاده کنم.
‫واقعا طرز فکرت اینه؟
‫من دارم بهت
‫از دست آدم‌ها و این همه وراجیِ بی‌وقفه‌شون.
‫اگه فقط یه کم ساکت می‌شدن،
‫شاید بهتر می‌تونستن ‫از چشم‌هاشون استفاده کنن.
‫بابت اون پسره یا مَرده ‫یا هرچی که هست، متاسفم.
‫من... راستش اومدم اینجا ‫چون می‌خواستم بهت بگم
‫جای چارتر ویلیج رو قبول کردم.
‫کاش می‌تونستی بهم بگی ‫کار درستی کردم یا نه.
‫چطور جلوی رفتنش از خونه‌ش رو بگیرم؟
‫اگه بیناییش انقدر ضعیف نبود،
‫شاید می‌دید که این نرِ کندذهن
‫ممکنه بیشتر از چیزی که ‫رفتارش نشون می‌ده ارزش داشته باشه.
‫راستش منم همون غم رو تو چشم‌هاش می‌بینم.
‫عه، مرد زحمتکش تشریف آورد.
‫- ون درست کار می‌کنه؟ ‫- آره.
‫- پیت یه ماه بهم مهلت داده پولش رو کامل بدم. ‫- کار چطوره؟
‫مثل یه رویای واقعی.
‫اون رو درست می‌کنم و هر چیز ‫دیگه‌ای هم که نیاز به تعمیر داشته باشه.
‫می‌خوام خرج خودم رو دربیارم.
‫نه، نگرانش نباش، پسر.
‫همین که یه هم‌صحبت دارم خوبه.
‫- مطمئنی نمی‌خوای روی کاناپه بخوابی؟ ‫- نه، خوبم. بازم ممنون.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫نه بابا!
‫آره، از این استفاده کن. ‫اگه جواب نداد، از این یکی استفاده کن.
‫من به آدامس ‫یه بچه غریبه دست نمی‌زنم.
‫نمی‌گم که بجویش. ‫فقط از روی زمین بکنش.
‫حالا همه آبش رو بگیر.
‫کل آبش رو بگیر. ‫کامل وزنت رو بنداز روش.
‫- این کل وزنمه. ‫- همه‌جا پر از چاله آب میشه.
‫باید حسابی محکم بکشی روش. ‫همه‌چی به اون می‌چسبه.
‫خوب تمیزش کن.
‫بچه‌ها دوست دارن اون بالاها رو لیس بزنن.
‫تقریبا اصلا معلوم نیست. ‫جزو کهنگیِ کف شده.
‫- بخشی از خود کف زمینه. ‫- به کفش‌هاشون می‌چسبه.
‫حرکت دایره‌ای بزن، نه بالا پایین. ‫حرکت دایره‌ای.
‫بالا پایین بکشی رد میندازه.
‫بجنب. آره، همینه.
‫واقعا هیچی کنده نمی‌شه.
‫چرا، می‌شه. داره می‌شه.
‫فکر کنم اگه این رو بتراشم، ‫بیشتر به چشم بیاد.
‫حتی ممکنه جاش گود بشه.
‫بیشتر از اینکه وقت بذاری ‫بتراشیش، داری بحث می‌کنی.
‫نه، نه، نه، نه. کارت تموم نشده. ‫باید گره‌اش بزنی.
‫- وگرنه سر می‌خوره میره تهش. ‫- نه، خوبه.
‫نه، خوب نیست.
‫هر کاری یه روش ‫درست و یه روش غلط داره.
‫می‌دونم. ‫تا حالا ۶۰۰ بار این رو گفتی.
‫مادرت هیچکدوم ‫از این چیزها رو بهت یاد نداده؟
‫نه، اونقدر پیشم نموند ‫که بخواد چیزی بهم یاد بده.
‫اوه، متاسفم.
‫دفعه بعد گره می‌زنم.
‫- تووا، مری‌آن هستم.
‫ایتن بهم گفت که خوردی زمین.
‫اوه، امیدوارم خیلی درد نداشته باشی.
‫امروز برات یه کاسرول میارم.
‫و اگه چیز دیگه‌ای هم ‫لازم داشتی، بهم زنگ بزن.
‫خانم سالیوان، سلام.
‫جسیکا اسنل هستم از املاک اولمپوس.
‫فقط می‌خواستم قرارمون رو تایید کنم. ‫خوشحالم که برای فروش خونه‌تون کمکتون می‌کنم.
‫تووا؟
‫بارب! خودشه! ‫تو شهر چیکار می‌کنی؟
‫باید خونه باشی و به پات استراحت بدی.
‫دارم میرم مغازه کاموا فروشی.
‫اوه، یه دقیقه بیا تو.
‫داشتیم برای مهمونی ‫خداحافظی مری‌آن برنامه می‌ریختیم.
‫آره، بیا تو.
‫اوه، چه خوب.
‫بالاخره اومدی. می‌دونستیم ‫یه روزی سر و کله‌ت پیدا میشه.
‫من... باید برم مغازه کاموا فروشی. ‫آخرین کلاف سبز رو برام نگه داشتن
‫باشه، ولی اول بگو نظرت درمورد ‫اتاق پشتی رستوران بلو کَنو چیه؟
‫- چی؟ ‫- برای ناهار خداحافظی مری‌آن.
‫اون عاشق نون‌های اونجاست.
‫این که دلیل نمی‌شه ‫ما همگی عذاب بکشیم.
‫فکر کنم بیگودی پشت سرم داره دود می‌کنه.
‫- هریت؟ ‫- اوه، تا یادم نرفته بذار بگم.
‫راسته که اون ولگرد ‫به جای تو توی آکواریوم کار می‌کنه؟
‫اون ولگرد نیست.
‫ایتن بهم گفت اومده اینجا ‫دنبال کسی بگرده که بهش بدهکاره.
‫این که کار گنگستریه. ‫به نظر من کاملا گنگستریه.
‫کنجکاوم ببینم دنبال کی می‌گرده.
‫سایمون برینکس.
‫آره، این روزها خیلی سخته ‫بتونی باهاش تماس بگیری.
‫آره، فکر کنم عمدی باشه. ‫آدم خیلی سرشناسیه.
‫می‌دونم. ‫یه غول بزرگ تو کار املاکه.
‫ولی مطمئنم از هر کسی که ‫ما رو بهش وصل کنه حسابی تشکر می‌کنه.
‫برای همین فکر کردم تو که ‫یه مشاور املاک موفق و بانفوذی
‫شاید دوست داشته باشی ‫قهرمان این ماجرا باشی.
‫اون داره توی مرکز شهر روی ‫یه پروژه ساختمونی جدید کار می‌کنه.
‫شاید شماره سرکارگرش رو داشته باشم.
‫- عالیه. ‫- بذار ببینم.
‫جسیکا؟
‫الان رفت اون پشت. ‫داره یه کار مهم برای من انجام میده.
‫حتما، رفیق. جسیکا!
‫منظورت از حتما چیه؟
‫یعنی جسیکا ‫خونه‌های چند میلیون دلاری می‌فروشه،
‫و به نظر میاد هنوز درست و حسابی ریش و ‫سبیلت درنیومده و زیپ شلوارت هم بازه، پس
‫- خدایا، ایوری! ‫- بازم آب گرم رو قطع کردی؟
‫برای اینکه قبض‌هامون کمتر بشه.
‫همه که تو محل کارشون دوش نمی‌گیرن.
‫باشه، ولی من قبل از کار پارو می‌زنم، ‫خودت می‌دونی، و بهت هم اجاره می‌دم.
‫پس آب رو روی یه دمای معمولی ‫برای حمام کردن نگه دار، باشه؟
‫وگرنه فردا دوباره میام. ‫حالت خوبه؟ خیلی نگران به نظر میای.
‫آره.
‫ببخشید، اون... اون کی بود؟
‫- من می‌تونم ریش بذارم. ‫- ببخشید، چی؟
‫گفتم می‌تونم ریش بذارم. ‫حتی یه مدل خفن و باحال.
‫یا ریش بزی، یا سبیل.
‫در کل هر مدل ریش و سبیلی.
‫اوه. خب، عالیه. خیالم راحت شد و ‫می‌تونم دیگه شب‌ها راحت بخوابم، ممنون.
‫هی، ببخشید.
‫تو همیشه با مشتری‌هات اینجوری رفتار می‌کنی؟
‫چون من می‌خواستم ‫چندتا تخته موج‌سواری بخرم،
‫ولی الان قطعا نمی‌خرم. آره.
‫جدی می‌خواستی تخته موج‌سواری بخری، هان؟
‫- آره. ‫- عجب.
‫خب، اینا همه‌شون تخته پارویی هستن.
‫آهان، خب، باشه. ‫من بهشون می‌گم تخته موج‌سواری.
‫همیشه حق با مشتریه. پس
‫نه، فرق دارن. منم می‌تونم هرجور دلم بخواد ‫با مردم حرف بزنم چون اینجا مغازه خودمه، پس
‫آره، کاملا.
‫تو... تو صاحب اینجایی؟
‫- آره. ‫- ولی تقریبا هم‌سن منی.
‫آره، به نظرم این بیشتر مشکل توئه.
‫انگار توی ماشینت زندگی می‌کنی.
‫خب خیت شدی، ‫چون واقعا توی ماشینم زندگی می‌کنم.
‫یه ون کمپری داغون ‫که مامانم توش اوردوز کرد.
‫- پس... ‫- اوه.
‫معذرت می‌خوام.
‫نه، من معذرت می‌خوام. بد حرف زدم.
‫ببخشید که اون حرف رو زدم.
‫گردنت اذیتت می‌کنه...؟
‫آره، روی یه تیکه فوم کوچیک می‌خوابم، پس
‫خیلی هم بد نیست.
‫بیا، اینو امتحان کن.
‫پماد گیاهیه که توش روغن شاهدونه داره.
‫- نه، ممنون. خوبم. ‫- بگیرش دیگه. مهمون من.
‫خب خیلی لطف کردی. ممنون.
‫- یه حموم هم بهت تعارفت می‌کردم، ولی... ‫- بیشتر شبیه آب‌تنی توی آب یخه.
‫- آره. ‫- خب، پس میرم با این حموم کنم.
‫باشه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫- محاله. ببخشید. ‫- هی! جلوی پات رو بپا؟!
‫- آروم‌تر، رفیق! ‫- هی!
‫افسر!
‫من دیگه دارم میرم.
‫- خب، خط گچ که دروغ نمیگه. ‫- من فقط پنج دقیقه اونجا بودم!
‫- فقط یه... ‫- هی، آروم باش.
‫اوه اوه! اوه اوه!
‫- خانم سالیوان. ‫- اوه نه.
‫شنیدم زمین خوردید. ‫حالتون خوبه؟
‫آه، خوبم. فقط... ‫درد دارم، ولی... اوه خدایا.
‫امیدوارم باعث نشده باشم ‫دوست خوبم
‫- کمرون. ‫- کمرون به دردسر بیفته.
‫خیلی لطف کرد که امروز ‫منو برای کارهام اینور و اونور برد.
‫من... من حاضرم هر جریمه‌ای که ‫ممکنه براش در نظر گرفته بشه رو بدم.
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫- باشه. ‫- دفعه بعد فقط از پارکینگ سر کوچه استفاده کن، باشه؟
‫- باشه. ‫- آره.
‫پارکینگ سر کوچه. ‫از همون پارکینگ سر کوچه استفاده می‌کنیم.
‫- سوار شو. سوار شو. ‫- باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بابتش ممنونم.
‫خدایا، عجب آدم عوضی بود.
‫چی؟ بس کن. ‫اون فقط داشت کارش رو انجام می‌داد.
‫نمیشه که آشکارا قوانین رو زیر پا بذاری
‫بعد هم از عواقبش تعجب کنی.
‫من که به قول خودت آشکارا ‫این کار رو انجام ندادم. من… اون
‫اَه.
‫- اَه. اَه. ‫- باشه، اونقدرا هم بد نیست
‫امیدوارم وقتی از جلوی خونه ‫ایتن میری، یه کم مرتب‌تر از الان باشی.
‫آره، مرتبم. فقط وقت نکردم که
‫یه مخلوط روغن لیمو و سرکه برات ‫درست می‌کنم که اینجا رو تمیز کنی.
‫اوه، خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خدایا.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫فکر می‌کردم قرار بود تو دفترم همدیگه رو ببینیم.
‫آره، قرار بود. یه کم کارم طول کشید.
‫خب، اینم خونه. پدرم اولش اینجا رو ‫به شکل یه کلبه چوبی ساخت.
‫یه‌سری ویژگی‌های خاص خودش رو داره.
‫ولی منظره‌ش… خیلی قشنگه.
‫وای، شوخی نمی‌کردی.
‫می‌دونم. قشنگ نیست؟
‫- وای، جزئیاتش واقعا فوق‌العاده‌ست. ‫- ممنونم.
‫اوه، گفتی یه اتاق خواب دوم هم داشت؟
‫آره، ته راهرو سمت راسته.
‫آهان.
‫وای. خونه‌ی فوق‌العاده قشنگیه.
‫خیلی شخصیت داره. ‫مطمئنم خیلی زود فروش میره.
‫آره. اوه، جسیکا، من… ممنون می‌شم ‫اگه در مورد این موضوع محرمانه رفتار کنی.
‫- هنوز به کسی نگفتم دارم اسباب‌کشی می‌کنم. ‫- اوه، حتما.
‫و خب، می‌دونی که اینجا شهر کوچیکیه
‫و مردم هم حتما حرف درمیارن،
‫شاید بهتر باشه ‫همه‌ی اتاق‌ها کامل تمیز بشن،
‫فقط برای اینکه چیزی یادآور
‫اون اتفاقات تلخ نباشه.
‫آهان.
‫ببخشید دیر کردم. شرمنده. ‫داشتم سعی می‌کردم با اون یارو سایمون تماس بگیرم.
‫بالاخره اون یارو از کافه 9:30 جوابم رو داد،
‫و فکر می‌کنه شاید بتونیم ‫یه تایم اجرا تو پاییز بگیریم.
‫فکر کنم اون… چیه؟
‫آره... دلیل اینکه خواستیم ‫تو زوم صحبت کنیم این بود که
‫خب، فکر می‌کنیم شاید بهتر باشه ‫گروه «ماث ساسِج» یه وقفه بگیره.
‫مثلا شاید یه وقفه دائمی.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫ببین رفیق، تو اینجا نیستی.
‫یعنی ما داریم بچه‌دار می‌شیم، پس
‫آره، ولی من به‌زودی برمی‌گردم، ‫می‌تونید بچه رو هم با خودتون بیارید تو تور.
‫اوه پسر، من اصلا نمی‌خوام ‫بچه رو با خودمون ببریم تو جاده.
‫ببخشید، شماها چی دارید می‌گید؟ ‫این... این گروه ماست.
‫این گروه ماست. این زندگی ماست.
‫بیخیال رفیق.
‫باحاله، می‌دونی، ‫ولی این زندگی ما نیست، رفیق.
‫تو اصلا تو نصف تمرین‌هامون بودی؟
‫- نه. ‫- توی پذیرایی خونه‌مون.
‫فکر نکنم متوجه باشید.
‫من… من قراره ‫به یه پول خیلی خیلی گنده برسم.
‫- کم. ‫- که آلبوم ضبط کنیم.
‫- از اون پولایی که میشه آلبوم منتشر کرد. ‫- کم.
‫رفیق، ما دوستت داریم. تو همیشه حرفای ‫گنده می‌زنی، ولی هیچ‌وقت عمل نمی‌کنی.
‫بعدش خم شد سمتم ‫و خیلی مودبانه گفت،
‫«می‌دونی که اینجا مردم حرف درمیارن»
‫من می‌دونم مردم چجوری حرف می‌زنن.
‫پر از غیبت و شایعه‌ست. یعنی
‫هنوزم جوری نگام می‌کنن ‫انگار من… انگار
‫ساعت چنده… کمرون کجاست؟
‫وای، خدا بگم چیکارش کنه!
‫اون خیلی وقت پیش آسیب دیده، ‫ولی هنوز حس می‌کنه اون زخم برهنه و بازه.
‫می‌فهمم.
‫من هم زیر نگاه ‫همسایه‌های نفرت‌انگیز زندگی می‌کنم،
‫که مدام بدترین زخم زندگیم رو یادم میارن.
‫ترجیح می‌دم درموردش حرف نزنم.
‫- کمرون! ‫- الان تمومش می‌کنم.
‫تو یک ساعت دیر کردی.
‫خب، به ایتن قول داده بودم ‫در خونه‌ش رو درست کنم،
‫پس دارم درستش می‌کنم.
‫دلیلش برام مهم نیست. ‫تو یه شغل داری. مسئولیت داری.
‫مشکل تو چیه؟ ‫دارم برای دوستت یه کار خوب می‌کنم.
‫- و من… امروز واقعا روز مزخرفی داشتم. ‫- لازم نیست دلیلت رو بشنوم.
‫و کمکت هم نمی‌خوام. بلدم ‫اون کف لعنتی رو تی بکشم، باشه؟
‫باشه.
‫باشه. زندگی خودته، کار خودته. ‫اصلا به من چه ربطی داره؟
‫چی شده؟
‫اومد اینجا که سرم داد بزنه ‫چون یه ذره دیر کردم.
‫وای خدا، کمرون. ‫من تو رو برای اون کار معرفی کردم.
‫تقصیر من نیست، باشه؟
‫اون دیوونه‌ست. همه‌ش میگه ‫هر کاری یه روش ‫درست داره و یه روش غلط.
‫- انگار که… ‫- همیشه همینجوری بوده.
‫باشه، ببخشید. ‫نمی‌دونستم شما دوتا با هم قرار می‌ذارید.
‫اینطور نیست.
‫فقط تو زندگیش سختی زیاد کشیده.
‫شوهرش مریض شد و مرد، ‫اونجوری هم پسرش رو از دست داد.
‫و حرف‌های وحشتناکی که مردم زدند.
‫تووا پسر داشت؟
‫داستان من نیست که بخوام تعریفش کنم.
‫ولی اینو می‌گم.
‫اون یه زن فوق‌العاده‌ست.
‫و یه مادر فوق‌العاده هم بود.
‫اون شب، زن نظافتچی برنگشت.
‫و شب بعدش هم همین‌طور.
‫همون‌طور که می‌تونید حدس بزنید، ‫دلم براش تنگ شده بود.
‫چیه؟
‫حرکت دایره‌ای، باشه.
‫بهتر شد؟ اینجوری برات بهتره؟
‫بدک نیست.
‫ولی بعد یه اتفاقی افتاد.
‫اون جوون شروع کرد به حرف زدن.
‫فقط در حد دخترهای ‫خوشگل شهرهای کوچیک نیست.
‫واقعا جذاب و خوشگله.
‫شاید هم زیادی جذابه.
‫احتمالش زیاده.
‫و وقتی شروع کرد، دیگه بس نکرد.
‫از آرزوش برای پیدا کردن یه جفت حرف زد.
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫و از مادری گفت که ‫به دنیاش آورد ولی بزرگش نکرد.
‫اون اوضاعش حتی از منم بدتر بود.
‫و من اینو می‌دونستم، می‌فهمی؟
‫حتی وقتی بچه بودم هم ‫می‌دونستم مشکل داره.
‫از بچگیش گفت که مدام از خونه‌ی یه خاله
‫به خونه یه دوست و بعد ‫به خونه‌ی یه غریبه فرستاده می‌شد.
‫و از خبری که تازه ‫درمورد مرگ مادرش شنیده بود.
‫داخل اون لونه‌ی چرخ‌داری ‫که سال‌ها توش قایم شده بود.
‫بهم گفتن ‫اون ون بهم ارث رسیده، می‌دونی؟
‫انگار یه جور… هدیه بوده.
‫در حالیکه در واقع ‫یه خرابه‌ی گندیده‌ست.
‫اینجا بود که ‫چند تا گنج مخفی‌شده پیدا کرد.
‫یادگارهایی از پدر و مادرش.
‫و یه حلقه که مال پدرش بود.
‫که فقط نشون می‌داد اون عاشق… مارماهی‌ها بوده.
‫بله، سایمون برینکس.
‫واقعا مهمه که باهاش صحبت کنم.
‫و ظاهرا مثل خود مارماهی‌ها دست‌نیافتنی بود.
‫الو؟
‫اوه! آره!
‫آره! ببخشید.
‫راستش باید بگم ‫حرف‌هاش روشنگرانه بود.
‫ولی در عین حال خسته‌کننده هم بود.
‫و نگران بودم که فرصت کمک کردن ‫به اون زن نظافتچی رو از دست داده باشم.
‫- من نوشیدنیش رو برنداشتم. انقدر غر نزن. ‫- داری دروغ می‌گی!
‫- اریک، ازم فرار نکن. ‫- دست از سرم بردار!
‫اریک، ‫میشه درمورد دیروز حرف بزنیم؟
‫نه مامان. نیا تو.
‫باید یه کاری می‌کردم.
‫من درها رو باز نگذاشتم، ولی همه جا رو گشتم
‫و… می‌دونی، پیداش نمی‌کنم.
‫باشه، باشه. الان میام اونجا.
‫وقتی اومدم داخل دیدمش،
‫بعد دوباره وقتی داشتم ‫جاروبرقی می‌کشیدم دیدمش.
‫بعد اومدم شب بخیر بگم، ‫دیدم اصلا نیست.
‫- شب بخیر بگی؟ ‫- آره.
‫اوه، خوبه.
‫نه.
‫اوه، اونجاست.
‫فقط داره سر به سرت می‌ذاره.
‫ما اختاپوس‌ها استاد استتاریم.
‫بامزه‌ست. یه شوخی کوچولوی بامزه‌ست.
‫ما خودمون رو با هر محیطی تطبیق می‌دیم ‫تا همسایه‌هامون رو فریب بدیم و بازی بدیم.
‫امشب فقط یه استتار ساده کافی بود ‫تا اون زن نظافتچی رو
‫دوباره بکشونه پیش اون پسر جوان.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت، رفیق.
‫وای، این دیگه چیه؟
‫داره سر به سرت می‌ذاره.
‫برو جلو. برو جلو. اذیتت نمی‌کنه.
‫اوه. خدایا.
‫اوهوم.
‫وای.
‫دوباره همون حس بود.
‫اون حس آشنا.
‫ببخشید که اون شب مثل یه عوضی رفتار کردم.
‫حق داشتی منو سرزنش کنی.
‫اون آدمی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟
‫نه.
‫سایمون برینکس واقعا نمی‌خواد پیدا بشه.
‫- سایمون برینکس، همون سازنده؟ ‫- آره.
‫اوه، ببخشید. منظورم اینه که ‫معاملات املاک خیلی پیچیده هستن.
‫نه، قضیه معامله نیست. اون بابامه.
‫یعنی… خب، از نظر فنی. ‫از نظر بیولوژیکی، یا هرچی.
‫آره، وقتی مامانم باردار بود ولش کرد.
‫تا چند ماه پیش نمی‌دونستم کیه، ‫بعد فهمیدم فوق‌العاده پولداره.
‫برای همین اومدم اینجا که ‫۱۸ سال نفقه بچه
‫که بهم بدهکاره رو بگیرم.
‫ولی پیداش نمی‌کنم.
‫خب، اون قطعا از آشنا شدن ‫با یه آدم خیلی… پرانرژی جا مونده.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫هرکدوم از هشت بازوی من ‫پر از بادکش هست،
‫که می‌تونن لمس کنن، بو کنن و مزه رو حس کنن.
‫سیگنال‌هایی که با یه لمس دریافت می‌کنم ‫فراتر از درک محدود انسان‌هاست.
‫در واقع احتمالا توی فقط یه شاخک من
‫بیشتر از کل جمجمه‌ی ‫یک انسان هوش وجود داره.
‫با اینکه بینایی‌ام هر روز ضعیف‌تر می‌شه، ‫بادکش‌هام اینو تشخیص دادن.
‫اون زن نظافتچی و اون ‫پسر جوان یه مشکل مشابه دارن.
‫کمک کردن به یکی ‫ممکنه اون یکی رو هم درمان کنه.
‫وای خدای من.
‫چطور این کار رو کردی؟
‫ایتن کمکم کرد. شیشه رو درآوردیم ‫و همون نقطه رو با استون تمیز کردیم.
‫واقعا لطف بزرگی کرده.
‫خب، می‌دونست این کار خوشحالت می‌کنه.
‫می‌دونی، من… داشتم فکر می‌کردم، ‫وقتی دنبال سایمون برینکس می‌گشتی،
‫کتاب تلفن رو نگاه کردی؟
‫کتاب تلفن؟
‫- تو اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫بیا، من کتاب‌ها رو میارم.
‫خب.
‫چرا آخه تو یه آکواریوم کار می‌کنی؟
‫دوست دارم سرم گرم باشه.
‫خدای من، این چوب فوق‌العاده‌ست.
‫ولی یکی از تخته‌های کف یه کم لقّه.
‫تله‌های مرگ شخصی خودمه. ‫اون همسایه‌های فضول هی یادآوری می‌کنن.
‫- کیا؟ ‫- اوه خدای من، پیداش کردم.
‫پیداش کردم. اس. برینکس.
‫آره، همین‌جاست.
‫- لعنتی. ‫- خب
‫آره، همینه.
‫- دکمه رو بزن. ‫- باشه.
‫خب، معلوم شد.
‫قطع شده.
‫نمی‌تونی انقدر زود بیخیال شی. ‫ببین، یه آدرس داری.
‫تو السبت هست، پنجاه مایل با اینجا فاصله داره.
‫خب، هیچ شانسی نیست ‫ون من پنجاه مایل راه بره.
‫خب، من ماشین دارم.
‫خودم می‌بردمت، ‫ولی من تو اتوبان رانندگی نمی‌کنم.
‫من می‌تونم رانندگی کنم.
‫این دیگه چیه؟
‫گروه موسیقی منه.
‫- تو گروه موسیقی داری؟ ‫- آره، ماث ساسِج.
‫ماث ساسِج؟
‫آره… خب… ایده‌ی من نبود.
‫خب… ریتم داره.
‫باشه، پس تو چی گوش می‌دی؟
‫کنی جی و مایکل بوبله؟ ‫اینجا سی‌دی ازشون داری؟
‫- چی داری؟ نه بابا، نوار کاست؟ ‫- نه.
‫- چقدر قدیمی! ‫- اونا مال من نیست.
‫مادهانی؟ چرا انقدر سلیقه‌ت تو موسیقی خوبه؟
‫- راستش نمی‌خوام به اونا گوش بدم. ‫- اوه خدای من.
‫رادیوهِد؟ تقریبا بیست ساله اینو نشنیدم.
‫- نه. نمی‌خوام اینو گوش بدم. ‫- باشه، فقط یه آهنگ. صبر کن.
‫- باشه. ‫- وای خدا، نه.
‫تووا، این آهنگ «نمی‌تونم»ـه.
‫احتمالا یکی از دست‌کم‌گرفته‌شده‌ترین ‫آهنگ‌های آلبوم پابلو هانی‌ـه.
‫نه، خیلی سر و صدا داره.
‫اگه انگشتات رو از تو گوشت ‫دربیاری صداش بهتر میشه.
‫باید کل آهنگ رو گوش بدیم. ‫قانون سفر جاده‌ایه.
‫♪ هنوز داره قفسمو می‌لرزونه ♪
‫ ♪ تو این دنیا هیچ‌چیز… ♪
‫- چیه؟ اوه نه، نه، نه. ‫- صبر کن. نه، داری چیکار می‌کنی؟
‫نه. موقع رانندگی پیام نده.
‫- اینم از قوانین سفر جاده‌ایه. ‫- باشه.
‫بذار ببینیم.
‫یه نفر به اسم ایوری می‌گه فایبرگلاس
‫چرا فونتش انقدر ریزه؟
‫باشه، نمی‌تونی همین‌جوری ‫پیام‌های مردم رو بخونی.
‫اون ایوری… ‫صاحب مغازه پدل‌بوردفروشی نیست؟
‫آره، همونه.
‫شما دوتا با هم... قرار می‌ذارید؟
‫نه، نه، فقط… فقط پیام می‌دیم.
‫اونم خیلی کم. ‫فقط دارم آروم پیش میرم.
‫حالا هر چی. ‫می‌خوای چی جواب بدم؟
‫نمی‌خوام تو جواب بدی.
‫فردا خودم بهش پیام می‌دم. ‫گوشی رو بذار کنار.
‫چی؟ اگه واقعا امید داری ‫یه روز با کسی مثل ایوری قرار بذاری،
‫باید جدی بگیریش.
‫جدی می‌گیرمش. بهش میگن ‫طاقچه بالا گذاشتن. دارم طاقچه بالا می‌ذارم.
‫طاقچه بالا؟ چی میگی؟ طاقچه بالا چیه؟ ‫یه مشت حرف و نگاه و
‫هر چیزی که واقعا برات مهمه ‫باید براش زمان بذاری و تلاش کنی.
‫باشه. باشه.
‫- اون چیه؟ ‫- چی؟
‫- تو… داری بهش زنگ می‌زنی. ‫- نه، نمی‌زنم.
‫- تو... تووا، قطع کن. ‫- من زنگ نزدم.
‫- چرا داری زنگ می‌زنی. قطعش کن. ‫- نزدم که.
‫تووا!
‫- الو؟ ‫- نه، نه، نه.
‫سلام، ایوری.
‫- بله، من به شما زنگ زدم یا شما به من؟ ‫- فقط قطع کن.
‫اوه نه. ‫نه، من تووا سالیوان هستم.
‫- وای خدای من. ‫- من الان توی ماشین با کمرونم.
‫و اون داره رانندگی می‌کنه، ‫برای همین الان نمی‌تونه بهت پیام بده.
‫ببخشید. آمم
‫و اون... می‌خواد ازت دعوت کنه ‫برای یه قرار درست و حسابی.
‫میگه شاید بهتره با هم بریم پدل‌سواری.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خب، باید بگم ‫هم‌صحبتی باهاش خیلی خوبه، ولی
‫آره خب، مگه بقیه اینجوری نیستن؟ آره.
‫یکشنبه چطوره؟
‫میگه یکشنبه عالیه.
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫آره، فکر کنم همینه
‫- آره، آره. ‫- فکر کنم همینه.
‫باشه، پس من فقط برم
‫- فقط برم زنگ در رو بزنم. ‫- آره.
‫آره.
‫این خیلی احمقانه‌ست. نه؟
‫چون از نظر فنی میشه تعقیب کردن، نه؟
‫کمرون، تو حق داری یه کم ‫از وقتش رو بگیری. حالا بس کن.
‫- آره، باشه. ‫- یه نفس عمیق بکش. بده بیرون.
‫- باشه. ‫- باشه. راستی!
‫- مودب باش. ‫- آره، آره. باشه.
‫صاف بایست.
‫سلام. ‫من دنبال سایمون برینکس می‌گردم.
‫سایمون؟ ‫چرا باید همچین آدمی اینجا باشه؟
‫آدرسش رو توی دفترچه تلفن پیدا کردم.
‫چی هستی تو؟ یه جور پری چیزی؟
‫تا به پلیس زنگ نزدم بزن به چاک!
‫- گمشو ببینم! ‫- باشه.
‫- نه، نه، نه، نه. این خوب پیش نرفت. ‫- چی شد؟
‫- عصبانی بود. ‫- چرا باید عصبانی باشه؟
‫نمی‌دونم، ‫و نمی‌خوام هم بدونم.
‫نه، نه! ما این همه راه نیومدیم ‫که بهمون توهین بشه.
‫- نه. ‫- نه، تووا، داری چیکار می‌کنی؟
‫- نه. ‫- به هیچ وجه.
‫تووا، دارم بهت میگم. ‫تووا، جدی میگم. نه، تووا، وایسا.
‫- خدای من. ‫- خجالت بکش!
‫- خیلی ببخشید، آقا. ‫- تو دیگه کی هستی؟
‫من تووا سالیوانم، و این ‫مرد جوان هزاران کیلومتر راه اومده.
‫اگه همین الان از ملک من نره بیرون،
‫چنان می‌زنمش که ‫برگرده همون‌جایی که ازش اومده.
‫حالا خوب گوش کن، آقا.
‫اون تصمیم گرفته ‫یه فرصت دوباره بهت بده
‫تووا، اون سایمون نیست.
‫باشه، دیگه بسه. ‫یه بار دیگه اون اسم رو بگی
‫- فقط یه بار دیگه! ‫- بیا بریم.
‫- برید گمشید! ‫- باشه، داریم میریم.
‫- داریم میریم. ‫- زود باشید، ترسوها!
‫- برو! سوار ماشین شو! ‫- داریم میریم!
‫- دارم تمام تلاشم رو می‌کنم. باشه، نشستم. ‫- دیگه برنگردید!
‫اون اسلحه بود؟
‫- آره، فکر کنم اسلحه بود. ‫- اوه خدای من.
‫- کمربند! نه! صبر کن! کمربند ببند! ‫- نه، وقت نداریم!
‫وای.
‫خب… یه چیزی رو مطمئنم، ‫اون آدم هیچ نسبتی با تو نداره.
‫هیچ‌جوره.
‫از این خروجی برو. از همین خروجی برو. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫از کجا اینجا رو می‌شناسی؟
‫همیشه ساحل‌های خلوت رو دوست داشتم.
‫وقتی اریک… اریک پسرمه.
‫وقتی کوچیک بود عاشق ستاره دریایی بود،
‫و شوهرم، ویل، تمام روز ‫کمکش می‌کرد ستاره دریایی جمع کنه.
‫تو شن‌ها می‌گشت ‫و سنگ‌ها رو بلند می‌کرد.
‫به نظر بابای خوبی میاد.
‫آره.
‫اون واقعا پدر خیلی خوبی بود.
‫متاسفم که سایمون رو پیدا نکردی.
‫نه بابا، این اوضاع کاملا ‫با حال‌وهوای تابستون من جور درمیاد.
‫ماشین خراب میشه، ‫گروه موسیقیم از هم می‌پاشه، مامانم... می‌میره.
‫قبل از اینکه بره، همیشه بهم می‌گفت
‫که بابام خیلی ‫ذوق داشت یه بچه داشته باشه.
‫همیشه اینو می‌گفت. ‫نمی‌دونم چرا. منم می‌گفتم: «وای.»
‫چرا لازم بود هی این رو تو مخم فرو کنه؟
‫ولی فکر کنم... نمی‌دونم. فکر کنم ‫خودش لازم داشت بهش باور داشته باشه، یا
‫و بعد وقتی فهمیدم اسمش چیه ‫و حلقه‌ش رو پیدا کردم، انگار
‫انگار منم لازم داشتم باورش کنم.
‫در واقع فقط تو توهم بودم.
‫خب
‫بعضی وقت‌ها آدم مجبور میشه توهمی فکر کنه.
‫راستش اصلا نمی‌دونم دارم چه غلطی می‌کنم.
‫اینکه بمونم یا برم، یا کجا برم،
‫یا اصلا چرا اینجام.
‫آره. حسش رو می‌فهمم.
‫روز هزار و چهارصد و بیست و سوم اسارتم.
‫خدای من. اون دیگه چیه؟
‫چی؟
‫- اوه نه، این کار رو نکن! آخ... راستش... ‫- اوه، اوپس. کاملا تصادفی بود.
‫من اصلا به خونه نزدیک‌تر نشدم.
‫اما به لطف زرنگی من، می‌بینم ‫که انسان‌ها دارن به سمت همزیستی پیش میرن.
‫کار داریم انجام بدیم.
‫- کمرون؟ ‫- بله؟
‫- اینجایی. ‫- سلام، تووا.
‫خیلی قشنگ بود. ‫تری چند بار سعی کرده باهات تماس بگیره.
‫کلید رو یادت رفته بود، گفتم من برات بیارم.
‫- بگیر. ‫- ممنون.
‫خیلی قشنگ بود. من باید برم. خداحافظ.
‫باشه. برو.
‫- تووا! ‫- بله؟
‫- می‌خوای بمونی یه نوشیدنی با هم بخوریم؟ ‫- اوه نه، نه، نه، ممنون. ممنون
‫اوه، ایتن، فقط می‌خواستم ازت تشکر کنم ‫که پیشنهاد دادی کمرون جای من رو بگیره.
‫فقط اینکه… خیلی خوب ‫از آب دراومده، پس ممنون.
‫لازم نیست بابت چیزی از من تشکر کنی.
‫ولی
‫دوست دارم بریم بیرون یه چای بخوریم.
‫- سرخ شدن. ‫- باشه.
‫- یکی از نقص‌های طراحی انسان‌ها. ‫- باشه.
‫تغییر رنگ پوستشون ‫هیچ محافظتی براشون ایجاد نمی‌کنه.
‫برخلاف اختاپوس‌ها، وقتی بیشترین نیاز رو ‫به پنهان شدن دارن، جلب توجه می‌کنن.
‫- تووا، هستی؟ ‫- تووا؟
‫سلام!
‫- تووا! ‫- واقعا می‌خوای با این لباس بری؟
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫اومدیم برای قرارت آماده‌ات کنیم.
‫- اوه نه، نه، نه. ‫- منم یه کم کلوچه آوردم.
‫کی بهتون گفت؟
‫- بذار یه نگاه بندازم. ‫- چیه؟
‫این همون گوشواره‌هاست؟
‫- آره، گوشواره‌هام رو دوست دارم. ‫- وای، بیخیال.
‫باشه، این چطوره؟ گردنبند منو بگیر.
‫- من گردنبند تو رو نمی‌خوام. ‫- من یه ژاکت آوردم.
‫- نمی‌خوام ژاکت تو رو بپوشم. ‫- حداقل رژ لب بزن.
‫بچه‌ها، این مسخره‌ست. ‫این قرار نیست.
‫من فقط قراره با ایتن یه چای بخورم.
‫داری میری نوشیدنی بخوری با مردی ‫که یک ساله عاشقانه نگات می‌کنه.
‫نگاه عاشقانه کجا بود؟
‫تووا، اون دیوونه‌ته. ‫باید هم باشه.
‫تو واقعا یه مورد عالی هستی.
‫خدای من. ‫شماها واقعا از خط خارج شدید
‫این قراره؟
‫اگه ریشش رو کوتاه کرده باشه، قراره.
‫نه، بستگی به لباسش داره.
‫اگه قرار باشه، ‫پیراهن یقه‌دار می‌پوشه.
‫اگه فقط چای باشه، راحت میاد.
‫از همه مهم‌تر، لوازم آرایشی داری؟
‫بارب!
‫خجالت بکش.
‫اون اومد. باید قایم بشیم.
‫- کجا؟ ‫- پشت مبل!
‫- از همون دری که اومدید برید بیرون. ‫- نه، ما می‌ریم این پشت.
‫هیس. ‫برای یک بار هم که شده ساکت باشید.
‫- سلام، ایتن. ‫- تووا، خیلی عالی به نظر میای.
‫ممنونم.
‫ببخشید یه کم دیر کردم. ‫باید ریشم رو مرتب می‌کردم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- خوب شدی. آره.
‫آره، هر وقت آماده بودی بلند شو.
‫باشه.
‫راستش این پایین ‫حس بهتری داره، نه؟
‫فکر کنم اگه بایستی ‫بیشتر می‌تونی از آموزشت بهره ببری.
‫آره. آره.
‫- خب. ‫- یه کم زانوهات رو خم نگه دار.
‫- آهان. ‫- تو می‌تونی.
‫- عالیه. ‫- هر روز این کار رو می‌کنی؟
‫گاهی حتی روزی دو بار. ‫خیلی حالت مراقبه‌ای داره.
‫آره، واقعا خیلی آرامش‌بخشه.
‫- تو خودت گفتی می‌خوای آموزش ببینی. ‫- نه، اون ایده تووا بود.
‫من… فکر می‌کردم… راستش فقط ‫از حرف زدن درمورد پدل‌بوردها خوشحال بودم.
‫فکر کنم برای این ورزش زیادی قدم بلنده.
‫نه، همچین چیزی واقعا مطرح نیست.
‫فکر کنم من… آره. ‫شاید فقط یه استثنا باشم.
‫این لباس‌ها قراره ‫جریان خون به مغز رو قطع کنن؟
‫باید حس کنی ‫انگار داری از حال می‌ری.
‫اون‌وقت یعنی درست پوشیدیش.
‫- اوه، باشه. پس دقیقا همین حس رو دارم. ‫- می‌دونی چیه؟
‫شاید بهتره یه کم ساکت باشی. ‫اینجوری شاید کمک کنه تمرکز کنی.
‫باشه.
‫وقتی از کار توی اسکله بازنشسته شدم،
‫یکی دو سال دنبال «دِد» می‌گشتم.
‫- دِد؟ ‫- آره، «گرِیتفول دِد».
‫- آهان. ‫- آره.
‫جامعه فوق‌العاده‌ای بود.
‫واقعا مثل یه خانواده بود.
‫شروع کردم به ساختن آثار هنری. ‫یه مدت هم تو بازارچه‌های خیابونی کار می‌کردم.
‫بعد فهمیدم چیزی که ‫بیشتر از همه دوست دارم، خودِ مردمه.
‫برای همین وقتی شاپ‌وِی رو ‫گذاشتن برای فروش، رو هوا زدمش.
‫از اون موقع شده تکیه‌گاهم.
‫هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد تنها باشی؟
‫نه.
‫نه، هر روز دیدن آدم‌ها ‫و تماشای تغییر زندگی‌شون لذت‌بخشه.
‫خب، تو دقیقا برعکس منی. من
‫آکواریوم برای من ‫یه پناهگاهه که از آدم‌ها دور باشم.
‫ولی واقعا تنها نیستی.
‫کلی موجود ریزه‌میزه هست که همدمت باشن، نه؟
‫آره، درسته. آره.
‫درسته.
‫همیشه دلت می‌خواست ‫صاحب یه فروشگاه پدل‌بورد باشی؟
‫نه، برنامه‌های دیگه‌ای داشتم، می‌دونی؟ ‫ولی زندگی پیش اومد و، خب
‫بیست‌سالگیم خیلی داغون بود، ‫برای همین یاد گرفتم سریع مسیرم رو عوض کنم.
‫ولی از جایی که الان رسیدم راضیم.
‫منم الان یه جورایی ‫وسط همین تغییر مسیرم.
‫- می‌دونی. ‫- چطور پیش میره؟
‫خیلی خوب. ‫می‌دونی، من یه جورایی نوازنده هستم.
‫گروهم تازه از هم پاشیده.
‫- و توی یه ون زندگی می‌کنم، پس… ‫- پس دقیقا تو مسیر درستی.
‫- دقیقا تو مسیر درستم؟ آره. ‫- آره.
‫- نوازنده‌ای؟ چی می‌زنی؟ ‫- گیتار.
‫خوبه. از کی شروع کردی؟
‫از وقتی یادم میاد.
‫مامانم وقتی کوچیک بودم رفت، ‫و تنها چیزی که ازش داشتم گیتارش بود.
‫یه جورایی… نمی‌تونستم ‫دست از ور رفتن باهاش بردارم.
‫جالبه که خودت یاد گرفتی چطور بزنی.
‫چه جور موسیقی می‌زنی؟
‫مثل سبک خواننده-ترانه‌سرا، آهنگ‌های ‫غمگین آکوستیک درمورد عشق و دل‌شکستگیه؟
‫- چرا؟ از اون مدل خوشت میاد؟ رمانتیک و آکوستیک؟ ‫- آره.
‫از اون مدل پسرهای غمگین، مثلا…؟
‫خب بدیش چیه؟ من آهنگ‌هایی رو ‫دوست دارم احساسات آدم رو تحریک می‌کنه.
‫احتمالا با پسرهایی قرار گذاشتی ‫که می‌گفتن: «بیا دلداریم بده.»
‫- «می‌خوام که…» ‫- خیلی آشنا به نظر میاد.
‫- آشنا به نظر میاد؟ بعد می‌گفتن: ‫- آره.
‫- «می‌خوام آهنگی که برات نوشتم رو بخونم.» ‫- آره، دقیقا.
‫بعد می‌گفتن: «بذار موهام رو بزنم کنار ‫و یه لحظه دست از گریه بردارم»، مثل اینکه
‫چیکـ
‫نه! خدای من!
‫- باز هم نوشیدنی می‌خوای؟ ‫- نه.
‫- اوه نه. ‫- باشه.
‫وای، اون اجرا
‫وقتی تو میلواکی اجرا داشتن ‫من کل کشور رو رانندگی کردم تا بهش برسم.
‫آره، وقتی اون آهنگ رو کاور کردن ‫جمعیت زیادی اومده بود.
‫همه از جا بلند شده بودن.
‫چه شبی بود!
‫♪ از انتهای تاریک خیابون ♪
‫اوه خدای من.
‫♪ تا سمت روشن جاده… ♪
‫- نظرت چیه؟ ‫- نه، ایتن، نه.
‫- معلومه که می‌تونی. بیا دیگه. ‫- نه. من اهل این چیزا نیستم.
‫اوه خدای من.
‫♪ کوچولوی عزیزم ♪
‫اوه، ایتن. خیلی معذرت می‌خوام.
‫وای، خیلی ببخشید.
‫خوبی؟
‫- میشه فقط من رو برسونی خونه؟ ‫- آره.
‫- هنوز سردته، نه؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫ممنون.
‫سلام مامان. میشه یه کم ‫توی حساب دیفرانسیل کمکم کنی؟
‫آره، معلومه که میشه.
‫تو برو توی اتاق پشتی، ‫الان میام پیشت، باشه؟
‫چی؟
‫این دقیقا اونجوری نبود که ‫می‌خواستم بهت بگم بچه دارم.
‫اون... اون که بچه نیست. ‫سبیل داره.
‫- ممنون! ‫- باشه. برو تو اتاق پشتی. ممنون، عزیزم.
‫نه، اشکالی نداره. من، آمم... باید... ‫تو باید بری به حساب دیفرانسیلش برسی.
‫- نه. چون که... ‫- می‌تونی بمونی.
‫- نه... ‫- لازم نیست
‫تو برو ریاضی کار کن، ‫منم... من یه
‫نه، کَـ
‫من چقدر احمقم.
‫گند زدم به همه‌چی. فقط یهویی گیر افتادم
‫وای، این مراسم جفت‌یابی آدم‌ها چقدر عذاب‌آوره.
‫اگه فقط یه
‫حتی از آشنایی تا ازدواج ‫اسب دریایی هم هشت ساعت طول می‌کشه.
‫- نوبت بعدی مال منه. ‫- وای خدا رو شکر.
‫می‌تونم برگردم به تماشای رشد جلبک‌ها.
‫کل نوشیدنیم ریخت رو لباسش. ‫کل پیک‌نیک رو خراب کردم.
‫خوشبختانه فقط اون ‫تی‌شرت مسخره قدیمیش لک شد.
‫- تی‌شرت گریتفول‌دِد؟ ‫- نمی‌دونم. فکر کنم آره.
‫یعنی... اصلا که نمی‌تونسته یه قرار واقعی باشه.
‫حتی یه پیراهن درست‌حسابی هم نپوشیده بود.
‫وای، نه، نه. اون مال کنسرتشون ‫توی استودیوم مموریال بوده.
‫اون... اون باارزش‌ترین چیزیه که داره. ‫قابش کرده زده به دیوار.
‫یه تی‌شرت؟
‫آره، خیلی نادره انگار. ‫فکر کنم چند هزار دلار می‌ارزه.
‫- چی؟! ‫- آره.
‫وای خدای من. وای خدای من.
‫بده که یه کم حس بهتری دارم ‫چون فقط من نبودم که همه‌چی رو خراب کردم؟
‫آره، بده.
‫از چیزایی که گفتی، راستش،
‫من... من فکر نمی‌کنم ‫واقعاً چیزی رو خراب کرده باشی.
‫- نمی‌دونم. ‫- بیا.
‫اون بچه داره، ‫ولی بازم وقت گذاشته که با تو باشه.
‫یعنی حتما خیلی ازت خوشش میاد.
‫و فکر می‌کنم یه... یه عذرخواهی واقعی ‫بتونه یه شانس دوباره بهت بده.
‫اگه واقعا ازش خوشت میاد، ‫باید سعی کنی وقت بذاری و
‫و تلاش کنی. می‌دونم. ‫اینطوری نشون می‌دی برات مهمه.
‫- آره. ‫- جمله‌هات تو مغزم حک شده.
‫- خوبه. ‫- آره. واقعا... واقعا ازش خوشم میاد.
‫نمی‌دونم، باعث میشه ‫دلم بخواد مثلا... سر وقت برسم و
‫وای، چقدر رمانتیک.
‫نه بابا، رمانتیک نیست. بده. من
‫مثلا از الان دارم ‫یه عالمه نقشه مسخره می‌کشم.
‫مثلا امشب برای اوپن‌مایک ثبت‌نام کردم
‫که می‌خواستم دعوتش ‫کنم بیاد به یه کافه توی مرکز شهر،
‫بعد می‌خواستم سعی کنم بخونم، ‫در حالی که اصلا خواننده نیستم.
‫- این... ‫- خب بازم برو.
‫چی؟ که جلوی هیچکس اجرا کنم؟
‫نه... جلوی هیچکس نه.
‫♪ هنوز دلم برات تنگ میشه، کری ♪
‫♪ هنوز بهت احتیاج دارم، کری... ♪
‫- نه، این مسخره‌ست. بیا بریم. ‫- اوه نه.
‫- آره. ‫- می‌خوام صدات رو بشنوم. واسه من بخون.
‫ببین، من اصلا خواننده نیستم. ‫بیا... اصلا بیا بریم یه نوشیدنی بگیریم.
‫الان وقت موسیقیه، نه نوشیدنی.
‫باشه.
‫♪ اگه اون همکارت رو ول کنی ♪
‫باشه، بیخیال.
‫♪ اگه اون همکارت رو ول کنی ♪
‫برای تیم یه دست بزنید، بچه‌ها.
‫باشه، امشب یه اجراکننده جدید داریم.
‫کمرون.
‫آره... منم، کمرونم.
‫آمم... اخیراً یه آهنگ ‫از رادیوهِد رو دوباره شنیدم.
‫گفتم امتحانش کنم ‫یه کم ساده‌تر و خلوت‌تر.
‫♪ لطفا اون حرفایی که گفتم رو ♪
‫♪ از ذهنت پاک کن ♪
‫♪ فقط یه شک عجیب و خزنده بود ♪
‫ساکت!
‫♪ مدام قفس منو می‌لرزونه ♪
‫♪ توی این دنیا هیچی نیست ‫که بتونه خاموشش کنه ♪
‫صداتون رو ببرید!
‫دارم به موسیقی گوش می‌دم!
‫♪ با اینکه شاید بتونم ♪
‫♪ با اینکه تلاش می‌کنم ♪
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫♪ با اینکه شاید بتونم ♪
‫♪ با اینکه تلاش می‌کنم ♪
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫♪ چیزای زیادی هست که ‫منو زیر زمین نگه می‌داره ♪
‫♪ حرفای زیادی هست که ‫هیچ‌وقت نمی‌تونم بگم ♪
‫♪ اگه الان ولم کنی ♪
‫♪ از درون داغون می‌شم ‫جوری که تا حالا نشده بودم ♪
‫♪ نشده بودم ♪
‫♪ با اینکه شاید بتونم ♪
‫♪ با اینکه تلاش می‌کنم ♪
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫♪ با اینکه شاید بتونم ♪
‫♪ با اینکه تلاش می‌کنم ♪
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫♪ با اینکه شاید بتونم ♪
‫♪ با اینکه تلاش می‌کنم ♪
‫♪ نمی‌تونم ♪
‫- کمرون، عالی بود. ‫- باشه، ممنون. حالا می‌تونیم بریم.
‫نه! حالا وقت نوشیدنه.
‫- خدا رو شکر. ‫- آره.
‫باشه، حواست به این تله‌های مرگ باشه. ‫باید اینا رو برات درست کنم.
‫- باشه. اوه اوه. صبر کن. ‫- خب باید با من حرکت کنی.
‫صبر کن، دارم میام.
‫چرا 18 تا از اینا داری؟
‫مچ پام پیچ خورده، ‫بعد باهام جوری رفتار می‌کنن انگار از کار افتادم.
‫- بافنده‌ها. ‫- کیا؟
‫دوستام.
‫از باشگاه بافندگی. بافنده‌ها.
‫آره.
‫ویل هیچ‌وقت نمی‌فهمید ‫چرا اونا دوستای منن.
‫وقتی بچه‌ها کوچیک بودن، خوب بود.
‫الان یه جورایی ‫حس می‌کنم بینشون غریبه هستم.
‫ولی لعنتی‌ها خیلی خوب غذا می‌پزن. ‫آشپزای درجه یکی هستن.
‫اریک عاشق غذاهای کاسرول بود. همه مدلش. ‫می‌گفت «یه کاسرول بهم بده.»
‫برای تولد سیزده سالگیش بهش گفتم ‫می‌تونه چندتا از دوستاش رو دعوت کنه
‫و من غذای موردعلاقه‌ش، ‫فلایینگ جیکوب رو درست می‌کنم.
‫یه غذای سوئدیه.
‫کاری، مرغ، بادام‌زمینی و موز داره.
‫چندش.
‫و دوستاش دقیقا همینو گفتن: ‫«اَه، چندش!»
‫بعد اریک هم گفت: «اَه، چندش.»
‫ولی نصفه‌شب از خواب بیدار شدم ‫و دیدم داره می‌خورتش،
‫اونم سرد، از توی یخچال برداشته بود.
‫فقط نگام کرد.
‫بعد هر دوتامون زدیم زیر خنده.
‫مثل آهو تو نور چراغ.
‫ما هیچ‌وقت دعوا نمی‌کردیم. نه واقعا.
‫واقعا.
‫به‌جز یه بار.
‫خیلی... فرق کرده بود.
‫پنهان‌کار شده بود، شب‌ها یواشکی ‫می‌رفت بیرون، نوشیدنی ویل رو هم می‌دزدید.
‫ویل همیشه فکر می‌کرد پای یه دختر وسطه. ‫می‌گفت حتما یه دختری هست.
‫معمولا هم یه دختری هست.
‫وقتی از اریک درموردش پرسیدم، منفجر شد،
‫یکی از اسب‌های دالا که ‫مال مادرم بود رو شکست، و من
‫سرش داد زدم.
‫واقعا سرش داد زدم.
‫اون… اون با عصبانیت زد بیرون. ‫در رو محکم کوبید.
‫روز بعدش اصلا از اتاقش بیرون نیومد. ‫اون… درموردش باهام حرف نزد.
‫همون روز عصر رفت قایق‌سواری، ‫کاری که همیشه انجام می‌داد.
‫دیگه هیچ‌وقت برنگشت.
‫من فقط
‫من… نشستم، روی اسکله منتظر موندم.
‫فقط منتظر موندم.
‫سه روز طول کشید ‫تا قایق رو پیدا کردن.
‫طناب لنگر کاملا بریده شده بود،
‫دقیقا همون‌جوری که ویل بهش یاد داده ‫بود که اگه بین صخره‌ها گیر کرد، اون رو ببُره.
‫شب خیلی بدی بود. باد شدیدی می‌اومد.
‫یه حادثه بود، من
‫مطمئنم یه حادثه بوده.
‫یه حادثه بوده.
‫ولی یکی از اون، آمم
‫یکی از مامورها ازم پرسید شاید
‫شاید
‫شاید طناب رو
‫به مچ پاش بسته بوده
‫و خودش پریده تو آب.
‫و بعدش… حرف و حدیث‌ها و شایعات و
‫دیگه اصلا گوش ندادم.
‫ولی من دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.
‫هیچ‌وقت نفهمیدم هنوز
‫که اون
‫موقع مرگش ازم عصبانی بود.
‫نه، پسرها تو اون سن... ‫خیلی احمقن، می‌دونی؟
‫مطمئنم اصلا دوبار هم بهش فکر نکرده.
‫باید دراز بکشم. باید دراز بکشم. ‫باید دراز بکشم.
‫باشه.
‫بیا… اینم عینکت.
‫اوه، ممنون.
‫یه… یه بالش پیدا کن ‫روی مبل بخواب. رانندگی نکن.
‫باشه، نگران من نباش. ‫یه کاریش می‌کنم.
‫- باشه. ‫- مواظب پله‌ها باش.
‫خب، حالا دقیقا زیر دریچه کولر نشستیم.
‫مامان، ما دیگه میز رو عوض نمی‌کنیم.
‫خب عزیزم، من حاضر بودم ‫با میز گرد کنار بیام،
‫به شرطی که آروم‌تر باشه، ‫ولی الان هم شلوغه هم باد میاد.
‫- آره. ‫- بفرمایید.
‫- اوه، ممنون. ‫- خیلی قشنگه.
‫- سلام به همگی. ‫- سلام، تووا.
‫- سلام، اندی. ‫- تووا، خیلی داغونی.
‫احتمالا خسته‌ست.
‫دیشب رو با اون گنگسترِ بی‌خانمان گذرونده.
‫- ای خدا. ‫- اوه، آفرین بهت.
‫نه، میشه بس کنید؟ اون بی‌خانمان نیست، ‫گنگستر منگستر هم نیست.
‫نه، اون… من فقط رفتم اجراش رو دیدم.
‫اجرای چی؟
‫موسیقی. یه موسیقیِ قشنگ.
‫بعدش هم من رو رسوند خونه، ‫و روی مبل خوابید.
‫گفتم انگار بوی نوشیدنی میاد.
‫اندی؟
‫آدام، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سلام. هی. ایشون همسرم، الایزاست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ماه دیگه داریم برمی‌گردیم اینجا.
‫- وای. ‫- اینجا زندگی می‌کنی؟
‫نه، آخر هفته از پورتلند اومدم ‫که به مامانم برای اسباب‌کشی کمک کنم.
‫- مامانم مری‌اَن رو یادت هست؟ ‫- سلام.
‫اینا هم دوستاشن، ‫جنیس، بارب و تووا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تووا. تووا سالیوان؟ ‫- بله.
‫آدام شوخی نمی‌کرد. ‫اینجا واقعا شهر کوچیکیه.
‫- ما همین الان خونه‌تون رو دیدیم. ‫- چی؟
‫اون خونه خوشگله کنار خلیج مال شماست، نه؟
‫بله.
‫اوه، واقعا خیلی خاصه. ‫مطمئنم کلی پیشنهاد براش می‌گیری.
‫تووا، اون داره از چی حرف می‌زنه؟
‫داری خونه‌ت رو می‌فروشی؟
‫اوه، نباید می‌گفتم؟
‫نه، اشکالی نداره. اصلا اشکالی نداره. ‫از آشناییتون خوشحال شدم. خیلی خوشحال شدم.
‫خب، بذار ببینیم.
‫باشه، باشه، باشه. ‫دارم خونه رو می‌فروشم.
‫- چی؟ ‫- بدون اینکه به ما بگی؟
‫الن براون همین آپارتمان سرِ راهرو رو گرفته.
‫- من یه جا پیدا کردم. ‫- کجا؟
‫چارتر ویلیج توی بلینگهام.
‫خیلی دوره.
‫- همون خونه سالمندان؟ اون که… ‫- اونجا برای گلف‌بازهاست. حرفه‌ای‌های بازنشسته.
‫من گلف دوست دارم. ‫می‌خوام یاد بگیرم گلف بازی کنم.
‫نه، تو با من هم‌اتاق می‌شی ‫تا وقتی یکی دیگه توی ساختمون بمیره.
‫اوه نه. من… من از ساختمون تو خوشم نمیاد.
‫تووا، اینا مزخرفه. ‫تو قرار نیست بری چارتر ویلیج.
‫خب پس می‌خواید چیکار کنم؟ ‫برم پیش بچه‌هام زندگی کنم؟
‫خب خب، بروبچ خوش‌گذرون! ‫کی نوشیدنی می‌خواد؟
‫- سلام خانم سالیوان. ‫- بله.
‫واقعا بابتش معذرت می‌خوام. ‫ما اصلا نمی‌دونستیم که رازه.
‫یه اشتباه صادقانه بود. واقعا میگم.
‫شما مامان اریک هستید، درسته؟
‫بله.
‫آره، سال آخر دبیرستان ‫خیلی با هم می‌گشتیم. یعنی اون
‫واقعا آدم بامزه‌ای بود.
‫و من… من هیچ‌وقت حرف‌هایی که ‫مردم می‌زدن رو باور نکردم.
‫اون فقط… اون همچین کاری نمی‌کرد.
‫می‌دونید، قرار بود اون آخر هفته با هم بگردیم.
‫توی کلبه خانوادگی ما.
‫می‌خواست یواشکی یه کم نوشیدنی بیاره
‫و، همینطور اون دختری رو ‫که حسابی عاشقش بود.
‫صبر کن. اون که نامزد نداشت.
‫نمی‌دونم… ‫دقیقا رابطه‌شون چی بود.
‫یعنی، خیلی درموردش مخفی‌کاری می‌کرد.
‫ولی… اسمش چی بود؟
‫فکر کنم دافنه بود. نه… یا کَسی.
‫نمی‌دونم. دافنه یا کَسی بود. ‫یه همچین اسمی.
‫- آدام؟ ‫- همسرم اینجاست. خوبی
‫- آره، خوبم. حالم خوبه. ‫- باشه.
‫باشه.
‫یه دختره بوده.
‫خدای من.
‫یه دختره بوده.
‫می‌دونم تو زباله‌ها دنبال غذا گشتن یعنی چی.
‫زیر سنگ‌ها و صخره‌ها دنبال خوراک گشتن.
‫ولی اینکه آدم‌ها انقدر ‫به وسایل گیر می‌دن، یه چیز دیگه‌ست.
‫اونا با این وسیله‌ها خاطره می‌سازن.
‫هفته‌هاست دنبال یه وسیله‌ام که به اون نظافت‌چی
‫و اون پسر جوان کمک کنه ‫چیزی رو بفهمن که برای من کاملا واضحه.
‫ولی این ماموریت‌ها دیگه دارن جونم رو می‌برن.
‫ضربان قلبم داره کند می‌شه.
‫و می‌ترسم ‫که وقتی داستان من داره به آخر می‌رسه،
‫داستان اونا هم همینطور باشه.
‫و آخرش همه‌ی ما ‫با یه جای خالی تنها بمونیم.
‫نه. نه. نه.
‫تووا؟
‫حتی بازشون هم نکردن.
‫دافنه، کَسی. دافنه، کَسی.
‫نه. نه. نه
‫نکن. خدایا!
‫- آره، اندی… ‫- تووا.
‫ببینم تو تاحالا ‫سالنامه دبیرستانت رو سفارش دادی؟
‫- تووا؟ چی شده آخه؟ ‫- من…؟
‫سالنامه دبیرستان اندی پیشت هست؟
‫تووا، خونه‌ای؟
‫چون من هیچ‌وقت سفارش ندادمش. ‫نمی‌خواستمش.
‫شاید اینجاست. شاید اینجا باشه.
‫اوه، باشه.
‫خدای من. اینجاست.
‫بذار ببینم.
‫دافنه، دافنه، دافنه... دافنه
‫دافنه... کَسمور.
‫ایناهاش. خب. ‫پنج، هفت، صفحه… شش.
‫ایناهاش.
‫یادم میادش.
‫سال آخر تازه اومده بود اینجا. ‫دلم براش می‌سوخت.
‫و همیشه هم با اون پسره بود، سایمون.
‫با اریک نبود؟
‫تا جایی که یادمه نه.
‫خب شاید آدام اسم رو اشتباه گفته. ‫مال خیلی وقت پیشه.
‫شاید.
‫اصلا چی رو ثابت می‌کنه، تووا؟
‫حالا بر فرض یه دختری هم بوده باشه؟
‫نمی‌دونم. واقعا نمی‌دونم.
‫اینکه خوشحال بوده. نمی‌دونم.
‫ولی خوشحال بوده. ‫می‌دونی که خوشحال بوده.
‫ببین، من… خیلی متاسفم.
‫می‌دونم الان خیلی درگیری.
‫واقعا نمی‌خوام سربارت باشم. ببخشید.
‫می‌شه بس کنی؟!
‫تو سربار نیستی.
‫تووا، تو دوست منی.
‫و ما برای همدیگه همین کارها رو می‌کنیم.
‫می‌دونی که هنوز ‫به خوابیدن توی طبقه بالا عادت نکردم،
‫اونم تنها توی اون تخت بزرگ؟
‫همیشه سمت خودم می‌خوابم و هر صبح ‫با تعجب بیدار می‌شم که تنها هستم.
‫و حالا هم باید بهترین دوست‌هام رو ترک کنم
‫و برم یه شهری که ‫به جز نوه‌هام هیچکس رو نمی‌شناسم.
‫می‌ترسم.
‫من… می‌ترسم، تووا. واقعا دلم می‌خواست ‫درموردش باهات حرف بزنم، ولی
‫تو انقدر سرت گرمه که مبادا سربار کسی بشی
‫که یادت رفته چطور یه دوست باشی.
‫یعنی اصلا چه فایده‌ای داره؟
‫چه فایده‌ای داره ‫اگه دست از زندگی کردن بکشی؟
‫آهای؟
‫تووا؟
‫چی… داری چیکار می‌کنی؟ چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید، امیدوارم نترسونده باشمت. ‫من… فقط اومدم اون تله‌های مرگ رو درست کنم.
‫هیچی لازم نیست درست بشه. ‫می‌خوام از اونجا بیای بیرون.
‫باشه. گوشیت رو جواب نمی‌دی، ‫در رو هم باز نمی‌کنی
‫دلیل نمی‌شه بدون اجازه بیای تو! ‫می‌خوام از اونجا بیای بیرون.
‫باشه، ببخشید. ‫فکر کردم کمک لازم داری.
‫من هیچ کمکی لازم ندارم! ‫هیچی هم لازم نیست درست بشه!
‫هیچی نمی‌خوام، چون دارم اسباب‌کشی می‌کنم!
‫چرا؟ چی؟ کِی؟
‫به محض اینکه خونه رو بفروشم. ‫حالا باید فوراً از اونجا بری بیرون!
‫باشه.
‫- من... ‫- برو بیرون!
‫- برو بیرون! ‫- باشه بابا، پناه بر خدا!
‫- چی شد؟ ‫- نمی‌خوام درموردش حرف بزنم.
‫خانم سالیوان، یه خبر عالی. ‫برای خونه یه پیشنهاد خرید گرفتیم.
‫فقط لازمه بیاید دفتر و یه‌سری ‫کاغذ رو امضا کنید. بعدا صحبت می‌کنیم.
‫اوه.
‫اوه، کمرون.
‫اوه.
‫به نظر میاد این ‫یکی از ویژگی‌های همیشگی نوع بشره.
‫مهارت‌های افتضاح در برقراری ارتباط.
‫چرا آدم‌ها نمی‌تونن ‫با اون میلیون‌ها کلمه‌ای که دارن
‫خیلی ساده به همدیگه بگن چی می‌خوان؟
‫بله، الو.
‫سلام. من از دفتر سایمون برینکس تماس می‌گیرم.
‫- شما کمرون هستید؟ ‫- بله. بله خودمم.
‫تووا!
‫- مچ پات چطوره؟ ‫- مثل روز اول خوب شده.
‫آهان، دیدی؟ ‫هیچی مثل یه کم استراحت نیست.
‫خیلی خوشحالم که ‫کمرون اینقدر خوب از آب دراومد.
‫اون پسر واقعا قابل اعتماد از آب دراومد.
‫- آره. ‫- آره.
‫راستش اومدم خداحافظی کنم.
‫دارم میرم اون‌طرف خلیج، به چارتر ویلیج.
‫اگه اشکالی نداشته باشه، گفتم بمونم ‫و برای آخرین بار تمیزکاری کنم.
‫- خب دلمون برات تنگ میشه، تووا. ‫- آره.
‫ولی قبل از اینکه شروع کنی، ‫بیا با مستاجر جدیدمون آشنا شو.
‫آره، بعد از اینکه موقع فرار از یه تله خرچنگ
‫پاش زخمی شده بود، ‫یه گروه تو آلاسکا ازش مراقبت می‌کردن.
‫یه کم زودتر از برنامه رسید، ‫ولی نتونستم نه بگم.
‫یعنی چی زودتر از برنامه؟
‫مارسلوس امروز ‫یه کم حالش خوب نبود.
‫مارسلوس؟
‫روز هزار و چهارصد و سی و یکم.
‫اوه.
‫شاید آخرین روزم باشه.
‫ببخش که این مدت اینجا نبودم.
‫انقدر درگیر پیدا کردن ‫اون دختره، دافنه کَسمور شده بودم
‫که کلا اتاق اریک رو زیر و رو کردم.
‫اوه.
‫ببخشید.
‫من دوست خیلی بدی بودم.
‫خیلی متاسفم.
‫ببخشید.
‫این منم که باید معذرت بخوام.
‫من ناامیدت کردم.
‫کمرون؟
‫نگاش کن.
‫آمم... می‌خوای یه میز بگیریم یا...؟
‫آره، آره.
‫ما از هم جدا نمی‌شدیم.
‫آره، می‌دونم. معلومه همین‌طور بوده.
‫پس چی شد که کار به اینجا کشید؟
‫راستش نمی‌دونم، کمرون.
‫بعد از اینکه رفت، خیلی کم ازش خبر ‫می‌گرفتم، به جز وقتی که حرف از تو می‌شد.
‫همیشه بهت افتخار می‌کرد.
‫و تو هم راحت بودی، درست مثل
‫اینکه هیچ غلطی ‫برای کمک به بچه‌ی خودت نکنی؟
‫اوه.
‫کمرون، فکر کردی
‫خیلی متاسفم.
‫من... من پدرت نیستم.
‫اون بهترین دوستم بود، ‫ولی من هیچ‌وقت اهل ازدواج نبودم
درک می‌کنی دیگه، اگه بابام ‫می‌فهمید، منو می‌کشت، پس
‫اون هم برای من سرپوش گذاشت ‫تا... بابام دست از سرم برداره.
‫- اصلا نمی‌دونستم فکر می‌کنی من پدرت هستم. ‫- پس یعنی... باشه، این
‫پس این برای تو نیست؟
‫خب، حروف اول اسمم اس.‌اُ.بی هست.
‫محاله همچین چیزی رو روی انگشتر حک کنم.
‫من فکر می‌کردم اون مثلا نماد ‫مدرسه‌تونه یا یه همچین چیزی.
‫مارماهی؟ نه، نماد مدرسه‌ی ما دزد دریایی بود.
‫هیچکس از مارماهی خوشش نمیاد.
‫پس بابای من کدوم خری بوده؟
‫حتما بهت گفته. اون بهترین دوست بود.
‫به هیچ‌کس نمی‌گفت.
‫نمی‌دونم چی بگم، کمرون. ‫اون جوون بود، ترسیده بود.
‫باباش از بابای من هم بدتر بود.
‫و مطمئنم وحشت داشت که اون بفهمه.
‫- کمرون، سلام. کجا بودی؟ ‫- به تو چه ربطی داره؟
‫گوش کن... من متاسفم. ‫نباید اون کار رو می‌کردم.
‫داشتم عصبانیت‌هام رو سر تو خالی می‌کردم.
‫خوش به حالت، ‫چون قراره برای همیشه از شرّم خلاص بشی.
‫- یعنی چی؟ ‫- من اینجا گیر افتاده بودم
‫- واسه هیچی. ‫- چی... چی؟
‫کاملا عقلم رو از دست داده بودم!
‫اون سایمون برینکس اصلا بابای من نیست.
‫اون دوست صمیمی مامانم بوده. این انگشتر هم حتی مال اون نبود.
‫خب پس مال کیه؟
‫نمی‌دونم. ‫مال همون مارماهی‌های لعنتیه.
‫نه نه، این کارو نکن. ‫این کار رو نکن. کمرون، گوش کن.
‫باشه، اون بابات نبود ‫و بابتش متاسفم.
‫ولی این دلیل نمی‌شه که بری. ‫تو یه شغل خوب داری.
‫فکر می‌کنی من می‌خوام ‫بقیه عمرم رو اینجوری بگذرونم؟
‫شیشه آکواریوم‌ها رو بسابم ‫و آدامس از روی زمین بکنم؟
‫اوه! کمرون!
‫خواهش می‌کنم نرو.
‫تو اینجا خیلی چیزها داری. ‫آدم‌هایی که بهت اهمیت میدن.
‫برای همینه که داری میری؟
‫پس مارسلوس چی؟ ‫اون وقت زیادی نداره. به تو احتیاج داره.
‫این مشکل من نیست.
‫اوه کمرون، تو بهتر از این حرف‌هایی.
‫نه، نیستم. واقعا نیستم.
‫کمرون!
‫از بین همه آکواریوم‌ها، ‫باید همون یکی رو انتخاب می‌کرد.
‫کمتر موجودی هست ‫که از مارماهی گرگی وحشی‌تر باشه.
‫اینکه همچین همسایه‌ای داشته باشم ‫خودش به اندازه کافی مجازاته.
‫ولی نفرت من کاملا شخصیه.
‫با اون همه دانشی که دارم، ‫باید می‌فهمیدم که محتاط‌تر باشم.
‫ولی وسوسه‌ی یه خرچنگ دانجنس ‫سخت می‌شه جلوش مقاومت کرد.
‫اگه مصدوم نشده بودم، شاید می‌تونستم ‫از این به‌اصطلاح گروه نجات آدم‌ها فرار کنم.
‫شاید پیرتر و ضعیف‌تر شده باشم، ‫ولی عاقل‌تر هم شدم.
‫این بار با آمادگی اومدم.
‫علاوه بر این، چاره‌ای ندارم ‫جز اینکه با دشمنم روبرو بشم.
‫اون انگشتر همون مدرکیه که لازم دارم.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫مارسلوس.
‫مارسلوس. مارسلوس.
‫برمی‌گردونمت تو آکواریومت. ‫همون‌جا بمون.
‫خدای من.
‫وای، نگاش کن.
‫اوه.
‫مارسلوس.
‫اوه.
‫باشه، صبر کن، صبر کن. ‫می‌ذارمت این تو. صبر کن، صبر کن.
‫خدای من.
‫اوه.
‫بیا. ‫برمی‌گردونمت سرجات. بیا بریم.
‫برای چی این همه راه تا اینجا اومدی؟
‫اوه.
‫فهمیدم.
‫باشه.
‫باشه، دوست من.
‫ما بیرونیم، مارسلوس.
‫می‌فهمی که بیرونیم؟
‫تقریبا رسیدی خونه.
‫اینجا خونه‌ی منه، مارسلوس.
‫نمی‌تونم اینجا رو ترک کنم. ‫اینجا خونه‌ی منه.
‫ولی می‌دونم
‫می‌دونم باید بذارم بری خونه.
‫هر دومون می‌دونیم تو نمی‌خواستی ‫سر از اینجا دربیاری، ولی
‫خیلی خوشحالم که تری نجاتت داد.
‫چون تو من رو نجات دادی.
‫اوه.
‫برو بیرون. برو بیرون.
‫برو خونه، مارسلوس.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، دوست من.
‫مارسلوس؟
‫خدای من.
‫خدای من... خدای من.
‫مارسلوس.
‫اوه
‫اوه، مارسلوس.
‫خدای من.
‫اولش مثل یه لنگر فرو می‌رم پایین.
‫دست‌هام سنگینن، انگار از سنگن.
‫و بعدش، با یه تکون کوچیک،
‫به خودم میام.
‫این رو نمی‌گم که بهتون امید الکی بدم.
‫مرگم خیلی نزدیکه.
‫ولی هنوز یه کم وقت برام مونده.
‫تووا؟
‫تووا.
‫چیکار می‌کنی…؟ چی؟
‫- سر تا پات خیس شده. ‫- کمرون، برگشتی.
‫آره.
‫فکر کنم هر کاری یه روش ‫درست و یه روش غلط داره.
‫مارسلوس کجاست؟ ‫نتونستم پیداش کنم.
‫گذاشتم بره خونه.
‫واقعا؟
‫وای.
‫خب، این خوبه دیگه، نه؟
‫با این حال دلم براش تنگ می‌شه.
‫میای چند دقیقه اینجا کنارم بشینی؟
‫می‌خوام یه چیزی رو نشونت بدم ‫که مارسلوس برامون گذاشته.
‫چی؟
‫انگشترم.
‫- اون… چجوری… ‫- یه سر به مارماهی‌ها زده بود.
‫اسم پسرم ‫اریک ارنست لیندگرن سالیوان بود.
‫این انگشتر مال اونه.
‫اون رو به مادرت، ‫دافنه کَسمور، داده بود. من
‫فکر کنم عاشقش بود.
‫تووا
‫من… من… من
‫و تو داری می‌گی… ‫می‌گی مارسلوس فهمیده بود
‫که تو مادربزرگ منی؟
‫نمی‌دونم.
‫من
‫نمی‌دونم… نمی‌دونم… نمی‌دونم.
‫یعنی
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫به پایین شنا می‌کنم.
‫پایین، تا اعماق دریا.
‫با هر ذره انرژی که تو بدنم مونده.
‫زندگی همه‌جا جریان داره.
‫همونقدر باشکوهه که یادم مونده بود.
‫تا بالاخره،
‫دوباره حسش می‌کنم.
‫مزه‌ش رو.
‫با تک‌تک سلول‌های بدنم.
‫من تو خونه هستم.
‫در آغوش همون کف اقیانوس
‫که یه زمانی پسر عزیزی رو در خودش جا داده بود،
‫یه پدر گمشده رو
‫تمام این مدت، ‫داشتم دنبال آدم اشتباهی می‌گشتم.
‫آره.
‫♪ نفسم رو حبس کرده بودم وقتی بندباز ♪
‫♪ توی نور ماه سُر خورد ♪
‫تووا!
‫♪ شاید وقت رفتنه ♪
‫♪ وقتی عاقل باشی، می‌تونی محکم باشی ♪
‫♪ وقتی غمگینی، می‌تونی عاقل باشی ♪
‫♪ و عزیزم، اگه چیزی دارم برای توئه ♪
‫سلام.
‫♪ صدا می‌زنم اونایی رو که منو پسر، ‫نوه و نتیجه صدا می‌کنن… ♪
‫- الان خیلی سرم شلوغه، پس… ‫- ببخشید. من
‫زندگی تو… ‫خیلی بزرگ‌تر از زندگی منه.
‫و من… ترسیدم.
‫♪ پس برای تو انجامش میدم ♪
‫من واقعا ازت خوشم میاد.
‫و دوست دارم بخشی از اون ‫زندگی بزرگت باشم، اگه اجازه بدی.
‫♪ و نوری که توی پنجره‌ست ‫تا شب رو باهاش سر کنم ♪
‫♪ شاید همه‌چیز نامطمئن باشه، ‫ولی من چیکار می‌تونم بکنم؟ ♪
‫♪ ادامه می‌دم، ادامه می‌دم ♪
‫♪ می‌دونم دوستش دارم، ‫ولی این چی رو ثابت می‌کنه؟ ♪
‫تووا؟
‫بله؟
‫خدای من.
‫این… جعبه‌ی گنج‌هاشه.
‫همه خرت‌وپرت‌های کوچیکش.
‫این مامانته؟
‫آره.
‫اون اسمت رو انتخاب کرد.
‫البته زانوی دایان جونز ‫یه مدته که اذیتش می‌کنه.
‫ولی دست از تنیس بازی کردن برنمی‌داره.
‫سال‌هاست می‌گم ‫بیش از حد به خودش فشار میاره.
‫خیلی روی رکورد دونفره‌ش حساسه.
‫- تووا، نگاه کن. دومین شالش رو هم تموم کرد. ‫- فکر کردم قرار بود حواست به گریل باشه.
‫- خب از اینجا هم حواسم هست. ‫- یه ماشین واقعیه.
‫- درسته. ‫- ایوری، این که سوراخ کلید نیست.
‫باید حرکتت رو کامل کنی. ‫تا آخر ادامه بده.
‫- آره، همینو می‌گم. ‫- فهمیدم. این بازی مناسب من نیست.
‫- دو تا از سه تا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫باشه، شام آماده‌ست!
‫کَس دیگه‌ای هات‌داگ می‌خواد؟
‫همه برای خودشون بردارن.
‫فکر کنم اون مک‌اند‌چیز ‫اسم تو روش نوشته شده.
‫می‌دونم. همه‌ش رو می‌خورم.
‫- جدی می‌گه. ‫- یکی می‌خوای؟
‫حالا می‌تونم راحت استراحت کنم، ‫چون می‌دونم خانم نظافتچی هم دوباره تو خونه‌شه.
‫بیا اینجا، ستاره‌دریایی.
‫و می‌دونم جایگزینم ‫خوب ازش مراقبت می‌شه.
‫اون جونور رو نمی‌بینم. کجاست؟
‫خب اون جونور نیست. ‫اون یه دختره. اسمش هم اگنتاست.
‫خانم نظافتچی ‫ازش مراقبت می‌کنه.
‫- سلام. سلام. ‫- سلام.
‫حاضرم جونم رو هم بهش بسپارم.
‫همون‌طور که مرگم رو بهش سپردم.
‫اوه، داره میاد.
‫اوه، نگاهش کن.
‫آره.
‫آدم‌ها، بیشتر وقت‌ها ‫کند و دست‌وپاچلفتی هستن.
‫ولی گاهی اوقات ‫موجودات شگفت‌انگیزی می‌شن.
‫«ترجمه از آرام متین»
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M