‫می‌دونی چرا غروب انقدر دوست داشتنیه؟
‫گاهی سرخه، انگار از خوشحالی سرخ شده.
‫گاهی سیاهه، تاریک و گرفته.
‫اما آسمون...
‫همیشه غروب رو همون‌طور که هست می‌پذیره.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫آیا ما لایق این دنیا هستیم؟
‫آیا تظاهر می‌کنیم نمی‌دونیم؟
‫یا هیچ‌وقت واقعاً بهش فکر نمی‌کنیم.
‫شرم می‌کنیم.
‫توی سایه‌ها قایم می‌شیم.
‫بزرگ‌ترین دروغ رو به خودمون می‌گیم ‫که ما برترین موجودات تمام عالم هستیم.
‫اوه، داری تمرین می‌کنی.
‫آره، تستِ بازیگری دارم.
‫هفته‌ی آینده.
‫"چی میشه اگه بهت بگم..."
‫- باشه، بهم بگو... ‫- نه، این مونولوگِ منه.
‫لازم نیست جواب بدی. ‫"چی میشه اگه بهت بگم..."
‫پس چرا به من نگاه می‌کنی؟
‫نیاز دارم ارتباط بگیرم!
‫لعنتی!
‫- "چی میشه اگه بهت بگم..." ‫- کارلو، گوش کن. به من گوش بده.
‫به نظرم نمایشگاه بعدی‌ام ‫باید اکتشافی‌تر باشه.
‫پس، زمانِ بیشتری لازم دارم.
‫این محتواشه، کانسپتش رو هم ‫به زودی برات می‌فرستم. خب؟
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، لطفاً از تغییرات اقلیمی حرف نزن!
‫- بیخیال! ‫- مگه تو کی هستی؟
‫یه دخترِ ۱۳ ساله اهل اسکاندیناوی؟ ‫بعدش نوبت چیه؟ پانداها یا بچه‌گربه‌ها؟
‫- بهم اعتماد کن. ‫- نه، مطمئن باش
‫اونا یه چیز کمیاب و منحصربفرد می‌خوان.
‫- این کمیابه. ‫- سلام، جو.
‫تولدت مبارک.
‫مرسی.
‫امروز تولدته؟
‫آره.
‫ببخشید.
‫پس به خاطر همونه؟
‫برای همون این کارو می‌کنی؟
‫کی می‌دونه، شاید دیوید پاندا دوست داره.
‫این خرس قطبیه.
‫نه، پاندای آلبینوئه.
‫این کلاً سفیده.
‫به امید دیدار، کارلو.
‫به امید دیدار، رفیق.
‫سلام
‫تو کی هستی؟
‫من سوره‌ام.
‫زنت در آینده.
‫کارلو، این مسخره‌بازی‌ها چیه؟
‫ببین، من الان وسط تمرینم...
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه. چی شده؟
‫بهت گفتم، از این شوخی‌های مسخره متنفرم...
‫چند بار باید بهت بگم...
‫هی، هی! چی شده؟
‫منظورت چیه؟ کدوم شوخی؟
‫فکر می‌کنی خنده‌داره که ‫یه دختر بفرستی خونه‌ام؟
‫یا چی؟
‫فکر می‌کنی چون اندونزیاییه خوشم میاد؟
‫برای این کارها وقت ندارم، کارلو. بیخیال.
‫جاناتان، جاناتان...
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫من دارم برای تست آماده میشم
‫و سعی دارم دلیل خوبی پیدا کنم
‫که دیوید ایده‌ات در مورد ‫تغییرات اقلیمی رو قبول کنه.
‫برای این بحث هم وقت ندارم.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه!
‫همین الان این بازی رو تموم کن. ‫اصلاً بامزه نیست.
‫خوشم نمیاد کسی بیاد خونه‌ام.
‫کدوم بازی؟ حالت خوش نیست؟
‫نه، تویی که حالت خوش نیست. ‫انقدر داغونی که گریه می‌کنی.
‫- نه. نه، نه! ‫- بله، حالت خوش نیست.
‫فقط به این دختره بگو بره. ‫و مثل بچه‌ها گریه نکن.
‫من گریه نمی‌کنم.
‫گریه کردن مثل بچه‌ها. ایده‌ی خوبیه
‫- برش دار. ‫- مرسی.
‫بیا دوباره امتحان کنیم. باشه.
‫کارلو چقدر بهت پول داده؟
‫دو برابرش رو میدم.
‫برو بیرون!
‫هی.
‫کیفت و گوشیت رو یادت نره.
‫مواظب باش، خیلی تند راه نرو.
‫ببخشید، ببخشید.
‫ببخشید.
‫مشکلی نیست.
‫- ببخشید دیر کردم. ‫- حالت خوبه؟
‫بهتر از این نمیشم. ‫کارلو یه دختر فرستاده بود خونه‌ام.
‫یعنی توی خونه‌ام.
‫واسه چی همچین کاری کرده؟
‫گمونم می‌خواسته شوخی کنه.
‫بهت چی گفتم؟ تو یه مدیر برنامه‌ی جدید لازم داری. ‫یه حرفه‌ای.
‫- یعنی، من شخصاً مشکلی با کارلو ندارم، ولی... ‫- السا.
‫باشه، ببین، جو.
‫خب، دیشب با بابام حرف زدم.
‫و اون قبول کرد بهمون کمک کنه.
‫می‌خواد برام یه رستوران باز کنه.
‫و تو هم می‌تونی باهام بیای.
‫و تو رو به دوست‌هاش معرفی می‌کنه.
‫خب، نظرت چیه؟
‫ازش خوشت نمیاد، مگه نه؟
‫خب، برنامه‌ات دقیقاً چیه؟
‫نمایشگاه انفرادی؟
‫آره.
‫بیخیال، جو. خودت می‌دونی.
‫من رو مثل مادرت نکن، من نامزدتم.
‫پس مثل یه مرد بالغ رفتار کن.
‫فکر می‌کنی خوشم میاد مدام ‫اینجوری ازت بخوام؟
‫پس دیگه ازم نخواه.
‫سلام، السا.
‫من سوره‌ام. زنِ جاناتان.
‫زنش؟
‫- اون زنته؟ ‫- نه، نه!
‫لطفاً همین الان برید!
‫ولی گشنمه.
‫می‌تونی جای دیگه غذا بخوری.
‫می‌خوام همین‌جا غذا بخورم.
‫بیا.
‫الان بهت پول میدم. لطفاً برو.
‫من پولت رو نمی‌خوام.
‫فقط می‌خوام غذا بخورم.
‫پس یه میز دیگه پیدا کن.
‫می‌خوام با شما غذا بخورم. ‫اجازه ندارم؟
‫نه. ما داریم حرف می‌زنیم!
‫ازت می‌خوام همین الان بری.
‫- جو! ‫- صبر کن.
‫اصلاً چرا با السا حرف می‌زنی؟
‫به زودی از هم جدا می‌شین.
‫تو نمی‌خوای باهاش بری مادرید، درسته؟
‫برای باباش کار کنی،
‫بذاری اون برات رئیس‌بازی در بیاره. درسته؟
‫فقط بهش بگو. چیزی نمیشه.
‫آره، اون همه چی رو بهم گفته.
‫ببخشید، لابد بهت گفته مجردِه.
‫درسته؟
‫ما تو اندونزی ازدواج کردیم، ‫و این اولین بار نیست
‫که با زنی مثل تو وارد رابطه میشه.
‫خب، به عنوان همسر
‫ازم انتظار میره صبور باشم.
‫درسته؟
‫السا، حرفم رو باور کن.
‫- ازت می‌خواد تو چشم‌هاش نگاه کنی... ‫- به این زنِ دیوونه گوش نده.
‫السا، تو چشمام نگاه کن.
‫- تا حرفش رو باور کنی. ‫- این شوخیِ کارلوئه
‫- میگه شوخیِ کارلوئه. ‫- کارلو رو مقصر می‌دونه.
‫السا...
‫آره، همیشه دروغ گفتنی این رو میگه.
‫بهش عادت می‌کنی.
‫السا!
‫بذار بره.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید، ببخشید.
‫ولش کن، پات سُر می‌خوره.
‫ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید.
‫وایسا!
‫بسه!
‫برو، وگرنه پلیس خبر می‌کنم.
‫سلام.
‫چی می‌خوای؟
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫سلام.
‫- ببخشید. ‫- نوش جان.
‫- مرسی. ‫- قابلی نداشت.
‫اسمت چیه؟
‫سوره.
‫باشه، سوره.
‫بعد از این، دیگه کاری باهم نداریم.
‫به کارلو بگو دیگه خنده‌دار نیست.
‫کارلو خبر نداره.
‫ازم بپرس.
‫هرچی.
‫در مورد خودت.
‫کارلو، باید حرف بزنیم.
‫اون همه چی رو در موردم می‌دونه.
‫کی؟
‫نه، نه، نه!
‫وایسید، وایسید!
‫سوره.
‫عیب نداره.
‫- سوره. (ببخشید) ‫- اوه، اشکالی نداره.
‫سوره!
‫اسمش سوره‌ست.
‫بچه‌ها، استراحت کنید.
‫بیا.
‫دختری که دیروز عصبانی‌ام کرده بود،
‫ادعا می‌کنه از آینده اومده.
‫- از آینده؟ ‫- میگه زنمه.
‫و همه چی رو در موردم می‌دونه.
‫ریزترین جزئیاتِ زندگی‌ام رو می‌دونه.
‫- اسم مادرم چیه؟ ‫- مایا ویریاوان.
‫متولد و بزرگ‌شده‌ی سورابایا.
‫یکی از دوازده تا بچه‌ست.
‫دومین بچه‌ی کوچیک خانواده‌ست.
‫- خواهر یا برادر بزرگ‌ترم؟ ‫- سیندی؟
‫دخترِ خوبیه.
‫الان باید مشغول انجام کارهای عروسیش باشه.
‫سه سال دیگه،
‫وقتی ازدواج کنه، برمی‌گردی خونه، باشه؟
‫اونجاست که من رو می‌بینی.
‫خواهر یا برادر کوچیک‌ترم چی؟
‫نداری.
‫دیگه چی؟
‫نامزد اولت؟
‫اون هیچ ارتباطی با تو نداره؟
‫نه...
‫واقعاً، من...
‫افتخار می‌کردم اگه شوخیِ من بود، ولی...
‫کارِ من نبوده.
‫باید به کسی زنگ بزنیم؟
‫سلام.
‫اومدی خونه.
‫برات سوپ مرغ زرد درست کردم.
‫غذای موردعلاقه‌ات.
‫برای پودر مزه‌دارش از کراکر میگوی محلی ‫استفاده کردم، پس...
‫باشه
‫فرض کنیم باور کنم از آینده اومدی.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام زندگیت رو بهتر کنم.
‫زندگیم خوبه.
‫دنبالم بیا.
‫یالا.
‫فردا دیوید رو می‌بینی، درسته؟
‫عکس‌های قطب شمال رو بهش نشون نده.
‫- اون حس خوبی... ‫- سوره، نه.
‫این رول از لاداخه، درسته؟
‫این یکی.
‫رول ۱۴، فریم ۲۰.
‫ببخشید، فریم ۲۹.
‫گفتی فریم ۲۸ فوکوس نیست.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه اونجا عکس گرفتم.
‫من می‌دونم.
‫دیوید عاشق عکس‌های اون زنی میشه ‫که دمِ در معبد دیدیش.
‫می‌دونم دیوونگی به نظر میاد.
‫ولی اگه فقط یکم صبورتر باشی،
‫باور می‌کنی
‫که من واقعاً از آینده اومدم.
‫این محشره. خیلی ازش خوشم میاد.
‫- واقعاً؟ ‫- خیلی خیلی قشنگه.
‫- بیا انجامش بدیم! ‫- ممنون.
‫- ممنون.
‫پتانسیل خیلی خوبی داره.
‫حالا باور می‌کنی می‌تونم زندگیت رو بهتر کنم؟
‫از این به بعد،
‫هر کاری گفتم انجام بده، باشه؟
‫باشه.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫هر کاری؟
‫آره.
‫باشه.
‫بفرمایید. روز خوبی داشته باشید.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫چی می‌خوای؟
‫هرچی.
‫جدی؟
‫ممنون.
‫بریم ورزش کنیم.
‫یالا!
‫خدایا.
‫تقریباً رسیدیم! نگاه کن! یالا!
‫یالا، چیزی نمونده.
‫وقتی ازم خوشت بیاد، پشیمون میشی.
‫این بهم میاد؟
‫آره.
‫باشه.
‫[ناب‌ترین آرامش]
‫آره.
‫خدای من!
‫خیلی ببخشید که به توصیه‌ی السا گوش نکردم.
‫خب با مدیر برنامه‌ام توی اسپانیا حرف زدم
‫و بهش گفتم قصد دارم توی مادرید ‫یه نمایشگاه برات برگزار کنم.
‫عالیه!
‫عکس‌های دیگه‌ای داری که ‫فکر می‌کنی شاید جالب باشن؟
‫قطب شمال.
‫من تازه از قطب شمال برگشتم.
‫- تغییرات اقلیمی و از این مزخرفات؟ ‫- نه، نه... یه جورایی.
‫همیشه باید در مورد اون حرف بزنن؟
‫نه، اون نیست.
‫خیلی پیچیده‌تر از اونه که فکر می‌کنی.
‫ولی کنجکاوم از دیدگاه تو ببینمش.
‫پس اگه چیزی مثل اینه، ‫اول به من نشونش بده.
‫سخت نگیر.
‫همیشه همون موضوعه.
‫این دفعه نه.
‫ببخشید، خیلی سریع جواب دادم.
‫اشکالی نداره.
‫تو گفتی...
‫ازم محافظت می‌کنی...
‫حتی در برابر خودت.
‫من اینو گفتم؟
‫آره.
‫در واقع، من ازت خواستم.
‫یه بار بهت گفتم.
‫که فقط یه رابطه تو زندگیم می‌خوام...
‫اگه بشه.
‫و تو یهویی قول دادی...
‫که ازم محافظت کنی.
‫ولی به هر حال،
‫وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫من الان همسرتم.
‫ولی تو هنوز شوهرم نیستی.
‫نظرت...
‫در این مورد چیه؟
‫هیچی.
‫بیخیال.
‫صبر کن.
‫چشم‌هات رو باز نکن.
‫الان می‌تونم بازشون کنم؟
‫آره.
‫تو آینده...
‫نمایشگاه مادرید موفق میشه؟
‫احساس می‌کنم یه چیزی کمه.
‫فکر می‌کنم جواب میده.
‫می‌دونم چی کمه.
‫چی؟
‫کجا داریم می‌ریم؟ چرا نمیگی؟
‫هی!
‫یه چیزی بگو. جو؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫اگه از یه فلاسکِ وارونه ‫آب بخوریم چی میشه؟
‫چی میشه؟
‫حواسم نبود.
‫جو!
‫بیا غذا بخور!
‫الان میام.
‫باید غذا بخوری.
‫یه عکس دیگه.
‫تو امروز هیچی نخوردی.
‫صبر کن. می‌تونی دقیقاً همون‌جا وایسی؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫فقط یه عکس.
‫یکی، بعدش می‌خوریم.
‫- آره، همون‌جا وایسا... ‫- قول میدی؟
‫- فقط یکی؟ ‫- فقط یکی!
‫اینجا؟
‫حالا، به چپت بچرخ.
‫این‌طوری؟
‫- ملاقه رو بذار کنار. ‫- گفتی فقط یه عکس.
‫آره، ولی ملاقه حواس رو پرت می‌کنه.
‫- بندازش اینجا. ‫- من بندازم، تو بگیر، باشه؟
‫آره، بندازش اینجا.
‫- باشه. ‫- گفتی می‌گیری.
‫نه، نگفتم.
‫لبخند بزن.
‫باشه، یک، دو...
‫الان می‌تونیم بخوریم؟
‫هنوز بهش فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫بندازش دور.
‫- فقط همین یکی. ‫- گفتم بندازش دور.
‫- دو روز شده. گفتم... ‫- فقط همین یکی، بعدش تمومه.
‫نمی‌تونم همین‌جوری ترک کنم.
‫- تغییر عادت زمان می‌بره. ‫- نه، این درست نیست.
‫میگی کم‌کم؟ امتحانش کردم، موفق نشدم.
‫هر بار که میذارم یه بار دیگه بکشی،
‫از ترک کردن دورتر میشی، ‫لجبازتر هم میشی!
‫بیا از اول شروع کنیم.
‫- فقط همین یه بار. ‫- نه.
‫اشکالی نداره.
‫از اول شروع می‌کنیم.
‫این اولین بار نیست.
‫اشکالی نداره.
‫باشه؟
‫هشت سال دیگه،
‫می‌میری.
‫سکته‌ی قلبی می‌کنی.
‫سوره. بینیت...
‫سوره.
‫سوره!
‫سوره! هی!
‫سوره، چی شده؟
‫سوره!
‫اگه مجبور باشم ده هزار بار زندگی کنم،
‫امیدوارم همیشه تو رو انتخاب کنم.
‫تو کی هستی؟
‫من...
‫من سوره‌ام.
‫زنت در آینده.
‫فکر می‌کنی چون اندونزیاییه ازش خوشم میاد؟
‫من وقت ندارم، کارلو. جدی میگم.
‫کارلو چقدر بهت پول داده؟ ‫دو برابرش رو میدم.
‫برو بیرون!
‫[سوره]
‫باشه.
‫مواظب باش...
‫ببخشید.
‫سلام، السا.
‫من سوره‌ام، زنِ جاناتان.
‫ولش کن.
‫مواظب باش، سُر می‌خوری.
‫ببخشید.
‫وایسا!
‫بسه! برو، وگرنه پلیس خبر می‌کنم.
‫چی می‌خوای؟
‫اون نمی‌تونه دلستر بخوره. ‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫اولین سیگارت رو کلاس اول کشیدی،
‫تو دستشویی مدرسه، تو زنگ تفریح.
‫زندگیم خوبه.
‫از این به بعد هر کاری گفتم انجام بده، باشه؟
‫قول میدی؟
‫اصلاً چرا با تو ازدواج کردم؟
‫وقتی ازم خوشت بیاد، پشیمون میشی.
‫کار امروز بسه.
‫بخواب.
‫تا تموم نکنم نمی‌خوابم.
‫سوره!
‫اگه می‌خوای اول تو بمیری، باشه! ‫به حرفم گوش نده!
‫سوره! هی!
‫قولت رو یادت رفت؟
‫بیا از اول شروع کنیم.
‫فقط یکی.
‫سوره!
‫گوش دادن به حرفم سخته؟ بهت گفتم!
‫هیچ‌کس به من دستور نمیده. حتی زنم!
‫سوره!
‫نگاتیو‌هام خراب شد!
‫گفتم بخواب!
‫سوره!
‫من سوره‌ام.
‫سوره!
‫زنت...
‫در آینده.
‫ازش لذت می‌بری؟
‫ارزشش رو داشت؟
‫تغییر عادت زمان می‌بره.
‫اگه نمی‌خوای تغییر کنی، باشه.
‫اشکالی نداره.
‫از زندگیت میرم بیرون.
‫فقط یه چیز ازت می‌خوام.
‫هیچ‌وقت نزدیکم نیا.
‫تو عروسی سیندی ‫خودت رو بهم معرفی نکن.
‫هرگز وارد زندگیم نشو و مجبورم نکن ‫بهت احساس پیدا کنم،
‫که بعدش ببینم اول تو می‌میری ‫و من تنها می‌مونم!
‫اشتباه می‌کردم.
‫باید قبول می‌کردم آدم‌ها تغییر نمی‌کنن.
‫تو کرواتی رو روان حرف می‌زنی، ‫چقدر طول کشید یاد بگیری؟
‫شاید صدها سال.
‫الان چند سالته؟
‫چند سال؟
‫صد و خُرده‌ای؟ یادم نیست.
‫برای همینه که روان حرف می‌زنی.
‫اگه مجبور باشم ده‌هزار بار زندگی کنم،
‫امیدوارم همیشه تو رو انتخاب کنم.
‫یعنی چی؟
‫شب بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫می‌خواین یه چیزی با ترافل امتحان کنین؟
‫من محصولات ترافل می‌فروشم.
‫نه...
‫دنبال کار می‌گردم.
‫ببخشید. جای خالی نداریم.
‫ببخشید، نیرو نمی‌خوایم.
‫ولی سخت کار می‌کنم،
‫هر چقدر تونستین بهم حقوق بدین.
‫ببخشید، واقعاً نمی‌تونم کمکت کنم.
‫خیلی ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫صبر کن.
‫گفتی طراح لباسی؟
‫آره.
‫دوستم تو زاگرب یه مزون عروس داره.
‫شاید یه کارآموز بخواد.
‫امروز میرم زاگرب. ‫اگه بخوای می‌تونی باهام بیای.
‫سلام!
‫مارکو!
‫- اینجا وایسا. ‫- باشه.
‫بیخیال، بسه دیگه.
‫بهت گفتم به توصیه‌ی دوستت گوش نده.
‫اون فکر می‌کرد همه چی رو می‌دونه. ‫ببین الان چی شده. می‌بینی؟
‫مثل لوستر شدی. همه چیت کجه.
‫نباید به حرفش گوش می‌دادیم.
‫هی، تو!
‫مارکو کجاست؟
‫- من... ‫- پولمون رو پس می‌خوام.
‫این قابل قبول نیست ‫و حرفه‌ای هم نیست.
‫بیخیال مامان، آروم باش.
‫می‌خوای ببینی؟
‫بیا، خودت ببین.
‫- برو نگاه کن! ‫- چشم.
‫ببخشید، می‌تونی صاف وایسی؟
‫باشه.
‫حالا روی پنجه وایسا.
‫باید با این لباس پاشنه‌بلند بپوشین.
‫وقتی می‌خوابی، روی کدوم طرف می‌خوابی؟
‫روی سمت چپت؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫لباس هیچ ایرادی نداره.
‫اگه راحت نیستی، ‫می‌تونیم این طرف رو تنظیم کنیم.
‫ولی تو همین الان هم زیبا هستی.
‫اون خودشه؟
‫آره.
‫خب، کارش خیلی خوبه.
‫ببخشید، اینجا خیلی شلوغه.
‫اشکالی نداره.
‫وسایلت کجاست؟
‫خیلی وضعت خرابه.
‫نخند.
‫عشقت احمقانه‌ست.
‫مرسی.
‫- سلام، مارکو. ‫- سلام، سوره.
‫- قهوه؟ ‫- مرسی عزیزم.
‫- مارکو! ‫- سلام، السا!
‫در رو اشتباهی باز کردم.
‫سلام عزیزم. خیلی خوشگل شدی.
‫تو هم مثل همیشه خوش‌تیپی.
‫راستی، لباسی رو که پوشیده بودم ‫خیلی دوست داشتم.
‫تو عکس‌ها فوق‌العاده شده بود.
‫برات می‌فرستمشون.
‫ولی امروز اومدم چون دارم ازدواج می‌کنم
‫- این جاناتانه. ‫- سلام. جاناتان هستم. خوشوقتم.
‫مارکو. کت‌وشلوارش رو اینجا می‌دوزیم. ‫من دنبال لباس عروسم.
‫- باید اندازه‌گیریش کنم. ‫- باشه.
‫سوره!
‫بله؟
‫اندازه‌گیریش کن.
‫ببخشید، فقط اینجا وایسید.
‫ببخشید.
‫ببین. من بارها دیدم.
‫دخترِ جوونی مثل تو ‫از این دوره جون سالم به در نمی‌بره.
‫- کدوم دوره؟ ‫- دوره‌ی دل‌شکستگی.
‫موضوع این نیست، مارکو.
‫سوره، سه چیز هست ‫که تو این زندگی نمی‌تونی تغییرش بدی.
‫گذشته، درد و مرگ.
‫فقط می‌خوام کارمندم تمرکز کنه، باشه؟
‫بهتره یه شروع تازه داشته باشی.
‫فراموشش کن!
‫رفتارِ بچگانه‌ات رو درک نمی‌کنم. ‫بزرگ شو دیگه.
‫این رو می‌خوای یا نه؟
‫[مزون عروس نیکولینا]
‫خیلی خب، گوش کن. من خسته‌ام.
‫این رو می‌خوای یا نه؟ چی می‌خوای؟
‫می‌خوای همیشه این شکلی بمونی؟
‫ببین، خسته شدم از بس مثل مادرت رفتارت کردم، ‫و هر بار باید بهت بگم چیکار کنی.
‫اون نامه‌ی لعنتی رو بفرست دیگه.
‫پدرت چند کیلومتری اینجا زندگی می‌کنه.
‫و تو حتی شجاعتش رو نداری ‫بری اون رو ببینی
‫و...
‫نقش قربانی رو بازی نکن.
‫تو از بابات عصبانی هستی، ‫ولی من رو مقصر می‌دونی.
‫خسته شدم.
‫خیلی خب، جو.
‫می‌دونی چیه؟
‫به خودت بستگی داره.
‫من تسلیمم.
‫مارکو؟
‫بله؟
‫گفتی گذشته، درد و مرگ ‫قابل تغییر نیستن، درسته؟
‫آره، همین رو گفتم.
‫پس یعنی باور داری آدم‌ها می‌تونن تغییر کنن؟
‫البته که آدم‌ها می‌تونن تغییر کنن.
‫ولی این تغییر باید از درون خودشون بیاد.
‫بعضی‌ها به سختی می‌تونن ‫با درد و رنج‌هاشون کنار بیان.
‫ولی می‌تونن تغییر کنن.
‫صبر کن، سوره.
‫اون پسره همونه؟
‫[من تو زاگربم.] ‫[جو]
‫[اگه می‌تونستم زمان رو برگردونم] ‫[نباید مامان رو می‌دیدی – جو]
‫[تولدمه، یادت هست؟] ‫[جو]
‫[الان خوشحال‌تری، بابا؟] ‫[جو]
‫[تولدت مبارک، بابا.] ‫[جو]
‫[نمی‌دونم هنوز برات مهمه یا نه] ‫[ولی من نباید اینجا باشم – جو]
‫چرا اینو باز نکردم؟
‫من سوره‌ام، زنت در آینده.
‫کارلو من رو نفرستاده.
‫توی اتاق تاریک، ‫کشوی دوم از پایین سمت راست،
‫رول ۱۴، فریم ۲۹، ‫از یه زن تو لاداخ عکس گرفتی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونست اونجا عکس گرفتی، ‫ولی من می‌دونم.
‫بیا بریم بابات رو ببینیم.
‫خیلی وقته داری اینا رو می‌نویسی، درسته؟
‫جو!
‫- جو! ‫- هی!
‫به حرفم گوش کن. آروم باش. گوش کن.
‫می‌دونم خیلی وقته داری اینا رو می‌نویسی. ‫درسته؟
‫حالا خوب فکر کن.
‫اگه بدون این‌که بابات رو ببینی، ‫بری خونه،
‫پشیمون میشی، درسته؟
‫پشیمون میشی.
‫بهتره با من بیای. ما...
‫- باهات تماس می‌گیریم. ‫- ممنون.
‫از اول شروع کنم؟
‫تو کی هستی؟
‫شاید بهتره از اونجا شروع کنم؟
‫خیلی خب.
‫قدم به قدم.
‫از اول.
‫هی!
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫سلام.
‫تو همیشه از حرف زدن در مورد بابات ‫معذب میشی.
‫همیشه ازش فرار می‌کنی.
‫سلام، اومدی خونه.
‫می‌خوام زندگیت رو بهتر کنم.
‫قول میدم.
‫هر کاری؟
‫هنوز به غروب امروز فکر می‌کنم.
‫بیا غذا بخوریم.
‫هی.
‫فردا می‌ریم زاگرب.
‫بابات رو ببینیم.
‫که از چیزی پشیمون نشی.
‫نمیشم.
‫تو اینجا زندگی می‌کنی ‫چون بابات زاگربه.
‫- تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی. ‫- پس بیا در موردش حرف بزنیم.
‫بیا حرف بزنیم.
‫اگه در موردش حرف نزنیم، ‫چطور می‌تونم بفهمم؟
‫- حرفی برای زدن نیست. ‫- تو می‌خوای بابات رو ببینی، نه من.
‫اگه نه، چرا توی کرواسی زندگی می‌کنی؟
‫این‌که بخوای عصبانی بمونی ‫یا ببخشیش، انتخاب خودته.
‫اون یکی دیگه رو انتخاب کرد.
‫من چهار سالم بود.
‫خواهرم سیندی شش سالش بود.
‫اون با یه زن دیگه ازدواج کرد ‫و ما رو رها کرد، میشه بخشیدش؟
‫حالا از من می‌خوای انتخاب کنم؟
‫چجور آدمی زنش و بچه‌هاش رو ‫برای خوشی خودش رها می‌کنه؟
‫چجور آدمی؟
‫آدمی مثل تو.
‫تو درست مثل باباتی.
‫می‌میری و من رو تنها می‌ذاری، ‫فقط برای کارهایی که دوست داری.
‫چه فرقی با اون داری؟
‫تا کِی می‌خوای عصبانی بمونی؟
‫سوره!
‫اگه قراره این‌طور باشه،
‫بذار شکست‌هام تو زندگی موفقیت‌هام ‫تو یه زندگی دیگه رو جبران کنه.
‫چیزی به اسم زندگی‌های موازی وجود نداره.
‫دنیاهای موازی فقط تجلیِ غرور آدمیه.
‫چقدر مغروریم وقتی فکر می‌کنیم ‫می‌تونیم زمان رو شکست بدیم.
‫فکر می‌کنیم با سفر در زمان
‫و انتخاب‌های متفاوت،
‫یه زندگی موازی به وجود میاد؟
‫ما هیچی در مورد زمان نمی‌دونیم.
‫چی شده؟
‫تو کی هستی؟
‫سلام، کارلو.
‫من سوره‌ام.
‫زنِ جاناتان.
‫از آینده اومدم.
‫السا بارها ازش خواسته باباش رو ببینه.
‫ولی باید بدونی،
‫فکر کنم السا داره جاناتان رو کنترل می‌کنه.
‫تو کارش دخالت می‌کنه.
‫حتی من، به‌عنوان مدیر برنامه‌هاش، ‫به انتخاب‌هاش احترام می‌ذارم.
‫خب، چه انتظاری داری؟
‫اون مردیه پر از زخم.
‫نمی‌دونم
‫السـا عاشقشه یا فقط وسواس داره تغییرش بده.
‫برای همینه که جو هیچ‌وقت تغییر نکرد.
‫من فقط جای السا رو گرفتم، ‫دارم زندگیش رو کنترل می‌کنم.
‫ببخشید؟
‫بیخیال.
‫هیچ‌کس بهتر از تو نمی‌فهمدش.
‫تو زنش هستی.
‫ممنون.
‫هی، می‌تونم ماشین زمانت رو ‫یه مدت قرض بگیرم؟
‫من ماشین زمان ندارم.
‫ببخشید. بابت این‌که مجبورت کردم ورزش کنی.
‫برنامه‌ی دیگه‌ای داری؟
‫نه، هیچی.
‫به‌جز این‌که همه‌ی برنامه‌هام شکست خوردن.
‫من نمی‌تونم زندگیت رو بهتر کنم.
‫فقط خودت می‌تونی.
‫ولی...
‫خیلی خوشحال میشم ‫اگه فقط بتونم کنارت باشم.
‫اگه اجازه بدی.
‫یه زمانی
‫خیلی از دستم عصبانی بودی.
‫چون مجبورت کردم بابات رو ببینی.
‫ببخشید.
‫در موردش بهت گفته بودم؟
‫یادت باشه، من از آینده اومدم.
‫ولی چون عصبانی بودی،
‫تونستم احساساتت رو بفهمم.
‫تو گفتی...
‫احساس می‌کنی بابات ‫یکی دیگه رو به تو ترجیح داده.
‫ولی خودت هم خودت رو انتخاب نمی‌کنی.
‫باید خیلی سخت گذشته باشه.
‫سال‌ها...
‫بابات رو تو اشتباهاتش زندانی کردی،
‫به‌جای این‌که خودت رو آزاد کنی.
‫باشه؟
‫هر وقت آماده بودی...
‫من اینجام.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫ما باهم خوشبختیم؟
‫تو خیلی با من مهربونی.
‫راستش، زیاد دعوا می‌کنیم.
‫واقعاً؟
‫هیچ ازدواجی بی‌نقص نیست.
‫هر بار که دعوامون تموم میشه،
‫می‌تونم دوباره از خودم بپرسم چرا...
‫با تو ازدواج کردم.
‫ولی همیشه یادم می‌مونه
‫که هر بار دعوامون تموم میشه
‫و آروم می‌شیم،
‫این‌که حق با کیه و با کی نیست، ‫بعداً در موردش حرف می‌زنیم.
‫مهم اینه که سعی می‌کنیم بفهمیم
‫احساس‌هامون چیه.
‫پس هر بار از ازدواج با تو پشیمون میشم،
‫آخرش همیشه فکر می‌کنم...
‫به نظر می‌رسه...
‫حتی اگه صد بار از اول شروع کنم،
‫بازم تو رو انتخاب می‌کنم.
‫انقدر دوستم داری؟
‫خودت گفتی!
‫- من گفتم؟ ‫- آره!
‫من اینو گفتم؟
‫می‌دونی چرا غروب انقدر دوست داشتنیه؟
‫گاهی سرخه، انگار از خوشحالی سرخ شده.
‫گاهی سیاهه، تاریک و گرفته.
‫اما آسمون
‫همیشه غروب رو همون‌طور که هست می‌پذیره.
‫اینم من گفتم؟
‫من اصلاً می‌تونم همچین حرفای قشنگی بزنم؟
‫باورم نداری؟
‫مرسی!
‫نزدیکیم؟
‫سوره.
‫بینیت...
‫چی شده؟
‫جو...
‫سوره...
‫چرا دوباره شروع شد؟ ‫من که چیزی نگفتم.
‫تو کی هستی؟
‫هر وقت آماده بودی...
‫من اینجام.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫اینجا کولی زیاد داره.
‫حتی اگه صد بار از اول شروع کنم، ‫باز تو رو انتخاب می‌کنم.
‫زود شب میشه.
‫خورشید این هفته به طرز غیرعادی ‫بیش از حد فعال بوده.
‫این تصاویر از رصدخانه پویایی‌شناسی خورشید ناسا،
‫نشون میدن دقیقاً چه خبره.
‫می‌تونید اینجا در سمتِ چپ تصویر ‫انفجار مواد رادیواکتیو رو ببینید،
‫در مقیاسی که تا به حال هرگز دیده نشده. ‫یک شراره‌ی خورشیدی عظیم.
‫در چند روز گذشته، ‫بیش از ۶ طغیانِ مشابه مشاهده شده.
‫و به این عکس نگاه کنید، ‫ذراتِ انرژی فوق داغ...
‫سوره.
‫...با سرعتی حدود ۸۰۰ کیلومتر بر ثانیه ‫به سمتِ زمین میان.
‫وقتی این طوفانِ خورشیدی به زمین می‌رسه ‫شاید خودتون بتونید ببینید.
‫از روز ۱۰ مِی، شفق قابل رؤیت خواهد بود.
‫در سراسر آمریکای شمالی، پرتغال، ‫اسپانیا، کرواسی،
‫و چند کشور در آسیا.
‫اون...
‫اون دیوونه‌ست.
‫کی؟
‫هی! سوره!
‫[زمان]
‫بریم.
‫هنوز خیلی مونده؟
‫چرا انقدر عجله داری؟
‫سوره!
‫هر وقت آماده بودی...
‫من اینجام.
‫حتی اگه صد بار از اول شروع کنم،
‫بازم تو رو انتخاب می‌کنم.
‫سوره!
‫من سوره‌ام.
‫سوره.
‫نمی‌تونم، جو.
‫سوره! هی.
‫نمی‌تونم...
‫قول میدی؟
‫چرا انقدر زود شب شد؟
‫جو.
‫نذار با زمان محو بشم، باشه؟
‫فراموشم نکن.
‫قول میدی؟
‫تو کی هستی؟
‫سلام.
‫من سوره‌ام.
‫زنت...
‫برای همیشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫توی قطب شمال چیکار کردی؟
‫همون کارهای همیشگی.
‫عوض شدی.
‫آروم‌تری.
‫و...
‫نمی‌دونم، فقط چنین احساسی دارم.
‫خیلی خب، جو.
‫خب، من دیشب با بابا حرف زدم.
‫و اون قبول کرد بهمون کمک کنه.
‫می‌خواد برام یه رستوران باز کنه.
‫و تو هم می‌تونی باهام بیای اونجا.
‫آیا ما لایق این دنیا هستیم؟
‫آیا تظاهر می‌کنیم...
‫...نمی‌دونیم.
‫یا هیچ‌وقت واقعاً بهش فکر نمی‌کنیم.
‫خوبی؟
‫آره.
‫امروز با السا بهم زدم.
‫باشه.
‫فکر نکنم به جایی برسه.
‫این رو می‌دونستم، ولی چرا الان؟
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط احساس می‌کنم...
‫نمی‌دونم چطوری بگم.
‫دلم پر می‌کشه؟
‫نمی‌دونم برای کی یا چی، ولی...
‫وقتی بیدار شدم...
‫احساس کردم...
‫دلم بدجوری داره پر می‌کشه.
‫خوبه که دلت پر می‌کشه.
‫می‌دونی چرا غروب انقدر دوست داشتنیه؟
‫گاهی سرخه، انگار از خوشحالی سرخ شده.
‫گاهی سیاهه، تاریک و گرفته.
‫اما آسمون
‫همیشه غروب رو همون‌طور که هست می‌پذیره.
‫بله؟
‫اینجا خونه‌ی سنوئه؟
‫بله.
‫من اهل اندونزی‌ام و...
‫من...
‫می‌خوای بیای تو؟
‫بله...
‫اینجا منتظر بمون. شوهرم رو صدا می‌کنم.
‫[هیچی کاری رو که کردی توجیه نمی‌کنه.]
‫[مرسی برای بهترین چهار سالی که بهم دادی.]
‫[بخشیدمت.] ‫[جو]
‫عزیزم؟
‫بله؟
‫خوبی؟
‫پس، همزمان سیگار و نوشیدنی رو ترک کردی؟
‫این واسه سلامتیت مضره، داداش.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫بیا اندونزی.
‫از کِی ورزش می‌کنی؟
‫آروم‌آروم شروع کردم، مامان.
‫خب، چرا برگشتی خونه؟
‫نمی‌دونم.
‫این عکس عجیبه، نه؟
‫هست؟
‫تو هم همین حس رو داری؟
‫نمایشگاه درباره‌ی قطب شماله.
‫یعنی درباره‌ی تغییرات اقلیمی.
‫معمولاً می‌خوایم...
‫فضا سرد بمونه،
‫که یخ‌ها آب نشن.
‫ولی این...
‫تصویر غروب وسطش، یه حس...
‫چی بگم؟
‫گرم داره؟
‫نمی‌دونم، حس‌هام قاتیه.
‫یا شاید فقط دارم ادا درمیارم ‫که روشنفکر به نظر بیام؟
‫ببخشید.
‫فکر می‌کنم تغییرات اقلیمی فقط ‫در مورد آب شدن یخ‌های قطب شمال نیست.
‫فقط زندگی نیست که از دست میره.
‫زیبایی هم از بین میره.
‫فکر نمی‌کنم مردم از ترس تغییر کنن.
‫بلکه به خاطر دوست داشتنه.
‫این همون حسیه که بهم دست داد...
‫وقتی شفق قطبی رو دیدم.
‫برای همین می‌خوام با بقیه شریکش بشم.
‫تو عکاسی؟
‫خدای من.
‫ببخشید.
‫- نمی‌دونستم. ‫- اشکالی نداره.
‫می‌تونین چراغ‌ها رو روشن کنین.
‫بازم ببخشید.
‫منظورم این نبود...
‫واقعاً اشکالی نداره. راستش ممنونم.
‫خیلی خوشحالم
‫که عکس‌هام رو یکی‌یکی نگاه می‌کنی...
‫با این‌همه دقت.
‫جاناتان.
‫سوره.
‫[قطب شمال، ۲۰۲۳]
‫[تنها بخش زمین بدون منطقه‌ی زمانی]
‫هی!
‫تو کی هستی؟
‫هی!
‫سوره!
‫نذار با زمان محو بشم.
‫فراموشم نکن.