‫بذارین همینجا متوقف‌تون کنم. ‫اسم من آلی هست.
‫ممکنه براتون تعجب‌آور باشه، ‫ولی این بدترین روز زندگیم نیست.
‫اوه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫بدترین روز زندگیم خیلی وقت پیش ‫اتفاق افتاد، وقتی بچه بودم.
‫تا جایی که یادم میاد،
‫همیشه کنجکاوی باعث شده
‫دست به کارهای خطرناک بزنم.
‫اوه، سلام، بابا. اوم... اه...
‫تشنه‌ای؟
‫آلی، هیچوقت به هیچ ‫موجود دیگه‌ای اعتماد نکن.
‫آلی کوچولویِ من!
‫برات یه کلاه برداشتِ جدید درست کردم.
‫از جزیره رفته بود بیرون.
‫از جزیره رفتی بیرون؟
‫مامان، باور نمی‌کنی چی دیدم.
‫باورنکردنی بود.
‫یه برگ‌هایی بودن که چشم داشتن.
‫اوه، اوه و یه ماهی غول‌پیکر ‫با فلس‌های رنگین‌کمانی بهم لبخند زد.
‫واقعاً؟ ماهی رنگین‌کمانی بزرگ؟
‫برام مهم نیست چی دیدی! ‫نباید از جزیره بری بیرون.
‫- ولی چرا؟ ‫- چون خطرناکه، واسه همین.
‫ما نگرانتیم.
‫نمی‌فهمم این همه هیاهو برای چیه. ‫فقط داشتم گشت می‌زدم.
‫پسرم، پوکوها قرار نیست کنجکاو باشن.
‫شعار ما چیه؟
‫- «امروز قایم شو، فردا زنده باش». ‫- دقیقاً.
‫به خاطر همینه که دماغ پوکویی داریم،
‫تا بتونیم خطر رو بو بکشیم ‫و ازش دور بمونیم.
‫همه چی رو بو می‌کشیم، ‫ولی همه چی خطرناک نیست.
‫می‌دونی چیه؟ دیگه بسه. ‫افسانه رو واسش تعریف می‌کنم.
‫کالو! نه.
‫صبر کن. «افسانه»؟
‫یعنی همون افسانه‌ی معروف؟ ‫اوه، می‌خوام بشنومش.
‫هنوز برای شنیدن درباره‌ی... ‫گرگ خیلی بچه‌ست. کابوس می‌بینه.
‫کابوس نمی‌بینم. پدر و مادر لاد بهش گفتن.
‫فکر نکنم باید از والدین لاد نصیحت بگیریم.
‫وای خدای من، بی‌خیال.
‫- چی شد... ‫- اون باید بدونه!
‫مادربزرگ؟
‫در حالی که باد به طرز وهم‌آوری ‫از میان دره‌ها سوت می‌کشید،
‫اون موجود سیاه در شبی سیاه و بی‌ابر اومد.
‫نابودگر بزرگ که آتش جهنم رو روشن کرد،
‫دره رو به آتش کشید.
‫اوه وای. یه داستان عالی می‌شه.
‫می‌خوای یه کم آرومتر بگی، لطفاً؟
‫نه!
‫همه چیز خیلی وقت پیش شروع شد
‫وقتی دره یک سرزمین متفاوت بود.
‫پوکوها مثل الان همیشه ‫تو جزیره زندگی نمی‌کردن.
‫بین بقیه حیوانات زندگی می‌کردن...
‫در ترس از گرگ وحشی ‫که دره رو زیر پاش می‌ذاشت.
‫ولی بعد همه چیز تغییر کرد.
‫موجوداتی خیلی غول‌پیکر وارد دره شدن،
‫زوها، باغستان‌های باشکوهِ سیار.
‫زوها با خرد و مهربانی بی‌کرانشون، ‫به موجودات یک هدیه پیشنهاد کردن.
‫از شاخه‌هاشون یک غلاف جادویی درخشان رشد کرد
‫که قدرت باورنکردنی داشت ‫تا یک موجود رو به موجودی دیگه تبدیل کنه.
‫غلاف‌ها بهشون توانایی درک همدیگه رو داد
‫که همه‌شون رو به هم نزدیک کرد.
‫ولی گرگ،
‫از اینکه کنترل دره رو از دست داده بود ‫عصبانی بود،
‫از این طریقه جدید زندگی بدش اومد،
‫برای همین هدیه‌ی زوها رو دزدید ‫تا تبدیل به یک هیولا بشه.
‫تا تبدیل به گرگ آتشین بشه!
‫برای نابود کردن غلاف‌ها، ‫به زوها حمله کرد!
‫چهارتای اولی رو کشت!
‫بعد بقیه رو فراری داد.
‫باعث یه رانش سنگ شد،
‫که یه سد درست کرد.
‫زوهای باقی مونده رو برای همیشه ‫به بیرون از دره تبعید کرد.
‫بدون زوها، گرگ آتشین موجودات دره رو دوباره
‫به زندگی توأم با ترس و بی‌اعتمادی کشوند.
‫و گرگ آتشین هنوز تا به امروز ‫بر دره حکومت می‌کنه.
‫هوم؟ چیز خوبی بود، ها؟
‫اه.
‫«اه»؟ منظورت از «اه» چیه؟
‫خون و روده‌هاش کجاست؟ خون‌ریزی؟
‫چی می‌شد اگه گرگ آتشین ‫جوجه‌تیغی‌های مخروط کاج رو تیکه‌پاره کنه
‫و با روده‌هاشون جشن بگیره؟
‫اونجوری خفن می‌شد.
‫می‌دونی چیه؟ اون پسر توئه.
‫ما دوستت داریم. ‫فقط می‌خوایم در امان باشی.
‫- می‌دونم. ‫- دور و برت ببین، پسر.
‫این مکان، این پوکوها،
‫تنها چیزیه که مجبور نیستی ازش بترسی.
‫به خاطر همینه که امروز جشن می‌گیریم،
‫تا بابت برداشت پیپلت شکرگزاری کنیم.
‫خیلی خوشبختیم که این چیزها رو داریم.
‫آماده، شروع، پیپلت‌ها رو دست به دست کنین!
‫یک جاون؟
‫می‌دونم که قرار نیست کنجکاو باشیم.
‫آلی!
‫بوت رو یه جایی همینجاها حس می‌کنم.
‫هی، کجایی؟
‫هی، بابا، نگران نباش. خطرناک نیست.
‫باهوشه. نگاه کن.
‫بهش ترفند رو یاد دادم.
‫بهش یاد دادم چطور غذا بخوره.
‫آلی.
‫تو چی کار کردی؟
‫آره، همون بود. بدترین روز زندگیم.
‫اون اصطلاح معروف چیه؟ ‫کنجکاوی گربه رو به کشتن داد.
‫نمی‌دونم گربه چیه،
‫ولی کنجکاوی من، قطعاً پوکوها رو به فنا داد.
‫جاون‌ها دارن همه چی رو می‌خورن.
‫هر سال بیشتر می‌شن.
‫- می‌خورن، می‌خورن، می‌خورن. فقط همین کار. ‫- ولی ذخیره‌های اضطراری چی؟
‫از دست رفتن.
‫انبار تقریباً خالیه.
‫چطور می‌خوایم از پس زمستون بربیایم؟
‫باید پیپلت‌های بیشتری پیدا کنیم یا... یا...
‫یا چی؟
‫از گرسنگی می‌میریم.
‫اه، بابا.
‫هی، بابا. با استتار برگی روی سطح زمین بودم.
‫و من... تونستم این رو پیدا کنم.
‫چرا آخه باید به اون جاون غذا می‌دادم؟
‫چرا؟ ها؟ معلوم هست من چه مرگمه؟
‫جواب می‌ده؟
‫بابا، جواب می‌ده!
‫همگی، گوش کنید!
‫من راه حل رو پیدا کردم!
‫آره، آره، آره، آره!
‫آه، خیلی‌خب.
‫خب، ببین کی اومده.
‫یک قهرمان.
‫یالا، بیا ببینم.
‫کیسه‌ی پر بزرگ و احمق. ‫بیا جلو ببینم.
‫منتظر چی هستی؟ بیا!
‫بیا من رو بگیر!
‫غلاف درخشان؟
‫از... همون افسانه؟
‫پس حقیقت داره.
‫نه. نه، نه، می‌خوام برم، نه.
‫قرار نیست چیزی عوض بشه. نخیر.
‫به غلاف درخشان جادویی احتیاج ندارم.
‫این قضیه همه‌ش تقصیر توئه، جاون نادون!
‫آلی!
‫بیا.
‫آلی! آهای؟
‫آلی!
‫سرم.
‫آلی!
‫خودتی؟
‫آره. منم. این پایینم!
‫اینجاست! بچه‌ها، پیداش کردم.
‫تو گوداله! توی یه گودال خیلی خیلی تاریکه.
‫- اونجا چیکار می‌کنی؟ ‫- گیر کردی عزیزم؟
‫زخمی شدی؟ قوزک پات، مچ پات، ‫بازوت، دنده‌هات، کمرت؟
‫- نگو سرت زخمی شده! ‫- نه زخمی نشده.
‫فقط یه ذره حالم عجیبه.
‫پس بیا بیرون دیگه.
‫دارم میام.
‫جاون!
‫چی؟ چی؟ کجا؟ کجا؟
‫صبر کن، صبر کن. وای، من یه...
‫نه، نه، نه. من...
‫جاون!
‫نه، مامان! کمک. کمکم کن!
‫مامان، منم!
‫آلی؟
‫کمکم کن.
‫می‌ترسم، مامان.
‫صدای آلی... داره از اون پرنده میاد؟
‫خب، یعنی...
‫پرنده آلی رو خورده!
‫جاون آلی رو خورده!
‫نه! آلی!
‫- کالی! ‫- جاون آلی رو خورده!
‫وای!
‫جزیره‌ی پوکوها؟
‫آه!
‫وای!
‫آه!
‫جاون! جاون! جاون!
‫سلام!
‫آه! آه! آه!
‫برید عقب!... برید از من دور شید!
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫- اوه، آیوی؟ ‫- جلو نیاید!
‫- بله، لیلی؟ ‫- به نظرت یه کم به‌هم ریخته نیست؟
‫یه کم؟ ببین باهاش چی کار کردی، آیوی.
‫جلو نیاید!
‫وایولت، اینقدر جو نده.
‫حالش خوبه.
‫سلام علیک،‌ پسر گنده. چطوری؟
‫جلو نیا. هی، تو، جلو نیا. جلو نیا.
‫راه عجیبی برای تشکر کردنه. ‫من جونت رو نجات دادم.
‫اه، ما نجاتت دادیم.
‫اگه منظورت از «ما»... من باشم، ‫تک و تنها، بدون هیچ کمکی از شما، مثل همیشه،
‫بله، اونوقت «ما» نجاتت دادیم.
‫جلو نیا! تکون نخور. تو و تو و تو!
‫از این استفاده می‌کنم!
‫چوب رو بذار زمین.
‫وای، مغزش رو خراب کردی.
‫مغزش رو خراب نکردم.
‫سلام. اسم من آیویه. ‫این‌ها خواهرهای من هستن.
‫راستش ما می‌تونیم خودمون رو معرفی کنیم.
‫- من وایولتم. ‫- اون وایولته.
‫- اون لیلیه. ‫- سلام!
‫تو فقط یه ذره خیلی کم ‫به مراقبت پزشکی نیاز داری،
‫واسه همین می‌خوام ‫تو رو به صخره‌ی جاون‌ها ببرم.
‫ها؟ «صخره‌ی جاون‌ها»؟
‫آره. اونجا خونه‌ست.
‫به صخره‌ی جاون‌ها نمیام. ‫اونجا خونه‌ی من نیست!
‫باشه، رفیق. آروم باش.
‫هر چیزی که برای مداوات لازم باشه، ‫صخره‌ی جاون‌ها داره.
‫- بهم اعتماد کن. ‫- بهت اعتماد کنم؟ به «تو» اعتماد کنم؟
‫خیلی بامزه‌ست.
‫شاید سقوط، حس شنواییش رو داغون کرده.
‫حرفم رو متوجه می‌شی؟
‫اوه، متوجه می‌شم. خیلی خوب ‫تو حقه‌باز و حیله‌گر رو متوجه می‌شم...
‫من... صبر کن، صبر کن، صبر کن. من...
‫حرفت رو متوجه می‌شم.
‫چطور ممکنه «من» ‫حرف «تو» رو متوجه بشم؟
‫چون من گیر افتادم.
‫چون تو بدن یه جاون گیر افتادم!
‫این پرها رو از تنم دربیار! درشون بیار!
‫این پرها رو از تنم دربیار!
‫وای نه، عقلش از دست رفت. ‫ما چی کار کردیم؟
‫- «ما»؟ منظورت اینه که «اون» چه کار کرد؟ ‫- گیر افتادم!
‫با این حرف‌ها کمک نمی‌کنی!
‫گیر افتادم! کمک! یکی کمکم کنه!
‫به «تو» کمک کنم؟ به «تو» کمک کنم؟! ‫به «من» کمک کن!
‫دارم سرگین غلت می‌دم! ‫می‌خوای از سر راهم بری کنار یا نه؟
‫تو هم می‌تونی حرف بزنی؟
‫آره، درسته، نابغه و دارم با تو حرف می‌زنم.
‫حالا برو گمشو. تکون بخور.
‫می‌شه دیگه وقت تلف نکنی؟
‫چقدر باید منتظر این سرگین بمونم؟
‫حالا تو هم می‌خوای اعصابم رو خرد کنی؟ ‫اول این احمق، حالا تو!
‫مجبور نیستی داد بزنی.
‫من از کجا بدونم؟ ‫واسه من شبیه گلوله کثیف کوچولو می‌مونه.
‫اوم، آیوی، الان داره با حشرات حرف می‌زنه.
‫درباره‌ی سرگین. آیوی، داره درباره‌ی سرگین ‫حرف می‌زنه. بهش بگو چی کار کردی.
‫- امم، منظورت قهرمانانه جونش رو نجات دادم؟ ‫- فکر کنم منظورش اون چیز دیگه‌ست؟
‫چیزهای دیگه! جمع باید ببندی!
‫هی، هی، شماها راجع به چی حرف می‌زنید؟
‫باشه، خیلی‌خب. وقتی داشتم نجاتت می‌دادم،
‫ممکنه توانایی شنا کردنت رو ‫دست بالا گرفته بودم.
‫- صبر کن، صبر کن. تو سرم رو زیر آب کشوندی؟ ‫- و؟
‫و بعدش ممکنه سهواً ‫به یک سنگ‌ریزه برخورد کرده باشه.
‫تو چی کار کردی؟
‫یک چیز دیگه هم بود...
‫باشه، بسه!
‫لیز می‌خوردی و خیلی سنگین بودی. ‫و یه ذره دست تنها بودم!
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. خودتی!
‫تو همون جاون قهرمانی هستی ‫که من رو تو گودال انداخت.
‫آره! من یه قهرمانم.
‫به لطف من، الان از اون ‫موش کله‌شق کوچولوی عصبانی در امانی.
‫اون موش کله‌شق کوچولوی عصبانی منم!
‫و موش نیستم، من یک پوکو هستم!
‫پوکو؟ پوکو دیگه چیه؟
‫الان داره از خودش کلمه می‌سازه. ‫بازم فکر نمی‌کنی مغزش رو خراب کردی؟
‫- من مغزش رو خراب نکردم! ‫- اون مغزت رو خراب کرده.
‫نهایت، یه ضربه‌ی خفیف به سرت خورده، ‫به خاطر همین باید تو رو ببریم خونه.
‫دوباره داری از اون کلمه استفاده می‌کنی، ‫«خونه». منظورت چیه؟
‫- صخره‌ی جاون‌ها. ‫- صخره‌ی جاون‌ها خونه‌ی من نیست!
‫- اون چیه؟ ‫- وقت سوال پرسیدن نیست.
‫دوست نداره ازش سوال بپرسن.
‫نخیر، مشکلی ندارم! ‫فقط چیزی برای سوال پرسیدن وجود نداره،
‫پس هر چی من می‌گم رو انجام بده و پرواز کن!
‫نمی‌تونم پرواز کنم. ولم کن!
‫- آیوی... ‫- باشه، نقشه‌ی ب.
‫اگه نتونه اون رو بو بکشه، ‫نمی‌تونه بخورش.
‫لیلی، نگهش دار. ‫وایولت، سرگین رو بهش بمال.
‫- چی؟! ‫- من به اون دست نمی‌زنم.
‫واقعاً کاریت می‌شه فقط یک بار، ‫از حرف من پیروی کنی؟
‫اَه، خیلی دستور می‌دی!
‫نه، نه! اونجوری نه! اینجوری.
‫می‌بینی چطور پرها گِلی می‌شن؟
‫فقط سرگین رو تا ته ریشه‌ی پر فرو کن.
‫اوه، خیلی بامزه شد. ‫مثل یه بچه سرگینی می‌مونه.
‫خیلی‌خب، شما دوتا برین صخره‌ی جاون‌ها. ‫لیلی، تا وقتی من نیستم، تو مسئولی.
‫- هورا! ‫- چی؟
‫- من بزرگ‌ترم! ‫- بحث بزرگ‌تر بودن نیست.
‫- از کِی تا حالا؟ ‫- از وقتی که «من» بزرگترم.
‫حالا برو اون کاری رو بکن ‫که من به لیلی گفتم بهت بگه!
‫- ای ظالم. ‫- موفق باشی، بچه سرگینی!
‫زود باش، زود! عجله کن!
‫همونجا بمون. ‫تو این مورد بهم اعتماد کن.
‫ها، به «تو» اعتماد کنم؟
‫گرگ آتشین؟
‫بابا راست می‌گفت؟
‫غلاف‌های احمق و پرنده‌های احمق.
‫تبدیل‌های احمقانه.
‫ااه.
‫سلام!
‫آه!
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- هیش، یه گرگ آتشین همین نزدیکیه!
‫گرگ آتشین؟ کجا؟
‫- گرگ آتشین چیه؟ ‫- هیش! رفت. فکر کنم.
‫صبر کن. تو رو می‌شناسم. ‫خیلی وقت پیش همدیگه رو ندیدیم؟
‫- آره. ‫- می‌دونستم!
‫یک لحظه پیش ‫خیلی وقت پیش محسوب می‌شه، نه؟
‫- نه. ‫- اوه، پس نه.
‫ولی من تنها بوگل توی دریاچه‌ام، پس آره!
‫تو کی هستی؟
‫آره، درباره‌ی اون... اوم...
‫توضیحش سخته. ‫راستش من تو بدن اشتباهی‌ام.
‫اوه. بدن اشتباهی.
‫به نظر جالب میاد. چطور اتفاق افتاد؟
‫من افتادم تو یه گودال،
‫و یه غلاف درخشان اونجا بود ‫که مادربزرگم برام ازش گفته بود،
‫مال اون زوها.
‫همون باغستان‌های باشکوهِ سیار ‫از خیلی وقت پیش‌ها.
‫چرا خودم رو اذیت می‌کنم؟ ‫اصلا با عقل جور در نمیاد.
‫غلاف درخشان قشنگی بود؟
‫آره.
‫آره. اون‌ها رو دیدم.
‫دیدی‌شون؟ کجا؟ ‫می‌دونی یکی دیگه کجاست؟
‫امم، آره، می‌دونم.
‫اون رو می‌بینی؟ ‫درست از وسط بیشه باید بری.
‫دنبال یه درخت بزرگ گِرد خشکیده بگرد.
‫فهمیدم. غلاف درخشان. ‫درخت بزرگ گِرد خشکیده.
‫- مرسی! صبر کن، اسمت چیه؟ ‫- بوگل. اسم تو چیه؟
‫آلی. مرسی، بوگل!
‫درخت بزرگ گِرد خشکیده، غلاف درخشان. ‫درخت بزرگ گِرد خشکیده، غلاف درخشان.
‫- درخت بزرگ گِرد خشکیده، غلاف درخشان. ‫- اوم، سلام علیک.
‫رفیق! اون بخشی که من واضح گفتم ‫«همونجا بمون» رو فراموش کردی؟
‫برگردم به پوکو. درخت رو پیدا کنم. ‫غلاف درخشان. برگردم به پوکو.
‫- ماهی خندون بهم گفت. ‫- ماهی خندون. غلاف‌های جادویی درخشان.
‫- یه ماهی که لبخند می‌زد بهم گفت. وای! ‫- داره بدتر می‌شه.
‫خیلی‌خب، بس کن!
‫دوباره داری به خودت آسیب می‌زنی.
‫چی لازم داری؟
‫من... اون غلاف رو لازم دارم.
‫من... اون غلاف رو لازم دارم ‫تا برگردم به خودم، باشه؟
‫به شکل پوکو. یه پوکو.
‫وقتی این غلاف جادویی رو به دست آوردی، ‫قول می‌دی که به صخره‌ی جاون‌ها بیای؟
‫- آره، باشه، هر چی تو بگی. ‫- باشه.
‫این هم غلاف گرانبهای تو.
‫نه، بهش دست نزن!
‫- تا بتونی برگردی به پوکو... ‫- نه، خواهش می‌کنم! وایستا!
‫اون موجود عجیبی که از خودت ساختی، ‫تا بتونیم برگردیم به صخره‌ی جاون‌ها.
‫نه!
‫نه. حالا تو قول داده بودی.
‫صبر کن، بوی چیه؟ ‫چرا همه چیز اینقدر بو می‌ده؟
‫نه، نه، نه... خواهش می‌کنم، نه.
‫آه! پرهای قشنگ من کجان؟ ‫بال‌های قشنگ من کجان؟
‫اوه، این پنجه‌های کثیف کوچولو چی هستن؟
‫- تو چی کار کردی؟! ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن. جانم؟
‫«من» چی کار کردم؟
‫«تو» غلافم رو برداشتی و پوکو شدی.
‫غلاف؟ پوکو؟ یه لحظه صبر کن. ‫پس من مغزت رو خراب نکردم؟
‫- نه! ‫- اوه، می‌دونستم. حالا دیدی، وایولت؟
‫چرا مجبور شدی به غلاف دست بزنی؟ چرا؟!
‫چرا بهم نگفتی که دست نزنم؟
‫- گفتم! ‫- کِی؟
‫دقیقاً قبل از اینکه بهش دست بزنی.
‫خب، معلومه که خیلی خوب توضیح ندادی
‫چون اگه خوب توضیح داده بودی، ‫من متوجه شده بودم.
‫می‌دونی چیه؟ من دیگه بسه. خسته شدم! ‫من یه ثانیه دیگه هم سر تو وقت تلف نمی‌کنم،
‫چون تنها کاری که کردی این بود ‫که زندگیم رو به فنا دادی!
‫اوه، مشکل تو چیه؟
‫تو... ای دیوونه... دیوونه‌ی کله‌شق!
‫نمی‌دونم چرا اینقدر ناراحتی. ‫آخه هیچ کدوم از این‌ها تقصیر من نیست.
‫هیچ کدوم؟ همه. ‫همه‌ش تقصیر توئه!
‫- یکیش رو اسم ببر. ‫- تو من رو انداختی توی اون گودال.
‫صبر کن، تو همان موش کله‌شق ‫کوچولوی عصبانی بودی که جاون‌ها رو کور کرد.
‫مدام بهت می‌گم که موش نیستم. ‫من پوکو هستم!
‫خب، پوکو یه اسم خیلی مسخره‌ست.
‫- بهتر بود بیشتر روش کار می‌کردین. ‫- نخیر!
‫منظورم اینه، شماها می‌دونین ‫توی اسم «پو» داره؟
‫اوه، فکر می‌کردم قبلاً ازت متنفر بودم، ‫ولی الان...
‫- عاشقم شدی؟ ‫- نه.
‫اوه، چرند نگو. من فوق‌العاده‌ام!
‫- خداحافظ. ‫- هی! هی! فکر کردی داری کجا می‌ری؟
‫- هیچ جا. ‫- باورت نمی‌کنم.
‫- برام مهم نیست. ‫- می‌خوای یه کاری بکنی.
‫می‌دونی چطور یه غلاف دیگه پیدا کنی، مگه نه؟
‫- نه. ‫- داری دروغ می‌گی.
‫- نخیر. ‫- باشه. پس اگه دنبالت بیام، برات مهم نیست.
‫- بس کن. ‫- شرمنده، رفیق.
‫ولی از حالا به بعد، ‫یا باهات میام یا می‌میرم.
‫مُردن رو انتخاب می‌کنم.
‫صبر کن. بوگل، بوگل! ‫عالی شد. عالی شد.
‫سلام، آلی، غلاف رو پیدا کردی؟
‫- نه. دزدیده شد. توضیحش طولانیه. ‫- جانم؟! من ندزدیدمش!
‫اوه! اون دوستت کیه، آلی؟
‫هیچکس. هیچکس نیست. سریع بهم بگو ‫از کجا می‌تونم یه غلاف دیگه پیدا کنم.
‫- می‌دونی، من خوشم نمیاد که... ‫- سلام، هیچکس.
‫ماهی بوگل... حرف می‌زنه؟
‫- جدی؟ کجا؟ ‫- سوال مسخره‌ای بود. آره، می‌تونن حرف بزنن.
‫- تا حالا باهاش حرف می‌زدی، درسته؟ ‫- درسته.
‫ولی تازه الان برام جا افتاد.
‫- چون خیلی باهوش نیستی. ‫- بس کن. من نابغه‌ام.
‫سلام، بوگل!
‫- چرا اینجوری حرف می‌زنی؟ ‫- می‌خوام متوجه حرفم بشه.
‫خیلی خوب حرفت رو متوجه می‌شه. ‫متاسفانه، همه‌مون متوجه می‌شیم.
‫می‌تونی بهم بگی از کجا
‫می‌تونم یک غلاف دیگه پیدا کنم؟
‫نه. بهش اعتماد نکن. ‫اون یه جاونه. همه‌شون دروغگو و دزدن.
‫خب، همه‌ی پوکوها هم ‫جونده‌های حسود و کوچک و حقیرن.
‫اوه، وقتی اون غلاف رو به دست بیارم، ‫طاقت ندارم همه‌تون رو از جزیره بیرون کنم.
‫هی، هی. به اندازه‌ی کافی غلاف ‫برای هر دوتون هست.
‫اون‌ها رو دیدم.
‫من کل زندگی‌ام تنها بودم.
‫خب، از وقتی که رانش بزرگ سنگ ‫باعث شده دره رو آب بگیره.
‫بنابراین وقت زیادی داشتم که ‫دور و بر شنا کنم و به چیزها نگاه کنم.
‫وای. چیزایی که من دیدم.
‫درخت‌ها، صدف‌ها، سنگ‌ها،
‫سنگ‌های ترسناک، ‫سنگ‌های نه‌چندان ترسناک...
‫آره، باشه، هر چی تو بگی. ‫سنگ‌های ترسناک.
‫غلاف‌ها چطور؟
‫تا جایی که من دیدم،
‫غلاف‌های درخشان قشنگ ‫فقط روی یه زو قدیمی هستن.
‫زو.
‫- همون باغستان بزرگ سیار؟ ‫- درسته.
‫جاون‌ها قبلاً روی شاخه‌هاشون زندگی می‌کردن.
‫ولی... اون‌ها ناپدید شدن.
‫آره، همه به جز چهارتاشون که مُردن.
‫ببخشید. می‌دونم گفتن «مُرده» یه کم ترسناکه،
‫ولی نمی‌دونم به جز این چطور بگم زنده نیستن.
‫- زنده نیستن، مردگان. ‫- باشه، می‌شه راجع به غلاف‌ها حرف بزنیم؟
‫خواهش می‌کنم. ‫نزدیک‌ترین زوی مُرده کجاست؟
‫اوه آره، اون کنار آبشار بزرگه.
‫آره، یه زوی بزرگه.
‫زو، آبشار. هر دوشون بزرگن.
‫این آبشار بزرگ کجاست؟
‫اون طرف دره‌ست، ‫خیلی اونطرف‌تر از صخره‌ها.
‫هی، یه چیزی بود که می‌خواستم مطرح کنم،
‫ولی نمی‌دونم چه حسی بهتون دست می‌ده...
‫آلی؟
‫هیچکس؟
‫کسی نیست؟
‫خیلی‌خب.
‫چرا داری اینجوری می‌ری؟
‫این پنجه‌ها رو ببین. ‫مگه کسی با این‌ها می‌تونه بالا بره؟
‫بهشون می‌گن بال. ‫با همون پرواز می‌کنیم.
‫- من پرواز نمی‌کنم. ‫- اگه تلاش کنی، می‌تونی.
‫حتی بچه جاون‌ها هم می‌تونن پرواز کنن.
‫مثلا باید چی کار کنم؟ ‫فقط بال‌هام رو باز کنم و...
‫بال‌های مسخره.
‫نمی‌تونی باهاش زمین رو بکنی.
‫نمی‌تونی چیزی رو بگیری برداری.
‫نمی‌تونی از صخره بالا بری. این...
‫- کاملاً بی‌استفاده‌ان. ‫- بس کن دیگه.
‫تو یک موجود باشکوهی.
‫ولی من، از طرف دیگه،
‫قدکوتاه و پُر مو هستم و تقریباً ‫هر موجودی توی دره می‌خواد من رو بخوره.
‫زیادی به خودت مغرور نباش. ‫شرط می‌بندم مزه‌ی افتضاحی داری.
‫- زود باش، سرگین رو بیار! ‫- وقت نیست!
‫من رو به اون گلوله‌های کثیف کوچولو بمال. ‫من رو تبدیل به بچه سرگینی کن!
‫بابا؟ بابا؟ کجایی؟
‫صبر کن، اون یه بچه گرگ آتشینه؟
‫کجا رفتی؟
‫گرگ‌ها حرف می‌زنن؟
‫وقتی یه غلاف رو لمس کنی، ‫همه چیز می‌تونن حرف بزنن. باهوش باش.
‫بیچاره گم شده. آخی.
‫- فقط یه کم کمک احتیاج داره. ‫- آه، می‌دونم.
‫بعد تماشا کن که دوست‌هاش رو صدا می‌زنه ‫تا واسه تو کمین کنن
‫و زندگیت رو برای همیشه به فنا بده.
‫باشه، این زیادی عجیب و خاص بود.
‫- هی، بوی چیه؟ ‫- می‌شه فقط ساکت باشی؟
‫نه. اوه، یه چیزی اینجا واقعاً بو می‌ده.
‫هیش! بابای اون موجود یه جایی همین اطرافه.
‫درست همینجاست.
‫پس اینجایی. چی کار می‌کنی؟
‫دنبال طعمه‌مون می‌گردم.
‫یعنی همون‌هایی که دارن فرار می‌کنن؟
‫پرواز کن! بدن جاونی رو بپذیر!
‫- بال بزن، آلی! ‫- بس کن! دارم سعی می‌کنم بدوئم!
‫- مواظب باش! ‫- وای!
‫این تقریباً مثل پرواز بود.
‫- بدو توی غار! ‫- فکر کردی دارم چیکار می‌کنم؟
‫چرا... چرا دنبال‌مون توی غار نمیان؟
‫اوه!
‫شاید به خاطر این بوی تعفن‌آوره.
‫بوی چی می‌ده؟
‫هوم. نمی‌دونم. اَه.
‫دقیق توصیفش کن.
‫مثل یه کابوس می‌مونه، ولی بوئه.
‫می‌تونم مزه‌ش رو بچشم.
‫کجا؟
‫همه جا.
‫اومدیم تو لانه‌ی مارهای ریشه‌ای.
‫نه، نه، نه. برو بابا. نه. من نیستم.
‫گوش کن، من ازت خوشم نمیاد ‫و فکر می‌کنی از من خوشت نمیاد...
‫یواش حرف بزن. ‫صدامون رو می‌شنون.
‫اَه. مارهای ریشه‌ای گوش‌هاشون سنگینه. ‫اون‌ها لرزش رو حس می‌کنن.
‫باشه.
‫بذار نقشه رو بگم. ‫باید از روی این ریشه‌ها بریم اونطرف.
‫اوم، راجع به سنگین بودن گوش‌ها... ‫الان گفتم که لرزش رو حس می‌کنن
‫و ریشه‌ها و مارها دقیقاً شبیه هم هستن. ‫پس، نه، نه، نه.
‫این کار جواب نمی‌ده. ‫من یه نقشه‌ی دیگه می‌کشم.
‫یه ثانیه از اون روال دستور دادن ‫دست بردار و به حرفم گوش کن.
‫باید از دماغ پوکویی خودت استفاده کنی.
‫پوکوها می‌تونن بوها رو ببینن.
‫پوکوها می‌تونن بوها رو ببینن؟
‫باشه، خیلی‌خب، ‫اول، چشم‌هات رو ببند.
‫توی لانه‌ی مارها، چشم‌هام رو ببندم؟
‫گوش کن، هیچ بویی مهم نیست ‫جز یه بوی تعفن که درست جلوی توئه.
‫اوه، وای! واقعا می‌تونی بوها رو ببینی!
‫آه، مثل این می‌مونه که توی دماغت، ‫کره چشم داشته باشی!
‫- می‌شه روی ماموریت تمرکز کنیم، لطفاً؟ ‫- اوه، راست می‌گی.
‫- ریشه. ‫- زندگیمون بهش وابسته‌ست.
‫کاملاً صد درصد مطمئنی؟
‫اوه آره، مطمئنم.
‫این ریشه‌ست. ‫تو این مورد بهم اعتماد کن.
‫- هاها! ‫- باشه، خیلی‌خب، بسپرش به من.
‫می‌تونم ببینم که این یک...
‫- مار ریشه‌ایه. ‫- داری می‌گی ریشه یا مار؟
‫دارم می‌گم «مار» ریشه‌ای.
‫فهمیدی؟ تأکید روی «مار» هست.
‫وقتی «ریشه» باشه، ‫روی «ریشه» تأکید می‌کنم.
‫فقط بگو «ریشه» یا «مار». ‫«ریشه» یا «مار».
‫باشه، مار.
‫خوبه. به بو کشیدن ادامه بده.
‫خیلی خب، ریشه. برو.
‫ریشه، ریشه. خوبه، خوبه.
‫مار، قطعاً ماره.
‫اون بزرگه رو که سمتِ راسته امتحان کن.
‫ریشه.
‫ریشه. برو چپ.
‫نه، ماره!
‫از این طرف. از این طرف. عه، وایسا.
‫حالا یه گام بلند به راست.
‫آفرین. ریشه.
‫ریشه. درسته.
‫چپ. مار، مار. اون طرف.
‫خیلی خب، ریشه، ریشه. خوبه، خوبه. ‫همینطور برو جلو. آره، آره، آره.
‫چیزی نمونده.
‫داریم انجامش می‌دیم. ‫خب، بیشتر من انجامش میدم.
‫شام.
‫خوشمزه.
‫گشنمه.
‫این خوب نیست.
‫فرار کن.
‫خوشمزه!
‫- گیر کردن. ‫- حمله کنید.
‫خیلی خب. فکر کنم می‌تونیم حریفشون بشیم.
‫من به چشم‌هاشون حمله می‌کنم. ‫تو باهاشون کشتی بگیر.
‫دیوونه شدی؟ نه. تو باید پرواز کنی!
‫بهت که گفتم! من پرواز نمی‌کنم!
‫ما قراره بمیریم!
‫نترس! روی خیزش، نیروی پسا ‫و نیروی پیشرانت تمرکز کن!
‫جریانِ هوای بالارونده رو ‫لای بال و پرت حس کن!
‫کدوم بال و پر؟ اینا؟
‫نه، اونا پرهای اصلیت هستن! ‫منظورم بال‌های محوریته!
‫- بال‌های چی‌چی؟ ‫- خیلی خب، آلی. بال بزن یا شلپ!
‫- شلپ؟! ‫- نه، بال بزن!
‫همه‌ی جاوان‌ها اینجوری پرواز یاد می‌گیرن. ‫بهم اعتماد کن!
‫- من می‌ترسم، آیوی! ‫- پس به خودت اعتماد کن!
‫بال بزن، آلی، بال بزن!
‫آلی، داری پرواز می‌کنی.
‫واقعاً؟ پرواز می‌کنم؟
‫- آره! ‫- مواظب باش! مواظب باش!
‫احتیاط کن!
‫خودشه.
‫آره! استعداد ذاتی داری.
‫وای! این عالیه. این حسِ شگفت‌انگیزی داره!
‫بیا توی ارتفاع کم پرواز نکنیم.
‫چی گفتی؟ پرواز توی ارتفاع کم؟ ‫الان میرم تو کارش!
‫وای! احتیاط کن.
‫وای، این چیه؟
‫یه جریان بالارونده‌ست. ‫فقط سوارش شو.
‫خب، آلی. حالا می‌تونی ما رو ببری پایین.
‫الان گفتی «ما رو ببر پایین»؟
‫آلی...
‫آلی!
‫یوهو!
‫هو!
‫چرا زودتر قضیه‌ی پرواز کردن رو بهم نگفتی؟
‫عه، گفتم. چند بار هم گفتم.
‫خب، به وضوح خیلی خوب توضیح ندادی
‫چون اگه توضیح داده بودی، ‫من درک می‌کردم.
‫مرسی. می‌دونی، برای این که...
‫- برای این که اونجا هُلم دادی. ‫- اوه!
‫قابلی نداشت.
‫تا حالا کسی ازم به خاطر ‫زورگو بودن تشکر نکرده.
‫باشه. آبشارِ بزرگ باید ‫یه جایی این دور و بر باشه.
‫بیا بریم دنبالش بگردیم.
‫عه، داریم نور روز رو از دست می‌دیم،
‫و هوا مِه‌آلوده.
‫صبح پیداش می‌کنیم.
‫اوه، این صدا رو می‌شناسم.
‫یه نفر گشنه‌ست.
‫- من خوبم. ‫- اوهوم.
‫حتماً.
‫جاوان‌ها نیاز دارن در طول روز غذا بخورن.
‫پس، طبق تخمینِ من، ‫الان به زور سرِ پا هستی.
‫بیا. ریشه‌ی علف. به رفع گرسنگی کمک می‌کنه.
‫بهش عادت می‌کنی... ‫ظرفِ چند سال.
‫نمی‌تونم... تو...
تو انتخاب می‌کنی این رو بخوری؟
‫جاوان‌ها جونشون رو ‫به اونا مدیون هستن.
‫وقتی زوها رفتن، ‫منبع غذامون رو از دست دادیم.
‫ریشه‌ی علف گرسنگی رو کم کرد، ‫ولی فقط یه مدت کوتاه.
‫جاوان‌ها نزدیک بود از گرسنگی بمیرن.
‫این رو نمی‌دونستم.
‫ما خیلی‌ها رو از دست دادیم.
‫دوست‌ها، فامیل‌ها،
‫خاله‌ها، عموها.
‫مامان و بابام.
‫من بزرگ‌ترین بچه بودم، پس...
‫وظیفه‌ی من بود که برای خواهرهام غذا پیدا کنم ‫تا از گرسنگی نمیرن.
‫البته نه که یه لحظه بابتش قدردان باشن.
‫فقط من رو یه خواهرِ بزرگ ‫زورگو و رو اعصاب می‌دونن.
‫ولی اگه من هواشون رو نداشته باشم،
‫کی این کارو می‌کنه؟
‫این بارِ سنگینی به نظر میاد.
‫آره.
‫خدا رو شکر که پیپلت‌ها رو پیدا کردم.
‫اونا واقعاً نجاتمون دادن.
‫تو چیکار کردی؟
‫من منبع غذای جدیدمون رو کشف کردم.
‫سال‌ها قبل بود.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، ‫اون اولین باری بود که یه پوکو دیدم.
‫اون‌موقع نمی‌دونستم اسمش چیه، ‫ولی یه پسر کوچولو بود
‫که نشونم داد چطور دونه‌های پیپلت رو باز کنم.
‫تو خسته به نظر میای.
‫فکر کنم وقتِ خوابه.
‫شب بخیر، آلی.
‫اوه و جاوان‌ها وارونه می‌خوابن.
‫شوخی کردم!
‫عه، آلی؟
‫آلی!
‫آبشارِ بزرگ!
‫نگاه کن! زو اونجاست!
‫بابا، من گشنمه.
‫می‌دونم. دم به دقیقه ‫بهم یادآوری می‌کنی.
‫چون گشنمه!
‫گرگ‌ها! اینجا لونه گرگه.
‫سلام، بچه‌ها!
‫اوه، خدا رو شکر. ‫قبلاً فرصت نکردم بهتون بگم، ولی...
‫آره، لونه گرگ. ‫آره، خیلی مهمه، لونه گرگ.
‫هیچ راه ورودی نیست.
‫من یه راه ورود سراغ دارم. نگران نباشید. ‫من حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫صبر کن ببینم. تو این کارو برامون می‌کنی؟
‫خب... شماها تنها دوست‌های من هستید.
‫و وقتی به حالتِ قبلی برگردید، ‫من دیگه دوستی نخواهم داشت، پس...
‫پس امیدوار بودم شاید بتونید...
‫برات یه غلاف بیاریم!
‫می‌تونی تبدیل به جاوان بشی.
‫یا یه پوکو. اونا بینیِ خفنی دارن.
‫اوه... یه پوکو...
‫وای! این عالی میشه!
‫ما برات یه غلاف میاریم، بوگل.
‫بهت قول میدم.
‫ممنون. خیلی خب، حالا عجله کنید. ‫وقتِ زیادی ندارید.
‫ولی صبر کن ببینم. چطور می‌خوای ‫حواس گرگ‌ها رو پرت کنی؟
‫من ناهارشون میشم.
‫اون ماهیِ خیلی بزرگیه.
‫از الان میگم سرش مالِ منه.
‫بابا، داره از دستت در میره!
‫غلاف‌ها! غلاف‌ها!
‫ولی فقط یه دونه‌ست.
‫نه، باید بیشتر باشه. ‫بوگل گفت کلی از اونا هست.
‫ببین، ما وقتِ زیادی نداریم. ‫من برش می‌دارم.
‫هی. وایسا، وایسا، وایسا. چرا؟
‫چون من دوباره جاوان میشم.
‫می‌تونیم باهم پرواز کنیم ‫و یکی دیگه پیدا کنیم.
‫چیه؟ بهم اعتماد نداری؟
‫واقعاً به من اعتماد نداری؟
‫آخ.
‫باشه. خب، جامعه‌ی من روی من حساب می‌کنه.
‫اوه و مالِ من اینطور نیست؟
‫اوه، بیخیال. شرایط ما به هیچ وجه ‫مثل هم نیست.
‫ببین، محض اطلاعت باید بگم،
‫وظیفه‌ی منه که مطمئن شم ‫جاوان‌ها واسه زمستون چاق شن.
‫چاق شن؟
‫آره و پیپلت‌هامون داره ته می‌کشه.
‫پیپلت‌های شما؟
‫- آره. ‫- منظورت همون‌هاست که از من گرفتی؟
‫چی؟ من هیچوقت چیزی از تو نگرفتم.
‫واقعاً یادت نمیاد، نه؟
‫چی رو یادم بیاد؟ ‫آلی، از چی حرف می‌زنی؟
‫پوکو کوچولویی که بهت یاد داد ‫چطور پیپلت‌ها رو باز کنی؟
‫اون من بودم.
‫شما همه چی رو خوردید، ‫ما رو به زیر زمین فراری دادید،
‫و حالا ما از پس‌مونده‌های شما تغذیه می‌کنیم.
‫بابام بهم گفته بود که ‫نباید به غریبه‌ها اعتماد کنم،
‫ولی به حرفش گوش نکردم. ‫هیچوقت حرف گوش نمیدم!
‫و همش تقصیرِ منه
‫چون من خیلی زودباور و ساده‌لوح و هالو بودم!
‫ما این زمستون زنده نمی‌مونیم. ‫می‌فهمی؟
‫قراره از گشنگی بمیریم.
‫من...
‫همش تقصیرِ منه.
‫می‌دونی...
‫پدرِ خودم...
‫اون حتی توی چشم‌هام نگاه نمی‌کنه.
‫و همش به خاطر اینه که به تو اعتماد کردم.
‫- بوگل! ‫- بوگل!
‫- کمک، بوگل! ‫- بوگل! کمک!
‫بوگل! بوگل!
‫کمک!
‫آلی؟!
‫و هیچکس؟
‫شما بوگل شدید؟ چه اتفاقی افتاد؟
‫عه، فقط یه غلاف بود،
‫و ما قبل از این که بهش دست بزنیم ‫گفتیم: «بوگل».
‫و حالا که بهش فکر می‌کنم من قبل از دست زدن ‫به اون یکی غلاف گفتم: «پوکو».
‫حتماً غلاف‌ها اینجوری کار می‌کنن.
‫تبدیل به هرچی که میگی میشی.
‫عالیه. آره، عالیه. این کمکمون می‌کنه
‫وقتی توی زمان به عقب برگردیم ‫و از نو این کارها رو بکنیم کمکم.
‫آیوی، ما ماهی هستیم.
‫به لطفِ تو من از برگشتن به خونه ‫و نجات دادنِ دهکده‌ام دورتر شدم.
‫- آلی، گوش کن... ‫- ببین، ببین.
‫تو یه جاوانی.
‫من یه پوکوام.
‫همیشه قرار بوده از هم جدا باشیم.
‫اینجا باهم خداحافظی می‌کنیم.
‫پس...
‫خداحافظ، آلی! ‫دلم برات تنگ میشه!
‫به عنوان بوگل زندگیِ خوبی داشته باشی!
‫پس من جریان غلاف‌های دیگه رو به آیوی میگم.
‫یه عالمه از اونا هست!
‫خدانگهدار، آلی!
‫همیشه به یادت می‌مونم!
‫هی، قصد فضولی ندارم،
‫ولی انگار شما دوتا زیاد خوب ‫باهم کنار نمیاید.
‫آره. همینه که هست.
‫این غلاف‌ها، می‌دونی،
‫اونا بالای آبشار سنگ‌های ترسناک هستن.
‫حتی می‌ترسم اسمش رو بلند بگم.
‫ترسناک‌ترین جای دره‌ست.
‫پس باید باهم همکاری کنیم ‫تا به اونجا برسیم،
‫پس شما دوتا باید سریع ‫باهم آشتی کنید، خب؟
‫خیلی خب. یه راز کوچیک به شما دوتا میگم.
‫تو من رو می‌بینی و احتمالاً فکر می‌کنی: ‫«وای، بوگل همه چی داره.»
‫مغز، قیافه، جذبه، مغز.
‫ولی حقیقتش اینه که
‫بوگل همه چی رو نداره.
‫من تمام عمرم توی این دریاچه چرخیدم ‫در حالی که می‌دونستم یه چیزی کمه.
‫بعدش فهمیدم چی بود.
‫من تک و تنها بودم.
‫و می‌تونم بهت بگم، ‫وقتی مدت‌ها تنها باشی...
‫ذهنت به جاهای خیلی تیره و تاریکی میره.
‫منظورم اینه که
‫باعث میشه واقعاً درک کنی ‫چرا ما به همدیگه نیاز داریم.
‫آلی.
‫من...
‫وقتی بچه بودیم، ‫تو اولین پوکویی بودی که دیدم.
‫خواهرهام روزها بود ‫که غذا نخورده بودن.
‫و من می‌ترسیدم.
‫ولی یه چیزی در موردت ‫باعث شد بهت اعتماد کنم.
‫تو باهام مهربون بودی.
‫بهم یاد دادی چطور پیپلت‌ها رو بخورم.
‫و بعدش رفتی.
‫هیچوقت نفهمیدم کجا رفتی.
‫ولی... هیچوقت فراموشت نکردم.
‫و آلی...
‫هیچوقت نمی‌دونستم چقدر اذیتت کردم.
‫من خیلی خیلی متأسفم.
‫ببینید!
‫رسیدیم!
‫آبشار سنگ‌های ترسناک.
‫غلاف! یه عالمه غلاف!
‫من میرم سراغش! ‫میرم سراغش!
‫آره، قبلاً امتحانش کردم.
‫آبشار واسه یه بوگل تنها زیادی قدرتمنده،
‫ولی واسه سه تا بوگل نه.
‫مگاماهی تشکیل بدید!
‫- مگاماهی؟ ‫- مگاماهی. درسته.
‫باله‌هامون رو چفت می‌کنیم ‫و باهم شنا می‌کنیم. مگاماهی!
‫یکپارچه شنا کنید!
‫- یوهو! ‫- خیلی خب. یکی تموم شد. دوتا دیگه مونده.
‫ایول!
‫چی می‌بینم؟ این چیه؟
‫ماهی؟
‫- ماهی؟ ‫- ماهی.
‫ماهی؟
‫اونا چی هستن؟
‫اونا؟ اونا سنگ‌های ترسناک هستن.
‫ماهی!
‫دوباره مگاماهی تشکیل بدید!
‫چیزی نمونده!
‫خیلی خب، حالا چیکار کنیم؟ ‫یالا، کسی ایده‌ای نداره؟
‫وای، بابا!
‫الان فرصت داریم.
‫منتظر چی هستی؟ بیا بریم!
‫توله‌گرگ! دُمم رو بگیرید!
‫- یوهو! ‫- ایول!
‫موفق شدیم. ‫اصلاً چطور اون کارها رو کردی؟
‫من؟ تو حرکاتِ خیلی خفنی زدی.
‫استعداد ذاتی داری.
‫این صدا رو می‌شنوید؟
‫زوها.
‫صدای اوناست.
‫این چطوره؟ همه باهم، ‫با شماره سه.
‫- یک، دو، سه! ‫- یک، دو سه!
‫- پوکو! ‫- جاوان!
‫- آره! ممنون! ‫- آره! من برگشتم!
‫من برگشتم، عزیزم!
‫هی، بچه‌ها!
‫هی، بوگل. تو تبدیل به چی میشی؟
‫الان سعی داشتم تصمیم بگیرم.
‫یه پوکو، یه جاوان، یه خارپشتِ کاجی یا...
‫یا، صبر کن. می‌دونم.
‫شاید بتونم تبدیل شم به...
‫گرگِ آتشین!
‫بوگل؟
‫هیچوقت بوگلی در کار نبود.
‫همیشه فقط و فقط...
‫من بودم.
‫افسانه.
‫تو همون گرگی... تو دره رو نابود کردی.
‫تو سد رو ساختی. ‫تو زوها رو فراری دادی.
‫آره، آره و آره.
‫کارم خوبه. چی می‌تونم بگم؟
‫ولی چرا؟ تو همه چی رو خراب کردی.
‫اینجا صلح و آرامش برقرار بود ‫و تو نابودش کردی.
‫- تو کلی درد به وجود آوردی. ‫- پس درد من چی؟
‫من ضعیف‌ترین گرگِ گله‌ام بودم،
‫برای همین گله‌ام من رو طرد کردن که بمیرم،
‫و هیچکدوم از حیواناتِ دیگه ‫نمی‌خواستن من دور و برشون باشم.
‫برای همین به خودم قول دادم ‫که یه روز دره رو می‌سوزونم
‫و کسایی که زنده موندن ‫به من تعظیم می‌کنن.
‫من به اینجا حکومت می‌کردم
‫تا این که اون هیولاهای درختی ‫یه غلافِ آخر فرستادن
‫و من رو توی اون بدنِ ماهی زشت گیر انداختن.
‫غلاف‌ها.
‫من مدت‌ها منتظر بودم که یکی از راه برسه.
‫یه احمقِ هالو و زود باور مثل تو!
‫«اوه، آلی، این کارو برام می‌کنی؟ وای.»
‫«تو بهترین دوستمی.»
‫اصلاً به هیچکدوم از اینا فکر کردی؟
‫فکر می‌کردی اون گله‌ی گرگ‌های درختی فسقلی ‫گرگ‌های آتشین بودن؟
‫آیوی!
‫نه، نه، نه، نه! آیوی! آیوی!
‫«آیوی! آیوی!»
‫واسه چی گریه می‌کنی؟ ‫می‌خواستی از شرش خلاص شی، مگه نه؟
‫فکر می‌کنی اون دوستته؟
‫توی دره هیچ دوستی وجود نداره.
‫وقتشه که دوباره ترس به دره حاکم شه.
‫آلی.
‫اون در موردت اشتباه می‌کنه.
‫قلبت رو صاف و مهربون نگه دار.
‫نه، نه، نه، نه! آیوی! آیوی!
‫نه.
‫من برت می‌گردونم بالای صخره‌ی جاوان‌ها.
‫آیوی؟
‫کمکش کنید.
‫آیوی! آیوی!
‫آیوی کجاست؟
‫اوه، متأسفم، عزیزم.
‫اون... رفته.
‫آیوی...
‫نه.
‫خیلی متأسفم.
‫تو...
‫بهترین دوستی بودی...
‫که داشتم.
‫به‌به.
‫بازم از اون حرف‌های قشنگ در موردم بزن.
‫چطور ممکنه اینجا باشی اگه اون... ‫ولی اون گفت تو رفتی.
‫رفته بودم برات غذا بیارم.
‫حق با من بود، می‌دونی.
‫تو هنوز اون پوکو کوچولوی مهربونی.
‫آره، خب، اون پوکو کوچولوی مهربون...
‫به نظر میاد همیشه همه چی رو خراب می‌کنه.
‫بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫دالی!
‫هی، شماها شنیدید لونه‌ی برادرم چی شده؟ ‫آب بهش آسیب زده.
‫- نوه‌ام می‌تونه کمک کنه. ‫- واقعاً؟
‫اوه، آره. اون تعمیر کردن رو خوب بلده.
‫خراب کردن رو هم خوب بلده!
‫بال بزن یا شلپ! ‫بال بزن یا شلپ! بال بزن یا شلپ!
‫بال بزن یا شلپ!
‫آخ!
‫اون شلپ شد!
‫من خوبم.
‫می‌دونم این آسیبی رو که من و ما ‫به جامعه‌ات زدیم عوض نمی‌کنه.
‫و به خاطرش واقعاً معذرت می‌خوام.
‫می‌خوام بدونی،
‫همه‌ی کارهایی که می‌کنی ‫عاقبتِ بدی ندارن.
‫پدر و مادرهای همه‌ی اون جوجه‌ها ‫با پیپلت‌هایی نجات پیدا کردن
‫که تو بهم یاد دادی چطور بخورم.
‫اگه تو نبودی هیچکدوم از اونا اینجا نبودن.
‫ازت ممنونم.
‫اون خودشه! اون آلیه!
‫- اون خیلی نازه! ‫- چه دماغ بزرگی داره!
‫چرا انقدر پشمالوئه؟
‫چطور با این بال‌های کوچولو ‫تا این بالا پرواز کرده؟
‫من به عنوان پوکو نمی‌تونم پرواز کنم.
‫اون می‌تونه حرف بزنه! ‫اون می‌تونه حرف بزنه!
‫سلام، بچه سرگینی! ‫ما رو یادته؟
‫- ما تو رو سرگین‌مال کردیم. ‫- آره، یادمه.
‫ولی ممنون. شما نجاتم دادید.
‫نگاه! داره برف میاد!
‫- داره برف میاد! ‫- من عاشق برفم!
‫برف میاد! وای!
‫- داره برف میاد! ‫- آره! مدرسه تعطیله!
‫برف میاد!
‫این برف نیست.
‫گرگ آتشین.
‫آتیش داره به سرعت گسترش پیدا می‌کنه.
‫آسمون امن نیست. ‫همه رو ببرید تو لونه‌هاشون!
‫ما باید به دره کمک کنیم.
‫صبر کنید! همه وایسید!
‫ما باید کمک کنیم.
‫خیلی خطرناکه. ‫باید مراقب هم‌نوعان خودمون باشیم.
‫خیلی خب، همه گوش کنید!
‫خب، خواهر بزرگِ من شاید زورگو ‫و رو اعصاب و سلطه‌گرا باشه...
‫شاید حتی بعضی‌ها بگن ظالم...
‫صبر کن ببینم!
‫دارم حرف می‌زنم.
‫نه تنها می‌پره وسط حرفم، ‫بلکه زیادم حرف می‌زنه.
‫کاکُلش هم به طرز رو مُخی بزرگه.
‫اینا همه‌ی چیزهایی هستن که ‫همه روش توافق داریم. ولی...
‫اون همیشه خودش رو ‫برای مراقبت از ما به خطر انداخته.
‫و اگه اون نبود ما الان اینجا نبودیم.
‫اون فکر می‌کنه من این رو نمی‌دونم، ‫ولی می‌دونم.
‫ببینید، شاید همیشه حق با اون نباشه، ‫ولی قطعاً در این مورد حق داره.
‫دره به کمکِ ما نیاز داره.
‫وایولت راست میگه که آیوی حق داره.
‫همه‌ی این حیوانات! ‫اونا گیر افتادن!
‫خب، بیاید کمکشون کنیم. ‫می‌تونیم اونا رو به ساحل ببریم.
‫این ایده‌ی خیلی خوبیه، وایولت.
‫ما هم همین کارو می‌کنیم.
‫نزدیکم بمون!
‫چیزی نیست. ما اومدیم کمک کنیم.
‫عه...
‫جزیره‌ی پوکو. تنها جای امنیه که باقی مونده.
‫چطور اونا رو به اونجا ببریم؟
‫ممنون که پسرم رو نجات دادید.
‫باید چی بگی؟
‫ممنون!
‫ما می‌تونیم کمک کنیم.
‫همه سوار شید! ‫واسه یللی تللی وقت نداریم!
‫نگران نباشید! نترسید!
‫قهرمانِ من!
‫بیاید بریم!
‫- آلی؟ ‫- اون زنده‌ست؟
‫مامان! بابا! به کمکتون نیاز دارم!
‫آلی!
‫نه!
‫آیوی!
‫مواظب باش! ‫از اون پرنده‌ها دور شو!
‫بابا، گوش کن. این یه حمله نیست.
‫اینا حیواناتِ دره هستن.
‫اونا جای دیگه‌ای برای رفتن ندارن. ‫به کمکِ ما نیاز دارن بابا.
‫بابا.
‫اونا به کمکِ ما نیاز دارن.
‫کمکم کن اونا رو بیارم توی جزیره.
‫نمی‌تونیم این کارو بکنیم، آلی.
‫هیچوقت به چیزی جز پوکو اعتماد نکن. ‫تو این رو می‌دونی.
‫نه، بابا، افسانه. همش حقیقت داره.
‫زوها، گرگ آتشین، غلاف‌ها.
‫من از اون غلاف‌ها استفاده کردم ‫تا تبدیل به حیواناتِ دره بشم،
‫و یه چیزی یاد گرفتم.
‫ما باهم قوی‌تریم.
‫بابا، می‌دونم می‌ترسی.
‫ولی ما باید به هم اعتماد کنیم.
‫آلی!
‫ما وقتِ زیادی نداریم.
‫دنبالم بیا.
‫- نقشه چیه؟ ‫- گرگ آتشین خودش گفت.
‫زوها یه بار غلاف رو فرستادن ‫که گیرش بندازن.
‫شاید بتونیم دوباره انجامش بدیم.
‫از این کار مطمئنی؟
‫نُچ.
‫زو، اونجایی؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫آلی، عجله کن!
‫من فقط یه غلاف دیگه لازم دارم. ‫می‌تونی یه غلاف دیگه برام بفرستی؟
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. ‫دره به کمکت نیاز داره.
‫خواهش می‌کنم.
‫زو.
‫امکان نداره.
‫خیلی خب، آلی، از پسش برمیایم.
‫آلی؟
‫اون پسرِ ماست.
‫از اونا دور شو.
‫آلی، تو یه غلاف دیگه پیدا کردی.
‫اوه، متوجه شدی.
‫گرگ آتشین کوچولوی هالو.
‫ازت بیشتر خوشم می‌اومد وقتی یه...
‫بوگل بودی!
‫فکر کردی واسه همون تله‌ی مسخره آماده نمیشم؟
‫الان کی هالوئه؟
‫آلی، آلی، آلی...
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌تونی بپری تو آب ‫چون زیادی عمیقه،
‫و زوها غرق میشن.
‫مواظب باش، آلی!
‫فکر می‌کنی زو هستی؟
‫صلح و سازش رو به دره برمی‌گردونی.
‫تو فقط یه موش کوچولوی عصبانی هستی ‫که بیهوده واسه چیزی که مالِ توئه می‌جنگی.
‫فقط این دفعه به قیمتِ جونت تموم میشه.
‫الان اینجا دره‌ی منه.
‫چی؟
‫نه.
‫اینجا دره‌ی ماست.
‫نه.
‫نه، نه، نه. نه.
‫چیکار می‌کنی؟ بس کن.
‫باید بس کنی.
‫هی. بهم اعتماد کن.
‫نه!
‫آلی!
‫آلی! آلی!
‫تو زنده‌ای!
‫وای! فکر می‌کردم واسه همیشه رفتی!
‫کجا بودی... چطوری...
‫زوها. اونا پیدام کردن.
‫می‌دونی، اونا یه چیزهایی ‫به اسمِ غلاف‌های جادویی دارن.