W W W . M O V I E S H O . C O M ‫»ترجمه از زهرا ترابی«
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من... گم شدم.
‫اوه، عزیزم. ‫خب، این اصلا خوب نیست.
‫چجوری رسیدی اینجا؟
‫خب، سلام.
‫به کی سلام میدی؟
‫به کیک سلام میدم.
‫کدوم کیک؟
‫اون کیک. ‫به نظر خوشمزه میاد.
‫تماشاییه. یعنی خیلی خوبه.
‫من کیکی نمی‌بینم.
‫اون... اون...
‫اون یه درخته.
‫درخت قشنگیه. ‫ یه کم هم شبیه کیک بود.
‫خب... آره. کیکی نیست. ‫تو هم گم شدی.
‫آره.
‫یه موش کور پیر یه بار بهم گفت،
‫«وقتی گم شدی، رودخونه رو دنبال کن، ‫اینجوری می‌رسی به خونه.»
‫ولی رودخونه‌ای نمی‌بینم.
‫شاید اگه بری روی اون شاخه ‫بتونی ببینی.
‫و اگه احیاناً اون بالا کیکی دیدی...
‫خیلی متاسفم.
‫اوه، نه. من متاسفم.
‫حالت خوبه؟
‫کاملا تقصیر من بود.
‫من خیلی متاسفم.
‫خب، نه. ممنون. ‫راستش یه کم گرمم شده بود.
‫چی می‌بینی؟
‫هیچیِ هیچی.
‫وقتی بزرگ شدی می‌خوای چی بشی؟
‫مهربون.
‫هیچ چیز نمی‌تونه مهربونی رو شکست بده.
‫بالاتر از همه چیزه.
‫اونقدر زیبایی هست ‫که باید ازشون مراقبت کنیم.
‫آره. خیلی زیاد.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید. آره، خوبِ خوبم.
‫نه، با خودم گفتم باید شروع کنیم ‫و دنبال رودخونه بگردیم.
‫وای خدای من. چه تپه‌ایه.
‫بهتر شد؟
‫خب، نمی‌خوام زیاد تو زحمت بیفتی.
‫- اشکالی نداره. ‫- خب، ممنونم.
‫اونجا چیه؟
‫حیات‌وحشه.
‫ازش نترس.
‫نگاه کن. یه رودخونه می‌بینم.
‫وایسا ببینم. چی گفتی؟
‫گفتم ازش نترس، ‫نگفتم که مستقیم برو سمتش.
‫خب، ای بابا.
‫ضرب‌المثل موردعلاقه داری؟
‫آره.
‫چیه؟
‫اگه واسه اولین بار موفق نشدی، ‫یه کم کیک بخور.
‫که اینطور. ‫تأثیری داره؟
‫همیشه.
‫موش کور پیر گفته بود ‫از کدوم طرف باید بریم؟
‫این رو ازش نپرسیدم.
‫عجیب نیست؟ ‫ما فقط می‌تونیم بیرون خودمون رو ببینیم،
‫ولی تقریبا همه چیز توی درونمون رخ میده.
‫اونجا چیزی هست؟
‫داره تاریک میشه.
‫باید...
‫فکر خوبیه.
‫فردا می‌تونیم شروع کنیم.
‫اون چی بود؟
‫تصور کن اگه کمتر می‌ترسیدیم، ‫چجوری بودیم.
‫بیشتر موش کورهای پیری که می‌شناسم
‫آرزو می‌کنن کاش کمتر به ‫ترس‌هاشون....
‫و بیشتر به آرزوهاشون گوش می‌کردن.
‫تو چه آرزویی داری؟
‫خونه.
‫چه شکلیه؟
‫نمی‌دونم. من... مطمئن نیستم.
‫ولی می‌دونم که به یه خونه نیاز دارم.
‫اوه خدای من. ‫به نظر میاد گرسنه‌ست.
‫آره هست.
‫چیزی نیست. روباه رفت.
‫اون چی بود؟
‫مطمئن نیستم.
‫به نظرت کسی آسیب دیده؟
‫شاید.
‫بریم و ببینیم؟
‫فکر خوبیه. ‫من این تو می‌مونم تا تو گرم بمونی.
‫باشه. ممنون.
‫روباهه.
‫توی تله افتاده.
‫اوه، عزیزم.
‫لطفا، مراقب باش.
‫من نمی‌ترسم. ‫من نمی‌ترسم. من نمی‌ترسم.
‫اگه توی این تله گیر نیفتاده بودم،
‫می‌کشتمت.
‫اگه توی این تله بمونی،
‫می‌میری.
‫کارت عالی بود.
‫یکی از آزادی‌های خوبمون اینه که ‫چجوری به اوضاع واکنش نشون میدیم.
‫چه صبح دلپذیریه.
‫باید بریم...
‫وای. داری قِل می‌خوری.
‫مثل یه گلوله برفی شدی. ‫نه یه گلوله‌ی موش کوری.
‫یه موش کور برفی. ‫وایسا قِل نخور.
‫خدای من.
‫وای خدا، نه. ‫رودخونه. مراقب باش!
‫دستم رو بگیر.
‫وای، نه. روباه.
‫نه! نه! نه!
‫نه.
‫ممنون.
‫روباه برگشته. ‫به نظرت همراهمون میاد؟
‫امیدوارم بیاد.
‫شاید اون هم گم شده.
‫خب، به نظرم همه یه ‫وقتایی حس می‌کنن گم شدن.
‫می‌دونم که من هم اینجوری‌ام.
‫من می‌دونم خونه چه شکلیه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫دیوار داره، سقف داره، بالای در ‫زنگوله داره و توی همه‌ی پنجره‌هاش کیک هست.
‫فکر کنم اون کیک فروشیه.
‫اون یه جور خونه حساب نمیشه؟
‫نمیشه که توی کیک فروشی زندگی کرد.
‫خب، آخه چرا نمیشه؟
‫به نظر من خونه یه جاییه که گرمه...
‫و مهربونی و نور داره.
‫سلام.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫به نظر میاد همینطوره.
‫گم شدی؟
‫نه.
‫ما گم شدیم، ولی یه نقشه داریم.
‫برف روی درخت‌ها ‫واقعا شبیه خامه و کرم هستن.
‫همش فکر کیک و شیرینی‌ای.
‫تلف کردن وقت با دوست‌ها ‫همچین بد هم نیست‌ها نه؟
‫نه.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫نگاهش کن.
‫من خیلی کوچولوام.
‫آره، ولی تفاوت بزرگی ایجاد می‌کنی.
‫خب، چیکار می‌کنیم؟
‫خب، ما تو جستجوی کیک هستیم.
‫جدی الان هستی؟
‫نه، نه بابا. ما رودخونه رو ‫دنبال می‌کنیم تا یه خونه پیدا کنیم.
‫چقدر دوره؟
‫نمی‌دونیم.
‫خب، پس بریم.
‫چقدر سریع می‌تونی بدویی؟
‫خب، نمیگم که ذاتاً ورزشکار بودم،
‫ولی یه بار توی مسابقه‌ی حفاری برنده شدم.
‫با تو نبودم.
‫که اینطور. خب، من... ‫وای خدای من.
‫افتادی.
‫ولی هوات رو دارم.
‫ ببخشید.
‫یه تصادف بود.
‫تقصیر منه. من میرم.
‫اوه خدایا. ببخشید. ببخشید.
‫نه. اشک‌ها به یه دلیلی می‌ریزن.
‫اونا قدرت تو هستن نه ضعفت.
‫فکر کنم شما بیشتر از خودم ‫به من ایمان دارین.
‫تو هم به این درک می‌رسی.
‫زندگی سخته...
‫ولی دوست‌داشتنی هستی.
‫ببینین. چراغ‌ها رو.
‫به نظر میاد یه خونه‌ست.
‫آره، هست، درسته؟
‫روباه اصلا حرف نمی‌زنه.
‫نه ولی خیلی خوبه که باهامونه.
‫صادقانه بگم...
‫همش حس می‌کنم...
‫چیز جالبی برای گفتن ندارم.
‫صادق بودن همیشه جالبه.
‫شجاعانه‌ترین چیزی که تا حالا گفتی چی بود؟
‫«کمک.»
‫کمک خواستن، تسلیم نشدنه.
‫رد کردنِ تسلیم شدنه.
‫گاهی اوقات دلم می‌خواد بگم، ‫«دوستتون دارم.»
‫ولی واسم سخته.
‫جدی؟
‫آره، واسه همین یه همچین چیزی میگم، ‫«خوشحالم که همه‌مون اینجاییم.»
‫باشه.
‫خوشحالم که همه‌مون اینجاییم.
‫ما هم خیلی خوشحالیم که اینجاییم.
‫چیکار کنیم؟ ‫به نظر خوب نمیاد.
‫ای بابا، این رو دوست ندارم.
‫وقتی چیزهای بزرگ ‫از کنترل خارج میشن،
‫روی چیزهایی که درست جلو روت ‫هستن و دوستشون داری تمرکز کن.
‫خوشم اومد.
‫طوفان می‌گذره.
‫وای، نه. چراغ‌ها کجان؟ ‫دیگه نمی‌تونم ببینمشون.
‫احساس می‌کنم کلی راه داریم که بریم.
‫می‌دونم. ولی ببین چقدر راه اومدیم.
‫فقط فکر نمیکنم بتونم این کار رو بکنم.
‫هیچوقت یه خونه پیدا نمی‌کنم.
‫می‌دونی،
‫گاهی اوقات ذهنت گولت می‌زنه.
‫می‌تونه بهت بگه که خوب نیستی ‫که این خیلی ناامیدکننده‌ست.
‫ولی من این رو فهمیدم...
‫تو دوست‌داشتنی و مهم هستی،
‫و چیزایی رو به این دنیا آوردی ‫که هیچکس نمی‌تونه بیاره.
‫پس ادامه بده.
‫حالت خوبه؟
‫یه چیزی هست که بهتون نگفتم.
‫چی؟
‫من می‌تونم پرواز کنم.
‫می‌تونی پرواز کنی؟
‫آره ولی دیگه این کار رو نکردم ‫چون بقیه‌ی اسب‌ها بهم حسودی می‌کردن.
‫خب، ما دوستت داریم، ‫چه بتونی پرواز کنی چه نتونی.
‫بیا کنار ما.
‫فکر کنم بهتره اینجا بمونم. ممنون.
‫لطفا.
‫ببین. اونجاست.
‫پیداش کردی.
‫شبیه یه خونه‌ست، مگه نه؟
‫خب... بالاخره رسیدیم.
‫آره.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫همیشه یادت باشه...
‫تو کافی هستی.
‫درست همونطوری که هستی.
‫خوشحالم که همه‌مون اینجاییم.
‫من هم خیلی خوشحالم که اینجایین.
‫خداحافظ.
‫واقعا دلم براتون تنگ میشه.
‫نه.
‫خونه همیشه یه جا نیست، درسته؟
‫خب، این هم گرمه.
‫و خیلی هم مهربونه.
‫ستاره‌ها رو ببینین.
‫خب، شما همه چیز رو درباره‌ی من می‌دونین؟
‫آره.
‫و باز هم دوستم دارین؟
‫ما حتی بیشتر از قبل دوستت داریم.
‫واسه همینه که اینجاییم، مگه نه؟
‫واسه کیک؟
‫واسه دوست داشتن.
‫و دوست داشته شدن.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫»ترجمه از زهرا ترابی«