شما هم تنها سفر می کنید؟
داشتم به دیدن پسرم می رفتم.
او اسپانیا را دوست دارد اما می خواهد به آلمان نقل مکان کند.
می گوید آنجا کار بیشتر است.
من خیلی مطمئن نیستم.
آلمان را می شناسید؟
فقط کمی.
هرگز آنجا زندگی نکرده ام.
و شما اسپانیا را دوست دارید؟
مثل هر جای دیگه‌ست.
اگه اینو بهت نشون بدم و بگم:
«نقشه جهان برگهاوس، سال ۱۸۷۱،
طراحی شده برای نمایش مسیرهای تجاری
در خشکی، دریا و هوا»،
نظرت چیه؟ چی میگی؟
در مقایسه با شگفتی‌هایی که با تکنولوژی امروزی می‌تونیم انجام بدیم، هیچه.
جی‌آی‌اس، نقشه‌های مشارکتی...
من سیستم‌های مدرن رو زیر سوال نمی‌برم،
اما نقشه‌های کاغذی یه ارزش خاص دارن،
خیلی چیزها رو در مورد زمانی که کشیده شدن، نشون میدن.
همچنین چیزهای زیادی دارن
که با سیستم‌های دیجیتال از دست رفته.
مثلا چی؟
مثلا مقیاس، اگه بخوایم مثال بزنیم.
و گاهی شمال.
بهترین راه برای شناختن سیاره رو می‌دونی چیه؟
با کشیدن اون.
در سن شما، من نصف دنیا رو کشیده بودم.
مگه بهتر نیست که حضوری اکتشافش کنیم؟
دنیا خیلی بزرگه، خیلی پیچیده است،
خیلی آشفته است.
ولی وقتی آن را می کشی،
همه چیز سر جای خودش قرار می گیرد.
سلام، خودم هستم.
وقتی بیدار شدم، آنجا نبودی.
می دانم احمقانه به نظر می رسد، اما کمی...
نگرانم.
با من تماس بگیر، باشه؟
فقط تا بدانم حالت خوب است.
داشتم فکر می‌کردم برای شام
فرناندو!
بعداً خونه می‌بینمت.
شام دانشکده جمعه است.
-جمعه؟ -آره. میای، نه؟
-شاید... -فرناندو...
میلنا؟
بله، سه سال پیش همدیگه رو دیدیم
این گواهی ازدواج ماست.
میلنا "مارینوویک".
مارینوویچ.
بله.
با خانواده‌اش تماس گرفتید؟
نه، هیچ تماسی ندارم.
خانواده‌اش در صربستان هستند؟
حدس می‌زنم.
می‌دانید کجا؟
نه.
و آخرین آدرسش قبل از اومدن به اسپانیا؟
نمی‌دونم.
اون توی بلگراد به دنیا اومده بود،
ولی پدرش منتقل شد و اونا جابجا شدن.
بعد از جنگ، اون چند بار جابجا شد.
ولی نمی‌دونم کجا.
شما نمی‌دونید.
اون دوست نداره دربارهٔ صربستان حرف بزنه و منم نمی‌پُرسم.
من ندیدمش.
عصبانی‌ام. هیچ نیروی کاری ندارم.
من اینجا تنهای تنهایم و دارم دیوانه‌وار کار می‌کنم.
چیزی نگفت؟ اگه به هر دلیلی مجبور بود بره...
هیچی! حتی جواب تلفنش رو هم نمیده.
اگه با بهونه برگشت، دیگه برام مهم نیست.
دو هفته‌ست که نیومده.
دو هفته؟
من تمام هفته ندیدمش.
هنوز بلیت بخت‌آزماییش رو دارم.
قرعه‌کشیش انجام شده. برنده نشد.
همه چیز مرتبه؟
نمی‌دونم.
یه لیوان نوشیدنی؟
زیتون؟
از کی تا حالا میلنا تو لاتاری شرکت می‌کنه؟
مطلع شدیم همسرتون از کشور خارج شده.
کجاست؟
خواهش می‌کنم...
از مرز رد شده و رفته صربستان.
حالا چی میشه؟
برای ادامه جستجو، به حکم جلب بین‌المللی نیاز داریم.
اما ما موجه‌اش نمی‌دونیم.
به نظر می‌رسه که با پای خودش رفته.
نمی‌تونید آدرسش رو پیدا کنید؟
شماره تماسی چیزی؟
ما نمی‌تونیم این تحقیقات رو انجام بدیم، چه برسه به اینکه جزئیاتش رو در اختیار بذاریم.
تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که وارد کشور شده.
ولی منطقی نیست...
بدون اینکه چیزی بگه... حتی زنگ هم نزده.
نمی‌فهمم.
ببینید، این اتفاق بیشتر از اونی که فکر می‌کنید رایجه.
ما پرونده‌های زیادی مثل این داریم.
میان اسپانیا دنبال یه زندگی بهتر،
برای اقامت ازدواج می‌کنن،
سعی می‌کنن سازگار بشن، ولی نمی‌تونن و آخرش میرن.
-بعضی وقتا پول هم می‌گیرن. -اون پولی نگرفته.
-نمی‌گم عشق هم وجود نداره. -عشق هم؟
مرد خوبی به نظر میای.
ولی گاهی این کافی نیست.
تو خبر نداری.
حق با شماست.
ولی این من نیستم که دارم حرف می‌زنم،
آمار و ارقامه.
تو این مدت...
مرزهای بین کشورها
بر اساس...
بر اساس معیارهایی بنا شدن...
معیارهایی که ربطی به جغرافیا نداشت.
ببخشید، متوجه نشدم
در مورد مرزهای اولیه چی گفتید.
متوجه نشدی؟
چی رو بفهمم؟
هر چی.
من هیچی نمی‌فهمم.
کلاس تمومه.
الو؟
فرناندو، همه‌ی ما سر شام دانشکده هستیم.
نمیای؟
نه، ببخشید، نمیتونم بیام.
میلنا حالش خوب نیست، می‌خوایم خونه بمونیم.
حیف شد.
دفعه بعد. امیدوارم حالش بهتر بشه.
ممنون. آره، دفعه بعد.
خداحافظ.
دارم می‌بندم.
چرا دنبالش نمی‌ری توی صربستان؟
نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم.
تا حالا صربستان نرفتی؟
میلنا هیچ‌وقت نخواست که بریم.
شاید سفارت بتونه کمک کنه.
دنبال کسی که نمی‌خواد پیداش کنه، نمی‌گردم.
دسر شما،
نوش جان.
ممنون.
اول ماه مه؟
ممنون.
خوشتون اومد؟
بله.
منوی توریستی ما
می‌تونم پورت،
نمی‌دونم.
بستگی داره چیزی قوی‌تر بخوای یا ضعیف‌تر.
یه باگاسِیرا براش بیار.
و یکی هم برای من، لطفا.
باشه.
ممنون.
باگاسِیرا همین‌جا توی شهر درست می‌شه، خوبه.
تو تعطیلات؟
آره، فکر کنم.
هیچ‌وقت کسی خارج از فصل نمیاد ولی بهترین زمانه.
تنها هتل باز، خوش شانسی.
آره.
مانوئل.
فرناندو.
بفرمایید.
-ممنون. -خواهش می‌کنم.
فردا آخرین روزمه اینجا.
کار زیاد نیست همونطور که می‌بینی.
اونا همین الانم آدم دارن برای فصل شلوغی.
مدت زیادیه که تو پرتغال کار می‌کنی؟
من تو پرتغال به دنیا اومدم.
ولی همیشه تو اکسترمادورا زندگی کردم.
پدر و مادرم اسپانیایی بودن.
تو چند سال اخیر، هر وقت تونستم،
اومدم اینجا کار کنم تو پرتغال.
کارهای کوچیک، هر چی پیش بیاد.
اینجا رو دوست دارم.
زیاد می‌مونی؟
نمی‌دونم.
بهترین راه سفر کردنه.
ممنون.
الان برمی‌گردی اکسترمادورا؟
نه، به مرکز پرتغال، یه دهکده کوچیک.
اونجا کار می‌کنم.
من دوست دارم جابه‌جا بشم.
فرقی نمی‌کنه کجا زندگی کنم.
من خانواده ندارم، لازم نیست به کسی جواب بدم.
تو خانواده داری؟ بچه؟ پدر و مادر؟
نه.
پس متوجه می‌شی.
ببین
اینجا همونجاست.
یه جای آروم، از یه دوران دیگه.
آدم اینجا دنیا رو فراموش می‌کنه.
وقتی دیدمش، گفتم: «مانوئل، این شانس توئه.»
اینجا رو یه زنی اداره می‌کنه، هنوز ندیدمش.
یه باغبان داشتن
که از درختای میوه و اینا مواظبت کنه،
ولی اون رفت.
-همیشه باغبان بودی؟ -آره.
تمام عمرم.
- گیاه دوست داری؟ - خیلی.
من فقط همونایی رو دارم که خونه روی بالکنمه.
توی شهر سخته.
ساندویچ؟
باغ‌های پرتغال، مثل باغ‌های سبزیجات،
معمولاً درخت میوه هم دارن:
لیمو، پرتقال،
آلو...
زیتون هم هست.
تاک
نگهداریشون راحته، ولی باید چشم خوبی داشته باشی
چون همه شون نیازهای یکسانی ندارن.
درختای آلو از باد خوششون نمیاد.
باید آخر زمستون هرسشون کنی
اگه خطر یخبندان نباشه.
در عوض، درختای نارنج و لیمو
بهتره اوایل بهار هرس بشن.
گیاهان خیلی قدردانن.
فقط کافیه نگاهشون کنی و ببینی چی لازم دارن.
مثل آدم‌ها.
ولی گیاه ها رو راحت تر میشه فهمید.
این که حتماً.
فردا، برای جشن گرفتن آخرین روزم اینجا،
تو رو می برم یه جای جالب.
-واقعا؟ -آره.
مگه اینکه برنامه ی دیگه ای داشته باشی.
اینجا؟
پاشو مانوئل، قهوه‌ات داره سرد میشه.
مانوئل.
ممنونم.
باغ بادام سفید
سلام.
کمکی از دستم برمیاد؟
سلام، من برای کار باغبانی اومدم.
باغبان؟
یه لحظه صبر کنید، آمالیا رو صدا کنم.
آمالیا!
- آمالیا! - جانم؟
باغبان جدید اومده.
سلام. مانوئل هستی؟
خیلی خوبه که بالاخره یکی اومده که توی باغ کمکم کنه.
سلام، من آمالیا هستم. خوش اومدید.
فکر کنم با شرایطی که براتون فرستادم موافقید:
اقامتگاه و دوره آزمایشی ۱۵ روزه.
شما باید از باغ، باغ میوه،
و همچنین کارهای جزئی تعمیراتی خونه رو انجام بدید.
بله، مشکلی نیست.
اوه، فکر کردم اصالتاً اهل پرتغال هستید،
اما می‌بینم که اشتباه بود.
مشکلی هست؟
نه، اصلاً.
من باید همین الان یه مشتری رو ببینم، اما ریتا همه چیز رو توضیح میده.
همه چیز رو به مانوئل توضیح بده.
من میام پایین، اون‌ها برای پرتقال‌ها میان.
-مگه قرار نبود فردا بیان؟ -زود اومدن.
آها! مانوئل!
فقط یه چیز:
به این رزها دست نزن.
خودم ازشون مراقبت می‌کنم.
بریم؟
بله.
از اونجا.
شما همین‌جا می‌مونید.
کلید داخل هست.
اگه چیزی لازم داشتید،
حوله، ملافه،
یا هر چیز دیگه، بهم بگید.
معمولاً خونه هستم.
باید برم؟
آره، همونجا بذارش.
باغ میوه اون طرفه.
درختای میوه مختلفی داره.
درختای زیتون این پایین هستن.
و اینم تاکستانه.
اینم انباریه.
هر چی لازم داشته باشی توشه.
بیل، لباس...
برنامه آبیاری هم اینه.
چه وقت آب بدیم.
و کارهای اصلی دیگه.
فقط طبق برنامه پیش برو و همین.
همه چیز اینجاست.
باشه؟
یه گشتی بزن اگه دوست داری تا با همه چی آشنا بشی.
-من؟ -آره.
تو از فردا شروع می‌کنی.
-فردا؟ -فردا.
-باشه. -باشه؟
باشه.
خداحافظ.
خداحافظ... ممنون.
-سلام. -سلام.
یه لیوان نوشیدنی...
و یه کیک ماهی، لطفا.
الان میارم.
شما اهل این اطراف نیستی.
ببخشید؟
از همین اطراف.
نه، تازه رسیدم.
من باغبان جدید کوینتاس آموندوئیرس هستم.
باغبان جدید.
باغِ آمالیا.
درسته. من مانوئل هستم.
کامیلو هستم، خوشبختم. خوش آمدید.
ممنونم.
باغ آمالیا خیلی زیباست.
بله، همینطوره.
مال مادربزرگش بود.
آمالیا یه روزی اینجا سر رسید،
خیلی جوان، تنها...
از لیسبون آمده بود.
با فرهنگ بود، تحصیل‌کرده بود.
مادربزرگش خیلی پیر بود
و آمالیا شروع کرد به رسیدگی به اینجا.
توی لیسبون زندگی می‌کرد؟
لیسبون، اروپا، نمی‌دانیم...
آمالیا، حالت خوبه؟
سلام.
کمکی لازم داری؟
باشه.
بیا، به من تکیه کن.
روی شونه‌م.
همینطوره.
- زخمی شدی؟ جایی‌ت درد می‌کنه؟ -نه.
بسیار خب.
بریم.
آروم.
آروم باش.
هنوز داری کار می‌کنی؟
نه، نه.
مراقب باش.
خودم از اینجا می‌تونم انجامش بدم، ممنون.
بیا تو.
رزماری آوردم.
همونجا بذارش. ممنون، مانوئل.
دارم قهوه درست می‌کنم.
منتظر می‌مونم.
قبلاً تو اسپانیا زندگی می‌کردی؟
بله.
صبح بخیر، مانوئل.
همه چی مرتبه؟
صبح بخیر. بله، خوبم.
من یک بار رفتم اسپانیا. دوست دارم برگردم و بیشتر ببینم.
اونجا چیکار می‌کردی؟
چیز جالبی نبود.
خانواده‌ای تو اسپانیا داری؟
نه.
چرا اومدی اینجا؟
نمی‌دونم...
پرتغال جای خوبیه...
اسپانیا چی؟ اونجا خوب نیست؟
نه، اسپانیا هم خوبه.
نمی‌دونم.
ریتا، مانوئل رو تنها بذار.
عسل رو کجا گذاشتی؟
سر جاش.
امروز بیرون نمی‌ری؟
نه، امروز خونه کار می‌کنم.
بفرمایید.
ممنون.
آمالیا حالش خوبه؟
حالش خوبه.
نگرانش نباش.
ماشینش رو دیشب پارک کردی؟
ماه پیش مجبور شدیم ببریمش
تعمیرگاه. این فقط یه خراش بود.
یه... چی؟
بله...
چیز مهمی نیست.
بیا، اینو امتحان کن.
خیلی خوشمزه است.
دیرم شده.
چطور شدم؟
-عالی. -جدی؟
-من امروز کنسرت دارم. -کنسرت؟
من توی یه گروه موسیقی آواز می‌خونم.
آمالیا خونه نیست؟ امروز ندیدمش.
نه، زود رفت. نمی‌دونم کی برمی‌گرده.
-آخر هفته خوبی داشته باشی. -شنبه می‌بینمت.
اون موقع کوینتا باشکوه بود.
صدها درخت بادام داشت.
تا شمال شهر.
درختان بادام سفید.
موقع شکوفه دادن خیره‌کننده بود.
هیچ چیز دیگه‌ای مثلش نبود.
تا اینکه یه آفت وحشتناک گرفت، درختان بادام قارچی شدن.
یه بیماری.
سعی کردن نجاتشون بدن، اما فایده‌ای نداشت.
مجبور شدن همه‌ی درخت‌ها رو قطع کنن.
همون سال، مادربزرگ آمالیا مُرد.
مدت کوتاهی بعد، آمالیا مجبور شد بفروشد
قسمتی از زمین درخت‌های بادام تا بقیه‌ی ملک را نجات دهد.
و این‌گونه شد.
ببخشید.
عصر بخیر.
مانوئل!
بیا پیش من بنشین.
عصر قشنگیه.
دوستش دارید؟
خونه، باغ...
خیلی دوستش دارم.
چند وقت پیش، اتفاق عجیبی همین اطراف افتاد.
یه پیرمرد پولدار، کلکسیونر هنری،
که تنها زندگی می‌کرد تو یه خونه بزرگ،
موقع بیرون اومدن از حموم لیز خورد،
سرش خورد به لبه وان،
و همین بود.
برهنه و مرده.
چند روز گذشت.
خانواده‌ی زیادی نداشت، کسی دلش برایش تنگ نشد.
یک شب،
دزدی به خانه‌اش زد دنبال یکی از نقاشی‌ها
و او را روی زمین پیدا کرد.
حتماً خیلی ترسیده،
ولی بلافاصله فهمید چه اتفاقی افتاده.
بعد، دزد
کمد مرد را باز کرد
یک دست کت و شلوار مرتب برداشت
او را لباس پوشاند
و روی صندلی راحتی در اتاق نشیمن نشاند.
بعد، تلفن را به پلیس زد و قبل از رسیدن آنها...
رفت،
در را باز گذاشت.
چیزی برنداشت.
واقعا؟
از مرده دزدی نمی‌کنند.
دوست شما بود؟
بله.
متاسفم.
نه، من مرد مرده رو نمی‌شناختم.
مرد خوبی بود.
تبعیدی.
در اسکاندیناوی باستان،
تبعیدی‌ها درهای خانه‌شان را با خودشان می‌بردند.
در را از قایقشان به دریا می‌انداختند،
صبر می‌کردند تا ببینند کجا به ساحل می‌رسد،
سپس به همان نقطه رفت
و آنجا لنگر انداختند.
انگار که تقدیر آنها را به آنجا کشانده بود.
اینگونه بود که ریکیاویک در قرن نهم تأسیس شد.
یکی می‌خواهی؟
-نه. -اینها خوب‌ها هستند.
-نه ممنون. -مطمئنی؟
-خداحافظ، مانوئل. -خداحافظ.
زیاد به خودت سختی نده.
جدی می‌گویی؟
فقط یه ایده‌ست.
اما تعجبی نداره که می‌خوام برگردم.
برادرم اونجا زندگی می‌کنه، من خانواده دارم.
البته کشور تو هرج و مرجه.
پرتغال که اینطور نیست؟
همه جا درگیری هست.
ولی با این حال...
- ریشه‌های تو هستن. - آره.
ریشه‌های ما هم هستن.
انگولا تو این اواخر خیلی تغییر کرده.
الان تشخیص نمیدیش.
برادرت کجا زندگی می‌کنه؟
توی شمال، خیلی دور از لوآندا نیست.
دو سال پیش اومد پرتغال دیدنم.
قانعش نکرد.
گاهی فکر می‌کنم چه اتفاقی می‌افتاد
اگه یه سال دیگه می‌موندیم.
هنوز به اون موقع فکر می‌کنی؟
گهگاه.
بعضی وقت‌ها...
تکه‌هایی از خاطرات به ذهنم برمی‌گردد.
برمی‌گردی؟
برای چی؟
چیزی برای ما اونجا نمونده.
یه چیزی دیدم.
یه سایه.
کسی نبود.
بازش بذار.
عصر خوبیه.
همه‌ی خونه‌های خوب یه روح دارن.
خیلی زود بود که دوباره بکاریمش.
متاسفم.
مانوئل واقعی چنین اشتباهی نمی‌کرد.
صبح بخیر!
صبح بخیر.
مانوئل، ممکنه با ریتا توی ون بری؟
یه سفارشی هست که باید بگیریم، سنگینه.
می‌تونی در راه برگشت کود بخری.
نرگس‌ها امسال یه کم به کمک احتیاج دارن.
ریتا بهت نشون میده که گلخونه آنتونیو کجاست،
برای هر چیزی که لازم داشته باشی از این به بعد.
- من میرونم. - با این شکم؟ مانوئل میرونه.
نذار اون رانندگی کنه، باشه؟
بریم.
اینجا بپیچ چپ.
وایسا. ایزابل اونجاست.
اینجا وایسا.
بیا، برگردیم خونه.
رودریگو!
- مانوئل، رودریگو رو ندیدی؟ - نه.
مدتیه. انباری چوب رو گشتی؟
اونجا نیست.
این پسر همیشه همینه. دیوونه‌م می‌کنه.
زیر درخت‌های نارنج رو نگاه کن.
رودریگو،
صدامو نشنیدی؟
بیا، پاشو.
همین بود.
- می‌تونم نگهش دارم؟ - حتماً.
اما باید همه‌اش رو بخونی.
خوشت میاد؟
-بگو خداحافظ. -خداحافظ.
-می‌بینمت. -خداحافظ، مانوئل.
به باغ زیتون آنتونیو سر زدم.
-هنوز کسی رو پیدا نکرده؟ -نه.
دو تا پسر مشتاق فرستادم، با تجربه هم بودن،
ولی هیچکدوم رو نپسندید.
خب...
می‌خواد پسرش جاش رو بگیره.
پسرش؟
پسرش هیچ اطلاعی نداره.
همه‌جا می‌گرده، نمی‌دونم.
مسئله اینه که
اون به کار پدرش علاقه‌ای نداره.
اون می‌خواد بره لیسبون.
اونا بحث می‌کنن و هر از گاهی آنتونیو چند روزی ناپدید می‌شه
واسه همین پسرش باید از اونجا مراقبت کنه.
ناپدید می‌شه؟
آره.
میگه به خاطر پسرشه ولی حقیقت اینه که...
میره به دیدن زنش.
چند سال پیش مرده.
یه حادثه روی صخره‌ها.
یه تراژدی.
آنتونیو هنوز ازش رد نشده.
میگه یه شب،
ظاهر شده بهش.
برای همین میره رو صخره‌ها
و شب‌هاش رو میگذرونه دنبالش میگرده.
حتی اگه نبینتش، حداقل...
باهاش حرف می‌زنه.
غم‌انگیزه.
خب...
وقتی برمی‌گرده، همیشه یه انرژی خاصی داره،
یه برق خاصی توی چشماش.
یه چیزی که انگار دوباره زنده می‌کنه.
یه مدت می‌مونه و بعد کم‌کم محو می‌شه.
و بعد دوباره غیب می‌شه؟
دقیقا.
مانوئل!
امروز ماهی کُد درست می‌کنم.
ماهی کُد؟
منم هستم.
رودریگو!
وقت ناهاره!
مامان دوست جدید داره.
گیتار می‌زنه،
ولی گیتار معمولی نیست، چهار تا سیم داره.
-می‌خواد بهم یاد بده. -خفه شو و غذا تو بخور.
راستی، فردا یه کنسرت پیش اومده تو کویمبرا.
به صورت فوری لازم دارن.
من تو لیسبون کار دارم.
اولین چیز صبح راه میفتم.
یک، دو، سه، چهار،
پنج، شش، هفت...
نه، دارم میشمرم.
هشت، نه، ده،
یازده، دوازده، سیزده، چهارده.
-مجموعاً چند تا؟ -نود تا.
خوبه، نود.
بهترین دستیاری هستی که تا حالا داشتم.
نگاه کن! خونه از اینجا دیده می‌شه.
درسته.
اینجا جای مخفی توئه؟
آره، یکی از جاهای مخفی‌مه.
تو جای مخفی داری؟
آره، ولی نمی‌تونم بهت بگم چون رازه.
معلومه.
-ولی می‌تونی نشونم بدی. -باید دید.
تا اونجا می‌شماریم؟
-کجا؟ -تا اون سنگ دیگه.
باشه، بریم.
یک، دو، سه...
وایسا!
بدو! می‌گیرمت.
شب بخیر!
چیزی لازم نداری؟
یه کم رزماری و...
جعفری، ولی خودم می‌گیرم.
ممنونم.
کامیلو به من گفت
که بهت پیشنهاد کار در گیماریش رو دادن.
بله.
درسته.
شرایط کاریش خوبه؟
خیلی خوبه.
جای خوبیه.
داری بهش فکر می‌کنی؟
چیزی برای فکر کردن نیست.
توی گیمارایش دیگه چی رو میتونم گم کرده باشم؟
من تو آفریقا به دنیا اومدم.
بچگیم رو تو آنگولا گذروندم.
وقتی استقلال اعلام شد،
پدر و مادرم نخواستن سرزمینشون رو ترک کنن.
جنگ استعماری تموم شده بود،
اما بین گروه‌های مختلف درگیری شروع شد.
من رو فرستادن پرتغال،
ولی پدر و مادرم اونجا گیر افتادن
و آخرش کشته شدن.
۱۴ سالم بود.
مادربزرگم، که نمی‌شناختمش،
این مزرعه رو داشت و من رو قبول کرد.
تو پرتغال، کسایی که برگشتیم، خوب پذیرفته نشدیم.
ما رو برچسب زدن که استثمارگر، برده‌دار...
واسه همین...
شروع کردم به پنهان کردن اصالتم.
گفتم اهل روستا هستم
و یه دوران کودکی جدید ساختم
از روی داستان‌هایی که مادربزرگم برام تعریف می‌کرد.
درسم را تمام کردم، سفر کردم، این‌ور و آن‌ور زندگی کردم...
اما در نهایت آمدم تا به او کمک کنم
و ماندم.
سال‌ها گذشته‌ام را پنهان کردم.
هیچ‌وقت دیگر به آنگولا نرفتی؟
نزدیک به ۲۰ سال طول کشید تا برگردم.
خیلی احساس دلتنگی می‌کردم.
من آفریقایی بودم...
اما وقتی آنجا رفتم، واقعاً شوکه شدم.
احساس غربت می‌کردم.
حس کردم پرتغالی‌ام.
درست است.
شوکه شدم.
هیچ جا به من تعلق نداشت، نه اینجا و نه آنجا.
وطن واقعی من...
استعمار بود.
حالا چطور؟
این کوینتا؟
آزادی من بوده است.
و زندان من هم هست.
برای همین فرار می‌کنی؟
گاهی باید زندگی‌ام را از دور ببینم،
کمی تبعید شوم.
و احساس کنم جایی برای برگشتن دارم.
با آفریقا همه ارتباطاتت را قطع کردی؟
نه همه را نه.
هنوز یک گروه کوچک از دوستانم را دارم،
آن‌ها را اینجا دیده‌ای.
بازی‌های کارت.
دوستان قدیمی از آنگولا.
زندگی‌هایمان الان فرق کرده،
اما گذشته مشترکی داریم.
همه این‌ها را بهت گفتم چون...
بازی سالانه‌مان است شنبه.
می‌خواستم چیزی ازت بپرسم.
هر چی که لازم داشته باشی.
لوزیا اولیویرا این بار نمی‌تواند بیاید.
داشتم فکر می‌کردم...
شاید دوست داشته باشی جای او را بگیری.
من؟
رودریگو، بس کن، بهت گفتم مال تو نیست.
بیا، برو دیگه.
گوش کن، ریتا.
بازیِ امشبِ کارت...
نمی‌دونم...
نگرانش نباش، مانوئل.
بازیکن‌های خوبی نیستن.
پول زیادی هم شرط نمی‌بندند.
-می‌تونم نظرت رو بپرسم؟ -در مورد چی؟
بیا، کمکم کن تا کنمش.
کدومشو؟
- قهوه‌ای روشنه. - موافقم، قهوه‌ای روشنه.
اوه، مانوئل، چقدر خوش‌تیپ!
می‌دونی شرط تو چی خواهد بود؟
همیشه این کارو می‌کنن؟
همیشه.
این نقطه اوج امشبه.
نمی‌دونم.
بهترین قسمتشه، دلت نمی‌خواد از دستش بدی.
رودریگو خوزه!
اینو ولش کن، الان.
انگار موش‌های کوچولو همه جاش دویدن.
-تو موشی؟ -نه.
شبیهشی. کی اینو تمیز می‌کنه؟
-تو. -استاد.
استاد.
من بلند می‌کنم.
عزیزم، فکر می‌کنم داری بلوف می‌زنی، ولی...
با این دست، نمی‌تونم ریسک کنم.
خب، متاسفانه هیچ‌وقت نخواهی فهمید.
گاستین، امسال به آنگولا رفتی؟
به زودی می‌روم.
دارم روی یک مجموعه داستان جدید کار می‌کنم.
یک داستان برایمان تعریف کن، یک داستان کوتاه.
یک روز،
ناگهان ابری شروع به باریدن بر سرت می‌کند.
شروع می‌کنی به دویدن تا پناه بگیری.
می‌دوی و می‌دوی
در همان جهتی و با همان سرعتی که ابر حرکت می‌کند،
پس همیشه دقیقا زیرشه.
ولی تا وقتی که ریه‌هات نتونن دیگه تحمل کنن،
و بالاخره وایستی، متوجهش نمی‌شی.
و ابر به مسیرش ادامه می‌ده،
تو رو پشت سر می‌ذاره.
فوق‌العاده‌ست.
اینو یکی از دوستای نویسنده‌م نوشته.
پدرش همیشه براش تعریف می‌کرده.
گاستین داستان می‌خره و می‌فروشه.
اون به روستاهای آنگولا سفر می‌کنه
و به داستان‌هایی که مردم به او می‌گویند گوش می‌دهد.
یک تولیدکننده خاطرات.
چیزی شبیه به این.
دوستان عزیز،
وقت آن رسیده که شرط‌های واقعی خود را ببندیم.
ما یک عضو جدید در این میز داریم،
پس دوباره قوانین را مرور می‌کنم.
هر بازیکن از
بازیکن دیگری برای چیزی.
هر چیزی می‌تونه باشه جز پول.
تنها شرطش اینه
که کسانی که درگیر نیستند، تاییدش کنند.
هرکی این دست رو ببره، شرط رو برده.
و البته، هر اتفاقی که توی این اتاق بیفته،
توی همین اتاق می‌مونه.
گاستین؟
برناردو
خونه‌اش رو توی لیسبون برای یه هفته به من قرض می‌ده.
مثل خونه خودم ازش مراقبت می‌کنم و مهمون‌هایی رو اونجا می‌پذیرم.
آخر هفته که بشه،
همون‌جوری که گرفتمش، برمی‌گردونمش.
مورد تایید است.
برناردو؟
می‌خواهم از کنستانسا بخواهم...
که چند نفر رو در یکی از هتل‌هاش جا بده
برای چند روز ماه دیگه.
بدون هیچ سوالی.
اگر من ببرم،
آمالیا و برناردو
دیگه از همسرم تو رقابت برای شهرداری حمایت نمی‌کنم.
- نمی‌خوای برنده بشه؟ - نه.
اخیراً ایده‌های خیلی ارتجاعی داشته.
این تغییر رو نمی‌فهمم و اصلاً خوشم نمیاد.
خیلی خب.
مانوئل آخرین کسیه که شرطش رو می‌بنده،
پس نوبت منه.
شرط من خیلی ساده‌ست.
می‌خوام داستان واقعی مانوئل رو بدونم.
گذشته‌ی واقعی‌ش رو بدونم قبل از اینکه اینجا بیاد.
نوبت توئه.
نمی‌دونم...
حتماً چیزی هست که بخوای.
دوست دارم دوباره توی باغ، درخت بادوم بکارم.
عالیه، شرط‌ها تعیین شدند.
دو.
یک.
دو.
یک.
سه تا.
تبریک می‌گم!
شکست‌ناپذیره.
امشب شانس باهات یار بود.
با ما یار بود.
زنم یه روز رفت.
ناپدید شد.
همین‌جوری.
بدون هیچ حرفی.
از کشور رفت.
منو ترک کرد.
نمی‌دونم با کیه.
نمی‌دونم زندگیش چطوریه.
حتی نمی‌دونم زنده‌ست یا نه.
مانوئل واقعی رو اتفاقی کنار ساحل دیدم.
و اون مرد.
ناگهانی، همونجا...
کنار من.
گفتند مشکل قلبی داره.
اونو بردن،
ولی کتش رو جا گذاشتن.
لحظه‌ای فکر نکردم.
همین که تنش کردم...
اسم من فرناندو هست.
اگه اشکالی نداشته باشه،
من بهت میگم مانوئل.
دیگه بهش عادت کردم.
شب بخیر.
شب بخیر، مانوئل.
مانوئل!
وقتی کارت تموم شد، لطفا بیا بالا تو اتاقم.
بفرما.
این چه فکریه درباره کاشتن درخت بادام؟
اینجا منتظر باش،
این مرز فعلی عمارت
و اینم مرز قدیمیش با تمام زمین‌های درخت بادام.
من نمی‌گم تمام زمین رو پس بگیریم،
بیشترش الان دست کس دیگه‌ست.
ولی اینجا یه قسمتی برای فروش هست.
اگه این قسمت رو به اون بخش بلااستفاده‌ی کوینتا وصل کنیم،
فضای کافی برای یه باغ بادام‌زار مناسب وجود داره.
من یه حساب سرانگشتی با ۲۷۰ درخت بادام در هر هکتار انجام دادم.
۲۵۰ تاست.
مادربزرگ من در هر هکتار ۲۵۰ تا داشت.
نور بیشتری می‌گیرن.
باشه، ۲۵۰ تا.
کی این کارها رو کردی؟
این خیلی زحمت داره.
می‌دونم.
و سرمایه‌گذاری.
تنهایی نمی‌تونستم انجامش بدم.
به یه شریک تجاری نیاز داشتم.
مقداری پس‌انداز دارم.
می‌تونم آپارتمانم رو توی اسپانیا بفروشم.
مدتی مادرید زندگی می‌کردم،
زمان جالبی برای تجارت بود،
ولی بعد تصمیم گرفتیم یه دفتر توی پرتغال باز کنیم
و من برگشتم خونه.
شریک تجاریم دفتر رو تو مادرید نگه داشت.
ما الان با مشتری‌ها تو هر دو کشور کار می‌کنیم.
آمالیا میگه شرکت شما یکی از بهترین‌هاست.
آمالیا...
آمالیا خیلی مهربونه.
-بفرمایید بشینید. -ممنونم.
تمام مدارک مرتبه.
فقط باید این اختیارنامه رو امضا کنید.
باشه.
ثبت مربوط به آپارتمان شما رو داریم.
اگه دوست داری،
همکارم میتونه آژانس های املاک خوبی
که باهاشون کار میکنیم رو معرفی کنه.
تنها مشکل، مستأجره.
قرارداد اجاره اون کی تموم میشه؟
کدوم مستأجر؟
خب...
طبق اطلاعاتی که اینجاست،
آب و برق ملک
پرداخت شده.
امکان نداره.
همه چی رو کنسل کردم. خونه خالیه.
یه لحظه.
الو، انریکه، خودم هستم.
چطوری؟ اینجا همه چی خوبه.
یه لطفی ازت دارم.
میتونی یه بررسی سریع برام بکنی؟
مشخصات مستأجر خونه فرناندو کیروس رو داری؟
آره، منتظرم.
درسته.
فقط یک لحظه طول می‌کشه.
بله، بفرمایید.
بله.
باشه.
ممنون، انریکه، به‌زودی صحبت می‌کنیم.
اسمش میلنا مارینوویچ هست. اسمی آشنا نیست؟
کی می‌رید؟
آمالیا...
با ارواح باید کنار اومد.
ببخشید. یه اسپرسو لطفا.
ممنون.
چیزی برای خوردن؟ یه کروسان؟
نه ممنون.
چقدر باید بدم؟
باز دیر کردی.
ترافیک وحشتناک بود، می‌دونم.
- سلام، چی میل دارید؟ - یه قهوه با شیر و تست.
مربا و کره؟ گوجه؟
فقط روغن زیتون.
شیر برای قهوه چی می‌خوای؟ معمولی، بدون لاکتوز، سویا، بادام؟
معمولی.
چیز دیگه‌ای؟
چی؟
ببخشید، نه، همین.
میلنا!
اومدم.
فکر می‌کنه اینجا صاحب‌خونه‌ست.
دانشکده پرستاری
مدتی بود که رفته بودم.
شهر یه جور دیگه به نظر میاد.
نمی‌دونم.
این روزها همه شهرها شبیه هم هستن.
-مگه اینجا زندگی نمی‌کنی؟ -نه.
من تو یه کشور دیگه زندگی می‌کنم.
برای کار.
-کار آسونی نیست. -داری بهم می‌گی.
اهل کجایی؟
صربستان.
دو ساله که اینجا هستم.
گارسونی فقط یه کار موقتیه.
من دارم درس می‌خونم.
اوه، عالیه.
تو سن من، فکرشو بکن.
خب، چرا که نه؟
- آبمیوه و یه ساندویچ. - ۵.۴۰ یورو میشه. با کارت پرداخت می‌کنید؟
باشه.
اون مرد هر روز میاد اینجا.
همیشه همینو سفارش میده، آبمیوه و یه ساندویچ.
هر روز میاد و میره بدون اینکه کلمه دیگه‌ای بگه.
نه "صبح بخیر"، نه "خداحافظ"، نه "حالت چطوره؟"
هیچی.
دلم براش سوخت.
تو زن خوبی هستی.
من زن خوبی هستم؟
تقریباً همین تنها چیزیه که بلدم.
چطور مگه؟
یه کم درس خوندم، ولی هیچ‌وقت درست یاد نگرفتم.
یه مدتی به فرهنگ بالکان علاقه داشتم.
زبان‌های زیادی بلدی؟
صربی، اسپانیایی، کمی انگلیسی و روسی.
مادربزرگم روسی بود، همیشه با ما روسی حرف می زد.
اسمت چیه؟
مانوئل.
تو چی؟
میلنا.
میلنا؟
از دیدنت خوشحالم.
-آزاد؟
بی خیال، خسته شده، مرده.
-نه. -می‌خوام کمکت کنم.
گشنمه، خواهش می‌کنم.
ممنونم.
چند بار؟
توی دوره پرستاری ثبت‌نام کردم
و تا تمومش نکنم نمی‌تونم از اسپانیا برم.
نمی‌تونم برم. اگه برم، همه‌چیز خراب می‌شه.
بیا دیگه!
اصلاً نمی‌شه باهات حرف زد.
تو غیرممکنی.
هر وقت سر چیزی توافق می‌کنیم، تو...
نمی‌دونم...
راستش رو بخوای، نمی‌فهمم.
اینطوری نکن.
این حرف رو نزن.
ولی وقتی پول برات می‌فرستم، اوکی هستی، نه؟
من...
راستش رو بخوای، نمی‌دونم چی بگم.
ماریجا بیکاره، می‌تونه از مامان مراقبت کنه.
چطور می‌تونی ونزوئلایی باشی و از رئال مادرید حمایت کنی؟
-شوخی نکن! -خب که چی؟
بهش بگو، بهترین تیم دنیا هستن.
تو این طرف دنیا.
نمی‌دونم بهترین باشن،
ولی قطعاً جزوشون هستن.
چه ربطی داره؟ تو که به ندرت تو مادرید زندگی کردی.
من اهل بلگراد هستم
و از وقتی به دنیا اومدم طرفدار ستاره سرخ بلگراد بودم.
منطقیه، نه؟
خب، یه ارتباط عاطفی قوی وجود داره.
منطقیه، برخلاف اون.
هر چی تو بگی، حسابتونو می‌رسیم.
تو خواب ببینی.
-سلام، یه روبیوس لطفا. -ببخشید، دستگاه خاموشه.
داری چیکار می‌کنی؟
ما هنوز نیم ساعت دیگه کار داریم.
می‌خوای بازی رو ببینی یا نه؟
-آره. -خب پس.
-کجا می‌بینی؟ -خونه‌ی پسر عموم.
من میرم کافه پپه.
-بسته است. -نه.
-این هفته دارند بازسازیش می‌کنند. -لعنتی.
-من یک کافه دیگر را می‌شناسم که آنجا پخش می‌شود. -واقعاً؟
بیا!
-خطا. -نه، چه خطایی؟
شیرجه زد. باید روی سکو باشد.
اوه، نه...
بیا!
اسلم دانک توی صورتت!
بله.
بفرمایید.
دیوونه‌ی بسکتبالم.
معلومه.
با بابام می‌رفتم مسابقه.
یه داداش دارم، ولی اون عاشق واترپلو بود
و بابام ازش متنفر بود.
واسه همین منو با خودش می‌برد.
خواهر و برادر دیگه نداری؟
نه، فقط اون،
خیلی خره.
ما خیلی فرق داریم.
زنش هم غیرقابل تحمل است.
پس همین.
تو چطور؟
من چی؟
برادر یا خواهری داری؟
نه.
زن؟
زن هم ندارم.
چرا؟
یکی داشتم، ولی دیگه ندارم.
باشه.
الو؟
ریتـا؟ سلام، منم مانوئل.
اوه، مانوئل! چه غافلگیرکننده!
چطوری؟
خوبم.
تو چطوری؟ خونه چطوره؟
مثل همیشه.
می‌خواستم با آمالیا صحبت کنم، ولی نمی‌تونم بهش دسترسی پیدا کنم.
آمالیا اینجا نیست، رفته سفر.
خودت که میدونی چطوریه، گوشیش رو هم با خودش نبرده.
حتی اگه برده بود، همیشه خاموشش می‌کرد.
همیشه همینطوریه، نه؟
آره.
نمیدونم کی برمی‌گرده. بهش میگم که زنگ زدی.
نیازی نیست، مهم نیست.
باشه.
رودریگو، بیا، تمرکز کن.
مزاحمت نمیشم. به رودریگو سلام منو برسون.
حتماً.
ببینیم تکلیفش رو انجام میده یا نه.
خداحافظ، مانوئل، مراقب خودت باش.
خداحافظ.
می‌خوام مدرکم رو بگیرم
تا بتونم تو کاری که بلدم کار کنم.
چی می‌خونی؟
پرستار.
ولی مدرکم رو از صربستان قبول نمی‌کردن.
حتماً وقتی اومدی اینجا خیلی سخت بود.
آره، همینطور بود.
شغلی نداشتم، هیچی.
ولی پشیمون نیستم.
اولش مجبور بودم با سه تا دختر دیگه یه خونه مشترک بگیرم.
متنفر بودم ازش.
الان تو خونه یکی از دوستام زندگی می‌کنم که ازش استفاده نمی‌کنه.
موقتاً.
دوستش داری؟
آره، خیلی قشنگه.
بالکن داره.
بالکن رو دوست دارم.
-چطور کار پیدا کردی؟ -حالا نوبت منه.
چی کار می‌کنی؟
باغبونم.
وای!
-من هیچ باغبان رو نمی‌شناسم. -حالا می‌شناسی.
باغبان‌ها پول خوبی درمیارن؟
نمی‌تونم شکایتی کنم.
ممنون برای شام.
ممنون برای همراهیت.
خب...
می‌خوای بیای بالا؟
به آپارتمانت؟
بیا تو.
نوشیدنی؟
ممنون.
البته فکر کنم دیگه زیادی خوردم.
من به حرفم هستم.
کارتوشکای خانگی منو امتحان می‌کنی.
چی می‌خوای؟
فقط می‌خوام یه کم بیشتر بمونم.
میلنا؟
- یه قهوه دیگه؟ - نه، ممنون.
بشین.
من شش سال پیش با میلنا،
میلنای تو، آشنا شدم.
اون موقع پرستار بودم توی بیمارستانی تو بلگراد.
میلنا رو با بیماری ریوی بستری کردن.
چند ماه تو بیمارستان بود، من ازش مراقبت می‌کردم.
شب‌ها که شیفتم بود، پیشش می‌موندم تا تنها نباشه.
اون بهم اسپانیایی یاد داد.
چیزهایی بهم گفت.
عمدتاً درباره‌ی بچگیش.
بیشتر از همه دوست داشت اون دوران رو به یاد بیاره.
از زندگیش اینجا برام گفت.
با مرد خوبی ازدواج کرده بود.
شغلی داشت، اما می‌گفت اینجا جای اون نیست.
زندگی‌اش نبود.
اینجا خودش نبود.
بعدش مرد.
کسی سراغش رو نگرفت.
بیمارستان نتونست حتی یه نفر از فامیل‌هاش رو پیدا کنه.
وسایلش رو نگه داشتم.
می‌خواستم از صربستان برم،
دنبال یه زندگی بهتر.
برای همین چند ماه بعد اومدم اینجا.
شوهـرش رو همه‌جا گشتم، ولی اون هم غیبش زده بود.
روزهای زیادی توی این کافه بودم، فقط منتظر.
ولی هیچوقت نیومدی.
خونه خالی بود.
کار پیدا نکردم، جایی که زندگی می‌کردم افتضاح بود...
همونطور که گفتم، زندگیم داغون بود.
یه روز تصمیم گرفتم برم بالا.
کلیدهای میلنا هنوز کار می‌کرد.
اولش، فقط گاهی می‌اومدم،
خونه رو تمیز کنم یا بعد از ظهر رو اینجا بگذرونم.
بعد شب‌ها موندم... و آخرش اینجا ساکن شدم.
بعد با مدارک میلنا یه شغل پیدا کردم.
بقیه‌ش رو خودت می‌دونی.
جوابی برات ندارم.
نامه‌ای ننوشته بود.
آدم بدی نیستم.
خداحافظ.
صبر کن!
اسمت چیه؟
اولگا.
مثل مادربزرگم.
اولگا.
برای دخترهای میز دو.
چیزی میل دارید؟
یه قهوه.
اسپرسو.
کجا اقامت دارید؟
همین اطراف.
همین اطراف؟
نرو.
لازم نیست بری.
تا وقتی لازم داری تو آپارتمان بمون.
درستو تموم کن،
یه شغل پیدا کن، با اسم خودت.
بعد با هم حرف می‌زنیم.
جدی می‌گم.
تو چیکار می‌کنی؟
من برمی‌گردم خونه.
الو؟
ریتا...
چطوری؟
-خوبم، تو چطوری؟ -منم خوبم.
-رودریگو کجاست؟ -مدرسه است.
زود برمی‌گرده.
-خوشحالم می‌بینمت. -منم همینطور.
آمالیا بیرون منتظره.
دارم خوراک لوبیا درست می‌کنم. نظرت چیه؟
عالیه.
خانه پرتغالی