‫[صحنه شماره یک، تابستان، کنار دریا]
‫[ماشینی در بن‌بست پارک کرده.]
‫[زنی از صندلی عقب بیدار می‌شود.]
‫[پسر معذب می‌شود و از ساحل می‌رود.]
‫[همزمان در آن لحظات...]
‫مردان در قدیم با قایق‌های کوچک ‫ماهی صید می‌کردند.
‫زنان و فرزندان رفتن قایق‌ها را می‌دیدند، ‫و از خداوند می‌خواستند...
‫تا مردان به سلامت برگردند، ‫ماهی بزرگ صید کنند، دریا آرام باشد،
‫و آب و هوا مناسب باشد.
‫آن دسته‌ای که شوهران و پدران ‫خود را در دریا از دست دادند،
‫غم بزرگی بر قلب انباشتند،
‫اما فقر و مشقت امان نمی‌داد.
‫پس از سه سال سوگواری،
‫مجسمه‌ای از بودا بر روی ‫تپه‌ای کنار دریا گذاشتند،
‫روزانه به آن آب و گل...
‫پیشکش می‌کردند و زندگیشان را ‫وقف دعا به درگاه او می‌کردند.
‫تو کی اومدی؟
‫چهار روز پیش بود. یا پنج روز؟
‫آها. پس حتما حوصله‌ات سر رفته.
‫نباید تنها می‌اومدی اینجا.
‫ولی...
‫نمی‌دونم چرا، ‫ولی هدف خاصی هم نداشتم.
‫چطور مگه؟
‫نمی‌دونم چطوری بگم.
‫ولش کن. ببخشید پرسیدم.
‫همه می‌گن زیادی حرف می‌زنم.
‫ولی جای قشنگیه‌ها.
‫نمی‌دونستم همچین جایی وجود داره.
‫آره. من هم خوشحالم اومدم.
‫حالم از وقتی که خونه خودم بودم بهتره.
‫واقعا. دوباره احساس سرزندگی می‌کنم.
‫آره. راست می‌گی.
‫کاش این حس موندگار بود.
‫می‌کشی؟
‫نه، ممنون.
‫مامانم اینجا به دنیا اومده بود.
‫تقریبا یه سال پیش اینجا زندگی می‌کردم.
‫پس اینجا کلی خاطره داری؟
‫یه‌کم داستانش ترسناکه، ‫می‌خوای بشنوی؟
‫تعریف کن.
‫خیلی وقت پیش، ‫اونطرف اون دماغه،
‫یه به‌اصطلاح «دوزایمون» ‫توی تور ماهیگیری گیر افتاد.
‫دوزایمون؟
‫به جنازه می‌گن.
‫وقتی رفتم سمت بندر ببینمش، ‫کلا رنگش پریده بود.
‫دهن و دماغش پر از جلبک شده بود.
‫ماهیگیر بود؟
‫نه، یه خانمی بود. ‫بچه‌اش هم بغلش بود.
‫خیلی ترسناک بود.
‫بچه‌اش تقریبا اسکلت شده بود.
‫هشت‌پاها دقیقا زیر ‫اون دماغه لونه می‌کنن،
‫وقتی که هجوم میارن، ‫جنازه‌ها رو تا اسکلت‌شدن می‌برن.
‫این داستان بیشتر غم‌انگیزه تا ترسناک.
‫راست می‌گی.
‫انگار هر کاری می‌کنم، ‫هیچی جور در نمیاد.
‫تا حالا کسی رو از خودم بدبخت‌تر ندیدم.
‫واقعا فکر می‌کنی کسی ‫مشکلاتش از تو بیشتر نیست؟
‫حداقل من که ندیدم.
‫تا حالا اعتماد کسی رو شکستی؟
‫این چه سوالیه؟
‫همینطوری پرسیدم.
‫بستگی داره منظورت چه اعتمادی باشه.
‫من که خودم تنها اومدم اینجا ‫و گرفتم نشستم.
‫اینطوری اهمیت زندگی برام ‫کمتر می‌شه و بهتر می‌شم.
‫راستش، به قول مامانم...
‫کسل بودن قوه تخیل رو پرورش می‌ده.
‫ولی با این اوصاف ‫فکر کنم ذهنیتش اشتباه بود.
‫آدمی که وقت زیادی توی زندگیش داره، ‫بیش‌ازحد فکر می‌کنه و افسرده می‌شه.
‫هوم، شاید.
‫واسه همین تو فکرم بود ‫که بگم یه کاری کنیم.
‫بهتر نیست برای خودمون مشغله بسازیم ‫که انقدر فکر نکنیم؟
‫ولی مشغله زیاد هم آدم رو افسرده می‌کنه.
‫پس تو می‌گی چیکار کنیم؟
‫مثلا غذای خوشمزه بخوریم؟
‫یا می‌شه به همچین شهری سفر کرد، ‫هیچ‌وقت هم برنگشت.
‫آدم می‌تونه از نو شروع کنه. ‫وانمود کنه یکی دیگه است.
‫یا توی عمر دیگه‌ای به دنیا بیاد ‫و کلا آدم جدیدی بشه.
‫انقدر جدی نگیر.
‫به نظرم تو همینطوری خوبی.
‫ها؟
‫لازم نیست کس دیگه‌ای باشی.
‫همینطوری دوست‌داشتنی هستی.
‫تو هم پسر خوبی هستی.
‫- ببین.. ‫- می‌دونی...
‫- تو اول بگو. ‫- تو بگو.
‫می‌دونی از اینجا ‫تا اون خط افق چقدر راهه؟
‫ببخشید، ولی جوابش رو بلدم.
‫تقریبا بالای چهار کیلومتره.
‫آها، پس بلد بودی.
‫ولی باورم نمی‌شه ‫چهار کیلومتر باشه.
‫گمونم به ارتفاع هم بستگی داره.
‫این صرفا حاشیه خطا رو تعیین می‌کنه.
‫ولی آدم می‌تونه چهار کیلومتر رو ‫تا اونجا شنا کنه، موافقی؟
‫شنا بلدی؟
‫برگردیم؟
‫آره.
‫فردا لب دریا می‌ری؟
‫احتمالا بعد از ناهار برم.
‫...حاکی از این است که طوفان ‫به طرز قابل‌توجهی بیشتر شده.
‫دو تا دونده از خط عبور می‌کنن! ‫ده و هشت، با دو تا ران کمتر!
‫تابستون هنوز تموم نشده!
‫دسر می‌خوری؟
‫عه. میتسومامه است؟
‫آره.
‫بوی دریا می‌ده.
‫چقدر خوبه.
‫خاله من شصت سالشه. ‫هنوز می‌ره توی اقیانوس شنا کنه.
‫- شنا دوست داره؟ ‫- آره.
‫بعضی وقت‌ها جلبک تنگوسا ‫جمع می‌کنه تا آگار ژله درست کنه.
‫راست می‌گی. از دریا می‌گیرن.
‫آره، تنگوسا رو می‌جوشونن ‫تا وقتی سرد شد، آگار سفت بشه.
‫دیگه بانداژ نداری.
‫خودم در آوردم.
‫چیزیت شده بود؟
‫با چرخ‌خیاطی زخمی شدم.
‫چقدر دردناک.
‫بهت میاد.
‫می‌تونیم ادامه بدیم.
‫خب، از اونجا که امروز ‫کارگردان و فیلمنامه‌نویس تشریف دارن،
‫می‌خوایم طبق برنامه‌ای که داشتیم ‫جلسه پرسش و پاسخ رو شروع کنیم.
‫استاد اونوما، شما اول بگین ‫که نظرتون چی بود.
‫از لحاظ ذهنی درگیرکننده نبود،
‫اما فیلمی بود که احساسات رو ‫توی آدم برانگیخته کنه،
‫طوری که بشه با تمام وجود حسش کرد،
‫می‌شه گفت... ‫فیلم احساسات‌برانگیزی بود.
‫یه‌جور احساسات خاصی داره،
‫در کل به نظرم فیلم احساسی بود.
‫بسیارخب. متشکریم.
‫خب، کی از بین هنرجویان سوالی داره؟
‫بلند شو بپرس.
‫من فیلمنامه‌نویسی خوندم.
‫بعضی وقت‌ها فیلم اصلا شبیه اونچه ‫که توی فیلمنامه تصور می‌شد، در نمیاد.
‫اگه می‌شه توضیح بدین احساستون ‫موقع تماشای اولین بار این فیلم چی بود.
‫اولین بار که فیلم رو دیدم، عه...
‫با خودم گفتم حتما فیلمبرداری ‫زیر بارون کار سختی بوده و...
‫ضمنا...
‫من خودم تا اون حد بااستعداد نمی‌دونم.
‫بفرمایید.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫اولین بار که شنیدم فیلم درباره مسافرته، ‫فکر می‌کردم شاد و پرانرژی باشه.
‫ولی این فیلم تیره و غم‌انگیز بود،
‫راستش رو بگم، ‫متوجه منظورش نشدم.
‫خواستم بدونم چی شد ‫که سراغ چنین محتوایی رفتین.
‫من خودم اهل جزیره کوچیکی بودم،
‫شهر مادریم رو دوست نداشتم. حس می‌کردم ‫به اونجا تعلق ندارم. بنابراین رفتم توکیو...
‫طبق درخواستی که کارگردان داشت، ‫من فیلمنامه‌ای با اقتباس از...
‫مانگای «صحنه‌هایی از لب دریا» ‫به قلم یوشیهارو تسوگه نوشتم.
‫چند سالی می‌شه که نوشتمش. ‫ولی هنوز به سفر فکر می‌کنم.
‫حس می‌کنم از وقتی که از کشورم رفتم، ‫همیشه در حال سفر بودم.
‫رشته من کارگردانیه.
‫فکر می‌کنم این داستان درباره دو نفر بود ‫که نمی‌تونستن همدیگه رو درک کنن،
‫واسه همین خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫من هم همیشه می‌خواستم ‫انزوا رو توی فیلم‌هام نشون بدم.
‫خواستم اگه می‌شه کارگردان فیلم ‫بهم توصیه‌هایی بکنه.
‫فکر نمی‌کنم هیچ آدمی ‫توی زندگیش تنها نباشه،
‫واسه همین هیچ‌وقت نخواستم ‫این موضوع رو با دوربینم ثبت کنم.
‫کلمه‌ای که توی ذهن من بود، ‫بیشتر «پاکی» و «خلوص» بود.
‫الان روی فیلمنامه جدید کار می‌کنی؟
‫آره، ولی چندان نتیجه خوبی نداره.
‫موضوعش چیه؟
‫درباره چند تا نینجاست.
‫به نظر موضوع سختی میاد.
‫آره، از خیلی جهات سخته.
‫امروز حالت چطوره؟
‫یه‌کم بهترم. بهتر شدم.
‫خوبه پس.
‫ولی سخت می‌تونم ‫روی کارم تمرکز کنم.
‫انقدر به خودت سخت نگیر.
‫یه سفر برو حال و هوات عوض شه.
‫- ببخشید معطل شدین. ‫- نه، معطلی نبود.
‫این هم حق‌الزحمه شما. ‫لطفا رسیدش رو امضا کنین.
‫می‌بینمت.
‫- لطف کردین. ‫- خیلی ممنون.
‫حالتون خوبه؟
‫- خوبین؟ ‫- خوبم، خوبم.
‫خوشمزه شده‌ها.
‫خیلی خوب شده. چی توش زدین؟
‫امروز همسایه‌مون چند تا شلغم بهم داد.
‫آها، شلغم داره. له‌شده است؟
‫آره.
‫یه‌کم زنجبیل هم زدم. ‫با چند تا مواد ساده دیگه.
‫چیزی شده؟
‫ببخشید.
‫اگه دوست نداری مجبور نیستی بخوری.
‫نه، فقط...
‫شما دو تا انقدر شبیه همدیگه‌اید ‫که شوکه شدم.
‫خب، هر چی نباشه دوقلو بودن.
‫درست گفتم که دوقلو بودین؟
‫آره، من دیرتر به دنیا اومدم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- نگو بابا.
‫این وسایل مال استاد اونوما بود؟
‫واسه خودش دل‌مشغولی درست کرده بود.
‫نمی‌دونستم همچین علاقه‌ای داشتن.
‫اگه می‌خوای چندتاشون رو بردار ببر.
‫جان؟ واقعا گفتین؟
‫خودم که نمی‌تونم از شرشون خلاص بشم.
‫توی جعبه‌ای که اونجاست باز هم ‫خرت و پرت داره. بذار برات بیارم.
‫خیلی ممنونم.
‫زشت نمی‌شه؟
‫نه، اون روز یکی دیگه از ‫هنرجوها هم چند تا وسیله برد.
‫متوجه شدم.
‫مواظب باش.
‫مواظب باشین. بدین من بردارم.
‫شما نمی‌خوای؟
‫نه، خیلی ممنونم.
‫مطمئنی؟
‫هنوز باورم نمی‌شه استاد فوت شده.
‫آره... باورش برای من هم سخته.
‫تسلیت می‌گم.
‫چند روزه که با این دوربین‌ها ‫صبح می‌رم قدم بزنم.
‫درسته.
‫نه که اهل عکاسی باشم، ‫واسه تنوع دادنه.
‫بعضی وقت‌ها آدم یه چیزهایی می‌بینه ‫که شوکه می‌شه و براش جالبه.
‫گمونم بشه گفت به نوعی ‫احساس سرزندگی می‌کنه.
‫البته زندگی که همیشه خوب نیست...
‫ولی با خودم می‌گم تا زنده‌ام، ‫نهایت لذت رو ببرم.
‫واسه منه؟ ‫نه، واقعا لازم نیست.
‫خودم اصرار دارم.
‫بسیارخب...
‫چقدر سنگینه.
‫فکر کنم یکیشون سبک‌تر بود. ‫یه لحظه وایستا.
‫نه، زحمت نکشین.
‫زحمتی که نیست.
‫بعضی اتفاقات زندگی رو ‫نمی‌شه با دو کلمه توصیف کرد.
‫حیرت و سردرگمی من رو شگفت‌زده می‌کنه.
‫دلم می‌خواد تا توی اون احساس باشم. ‫از کلمات دور باشم.
‫ولی همچنان کلمات روم تاثیر دارن، ‫من رو در بر می‌گیرن.
‫زندگی ما فعالیت روزمره‌ای از اسم‌گذاشتن روی ‫اشیا و احساسات، و ادغام‌کردن اون‌هاست.
‫اولین روزی که اومدم ژاپن، ‫دنیای پیرامونم ترسناک و مرموز شده بود.
‫احساسات و هر چیزی که برام تازه بود، ‫دیگه مغلوب کلمات شده بودن.
‫توی قفسی از کلمات بودم.
‫شاید سفر کردن تلاشی ‫برای دور شدن از کلمات باشه.
‫اقامت خوبی داشته باشین.
‫نفر بعد لطفا. خوش اومدین.
‫اتاق خالی دارین؟
‫می‌تونم بپرسم به چه اسمی رزرو کردین؟
‫رزرو نکرده بودم.
‫آها، متوجهم. ‫یه لحظه اجازه بدین لطفا.
‫متاسفانه امروز ظرفیت نداریم. ‫نمی‌تونیم به شما اقامت بدیم.
‫واقعا شرمنده شدیم.
‫آم...
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫شما ببخشین.
‫نفر بعد لطفا.
‫خیلی عذرخواهی می‌کنم، ‫ولی امروز همه اتاق‌ها رزرو شدن،
‫ظرفیت خالی نداریم.
‫- حدس می‌زدم. ‫- باز هم ببخشید.
‫شما ببخشین.
‫همین مسیر رو مستقیم برو، ‫بعد که رسیدی اینجا...
‫یه جایی سمت کوه هست ‫که ممکنه اتاق خالی داشته باشه.
‫- اینجا می‌شه؟ ‫- آره.
‫اونطرف کوه می‌شه.
‫- باشه. خیلی لطف کردین. ‫- مواظب خودتون باشین.
‫خسته نباشین.
‫ببخشین.
‫کسی نیست؟
‫شما؟
‫صاحب مسافرخونه هستین؟
‫امرتون؟
‫احیانا اتاق خالی دارین؟ ‫رزرو نکرده بودم.
‫مشتری هستی؟
‫بله.
‫تنهایی؟
‫بله، یه نفرم.
‫بیا.
‫چند وقته مسافرخونه دارین؟
‫خیلی وقته.
‫مثلا چقدر؟
‫نمی‌دونم.
‫کار و بارت چیه؟
‫فیلمنامه‌نویس سینما و تلویزیونم.
‫جدا؟ عجب.
‫معمولا چه داستان‌هایی می‌نویسی؟
‫عه، چه داستان‌هایی...؟
‫موضوعشون رو می‌گم.
‫موضوعشون...؟
‫مثلا من از فیلم‌های درام ‫که طنز دارن خوشم میاد.
‫من هم طنز دوست دارم.
‫ولی اگه کلا کمدی باشه حال نمی‌ده.
‫به نظرم معیار فیلم خوب...
‫به اینه که چطور ناراحتی ‫انسان رو به تصویر بکشه.
‫خلاصه هر جا خواستی بخواب.
‫کلید برق اونجاست.
‫صبحتون به خیر.
‫زود بیدار شدی.
‫این‌ها رو شما خریدین؟
‫از رودخونه گرفتم.
‫می‌شه ازش عکس بگیرم؟
‫آره. راحت باش.
‫خیلی ممنونم.
‫کلی کار سرم ریخته...
‫برنامه امروزت چیه؟
‫هنوز تصمیمی نگرفتم.
‫اگه می‌خوای کار کنی، ‫از اون استفاده کن.
‫می‌خوام این رو درست کنم. غمت نباشه.
‫ممنونم.
‫موقع نوشتن فیلمنامه، ‫اول به داستان فکر می‌کنی؟
‫آره، اگه داستان معلوم نباشه ‫نمی‌تونم چیزی بنویسم.
‫من یه نظری داشتم.
‫بفرمایید. نظرتون چیه؟
‫چطوره با موضوع اینجا داستان بنویسی؟
‫اینجا؟
‫این مکان رو می‌گم.
‫آها، متوجه شدم.
‫اگه فیلمت اینجا رو معروف کنه،
‫کلی مسافر از راه دور میاد اینجا.
‫می‌شه چند تا سوال ازتون بپرسم؟
‫بپرس.
‫اولین سوالم درباره اسم اون خرگوشه.
‫«پیون‌چان» رو کی روش گذاشته؟
‫شبیه اسم‌هاییه که روی بچه می‌ذارن.
‫شنیدم بودم مسافرخونه‌های این مدلی ‫معمولا خانوادگی اداره می‌شن،
‫واسه همین عجیبه که شما تنهایین.
‫دلیل خاصی که نداره.
‫متوجه اون عکسه روی در شده بودم.
‫برام سوال بود کی کشیدش؟
‫به نظرم داستان زمانی شکل می‌گیره ‫که درک بهتری از جوانب داشته باشم.
‫اومدی خونه غریبه ‫و زاغ سیاهش رو چوب می‌زنی؟
‫قصد جسارت نداشتم...
‫داستانش مفصله، ولی...
‫در کل همه رفتن.
‫چی؟
‫منظورتون از این حرف چیه؟
‫منظور خاصی نداره. رفتن دیگه.
‫معذرت می‌خوام. ‫قصد فضولی نداشتم.
‫نمی‌تونم اینجا رو موضوع فیلمم کنم.
‫خب. پس سخت نگیر.
‫گمونم دیگه به ته خط رسیدم.
‫بهتر نیست داستانی بنویسی ‫که به مردم احساس شادی بده؟
‫مثال بخواین بزنین، ‫چی باعث شادی می‌شه؟
‫مثلا بخوام بگم...
‫یهو اتفاق خوبی بیفته.
‫یهویی؟
‫مثلا یهو یکی پولدار بشه.
‫این که داستان شومیه.
‫معمولا بعد از اقبال ناگهانی، ‫اتفاقات بدی رخ می‌ده.
‫نظر دیگه‌ای ندارین؟
‫همچنان می‌خواین این ‫مسافرخونه رو اداره کنین؟
‫کار دیگه‌ای ندارم بکنم.
‫مثلا نمی‌خواین وارد بازار ‫صید و فروش کپور زینتی بشین؟
‫از همون برکه‌ای که اون پشته.
‫اون برکه کوچولو که به کارم نمیاد.
‫باز هم بهتر از اینه که اینجا لم بدین.
‫آدم با شالیزار برنج و برکه ‫نمی‌تونه کسب و کار راه بندازه.
‫تا امتحان نکنین که نمی‌فهمین.
‫وقتی یه چیزی نمی‌شه، ‫هر کاریش کنی نمی‌شه.
‫پس ذهنیت قضیه اینه.
‫باشه، حالا که انقدر اصرار داری، ‫بیا همین الان بریم.
‫کجا بریم؟
‫روستای بغلی یه برکه بزرگ داره،
‫توش کلی کپور زینتی داره.
‫همین الان بریم؟
‫اگه بخوایم همینطوری لم بدیم، ‫بیشتر افسرده می‌شیم.
‫تو نمیای؟ می‌خوای همین‌جا بمونی؟
‫وایستین بیام!
‫آروم بیا. زمین نخوری.
‫باشه. ممنون که گفتین.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫شما خوبین؟
‫من هم خوبم.
‫برکه قشنگیه، نه؟
‫معلومه یکی داره حسابی ‫از اینجا کاسبی می‌کنه.
‫وایستا نگاه کن.
‫چی شد؟ این رو دزدیدین؟
‫آره.
‫اینطوری که نمی‌شه.
‫دزدی جرمه.
‫کسی نمی‌فهمه بابا.
‫لطفا نکنین.
‫گوش کنین. لطفا بی‌خیال شین.
‫بابا؟
‫چرا این وقت شب بیرونی؟ ‫سرما می‌خوری.
‫قدت بلند شده‌ها.
‫به مامان نگو من رو دیدی، باشه؟
‫بهم قول می‌دی؟
‫آره.
‫آفرین. دختر خوب.
‫بغلم می‌کنی؟
‫باشه پس. باز می‌بینمت.
‫باشه. خداحافظ.
‫احیانا اون عمارت ملک خانوادگیتون بود؟
‫ملک خانوادگی خانمم بود.
‫می‌گن چون ایمان و تقوا دارن ‫انقدر کسب و کارشون خوب شده،
‫به من هم می‌گن اگه مومن‌تر بودم، ‫کار و بار مسافرخونه می‌گرفت.
‫هر کسی که طرز فکر ‫صادقانه‌ای داره رو مسخره می‌کنن.
‫مسخره خودشونن.
‫می‌شه یه لحظه برگردیم؟
‫چطور؟
‫فکر کنم دوربینم رو گم کردم.
‫دوربینت؟
‫آره، دور گردنم آویزون بود.
‫دیگه تا بهار پیداش نمی‌کنی.
‫با کپور زینتی چیکار می‌کنین؟
‫تا بهار می‌ندازمش ‫توی همون آبگیر باشه.
‫- آها، پس قرار نیست بخوریمش؟ ‫- ها؟
‫آخه فکر کردم برای غذاست.
‫خل شدی؟
‫کپور زینتیه‌ها.
‫تازه این یکی کلاه‌طلاییه،
‫این‌ها رو که صادر می‌کنن، ‫چند میلیون ین می‌فروشن.
‫نشونت بدم؟
‫خیلی خوشگله.
‫کامل یخ زده.
‫سردمه.
‫حالا با این حرف‌ها،
‫وسط این برف چیکار می‌کردیم؟
‫ولی خیلی کار جالبی بودها.
‫خیلی وقت بود بهم خوش نگذشته بود.
‫خیلی دوست دارم بدونم از اتمسفر چطور بود،
‫که از دور خودمون رو ببینیم ‫توی برف قدم می‌زنیم.
‫کپور زینتی که قیمتش ‫چند میلیون ینه چه مزه‌ایه؟
‫خیلی آدم وراجی هستی‌ها.
‫- بفرما. ‫- دستت درد نکنه.
‫وایستا.
‫این مال تو نیست؟ الان پیداش کردم.
‫نه.
‫اگه مال تو نیست، پس مال کیه؟
‫- کجا بود؟ ‫- توی باغچه.
‫کجای باغچه بود؟
‫چه خبره؟
‫حوالی ساعت نه کجا بودین؟
‫ساعت چند؟
‫ساعت نه. نه شب رو می‌گم.
‫من که ندیدم ساعت چنده، ‫ولی قاعدتا خواب بودیم. متوجهین؟
‫بله.
‫که اینطور.
‫گفتن دو تا رد پا توی باغچه‌شون بود.
‫این رو هم اونجا پیدا کردن.
‫چقدر آدم‌های روراستی هستین.
‫سلام.
‫متوجهم. لطف کردین.
‫نه، شرمنده دیر وقت ‫مجبور شدین بررسی کنین.
‫می‌گه داشته با مهمونش ‫اون اطراف قدم می‌زده،
‫که اتفاقی دخترش رو دیده.
‫حتما بهش گفته به کسی نگه.
‫اون هم دختر خوبیه. زیر قولش نمی‌زنه.
‫حالا چرا اومدی اینجا؟
‫خیلی یهویی تصمیم گرفتم.
‫یعنی چی یهویی بود؟
‫مسافرت دوست دارم.
‫سمت چشمه‌های آب گرم رفتی؟
‫نه.
‫یا مثلا موزه هنری رفتی؟ ‫جای محبوبیه.
‫نه، نرفتم.
‫پس کجاها رو دیدی؟
‫خب...
‫رفتم رودخونه رو دیدم.
‫فهمیدم.
‫ظاهرا رابطه خانوادگیتون خوب نیست.
‫بچه‌ات چند سالشه؟
‫ولم کن. فضولیش به تو نیومده.
‫چیه؟
‫انگار تب داری.
‫دست نزن.
‫ببرمت بیمارستان؟
‫خوشم نمیاد.
‫انقدر یه‌دنده نباش. بچه که نیستی.
‫توی مسافرخونه دراز کشیده بودم.
‫نفهمیدم کی خوابم برد.
‫خواب طولانی دیدم. ‫وقتی بیدار شدم کسالت داشتم.
‫ولی به ساعت که نگاه کردم، ‫فهمیدم خیلی نگذشته.
‫خواب‌هایی که آدم می‌بینه ‫زود از یادش می‌ره.
‫می‌خواستم بخشی ازش رو یادداشت کنم.
‫ولی آبی که به سر و صورتم زدم ‫انقدر سرد بود که همه‌اش از یادم پرید.
‫قطار روزی دو بار اینجا توقف داره.
‫قطار بعدی حوالی عصر میاد.
‫نمی‌دونم صاحب مسافرخونه ‫تا اون موقع برگشته یا نه.
‫یه‌کم دیگه می‌مونم، ‫بعدش از اینجا می‌رم.