کایا!
راه رو باز کن!
ببخشید! معذرت می‌خوام. منتظرم بمون!
بازم نه! آروم باش!
ولی الان داره شروع می‌شه!
ببخشید. فقط می‌خوام رد شم.
مراقب باش!
آره، ببخشید!
خودشناسی سلولی!
باشه!
سلول‌های عزیز من!
حالا وقتشه که پخش بشیم!
ما باید بریم سمت غدد لنفاوی.
وقتی به اونجا برسیم،
خودشناسی سلولی رو با تمام وجود تجربه می‌کنیم.
آره، همین‌جا.
ما باید اون‌قدر تکثیر بشیم که دلمون می‌خواد!
و هیچ‌کس نمی‌تونه بگه که غیرممکنه! زود باشین!
چون که ممکنه!
زود باشین!
من شما رو در این سفر هدایت می‌کنم.
به سرزمین فرصت‌ها،
جایی که بالاخره می‌تونید خودِ واقعی‌تون باشید!
عالیه!
اما
شک نکنید:
کسانی هستند که سرِ راهتون قرار می‌گیرند.
کسانی که می‌خوان آینده‌ای که لایقش هستید رو ازتون بگیرن.
ولی شما هرگز نباید باور به خودتون رو از دست بدید.
چون اگه چیزی رو بخواید،
می‌تونید بهش برسید!
و حالا، سلول‌های من:
همگی چشماتون رو ببندید.
ببندیدشون.
و تصور کنید که اونجایید.
توی غدد لنفاوی.
دارید تقسیم می‌شید.
دوباره و دوباره و دوباره.
دارید از زندگی نهایت لذت رو می‌برید.
دارید دقیقاً به همونی تبدیل می‌شید که دلتون می‌خواد.
می‌تونی ببینی؟
آره، تو هم می‌تونی همین‌طوری بشی!
و هیچ‌وقت،
هیچ‌وقت نذار کسی
جلوی تو رو بگیره!
این عالی می‌شه! می‌تونم یه گروه موسیقی راه بندازم.
یا شاید هم یه گروه کُر کامل.
تو چی؟
راستش خیلی بهش فکر نکردم.
تا وقتی داریم می‌ریم اونجا، وقت زیادی برای فکر کردن داری.
باید شروع کنیم به جمع کردن وسایل. بگیر!
امیدوارم نخواسته باشی اینو برداری. بجنب دیگه، موآ!
هی، تو!
اریک!
می‌آی عزیزم؟ دیگه وقتشه که بریم.
باشه.
می‌دونی چیه؟ فکر می‌کنم همه‌چیز خوب پیش می‌ره.
آره.
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟ ما برای عمل جراحی اومدیم.
یا بهتره بگم پسرمون قراره عمل بشه. اسمش اریک علی هانسن هست.
ما باید بریم طبقه سوم. قبلاً اونجا بودم.
میای، عزیزم؟
خب. برای عمل جراحی‌ات ساعت سه وقت گذاشتیم، اریک.
برای همین الان می‌خوام کمی شیمی‌درمانی برات شروع کنم.
پیشاپیش. باشه.
می‌دونی که این ممکنه باعث بشه حالت خیلی بد بشه، درسته؟
می‌دونم.
معلومه که می‌دونی. به نظرم تو خیلی شجاعی.
باشه.
خب، شروع می‌کنیم.
سربازها، بیاید! به سمت کلیه‌ها ادامه بدید!
بجنبید، بجنبید، بجنبید!
زمان لازم برای ایجاد پایگاه؟ دو ساعت، ژنرال اِبل.
خیلی خب!
سربازها، حواستون باشه! حتی یک ثانیه هم نباید هدر بدیم.
وقتی دکترها اون تومور رو عمل کنن و دربیارن،
تک‌تک سلول‌های سرطانی باید از همون مسیر برن!
دستور دریافت شد!
وگرنه، سوژه ما، اریک علی هانسنِ ده ساله،
پسری که تو هر هوایی بستنی می‌خوره،
که هر وقت دلش بخواد بازی کامپیوتری می‌کنه،
و کلی چوب جمع می‌کنه، نباید به دردسر بیفته!
می‌خوایم بذاریم اریک زیر نظر ما بمیره؟ نه!
نه. پس بیاید پایگاه رو راه بندازیم. چون سرطان
باید متوقف بشه!
بجنب، موا!
هی! کسی کیف من رو ندیده؟
کاجا؟ برای سفر بهش نیاز دارم.
کاجا...
روز بخیر. مزاحم که نیستم؟
نه، کار من اینجا تمومه. دیگه لازم نیست دنبال کیف بگردی.
وقتی قرار نیست جایی بری، نیازی هم به جمع کردن وسایل نیست.
صبر کن! چی گفتی؟
من همه‌چیز رو برای اون گروه حمایتی کوچیکت توضیح دادم.
تو و دوستات قرار نیست به غدد لنفاوی برید.
چی؟
وقتی نمی‌تونی تکثیر بشی، نمی‌تونی جایی بری.
نه، صبر کن!
صبر کن!
هی، تو! کی این تصمیم رو گرفته؟
رئیس، مالاینوس، خودت که می‌فهمی.
می‌گه سفر قراره عالی باشه، بدون هیچ جای خالی برای تنبل‌ها تو سیستم لنفاوی.
یعنی اونایی که نمی‌تونن تقسیم بشن، مثل تو.
خب پس من باید چیکار کنم؟
نظرت چیه به خودت بیای؟
ما نمی‌تونیم تقسیم بشیم، ولی می‌تونیم یه کار دیگه بکنیم.
روبن!
روبن نمی‌تونه تقسیم بشه، ولی می‌تونه...
بذارتش روی سرش! آره!
و موآ!
موآ نمی‌تونه تقسیم بشه، ولی می‌تونه...
می‌تونه روی چشمش نقاشی کنه. خیلی خوب بود، موآ.
و کایا!
کایا نمی‌تونه تقسیم بشه، ولی می‌تونه...
اون اصلاً نمی‌تونه دلیل این کار رو بفهمه.
آه؟ باشه...
ما داریم سعی می‌کنیم یه کار دیگه پیدا کنیم، حالا که قرار نیست جایی بریم.
یه کاری غیر از تقسیم شدن؟ پس ما اصلاً دیگه سرطان هستیم؟
ما حداقل به اندازه بقیه سرطان هستیم،
حتی اگه دقیقاً نتونیم اون کار رو انجام بدیم.
و کایا، ما با همیم و:
وقتی با همیم همه چی عالیه!
آره، شاید.
بیا.
کایا نمی‌تونه تقسیم بشه، اما می‌تونه یه کار دیگه بکنه.
کایا نمی‌تونه تقسیم بشه، اما می‌تونه...
آره!
کایا نمی‌تونه تقسیم بشه، اما می‌تونه...
با یه چیزی دور گردنش خودش رو خوشگل کنه!
کایا نمی‌تونه تقسیم...
نه، کایا، صبر کن! این خیلی احمقانه‌ست!
چه استخوان گونه‌ای! گرگور! لطفاً بیا اینجا.
بله قربان! چطور می‌تونم کمک کنم؟
گفتی اینا جواب میدن.
هجده تا ازشون خوردم. هنوز هیچ خبری نیست!
گفتم شاید جواب بدن. حالا کاملاً مطمئنم که بنفش‌ها کارسازن.
خب پس برام یه بنفش بیار!
بله، هنوز کمی از اون رنگ باقی مونده، اما توی نایژه‌هاست.
توی نایژه‌ها؟
اما متأسفانه، هیچ‌کس دلش نمی‌خواد الان بره اونجا.
بعد از سخنرانی فوق‌العاده‌ت، همه آماده‌ان که راهی غدد لنفاوی بشن.
می‌دونی که غدد لنفاوی جمع بسته شده؟
یعنی بیشتر از یکیه؟
چطور می‌تونم همزمان رئیس چند جا باشم؟!
اینجا خیلی لیزه. تو چطور اومدی تو؟!
مالینوس، باید اجازه بدی ما هم باهاتون بیایم غدد لنفاوی.
گفتم کسی که نمی‌تونه تقسیم بشه، نمی‌تونه بیاد. بزن بیرون!
اما و اگر نداریم. برو بیرون! یه لحظه صبر کن.
آداب معاشرتت کجا رفته، گرگور؟
بیا جلوتر.
خیلی ممنونم. خب...
تو هم جزو اون گروهی هستی که نمی‌تونن تقسیم بشن؟
بله.
متأسفم، ولی خوشبختانه یه پیشنهاد کوچیک براتون دارم.
همون‌طور که به کایا گفتم، یه فرصت فوق‌العاده برای همه‌تون هست...
همین‌جا، توی نایژه‌ها! شما با بقیه ما همراه می‌شین،
ولی یه مسیر انحرافی می‌رین تا تعداد بیشتری از این بطری‌ها جمع کنین.
ولی کاملاً پر. و بنفش.
بنفش و پر از ذرات خارجیِ عالی
که توسط بادهای قدرتمند ریه به دست ما می‌رسه.
وقتی نوشیده بشه، می‌تونه به سلول‌های تقسیم‌نشده‌ای مثل شما کمک کنه که جهش پیدا کنید،
تا بتونید تقسیم بشید! آره!
ولی رفتن به نایژه‌ها، خیلی خطرناک نیست؟
درسته. یه مقدار ریسک داره.
ولی همون‌طور که همیشه گفتم، اجازه ندید هیچ‌چیزی متوقفتون کنه!
ما می‌تونیم این کار رو بکنیم! بعدش مثل بقیه می‌تونیم بریم به گره‌های لنفاوی!
کاملاً درسته! هیچ‌چیز بیشتر از این نمی‌خوام که شما هم همراهم باشید.
پس دوستان عزیزم، امیدوارم بعداً همدیگه رو ببینیم.
وای! فکرش رو بکن! فقط باید آماده بشیم.
این خیلی خطرناکه، کایا.
کی می‌دونه اون بیرون با چی مواجه می‌شیم؟ اونجا پر از آنزیمه.
آره، دقیقاً. آنزیم. یه آنزیم چقدر می‌تونه بد باشه؟
باور کن، خیلی خیلی بد هستن!
یه بار «اوگه»ی عزیزم داشت برای خودش راه می‌رفت.
قبل از اینکه بفهمه چی شده، توسط آنزیم‌ها محاصره شد.
لطفاً. فقط یه ذره صبر کن.
می‌تونم توضیح بدم.
اونا یه چیز قرمز بهش چسبوندن.
یه چیز قرمز که...
اوه! ای دل غافل!
هیچ‌کس نباید برای آن نوشیدنی جانش را به خطر بیندازد. اصلاً حرفش را هم نزن!
فکر خیلی بدی است.
برای رفتن آماده‌اید؟
بفرمایید. این هم سلاح برای سفر. بفرمایید.
هی، خوبی؟
آره. کی اهمیت می‌ده که آن گره‌های لنفاوی مسخره کجا هستند؟
حتماً آن‌قدرها هم که همه می‌گویند باحال نیستند، اما...
اما چی؟
سلام! تو تکثیر شدی؟!
آره، من... آره. باحال نیست؟
کایا، باید خوشحال باشی. چون دوستت می‌تواند به گره‌های لنفاوی برود.
آره، خیلی خوب است. ولی ما... یعنی من،
لازم نیست بروم اگر تو می‌خواهی که من کمی پیشت بمانم.
نگو که می‌خواهی جلوی موآ را بگیری! نه، معلوم است که نه.
خوب است! یک لحظه نزدیک بود بترسم.
آره، خیلی عالی است.
هیچ‌وقت نگذار چیزی مانعت شود.
ببخشید. معذرت می‌خواهم.
هی! من می‌روم آن نوشیدنی را بیاورم.
تو؟ تنهای تنها؟
پس بقیه دار و دسته‌ات کجا هستند؟
اونا برنامه‌های دیگه‌ای داشتن. تازه، نقشه هم که پیش منه.
نگاه کن. خیلی خب، فقط یک نفر کافیه.
اسمت کایا بود، نه؟ پس ما دو تا با هم راهی می‌شیم.
خیلی خب، همگی. دنبالم بیایید!
کایا؟ کایا!
تو باید از اون طرف بری.
اون طرف؟ آره. فقط مسیر رو دنبال کن.
و البته نقشه. اون تو رو به بطری‌های توی نایژه‌ها می‌رسونه.
یادت باشه فقط اون بطری‌های بنفش رو لازم داری.
همون‌جا همه‌شون رو نخور. بیارشون پیش من.
بعد بهت نشون می‌دم چطوری باید کار کنی. و تا می‌تونی ازشون بردار.
سفر خوبی داشته باشی!
خداحافظ!
کایا؟
کایا!
نه، کایا!
کایا، اون پایین هستی؟
سربازها، آماده نبرد بشید! سرطان همین الان داره خارج می‌شه!
دستور دریافت شد!
در موقعیت‌های خود مستقر شوید!
همگی! سرطان باید عقب‌نشینی کند! آتش!
نه، نه! سربازان شیمی‌درمانی.
سرطان را به تومور برگردانید! به خاطر اریک!
آفرین. بیرونش کنید.
خیلی عالی داری پیش می‌ری، عزیزم. به‌زودی بهتر می‌شی.
نایژه‌ها سمت چپ هستند.
اما من کجام؟
نه، نه!
عقب‌نشینی! دروازه را ببندید!
اما همه داخل شدند؟ گفتم دروازه را ببندید!
ژنرال، دارند دروازه را می‌بندند. خوب است.
هیچ سلول سرطانی نباید وارد بدن شود! دستور دریافت شد!
ژنرال!
گرفتمش.
ژنرال؟
سلام.
می‌دانی من کی هستم؟
من ژنرال آبل هستم از هنگ پنجم شیمی‌درمانی!
فوراً من را رها کن! این یک دستور است!
گزارشت رو می‌دم! هی! ولم کن!
اوه نه! شیپور احمق!
کایا تنهایی از تومور زده بیرون؟
و از یه صخره افتاده پایین! آره، ممکنه آسیب دیده باشه.
باید کمکش کنیم. حتماً!
شنیدین؟ همه رو مجبور کردن برگردن داخل تومور.
هزاران سرباز وحشتناک اون بیرونن. هیچ‌کس نمی‌تونه جایی بره.
اگه کایا با یکی از اون سربازا روبرو بشه چی؟
حالت خوبه؟
اوه، ببخشید. شاید بهتر باشه بذارمت اینجا. این‌طوری بهتره؟
اوه آره. ممنون.
خیلی رو اعصابه که نمی‌شه درست با یه موجود شیپوریِ لزج بجنگی.
من معمولاً بدن مولکولی قدرتمندی دارم، ولی می‌دونی، من تو جنگ بودم...
علیه سلول‌های سرطانی. اون موجوداتِ پست و نفرت‌انگیز که...
من یه سلول سرطانی‌ام. چی؟ تو؟
نه. در حال اسکن سلولی.
اسکن ممکن نیست.
اگه سرطانی هستی، باید بهت بگم که وظیفه‌ی قسم‌خورده‌ی منه که...
جلوی پخش شدنت توی این بدن رو بگیرم!
می‌خوای جلوی منو بگیری که نرم سمت برونش‌ها و غدد لنفاوی پیش بقیه‌ی سلول‌های سرطانی؟
این اتفاق نمی‌افته.
ارتش من همین الان دوستای سرطانی کوچولوت رو فرستادن عقب، به همون تومور.
چی؟
و اگه دنبالشون نری، مجبورم دست به کارهای جدی بزنم!
می‌خوای چیکار کنی؟ می‌خوای با مغزت منو بکشی؟
معلومه که نمی‌تونم روش‌هام رو لو بدم.
نه، ولی چون من هیچ فشار مغزی‌ای حس نمی‌کنم،
فکر کنم بهتره فقط بزنم به چاک...
صبر کن!
رحم کن!
واقعاً تونستم.
خودت رو ببین!
خیلی بامزه بود.
آره، من بامزه‌ام.
ولی، ممنون از همکاریت.
اگه ذره‌ای انسانیت تو اون بدن سرطانی کوچیکت داری،
همین الان دست از کار می‌کشی!
آفرین. زود برگرد به تومور!
فکر نکنم. فقط می‌خواستم بدونم راه رسیدن به نایژه‌ها رو بلدی یا نه.
واقعاً که! بلدی یا نه؟
معلومه! برخلاف تو، من شناخت کاملی از
این بدن زیبا و فوق‌العاده دارم.
در واقع، من نقشه‌اش رو با مقیاس یک به یک میلیارد اینجا دارم.
اگه ما اینجا باشیم و من برم اونجا، به... می‌رسیم.
دردسر! کمک کردن به سلول‌های سرطانی برای گشتن تو بدن، مجازات مرگ داره!
آره، ولی موندن اینجا چی؟ وقتی من برم، تو اینجا کاملاً تنها می‌مونی.
بدون اینکه کسی باشه که کمکت کنه.
موندن اینجا واقعاً حماقته.
منظورت رو می‌فهمم. کمکم کن بلند شم.
فقط اگه منو ببری به نایژه‌ها. این که باج‌گیریه!
بیشتر شبیه یه توافقه. تو راه رو بهم نشون بده، منم کمکت می‌کنم از اینجا بری.
قول می‌دم بعدش برگردم پیش تومور.
قول می‌دی؟ قول می‌دم.
چطور باید...؟
ما با هم توافق کردیم. می‌تونی با اونا محکم منو بگیری؟
آره، فکر کنم بشه.
خوبه!
خب، کدوم طرفی؟
چپ. اون طرفی. لازمه تمام مسیر رو اینقدر نزدیک باشیم؟
آره، فکر کنم لازمه. شاید بتونیم بهش به چشم یه بغل طولانی و خوب نگاه کنیم؟
یه بغل؟! این آخرین چیزیه که می‌خوام از یه سلول سرطانی بگیرم!
عزیزم، اگه کمی احساس بهتری داری، بریم یکم با دکتر صحبت کنیم. باشه؟
باشه.
تو همین‌جا استراحت کن، خب؟ آره.
سلام. بلدی تردستی کنی؟
تردستی؟ اینو ببین.
حالا شش تا انگشت تو یه دستت داری و چهار تا تو اون یکی!
آره، ولی اینو راحت درست می‌کنم.
باحال بود! تو باید دکتر بشی یا یه همچین چیزی. نه، فکر نکنم.
مامانم دکتره، و تقریباً تمام وقت سر کاره.
حتی امروز، روز تولدم.
تولدت مبارک. ممنون.
اصلاً چرا اینجایی؟ اگه تولدته؟
قراره وقتی کارش تموم شد پیتزا بخوریم. ولی خب می‌دونی دکترا دیگه.
آره.
ولی اگه بخوای می‌تونی تبلتم رو قرض بگیری. جدی؟ می‌تونم؟
می‌رم بیارمش.
اونجایی!
کجا بودی؟ فقط یه دوری زدم.
یه دختر تو اتاق انتظار بود. بهش گفتم می‌تونه تبلتم رو قرض بگیره.
دوست من، فکر نمی‌کنم بهتر باشه انقدر بدوی و خودتو خسته کنی.
ولی من بهش گفتم که می‌تونه قرضش بگیره.
شاید بهتر باشه یکی از ما بهش برسونتش. آره، منم به زودی می‌خوام برم بیرون.
اسمش چی بود؟
نمی‌دونم، ولی موهای قرمزی داشت و یه تیشرت زرد تنش بود.
خیلی خب. برگرد سر جات، توی تخت.
استراحت کن و بذار داروها کارشون رو بکنن. مگه نه؟
باشه.
هی، فکر می‌کنی زیادی سخت‌گیری می‌کنیم، یا تو چی فکر می‌کنی؟
نه، اون متوجه میشه. آره.
فقط کاش لازم نبود این‌همه سختی بکشه.
سعی می‌کنم مثبت باشم، ولی خیلی وحشت دارم.
هی، اون از پسش برمیاد.
همه‌چیز درست میشه.
دارم میرم بیرون!
ببین، چطور دارن مهماتشون رو مصرف می‌کنن.
یعنی ممکنه تموم بشه.
چه احمقانه!
خبرهای فوق‌العاده‌ای دارم. به محض اینکه سربازها اون بیرون مهماتشون رو تموم کنن،
خب، دوباره داریم می‌زنیم بیرون!
حالا!
شاید فکر کنن می‌تونن جلوی ما رو بگیرن.
ولی حقیقت اینه که هیچ‌چیزی نمی‌تونه جلودار ما باشه.
موآ، می‌تونی کایا رو ببینی؟
نه، هنوز نه.
صبر کن... چی؟!
من یه رهبر فوق‌العاده می‌شم! اونا دارن چیکار می‌کنن؟!
اوه نه، ما رو دید! اون نور رو دید.
اوه نه.
موآ، باید همین الان بریم. من اون توپ رو قبلاً دیدم.
خوب گوش کن. شما نمی‌تونید اینجا... اون بالا بمونید.
این طرف! اون توپ... از اینجا افتاد پایین.
حالا دیگه اون ته ته است.
اینجا یه راهروی خیلی طولانیه.
کسی هست؟ سه تا تونل.
توپ ممکنه کجا رفته باشه؟ باید همین‌طوری غلت خورده باشه.
وای، خدای من!
بچه‌ها، مطمئنیم داریم کار درستی می‌کنیم؟
ای وای!
یک خروجی مخفی.
کایا؟ کایا!
شماها!
یعنی این ردپای کایاست؟
اسم تو آبل هست و یکم هم توانایی داری، ولی انگار اون‌قدرها هم توانا نیستی.
حداقل من فرق خوب و بد رو می‌فهمم، سلول سرطانی!
کایا. اسم من کایاست. کی اهمیت می‌ده؟
بیا این آشنایی رو در همین حد سطحی و رسمی نگه داریم.
هیس، اون چی بود؟
تایید شد. بعدی.
تو هم تایید شدی.
آفرین، همین‌طوری.
تایید شد. بعدی.
اون‌ها دیگه کی هستن؟ اون‌ها...
بیا بریم اون‌طرف و بفهمیم. نمی‌دونم واقعاً...
یه فراموش‌کار پیدا کردیم! یه زرد؟ بذار ببینم!
برو کنار! بذار من انجامش بدم.
آه. خیلی بده که می‌بینم این‌طوری زجر می‌کشه.
زجر؟ خدا رو شکر کن که قرمزش نشد.
اگه قرمز می‌شد، تیکه‌تیکه‌اش می‌کرد!
قرمز..؟
اونا آنزیم هستن!
آره، همون‌جا. بعدی.
حالا دیگه بریم. دیوونه شدی؟!
واسه چک‌آپ اومدید؟ دارن چک‌آپ می‌کنن! بیاید بریم.
سلام. شما چک‌آپ سلولی!
داریم می‌آیم! هی، صبر کن!
اون یه سلول سرطانیه!
بجنبید! جلوش رو بگیرید!
ما سرطان داریم! همین الان وایسا!
هیچی نمی‌بینم! خب نکته‌ش هم همینه دیگه.
می‌گم وایسا!
کایا، باید وایسی! خواهش می‌کنم!
تو! سلول سرطانی!
وایسا!
فقط تسلیم شو!
هیچ‌چیز نمی‌تونه جلوی منو بگیره!
با هم، ما با هم هستیم
سلام، سلام! استراحت تموم شد. بجنبید.
برگردید سر کار. آفرین، همین‌طوری!
هی...
بهتره که با هم باشیم
توی یه تیم، خیلی کارهای بیشتری می‌تونیم بکنیم
خیلی عالیه، بیا تو.
دیدی؟ اونجا!
من می‌تونم کمکت کنم تو هم به من کمک می‌کنی
دستت رو به من بده، تا منم دستم رو بهت بدم.
یکی برای همه، همه برای یکی
وقتی با هم هستیم قوی‌تریم
با هم، ما کنار هم می‌ایستیم
کسی از شماها اون رو به اندازه کافی دیده که بتونه بشناستش؟
نه، متأسفانه نه.
سلام! کارگرها!
ما با هم قوی‌تریم!
عذر می‌خوام بابت مزاحمت، اما ما اینجا یه مزاحم داریم.
یه سلول سرطانی.
دلیلی برای نگرانی نیست.
می‌تونید روی مغز استخون‌تون شرط ببندید که همین الان می‌فهمیم
کی اینجا اضافی‌ایه. فقط به کارتون ادامه بدید.
چشم، حتماً. خب، حالا نوبت تحویل دادنه!
خب...
آها!
کدومتون اینو تمیز کردین؟
هیچ‌کس؟ بالاخره یکی باید این کارو کرده باشه.
باشه.
بررسی می‌کنیم.
خیلی خب.
آره.
اون مال من بود!
افتاده بود و برش داشتم. نباید این کارو می‌کردم.
به تحویل‌هاتون ادامه بدین.
تمام ذرات خون تأیید شدن. خیلی عالیه. دور بعدی!
اون اینجا نیست. زود باش!
چرا ما رو کشوندی اونجا؟! چی؟ دیدم که رفت اون تو.
الان دیگه اونجا نیست.
آنزیم‌ها، برگردین به جایی که آخرین بار دیدیمش!
تنهام نذار. کمکم کن بیام پایین!
منو هم با خودتون ببرین! ما که هم‌تیمی هستیم.
حقته، با این کارهایی که می‌کنی.
آها، پس اینجایی! به لطف تو که نبود.
تو سرطانی! مجبور بودم جلوی تو رو بگیرم.
ولی نتونستی. آنزیم‌ها هم نتونستن.
درست جلوی چشمشون بودم و ندیدنم. به اندازه بقیه هم کارم رو خوب انجام دادم.
جدی؟ آره، فکر کردی، چون من همیشه یه قدم جلوترم.
ممنون که توی تیم بودی!
اگه بیشتر از این بری توی این بدن،
کار همه‌مون تمومه!
چه آدم نمایشی‌ای!
نایژه‌ها سمت چپ هستن...
ولی الان دیگه کدوم طرف چپه؟
بذار هیچ مولکولی برای من عزاداری نکنه.
چون مرگ من اهمیتی نداره.
من فقط برای تو گریه می‌کنم، اریک. و برای شجاعت تو
در مبارزه با سرطان. تنها کاری که الان می‌تونم بکنم اینه که بگم
چه افتخاری بود که زندگیم رو فدای تو کنم.
هر چیزی که تا حالا داشتم رو
حاضرم دوباره بدم.
خداحافظ، اریک.
امیدوارم سربازهای دیگه موفق بشن اونجا که من شکست خوردم.
ازت ممنونم.
خدانگهدار!
بسه دیگه. به نظر میاد هنوز زنده‌ای.
نمیشه فقط بذاری در آرامش بمیرم؟
آره، ولی یه راه دیگه هم هست اینکه دوباره با هم متحد بشیم.
ولی فقط اگه قول بدی که دیگه از این کارای احمقانه نکنی.
اون چیزی که قبلاً گفتی،
که می‌تونی به خوبیِ بقیه سلول‌های اونجا کار کنی...
اسکنِ سلولی... از کار افتاده. خیلی خفن بودم، نه؟
کاملاً مطمئنی که صددرصد سرطانی هستی؟
آره! این دیگه چه سوالیه؟ یه سوال خیلی مهم.
اگه هنوز کاملاً سرطانی نشدی،
باید بری پیش آنزیم‌ها و ازشون کمک بگیری.
اگه قراره با هم متحد بشیم: دیگه حرفی از آنزیم نزن!
اونا می‌تونن کاری کنن که تو... نه، دیگه حتی یه کلمه هم نگو!
هر طور راحتی، به شرطی که قول بدی برگردی به تومور.
باشه! باشه؟!
خیلی خب، پس بذار بیارمت پایین. عالیه! ممنون.
اون توده‌ای که عکسش رو داشتی، چی بود؟
تومور؟ واقعاً که!
اون اریکه. چیزی کمتر از کل این دنیایی که توش زندگی می‌کنی نیست.
باشه... حالا دیگه داری شوخی می‌کنی.
این که نقشه‌ست. و کوله‌پشتی کایا.
بچه‌ها، حس خوبی ندارم. باید برگردیم.
چی؟ پس کایا چی؟ ما باید بهش کمک کنیم.
خودت کمکش کن، من می‌خوام برگردم. نمی‌شه برگردیم؟
اگه هوای همدیگه رو نداشته باشیم، پس کی داشته باشه؟
همون‌طور که می‌گیم: وقتی با همیم، همه چی عالیه.
خیلی خب! کارت عالیه، گرتا.
مگه قرار نبود این راه میان‌بر باشه؟ آره، باید الان دیگه...
اوه! حالت خوبه؟ رسیدیم به مسیرهای عصبی.
سردرد! یه چیزی رفت تو چشمم.
اینا برای چی هستن؟
این اتصالات عصبی، سیگنال‌ها رو بین بدن و مغز رد و بدل می‌کنن.
نه، نباید روشون راه بری!
نگران نباش، کاملاً مسلطم.
دل‌درد!
اون چی بود؟
از صداش معلوم بود، یه سیگنال عصبی بود که پیام درد فرستاد
از معده تا همین‌جا بالا. تا خود مغز.
نزدیک نایژه‌هاست؟ نه، خیلی دورتر از اونجاست.
بذار ببینم می‌تونم دوباره نقشه رو بیارم یا نه.
زود باش!
مشکل فنی پیدا کردی؟ آره، فکرش رو بکن.
چون تو نتونستی جلوی خودت رو بگیری و از اون مسیر عصبی بالا نری.
خب فقط می‌خواستم یکم خوش بگذرونم.
فکر می‌کنی چقدر خوش می‌گذره وقتی اون‌طور که باید کار نکنی؟
راستش رو بخوای، من خودم خیلی خوب در این مورد می‌دونم.
لازم نیست به خاطر من از چیزی خجالت بکشی، همین‌طوری بهت بگم.
باشه، باشه.
پس یه وجه اشتراک داریم.
چی؟
هی!
ببخشید! شما اتفاقی راه نایژه‌ها رو بلد نیستید؟
نایژه‌ها؟
تا حالا اسمش رو نشنیدیم. ما همیشه همین‌جاییم. و مطمئن می‌شیم که ایده‌ها متولد بشن.
ایده‌ها؟ ایده‌های کی؟
معلومه، ایده‌های اریک. اونا این بالا هستن. می‌خواید ببینید؟
فوق‌العاده‌ست!
این چیه؟ این الهامه.
به تمام ایده‌هایی که اینجا توی وجود اریک جوونه می‌زنه، قلقلک میده.
آره. وقتی یه ایده کامل رشد می‌کنه و آماده میشه...
دینگ دانگ، می‌فرستیمش بیرون!
خب، ایده‌های خوبین؟
آره، بالا و پایین زیاد داره.
ولی برای یه بچه ده ساله، اریک خیلی خوبه.
قطعاً! مثلاً همین یکی رو ببین.
فوق‌العاده‌ست!
اون که یه باد شکم نیست؟ چرا! فکر کن چقدر افسانه‌ای میشه...
وقتی اریک بتونه اون رو توی دنیا رها کنه!
آره، شاید. راستش نمی‌دونم اصلاً باور دارم اریک وجود داره یا نه.
معلومه که وجود داره!
اگه بخوای می‌تونی با چشمای خودت ببینیش. بینی اریک همین گوشه کناره.
اوه...
دزدی از کیف مامان؟ خیلی خب!
این دنیای بزرگیه که بیرون از دنیای اریکه.
اوه!
و اریک اون کجاست؟ ما داریم از توی بینی اون نگاه می‌کنیم،
پس نمی‌تونیم خودش رو ببینیم. ولی می‌تونیم دنیاهای دیگه‌ای رو ببینیم.
مثل اون. لعنتی!
بفرما. ممنون... اریک!
اسمم رو می‌دونی؟ پشت تبلتت نوشته.
آها! راستی، اسم من ترزه است.
باشه. باحاله.
خب...
بازی میوه خیلی باحاله. می‌خوای با هم بازی کنیم؟
فکر کنم باید برگردم.
می‌فهمم. کدوم اتاق؟ بعداً می‌تونم پسش بدم.
۳۰۴. باشه.
می‌بینمت! اگه ترفندی پیدا کردی خبرم کن.
سعی می‌کنم یه چیزی پیدا کنم.
فکر کنم ازش خوشش میاد.
آره، آدما هم مثل تو و من دوست و امید و آرزو دارن.
دفعه بعد که اومدن اینجا می‌تونیم ازشون بپرسیم.
سلام عزیزم. سلام اریک‌سن.
اونا کین؟ باید پدر و مادر اریک باشن.
من که می‌خوام برم ببینم اوضاع از چه قراره.
چی شده مگه؟
اون توده همینه؟ منظورم اینه که، اون اریکه؟
آره، همون آدم ماست.
یا بهتره بگم پسر،
که اون طرف این شکاف قرار داره.
اوهاوه!
آره، می‌تونی این‌طور بگی. این خیلی... واقعاً اوهاوه داره،
که اگه بخوایم زنده بمونیم، باید برگردیم اونجا و دوباره بریم توی بدن اریک.
وگرنه، کارمون تمومه. اوه نه!
آبل، اونجا رو ببین. اگه بتونیم خودمون رو به اون چیز دراز برسونیم، شاید بتونیم ازش رد بشیم.
و چطور می‌خوایم بریم اون بالا؟ اون اصلاً یه سانتیمتر بالاتر آویزونه...
صبر کن! چی؟
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه همچین چیزی بگم،
تو می‌تونی از قدرت سرطانی‌ت استفاده کنی و خودت رو تقسیم کنی.
و اگه خودت رو تقسیم کنی، و به اندازه کافی این کار رو انجام بدی،
می‌تونیم یه برج کایا بسازیم که اون‌قدر بلند باشه که به اونجا برسیم!
من نمی‌تونم خودم رو تقسیم کنم. حتی یه ذره هم نه؟
نه. من نمی‌تونم تقسیم بشم!
واقعاً؟! متاسفم، آبل.
وقتی توی تومور هستم، اون‌قدرها سرطانی نیستم.
وقتی توی بدن هستم، زیادی سرطانی‌ام.
حالا دوباره به اندازه کافی خوب نیستم. من به دردنخورم.
هی.
اینکه نمی‌تونی تکثیر بشی،
اون‌قدرها هم بد نیست.
آره، واقعاً. خب، شاید دلت نخواد این رو بشنوی،
ولی حالا مطمئن‌ترم که تو کاملاً سرطانی نیستی.
و این چیز خوبیه.
به جز اینکه الان نمی‌تونی ما رو نجات بدی.
ولی در عوض
احتمالاً نمی‌تونی اریک یا کس دیگه‌ای رو هم بکشی.
این باعث می‌شه از نظر من آدمِ یا موجودِ خوب و قابل قبولی باشی.
تو... از من خوشت میاد؟
اوه نه...
پایین اومد! می‌تونیم رد شیم. نه، نه!
چرا، چرا! نه، نه!
ایبل! اوه نه!
اوه! ایبل!
نه، نه، نه!
گرفتمت!
نگاه کن.
خیلی خب.
نه! داشتیم می‌رسیدیم، توی بینی بودیم!
بازم هست؟
یه فرصت دیگه، کایا!
و حالا فوت کن.
آره! دوباره برگشتیم!
دیگه از افتادن خسته شدم!
بطری‌ها!
و اون‌ها بنفش هستن!
آبل، بطری‌ها!
پس الان توی برونش‌ها هستیم!
آبل!
سلام، آبل. موفق شدیم. ما توی ب...
حالت خوبه؟ آره، کاملاً...
نه، اصلاً خوب نیست. اوه نه.
نه، نه، نه! باید چیکار کنم؟
به چی باید دست بزنم؟
آبل.
فقط تیم امداد می‌تونه الان کمکم کنه.
چی؟
سربازهای پزشکی توی پایگاه.
باشه...
باشه، حالا می‌ریم سمت پایگاه.
داریم می‌ریم پایگاه. فقط تحمل کن!
از کجا باید برم؟
باشه.
می‌خوای از اون طرف بری؟ باشه!
وای!
گلو درد دارم.
کلیه‌ام درد می‌کنه.
یه لحظه صبر کن... «کلیه‌ام درد می‌کنه.» پیام به مغز.
از طرف کلیه‌ها!
طاقت بیار، آبل! تقریباً رسیدیم پایگاه. دیگه چیزی نمونده.
اون چی بود؟
اوه نه!
مسیر دو طرفه‌ست! اصلاً جای امنی نیست.
هی، تو! تو اونجا بیا اینجا!
داره سرش رو با خودش می‌بره!
اون سلول سرطانیه!
دنبالش!
وایسا! هیچ سلول سرطانی‌ای از دست من فرار نمی‌کنه!
برگرد!
وایسا!
اوه نه!
سلول سرطانی کوچولو.
آره، دیگه کارش تمومه.
واقعاً؟ فکر نمی‌کنم.
ممنون بابت همراهی! نه!
پایگاه.
کمک! نیاز به کمک فوری دارم.
خودت رو معرفی کن!
اسکن ممکن نیست. من کایا هستم.
چیزی که دستته بنداز زمین تا بتونم اسکن‌ت کنم. اون سلاحه؟
نه. تو یه سلول سرطانی هستی؟
صبر کن! این آبل هست.
من دوست آبل هستم.
آبل؟ همون ژنرال آبل؟
آره! باید بهش کمک کنید.
اینجا رو بگیرید! باید سریع ببریمش داخل آزمایشگاه.
آبل، دوباره حالت خوب شد!
حالم خیلی بهتر از خوبه. بدن دوباره داره درست کار می‌کنه.
خیلی ممنونم، کایا. بابت همه چیز خیلی ممنونم.
آره، اسکنر هم دوباره کار می‌کنه.
عالیه!
۲۵ درصد سلول کلیه، ۷۵ درصد سرطان.
تو هنوز کاملاً سرطانی نشدی. اما کایا، باید خودت رو به آنزیم‌ها برسونی.
چی! دوباره داری درباره اون آنزیم‌ها غر می‌زنی؟
آره، چون من...
بذار یه چیزی بهت نشون بدم.
اطلاعات درباره آنزیم‌ها. وقتی سلول‌ها وظیفه اصلی‌شون رو فراموش می‌کنن،
آنزیم‌ها سیستم یادآوریِ بدن هستن.
اگر سلولی بخشی از وظیفه‌اش رو فراموش کرده باشه،
آنزیم‌ها می‌تونن به اون سلول کمک کنن تا وظیفه‌اش رو به یاد بیاره.
اگر سلولی همه چیز رو فراموش کرده باشه، اون‌ها نابودش می‌کنن.
آنزیم‌ها، یه دوست خوب برای بدن.
نابود کردن؟! به این می‌گی دوست؟! روی بخش اول تمرکز کن.
اون‌ها می‌تونن بهت کمک کنن. آره، کمک کنن که بمیرم!
من واقعاً فکر می‌کردم تو دوست من شدی.
ظاهراً بدجوری اشتباه می‌کردم. ممنون بابت همراهی‌ت!
نمی‌تونم بذارم بری جلو. چی؟
نه.
اگه برم اینجا چی؟
یا اینجا؟
باید قبل از اینکه خیلی دیر بشه متوقف بشی.
اون‌طرف چطور؟ کاری نکن که بعداً پشیمون بشی.
از من دور شو!
کایا!
ژنرال، چی شد؟ گذاشتی بره؟
نه، اون باید به تومور برگرده.
اون‌وقت توی عمل جراحی گیر می‌افته. مگر اینکه بهش درباره‌ش گفته باشی.
نه. نگفتم. اون هیچی درباره جراحی نمی‌دونه.
کسی هست؟
اون مال موآ نیست؟
آره!
بچه‌ها!
من بطری‌های...
تکثیر رو پیدا کردم.
کسی هست؟
موآ؟
کایا؟
کسی هست؟
هیس، عقب بکشید.
عقب بکشید.
اینجا چی داریم؟
می‌دانستم!
فوق‌العاده است! این واقعاً فوق‌العاده است، کایا!
می‌دانی بقیه گروه من کجا هستند؟
نه، متأسفانه.
باشه، من فقط یکی برای آن‌ها می‌برم، اگر مشکلی نیست.
چی؟ بله، بفرما راحت باش.
حقش را داری. آره.
بالاخره!
کار را باید این‌طور انجام داد!
عالی به نظر می‌رسی. من عالی‌ام!
تبریک می‌گویم، رئیس! بالاخره می‌توانی تکثیر شوی.
چی؟ تا الان نتوانسته بودی تکثیر شوی؟
شاید نباید این را می‌گفتم. مهم نیست.
چون بالاخره می‌توانم! به لطف تو، کایا.
بالاخره! پس با من بیا.
بیا، این لحظه توست.
دوستان عزیز!
کایا برامون معجون تکثیر آورده.
بنوشید! و تا می‌تونید تکثیر بشید!
حداکثر تکثیر سلولی.
اون‌وقت مجبورشون می‌کنیم از اینجا برن بیرون! ما می‌ریم بیرون!
من همه‌تون رو به سمت غدد لنفاوی هدایت می‌کنم. و مدام تکثیر می‌شم و تکثیر می‌شم...
و شما رو به جاهای خیلی بیشتری می‌برم!
به سمت ریه‌ها،
کبد، لوزالمعده! نه.
ما قراره کل دنیا رو تسخیر کنیم!
کمک! ما باید اریک رو نجات بدیم.
یه جای کار به‌شدت می‌لنگه! باید جلوشون رو بگیرید!
کایا؟ صبر کن، شلیک نکن!
آبل، دوباره داری همون اشتباه رو می‌کنی؟ ببخشید، آبل.
بذارید ببینیم چی می‌خواد بگه.
بهتره تا می‌تونی یه حرف حسابی بزنی.
آره، همین کار رو می‌کنم.
سلول‌های سرطانی همین الان دارن نقشه می‌کشن که از تومور بزنن بیرون.
اونا قوی‌تر از همیشه شدن. همه باید همین الان برن اون پایین!
تک‌تک‌تون باید برید!
چرا باید بهت اعتماد کنیم؟ تو هم یکی از اونایی. تو هم سرطانی!
نه، اون هنوز...
اسکن سلولی رو شروع کن.
۸۳ درصد سلول سرطانی.
اون هنوز ۱۷ درصد سلول کلیه است! آنزیم‌ها هنوز می‌تونن کمکش کنن.
و این همون کاریه که قراره انجام بدی. مگه نه، کایا؟
آره، انجامش می‌دم.
دیگه نمی‌خوام سرطان باشم. می‌خوام آنزیم‌ها کمکم کنن.
چون می‌خوام به اریک کمک کنم. ولی تنهایی از پسش برنمیام.
به کمک همه‌تون نیاز دارم.
آره!
بالاخره قراره پخش بشیم!
دروازه رو بسته نگه دار! داری چی بلغور می‌کنی؟
باید این رو ببینی، رئیس.
چرا یهو این‌قدر زیاد شدن اون بیرون؟
نمی‌دونم.
اون کایاست!
اون خائن کوچولو ما رو لو داده!
همه رو به هر قیمتی بفرست بیرون.
بیرون؟ ولی اون‌وقت...
...خب، بعضی‌هامون می‌میریم.
ولی در همین حین سربازها مهماتشون رو تموم می‌کنن.
و بعضی از ما می‌تونیم فرار کنیم. فهمیدی؟!
فهمیدی؟ آره، احمق! من رو بذار زمین!
هی! من اینجا به مهمات بیشتری نیاز دارم!
ژنرال، ما داریم عقب نگهشون می‌داریم، ولی اگه همین‌طور بیان...
مهماتمون زود تموم می‌شه.
دریافت شد. متوجه شدم.
آبل، صبر کن! اگه مهماتتون تموم بشه چی می‌شه؟
اونوقت دیگه نمی‌شه جلوشون رو گرفت.
تعدادشون خیلی زیاده.
و همه‌اش تقصیر منه. من اون نوشیدنی مزخرف رو بهشون دادم!
اریک.
هی، آبل!
نه، برو عقب، کایا. برو یه جای امن!
ولی گوش کن! اگه کاری کنیم که اونا هم اون چیزی رو بفهمن که من فهمیدم چی؟
می‌تونیم درباره اریک بهشون بگیم. اینکه ما داخل بدن اونیم، اینکه اون مریضه.
اینکه اون می‌میره، و اگه اونا پخش بشن همه می‌میرن!
دیگه خیلی دیره! فقط برو یه جای امن!
هی، صبر کن. مهماتم تموم شد. چرا عملیات هنوز شروع نشده؟
اونا اون بیرون دارن چیکار می‌کنن؟
آره، معلومه.
جراح‌ها هم فقط آدم هستن دیگه.
اگه آدم مریض باشه، خب همینه که هست.
آره، متأسفانه همین‌طوره.
جانشینش وسط یه عمل دیگه است،
ولی باید تا یه ساعت دیگه تموم بشه.
باشه. ولی خب همه‌چی خوب پیش می‌ره، مگه نه؟
آره...
آره، همه‌چی کاملاً خوبه.
آره، همه‌ش رو دیدم.
جالب بود، ولی من یه چیز بهتر می‌خوام.
بالاخره تموم شدم. آخ جون! بالاخره!
بریم که پارتی پیتزا راه بندازیم! فقط باید این رو پس بدم.
این رو از کجا آوردی؟ از یه پسر. اریک. خیلی پسر خوبیه.
«اریک علی هانسن.»
سلام. اومدم که تبلت رو پس بدم.
می‌رم اونجا. بفرمایید. ممنون.
پس اینجا بود. آره. خیلی لطف کردی، اریک.
رکوردت رو شکستم. تونستی از غول مرحله آخر رد بشی؟
انار؟ آره، تونستم.
بله.
خیلی ممنون. حالا که عملش رو عقب انداختن، داشتنِ این خیلی به کار میاد.
اون هم از مریض‌های دکتر هاوگن هست؟ شنیدم خودش مریض شده.
بله. حتماً همه‌چیز خوب پیش میره.
آره، فقط ما هستیم که دلمون می‌خواد زودتر تموم شه.
قطعاً. راستش من با اون تیم کار می‌کنم.
اونا هر کاری از دستشون بربیاد می‌کنن تا هرچه زودتر به پسرتون کمک کنن.
بله، ممنون... ولی مامان...
تو که جراحی. نمی‌تونی خودت عملش کنی؟
عزیزم، من همین الان هم نصفِ روزِ تولدت رو سر کار بودم.
آره، ولی اشکالی نداره.
ژنرال! بله سرباز، گزارش بده!
نشانه‌های قطعیِ پخش شدن داروی بیهوشی در منطقه!
بیهوشی در منطقه؟ مطمئنی؟ کاملاً.
صد در صد!
گوش کنید! دکترها دارن تومور رو برمی‌دارن.
پس با تمام قوا عقب برونیدشون! همین حالا!
آره، همینه! سلول‌های سرطانی دارن عقب‌نشینی می‌کنن.
ما کنترل کامل رو در دست داریم و...
کایا؟ نه، نه. کجا داره میره؟
تو الان نمی‌تونی بری اون تو!
باید بذارید رد بشم. خیلی مهمه!
همگی گوش بدید!
ما نمی‌تونیم پخش بشیم.
نه، شما نمی‌فهمید!
این اریکه.
نه، اون اریک نیست...
اونجا! خودشه.
ما داریم تو بدن اون زندگی می‌کنیم.
و نباید پخش بشیم، چون اگه این کارو کنیم اون می‌میره. اگه اون بمیره، همه...
کایا طرفشونو گرفته. حالا اونم یکی از اوناست و داره با اون سربازها همکاری می‌کنه.
نه، ولی... آره. ولی با این حال باید متوقف بشیم.
چیزی که ما باید متوقفش کنیم، خیانتکارهای پست و حقیری مثل توئه!
پوشش بدید!
سلاح! آبل.
باید بزنیم بیرون.
تو بخش منو کشتی!
اسکالپل، داریش؟
چه اتفاقی داره می‌افته؟ باید سریع از اینجا بریم بیرون!
بجنب کایا!
چرا همه چیز داره فرو می‌ریزه؟ ما نجات پیدا می‌کنیم؟
معلومه که آره.
اون دروازه رو ببند. دارن یه نقشه‌ای می‌کشن. بده من!
دروازه رو ببند!
بیاید اینجا!
از اون طرف.
کجا رفتن؟
حالا یه مقدار از مایع رو تخلیه می‌کنیم. عالیه. خیلی ممنون.
چرا این‌قدر همه چیز می‌لرزه؟ عمل جراحی شروع شده.
دکترها دارن تومور رو برمی‌دارن.
کل تومور رو؟ آره، باید از اینجا بزنیم بیرون.
صبر کن! نه، صبر کن آبل! گروه من، دوستام، باید بهشون خبر بدم!
نه، وقت نداری. زود باش!
نمی‌شه. اگه تومور رو بردارن، همه‌شون می‌میرن.
متأسفم کایا، ولی ما باید از اینجا بریم!
نه، آبل!
پس تو و اون رفیقِ شیمی‌درمانی‌ات می‌خواید همه‌مون رو بکشید؟
آبل، حالت خوبه؟ فکر کنم دوباره همون حس رو دارم.
راه خروج کدوم طرفه؟
نمی‌تونی بذاری بره بیرون. اگه بره، اریک می‌میره.
کدوم طرف راه خروجه؟! نه، وایسا! ولش کن!
آره، به محض اینکه بگی باید از کدوم طرف برم!
کایا، چیزی نگو!
راه از اون طرفه!
زود باش!
موجود کوچیکِ دروغگوی عوضی! داره دنبالمون میاد!
من باید برم بیرون!
خب، ما برای برداشتن تومور آماده‌ایم.
اون بطری برای گروه منه. چی؟
نه، اون برای بچه‌های منه. لطفاً نخورش!
هر کاری دلم بخواد می‌کنم!
اوه نه، داره میره بیرون.
دنیا به آخر می‌رسه! شاید.
یا شاید هم نه.
دست از اون تقسیم شدن بردار!
نه!
حالا می‌بریمش بیرون.
تقسیم نشو! داری منو گیر می‌ندازی!
نمی‌تونم تکون بخورم!
فریبم دادی! دستت درد نکنه!
بیدار شید!
این صدای «موآ»ست.
بچه‌ها! کایا اینجاست. موآ؟
سلام. موآ!
بچه‌ها!
فکر کردم مردید. فکر کردم توی تومور موندید.
نه، ما برای پیدا کردن تو رفتیم بیرون، و همین نجاتمون داد!
پس معلوم شد وقتی با هم هستیم، همه‌چیز به خوبی پیش می‌ره.
صبر کن. آبل. باید پیداش کنم...
آبل؟ آبل! آبل!
موفق شدیم!
دیدی چه‌کار کردم؟ تو با اون بطری، و اون هم تقسیم شد!
باورنکردنی بود.
چی؟ آنزیم‌ها.
دارن میان اینجا. اونا در واقع مهربونن.
آره، اونا بهمون کمک کردن یادمون بیاد که ما در اصل سلول‌های کلیه هستیم.
شروع اسکن سلولی.
۱۰۰ درصد سرطانی.
نه، نه، نه.
۱۰۰٪ سرطان. آبل، چی گفت؟
چی شده؟ آبل! خیلی طولش دادی.
الان دیگه ۱۰۰٪ سرطانی شدی.
اوه نه...
پس...
من الان سرطانم...
فرار کن. چی؟
فقط فرار کن!
اون‌وقت من تکثیر می‌شم و همه‌چیز رو برای همه خراب می‌کنم.
شاید داروهای جدیدی اختراع کنن یا یه همچین چیزی. فقط فرار کن!
بدو!
نه! کایا، داری چیکار می‌کنی؟!
نمی‌تونم این کار رو بکنم، آبل.
دیگه نمی‌تونم فرار کنم.
نه! وایسا!
گرفتمت!
ولش کن... اوه، کایا!
آبل! چیه؟
فقط زرد شد. زرد؟
و بعدش، انگار دیگه سرطان نیستی!
هی! اسکنرت اشتباه کرد.
حتماً وقتی سرت رو گم کردی... دوباره، آسیب دیده.
و بعد...
فکر نمی‌کنی؟
خیلی لحظه آخری بود. فقط ادامه بده!
خارج از سرویس.
خدا رو شکر!
بسیار خب...
آزمایش‌هایی که گرفتیم
هیچ سلول غیرعادی‌ای رو نشون نمی‌ده.
پس تبریک می‌گم، اریک. تو دیگه سرطان نداری.
موفق شد!
فقط اون بغل رو فشار بده.
آره، همون‌جا.
اوه. قرار نبود اون یکی...
اون رو ببین!
ابل. می‌تونی اون‌ها رو پاک کنی.
شوخی نکن. پاک کردن یه دوست؟ متأسفانه این اتفاق نمی‌افته.
شروع اسکن سلولی. بالاخره! حالا کار می‌کنه.
صفر درصد سرطان.
می‌گه که شما همگی الان صفر درصد سرطانی هستید.
ولی فکر کردم داری تکثیر می‌شی؟ آره، و قراره همین کار رو هم بکنیم.
ولی نه همیشه. فقط وقتی که لازم باشه.
خیلی خب همگی. برگردید سر کار!
فکر کنم باید برم، از طریق مجرای ادرار با بقیه سربازها خارج بشم.
چی؟ پس اون...
یا می‌تونی عوضش با ما کار کنی؟
می‌تونم؟
آره، بالاخره ما هم‌تیمی هستیم، مگه نه؟
شاید بتونم یه کم بیشتر اینجا بمونم.
ایول!
پس می‌بینمت! آره.
کایا.
ممنون بابت همراهی. آره، ممنون بابت همراهی.
راستی فکر کنم یه ترفند پیدا کردم.
جدی؟
آره، ولی به کمکت نیاز دارم. باید انگشتم رو بکشی.
نه، دیدی چی شد! این بدن دوباره داره با قدرت کار می‌کنه.
همین‌طوری ادامه بدید، بچه‌ها!