-همه چیز درست می‌شه، مالی. -شاید هم نشه. چقدر دیگه راه مونده؟
-چقدر دیگه راه مونده؟ -فقط یه کم دیگه.
لعنتیِ عوضی.
-آقای تیگرتون. -آقای مارتین، صبح بخیر.
با کامیون حمل غلات مشکل دارم. مشکل از اون میل‌گاردانِ لعنتیه.
-دوباره خراب شده؟ -آره.
-فکر کردم شاید -خودت می‌دونی باید چیکار کنی، بردلی.
درسته. من مدام جوشکاری می‌کنم، و اون هم مدام می‌شکنه.
برای همین فکر کردم شاید
کار دیگه‌ای با من داری، یا می‌تونم برگردم سر کارم؟
من به یه میل‌گاردان نو نیاز دارم، تا بتونم به کارم برسم.
پنجاه ساله که کشاورزم. می‌دونم که می‌شه جوشکاریش کرد.
البته اگه جوشکارِ ناشی نباشی.
-نه قربان. -پس نباید مشکلی باشه.
بچه‌ها و من می‌خواستیم بدونیم، که بالاخره حقوقمون رو می‌گیریم یا نه.
-شش هفته گذشته، پس -دارم روی یه معامله کار می‌کنم.
قراره پول خوبی دستم بیاد. نگران نباش، باشه؟
قبل از اینکه برگردی، برو توی آشپزخونه یه فنجون قهوه بخور.
فکر کنم کسی هم صبح، دونات آورده باشه.
باشه، حتماً. ممنون.
اوضاع چطوره؟
می‌دونم که این ماشینِ کاره، ولی یه درخت کریسمس یا چیزی روش بذار.
-باشه، مشکلی نیست. -باید این کار رو بکنی.
-چیزی پیدا کردی؟ -هنوز نه.
می‌دونی چرا؟ توی آیووا اصلاً نفتی وجود نداره.
بهت گفتم که توی سنگ‌شِیل هست. اگه خیلی عمیق حفاری کنم می‌دونم.
تو اون‌قدر ندیدی که بخوای پس‌اندازت رو روی یه چاه نفت شرط ببندی.
ایالت و بخش از دستت عصبانی‌ان. می‌خوان که باهات حرف بزنم.
-داری چه غلطی می‌کنی؟ -دو ساله که مالیات ندادی.
دادم
و حسابرس بخش من رو فرستاد اینجا. حالا باید از رفیقام بازجویی کنم.
این هم بخشی از کاره، مگه نه؟ خودت می‌خواستی کلانتر بشی.
آره، آره. حالا دیگه می‌رم.
نگام کن. ما خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
می‌خوام این موضوع رو جدی بگیری، رفیق. لطفاً.
جدی می‌گیرمش. باید برگردم سر کارم.
می‌بینمت. و در رو نکوب
باید حس خوبی باشه که هر روز با این منظره بیدار بشی.
لین! بیا تو، وقتشه که برای شام آماده بشی.
-صدای مادرت رو شنیدی! -بیا اینجا، بیا اینجا، بیا اینجا.
بهت گفتم که دوست ندارم با اردک‌ها بازی کنی، فهمیدی؟
-باشه. برو تو، برو تو. -فقط داشت بازی می‌کرد.
کارت اعتباری دوباره تموم شده. برای قبض‌ها به پول نقد نیاز دارم.
کی پولِ خوک‌هایی که فروختی رو می‌گیری؟
تد فلنری گفت چهارشنبه پرداخت می‌کنه.
فکر کنم تا چند روز بتونیم با اون سر کنیم، نه؟
-باشه. -باشه. درست می‌شه.
وقتی آماده شدی بیا تو، باشه؟
-سلام. اوضاع چطوره؟ -آروم. چه تزئینات قشنگی.
دوستشون داری؟ خودم درستشون کردم.
تعجب می‌کنم موقع نصبشون نیفتادی، میگسار.
خنده‌دار بود. حالا بنوشیم. نه، اصلاً خنده‌دار نبود.
-اوضاع چطوره، اسلیک؟ -کی؟ جیم؟
برای من نوشیدنی بیار. برای برادرم هم «آبجو» بیار.
-مالی مِی برگشته شهر؟ -آره. دیگه خبری از مدلینگ توی نیویورک نیست.
تعجب می‌کنم که توی روزنامه هم درباره این مزخرفات چیزی ننوشتن.
آره، شاید باید می‌نوشتن. شنیدم اون صبح رسید.
-اون مردِ کوچیکش رو هم همراهش داشت. -عالیه.
آره، یه جورایی ایتالیایی بود.
از هر چی حرف بزنی، خودش پیدا می‌شه
-کوپر لنگلی؟ -سلام!
لعنتی، جیم! خفه شو، خیلی وقته ندیدمت.
-چطورید؟ -خوبیم.
یه لحظه صبر کن. همگی، این نِد هست.
سلام، نِد.
نِد، این کوپر لنگلیه. ما با هم دبیرستان می‌رفتیم.
-ند، چطوری؟ -خوبم.
و این هم جیم لنگلی.
-ند. اوضاع چطوره؟ -از دیدنت خوشبختم.
-جیم دوست‌پسر دوران دبیرستانم بود. -آها؟
فقط چهار ماه. چیزی نبود. هی، به وینترست خوش اومدی.
-لعنتی! اسلیک! -مالی مِی!
چی با خودت آوردی؟ یه خرس گریزلی.
-این خرس بامزه، شوهر منه، ند. -شوهر؟
-چیه، اهل سوپرانوز هستی؟ -این خیلی خنده‌دار بود، رفیق.
نمی‌خوام اون رو توی جنگل بپوشم، مگر اینکه بخوای ساچمه توی کمرت بره.
کوگر!
پسرا!
-پسرا. -کوگر.
-به چیزی خیره شدی؟ -نه.
این نده. شوهر جدید مالی.
می‌خوام بیاید و پیش من پشت میز بشینید.
-الان؟ -آره، الان.
-بجنبید، داریم می‌ریم. -صبر کن لعنتی. یه نوشیدنی دیگه به من بده.
-باشه. اسلیک، یکی دیگه. -اسلیک. یه آبجو هم برای من.
-ممنون، ممنون، ممنون. -خیلی خب، شروع کنیم.
-خب، چه خبر؟ -امروز چیزی دیدم.
-آره، چی؟ -یه محموله جالب توی خونه جان بارتون.
جالب؟ منظورت چیه؟
یه نفر بود که با کیف‌های پر از پول می‌رفت و از خونه بارتون می‌اومد بیرون.
و؟ خب که چی؟
کوگر، نکنه داری به چیزی که من فکر می‌کنم فکر می‌کنی؟
-به چی فکر می‌کنم، جیم؟ -اون می‌خواد ما از جان بارتون دزدی کنیم.
-ما برمی‌گردیم به بار. -گوش کن، گوش کن، گوش کن، بشینید.
به موقعیت فکر کنید. خیلی خب.
کیسه‌های پول، که اون احمق توی زیرزمینش قایم کرده.
و من بیش از شش هفته‌ست که حقوق نگرفتم. هیچ‌کس توی مزرعه نگرفته.
و کوپ، همه‌مون می‌دونیم برای پرداخت وامت چیکار کردی.
-تو از وضعیت مالی من خبر نداری. -لعنتی، کوپ.
وقتی هر ماه خوک‌هات رو می‌فروشی، همه توی شهرستان مدیسون می‌فهمن.
مجبورم نکن در مورد خودت حرف بزنم، جیم.
ما دزد نیستیم، رفیق. من و برادرم، ما دزد نیستیم.
تو هم دزد نیستی.
چقدر همدیگه رو می‌شناسیم؟ نه اونقدر که از یه پیرمرد دزدی کنیم.
لعنتی.
پسرا، پول‌ها بیمه شدن، باشه؟
از کجا می‌دونی بیمه شدن؟
نمی‌دونم اون در هر صورت تا چند ماه دیگه دوباره همه‌ش رو درمیاره.
اگه توی همه کیف‌ها به یه اندازه باشه، صحبت از یه میلیون یا بیشتره.
یه میلیون یا بیشتر.
می‌دونی، این یه فرصت طلاییه.
خب نظرت چیه؟ من نمی‌تونم کارم به زندان بکشه.
-داری درباره چی حرف می‌زنی؟ -نمی‌دونم، برای همین دارم حرف می‌زنم.
ولی می‌دونم باید سریع انجامش بدیم، برای همین پیشنهاد می‌کنم دوشنبه انجامش بدیم.
دوشنبه.
-می‌خوای دوشنبه انجامش بدی؟ -خیلی خب، دوشنبه می‌بینمت.
-این احمقانه‌ترین چیزی بود که شنیدم. -بیا دیگه، جیم!
-من می‌رم بار. -پنج دقیقه وقت بده، لطفاً.
صبر کن، صبر کن، صبر کن خفه شو، احمق.
پاشو جمع کن بیا.
-ما داریم می‌ریم خونه. -چی؟
دارم کم‌کم مجذوب جذابیت‌های این مکان می‌شم.
ببخشید. شب خوبی داشته باشید.
داری با من شوخی می‌کنی؟
-اون خاصه، نه؟ -آره، یه آدم واقعاً منحصربه‌فرد.
۱۲ ساعت بعد از "پیشنهاد" احمقانه برد
-جیم -تو بودی؟
تو این رو روی خونه لعنتی من نصب کردی؟
آره، یکی از دستیارهام این کار رو کرد.
-جک، چه مرگته -جیم، بیا دیگه.
من باهات حرف زدم. بهت فرصت دادم.
فکر می‌کنی برامون لذت‌بخشه که بیایم و روی حصارت زنجیر بندازیم؟
-جیم، گوش کن. -خیلی دارم به مرز انفجار نزدیک می‌شم.
آره، مدام داری همینو می‌گی، ولی هیچ اتفاقی نمی‌افته، درسته؟
خودت رو جمع‌وجور کن. به زندگیت سر و سامون بده.
دیگه نمی‌خوام مدام نیروهای خودم رو بفرستم اونجا.
وامت رو بده، مالیاتت رو بده، یا زمینت رو از دست بده.
خیلی ساده‌ست، رفیق. خودت رو جمع‌وجور کن.
-سعی ندارم سرکارت بگذارم. -لعنتی، سعی کن دوست من باشی.
-قهوه‌ام کجاست؟ -نمی‌خواهم بروم آن پایین.
تو را آن پایین نمی‌فرستم. قول می‌دهم، لارنس.
اوه خدای من.
سلام. همیشه داری روی قشنگ‌تر کردنش کار می‌کنی.
-با تو چه کار کنم؟ -فقط دارم تزئینات کریسمس را آویزان می‌کنم.
تو بهترینی.
-واقعاً دوستم داری، نه؟ -بیشتر از زندگی‌ام.
-دیگر باید این را بدانی. -می‌دانم.
اما به یک چیزی فکر می‌کردم.
-چه چیزی، عزیزم؟ -دوستانت را می‌گویم.
فکر نمی‌کنم خیلی از من خوششان بیاید. در واقع، اصلاً.
-منظورت چیست؟ -مالی، آن شب دیدی.
-خیلی با من بدرفتاری کردند. -نه، آن‌ها کلاً این‌طوری هستند.
-فقط باید به آن‌ها عادت کنی. -بله.
اما آن یکی؟ همان که صورتش داغون است. ماجرایش چیست؟
-کی، برد؟ -گمانم همان باشد.
بله، او برد تیگرتون است. اینجا به او «کوگار» می‌گویند.
کوگار، هان؟ مالی، من من در مورد این‌ها مطمئن نیستم.
خیلی کلافه‌کننده است.
فقط با آن‌ها صمیمی شو. این برای من خیلی مهم است.
می‌دانم چه کار می‌کنم. امشب می‌روم آن پایین و همه را مهمان می‌کنم.
سعی می‌کنم چند تا دوست پیدا کنم.
-لعنتی، این «اولد ریپ» است؟ -آره.
-از کجا گیرش آوردی؟ -مدت‌هاست آن بالا بوده.
-عالیه. قیمت یک شات چقدر است؟ -۷۰ دلار.
۷۰ دلار برای یک شات.
لعنتی، تو همان پسره نیویورکی هستی.
همسایه مهربان شما از نیویورک. اوضاع چطور است؟
با ۷۰ دلار می‌شود کل بار را خرید.
-تا حالا «ریپ» خورده‌ای؟ -نمی‌توانم بگویم.
باید امتحانش کنی. چیز خیلی خوبی است.
بارمن، دو شات «اولد ریپ» برای من و رفیقم اینجا.
-و برای کل بار هم یک دور مهمان من. -الان می‌آورم.
-آن را ببین. -داری ادای آدم‌های زرنگ را درمی‌آوری؟
بیخیال، آرام باش. فقط می‌خواهم اینجا دوست پیدا کنم.
تو کار خودت را بکن، من هم کار خودم را. -گوش کنید همگی. من یک دور نوشیدنی می‌دهم.
او دیگر کیست؟
حالا وقت خوشگذرانی است. بیا عزیزم.
-ای وای! -نگفتم؟ چیز خیلی خوبی است.
-کلاسیک است. -بسیار ممنونم.
باید به من نشان بدهی چطور این کار را می‌کنی. حقه جالبی است.
-شکستن بطری؟ -آن شب دیدم که انجامش دادی.
-دندانت نمی‌شکند؟ -نه، هرگز.
اگر از من بپرسی، خیلی باحال است. دو تا شات دیگر بده.
-دوباره انجامش می‌دهیم. -راستش، واقعاً کارش خوب است.
بیا.
-سلام. -سلام.
-تو کِی این اتفاق افتاد؟ -چند ساعت پیش.
-همین‌طوری افتاد داخل؟ -داشت بازی می‌کرد.
حواسم نبود. آره همین‌طوری افتاد داخل.
-لعنتی. -افتاد داخل
پیت و من تا جایی که می‌توانستیم دویدیم و وقتی به او رسیدیم
-چقدر جدی است؟ -استخوانی نشکسته است.
یکی از آن‌ها صورتش را گاز گرفت.
باید جراحی ترمیمی انجام دهد.
-گند زدم. -نه، نه.
-گند زدم، جیم. -یک حادثه بود.
-اشتباه کردم. -نه.
چند تا از پرداخت‌های بیمه را عقب انداختم.
بیمه اعتبار نداشت، برای همین او را پانسمان کردند و فرستادند خانه.
غیرممکن است. باید اشتباهی شده باشد.
-ابی هرگز نمی‌گذاشت آن را عقب بیندازی. -ابی خبر نداشت.
-ابی لعنتی خبر نداشت. -منظورت چیست
دید که پول‌ها کسر شده. من آن‌ها را در آن بار لعنتی خرج کردم.
کوپر، چه غلطی کردی؟
قسم می‌خورم، برای همین است که هیچ‌کس خوک‌داری ندارد.
صدای گریه‌اش را از آن تو می‌شنوی؟ ممکن بود زنده زنده بخورندش.
-درستش می‌کنم، باشه؟ -چطور می‌خوای درستش کنی، کوپر؟
اگه نتونی ۶۸ هزار دلار جور کنی، دخترمون
همونی که باید ازش محافظت کنیم، تا آخر عمرش معلول می‌مونه.
-به بیمه زنگ می‌زنم. -تو اقساط رو پرداخت نکردی.
ابی، خیلی متاسفم. حلش می‌کنیم. یه فکری می‌کنیم.
شما پسرها همه‌تون مثل همید. فکر می‌کنید نیستید، ولی هستید.
کوپر، من لین رو برمی‌دارم. برای کریسمس می‌ریم خونه مادرم.
ما اینجا نمی‌مونیم.
با من بیا.
-دنبال چی می‌گردی؟ -سیگار.
کوپر، داشتم به هوم؟
صبر کن. بذار حرف بزنم.
خیلی به حرف‌هایی که برد می‌زد فکر کردم.
حسابی مستاصل شدم.
با پولی که تو اون کیف‌هاست، می‌تونم هزینه‌های بیمارستان لین رو بدم.
-شاید بتونم ازدواجم رو نجات بدم. -می‌فهمم، کوپر.
زنگ می‌زنم. به برد زنگ می‌زنم.
-متاسفم. -منم همین‌طور. من پایه‌ام.
-چی؟ -منم هستم.
-کاملاً اتفاقی بود. -دوباره بگو چرا وینترست.
تو که همش از رستوران‌ها و جاهای باکلاس نیویورک حرف می‌زنی.
-چرا تو این سوراخ‌سنبه‌ی آیووا هستی؟ -سوال خوبیه. جواب می‌دم.
ولی اول: چرا نمی‌گی چه بلایی سر صورتت اومده؟
چی؟ چرا این‌طوری نگاه می‌کنی؟ می‌خوای بترسونی منو؟
آره، شاید.
تمومش کن! نوبت منه، احمق.
تنهایی رفته بودم شکار با تیر و کمان تو مونتانا.
تا بالای تپه رفتم.
وسایلم رو گذاشتم، برگشتم و دیدم یه شیر کوهی داره بهم زل می‌زنه.
یه لحظه چشم ازش برداشتم و با چنگال‌هاش پرید روم.
خدا رو شکر چاقو همراهم بود، فرو کردم تو گلوش و کشتمش.
این که دیوانه‌کننده‌ست.
تا بیمارستان رانندگی کردم. بخیه زدن و فرستادنم خونه.
خیلی عجیبه. واقعاً دیوانه‌کننده‌ست. صبر کن، واسه همینه بهت می‌گن کوگار (شیر کوهی)؟
خب معلومه دیگه.
یعنی اجازه دارم صدات کنم کوگار؟
-نه. -پس گم‌شو برو پی کارت.
هنوز نگفتی چرا اینجایی.
-واقعاً می‌خوای بدونی؟ -آره، لعنتی!
زنم تصمیم می‌گیره. زنم رو دیدی. می‌دونی چقدر جذابه.
-آره، دیدمش. -مجبور شدم از اون معرکه دور بشم.
تو نیویورک اوضاع یکم داغون شده بود، می‌فهمی که.
-داغون شده بود؟ -می‌دونی اوضاع ناجور
-چقدر ناجور؟ -چیه، پلیسی؟
-میکروفون وصل کردی؟ -نه، بگو دیگه. چقدر بد؟
می‌دونی مثل سرقت و دزدی و این حرف‌ها. می‌فهمی؟
آره، آره، آره. تا حالا گاوصندوق باز کردی؟
-سوال خیلی خاصی بود، رفیق. -فقط می‌پرسم. به نظر سخت میاد.
-مثل آب خوردنه. کار راحتیه. -واقعاً؟
کی بهت یاد داده گاوصندوق باز کنی؟
کی بهت یاد داده این‌قدر سوال‌های احمقانه بپرسی؟
زود باش، بازی کن.
الو؟
لعنتی.
خیلی خب. نه، نه، تو بار هستم.
آره، میام اونجا. -باید برم دستشویی.
-کجا داری میری؟ -چرا با من نمیای؟
-کجا؟ -به گاوداری.
-نه ممنون، خوبم. -داری سعی می‌کنی دوست پیدا کنی. بیا دیگه.
-دوست؟ تو گاوداری؟ -آره.
بیا دیگه، آقای نیویورکی.
فقط یه مشت آدم دهاتی عقب‌مونده‌ان.
می‌بینمت، اسلیک!
هی، تو.
یه لطفی در حقم بکن، ال. یکم تو ماشین منتظر بمون، باشه؟
یه سر بهشون می‌زنم و بعدش تو رو بهشون معرفی می‌کنم، باشه؟
بسیار خب.
لعنت. لعنتی.
چطوری، رفیق؟ تو متأسفم.
واقعاً متأسفم. من هوات رو دارم، باشه؟
ممنون، رفیق.
-خوشحالم که نظرتون عوض شد. -لعنت به این. چه تغییر بحثی، کوگر.
ببخشید.
صبر کن. -چطور می‌خوایم بار تون رو بزنیم؟ نقشه‌ای داری؟
آره.
شاید نقشه نبوغ‌آمیزی نباشه، اما امروز یه برگ برنده جدید پیدا کردم.
-منظورت از برگ برنده چیه؟ -ند، شوهر مالی رو یادت میاد؟
-اون ایتالیاییِ گنده؟ -دقیقاً.
معلوم شده که اون می‌تونه گاوصندوق باز کنه.
-از کجا به این نتیجه رسیدی؟ -خودش بهم گفت.
-و؟ -پس می‌تونه بهمون کمک کنه.
ما یه گاوصندوق نسبتاً بزرگ داریم. می‌دونید چطور باید بازش کرد؟
-می‌خوای بگی که -فکر کنم باید با خودمون ببریمش.
-لعنت به تو، کوگر. -اصلاً حرفشم نزن. نه.
-چرا نه؟ چه مرگتونه؟ -به هیچ وجه.
-چرا نه؟ -ما همین الانش هم داریم پول رو سه قسمت می‌کنیم.
-می‌خوای نفر چهارمی هم باشه؟ -باشه، کمکم کنید
اگه بدون اون هیچ پولی گیرمون نمیاد، پس چطوری می‌خوایم کار رو انجام بدیم؟
-اون چطوری قراره -خدای من. بیخیال.
ببخشید. هی، متأسفم، باشه؟
-اون همین الان بیرون توی ماشینش نشسته -اون رو با خودت آوردی اینجا؟
چیکار دارم می‌کنم؟
-اگه دهن‌لقی کنه چی؟ -اون اهل حرف زدن نیست.
قبل از اینکه اون حرف رو بزنه، ازم پرسید که میکروفون دارم یا نه.
-این یه فکر احمقانه است، کوگر. -اون آدم خوبیه، باشه؟
-اون خیلی خونسرده. -آره آره، خونسرده. عالیه.
-الان دیگه بهترین دوستت شده؟ -آره. آره، اون
داره سعی می‌کنه دوست پیدا کنه. اون دوست لعنتی منه. پس دیگه چی.
خیلی خب. بیارش تو.
لعنتی! ممنون. ممنون.
ممنون، بچه‌ها. این خوبه.
-یه ذره پول بهتر از هیچیه، مگه نه؟ -برو بیارش.
بیا تو، داداش.
لعنتی. دهنت رو ببند، اینجا چقدر بو میده.
-بالاخره اومدی. -آه، راستی.
من رو کوگر صدا کن، تا بفهمن که ما دوستیم.
-فقط یک‌بار، باشه؟ هی، یک‌بار. -آره، یک‌بار.
-ند سیسرون رو یادتون میاد؟ -سلام، ند.
چه خبر، رفقا؟
کوگر میگه تو می‌تونی گاوصندوق باز کنی.
داری چه غلطی می‌کنی؟ آدم که این چیزها رو به همه نمیگه.
اشکالی نداره، ند. ما یه گاوصندوق داریم که باید باز بشه.
نباید برید سراغ یه دستگاه عابربانک توی فروشگاه محلی؟
نه، یه گاوصندوق پر از پول نقد توی زیرزمین خونه یکی.
من رو واسه این آوردی اینجا؟ که از کسی سرقت کنیم؟
-آره. -نه، نه، نه.
-بهش بگو. -ند، ند، ند، گوش کن.
دخترم آسیب دیده و باید عمل بشه. به تو نیاز دارم.
نمی‌خوام آدم بدی باشم، ولی خیلی‌ها نیاز به عمل دارن.
-نه، ند، ند، این واقعاً جدیه. -آره، مطمئنم که هست.
این مشکل لعنتی من نیست. من برای این کثافت‌کاری‌ها نیومدم.
-ند، تمومش کن، لطفاً. -نه، کوگر. تویی که باید تمومش کنی.
پس حرفم رو زدم، نه؟ این دیگه چه کوفتیه؟
-من میرم، لعنت بهش. -ند، ند، صبر کن.
ند، ند، ند، لطفاً. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
ببخشید، ببخشید. موضوع دخترمه، باشه؟
اون پنج سالشه. صورتشه. صورتش ناقص میشه.
-لطفاً، کمکم کن. -صورتشه، ند.
من باید در موردش چیکار کنم؟
یه گاوصندوق هست که ما بدون تو نمی‌تونیم بازش کنیم.
-می‌خواید از کی سرقت کنید؟ -جان بارتون.
-اون یه کشاورزِ مولتی‌میلیونره. -یه آدم عوضی. پولش رو داره.
چهار نفری تقسیمش می‌کنیم. سهم‌های مساوی.
درباره چقدر پول حرف می‌زنیم؟
-فکر کنم بالای یه میلیون باشه. -بالای یه میلیون؟
بله. زود باش، زود باش.
-این بچه توئه، مگه نه؟ -بله.
لطفاً، بهش نگاه کن. ما نمی‌تونیم بدون تو این کار رو انجام بدیم.
-لطفاً. -خیلی خب.
اما حتی یک کلمه هم به کسی نگو.
اگه مولی مِی بفهمه، علیه همه‌تون اعلام جنگ می‌کنم.
-می‌فهمی؟ -این یعنی با ما هستی؟
-با ما هستی؟ -بله، با شما هستم.
-ای بابا، رفیق. -باشه، باشه، باشه.
-برو چند تا آبجو بیار. -باشه، بیا برای این نقشه بکشیم، خب؟
اول از همه باید نقشه‌ای از ملک بارتون داشته باشیم.
نه، نه، نه، این آشغال نه. دیگه از حدش گذشته.
-باید چیز دیگه‌ای داشته باشی. -فکر کنم نباید موقع نقشه‌کشیدن بنوشیم.
-چقدر از این "بوش" خوردی؟ -دیگه نمی‌خورم. مگه نه، کوگار؟
بهش یه چیز دیگه بده.
-این ایتالیاییه. -اون نوشیدنی که دستته رو بده به من.
خیلی خب، اول از همه باید ملک بارتون رو ترسیم کنیم.
باید بدونید وقتی اون تو هستید، کجا می‌رید.
باید یه جایی طراحیش کنیم.
چیزی برای نوشتن داری؟ چیزی که بشه روش نوشت؟
-گرسنه‌اید؟ پیتزا می‌خواید؟ -من که خیلی گرسنه‌ام.
آره، پیتزا می‌خوام. ببین لازانیا دارن یا نه، باشه؟
این فقط یه پمپ بنزینه، پس لازانیا ندارن.
-یه پمپ بنزین؟ -ولی اشکالی نداره.
آره، اشکالی نداره.
جیمی، کوگار هستم. می‌شه دو تا پیتزای خیلی بزرگ بگیریم؟
-پپرونی سوسیس هم می‌خواید؟ -آره حتماً، کلی بریز روش.
-آره، پپرونی و سوسیس. -مگه داریم اینجا می‌خوابیم؟
آره، نقدی. باشه رفیق، ممنون. آره
خیلی خب، نقشه اینه. می‌ریم داخل زمین‌های بارتون.
یه تقاطع می‌بینید. مستقیم می‌ریم بین سیلوها، باشه؟
نِد، تو همین‌جا پیش ماشین می‌مونی.
بعد ما سه تا از این مسیر می‌ریم، باشه؟
ما از اینجا می‌ریم و پپرونی همون در زیرزمینه. از اونجا وارد می‌شیم.
-دور پیتزا چیه؟ -این همون سوال اصلیه.
-یه لحظه صبر کنید. کی می‌خواید این کار رو بکنید؟ -فردا شب باید انجامش بدیم.
-چرا فردا شب؟ -تا وقتی که پول‌ها هنوز اونجا هستن.
بارتون فردا شب خانواده‌ش رو می‌بره مسابقه گاوچرانی، پس
احتمالاً قبل از ساعت ده برنمی‌گردن. ما ساعت هشت یا هشت و نیم می‌رسیم.
-وقت کافی داریم؟ -مشکلی پیش نمیاد.
در مورد تجهیزات: اره لازم داری یا دریل؟
دریل و اره؟ گوش کن، بذار اون بخشش با من باشه، خب؟
-نمی‌دونم اصلاً نیازه -از لطفت ممنونم.
این سهم من از توافقه. و یه درخواست ویژه دارم. می‌شه؟
می‌شه مجبور نباشم اونی باشم که روی زانوهاش می‌خزه؟
دلم می‌خواد اون خلبان جنگیِ خفن باشم.
آره، باشه.
-که با هواپیما میاد و همه رو نجات میده. -آره، آره، باشه.
تو خلبان جنگی هستی و من فردا وقتی سر کارم، آلارم رو درست می‌کنم.
-گند نزن بهش. -می‌دونم.
-نمی‌تونم سر از زندان دربیارم. -زندان؟ تیر خوردن چطور؟
-چی؟ -ای بابا، نِد، کسی قرار نیست تیر بخوره.
جایی که من اومدم، اگه وارد خونه کسی بشی، بهت شلیک می‌کنن.
کسی خونه نیست. میام دنبالتون و با هم می‌ریم اونجا.
با ماشین من می‌ریم. اگه کسی دید، می‌گم یه چیزی رو سر کار جا گذاشته بودم.
به حرف‌هاش گوش کنید. چه ایده‌های نبوغ‌آمیزی داره.
-این کار می‌کنه؟ -اگه تو می‌گی، آره.
ولی صبر کن. یه سوال. پپرونی چی بود؟
-در زیرزمین. -خیلی خب. پس پول‌ها پشت پپرونی‌ان؟
-آره. اون یه رمز داره برای -یه رمز برای پپرونی.
یه رمز اون طرفش هست.
تو همین الان رمز رو خوردی. احتمالاً بهش نیاز پیدا کنیم.
۳۶ ساعت بعد از پیشنهاد نبوغ‌آمیز برد
خیلی خب.
-از پدرت خداحافظی کن. -خداحافظ، بابا.
ببخشید که نمی‌تونم تا بعد از کریسمس ببینمت.
مشکلی نیست؟ کارهای زیادی در مزرعه دارم.
-بله، او امسال نمی‌تواند بیاید. -بسیار خب.
-اما پیش مادربزرگ بهت خوش بگذره، باشه؟ -باشه.
و شب کریسمس زنگ می‌زنم. باشه؟ بله.
-بهش بگو فراموش نکنه. -فراموش نکن.
-فراموش نمی‌کنم. -بسیار خب.
-خب، ما دیگه می‌ریم. -همه چیز درست می‌شه، باشه؟
-دوستت دارم. -دوستت دارم.
-آقای تگرتون، چطور می‌توانم کمک کنم؟ -ببخشید آقا. باید بروم دستشویی.
مشکلی ندارید که از دستشویی مهمان استفاده کنم؟
بله، مشکل دارم. من اینجا با خانواده‌ام هستم.
از دستشویی مغازه استفاده کن. مجبورم کردید آن را برایتان بسازم.
-جان، مهربان باش. -گرفته است، آقا.
وگرنه از آن استفاده می‌کردم.
حالا که همسرم اصرار دارد. یک لحظه، پسرها.
-بیشتر از ۳۰ ثانیه طول می‌کشد؟ -فکر می‌کنم بله.
ممنون، آقا.
ممنون بابتش، آقا.
-سلام عزیزم. -سلام عزیزم.
-قرص آمبینت را خوردی؟ -راستش به آن فکر نکرده بودم.
مگر فردا برای آن مصاحبه روز مهمی نداری؟
-نمی‌خواهی امشب خوب بخوابی؟ -بله، حق با توست.
حتماً عزیزم. سرحال بیدار می‌شوی.
-بسیار خب عزیزم. -بفرما.
-این هم آبت، عزیزم. -ممنون.
بفرما. به من هم یکی بده، می‌شه؟
-بله؟ می‌خواهی جشن بگیری؟ -بله، می‌خواهم جشن بگیرم.
-پس شروع می‌کنیم. -باشه. بفرما.
-این هم از این. -به سلامتی.
به سلامتی.
این هم از این.
بله!
کمی جلوتر برو تا در را ببندم.
آماده‌ای؟
-اولین کارت است؟ -بله، چطور حدس زدی؟
خب پرسیدی که آماده‌ام یا نه.
اگر بپرسم که اسلحه داری، سوال یک تازه‌کار است؟
بله، اما سوال منصفانه‌ای است.
و نه، من یک اسلحه لعنتی همراهم نیاورده‌ام.
فقط باید گاوصندوق را باز کنیم و به خانه برگردیم.
-صبر کن، نگو که یکی آوردی؟ -شاید.
-لعنتی. کجاست؟ -زیر صندلی‌ات.
خدای من. این یارو حتماً مغزم را هدف می‌گیرد.
اگر نمی‌خواهی، لازم نیست این کار را انجام دهی.
می‌خواهم. می‌خواهم این کار را انجام دهم.
نه، این بچه من است. مشکل من است.
لازم نیست جانت را به خطر بیندازی.
من هم به پول نیاز دارم.
بیا. بیا رفیق.
-چرا؟ -چون دارند همه چیزم را می‌گیرند.
تریلر، ماشین، زمینم.
من هم به پول نیاز دارم.
چیزی پیدا نمی‌کنم. فکر کنم آن‌قدرها که فکر می‌کردم نزدیک نبودم.
-باشه. -بله.
بسیار خب.
آن‌ها اینجا هستند.
بسیار خب پسرها. گوشی‌ها را درآورید، خاموش کنید و روی میز بگذارید.
نمی‌خواهیم درگیر جی‌پی‌اس یا ردیابی کسی شویم.
-آماده‌اید؟ -بله.
-خب شروع کنیم، نه؟ -بسیار خب.
بیایید پسرها. وقتش رسیده که انجامش دهیم.
وقت کار است.
-کسی ما را از اینجا می‌بیند؟ -نه.
بسیار خب. این بی‌سیم را بگیر و در کامیون بمان.
اگر نوری بین سیلوها دیدی، تو آن‌ها را می‌بینی، اما آن‌ها تو را نمی‌بینند.
-پس خبر بده، باشه؟ -باید خوش بگذرانیم. آرام باش.
پسرها، بیایید.
بسیار خب. امیدوارم اوه، لعنتی.
کجا هستند؟ عالی شد.
-لعنتی، بار خصوصی جان بارتون؟ -بله.
بسیار خب، تمرکز کن. بیا، بیا، بیا.
از این طرف.
-چی گفتم؟ -لعنتی.
-بهش زنگ بزن. -ند، آنجایی؟ تمام.
ند هستم. دریافت شد.
-بیا اینجا. -دارم می‌آیم.
عجب آدم‌هایی
او کجاست؟
لعنتی او کجاست؟
خب در کل گاوصندوق ارزانی است.
بله. آسان خواهد بود.
یکی باید نگهبانی بدهد.
-ند، بی‌سیمت را به من بده. -در کامیون جا گذاشتمش.
-لعنتی یعنی چی؟ چرا؟ -من اینجا کار می‌کنم.
-یکی را بفرست دنبالش. -جیم، بی‌سیم من را بگیر.
من نگهبانی می‌دهم.
بی‌سیمش را فراموش کرد.
-معمولاً چقدر طول می‌کشد؟ -خفه شو.
داری مسخره‌ام می‌کنی؟ یکم به من فضا بده.
-برنامه زمانی چیه، ند؟ -خیلی خب، آروم باش.
تازه‌کار لعنتی.
لعنت بهش!
لعنتی!
بجنب دیگه، لعنتی، ند.
لعنتی، می‌تونی سریع‌تر کار کنی.
آره، دارم سریع‌تر روی فک لعنتی تو کار می‌کنم.
فقط بگو.
-باحال بود، نه؟ -واقعاً بود.
-دفعه بعد آماده‌ای سوار گاو وحشی بشی؟ -آره، حتماً.
بیا دیگه، عزیزم.
خیلی راحت.
بچه‌ها، اونا خونه‌ان
برو اسلحه‌هام رو بیار.
برگشتن!
لعنت، لعنت.
بجنب، پسر.
لروی.
برو تو، برو تو، برو تو
بجنب!
هی! وایسا!
بجنب، بجنب، بجنب
بجنب دیگه، لعنتی. برون، لعنتی!
بپر توی کامیون، لعنتی!
لعنت.
اوه، دیدیش؟
عوضی لعنتی! حالا برون! برون، برون، برون.
-به چیزی زدی؟ -فکر نمی‌کنم.
اوه، خدای من! نه!
نه!
حیوون‌های لعنتی. برین توی خونه، لعنتی.
-داری به کی زنگ می‌زنی؟ -دارم به پلیس زنگ می‌زنم.
-قطعش کن. -جان، چرا؟
پدرت آدم‌هایی رو داره که می‌تونن به این قضیه برسن. بذارش کنار.
-جان، چی؟ چه آدم‌هایی؟ صبر کن.
داری در مورد چی حرف می‌زنی جان، جدی می‌گی؟
-پدر، چه اتفاقی داره می‌افته؟ -چیزی برداشتن؟
نه، نه، نه اونا هیچی برنداشتن.
چرا نمی‌رین بالا توی اتاق‌هاتون، پسرا؟ همه‌چیز درست می‌شه.
جان چه اتفاقی داره می‌افته، جان؟
-الان باید به من اعتماد کنی، موریل. -اعتماد می‌کنم.
گوش کن. حقیقت اینه که اونا هر کی که بودن یه چیز خیلی باارزش رو با خودشون بردن.
-فکر کردم گفتی چیزی نبردن. -نمی‌خواستم جلوی پسرا بگم.
ولی آره اونا یه چیزهای مهمی بردن.
چیزهایی که به بقیه مربوط می‌شه. آدم‌های خطرناک.
فقط باید قبل از اینکه متوجه بشن، پسش بگیرم.
پسرا رو ببر مینه‌سوتا. پیش مادرت بمون.
-داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ کریسمسه. -الان این مهم نیست.
فقط به من اعتماد کن.
باشه.
همه‌چیز درست می‌شه.
-لعنتی حالا باید چیکار کنیم؟ -نمی‌دونم!
-به جک زنگ می‌زنم. -نه، نه، نه، اصلاً فکرش رو هم نکن.
اون راست می‌گه، راست می‌گه. اگه به جک زنگ بزنی، کارمون تمومه.
پس چیکار کنیم؟ با جسد لعنتی ند چیکار کنیم؟
بیل مکانیکی.
بیل مکانیکی هفته پیش داشتیم گودال می‌کندیم.
بیل مکانیکی هنوز اون بیرونه.
می‌خوای دفنش کنیم؟ لعنتی تو چته؟
دیگه چه غلطی می‌تونیم بکنیم، نابغه؟ ایده‌ای داری؟
من که هیچ حرفی از تو نشنیدم.
-جیم. چیکار کنیم، مرد؟ -نمی‌دونم.
کلیدها هنوز اون بیرونن.
اگه یه بار دیگه اسم بیل مکانیکی رو بیاری بفهم! اون یه انسانه، لعنتی!
می‌فهمم. واقعاً می‌فهمم.
ولی خانواده‌ام برام مهم‌ترن. من نوکر لعنتی تو نیستم.
-می‌زنم لهت می‌کنم. -ولش کن!
برین به جهنم، هر دوتون.
تو گوش کن ببخشید، ببخشید.
من یه ربات لعنتی نیستم، باشه؟ خیلی ترسیدم.
ولی نمی‌دونم ما هیچ انتخاب لعنتی‌ای نداریم.
اگه به پلیس زنگ بزنیم، کارمون تمومه. اون‌وقت دیگه تمومیم.
ما آدم‌های بدی نیستیم. فقط گیر افتادیم
ما تو دردسر افتادیم.
فکر کنم باید کیف‌ها رو باز کنیم.
-این برای نده. -لعنتی، کوپر.
فقط کیف‌ها رو باز کن.
-مواده؟ -حالا باهاش چیکار کنیم؟
-چه غلطی می‌تونم در موردش بکنم؟ -کیف دیگه رو باز کن.
لعنتی آره، مواده، احمق.
البته که مواد مخدر است. چه خبر است؟
-پول کجاست؟ -بقیه کیف‌ها کجا هستند؟
-فقط دو تا کیف بود. -چهار تا کیف آن تو بود.
-فقط دو تا کیف بود. -بقیه کجا هستند؟ من پول‌ها را دیدم.
-چرا بارتون باید مواد داشته باشد؟ -نمی‌دانم، اما دو تا کیف آنجا بود.
چه خبر است؟ چرا بارتون باید مواد داشته باشد؟
پول لعنتی کجاست؟ با این آشغال‌ها چه کار کنیم؟
باید از شرش خلاص شویم. کسی که متعلق به اوست، دنبالش می‌گردد.
-برایش اهمیتی ندارم. من می‌روم! -کجا می‌خواهی بروی؟
احمق عوضی! لعنتی!
جیم، مولی هستم. شمارت را از کسی در بار گرفتم.
گفتند که دیده‌اند ند، شب قبل با برد بوده است.
نمی‌دانم فکر کنم شاید او چیزی می‌داند.
برای همین شماره‌اش را فوراً لازم دارم.
وقتی شنیدی، تماس بگیر.
-سلام. حالت خوب است؟ -بله.
-بله، تو چطوری؟ -خوبم
بله، مولی زنگ زد. اولین کاری بود که صبح انجام داد.
-سلام! ممنون که آمدید. -بله.
-مولی کجاست؟ -او با مادر بالاست.
خیلی خوشحالم که اینجا هستید. امروز خیلی شلوغ و به‌هم‌ریخته بوده.
-مولی چطور است؟ -او کاملاً درهم‌شکسته است.
اما آن مرد خیلی قابل اعتماد به نظر نمی‌رسید.
سلام، مولی. ما خیلی خیلی متأسفیم.
اگر کاری از دستمان برمی‌آید
بسیار خب
-دیکینسون. صبح بخیر. -صبح بخیر، آقای بارتون.
-چه خبر؟ -می‌خواستم همین را از شما بپرسم.
-چرا؟ -واقعاً چیزی نیست.
فقط کنجکاوم بدانم آیا چیز مشکوکی در شهر دیده‌اید یا شنیده‌اید.
در شهر؟ نه. چرا؟
کسی دیشب اینجا بوده و چیز باارزشی را برداشته که متعلق به من نبوده است.
-شایعه‌ای یا چیزی نشنیده‌ای؟ -نه، چیزی به گوشم نرسیده.
چرا؟ چه چیزی برداشتند؟
اشیاء باارزش.
اشیاء باارزش؟ خب، من چیزی نشنیده‌ام، پس
-بسیار خب. به کارت برس. -بله، قربان.
بله، همه چیز خوب است. خوشحالم که حال همه‌تان خوب است.
خانواده چطور هستند؟
خیلی خوب پیش می‌رود.
عزیزم، باید قطع کنم بله، من هم دوستت دارم.
لیوای!
-اوضاع چطور است، باب؟ -بیسیمت را بده به من.
بارتون هستم. کار را زودتر تمام می‌کنیم.
همین الان از اینجا بروید. زود باشید.
-جمعش کنید، لیوای. -بسیار خب، رفیق.
-آقای ولف، از دیدنتان خوشحالم. -اوضاع چطور است؟
-بهتر از این هم بوده. -چه شده؟
گوش کن، درباره محموله‌ات. مشکل کوچکی با آن داریم.
-مشکل؟ -بله. گم شده است.
-بیایید درباره آن "مشکل کوچک" صحبت کنیم. -بله. بیایید گرم شویم.
من بیشتر در مزارع بوده‌ام و روی دکل نفتی کار می‌کردم.
نمی‌دانستم در آیووا نفت هست. پس مشخصاً مولی را می‌شناسی.
-ند را چقدر می‌شناسی؟ -خیلی نه اما
-سلام. -هر کسی که صاحب این آشغال‌هاست
او اینجاست تا پسشان بگیرد.
داریم به مزرعه برمی‌گردیم. آنجا می‌بینمت.
-خیلی جالب است. -باید برویم.
-بله، بسیار خب، ممنون. بله. -ببخشید.
-بسیار خب. می‌بینمت. -ببخشید.
-لعنتی! -چه دیدی؟
مردی ترسناک با یک اسلحه، که از یک وانت شورولت بزرگ پیاده شد.
-چه کار کرد؟ -او جان بارتون را با اسلحه تهدید کرد.
فکر می‌کنم بهترین کاری که می‌توانیم بکنیم این است که به روال عادی برگردیم.
فقط زندگی‌مان را بکنیم انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
-اما ند چطور؟ -اما ما چطور؟
اگر او سراغ بارتون برود، شاید بعدش سراغ ما بیاید.
-چطور قرار است ما را پیدا کنند؟ -نمی‌دانم، اما ممکن است اتفاق بیفتد، می‌فهمی؟
باید زرنگ باشیم.
کیف‌ها را تقسیم کنیم؟
-چیه، یکی می‌خوای؟ -نه، من هیچ‌کدامشان را نمی‌خواهم.
ایده خوبی است.
-بسیار خب، کیف‌ها را تقسیم کنید. -بله، کیف‌ها را تقسیم کنید.
بسیار خب، من این یکی را می‌برم به کاروانم.
-آن یکی همین‌جا می‌ماند. -من می‌روم سمت مزرعه.
من همین‌جا می‌مانم و مست می‌کنم، اگر برای شما مشکلی نیست.
یک آبجو به من بده.
اگر چیزی دیدی، بلافاصله بگو. کامیون را دیدی، زنگ بزن، باشه؟
و خیلی مست نکنید. هر دوی شما را می‌گویم.
یکی به من بده.
لطفاً بس کن لطفاً!
بهت گفتم که می‌دانم چه کسی از من دزدی کرده!
وای! چیزهای خیلی خوبی اینجا داری، رفیق.
حتماً اینجا مهمانی‌های خوبی می‌گیری.
مک‌آلن، ۵۰. وای.
خیلی بیشتر از حد نیازت پول درمی‌آوری.
یکی از این‌ها را در حراجی دیدم.
صد هزار دلار برای یکی از این‌ها. صد هزار دلار.
-تشنه‌ات است؟ -نه، نه، نه، نه، نه، ممنون.
نیست؟ به نظر تشنه می‌آیی. کاملاً خشکت زده.
لطفاً بس کن. لطفاً.
چی بهت گفتم!
کیف‌ها کجا هستند؟
-کیف‌های من کجا هستند؟ -برد تیگرتون. او آن‌ها را دارد.
او آن‌ها را برداشت.
-برد تیگرتون کیست؟ -او یکی از افراد من است.
جای زخمی از یک شیر کوهی روی صورتش دارد.
او کجاست؟
من مسئول کیف‌ها هستم.
اگر بدون آن‌ها برگردم، فکر می‌کنند خودم آن‌ها را برداشته‌ام.
لطفاً بس کن!
-بهت گفتم چه کسی آن‌ها را برداشت. -می‌دانم. برد تیگرتون آن‌ها را برداشت.
-تنها بود؟ -نه، سه نفر دیگر هم بودند.
ماسک زده بودند. نتوانستم آن‌ها را ببینم.
بسیار خب، پس چهار نفر. با چه کسانی می‌گردد؟
کوپر. او یک مزرعه پرورش خوک کمی آن‌طرف‌تر دارد.
من هرگز او را ندیده‌ام. او را نمی‌شناسم.
-این شد دو نفر. دیگر چه کسی؟ -نمی‌دانم.
-نمی‌دانی. -لطفاً.
لطفاً.
-عصر بخیر، جک. -چه خبر، لارنس؟ اوضاع چطور است؟
وقتت را زیاد نمی‌گیرم. جیم لنگلی را می‌شناسی، نه؟
بله، چرا؟
وقتی با او و برادرش صحبت می‌کردم کانر؟
-کوپر. -کوپر، بله.
آن‌ها فقط چیزی عجیب به نظر می‌رسید.
-منظورت چیست؟ -فقط یک حس درونی، می‌دانی؟
طرز واکنش نشان دادنشان عجیب بود.
می‌دانی که نمی‌توانم مردم را صرفاً به خاطر یک حس درونی بازداشت کنم.
می‌دانم، اما فکر کردم شاید بتوانیم زیر نظرشان بگیریم.
مراقب خودت باش.
می‌دانی
اگر داخل آن کیف‌ها پول نقد بود
همان موقع از اینجا رفته بودم.
-چرا این کار را نمی‌کنی؟ -کجا بروم؟
هر جا که بخواهی می‌توانی بروی. می‌توانی بزنی به چاک.
نمی‌توانم. نمی‌توانم بروم.
من هم نمی‌توانم.
-کمی گیاه در ماشین دارم. می‌خواهی بکشی؟ -نه ممنون، خوب هستم.
یخ گیرت آمد؟
لعنتی!
هیچ نگو. تکان نخور.
چه روزی داشتم.
بردلی تیگرتون بسیار خب، پس او همین نزدیکی است.
تو کوپر هستی، همان که مزرعه خوک دارد؟
لعنتی! لعنتی!
گمشو برو پی کارت!
زنده می‌مانی. قلب کمی پایین‌تر است.
فکر کنم می‌دانی چرا اینجا هستم.
وای. این همسرت است؟
لعنت به این وضعیت.
خیلی دوسش داری ؟
و بعد این بچه برای خودته؟
ولی بچه زیبایی است.
وای. دقیقاً شبیه مادرش است.
چند سالش است؟ پنج سال؟
وای.
امیدوارم شش‌ساله شود.
یک سؤال ازت دارم.
و اگر به آن پاسخ ندهی
آن‌وقت می رم سراغ همسرت
در حالی که بچه پنج‌ساله‌ات را خفه می‌کنم.
کیف‌های من کجا هستند؟
برو آن‌ها را بیاور.
کیف دیگرم کجاست؟
بیا کیف دیگرم را پیدا کنیم.
بلند شو. بیا دیگر، تو یک کشاورزی. یک مرد سرسخت.
خوک‌هایت کجا هستند؟ می‌خواهم خوک‌هایت را ببینم.
برگرد. برگرد.
من دو اسم لازم دارم. چه کسی همراه تو و برد است؟
پیش من بمان.
می‌دانی چه چیزی در خطر است، مگر نه؟
برادرم و ند.
برادرت کیست؟ ند کیست؟
برادرم جیم و ند. او مرده است.
به او شلیک شد و مرد.
جسد کجاست؟
ما او را پشت ساختمان با بیل مکانیکی دفن کردیم.
به من نگاه کن. به من نگاه کن. کیف دیگر من دست کیست؟
جیم یا برد؟
کیف دیگر من دست کیست؟ برد یا جیم؟
می‌خواهی بگویی یا نه؟
برد تگرتون!
پس بهتر است عجله کنی!
داری خون زیادی از دست می‌دهی، برد.
من یک شیر کوهی را با دست خالی کشتم، پس تو مرا نمی‌ترسانی.
او اول به تو شلیک کرد؟
-کیف من کجاست؟ -نمی‌دانم. پس مرا بکش.
تو همین حالا هم مرده‌ای.
الو؟ جیم، درسته؟
چطوری، جیم؟
-کی هستی؟ -خب، خودت می‌دانی، جیم
تو وسایل مرا داری.
-بله، بله. -بله، من کیفم را می‌خواهم.
وسایلم را بده و برو. ما امروز کار را تعطیل می‌کنیم.
-روز دیوانه‌واری بود. -بله
بله.
کیفم را بردار. تا یک ساعت دیگر، خیابان جان وین، جلوی تئاتر آیووا.
-فهمیدم. -خیلی خب، ممنون.
-چه کاری می‌توانم برایت انجام دهم، جیم لنگلی؟ -جک، به کمکت نیاز دارم.
باز چه دسته‌گلی به آب داده‌ای؟
یک کیف دزدی حاوی مواد مخدر دارم و باید آن را به یک آدمکش تحویل دهم،
وگرنه تمام خانواده‌ام را می‌کشد.
-جدی می‌گویی؟ -باید کمکم کنی، لطفاً.
باید داخل شهر مرا ببینی و نباید لباس فرم تنت باشد.
-ظاهرش چطور است؟ می‌دانی؟ -نه، اما با او صحبت کردم.
به موبایل برد زنگ زدم و او جواب داد.
خیلی خب. چه زمانی می‌خواهی آنجا باشم؟
-تا یک ساعت دیگر. -خیلی خب، خیلی خب.
من با لباس شخصی، آن طرف خیابانِ روبروی تئاتر می‌ایستم.
به محض اینکه کیف را تحویل دادی، دستگیرش می‌کنم.
اگر حتی نگاه چپ به من بکند، هر دوی شما را کتک می‌زنم.
-از تو ممنونم. تو دوست منی. -بله، حتماً.
و بعد فقط یک نفر باقی ماند. جیم، کیف را به من بده.
کیف را بده، جیم.
-این خیلی کم است. بقیه‌اش کجاست؟ -برادرم کجاست؟
برادرت مرده است. همه‌شان مرده‌اند.
بقیه‌اش کجاست؟
جیم، باید با تو حرف بزنم. باید بدانم چه بلایی سر ند آمد.
باید بروی. بعداً به تو می‌گویم. باید از اینجا بروی.
-باید بدانم چه بلایی سر ند آمد. -نه، نه، نه، مالی. فقط برو.
-همین حالا از اینجا برو، مالی. -ند مرده است.
خفه شو. -باید از اینجا بروی.
-بقیه وسایلم کجاست؟ -او دارد درباره چه حرف می‌زند؟
-برو. -لعنتی، چه می‌گوید؟
ساکت! روی زمین بخواب.
از اینجا برو.
خفه شو! بقیه وسایلم کجاست؟
-آنها کجا هستند؟ -در کاروان من.
در تریلر من است. به او آسیب نزن!
لعنتی، خفه شو. خفه شو.
کیف را بردار. زود باش.
حملش کن.
لعنت به این وضعیت.
خفه شو!
بلند شو. تو رانندگی می‌کنی
تو رانندگی کن. تو رانندگی کن. تو رانندگی کن.
در را باز کن. بازش کن.
-همه چیز درست می‌شود، مالی. -شاید هم نشود.
شاید هم خوب پیش نرود. چقدر دیگر مانده؟
-چقدر دیگر مانده؟ -فقط کمی دیگر.
لعنت به این وضعیت!
وسایلم را بیاور، جیم. آنچه را که مال من است بیاور.
وسایلم را بیاور.
کجاست؟
-کجاست؟ -اینجاست.
ممنون.
دو هفته بعد
آقای اسمیت، موکل شما اینجاست.
ابیگیل، ممنون که آمدی. بفرما بنشین.
این کار زمان زیادی نمی‌برد.
علاوه بر ارثیه‌ی زمین و مزرعه‌ی همسرت، تو و لین صاحب
تمام دارایی جیمز لنگلی خواهید شد.
حتماً اشتباهی شده. جیم چیزی در وصیت‌نامه‌اش برای من باقی نگذاشت.
نه او کوپر را به عنوان تنها وارثش تعیین کرد.
و کوپر هم تو را به عنوان تنها وارثش تعیین کرد.
حالا که هر دو فوت کرده‌اند، تو تمام دارایی جیمز لنگلی را به ارث می‌بری.
این شامل یک خانه، یک کاروان، تجهیزات، زمین
و تمام حقوق مربوط به نفت می‌شود.