‫[بین سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۹۱۵ ‫مردی به نام جک بلک...]
‫[در ایالات متحده غربی و کانادا سیر می‌کرد.]
‫[دزد و معتاد افیون، ‫بلک اکثر این مدت را در زندان سپری کرد.]
‫[همانطور که در زندان‌های وقت رایج بود، ‫بلک اغلب شکنجه می‌شد.]
‫[به عنوان مجازات، شکنجه موفقیت‌آمیز بود.]
‫[به عنوان بازدارنده، ‫به طور محرز ناکام بود.]
‫[روح سفید لعنتی.]
‫این برای چی؟
‫دارو.
‫دارو برای چی؟
‫برای خواب.
‫خواب برای چی؟
‫گمونم شاید برای دزدیدن پولت؟
‫چطور...
‫تو به پول نیاز داری؟
‫من اومد مغازه تو،
‫من نگاه و دید.
‫[پلیس.]
‫پلیس...
‫نه. نه، نه، نه...
‫نه، نه، نه، پلیس نه.
‫پلیس نه. اون خوب نه.
‫من مرد خوب.
‫من کلی دوست چینی داشت.
‫دوست‌های خوب.
‫چوو چی.
‫چوو چی؟
‫اون دوست خوب.
‫من بهش کمک.
‫من یه نامه چینی داشت، ‫تو... تو جیبم. نگاه؟
‫جیبم رو نگاه.
‫تو این جیب.
‫جیبم.
‫نامه چینی.
‫چو چی!
‫نامه گفت...
‫تو مرد خوب.
‫برای چی تو مرد خوب؟
‫برای چی، هان؟
‫یه جور حس...
‫درماندگی به آدم دست می‌ده...
‫وقتی پشت دروازه‌های زندان ‫گیر می‌افتی.
‫آدم رو از آفتاب جدا می‌کنن،
‫از گل‌های دنیا جدات می‌کنن.
‫این حس به تدریج از بین می‌ره...
‫اگه دل و جراتش رو داشته باشی.
‫[کنزاس - ۱۸۷۸]
‫مادر مرده؟
‫مرده یعنی چی؟
‫آدم می‌تونه با کار شرافتمندانه ‫زندگی خوبی داشته باشه، جان.
‫این رو می‌دونی، مگه نه؟
‫پس برای کار اومدی پیش من، هان؟
‫وقتش بود که به فکرش بیفتی.
‫به جای وقت تلف کردن، کتاب خوندن ‫و تموم کردن پول بابات.
‫وقتی من هم‌سن تو بودم...
‫چهار تا شغل داشتم. ‫همزمان.
‫و تو هم می‌تونی...
‫اگه جرات داشته باشی. ‫جرات داری پسر؟
‫بله، آقا.
‫می‌دونی بپا چیه؟
‫نه، آقا.
‫تو بپایی.
‫در اونجا رو می‌بینی؟
‫بله، آقا.
‫هیچوقت اون تو نرو.
‫تو اینجا می‌ایستی.
‫اگه یه وقت کسی سیگاری چیزی خواست.
‫و از اون پنجره بیرون رو نگاه می‌کنی.
‫و اگه چیز عجیبی دیدی، ‫یا یه پلیس جدید دیدی که گشت می‌زنه...
‫ازت می‌خوام که بیای اینجا...
‫و این دیوار رو بزنی، ‫این شکلی.
‫بهتره ببینیم سگ دارن یا نه.
‫هی. می‌خوام بری در جلویی،
‫بپا کسی پیاده‌رو نباشه. ‫بعد برو در جلویی.
‫حله؟
‫ما یه دوست مشترک داریم،
‫خانم الکساندر؟
‫ایشون خیلی از شما تعریف و تمجید می‌کنه.
‫اسم من الدره، ‫فرمانت الدر.
‫من سردبیر روزنامه سان فرانسیسکو کال هستم.
‫شاید بتونیم به همدیگه کمک کنیم.
‫اگه مامورها ما رو بگیرن...
‫حرف زدن رو بسپر به من. باشه؟
‫من بهشون می‌گم کی هستیم ‫و کجا می‌ریم.
‫تو فقط گوش کن.
‫هیچوقت اسم واقعی‌ات رو بهشون نگو.
‫لالمونی بگیر. ‫بهشون بگو خوش نداری حرفی بزنی...
‫مگه اینکه وکیل داشته باشی، ‫حله؟
‫شاید کتکت بزنن، ‫ولی هیچی نمی‌گی.
‫این تنها راه نجاتته.
‫لعنتی، کاش این ماه خبرچین...
‫اینقدر روشن نبود.
‫می‌خوام بیام تو. ‫آماده‌ام.
‫نه. شبگردها... ‫تنهایی بهتر کار می‌کنن.
‫باشه؟
‫اینجور سردرگم نمی‌شن.
‫اسمایلر...
‫کجا می‌ری، پسر؟
‫دارم می‌رم بابام رو ببینم.
‫ولم کن! ولم کن!
‫اظهاریه که ندادی؟
‫بهشون گفتی شما دو تا ‫از خونه دزدی می‌کردین؟
‫من هیچی نگفتم.
‫خب، خوبه.
‫کار درست رو انجام بدی ‫خانواده داری...
‫و اگه کار اشتباه رو انجام بدی تنهایی.
‫می‌فهمی چی می‌گم، پسر؟
‫فکر کنم.
‫حالا، اسمایلر،
‫اون دوستت بود، مگه نه؟
‫اون چیزی داشت که بهش می‌گن... ‫ارزندگی.
‫اون شخصیت داشت.
‫اون...
‫ببین...
‫اون کارهای اشتباهی می‌کرد،
‫ولی این کارها رو درست انجام می‌داد،
‫به موقع درستشون.
‫و هر کی دوست اسمایلر باشه...
‫دوست جانسون‌ها هم هست.
‫اسم خانواده جانسون رو شنیدی؟
‫وای، خب، ‫جانسون‌ها همه‌جا هستن،
‫توی جاده هستن، ‫هر کجا که بری...
‫اون‌ها هوات رو دارن.
‫فکر کنم شاید بخوای ‫پیش جانسون‌ها بمونی.
‫فکر کنم ممکنه پیش جانسون‌ها...
‫برای خودت خونه پیدا کنی.
‫می‌فهمی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫قراره سیر تا پیاز اون سرقت رو ‫برای من تعریف کنی، پسربچه.
‫[واشینگتون - ۱۸۹۷]
‫این‌ها اسم و آدرس...
‫تقریبا پنجاه نفره ‫که بیمه سرقت دارن.
‫نوشته کجا زندگی می‌کنن،
‫نوشته چه چیزهای ارزشمندی دارن، ‫نوشته سهل‌انگار هستن.
‫همچنین...
‫نشون می‌ده پاش بیفته،
‫بدون سر و صدا ‫چیزهای گرون‌بهاشون رو دو دستی می‌دن.
‫می‌خوام سر و ته...
‫سگ، بچه، خدمتکار،
‫و مریض این‌ها رو دربیاری.
‫ولی توی محله پرس‌وجو نکن.
‫مثلا هیچوقت با پرستار گرم نگیر...
‫که سوال ازش بپرسی.
‫فقط کافیه از کنار خونه‌ها رد بشی...
‫و نگاه کنی.
‫سنک، نمی‌دونم چطور ازت تشکر کنم.
‫یه روزنامه بردار،
‫یا یه کتاب،
‫یه جایی بشین بخون...
‫که خوب حساب خونه ‫و ساکن‌هاش دستت بیاد.
‫مخصوصا حواست به تراس خونه‌ها باشه، هوم؟
‫الان اون موقع ساله که ‫می‌شه سر شام دزدی رفت.
‫وقتی غذا می‌خورن هوا تاریکه.
‫بیا بشین.
‫جان؟
‫چی شده؟
‫هر چی خواستی بخر.
‫لباس‌هایی که می‌خری...
‫نباید یه لحظه هم توجه جلب کنن.
‫اشکالی نداره گرون باشه.
‫ولی بی‌رنگ.
‫با خودت مثبت باش.
‫ولی لباس مثبت نپوش.
‫فهمیدی؟
‫اگه من رو با این‌ها بگیرن،
‫تو زندون می‌پوسم ‫و تو رو لو نمی‌دم.
‫و اگه تو رو گرفتن...
‫و خواستی با لو دادن من ‫حکم سبک‌تر بگیری؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫همه‌اش رو می‌اندازم تو رودخونه ‫و تو توی زندون می‌پوسی.
‫یر به یر هستیم؟
‫بله، خانم. ‫یر به یر هستیم.
‫فکر کن خونه خودته.
‫وای! بیا اینجا، بیا اینجا.
‫خوش بگذره پسر.
‫نه، نه، نه.
‫هنوز کارم باهاش تموم نشده.
‫باشه؟ تکونش نده.
‫وقت داریم.
‫نوشیدنی.
‫سلامتی اسمایلر.
‫ازت می‌خوام برامون دو تا ‫تفنگ جور کنی.
‫- مدل ۳۸. ‫- باشه.
‫کالیبرش غیرمعمول نباشه، ‫ویژگی عجیبی نداشته باشه.
‫همون مدلی رو می‌خوام ‫که همه دارن.
‫مشکلی نیست. ‫می‌رم ابزارفروشی.
‫پسر.
‫دیگه اون دوران خوش گذشت...
‫که هر دیوونه‌ای می‌تونست با یه دسته پول ‫بدوبدو بره ابزارفروشی...
‫و بعدش یه بلوک اونورتر یکی رو بکشه.
‫پس می‌رم گروفروشی.
‫گروفروش...
‫گروفروش هم شماره ‫همه تفنگ‌ها رو یادداشت می‌کنه...
‫هم معمولا یه نشونه‌ای روش می‌ذاره...
‫که بعدا بشه تشخیصش داد.
‫گروفروش خدمتکار جلاده.
‫پس کجا برم؟
‫می‌ری محله چینی‌ها.
‫سر خرید و فروش، ‫چینی‌ها از همه...
‫امن‌تر هستن.
‫چینی‌ها خبرچین نیستن.
‫و تفنگ‌هاشون رو از بی‌راهه جور می‌کنن،
‫کلا شماره‌شون نیست.
‫بهشون بگو خرده‌دزدی.
‫جورج!
‫یکی هست که می‌خواد ‫بهت سلام بده.
‫من رو یادته؟
‫آره.
‫تو رو یادمه، جوون.
‫بزرگ شدی.
‫واسه خودت خردمند شدی؟
‫دوست دارم اینطور فکر کنم.
‫خب،
‫اولش احتمالا کلی پادویی کنی.
‫می‌ری ملزومات بخری و این چیزها.
‫قراره بری چوب ریلی بیاری.
‫می‌ری کتاب راهنما بیاری...
‫دینامیت؟
‫نه. این واسه بعدا.
‫درباره‌اش صحبت می‌کنیم.
‫می‌خوام یه سری جاها رو ‫برام بررسی کنی.
‫مشکلی نیست.
‫و یه چیز خیلی مهم...
‫احتمالا مهم‌ترین چیز.
‫فرار.
‫هیچ جایی اونقدر ارزش دزدی رو نداره...
‫مگه اینکه... راه فرارت برقرار باشه.
‫یه چیزهایی یاد گرفتی؟
‫حواسم جمع بوده.
‫خوبه. ‫باد به غبغبت ننداز.
‫شاید قاپ‌زن خوبی...
‫سر چیزهای خرده باشی.
‫دخل دکون رو بلدی...
‫ولی... دینامیت.
‫و وقتی من دارم ‫معجون رو درست می‌کنم...
‫مواظب نباشی،
‫هر دومون می‌میریم.
‫من دارم...
‫روغن منفجره...
‫نیتروگلسیرین رو...
‫از این دینامیت...
‫استخراج می‌کنم.
‫فرایند ساده‌ایه.
‫دستورالعمل شخصی.
‫ولی روش خطرناکیه.
‫می‌دونی، وقتی که...
‫هم‌سن تو بودم، ‫شاگرد آهنگر روستا بودم.
‫بخور نمیری کار می‌کردم ‫که بتونم از...
‫گاوصندوق و قفل سردربیارم.
‫و البته، وقتی به ارتش ملحق شدم...
‫به قاطع متوجه...
‫نیروی مخرب این پودر شدم.
‫می‌دونی، اگه یه وقت...
‫اگه یه وقت دینامیت از دستت بیفته، ‫منفجر نمی‌شه.
‫ولی اگه این از دستت بیفته، ‫منفجر می‌شه.
‫آره، همینطوری پام چلاق شد.
‫انگشت‌هام قطع شد.
‫وایسا...
‫خدایا، جورج... بی‌خیال.
‫وای، این رو نگاه.
‫این برچسب‌ها رو نگاه. ‫برچسب‌ها...
‫دستی شصت، هشتاد درصد می‌شه فروختشون.
‫و عمرا ردش رو بگیرن.
‫ضرر این‌ها می‌افته گردن دولت.
‫بله، بله، بله. ‫من حامی دولتم.
‫[کالیفرنیا - ۱۹۲۳]
‫اشکالی نداره یه سری سوال ‫ازتون بپرسم،
‫آقای بلک؟
‫من با اتهامات شما آشنایی دارم، ‫و کنجکاوم تا بدونم...
‫که آیا حس می‌کنین در اشتباه هستین؟
‫شما می‌دونستین که ‫در حال شکستن قانون بودین،
‫اما سال‎ها به این کار ادامه دادین. ‫چرا؟
‫پس این همه سال مجازات...
‫شما رو به تغییر زندگی‌تون ترغیب نکرده؟
‫مگه به اندازه کافی سخت نبوده؟
‫بدجور به حسابت رسیدن.
‫حسابی کتکت زدن.
‫می‌خوای...
‫نیمکت رو بدم بهت؟
‫نیمکت.
‫اصلا انگلیسی بلد نیستی؟
‫بخواب.
‫بیا، بذار من...
‫بخواب.
‫چاگا، چاگا، چاگا، چاگا، ‫چاگا، چاگا،
‫چاگا، چاگا، چاگا... ‫چوو چوو.
‫چوو چوو... همه سوار شید!
‫چوو چی.
‫چاگا، چاگا، چاگا، ‫چاگا، چاگا، چاگا، چاگا،
‫چاگا، چاگا، چاگا، ‫چاگا، چاگا، چاگا، چاگا، چاگا...
‫چوو چوو!
‫فوچه.
‫فوچه؟ فوچه؟
‫فوچه.
‫لوکسی.
‫خوک‌های کثافت.
‫خوک؟
‫نه، نه.
‫خانواده.
‫خانواده چیه؟
‫خانواده؟
‫گات‌هی.
‫چوو چی...
‫خانواده تو.
‫گات‌هی.
‫شما دو نفر، بپرین پایین.
‫بعدی.
‫دوتای بعدی.
‫سرنوشت من،
‫البته به دست خودم،
‫بین آدم‌های ناباب نوشته شده بود.
‫من یک ساعت هم...
‫در حضور یه آدم صادق سپری نکرده بودم.
‫شهروندها برای دستبرد بودن.
‫پلیس برای پرهیز کردن.
‫منفور بودن.
‫دزدها...
‫برای کمک بودن و حفاظت.
‫این اتمسفری بود که ‫من تنفس می‌کردم.
‫اگه با گرگ‌ها زندگی کنی،
‫یاد می‌گیری که زوزه بکشی.
‫زیادی گرسنه‌ام... زیادی گرسنه‌ام...
‫خوبی؟
‫سمت من نیا.
‫باشه، خب...
‫اون پایین چیکار می‌کنی؟
‫خوبی؟
‫روبه‌راهی؟
‫هی، هی!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بی‌خیال.
‫گرسنه‌ای؟
‫غذا می‌خوای؟
‫زیادی گرسنه‌ام...
‫حتی برای کشتن خودم هم ‫زیادی گرسنه‌ام.
‫[جاس ریچاردز - کفن و دفن]
‫اسمت چیه؟
‫یکی انتخاب کن.
‫هر اسمی می‌شه.
‫من هم معمولا همین رو می‌گم.
‫چی می‌گی؟
‫هر دفعه یه چیز جدید می‌گم.
‫این دفعه چیه؟
‫آنی.
‫جک.
‫[هتل]
‫هر روز صبح،
‫می‌خوام بری یه هتل خوب ‫و یه اتاق برای شب بگیر.
‫بگو از بیرون شهر اومدی.
‫وقتی کلید رو گرفتی،
‫برگرد اتاقت و یه کپی ازش بساز.
‫کپی رو نشونه بذار...
‫که بتونی تشخیصش بدی ‫و یه جایی قایمش کن.
‫اکثر هتل‌های خوب الان ‫قفل فنردار استفاده می‌کنن،
‫بدون کلید کاری از دستت برنمیاد.
‫بعد از ظهر...
‫برگرد هتل،
‫به دفتردار بگو خبرت کردن برگردی،
‫و پولت رو ازش پس بخواه.
‫معمولا پول رو پس می‌دن.
‫در عرض یه هفته...
‫شش تا کلید...
‫برای اتاق مسافری ‫بهترین هتل‌ها دستته،
‫و شاید بتونیم پول درست‌حسابی ‫به جیب بزنیم.
‫شب‌ها رو هر کاری می‌خوای بکن.
‫آقایون.
‫کارآگاه.
‫اینجا اتاق شما است؟
‫بله، صد البته.
‫شما اهل کجا هستین؟
‫اسپوکن، واشینگتون.
‫امروز صبح رسیدیم، قطار نه و ربع.
‫که اینطور...
‫اسم شما چیه؟
‫چارلی رایس.
‫جیمز. براون.
‫شغلتون چیه؟
‫من قصابم.
‫سنکتمونیس!
‫سنکتمونیس.
‫سنک، وایسا... سنک!
‫یه کار دارم برات آب خوردن.
‫پشیمون نمی‌شی.
‫مغازه‌دار تو همین محله چینی...
‫این افیون رو بهش فروخت.
‫زیر تختش جاسازی کرده.
‫بهش کلروفرم بزن.
‫آسونه.
‫کلروفرم رو خودم بهت می‌دم.
‫تنها کاری که باید بکنی...
‫اینه که بری اونجا و جنس رو برداری.
‫برای چی تو مرد خوب؟
‫برای چی، هان؟
‫من اومد اینجا که پول دزد. ‫من...
‫من سعی...
‫نتونست.
‫شما من رو گرفت.
‫من رو نگاه.
‫تو مرد خوب...
‫یا مرد بد؟
‫شاید من مرد خوب، ‫شاید من مرد بد.
‫نمی‌دونم...
‫وای. وای...
‫تو برو.
‫تو برو!
‫نامه من؟
‫نامه نه.
‫برو!
‫وای.
‫من... متاسفم.
‫مگه نمی‌دونی عملی‌ها...
‫هزار غزل می‌خونن که ‫همه‌جای دنیا خوشه...
‫و زیبا است و شگفت‌انگیزه ‫و راحته...
‫و گل و بلبله...
‫به محض اینکه چند تا بندازن بالا ‫و باز می‌گن...
‫همه‌چی چقدر زیبا است. ‫سمت اون زهرماری نرو، پسر.
‫بهت دروغ گفتم...
‫وقتی...
‫وقتی بهت گفتم پدرم مرده.
‫می‌دونی آخرین چیزی که به من ‫گفت چی بود؟
‫«خب، جک...
‫تو چیزی می‌شی که می‌شی.
‫و من نمی‌تونم بهت کمک کنم...
‫یا جلوت رو بگیرم.»
‫به نظر حرف درست رو زده.
‫حروم‌لقمه!
‫صاف و ساده...
‫هر کی این رو ببازه خبرچینه.
‫ای... شما سرخوش‌ها،
‫خل و چل‌ها،
‫سبک‌مغزها...
‫لاشخورهای جنگلی!
‫همه نوکر...
‫بی‌تاب و توان...
‫این عطش مرموز و وسوسه‌انگیز...
‫برای زهرمار.
‫آره!
‫نظرت درباره این چیه؟
‫نظرت چیه؟
‫عملی زهر جامائیکایی...
‫انقدر بخور...
‫که جنازه‌ات بیفته پیاده‌رو.
‫اون دیگه کدوم خری بود؟
‫آروم.
‫بیا پسر...
‫این کلم رو داشته باش ‫تا من برم اسب‌ها رو بگیرم.
‫اونجا...
‫کار ما کج و نادرسته.
‫نباید به خودمون اجازه بدیم ‫که کج فکر کنیم.
‫باید درست فکر کنیم.
‫روشن،
‫منطقی.
‫وگرنه از دست می‌ریم، پسر.
‫البته دیر یا زود از دست می‌ریم.
‫ولی اون روز رو با تفکر بی‌ملاحظه ‫و بی‌قاعده به عجله نندازیم.
‫تو خانواده داری؟
‫یعنی، قوم و خویش.
‫فقط اشباح تو ذهنم.
‫مادرم قبل از اینکه خوب باهاش ‫آشنا بشم مرد.
‫یادم نمیاد موقع دفنش...
‫شوکه یا رنجیده بوده باشم.
‫گریه کردن پدرم رو دیدم.
‫و سعی کردم گریه کنم.
‫چون ازم انتظار می‌رفت.
‫پدرت چطور آدمی بود؟
‫ساکت.
‫یه پسر بچه بدون مادر...
‫برای ذهن هر پدری ‫مشغله بزرگیه.
‫پدر من...
‫آدم پراندیشه‌ای بود.
‫هیچ جایگزینی...
‫برای خونه و مادر وجود نداره.
‫دستمزد رو زدن...
‫کیه؟
‫دستمزد رو زدن، ‫پولتون نیست.
‫آقا، ما می‌خوایم حضور خودت ‫رو توضیح بدی.
‫قصدت،
‫اینکه کی هستی.
‫شغلت چیه؟
‫اهل کجا هستی؟
‫همین یاروئه؟
‫خودشه؟
‫جب!
‫برو طناب بیار.
‫پول رو بده به من.
‫و آزادی که بری.
‫یه نقشه بکش.
‫پنجاه پنجاه.
‫به نظر من...
‫برای رسیدگی به فرد فاسد...
‫اول باید...
‫خودمون رو بررسی کنیم.
‫و با پلیدی درون خودمون آشنا بشیم...
‫قبل از اینکه به سراغ فرد دیگه‌ای بریم.
‫اینجا... شیرین‌بیان قرمز دارین؟
‫اینجا که قنادی نیست.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫من پول ندارم!
‫جم نخور، کثافت!
‫مورفین لعنتی کو؟
‫آها، حالا شد، اینجایی...
‫تکون نخور!
‫اگه بتونی به بقیه بگی...
‫چی بهت گذشته، ‫چه چیزهایی رو تحمل کردی،
‫این بهم کمک می‌کنه...
‫که چشم آدم‌ها رو باز کنم ‫و تاثیر به اصلاحات بذارم.
‫من دوست قدیمی قاضی دان هستم.
‫من دوستان زیادی در دفتر دادستان دارم.
‫شاید بتونم بهت کمک کنم با...
‫تخفیف گرفتن برای مجازاتت.
‫تا به حال افکارت رو نوشتی؟
‫علاقه‌مندم که دیدگاه‌هات رو بخونم.
‫و فکر نکنم فقط من باشم.
‫و هیچ تصور باطلی ندارم...
‫که اگر کمکت کنم، ‫بعدا مایوسم نمی‌کنی.
‫من به صدها آدم کمک کردم ‫و جز یک یا دو نفر همه مایوسم کردن.
‫روز به‌ خیر، آقای بلک.
‫شب به خیر، جک.
‫جک.
‫یه کم باهام راه بیا،
‫بعد دیگه زیاد بهت سخت نمی‌گیریم.
‫پسر خوب.
‫اینطور نکن.
‫اسم من خانم الکساندره.
‫من برای سپاه رستگاری کار می‌کنم.
‫من اومدم اینجا تا به زندانی‌هایی که ‫حکم طولانی دارن کتاب بدم.
‫خوندن بلدی؟
‫تو یه شبحی؟
‫من یه بیوه‌ام.
‫شوهرم بی‌رحمانه در سرقت کشته شد...
‫به خاطر یه ساعت خراب.
‫عشقی که من به شوهرم داشتم...
‫برابر نفرتی بود که برای قاتل‌هاش ‫احساس می‌کردم.
‫و عشقم به شوهرم...
‫بی‌نهایت بود.
‫کارهایی با تو کردن.
‫کارهای وحشتناک.
‫و حتما خیلی دردناک بودن.
‫کسی نمی‌خواد دردت رو کتمان کنه.
‫اما نفرت...
‫تو رو نابود می‌کنه.
‫من باور دارم...
‫آدم‌هایی که متحمل خشونت شدن رو...
‫می‌شه با محبت برگردوند.
‫من...
‫تحولات معجزه‌آسایی به چشمم دیدم.
‫نصیحت من رو گوش کن، پسر.
‫باید حواست به تفنگت باشه.
‫خدمتکار خوبیه...
‫ولی نمی‌خوای بذاری ‫اربابت بشه.
‫وگرنه اعدامت می‌کنن.
‫اون اعدامت می‌کنه.
‫سی ساله که تفنگ دارم.
‫هر بار ازش استفاده کردم...
‫اشتباه بود.
‫شاید به جز این سری آخر.
‫این سری آخر حق داشتم.
‫مری.
‫وای، مری.
‫نامه‌ام به دستت رسید؟
‫جورج بی‌چاره. ‫فکر می‌کردم تو هنوز پوکاتلویی.
‫حتما اشتباه گرفتی، آقا.
‫من شما رو نمی‌شناسم.
‫و شما هم من رو نمی‌شناسی.
‫- مری... ‫- اشتباه گرفتی.
‫اسم من مری نیست، ‫و تو رو هم نمی‌شناسم.
‫و من به عمرم پا تو پوکاتلو نذاشتم.
‫- مری، یه لحظه... ‫- نه.
‫خیلی خب، خانم.
‫حتما اشتباه گرفتم.
‫مدت زیادی از هم جدا بودیم.
‫متاسفم....
‫که وقتی مریض بودی کنارت نبودم.
‫و بهم نیاز داشتی.
‫ولی گمونم بهتره که مردی ‫بدون اینکه بفهمی با زندگی‌ام چیکار کردم.
‫من عملی‌ام.
‫بیست و پنج ساله که اعتیاد دارم.
‫اگه تنهایی نتونم از شرش خلاص بشم ‫این هفت‌تیر رو برمی‌دارم...
‫و به خودم شلیک می‌کنم.
‫به نظر من فقط دل‌شکسته‌ای.
‫دل‌شکسته؟!
‫فرض کن دزد شبی.
‫سمت پنجره آشپزخونه می‌ری.
‫قرار بر انجام عملی بسیار حساسه،
‫باز کردن تکه‌به‌تکه قاب شیشه.
‫دستت رو می‌دی داخل،
‫و چفت رو باز می‌کنی.
‫پنجره رو بالا می‌دی،
‫به آرومی، بدون صدا.
‫اون داخل ‫بطری، جعبه، دربازکن،
‫سربازکن و مسواک می‌بینی.
‫این اشیا رو یکی یکی برمی‌داری.
‫اون‌ها رو بیرون می‌ذاری، ‫زیر پنجره.
‫اگه بتونی بدون برخورد به بشقاب‌ها ‫و ماهی‌‌تابه‌ها...
‫وارد آشپزخونه بشی، ‫در آشپزخونه رو باز می‌کنی.
‫اگه چیزی باعث شد که ‫با عجله از خونه بری...
‫این در قراره راه فرارت باشه.
‫حالا، داخل خونه خیلی تاریکه.
‫ولی کبریت روشن نمی‌کنی.
‫چراغ هم استفاده نمی‌کنی.
‫سال‌ها تکرار این کار باعث پدید اومدن...
‫یه حس گربه‌مانند برای تو شده.
‫می‌تونی وجود جسمی رو بدون دیدنش ‫جلوی خودت بفهمی.
‫بدون لمس کردنش.
‫با همین حس راهت رو ‫به اتاق پذیرایی پیدا می‌کنی.
‫روی یکی از صندلی‌ها می‎‌نشینی.
‫کفش‌هات رو یکی یکی درمیاری،
‫و اون‌ها رو جیب پشتت می‌ذاری، ‫پاشنه به بالا.
‫چون قرار نیست طبقه پایین بمونی.
‫قراره بری طبقه بالا،
‫جایی که خفته‌ها هستن،
‫جایی که اجناس گرانبهاشون هستن.
‫تقریبا بیست و پنج دقیقه طول می‌کشه ‫تا از پله‌ها بالا بری...
‫چون صدا می‌دن.
‫باید جاهای محکم پیدا کنی ‫که وزنت رو اونجا بندازی.
‫و می‌دونی صدای پله‌ها ‫خفته‌ها رو بیدار نمی‌کنه،
‫ولی هنوز نمی‌دونی ساکنین خونه ‫خواب هستن یا نه.
‫اگه بیدار روی تخت دراز کشیده باشن...
‫حتما می‌فهمن اون صدا چه معنایی داره.
‫و این موقع ممکنه بهت شلیک بشه.
‫ولی الان رسیدی به در اتاق‌خواب.
‫چفت شده، ‫ولی قفل نیست.
‫این خوبه.
‫پس در رو یه اینچ باز می‌کنی...
‫و می‌تونی صدای عادی دم و بازدم...
‫خفته‌های سالم رو بشنوی.
‫پس یه مدت طولانی اونجا منتظر می‌مونی،
‫شاید هفت دقیقه، ‫دستت همچنان روی دستگیره.
‫فقط گوش می‌دی.
‫دو نفر داخل اتاق خوابیدن، ‫یکی‌شون خروپف می‌کنه،
‫و آرزو می‌کنی که اینطور نبود.
‫ممکنه اون یکی رو بیدار کنه.
‫ممکنه خودش رو بیدار کنه.
‫خروپف‌کننده‌ها ممکنه خودشون رو بیدار کنن.
‫چه احساسی داری؟
‫وکیل‌ها بررسی‌اش کردن...
‫و فقط باید چند تا ‫تغییر کوچیک بهش داد.
‫داری خوب پیش می‌ری.
‫من رو مایوس نکردی.
‫کتابخانه اصلی.
‫خودم هستم.
‫من...
‫متاسفم، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫همین الان بیای...
‫نمی‌تونم. متاسفم.