- اون داره استراحت می‌کنه. - می‌تونید کمکمون کنید؟
اون تو این چند روز اخیر وضعیت هوشیاریش تغییر کرده.
تکنیک‌های شنیداری، حرکتی و بویایی.
- روش‌های مختلف خلسه. - می‌فهمم.
همه چیز بستگی به واکنش فرد داره. مادرتون خیلی مریضه.
- می‌خوام بفهمم، ولی... - خیلی غیرمعموله، نه؟
- لطفاً بهم اعتماد کن. - چاره‌ای ندارم.
- چی شده؟ - نمی‌دونم. امروز وایساده.
- چی؟ - ربطی به مادرت نداره.
یه چیز دیگه است.
- منظورت چیه؟ - یه روح شیطانی.
حس خطر می‌کنم.
آفرین، هری.
خدا حفظت کنه، هری.
لعنتی!
کسی بهت نگفته بود فضولی کار دست آدم میده؟
تو کی هستی لعنتی؟
نروژی.
دماغ فضولت رو دور نگه دار، وگرنه قطعش می‌کنم.
اگه فهمیدی دو بار سر تکون بده.
- کجاست؟ - اینجاست.
- فقط اونجا وایسادی؟ - دارم کمک می‌گیرم.
نه. هیچکس نباید اینو ببینه.
- اونا مردن. خدای من. - آره.
- به کمک نیاز داری. - وسایل زیر سینکه.
- می‌تونی بدوزی؟ - کم.
پس انجامش بده. عجله کن!
بذار نگاهش کنم.
هر کاری از دستم برمیاد انجام میدم. واقعاً باید بری دکتر.
نه. من می‌تونم درد رو تحمل کنم.
چی شد اون نروژیت؟
نروژی بازی کردن منو از شکستن دماغم نجات داد.
غریبه‌ها رو دور نگه می‌داره.
خیلی‌ها مثل تو میان اینجا؟
- خب تو کی هستی؟ - هر چی کمتر بدونی، بهتره.
- تو بیشتر به من مدیونی. - من به تو هیچی بدهکار نیستم.
من کس دیگه‌ای اینجا نمی‌بینم که تو رو زنده نگه داره.
- و دو تا جسد هم تو آشپزخونه است. - برو کنار.
- شاید بخوای با پلیس حرف بزنی؟ - هیچ کاری نکن.
من هر کاری می‌کنم تا زنده بمونم.
پس تو نمیری و در مورد این حرف بزنی؟
من هیچی نمی‌گم.
نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس بیشتر از ۵۰ کیلومتر فاصله داره.
اسم من کالوینه. کالوین تراسک.
لوکاس.
- لوکاس چی؟ - لوکاس وید.
حالا اسم منو می‌دونی. دیگه چی می‌خوای بدونی؟
همه چیز.
من و شریکم، هری...
...چند سالی برای یه مشت آدم بی‌اخلاق کار کردیم.
یه گروه قاچاقچی، دزد و قاتل،
که رهبرشون یه مردی بود به اسم گابریل اورتگا.
ما خیلی کارها کردیم که بهشون افتخار نمی‌کنم.
بعد یه روزی رسید که من و هری می‌خواستیم از اونجا بریم.
ما یه کم پول کش رفته بودیم...
...از هر معامله کثیفی...
...برای سال‌ها و پول رو پس‌انداز کرده بودیم.
هری همه جا کار می‌کرد. راحت می‌تونست اعداد رو دستکاری کنه.
اما کجا باید نگهشون می‌داشتیم؟ هری اونجا رو پیدا کرد.
کی می‌رفت یه همچین جایی دنبال چیزی بگرده؟
امن‌تر از صندوق امانات.
پس ما می‌خواستیم با اورتگا قطع رابطه کنیم،
پول رو تقسیم کنیم و به سمت غروب معروف ناپدید بشیم،
و دیگه هیچ وقت دیده نشیم.
به نظر میاد نقشه عالی کار کرده.
اورتگا دزدی رو فهمید و هری رو کشت.
اما من کارت هری رو گرفتم که توش محل پول بود.
من تنها کسی‌ام که می‌دونه اونا کجا هستن.
تا وقتی کارت رو دارم، من برای اونا مهمم؟
نقشه و امنیت اضافه من.
-چیه؟ -پرونده‌ها، مدارک و ضبط‌ها...
...از هر معامله کثیفی که کارتل انجام داده.
احتمالاً ارزشش بیشتر از پولی هست که اونجا تو یخ پنهانه.
از بین همه جا... اینجا هیچ وقت هیچی اتفاق نمی‌افته.
-تو چی؟ -منظورت چیه؟
داستان تو چیه، کالوین؟
من چطور می‌تونم با تو مقایسه بشم؟ نمی‌دونم چی می‌خوای بشنوی.
من فقط یه آدم بی‌ارزشم که تو یه گوشه یخی گیر افتاده.
هیچ کس به این مکان یا کسایی که اینجا زندگی می‌کنن اهمیت نمیده.
من دو میلیون دلیل دارم که نشون بدم تو اشتباه می‌کنی.
-بگو. -بابام آمریکاییه، مامانم بریتانیایی.
وقتی بچه بودم ما رو آورد اینجا.
از همون ثانیه اول تو برف ازش متنفر بودم.
حالا فقط من و مامانم هستیم. من ازش مراقبت می‌کنم.
به زودی تنها می‌شم. این مکان هیچ کس رو اسیر نمی‌کنه.
زندگی رو از آدم می‌کشه. امشب هم اثباتشه.
حالا من دارم یه مجرم رو با دو تا جسد کنارش پانسمان می‌کنم.
من به کمکت نیاز دارم. نمی‌تونم تنها انجامش بدم.
-تنها نه. اینطوری نه. -متاسفم.
تو حسابی درگیر شدی. کمکم کن وگرنه هر دو نابود می‌شیم.
باید یه جا پیدا کنیم تا دفنشون کنیم.
مواظب باش!
فقط برای احتیاط.
بشین.
من تا حالا کسی رو نکشتم.
نگران نباش. فقط مادرمه.
-اون متوجه حضورت نیست. -هنوز سیر نشدی؟
خیلی دور.
آدم هر روز مسئول مرگ یکی نمیشه.
منظورت سوسک بود. اونا بدون تردید جونتو میگرفتن.
این عوض نمیکنه که من قاتلم. هر دو تامون قاتلیم.
حالا میتونی تمام شب با این خودتو عذاب بدی.
میخوام یکم بخوابم. ممنون که زخمم رو بستی.
-سلام. -سلام.
-کالوین اینجاست؟ -امروز حالش خوب نیست.
-شما کی هستید؟ -دوستش.
-نمیدونستم کسی رو داره. -ما سالهاست همدیگه رو میشناسیم.
عجیبه. من تا حالا شما رو ندیدم.
از آشناییتون خوشبختم.
باید ببینیم.
-یاد نگرفتی در بزنی؟ -اون دختر کیه؟
ایو. اون اطراف شهر زندگی میکنه. به مادرم کمک میکنه.
-پرستار؟ -شمن.
اون با دنیای ارواح ارتباط برقرار میکنه تا شفا بده.
-شما به این چیزا اعتقاد دارید؟ -مهم نیست من چی فکر میکنم.
من حاضرم هر کاری رو امتحان کنم. قهوه؟
-زخمت چطوره؟ -زنده میمونم.
-یه لطفی باید بکنی. -فکر کنم دیگه تموم شده.
باید اینو برام نگه داری.
اینه که من فکر میکنم؟ به هیچ وجه.
-پیش تو خیلی امن تره. -امنیت من چی میشه؟
-بعد از دیشب فکر کردم... -که میخواستم هدف باشم؟
-فکر کردم میتونم بهت اعتماد کنم. -به من اعتماد کنی؟
من به زور میشناسمت و تو ازم میخوای دوباره جونمو به خطر بندازم.
گوش کن. من ازت خواستم دخالت نکنی.
خودت دعوت شدی. ممنون بابت قهوه.
صبر کن. من فایل ها رو با خودم میبرم.
-من که الان درگیرم، درسته؟ -ممنونم.
انگار که انتخابی داشتم.
-کجا میری؟ -هیچ جا. دیگه چی هست؟
-سخته که ازش دل بکنی، نه؟ -اگه یه کوه رو ببینی، همه رو دیدی.
کمکم میکنه ذهنمو خالی کنم. من میتونم اسم همه هواپیماهای اینجا رو بگم.
این ایده تو از تفریحه؟
میتونستم به زندگی کردن تو همچین جایی عادت کنم.
این فقط یه جا نیست. یه سبک زندگیه.
به این حسودیم میشه. هری جای خوبی رو انتخاب کرد.
مردم اینجا باور دارن که هر چیز با ارزشی نزدیک خونه پیدا میشه،
تو سادگی یه زندگی روزمره مینیمالیستی.
-و تو اینطور فکر نمیکنی؟ -این یه طرز فکر قدیمی و از مد افتاده است.
مردم اینجا تغییر رو دوست ندارن و به غریبه ها اعتماد نمیکنن.
اونا اونقدرام بد نیستن. من به بعضیاشون انگلیسی یاد دادم.
الان بیشتر از مادرم مراقبت میکنم و با خودم تنها میمونم.
-مشکلش چیه؟ -سرطان.
-خانواده داری؟ -یه دختر، جسیکا.
مدت زیادیه با هم حرف نزدیم.
-همسر؟ -چند سالی ازدواج کرده بودم.
لورا... اون مرد.
بعد از اون، همه چیز از هم پاشید.
میتونم یه چیزی ازت بپرسم؟
چیزی که من نمیفهمم اینه که، چرا فقط پول رو برنمیداری؟
با دو میلیون میتونی بری هر جایی و هیچوقت پیدا نشی.
شاید پیدا نشم.
نمیخوام تا آخر عمرم هر روز پشت سرم رو نگاه کنم.
میخوام جلوش رو بگیرم.
دنیا رو از اورتگا خلاص کنم و هر پنی رو به دست بیارم.
من میرفتم جنگل، پول رو درمیاوردم و هیچوقت پشت سرم رو نگاه نمیکردم.
دنبال من میای؟
- نه، من... - تو دنبال من اومدی!
آره.
باید حواسم بهت باشه.
- این آخرین باره، لوکاس. - من ازت کمک نخواستم.
- یا اون بود یا من. - داره شبیه یه سرگرمی میشه.
- باحال نیست. - نه.
نه، نیست.
به زودی اینجا رو انبار لوکاس وید صدا میزنم.
مسخره نباش.
خنده دار اینه که من دارم بهت کمک میکنم تا مردایی رو دفن کنی که میخوان بکشنت.
- باید به این فکر میکردی. - داری منو تهدید میکنی؟
باید از اول از این قضیه دور میموندی.
- الان باید از اورتگا بترسی. - اورتگا هیچوقت منو ندیده.
میتونم الان برم و اون هیچ ایده ای نداشته باشه.
کالوین تراسک، ۲۶ ساله. معلم زبان موقت.
پسر جیسون و مریدیت تراسک.
قهوه بدون شکر و به راحتی معتاد به نوشیدنی.
تصور کن اورتگا با منابعش چه کارایی میتونه بکنه.
اون احتمالاً همین الانم همه چی رو در موردت میدونه.
حالا میتونی برگردی خونه و وانمود کنی هیچوقت همدیگه رو ندیدیم.
ولی وقتی میان... و میان، من نمیتونم ازت محافظت کنم.
نمیخوام خون بی گناه بیشتری روی دستام باشه.
- مثل هری؟ - هری بی گناه نبود.
ولی لیاقت مردن رو نداشت.
ببخشید، من فقط... یه کم وحشت کرده بودم.
میخوام کمک کنم.
من هیچوقت بقیه رو وارد این گند نمیکنم.
هیچی تو زندگیم اتفاق نیفتاده بود، و تو ۲۴ ساعت همه چی از هم پاشید.
داره سرد میشه. بیا اینو تمومش کنیم.
- چیزی برای نوشیدن داری؟ - تو آشپزخونه است.
- ایو رو چند وقته میشناسی؟ - فقط چند سال.
- اون... اون خیلی شیرینه. - آره، هست. یه دوست خوب.
- با کسیه؟ - تا جایی که من میدونم، نه.
نوشیدنی قویه.
هری حتماً اینو جا گذاشته.
- اون کلبه هری بود؟ - آره.
اون گاهی اینجا زندگی میکرد. عجیبه که متوجه نشدی.
ولی اون بهتر از من میتونست مخفی بمونه.
خدا رو شکر که اینو برامون گذاشت.
و این.
-پس قضیه انتقامه؟ -نه، قضیه عدالته.
اورتگا ازدواج کرده. باید بمیره و من این کارو می‌کنم.
اینجا بهترین جاست برای یه قتل بی‌دردسر.
-دخترت؟ -آره.
-بهش زنگ زدی؟ -جواب نمیده.
شاید متوجه نشده باشی، ولی من پدر نمونه سال نیستم.
نمی‌تونم سرزنشش کنم که دیگه نمی‌خواد منو ببینه.
-عالیه، تونست. -حتماً یه کار درست انجام دادی.
یه مدت خوشحال بودیم. من و لورا سال‌ها بود همدیگه رو می‌شناختیم.
هیچ شکی نبود که باید ازدواج می‌کردیم.
وقتی من مثل موش کلیسا فقیر بودم، اون منو دوست داشت.
بعدش شروع کردم به کار کردن برای فلیپه اورتگا، پدر گابریل.
اون براش مهم نبود، ولی نون سر سفره می‌آورد.
و برای اولین بار تو سال‌ها ما پول داشتیم.
پول زیاد. بعدش جسیکا اومد.
ما خوشحال‌تر از اونی بودیم که بتونی بفهمی. اونا سال‌های خوبی بودن.
بعد لورا مریض شد. تو یه لحظه رفت.
خودمو غرق کار با کارتل‌ها کردم.
پولشویی، قاچاق مواد مخدر، خشونت بی‌رحمانه.
برام مهم نبود. فلیپه مرد و گابریل جاشو گرفت.
اون سادیست بود، بدتر از پدرش، ولی برام مهم نبود.
جسیکای بیچاره تاوانشو داد.
فرستادمش پیش خواهر لورا. گفتم میام.
هیچ‌وقت نیومدم.
تا چند سال پیش برام نامه می‌فرستادن درباره زندگی جسیکا.
ترکش کردم. این بهترین کاری بود که می‌تونستم بکنم.
همه می‌تونن ببخشن.
و بعد تا آخر عمر شاد و خرم زندگی کنیم؟
-بهش زنگ بزن، لوکاس. -بیخیال.
فکر کنم هر دو تامون به یکی دیگه نیاز داریم.
اون خدمتکار بیچاره به زور نوزده سالش بود. خدای من.
بعد گفت: 'نمی‌تونید بیاید تو. میز خالی نداریم، کاملاً رزرو شده.'
اون هیچ ایده‌ای نداشت که با اورتگا روبرو شده.
خدای من. وحشت کرده بود، پسر بیچاره.
جدی فکر می‌کرد که تو یه کیسه جسد تموم میشه.
اون شاهزاده خانم اروپای شرقی رو جابجا کرد
از سر میزش، تا ما تو یه ردیف نشینیم.
واقعاً دلم براش سوخت.
پس مطمئن شدم که بهش انعام خوبی داده شد و...
-کیه؟ -باید با کالوین حرف بزنم!
فوریه!
اوه کالوین، خدا رو شکر. مادرت هستم. باید بیای.
تا جایی که تونستم سریع اومدم، وقتی فهمیدم یه مشکلی هست.
نه. این نمی‌تونه درست باشه.
جسیکا؟ جسیکا؟
آره... ببخشید.
ببخشید که اینقدر دیر زنگ می‌زنم.
منم. پدرت.
می‌دونم خیلی وقته گذشته.
اوم، ولی...
من... فقط می‌خواستم صداتو بشنوم، عزیزم.
جسی؟
جسیکا؟
مادرت... بستری شده.
-کجا میری؟ -هیچ‌جا.
دیگه چی هست؟
قشنگه، نه؟ تقریباً جادوییه.
-آره. -هیچ‌وقت از دیدنش خسته نمیشم.
اِو گفت اینجا پیدات می‌کنم.
-اون مرده. -میدونم.
وقتی از اینجا میری، منم با خودت ببر.
-نمیتونم. من تنها کار می‌کنم. -خب حالا چیکار کنیم؟
حالا فرق کرده.
در هر صورت... تو دلت نمیخواد جایی بری که من میرم.
همه دارن اینجارو ترک می‌کنن. همه به جز من.
-بیا برگردیم تو. -بهت دروغ گفتم.
وقتی گفتم قبلاً هیچ‌کس رو نکشتم.
پدرم ما رو ترک نکرد.
وقتی ما رو آورد اینجا، مامان گفت، شروعی تازه بود.
باورش نکردم. فقط بدتر شد.
یه صبح پدرم منو مجبور کرد بریم ماهیگیری.
اون از قبل مست بود.
بهم گفت چقدر بدبختم، و چقدر ازم ناامید بود.
ازش متنفر بودم. آرزو می‌کردم مرده باشه.
رسیدیم به دریاچه و... یهو پاش لیز خورد.
افتاد از لبه پایین. شاید ۱۵ متر پایین‌تر.
فکر کردم مرده.
بعد صدای جیغش رو شنیدم. پایین رو نگاه کردم و...
مثل یه حیوون زخمی به نظر می‌رسید. هیچ‌کس اطراف نبود.
میدونستم باید کمک بیارم. وحشت کرده بودم.
یه قسمتی از وجودم فکر می‌کرد، راحت‌ترین کار اینه که برم.
فقط بذارم بمیره. اما اینطور نبود.
بهم نگاه کرد. من فقط اونجا ایستاده بودم.
جیغ‌هاش تبدیل به ناله شد. من راهمو گرفتم و رفتم.
بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم، رفتم.
اون از سرما یخ زد و مرد. اما میدونستم من بودم که کشتمش.
من جلادش بودم.
وقتی مامان فهمید، دیوونه شد. حالش بد شد.
سال‌ها با عذاب وجدان زندگی کردم. حالا فقط من موندم.
تنها، در لبه قطب شمال.
یه تصادف بود. نمیتونی تا ابد خودتو سرزنش کنی.
ارزشش رو نداره. بهم اعتماد کن.
همه فکر کردن اون فقط ناپدید شده. اما اون هنوز اینجاست.
میتونم بهت نشون بدم.
تمام این مدت اونو اینجا نگه داشتی؟
فکر کردم بهتره صبر کنم، تا یکی پیداش کنه.
اما هیچ‌وقت این اتفاق نیفتاد.
گاهی میام اینجا. میگم متاسفم.
اون باید دفن بشه. نمیتونیم خطر کنیم که بقیه جسدها پیدا بشن.
-میخوای چیزی بگی؟ -همه چیز سال‌ها پیش گفته شده.
حالا چی کار کنیم؟
- به نقشه پایبندیم. - منتظر اورتگا می‌مونیم.
ما یه قدم جلوتریم.
حالا از اینجا میریم.
بیدار شو!
- دیروز به اندازه کافی خوردی؟ - تو نجار منی؟
- اینجوری به درد نمی‌خوری. - بعد از دیروز، به سختی می‌تونی سرزنشم کنی.
حالا بیا!
بشین.
لوکاس، چی کار می‌کنی؟
منم می‌تونم همین رو ازت بپرسم. البته یه کلمه‌ش رو هم باور نمی‌کنم.
اصلاً نمی‌دونم چی می‌گی.
عقلت رو از دست دادی، نه؟
- می‌تونی بگی در مورد چیه؟ - ساعت چنده؟
- چرا؟ - ساعت چنده؟
- نمی‌دونم. حدود هشت؟ - چیزی گم کردی؟
- در مورد ساعته؟ - فقط یه ساعت نیست.
ساعت هری. اسمش روش حک شده، لعنتی!
- چطور به دستش آوردی؟ - می‌تونم توضیح بدم.
بهتره که توضیح بدی.
- تو کلبه‌ت پیداش کردم. - من کلبه رو زیر و رو کردم.
- دروغ نگو! - هری بهم دادش.
- چی؟ - ساعت رو.
کار نمی‌کرد، برای همین بهم دادش، و من درستش کردم.
- هری رو می‌شناختی و چیزی نگفتی؟ - به زور می‌شناختمش.
ولی آره، دیدمش.
حق با تو بود. من متوجهش شدم، وقتی اومد شهر.
درست مثل تو.
چند بار باهاش حرف زدم. کنجکاو بودم.
ما اینجا زیاد مهمون نداریم. ولی اون هیچ‌وقت از پول حرفی نزد.
فقط گفت، برای کار اینجا بود.
فقط حرف‌های عاشقانه به هم می‌زدین، آره؟
زیاد یادم نمیاد چی حرف زدیم.
چند تا نوشیدنی خوردیم.
فکر کنم فقط خوشحال بود که با یکی که انگلیسی بلد بود حرف بزنه.
- انتظار داری اینو باور کنم؟ - واقعیت همینه.
چی می‌خوای بگم؟
چند تا نوشیدنی خوردیم، حرف زدیم، اون ساعتش رو بهم داد و من رفتم خونه.
دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.
- چرا بهم نگفتی؟ - فکر نمی‌کردم باورم کنی.
تو گفتی اون کشته شده. من نمی‌دونستم تو کی هستی.
ممکن بود من قربانی بعدی باشم. فکر کردم بهتره ساکت بمونم.
- قصد دروغ گفتن نداشتم. - باید می‌گفتی!
حالا می‌دونم.
- اگه بفهمم دروغ می‌گی... - دروغ نمی‌گم.
چیز دیگه‌ای هست که فکر می‌کنی باید بهم بگی؟
هیچی.
بعداً بیا خونه‌م. نقشه رو بررسی می‌کنم.
میام.
نگران بودم. فقط می‌خواستم باهات چک کنم.
اِو، یکم هوای تازه می‌خوام. وقتی برگشتم اینجا هستی؟
البته.
ببخشید. دنبال یک مرد می‌گردم. یک انگلیسی حدوداً پنجاه ساله.
شاید شما دیده باشیدش.
این مرد. دیدینش؟
-نه. -نه؟ حیف شد.
بابت مزاحمت متاسفم، آقای تراسک.
اسمم رو از کجا می‌دونستی؟
نروژی‌ت خراب شده.
گابریل اورتگا.
-خونه‌اش رو بگردین. -بله.
اما اول کمک کنین این کثافت رو بکشم تو.
کالوین، خیلی وقته رفتی... تو کی هستی؟
-من دوست آقای تراسک هستم. -نه، نیستی!
وایسا، وایسا، وایسا.
من عاشق زن‌هایی‌ام که مقاومت می‌کنن.
-خواهش می‌کنم، برو! -اما من تازه رسیدم.
یک مورد خوشمزه مثل تو یک سورپرایز خوبه.
-چی می‌خوای؟ -یک سوال بود.
من نمی‌تونم تیغه‌های چاقوی کثیف رو تحمل کنم.
این بهتر بود. یک برش خیلی تمیزتر، نه؟
چطور یک مرد جوان خوب مثل تو می‌تونه تو همچین چیزی گیر کنه که اینقدر...
-کثیفه؟ -بد... خوشم میاد.
اینطوره، تو و همدستت فکر می‌کردین چطور تموم میشه؟
یعنی، من لوکاس پیر رو اینجا نمی‌بینم که کمکت کنه.
می‌فهمم اون چی گیرش اومده، اما تو چی؟
چی بهت پیشنهاد داد؟ نصف پول؟
نصف پول من.
واقعاً فکر می‌کردی از این کار قسر در میری؟
شما دو تا خوک... سه تا از مردای منو کشتین.
فکر می‌کردی می‌ذارم با دزدیدن پولم قسر در بری؟
-من ازت نمی‌ترسم. -باید بترسی.
-من دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم. -خواهیم دید.
شاید فکر کنی می‌دونی من کی‌ام.
اما حتی نمی‌تونی تصور کنی من از پس چه کارهایی برمیام.
من همه چیز رو در موردت می‌دونم، آقای تراسک. حالا هیچکس نمی‌تونه کمکت کنه.
وقتی کارم تموم بشه لوکاس حتی تو رو نمی‌شناسه.
این هیچی نیست در مقابل چیزی که براش برنامه‌ریزی کردم.
تو هیچ ایده‌ای نداری چقدر منتظر این لحظه بودم.
کالوین؟
-چیزی پیدا کردی؟ -آره، در واقع.
فکر می‌کردم لوکاس باهوش‌تر از این حرفاست.
-مشکلی پیش اومد؟ -یک عوضی.
اون دیگه مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
-دوست کوچولوی ما چطوره؟ -تازه خوشی شروع شده.
لعنتی! بزنیدش، بزنیدش!
لوکاس وِید. چه خوب که توجهت رو جلب کردیم.
-هری؟ -هی رفیق. حضوری.
من خیلی منتظر این دیدار دلنشین بودم.
-تو مردی. -ضرب‌المثل قدیمی چی میگه؟
شایعه مرگ من خیلی بزرگ شده.
-اون هنوز زنده‌ست؟ -فعلاً.
چرا نمیای تو بشینی؟ مطمئناً حرفای زیادی برای گفتن داریم.
شما دو تا خیلی خسته میشین.
فکر کردم شاید بتونیم متمدنانه حرف بزنیم.
-خفه شو. -ما راه زیادی رو اومدیم تا همو ببینیم، لوکاس.
دفعه بعد باید منتظر دعوتنامه باشی.
-پیام منو نگرفتی؟ -چرا، پیامت رو گرفتم.
اون بیرون زیر برف دفن شده.
باید میذاشتم هری همونجا بهت شلیک می‌کرد.
ببینیم کی اول پلک می‌زنه. اینجا ممکنه خیلی زشت بشه.
-چرا، هری؟ -شنیدی؟
می‌خواد بدونه چرا، هری.
شخصی نیست. اورتگا از معاملات ما باخبر شد.
قبل از اینکه بتونم به سرش شلیک کنم،
اون همدستش، کارت و پول رو تو چند ثانیه لو داد.
عجیبه که موش چقدر سریع کشتی در حال غرق شدن رو ترک می‌کنه.
اون موقع بهت گفته بودن که من مردم
و تنها شانس تو این بود که کارت رو برداری و با دو میلیون دلار فرار کنی.
بعد از همه این چیزایی که با هم گذروندیم، هری. چطور تونستی؟
در واقع ساده‌ست. زندگی من یا تو.
فکر کنم این همه چیز رو پوشش میده، درسته؟
کاری که کردی شجاعت می‌خواست. تحت تأثیر قرار گرفتم.
همیشه فکر می‌کردم تو فقط یکی از زیردستای حقیر پدر بودی.
-من بهت اعتماد کردم با زندگیم! -و دقیقاً به همین دلیله که من اینجام.
اگه اتفاقی برای من بیفته، فایل‌ها و ضبط‌هایی هستن،
که تو رو به زندان می‌فرستن، و کلید هم دور انداخته میشه!
اون ضبط‌ها؟
دفعه بعد، لوکاس، از یه بچه استفاده نکن
یا یه زن جوان بی‌دفاع و بیچاره.
واقعاً حیف شد. وگرنه، اون کاملاً دیوونه نبود.
-شما یه مشت حیوون لعنتی هستین! -خفه شو!
خب، که چی؟ حالا می‌خوای منو بکشی؟
فکر نمی‌کنی حالا که هری رو داری بیشتر به من نیاز داری؟
از کجا می‌دونی که من اونارو جای دیگه دفن نکردم؟
ما نمی‌دونیم. به همین خاطر همه باید بریم یه قدمی تو برف بزنیم.
و اگه اونجا نبودن، من راهی دارم که وادارت کنم حرف بزنی.
شاید متوجه نشده باشی، ولی منم که اسلحه رو به سمت تو گرفتم.
نمی‌خوام که اتفاقی برات بیفته.
اما اگه کاری که میگم رو نکنی، دوستت اینجا تجربه می‌کنه
یه حس خیلی تیز توی کره چشمش.
-و من شلیک می‌کنم. -این ما رو به کجا می‌بره، هری؟
وقتی پول رو به دست بیاره، تو یه مرده‌ای هری.
واقعاً فکر می‌کنی بعد از این خیانت بهت اجازه میده زندگی کنی؟
حتی تو هم اینقدر احمق نیستی.
این همون قسمتیه که سعی می‌کنی دست راست منو علیه خودم کنی.
خیلی قابل پیش‌بینی.
-تو برای اون هیچ ارزشی نداری، هری. -اون به من یه معامله بهتر پیشنهاد داده.
-فکر می‌کنی پول رو با تو تقسیم می‌کنه؟ -پول و یه چیز بهتر.
-قدرت. -تو سرت خرابه.
- تو هم مثل اون مریضی. - اینو به عنوان تعریف حساب می‌کنم.
تو یه مرده‌ای، هری.
هر چی اون لکنت‌زبان مریض بهت قول داده، همش دروغه.
حیف که اینجا نیستی تا کشفش کنی.
اگه تسلایی هست، من واقعاً بابتش ناراحتم.
دیگه بسه! بریم قبل از اینکه سرشو قطع کنم!
بندازش دور! برو اونجا!
آه، حتی بهش فکر هم نکن.
سلاحو بنداز، هری.
مثل بله.
-فرار کن! -تو چی؟
بده به من. الان.
آه. بعداً کارمو راحت می‌کنه.
سرپا وایسا.
قدم بزن. داریم میریم قدم بزنیم.
-حالا دیگه مسیرای بی‌هدف نه. - داریم راه درست میریم.
به خاطر خودت بهم دروغ نگو!
الان بهم شلیک می‌کنی بقیه عمرتو رهبری می‌کنی.
حق با توئه. اما اگه چیزی که می‌خوامو بهم ندی، باید بکشمت.
بعد دخترتو پیدا می‌کنم.
می‌خوام باهاش کاری کنم که قابل شناسایی نباشه.
-می‌دونی که. اون می‌میره… - وایسا! بسه!
-می‌کشمت. -دفعه بعد شانس بیشتری داشته باشی.
تا جایی که من می‌بینم، دیگه کارتی نداری.
اینقدر مطمئن نباش.
الان اسلحه رو بنداز وگرنه مردی.
انتظار داری فکر کنم می‌تونی ازش اونجا استفاده کنی؟
-امتحانم کن. -حالا گوش کن...
-ما احتمالاً می‌تونیم به توافق برسیم. - من با روان‌پریش‌ها معامله نمی‌کنم.
-الان طنابشو باز کن. -فکر کن.
نه!
تو احمق لعنتی!
نه، نه، نه... حرکت سریع نه.
برو اونجا! بیا الان!
دیگه هیچ حرکتی نکنید وگرنه خشابو تو سرتون خالی می‌کنم.
عجله کن!
-تو به چی فکر می‌کردی؟ - سعی کردم جونتو نجات بدم.
- حالا هر دو تموم شدیم، درسته؟ - تو یه اسلحه بدون گلوله بهم دادی.
ببخشید که سعی کردم جونمون رو بدون مرگ بیشتر نجات بدم.
-مثل شریک به ظاهر مرده‌ات هری؟ - ظاهراً دیگه نه.
چرا اینقدر طولش دادی؟ پنج دقیقه دیگه بود و منو پاره کرده بود.
خوب کار کردی. اون نمی‌خواست قبل از اینکه من بیام بکشتت.
چی؟ فکر می‌کنی من طعمه بودم؟
کاملاً باورنکردنیه. برو به جهنم!
و تبریک به خاطر نقشه زیرکانه‌ات.
خفه شو!
- اینجا همونجاست. - احتمالاً بهترینه.
شروع کن.
-کمکش کن. -با چی؟
برام مهم نیست. برو بیرون تو برف و از دستات استفاده کن.
نمی‌خوام این کار تا صبح طول بکشه.
لوکاس، من هیچ‌وقت ازت خوشم نمی‌اومد.
تو رو به خاطر وفاداری به پدرم تنها گذاشتم.
-تو از وفاداری چی می‌دونی؟ -حرف حق رو زدی.
تو و هری نقشه خوبی داشتین،
ولی واقعاً فکر می‌کردین می‌تونین دو میلیون رو از من بدزدین و قسر در برین؟
-آره، تقریباً. -حیف، شریک اشتباهی رو انتخاب کردی.
هری زیادی حریص و احمق بود.
از اون احمق سوءاستفاده کردی به امید اینکه با پول‌ها فرار کنی و زندگی خوبی داشته باشی.
آره، یه چیزی تو همین مایه‌ها.
می‌دونستی دیر یا زود بهت می‌رسم.
-انتظارش رو داشتم. -اون‌طور که امید داشتی شد؟
همینه؟
بیارش. عجله کن! بیا، بیا!
بازش کن!
این دیگه چه کوفتیه؟ این برای شوخیه؟
-نمی‌تونم توضیح بدم... -یکی از شما الان توضیح بده!
من پول لعنتیم رو می‌خوام!
نمی‌دونم. اونا اینجا بودن...
-فکر می‌کنی این یه بازیه؟ -من برداشتمشون! کار من بود.
-چی؟ -من اونا رو اون شب جابه‌جا کردم.
-فکر کردم این‌طوری امن‌تره. -می‌دونستم نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
-من سعی کردم کمکت کنم. -پس می‌دونی کجا هستن؟
-آره. -همین کافیه که بدونم.
نه!
-داره می‌میره. -امیدوارم.
خوک کثیف.
لوکاس. لوکاس، متاسفم.
-پاشو! -نمی‌تونم همین‌طوری ولش کنم.
چاره‌ای جز مردن نداره، مثل موش کثیفی که هست.
گفتم، پاشو!
حالا بهم بگو پول‌های منو کجا قایم کردی.
برو به جهنم!
بیا، نشونم بده. همین الان بیا!
تکون بخور، لعنتی!
عاقل باش و دروغ نگو، وگرنه مثل دوستت می‌شی.
تو تو یه دنیای کثیف گیر افتادی.
اگه اوضاع فرق می‌کرد، می‌تونستی برای من کار کنی.
-تو دیوونه‌ای. -به یه مرد مسلح توهین نکن.
-اینجا. -اینجا؟
-اینجا جاییه که دفنشون کردم. -پس باید شروع کنی به کندن.
-چطور تو این ماجرا افتادی؟ -کار بهتری نداشتم که انجام بدم.
کنجکاوی همیشه خطرناکه.
اگه آرومت می‌کنه، شما دو تا به زودی به هم می‌رسین.
نمی‌دونم لوکاس در مورد من چی گفت، ولی من یه زمانی مرد درستی بودم.
پدرم منو اینی که هستم کرد. همیشه تو سایه اون زندگی کردم.
ولی دیگه نه. از من می‌ترسن، من کنترل رو دستمه.
-احترام. -احترام؟
من به تو و پدرت اهمیت نمی‌دم.
من به داستان‌های تو علاقه‌ای ندارم. اونا برای من هیچ معنی‌ای ندارن.
- فقط می‌خوام این تموم شه. - من به خاطر کمتر از این آدما رو کشتم.
بهم بگو غیب‌گو ولی مگه این از قبل نقشه‌ت نیست؟
- پیداشون کردم. - حرکت کن!
حرکت کن!
این دیگه چه کوفتیه؟
خوک کثیف...
تو پول لعنتی منو برداشتی!
پول من کجاست؟
- اونا کجان؟ - تو هرگز یه پنی هم ازشون نمی‌گیری.
می‌کشمت!
به همین روش.
لوکاس؟
خدای من، لوکاس.
خدای من.
- اورتگا کجاست؟ - اون مرده.
- خب. - حرف نزن.
- دارم کمک می‌گیرم. - اینجا هیچ کمکی نیست.
من دارم می‌میرم.
لوکاس، خیلی متاسفم. همش تقصیر منه.
یه لطفی ازت می‌خوام. این آخرین باره. قول می‌دم.
هر چی.
یه مقدار از پول رو بردار تا از اینجا بری.
- البته. - بقیه رو به دخترم جسیکا بده.
این کمترین کاریه که می‌تونم براش بکنم.
بهش بگو دوستش دارم... و متاسفم.
- فراموشش نکن. - نمی‌کنم.