سلام، بچه‌ها!
امروز اولین روز ماست و اینم تمیزکننده‌ها.
سلام!
به دوربین سلام کنین!
ببینین، شماها تو تمیز کردن عالی هستین.
اوه، فلیس!
چی شده؟
کیف پولم گم شده
و پولم توشه.
اوه، نه!
شاید دزدیدنش توسط...
تو چته؟
خنده‌دار نیست.
مشکلش چیه؟
اونا الان دارن تمیز می‌کنن.
وا!
شرط می‌بندم ترسیدی.
بیخیال.
چی؟
من دارم ولاگ می‌گیرم و-
- تو دیوونه‌ای، سانتیاگو. - خب که چی؟
- همه‌تون بازنده‌این. - اینجا.
و اونجا.
و بعد...
عادت ندارم که مامان اولین کسی نباشه که
تو اولین روز آخرین سال دبیرستانم بیدارم می‌کنه.
اوه نه! فکر کنم با یونیفرم خوابم برد.
فکر کنم واقعاً باید اتاقمو تمیز کنم.
مامان؟
آه...
مامان حتماً سحر رفته تا یما و کیک برنجی‌هاشو بفروشه.
من قبلاً کلی اولین روز تو راهنمایی داشتم.
ولی نمی‌دونم، هنوزم استرس می‌گیرم.
موآنا "دزد"
این خیلی رو مخه، هنوزم دست از سرم برنمی‌دارن.
اوه!
فکر کردم شجاعی!
تو یه عوضی هستی.
- بریم. - برگردیم کلاس؟
اوه، ببین، فلیس اومد.
احتمالاً دوباره از تمرین صبح زود با گروه موسیقی مدرسه میاد.
اون خیلی خوشگله.
مجور بودن واقعاً به فلیس میاد.
منم دوست دارم به گروه موسیقی مدرسه‌مون بپیوندم.
البته نه به عنوان مجور.
چون من به خوشگلی و جذابیت فلیس نیستم.
چیزی که واقعاً می‌خوام اینه که نوازنده چنگ باشم.
ولی مامان مخالفه.
میگه فقط هدر دادن پوله.
چی شده واسش؟
برم اونجا؟
فلیس.
- مشقاتو انجام دادی؟ - تو مال خودتو تموم کردی؟
- نه انجام ندادیم. - هنوز نه، ولی بعدا انجامش میدیم.
ببخشید بچه‌ها ولی من مال خودمو تموم کردم، شما هم باید مال خودتونو تموم کنید.
آه، فقط باده.
فلیس!
بیا با هم بشینیم.
فلیس، بیا اینجا!
فعالیتی داریم؟
نمیدونم.
صبح بخیر، کلاس.
صبح بخیر، آقای وین.
متاسفم، بچه‌ها.
یه تصادف شده بود.
تو راه اینجا
یکی تصادف کرده بود.
اون فرد فوت کرد، آقای وین؟
فکر کنم آره.
متاسفانه، اون داشت با تلفنش حرف میزد
وقتی تصادف اتفاق افتاد.
پس، لطفا همه، وقتی از خیابون رد میشید
این فقط یه یادآوریه، باشه؟
ولی همیشه خیلی موثره.
وقتی از خیابون رد میشید، به چپتون نگاه کنید...
به راستتون نگاه کنید.
خیلی خوبه، عالیه.
میدونید چیه، بچه‌ها
علم به ما میگه که آخرین حسی که قبل از مرگ از کار میفته
حس شنواییه.
هر کسی که اون داشت باهاش حرف میزد
امیدوارم کسی باشه که دوستش داشته.
و آخرین کلمه‌ای که شنید،
امیدوارم مهربون بوده باشه.
درسته.
باشه، امم...
بعدا یه فعالیت داریم.
این فقط یه مروره از درس‌های پارسال.
باشه؟
سلام به همگی.
من افسر کادت دیلن گالگو هستم.
و فقط میخوام بهتون یادآوری کنم
که یه سمینار ضد قلدری ۱۰ دقیقه دیگه داریم.
حضور اجباریه.
باشه، میتونید برید.
آقا، میشه من معاف باشم؟
من قبلا تو همین سمینار شرکت کردم
به عنوان بخشی از آموزش گروهمون برای گروه موسیقی مدرسه.
شاید بتونم از این زمان استفاده کنم تا فعلا استراحت کنم.
باشه.
فلیس، می‌تونی اینجا استراحت کنی.
ممنون.
هی، نائومی. داری چیکار می‌کنی؟
عجب، پس بی‌دلیل نیست که وسایل اینجا گم می‌شن.
تو یه دزدی!
کجا بودی؟
چقدر از خود راضی.
چی شده؟
روز اول ماست و اینا هم نظافت‌چی‌ها هستن.
همین الان اینجا بود.
کجاست؟
سلام نظافت‌چی‌ها! بفرمایید تمیز کنید.
اوه، فلیس!
چی شده؟
کیف پولم گم شده
و پولم توشه.
فلیس! نائومی بود!
نائومی کیف پولتو دزدید!
وای خدای من!
شاید توسط...
تو چته؟
خنده‌دار نیست.
بفرمایید، اول داریم مرتب می‌کنیم...
مشکلش چیه؟
فکر کنم ناراحته.
چقدر جلب توجه می‌کنه.
- واه! - فلیس، نائومی بود!
عصبانی هستی؟
من کار اشتباهی کردم؟
فلیس، چرا به حرفم گوش نمی‌دی؟
فلیس!
چرا با من بدجنسن؟
اون کیه؟
حالت خوبه؟
داشتم سعی می‌کردم باهات حرف بزنم، ولی تو داشتی نادیده‌ام می‌گرفتی.
و حالا یهو می‌خوای حرف بزنی؟
اوه، فقط باده.
فلیس!
بیا با هم بشینیم.
تو یه دزدی.
کجا بودی؟
نه!
نه.
نه!
این واقعی نیست.
ماما، تو کاملاً منو ترسوندی!
هی، تویی که منو ترسوندی!
چرا اینقدر زود بیدار شدی؟
البته، ما الان روتین زیبایی داریم، مامان.
میدونی، همکلاسی‌های خوشگلم تو مدرسه از اینا استفاده می‌کنن.
پوستمو ببین، مامان.
- الان داره برق میزنه. - بذار ببینم.
اوه، وای. راست میگی!
چرا دختر من یهو اینقدر انگیزه پیدا کرده خوشگل بشه؟
خب، اینجوریه دیگه.
من دیگه بزرگ شدم.
فکر کنم این یعنی دیگه نمی‌خوای بیای
با من به جای همیشگیمون تو بازار.
پس چی میشه اون یما و کیک برنجی‌هامون؟
این اتفاق نمی‌افته.
دقیقاً به خاطر همینه که من از پاپایای وایت رز استفاده می‌کنم.
پس حتی اگه زیر آفتاب باشم یا عرق کنم، پوستم همچنان برق میزنه.
تو قطعاً خوشگل‌ترین دختر مدرسه‌ت هستی.
بالاخره به من رفتی.
این واقعی نیست.
موآنا.
اون تو بودی که حس کردم؟
آره.
آره، فلیس.
اون من بودم. من اینجام، فلیس.
واقعاً امیدوارم تو بودی.
چون من الان واقعاً به یه دوست نیاز دارم.
- خداحافظ، مراقب خودتون باشید. - خداحافظ، موآنا.
خداحافظ!
چه روزی!
قراره با اتوبوس بریم؟
چقدر دراماتیک.
اوه، متاسفم! دستتو بده.
بشین.
مامانم وقتی من حمله پانیک بهم دست میده، این کارو باهام می‌کنه.
الان بهتری؟
الان خوبم.
حتماً خیلی خسته‌ای.
تازه از تمرین اومدی، نه؟
آره، اومدم.
آقای جوناس بی‌رحمه. میدونستی؟
دستام از بس تمام روز اون چوب رو چرخوندم، مثل ژله شده.
خیلی خسته‌ام، رفیق.
اون چیه؟
آبنبات یما.
اینه برای تو.
تا بهت انرژی بده.
بیا.
نگران نباش.
مامانم از شکر سالم استفاده کرده، پس چاق‌کننده نیست.
مگه همچین چیزی هست؟
فقط باورم کن.
باشه، اگه تو میگی.
خوبه، نه؟
میدونی،
دستای ماما الان مثل چراغای کریسمس شده
با این همه بسته‌بندی که با اون یماها میکنه.
تو چقدر دیوونه‌ای.
راسته.
رنگ سلفون انگشتاشو لک کرده.
ولی این به این معنی نیست که ماما دستاشو نمیشوره.
- حتماً. - یماش تمیزه.
فقط رنگ بسته‌بندیاست که به دستاش چسبیده.
آره، حتماً.
مامانت واقعاً دوستت داره، نه؟
واقعاً همینطوره.
ما یه تیمیم.
ما ماما و مماییم.
آه، ماما.
مونیکا ماری. این اسمشه.
ممای مخفف موآنا ماریه.
واسه همین بهش میگم ماما—خیلی بهش میاد.
میدونی، خیلی دوسش دارم، حتی اگه خیلی ضدحال باشه.
ضدحال؟
آره.
نمیخواد من به گروه مارش بپیوندم.
میگه فقط پول هدر دادنه.
پس تو هم میخوای ماژورت باشی؟
اونوقت هر دومون دستامون درد میگیره.
دیوونه.
من میخوام نوازنده چنگ باشم. من به خوشگلی تو نیستم.
تو هم خوشگلی.
ممنون.
خب، آره.
میتونی بهم بگی ممای چون موآنا ماری خیلی طولانیه.
یا میتونی بهم بگی موآنا دزده.
دیوونه!
چون همکلاسیام اینطوری صدام میکنن.
بهم میگن دزد.
و ظاهراً،
همه سرقت‌های اخیر تو کلاسمون رو گردن من میندازن.
من اینو باور نمیکنم.
- چرا؟ - همینجوری میدونم.
ضمناً، این فقط بین خودمونه،
حتی اگه همیشه با هم حرف نزنیم،
کنار تو خیلی راحتم.
ته دلم میدونم که تو کسی هستی که میتونم روش حساب کنم.
پس نیازی نیست زیاد فکر کنی.
همه شایعات رو باور نمیکنن.
اوه، وای.
چقدر داری اغراق میکنی.
بیا بریم خونه.
موانا.
موانا!
خیلی متاسفم، مومای.
نگران نباش،
من همیشه به مادرت تو بیمارستان سر می‌زنم.
بیمارستان؟
چی شده برای ماما؟
خیلی خیلی متاسفم.
فلیس.
داری از من دوری می‌کنی؟
معلومه که نه!
چرا اینقدر داری شلوغش می‌کنی؟ مشکلت چیه؟
جدی میگی؟
چرا داری از من دوری می‌کنی، فلیس؟
دیلن، بس کن. داری اذیتم می‌کنی.
هی، جرأت نداری به فلیس دست بزنی!
ببخشید.
بیا تو.
خیلی متاسفم. فکر کنم تمرینت رو قطع کردم.
نگران نباش، من تمرین نمی‌کردم.
من عضو گروه مارش نیستم.
بشین.
ولی تو واقعاً خیلی خوبی.
می‌دونم.
ببین،
من می‌تونم هر نت رو ببینم و بشنوم.
فکر کنم برای همینه که نواختن هر سازی برام خیلی آسونه.
اوه، پس تو یه موزیسین هستی؟
راستش نه.
من یه دانشجوی افسری‌ام.
من اینجام چون منتظر دوستم هستم.
اون یه ماژورت هست.
پس اون خیلی خوش‌شانسه.
می‌دونم.
اینم آرزوی منه که به عنوان نوازنده لیر عضو گروه مارش باشم.
ولی ماما مخالفه.
اون میگه این فقط هدر دادن پوله.
می‌دونی چیه، نباید به حرف مادرت گوش کنی.
چون برای من، این فقط یه اتلاف وقته.
هر چیزی که اونا میگن یا انجام میدن فقط بازتابی از ناامنی‌های خودشونه.
فکر نمی‌کنم اینطوری باشه.
به من اعتماد کن، همینطوره.
مادرت هم با تمرکزت روی موسیقی مخالفه؟
راستش رو بخوای، نمی‌دونم.
چون من بچه بودم که اون ما رو ترک کرد.
اوه...
متاسفم که این رو می‌شنوم.
به خاطر همین دنبال موسیقی نرفتم. به خاطر اون بود.
به خاطر همین می‌خوای به جای اون بری ارتش؟
دقیقاً.
می‌خوای بهت یاد بدم؟
واقعاً؟
آره، بهت یاد می‌دم. بیا.
همین الان؟
معلومه، همین الان. کی دیگه؟
این که خیلی راحته.
بیا.
ولی الان دیگه دیره.
شاید دفعه بعد انجامش بدیم؟
می‌دونی چیه، وقت طلاست.
شاید دفعه بعدی نباشه.
یا شاید...
اون موقع تو دیگه نباشی.
من واقعاً نمی‌تونم.
مامان خیلی از دستم عصبانی می‌شه.
بهت نگفتم؟ دیگه به حرف مادرت گوش نده.
چون نمی‌خواد به چیزی برسی که خودش هیچ‌وقت نتونست.
مامان این‌طوری نیست.
به حرف من گوش کن.
پس الان می‌خوای به حرف من گوش کنی؟
بشین.
کمکم کنید!
سختش نکن!
خواهش می‌کنم... نکن.
خواهش می‌کنم، نکن.
خواهش می‌کنم... نکن.
لعنتی!
من از این دنیا خسته شدم. بابت همه چیز متاسفم.
لطفاً آروم باش، فلیس.
نگران نباش، نمی‌ذارم اتفاقی برات بیفته.
فلیس.
فلیس، اون رفته.
فلیس.
من توی بدن فلیس هستم.
مامان.
متاسفم، مامان.
متاسفم.
این تقصیر تو نیست، مامان.
چون الان می‌دونم.
می‌دونم که خودکشی نکردم.
من هیچ‌وقت نمی‌تونستم این کارو باهات بکنم.
چون بیشتر از هر چیزی، نمی‌تونم تحمل کنم که بهت آسیب بزنم.
نمی‌تونم تنهات بذارم.
ول نکن. فقط تحمل کن، مامان.
تا وقتی که عدالت رو برای خودم به دست بیارم، دست برنمی‌دارم.
دارم انتقامم رو می‌گیرم.
ماما، من برات عدالت رو اجرا می‌کنم.
من خودم عدالت رو پیدا می‌کنم.
من دقیقاً همون کاری رو می‌کنم که اون با من کرد.
تو همون جایی که منو کشت، می‌کشمش.
این یه قوله.
مامان، من فقط می‌خوام تو زندگی کنی.
شاد.
بدون اینکه بار سنگینی رو دوشت باشه.
کجایی؟
بیا حرف بزنیم.
می‌دونی یه ویدیوی هوش مصنوعی چطور می‌تونه آبروی یه نفر رو ببره.
منو ببین، وگرنه شروع می‌کنم به پخش کردنش.
منو تو مدرسه ببین.
منتظرم باش.
این برات آشنا نیست، گالگو؟
فلیس، همین چند وقت پیش.
متاسفم.
حتی یه ذره هم برای قربانیت دلت نسوخت؟
لعنتی، فلیس! چی داری می‌گی؟
تو تمام روز همینطوری بودی.
می‌دونم تو این کارو کردی، هیولا!
تو همه این کارا رو عمداً کردی.
تو اون نامه خودکشی رو جعل کردی.
حتی مطمئن شدی که من بیام اینجا،
تا من باشم که جسدشو پیدا کنم.
تو همه چیزو برنامه‌ریزی کردی.
حالا بهم بگو، هیچ وقت برام متاسف شدی؟
می‌خوای حقیقتو بدونی؟
نه.
هیچ دلسوزی‌ای ندارم.
می‌خوای بدونی برای کی دلم می‌سوزه؟
برای خودم، فلیس.
چون قراره برم زندان.
به من نگاه کن— من دیلن گالگوی لعنتی‌ام.
و من به خاطر یه مشکل کوچیک می‌رم زندان.
یه اشتباه.
من ژنرال آینده فیلیپینم.
و اگه می‌خواستم، رئیس‌جمهور آینده.
و من باید همینطوری برم زندان؟
این همه پتانسیل تو این دنیا به خاطر یه اشتباه احمقانه هدر می‌ره.
نمی‌ذارم زندگیم نابود بشه. نمی‌ذارم یه اشتباه زندگیمو از مسیرش خارج کنه.
اون فقط یه اشتباه ساده نبود.
تو کشتی...
تو اونو کشتی.
- من تصادفی کشتمش. - تو کشتیش.
باشه، قبول. من کشتمش.
ولی بذار اینو ازت بپرسم
اصلاً اسمشو یادت میاد؟
اصلاً اونو دوست خودت می‌دونستی؟
دقیقاً منظورم همینه.
اون هیچ‌کس نیست، فلیس.
راحت فراموش میشه. یه دختر نامرئی.
نه، مومای!
مومای، این کارو نکن.
من حرفاتو شنیدم.
گفتی کسی که تو رو کشته، می‌کشی.
همون جایی که کشته شدی.
اینجا.
می‌دونم تو بودی که باهام حرف زدی وقتی می‌خواستم بی‌خیال بشم.
گفتی به مبارزه ادامه بدم.
واسه همین می‌دونستم باید بیدار شم و زندگی کنم.
ولی اون باید تاوان بده، ماما.
اون زندگی و رویاهای ما رو دزدید.
ولی لازم نیست کاری رو که اون باهات کرد، تو باهاش بکنی.
می‌دونم تو آدم خوبی هستی.
چون تو دختر منی.
من بزرگت کردم.
و در آخر،
چیزی که مهمه اینه که چطور زندگی کردی،
نه اینکه چطور مردی.
متاسفم، ماما.
من باید از تو عذرخواهی کنم، مومای.
چون باور کردم که ممکنه به خودت آسیب بزنی.
تو هیچ کار اشتباهی نکردی، مامان.
خیلی دوستت دارم، مومای.
تنها آرزوم به عنوان مادرت اینه که در آرامش باشی.
منم دوستت دارم، مامان.
خوشحالم، مامان، که تو این زندگی،
صدای تو اولین و آخرین صداییه که می‌شنوم.
سلام، فلیس.
همه چیز در مورد اتفاقات اون شب مبهمه.
ولی من مدرک دارم.
تو کشتیش.
باشه، قبول. من کشتمش.
اثبات چیزی که واقعاً اتفاق افتاد.
نگران نباش، مومای.
من از مادرت مراقبت می‌کنم.
ترکش نمی‌کنم.
بالاخره.
می‌تونم بگم قلبم آروم شد.
همه چیز درست میشه.
به لطف فلیس،
اسم من از اتهامات دزدی پاک شد.
نائومی مجازات شد.
حالا همه می‌دونن که من خودکشی نکردم.
من قربانی‌ام.
هیولای واقعی دیلن گالگوئه.
حتی اگه من اونو نکشتم،
اون بازم به زندان افتاد و قانون اونو مجازات می‌کنه.
و حالا می‌دونم که حتی وقتی من نباشم،
یکی هست که کسایی رو که من پشت سر گذاشتم، دوست داشته باشه.
همین برای من کافیه که بگم آماده‌ام رها کنم.