‫«ترجمه از کیارش»
‫می‌دونی چی رو خیلی دوست دارم؟ ‫سالی چهار بار برم میامی.
‫- سالی چهار بار؟ ‫- آره.
‫آخه اونجا یه واحد دارم. ‫نمای اقیانوس خارق‌العاده است.
‫چه قشنگ! من عاشق اقیانوسم.
‫- خوبی؟ ‫- آره، بد نیستم.
‫- پس تابستون رو دوست داری؟ ‫- عاشق تابستونم.
‫می‌تونیم با هم سفر کنیم.
‫می‌تونم چندجا رو نشونت بدم.
‫پلیس! دستت رو بذار رو ماشین.
‫زود باش.
‫تو هم بذار! ‫در نمی‌ری زنیکه!
‫- وایستا، اون‌جوری اذیتش نکن. ‫- خفه شو! خودت رو به اون راه نزن.
‫- الکی با این زنیکه نیستی. ‫- وایستا! اشتباه گرفتی.
‫- من کاری نکردم. وایستا. ‫- این چیه؟
‫- این واسه چیه رفیق؟ ‫- اون چیه؟
‫دیوانه شدی؟ ‫جنس خوبه.
‫- من اصلا نمی‌دونم چیه. ‫- خفه شو. خودت رو به اون راه نزن.
‫وایستا. من تازه تو کافه دیدمش.
‫تکون نخور زنیکه!
‫چیکار کردی؟
‫بیا اینجا.
‫ببین مجبورم کردین چیکار کنم احمق.
‫چیکار کردی؟
‫یا خدا!
‫- به من هیچ ربطی نداره. ‫- خفه شو!
‫نه، من رو نکش. ‫به جون بچه‌هام قسم صدام در نمیاد!
‫بلند شو. ‫ساعتت رو بده من. ساعتت رو بده من!
‫حالا می‌ری.
‫- از این ماجرا هیچی نمی‌گی. ‫- هیچی نمی‌گم.
‫کارت‌های اعتباریت رو نسوزون. ‫آدرست رو بلدم.
‫- باشه. ‫- از اینجا برو! گم شو!
‫رفت.
‫عالی بودم، مگه نه؟
‫- سلام النا. چطوری؟ ‫- چطوری؟ خوبم.
‫- پابلو امروز چطوره؟ ‫- خوبه.
‫عذر می‌خوام.
‫- سلام خاویر. ‫- چطوری پابلو؟
‫- همه‌چی ردیفه؟ ‫- ردیفه. تو چطوری؟
‫چند برگه برات آوردم ‫امضا کنی.
‫- چیه؟ ‫- واسه شرکته.
‫واسه فروش بلک و رده.
‫فقط کافیه امضا کنی.
‫یه لحظه. طول نمی‌کشه.
‫نه، مرسی.
‫خیلی‌خب.
‫عالیه.
‫عه، اینجا رو!
‫واسه تو هم فرستادن.
‫عالیه.
‫گمون کنم می‌ری.
‫نه.
‫چطور مگه؟
‫اون جلسه اصلا برام جالب نیست. ‫حال ندارم برم.
‫ببین پابلو، یه لحظه گوش کن.
‫به نظرم اگه بری ‫برات بهتره، خب؟
‫مهم‌ترین کارآفرینان حضور پیدا می‌کنن.
‫به نظرم وقتشه... تو رو ببینن.
‫این‌جوری اعتماد به نفس ‫و ثبات رو نشون می‌دی.
‫به نوبه‌ای، هر شایعه‌ای رو پیش از ‫پخش شدن خفه می‌کنی.
‫حرف مردم برام مهم نیست، پس...
‫ولی اگه بگن حالت خوب نیست ‫یا مشکلاتی داری،
‫به ضرر کسب‌وکارمون می‌شه.
‫ضمنا پابلو، برات خوبه یه‌کم بری بیرون، ‫با مردم دیدار کنی...
‫و برگردی سر زندگیت.
‫خیلی وقت شده.
‫من بعد از تصادف ‫حتی نمی‌تونم سوار ماشین بشم.
‫آره، می‌دونم.
‫اما این رو هم می‌دونم ‫که والدینت می‌خواستن...
‫به زندگیت ادامه بدی ‫و زندگی عادی داشته باشی.
‫بیا اینجا پابلو.
‫یه لحظه بیا.
‫عالیه.
‫«جعبه آبی» رو دیدی؟
‫«جعبه آبی»؟ ‫همون برنامه رو می‌گی؟
‫- آره. ‫- همونی که واسه...
‫آره، واسه گروه نویسندگان...
‫- یا بازی تخته‌نرده... ‫- به من چه ربطی داره؟
‫محل آشنایی با اشخاصه، ‫به اشتراک گذاری علایق مشترک...
‫خب، باشه. خیلی‌خب.
‫اعتراف می‌کنم یکی دو بار ‫باهاش با خانم‌هایی آشنا شدم.
‫خیلی عادی بود. ‫اتفاق خاصی نیفتاد. خب؟
‫منظورم اینه که احتمالا برات خوب باشه ‫یه حساب بسازی و با مردم آشنا بشی.
‫همین که بری بیرون ‫با بقیه دیدار کنی...
‫باعث می‌شه برگردی به روال عادی.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫[به سمت راست بکشید تا دوست جدید پیدا کنید]
‫[جعبه آبی]
‫[لارا۲۴۰۸ می‌خواهد با شما] ‫[ارتباط برقرار کند]
‫[من عاشق زندگی در لحظه‌ام]
‫[تصاویر]
‫[ماهی خوبی گرفتی، آفرین!]
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫امروز زود بیدار شدی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پابلو.
‫چرا این‌قدر دیر جواب دادی؟ ‫نمی‌خواستی من رو ببینی؟
‫داشتم صبحانه می‌خوردم.
‫خواستم ببینم با عکس‌هات یکی هستی یا نه.
‫خودت که می‌دونی مردم گاهی ‫تو این برنامه عکس‌هایی می‌ذارن...
‫- که خیلی واقعی نیستن. ‫- آره.
‫ولی الان که دیدمت، ‫فهمیدم عین پروفایلتی.
‫من هم عین عکس‌های خودمم.
‫حالا فقط کافیه حضوری دیدار کنیم، ‫همین و بس.
‫دوست داری کجا بریم؟
‫یه‌جای... آروم.
‫ترک خونه واسه من سخته.
‫چیه، تنبلی؟
‫نه، واسه اون نیست.
‫- توضیحش سخته، ولی... ‫- خب...
‫بعدا صحبت کنیم، باشه؟
‫نگران نباش.
‫تو از خونه‌ات خارج نمی‌شی.
‫من هم...
‫خونه کسی که تازه باهاش آشنا شدم نمی‌رم، ‫پس... نمی‌دونم.
‫مجبوریم بعدا صحبت کنیم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- ظاهرم چطوره؟ ‫- حرف نداره.
‫لارا.
‫- پابلو. ‫- آره.
‫- خیال می‌کردم نمیای. ‫- ببخشید، پیاده اومدم.
‫- پیاده اومدی؟ ‫- آره.
‫سوار ماشین نمی‌شم.
‫واسه همین بهت گفتم زیاد بیرون نمیام.
‫خونه‌ات دوره؟
‫حدود دو کیلومتر فاصله داره.
‫- فراموش نکردی. ‫- نه. می‌بینم تو هم فراموش نکردی.
‫- نه. ‫- بدیم؟ الان؟
‫الان.
‫خیلی دوستش دارم.
‫مال مادربزرگم بود.
‫قشنگه.
‫- نوبت توئه. ‫- نوبت منه.
‫[کوپن یک جعبه آبی دیگر]
‫«کوپن یک جعبه آبی دیگر.»
‫آره، می‌دونم هدیه بخشی از «جعبه آبیه»،
‫ولی من نیاز دارم قبلش ‫طرف رو بشناسم.
‫وگرنه نمی‌دونم بهش چی بدم.
‫- درک می‌کنی؟ ‫- منطق پشتشه.
‫نوشیدنی بخوریم؟
‫من نوشیدنی نمی‌خورم.
‫- خیال می‌کردم بخوری. ‫- نه. آب می‌خورم.
‫خب، پس آب بخوریم.
‫به افتخار این دیدار.
‫یادته وقتی بچه بودیم،
‫فهرست درازی می‌نوشتیم....
‫که وقتی بزرگ شدیم می‌خوایم ‫چه‌کاره بشیم؟
‫مثلا فضانورد، پلیس، آتش‌نشان...
‫یا چه بدونم، شطرنج‌باز حرفه‌ای...
‫کتابدار، دکتر...
‫اما بعدش کلا یه کار دیگه می‌کنیم.
‫- تو الان چیکار می‌کنی؟ ‫- مسئول فروشم.
‫کار جالبی نیست،
‫ولی از وقتی به جنوب نقل‌مکان کردم ‫تنها کاریه که گیرم اومده.
‫- خلاصه... ‫- ولی دوست داری چیکار کنی؟
‫بازیگر باشم.
‫- خیلی کلیشه‌ایه؟ ‫- نه.
‫چه بدونم، حتما آرامش‌بخشه ‫که آدم دیگه خودش نباشه...
‫و مدتی یکی دیگه باشه، مگه نه؟
‫خب، واسه بعضی‌ها ‫خودشون بودن جالبه.
‫به افتخار همین حرفت.
‫خیلی‌خب. دو بار.
‫- دیگه میل نمی‌کنین؟ ‫- میل نداریم. مرسی.
‫مرسی.
‫غذا خیلی خوشمزه بود، خیلی دوست داشتم. ‫ولی تو تقریبا هیچی نخوردی.
‫- به نظرم خیلی خوب نبود. ‫- نقدهای رستورانشون خوبه.
‫من خیلی موافق نیستم. ‫من قزل‌آلا دوست دارم.
‫ولی حیوان شریف رو کشتن ‫که با پنیر پرش کنن...
‫تا چی بشه، ‫فوندو درست کنن؟
‫ببخشید.
‫شیشه ساعتت شکسته.
‫کار هم نمی‌کنه.
‫چرا تعمیرش نمی‌کنی؟
‫چون...
‫مال بابام بود ‫و از دنیا رفته.
‫دسر میل ندارین؟
‫بهت که گفتم. ‫معلوم شد نقدهاش درست بودن.
‫فقط نقدهای کیک شکلاتی خیسش ‫درست بود.
‫بعدا دوباره بیایم؟
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫حالا که حضوری دیدار کردیم، ‫مایلی بیای خونه من؟
‫ضمنا، یه هدیه بهم بدهکاری.
‫شاید.
‫آدرست رو برام بفرست.
‫خواهیم دید...
‫سلام، کیه؟
‫سلام، منم، لارا. ‫اومدم پابلو رو ببینم.
‫آها، بله، لطفا بفرمایین تو.
‫خوش اومدی.
‫مرسی.
‫- برات بستنی آوردم. ‫- باشه.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫ایشون الناست. عین خاله‌ام می‌مونه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- بفرما تو. ‫- اجازه هست.
‫بفرمایین.
‫- خونه قشنگی داری. ‫- خوشت میاد؟
‫- اون‌ها والدینت هستن؟ ‫- آره.
‫- خونه رو نشونت بدم؟ ‫- حتما.
‫این بخش خونه تقریبا عین موزه است.
‫همه‌چی اینجا پیدا می‌شه. ‫بابام کلکسیون‌های زیادی داشت.
‫مثلا تفنگ.
‫این آخرین تفنگیه که خریده بود.
‫وبلی ام‌کی چهار کالیبر ۴۵ ‫جنگ جهانی اوله.
‫وقتی چیزی پیدا می‌کنم، ‫اگه برام جالب باشه، می‌خرمش.
‫فقط می‌خوام کلکسیونش رو ‫گسترش بدم.
‫همه‌چی اینجا هست. ‫کتاب‌های قدیمی، ماشین‌های تحریر...
‫- ماهی‌گیری دوست داری؟ ‫- آره، وقتی بچه بودم عاشقش بودم.
‫می‌دونی چیه؟ همچنین.
‫خب راستش، بابام عاشقش بود.
‫من تو بچگی زیاد باهاش می‌رفتم ‫و دوست داشتم تماشاش کنم.
‫آره، یه عکستون رو دیده بودم. ‫خیلی خوبه.
‫پابلو/
‫عذر می‌خوام. شام حاضره. ‫همه‌چی رو آماده کردم.
‫- مرسی. ‫- من دیگه می‌رم. خداحافظ.
‫خداحافظ النا.
‫تنها کسی که هوام رو داره.
‫خب، امیدوارم این شرایط تغییر کنه.
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫خیلی اینجا باهاشون وقت می‌گذرونم.
‫می‌فهمن آدم حالش خوبه یا نه.
‫آدم رو حس می‌کنن.
‫مدل اصل ۹۱۱؟
‫باورم نمی‌شه...
‫- خب؟ ‫- هفت دقیقه.
‫- هفت؟ ‫- آره.
‫- دو جعبه بهم بدهکاری متقلب. ‫- دوتا؟
‫- خیلی چیزها بلدی. ‫- ضمنا... آره.
‫خاویر!
‫بیا با لارا آشنات کنم.
‫خوش‌وقتم.
‫- من هم خوش‌وقتم. ‫- همچنین.
‫خاویر همکار خانوادگیمونه. ‫خیلی وقته باهامون کار می‌کنه.
‫آره، درسته.
‫می‌خواستم صحبت کنیم، ‫ولی باشه واسه بعد.
‫- باشه. ‫- نوش جان.
‫ممنون.
‫تصادف کرده بودیم.
‫وقتی به هوش اومدم، تو بیمارستان بودم ‫و چند هفته گذشته بود.
‫آخرین چیزی که یادمه...
‫نگاه مادرم تو آینه اصلی ماشینه.
‫ترکیبی...
‫از عشق و ترس بود.
‫خداحافظیمون همون بود.
‫بعدش زندگیم به جهنم تبدیل شد.
‫فوبیای رانندگی یا حتی ‫سوار ماشین شدن پیدا کردم.
‫اولش فقط اگه تند می‌رفتم ‫دچارش می‌شدم.
‫بعدش حتی طاقت سرعت ‫خیلی کند هم نداشتم.
‫الان به ندرت سوار می‌شم.
‫خوش‌بختانه، خاویر ترتیب همه‌چی رو داد.
‫اون شب ازم پرسیدی...
‫چرا تعمیرش نکردم.
‫این ساعت مال بابام بود.
‫در حین تصادف دستش بود.
‫عقربه‌هاش دقیقا رو زمان تصادف ‫ثابت موندن.
‫این‌جوری ارتباطم رو باهاش حفظ می‌کنم.
‫واسه همین اصلا در نمیارمش.
‫یه «هدیه» دیگه از اون تصادف.
‫ببین...
‫من کسی نیستم که بهت بگم ‫چیکار کنی یا چه‌جوری عمل کنی.
‫اما حس می‌کنم گاهی ‫به چیزهایی از گذشته چنگ می‌زنیم...
‫که نمی‌ذارن زندگیمون رو بکنیم.
‫ساعت رو می‌گم.
‫نذار به اون اثر کورتاسار تبدیل بشه.
‫«وقتی ساعتی هدیه می‌گیری،»
‫«زمستانی پرگل هدیه می‌گیری.»
‫«گردن‌بندی از رز می‌گیری.»
‫«سیاهچاله‌ای از هوا می‌گیری.»
‫«به تو هدیه می‌دهند.»
‫«خودشان نمی‌دانند. ‫بدترین بخشش این است که خودشان نمی‌دانند.»
‫«چیز ظریفی به تو می‌دهند.»
‫«به تو ساعت نمی‌دهند.»
‫«خودت را هدیه می‌دهند.»
‫«تو را هدیه تولد آن ساعت می‌کنند.»
‫آفرین.
‫لارا،
‫می‌خوام بدونی که اگه بخوای ‫خیلی خوشحال می‌شم دعوتت کنم...
‫خوشحال می‌شم...
‫خوشحال می‌شم با من بیای...
‫خوشحال می‌شم باهام بیای ماهی‌گیری...
‫خوشحال می‌شم باهام بیای ‫ماهی‌گیری تو یه جای خارق‌العاده.
‫خوشحال می‌شم به رود شگفت‌انگیزی ‫دعوتت کنم...
‫که بتونیم ماهی‌گیری کنیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫از وقتی باهات آشنا شدم، ‫زندگیم بهتر شده.
‫حس می‌کنم جرئت انجام کارهایی رو دارم ‫که قبلا نداشتم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- آره. معلومه که خوشم میاد.
‫عالیه. پس فردا می‌بینمت.
‫باشه. لطف داری.
‫برات خوشحالم. ‫لیاقتش رو داشتی پابلو.
‫من هم خوشحال می‌شم، آخه...
‫ازش خوشم میاد.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫شاید الان متوجه نباشی،
‫اما دوباره سوار ماشین شدن ‫قدم خیلی بزرگیه.
‫- این رو مدیون توئم. ‫- نه...
‫- آره، ممنونم. ‫- نه، تو اصلا به من مدیون نیستی.
‫راستش...
‫تو عین پسرم می‌مونی.
‫- پابلو. ‫- بله؟
‫این رو تو سرویس جا گذاشتی.
‫مرسی النا.
‫مرسی.
‫خیلی‌خب، ساک رو می‌ذارم پشت.
‫ببین.
‫- آوردیش؟ ‫- معلومه.
‫- بازش می‌کنم. ‫- نه، وایستا.
‫- بیا بعدا بازش کنیم، خب؟ ‫- باشه.
‫بریم.
‫بهمون خوش می‌گذره. ‫حالا می‌بینی.
‫بریم؟
‫لارا، داریم خیلی تند می‌ریم. ‫آروم‌تر برو.
‫خیلی تند می‌ریم.
‫- باشه، ببخشید. ‫- بس کن!
‫آروم باش.
‫- چرا این‌قدر گاز می‌دی؟ ‫- هیجان‌زده شدم.
‫گاز دادم و تند رفت. ببخشید.
‫نه، خواهش می‌کنم ‫بیا برگردیم.
‫خونه خودم راحت بودیم.
‫- لازم نیست... ‫- پابلو، آروم باش.
‫همه‌چی مرتبه.
‫می‌تونم آروم‌تر برم.
‫آروم‌تر می‌رم، خب؟
‫- باشه؟ ‫- باشه. باشه.
‫چه جای قشنگیه.
‫راستش، وقتی ساکن بوئنوس آیرس بودم، ‫ازش خوشم نمی‌اومد.
‫- حواست پرت نشه. نگاهت به جاده باشه. ‫- چیزی نیست، جاده خالیه.
‫کلی حیوان تو این نواحی رد می‌شه. ‫حواست رو جمع کن.
‫- واقعا؟ ‫- آره، اینجا رو خوب می‌شناسم.
‫- همیشه از اینجا رد می‌شن. ‫- باشه. پس تمرکز می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم اذیت نکن لارا.
‫شوخی کردم بابا.
‫می‌دونم کار امروزت مهمه.
‫ممنونم که به من اعتماد کردی.
‫نگران نباش، تا من کنارتم، ‫هیچی سرت نمیاد.
‫هوس یه چیز شیرین کردم.
‫همه‌چی تو ساک گذاشتم. ‫ولی شکلات یادم رفت.
‫یه استراحتگاه جلوتر هست.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫- عیبی نداره توقف کنم؟ ‫- نه.
‫[فروشگاه]
‫- تو چیزی نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫- آب؟ ‫- نه، میل ندارم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫[فروشگاه]
‫- الو؟ ‫- خوب گوش کن ببین چی می‌گم رفیق.
‫تو من رو نمی‌شناسی، ‫ولی تو بد دردسری افتادی.
‫شما؟
‫اون بدبختت می‌کنه.
‫زنی که سوار ماشینته ‫اونی که می‌گه نیست.
‫تو نمی‌شناسیش. در خطری.
‫با عده‌ای کار می‌کنه ‫که منبع درآمدشون کلاه‌برداریه.
‫دار و ندار من رو گرفتن.
‫زندگیم رو نابود کرد.
‫- چی؟ ‫- بهم بگو الان کجایی.
‫ببخشید، شما؟
‫کجایی؟
‫الو.
‫قطع کردی!
‫می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫تو بد دردسری افتادی!
‫شوخی نمی‌کنم! ‫دار و ندارت رو ازت می‌گیره!
‫- آشغال عوضی! ‫- پابلو!
‫جرئت نداری باز هم قطع کنی.
‫داره بهت دروغ می‌گه.
‫بذار ببینم، بهت گفت اسمش چیه؟ ‫آنا، پائولا، ویکی؟
‫اسمش مارتیناست احمق.
‫بفرمایین.
‫بریم؟
‫می‌خوری؟
‫خوبی؟
‫قیافه‌ات یه‌جوریه. چیزی شده؟
‫الان یکی بهم زنگ زد ‫و پشت خط داد می‌زد.
‫می‌گفت در خطرم.
‫نگران نباشه. کار همیشگیشونه.
‫این‌جوری از مردم پول می‌گیرن.
‫بریم؟ بیا.
‫شاید، ولی به گوشی خودم زنگ زد.
‫- خب که چی؟ ‫- گفت تو رو می‌شناسه.
‫گفت تو دار و ندارش رو گرفتی، ‫گفت دیوانه‌ای.
‫من؟ دار و ندار یکی رو گرفتم؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫همین‌جوری شماره گرفتن ‫و تو گولشون رو خوردی.
‫همین‌جوری نگرفته بود. ‫دو بار دیگه هم بهم زنگ زد.
‫گفت من در خطرم ‫و تو با دو مرد دیگه همکاری.
‫پابلو، این کار رو می‌کنن ‫که از مردم پول بگیرن.
‫- بسه. همین و بس. ‫- «پابلو.»
‫«پابلو» صدام کرد. ‫به خودم زنگ زده بود.
‫شماره‌ام رو داره. من رو می‌شناسه.
‫طرف کیه؟ چیکار داره؟
‫بگو ببینم!
‫کسی که بهت زنگ زد ‫شوهر سابقمه.
‫دست از سرم برنمی‌داره.
‫همیشه یه کاری می‌کنه ‫مردم حرفش رو باور کنن.
‫باز هم دنبالم افتاده.
‫کمکم کن پابلو.
‫خواهش می‌کنم کمکم کن.
‫اسم من لارا نیست.
‫مارتیناست.
‫یه روزی...
‫تو رسانه‌های اجتماعی بودم...
‫و دیدم یکی داره زیر کل عکس‌هام ‫کامنت می‌ذاره.
‫کل پست‌هام رو لایک کرده بود.
‫رفتم تو حسابش ‫و به نظرم بامزه بود.
‫به مرور بیشتر و بیشتر صحبت کردیم.
‫با اجازه. ‫دو اسپرسو با اندکی شیر.
‫وقتی دیدمش، ازش خوشم اومد.
‫از...
‫ازش خوشم اومد. از تکلمش خوشم اومد، ‫انگار بافرهنگ بود.
‫داستان‌هایی که برام می‌گفت...
‫بهم گفت پلیسه.
‫با همدیگه خوش بودیم.
‫بهمون خوش می‌گذشت.
‫دوست‌هام دوستش داشتن. ‫خانواده‌ام هم دوستش داشتن.
‫یه روزی، رفتیم تولد یکی از دوستان...
‫و پایکوبی می‌کردیم، ‫نوشیدنی می‌خوردیم...
‫یادمه کل دوست‌هام رو ‫نوشیدنی مهمون کرده بود.
‫همون شب رفته بود سرویس...
‫ وقتی برگشت، دید یه آقایی ‫داره با من صحبت می‌کنه.
‫اومد جلو، دستش رو گرفت ‫و کتکش زد.
‫همین‌جوری کتکش می‌زد ‫و دست برنمی‌داشت...
‫وحشتناک بود.
‫بعدش بهش گفتم ‫باید طلاق بگیریم.
‫گفتم نمی‌خوام شوهرم خشن باشه.
‫بعد از مدتی دوباره بهم زنگ زد.
‫گفت... دیگه تکرار نمی‌شه.
‫التماسم کرد باور کنم ‫و گریه می‌کرد...
‫من هم باور کردم و طلاق نگرفتیم.
‫به همه‌چی حسودی می‌کرد.
‫با هر کی تلفنی حرف می‌زدم، ‫حسودیش می‌شد.
‫هر وقت دوست‌هام رو می‌دیدم، ‫حسودیش می‌شد.
‫هر وقت من رو با خانواده‌ام می‌دید، ‫حسودیش می‌شد.
‫همه‌چی. تا این که خودم رو جدا کردم.
‫خودم رو از همه‌چیز و همه‌کس جدا کردم.
‫دیگه خودم نبودم.
‫مجبورم کرد کارهایی بکنم...
‫که می‌دونستم اشتباهن.
‫الان پشیمونم.
‫چه کارهایی؟
‫یه شب یه چیزی تو نوشیدنیش ریختم ‫تا خوابش ببره و فرار کردم.
‫رفتم خونه والدینم ‫و شکایت کردیم.
‫اما دست برنداشت.
‫جسد سگم رو وسط حیاط پیدا کردم.
‫بعدش رفتم شمال...
‫و شکایت ثبت کردم.
‫ولی اون زودتر رسید ‫و حرف اون رو باور کردن.
‫کاری کرد که انگار من مزاحمش بودم.
‫واسه همین اومدم جنوب...
‫و اسمم رو عوض کردم.
‫خیال می‌کردم پیدام نمی‌کنه.
‫چیزی نیست. الان دیگه پیش منی.
‫این‌جوریه، درسته؟
‫درسته، آروم ولش کن... ‫با دست چپت ول کن...
‫درسته.
‫اگه خواستی دورتر بره ولش کن.
‫راستش، من یادم رفت ضدآفتاب بزنم.
‫الان برمی‌گردم.
‫[مهمانسرای افق آند]
‫ما اینجا رفته بودیم.
‫پیشنهاد می‌کنم فردا بریم اینجا.
‫خوشمزه است! ‫تو نمی‌خوری؟
‫نه، مرسی.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- کدومشون؟ ‫- این یکی.
‫تقریبا چهار ساعت از اینجا راهه.
‫بذار ببینم...
‫امروز رفتیم اینجا.
‫می‌خوای فردا بریم اینجا. ‫بذار ببینم. خیلی‌خب.
‫خب، باید زود بیدار بشیم.
‫مارتینا.
‫باید یه چیزی رو بدونی.
‫شب اون تصادف...
‫من و والدینم به یه شام کاری رفته بودیم.
‫یکی از اون مراسماتی...
‫که همیشه دعوت می‌شدیم.
‫من از اون شام‌ها متنفر بودم.
‫اما بابام می‌گفت ‫واسه روابط عمومی خوبه...
‫و باید یاد بگیرم.
‫چون حوصله‌ام سر رفته بود...
‫نوشیدنی خوردم و بعدش...
‫نوشیدنی بدتری خوردم.
‫موقع رفتن، بابام از من خواست رانندگی کنم ‫چون خودش خیلی نوشیدنی خورده بود.
‫همین که حرکت کردیم، ‫فهمیدم نمی‌تونم رانندگی کنم.
‫یه بار خیلی تند...
‫پیچیدم و مامانم پرسید ‫حالم خوبه یا نه.
‫از آینه ماشین نگاهش کردم و گفتم آره.
‫بهش گفتم اون جاده رو عین کف دستم بلدم ‫و بهم اعتماد کنه.
‫بعدش کنترل ماشین رو از دست دادم.
‫تقصیر من بود.
‫قرص‌هام رو پیدا نمی‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫امکان نداره. همین‌جا بودن.
‫اگه لازمشون داری، ‫می‌تونیم بریم شهر.
‫نه، داروی خاصیه. ‫اونجا ندارن.
‫- بیا اینجا. ‫- گمون کنم بتونم تا وقتی برگردم خونه...
‫- بیا اینجا، بشین. ‫- تحمل کنم، ولی...
‫تقصیر تو نبود.
‫تصادف بود.
‫با من نفس بکش.
‫به چیز آرامش‌بخشی فکر کن.
‫به کارهای امروزمون فکر کن.
‫الان می‌بینی به مرور ‫آروم می‌شی.
‫آفرین.
‫ممنون.
‫مرسی.
‫[مهمانسرای افق آند]
‫خب؟ بهت گفت فردا کجا می‌رین؟
‫عالیه. جای خیلی خوبیه.
‫مطمئنی پابلو نمی‌دونه ‫توی اون ساعت چیه؟
‫آره، مطمئنم. فقط من می‌دونم ‫پدرش رمزش رو اون تو نگه می‌داشت.
‫- نمی‌دونم... ‫- چیه؟
‫- خیلی از نقشه‌مون مطمئن نیستم. ‫- چی؟
‫نمی‌شه عین قدیم راحت‌تر عمل کنیم؟
‫پابلو گول کار شما رو نمی‌خوره، ‫اون که احمق نیست.
‫- ببین با خودم چه رفتاری کرد. ‫- الان باور می‌کنه؟
‫آره، الان باور می‌کنه.
‫نمی‌دونم.
‫قرص‌هاش رو برداشتی؟
‫- آره. ‫- ریختیشون دور دیگه؟
‫آره، ریختمشون دور.
‫عالیه.
‫این‌جوری فکرش درست کار نمی‌کنه.
‫اصلا رحم نکن.
‫پابلو عین والدینش عوضیه.
‫من از بدو تولدش می‌شناسمش.
‫اون مشکل داره.
‫نقطه ضعفش همینه.
‫چهره مادرش شکنجه‌اش می‌ده.
‫الان برمی‌گردم.
‫وایستا!
‫چرا شک داری؟
‫انگار واقعا عاشقم نیست.
‫شاید خودت عاشقش شدی.
‫وقتی اون ساعت مهم‌ترین داراییشه....
‫و تنها یادگار والدینشه،
‫چرا باید به من بده؟
‫می‌دونی چرا؟
‫چون تو بهترین بازیگر دنیایی...
‫و فقط ما دوتا می‌دونیم.
‫کی وقتی با ناچاری گریه کنی ‫طاقت میاره؟
‫باور می‌کنه و ساعت رو بهت می‌ده.
‫ضمنا، می‌دونه تنها چیزیه که می‌تونی ‫باهاش به شیلی فرار کنی.
‫ببین.
‫اینجا رو هدف بگیر.
‫این زندگیمون رو به کل عوض می‌کنه.
‫جلوتر یه تقاطع هست.
‫همون‌جا می‌پیچیم، ‫دریاچه تقریبا پونزده کیلومتر جلوتره.
‫چند دقیقه می‌شه؟
‫بیست دقیقه، نیم‌ساعت.
‫- عیبی نداره بزنم کنار؟ آخه... ‫- نه. عیبی نداره.
‫زود میام، خب؟
‫یا خدا.
‫دوباره؟
‫الو.
‫بهت هشدار می‌دم، دوباره زنگ نمی‌زنم.
‫کلاه‌برداریه رفیق.
‫داری تو دام می‌افتی.
‫به اولین شهری که برسین،
‫می‌ره کلانتری و می‌گه ‫می‌خواستی بدزدیش،
‫کتکش زدی و بهش حمله کردی.
‫می‌گه تو رو نمی‌شناسه ‫و دیوانه‌ای.
‫زندانیت می‌کنن.
‫وقتی تفنگ رو پیدا کنن...
‫تفنگ؟ کدوم تفنگ؟
‫معلومه، هنوز نذاشته جعبه آبی رو باز کنی.
‫چشمت رو باز کن. ‫تو هم یه احمق دیگه تو فهرستشی.
‫موفق باشی.
‫پابلو! چیکار می‌کنی؟
‫جعبه رو باز کردی؟
‫- این چیه؟ ‫- هدیه‌اته.
‫گمون کردم خوشت میاد. ‫بهم گفتن عتیقه است.
‫دوباره بهم زنگ زد، ‫گفت می‌خوای ازم شکایت کنی.
‫نه. نه، امکان نداره.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟ کمک لازم دارین؟
‫- خودشه. ‫- ماشین خراب شده؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- پابلو، مواظب باش.
‫- هیچ‌کس. فقط اومدم کمک کنم. ‫- باور نکن.
‫نه! وایستا مارتینا!
‫- آشغال عوضی، ازت متنفرم. ‫- بس کن. چیزی نیست.
‫من چیکار کردم؟ چی شد؟
‫- آروم باش. تفنگ رو بده من. ‫- من کشتمش.
‫زندانی می‌شم.
‫باید از کشور خارج بشی.
‫باید از مرز رد بشی.
‫نزدیک‌ترین کشور شیلیه. ‫باید بری شیلی.
‫باید از مرز رد بشی. ‫باید بری.
‫این ساعت خیلی می‌ارزه.
‫به هر راهنمایی بدی، ‫تو رو از مرز رد می‌کنه.
‫باید بری مارتینا. ‫باید بری.
‫صبح به خیر.
‫ساعت چنده؟
‫هشت و نیمه.
‫اون چیه؟
‫یه شیرینی‌پزی تو این شهر هست ‫که کروسان‌هاش خیلی خوشمزه است.
‫چندتا برات آوردم امتحان کنی.
‫رفتی شهر؟
‫تو که می‌دونی از قدم زدن خوشم میاد.
‫صبحانه می‌خوریم و می‌ریم دم دریاچه.
‫عیبی نداره بزنم کنار؟ ‫مطمئن نیستم طاقت بیارم.
‫- باید برم. ‫- نه. عیبی نداره.
‫خیلی‌خب.
‫ردیف شد.
‫خیلی‌خب.
‫جعبه رو باز کردی؟
‫جعبه رو باز کردی.
‫خیلی‌خب.
‫ممکنه دیالوگ این باشه...
‫این چیه مارتینا؟
‫چه بازی‌ای راه انداختی؟
‫هدیه‌اته.
‫هدیه‌ای که بهت بدهکار بودم.
‫تفنگ؟
‫خیال می‌کردم خوشت بیاد.
‫مگه نگفته بودی بابات ‫کلکسیون تفنگ داشت؟
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫کمک نمی‌خواین؟
‫- خودشه. ‫- سلام.
‫ماشینتون خراب شده؟
‫امکان نداره.
‫چیکار داری؟
‫بدش به من. آشغال عوضی!
‫مارکوس...
‫مارکوس کجاست؟
‫مارکوس!
‫با مارکوس چیکار کردی؟
‫مارکوس؟
‫مرده.
‫تو کشتیش.
‫شما چی می‌خواستین؟
‫می‌خواستین من رو بدزدین؟
‫گلوله رو عوض کرده بودی؟
‫به اون هم می‌رسیم.
‫چی می‌خواستین؟
‫آخرین باره که ازت می‌پرسم.
‫ساعتت.
‫ساعتم؟
‫واسه یه ساعت این همه زحمت کشیدین؟
‫این ساعت مال پدربزرگم بود.
‫واسه من به ارث گذاشتش.
‫بابام ازم گرفتش.
‫آبشون تو یه جوب نمی‌رفت.
‫بابام آدم خیلی خشنی بود.
‫حداقل با من.
‫همیشه می‌گفت من...
‫بزرگ‌ترین مایه شرمشم.
‫واسه همین ‫باید از شر جفتشون خلاص می‌شدم.
‫اون تصادف ‫در واقع تصادف نبود.
‫از خیلی وقت پیش ‫برنامه‌ریزی کرده بودم، متوجهی؟
‫یه جای خاص پیدا کردم...
‫بعدش یه پیچ پیدا کردم...
‫- با من کاری نداشته باش. ‫- ماشین رو انداختم تو دریاچه...
‫گذاشتم آب یخ واردش بشه.
‫بابام می‌خواست فرار کنه، ‫من با دستم نگهش داشتم...
‫غرق شدنش رو تماشا کردم.
‫تو می‌دونی چقدر می‌تونم ‫نفسم رو حبس کنم، مگه نه؟
‫اون چهره مامانم ‫که خیلی تحت تأثیرم قرار می‌ده...
‫چهره کسیه که می‌دونه قراره بمیره...
‫و حقش این نیست.
‫همیشه می‌گفت...
‫من یه مشکلی دارم.
‫واسه همین بقیه ازم متنفر می‌شن.
‫همین‌جوری مرد.
‫با نگاهی مملو از ترس، ‫عین خودت...
‫هیچ‌کس به من شک نکرد.
‫همه‌چی خوب پیش رفت.
‫بعدش متوجه شدم...
‫اسیر دروغ خودم شدم.
‫آسیب ذهنیم، فوبیام، ماشین...
‫گاهی...
‫شرایطی هست که کنترلشون ‫از دستم خارجه، ولی...
‫تو دیوانه‌ای.
‫دستم می‌لرزه.
‫کاری که با قرص‌ها کردی بیهوده بود.
‫الکیه.
‫به دردی نمی‌خوره.
‫وقتی حسابت رو دیدم،
‫فهمیدم خوراک نیاز خودمی.
‫یکی که کمکم کنه از اسارتی...
‫که واسه خودم ایجاد کردم ‫رها بشم.
‫یه بهانه لازم داشتم.
‫تو هم خیلی خوشگلی.
‫تصادف کردیم.
‫وقتی به هوش اومدم، تو بیمارستان بودم ‫و چند هفته گذشته بود.
‫خوش‌بختانه، وکلام ترتیب همه‌چی رو دادن.
‫بگم «وکلا»؟ ‫یا فقط بگم «خاویر»؟
‫«خاویر.»
‫به یکی در نقش پدر نیاز داریم.
‫خاویر پدر معنوی خوبیه.
‫نگاه مامانم.
‫نگاه اون زنیکه پیر کثیف.
‫آخرین چیزی که یادمه ‫نگاه مامانم تو آینه ماشینه.
‫ترکیب از عشق و ترس.
‫تو قرار بود ناجی...
‫و شفابخش من باشی.
‫من از بابام دو درس گرفتم، متوجهی؟
‫اولیش اینه که هیچ‌کس بدون نیت پنهان ‫با من کاری نداره.
‫دومیش...
‫که خیلی واسه بقای اون عوضی مهم بود،
‫اینه که باید همیشه حواس‌جمع باشی، خب؟
‫ممکنه هر لحظه بهت ضربه وارد بشه.
‫جزئیات باعث شد بفهمم.
‫همه‌چی در جزئیات نهفته است.
‫تنها شرط «جعبه آبی» اینه...
‫که باید با هدیه به اولین دیدار بیای.
‫تو چیکار کردی؟
‫[کوپن یک جعبه آبی دیگر]
‫باید اول طرف رو بشناسم. ‫وگرنه نمی‌دونم براش چی بگیرم.
‫از کجا می‌دونستی کورتاسار دوست دارم؟
‫حرکت قشنگی بود، ‫ولی زیاده‌روی کردی.
‫انگار تو کورتاسار رو حفظی...
‫خواهش می‌کنم بذار برم.
‫- بذار برم. ‫- نمی‌تونم بذارم بری.
‫می‌خوای جریان گلوله رو بدونی، مگه نه؟
‫من هم برنامه‌ریزی بلدم، متوجهی؟
‫جابه‌جایی گلوله‌ها خطرناک بود. ‫ممکن بود به من شلیک کنی.
‫اما کار باحالی بود.
‫[تماس دریافتی]
‫آشغال عوضی!
‫کثافت!
‫پیشنهاد خاویر بود، مگه نه؟
‫واسه همین آشنا شدیم.
‫اون برنامه رو بهم معرفی کرد.
‫قرارتون چی بود؟
‫قرار بود وقتی ساعتت رو گرفتیم ‫دیدار کنیم.
‫ساعتم؟
‫واسه یه ساعت آشغالی ‫این همه زحمت کشید؟
‫نه، امکان نداره این‌طور باشه.
‫بهش زنگ بزن.
‫حواست باشه چی می‌گی ‫وگرنه تا پای مرگ کتکت می‌زنم.
‫سلام مارتینا، شما کجایین؟ ‫کلی بهت زنگ زدم.
‫ساعت رو گرفتین؟
‫آره، گرفتیم.
‫خوبه.
‫مارکوس چی شد؟
‫داره خودش رو تمیز می‌کنه.
‫واسه همین زنگ زدم.
‫پابلو متوجه چیزی نشد؟
‫نه.
‫راست می‌گفتی.
‫خیلی احمقه.
‫طبق قرارمون یه ساعت دیگه ‫سر تقاطع ترس لوماس می‌بینمتون. باشه؟
‫باشه.
‫نمی‌فهمم چرا دختری چون تو ‫درگیر چنین کاری می‌شه.
‫خیلی حیف شد، آخه واقعا ازت خوشم می‌اومد.
‫حالا می‌خوای چی به سرم بیاری؟
‫آشغال عوضی، خیال کرده می‌تونه ‫من رو بدبخت کنه.
‫آشغال عوضی!
‫بس کن روانی، بس کن!
‫ولم کن!
‫بس کن، بس کن!
‫ساعتش چی شد؟
‫اصلا در نمی‌آوردش.
‫تنها چیزهایی که تو صحنه پیدا کردیم ‫همین‌هان.
‫ساعتی اونجا نبود.
‫[مار، رینکون، آریس، آبیسمو]
‫[مار]
‫[رینکون]
‫[نونکا]
‫[رمزارز کراونوس] ‫[حریم شخصی شما اولویت ماست]
‫[جابه‌جایی کیف‌پول]
‫[بازیابی کیف‌پول] ‫[رمز عبور دوازده کلمه‌ای را وارد کنید]
‫[پابلو، پاتو، پرو]
‫[نادی]
‫[نادا]
‫[نونکا]
‫[بازیابی انجام شد] ‫[کیف پولتان بازیابی شد]
‫[بعدی]
‫[موجودی: 45.808.760.35 دلار]
‫«ترجمه از کیارش»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M