شاید هیچ‌چیز کاملاً حقیقت نداشته باشد، حتی این هم نه. - مولتاتولی، ایده‌ها، ۱۸۷۷
این چیزی است که می‌دانیم.
هر داستانی این‌طور شروع می‌شود.
یک صفحه خالی. چیزی برای دیدن نیست.
اما انتظاراتی بالا.
صدای وزوز دستگاه. منتظرِ آنچه می‌خواهی بگویی.
منتظرِ الهام.
منتظرِ دستورهایت، منتظرِ انگشتانت روی کلیدها.
حالا تصور کن که می‌توانی با یک کامپیوتر حرف بزنی.
اینکه دستگاه صدایت را می‌شنود، کلماتی که به زبان می‌آوری،
صداهایی که درمی‌آری.
اون پردازششون می‌کنه و بعد این کار رو انجام می‌ده.
لطفاً طرح‌ها رو نشون بده.
اون‌ها رو با فونت ضخیم بنویس.
ما طرح‌های فوق‌العاده‌ای داریم.
با این فناوری جدید...
خیلی راحت می‌شه...
کارهایی انجام داد مثل...
خط جدید.
اسناد.
یک بولت اضافه کن.
این خط رو آبی کن.
تاریخ رو اضافه کن.
همه رو پاک کن.
به آلما زنگ زدی؟ - آره.
لوک.
داری دست‌پاچه می‌شی؟ - نه.
باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
آره.
آره، ممنون.
محصول شما زیبایی خاصی دارد.
و یک ویژگی منحصربه‌فرد برای فروش...
این فقط آب گازدار است. ما داریم به سمت ارتباطی معنادار
بین انسان و ماشین پیش می‌رویم. قدمی به سوی تکینگی.
مترجم‌ها دیگر لازم نمی‌شوند. - نه، شوخی کردم.
ایوت، نمی‌توانم از شرش خلاص شوم. هواپیما تا یک ساعت دیگر می‌پرد.
من حلش می‌کنم، ایوت.
سلام. - سلام.
آرون، درسته؟
من هفته‌هاست دارم با تیم شما تماس می‌گیرم.
شما من رو نادیده می‌گیرید.
نه، ما سرمون شلوغه. - آره، خیلی سرمون شلوغه.
می‌دونم، من تعقیبتون کردم.
تا دستشویی مردونه؟
نباید با هم دیده بشیم؟
بنر رو یادتونه؟
اون خبرنگار آلمانی که درباره ارقام ساختگی سال ۹۷ مطلب نوشت
و تیم حقوقی شما...
کاری کرد که مقاله‌اش هیچ‌وقت چاپ نشه.
بنر؟
اصلاً هیچ ایده‌ای ندارم.
نه، معلومه که نداری.
ولی حالا...
ما همه اسناد رو داریم.
منظورت چیه آرون؟ دقیقاً چی داری میگی؟
نه آقای لوک. شما چی دارید میگید؟
من می‌تونم ثابت کنم که شما سال‌هاست شرکت‌های صوری راه انداختید
تا آمار و ارقام رو درست نشون بدید.
خیلی ساده، حتی نبوغ‌آمیز.
ولی به شدت غیرقانونی.
سردبیرت نمی‌ذاره اینو بنویسی.
ما بهش زنگ می‌زنیم، به نفع خودشه.
شرکت پی‌پی‌ای؟
اسمی که توی اسناد هست. اون شرکت وجود خارجی نداره.
اون یه شرکت زیرمجموعه‌ست.
اسمشون رو می‌ذاری روی کسایی که می‌شناسی. زنت، پدرت، دخترت...
این ماجرا تمومی نداره.
فکر کنم اطلاعاتت خیلی غلطه.
داری کل آیندت رو به باد می‌دی. - بسه، ولش کن.
هر کاری می‌خوای بکن، ولی تاوانش رو پس می‌دی.
مقاله آماده‌ست.
دیگه راه برگشتی نیست.
تا خورشید توی وال‌استریت طلوع کنه، همه باخبر میشن.
تا ۳۶ ساعت دیگه منتشر میشه.
آره، حتماً.
آره، پیش منه.
آره، آرومه.
ما آرومیم.
بهش میگم.
ایوت.
قضیه فقط سکوت کردنه.
تا قبل از باز شدن بازار بورس هیچ حرفی نمی‌زنیم.
اگه یه آدم احمق بترسه، همه‌مون مسئولیم.
این چهار سال زندان داره به خاطر معاملات نهانی.
ساعت هفته. صبح بخیر. اخبار با گیسلین ون بوسبکه.
ادامه مذاکرات صلح در کوزوو و یک توافق مهم
برای بخش تکنولوژی بلژیک در ورشو.
این کدوم شبکه‌ست، کنت؟
رادیو یک.
می‌شه خاموشش کنی؟ - آلبانیایی‌های کوزوو آمادگی این رو دارن که...
گیرت.
لوک.
صبح بخیر.
- صبح بخیر.
صبح بخیر. - گیرت.
سلام.
ببخشید. باید موبایل‌ها رو تحویل بدیم.
ممنون، سندی.
آره...
ما می‌خوایم... - لوک، لوک، لوک...
ایوت، فکر کنم ما دیگه... - لوک.
نمی‌خوایم که وانمود کنیم... - پیشنهاد می‌کنم گوش بدیم
که تو این چند ساعت گذشته اینجا چی بحث شده، مگه نه؟
حتماً. - ممنون.
تو چند ساعت گذشته، بیشتر روی جزئیات برنامه اطلاع‌رسانی کار کردیم.
چند تا از دفترهای دولتی که جواب نمی‌دن،
ولی شانس آوردیم که بورس‌ها امروز یکشنبه تعطیلن.
می‌خوام تأکید کنم که الان سکوت کردن حیاتیه.
هیئت‌مدیره استعفای هر دوی شما رو می‌پذیره،
اما فعلاً این کار رو عقب میندازیم. ممکنه مثل اعتراف به گناه به نظر بیاد.
همه چیز توی فیلم‌نامه هست.
خب، لوک و گرت فردا ساعت نه با ماشین‌های ناشناس میان دنبالشون.
نه، الان نمی‌تونم این رو بگم.
من هنوز اداره‌ام.
نمی‌خوای بری خونه؟
آره، دارم میرم خونه.
با کی حرف می‌زدی؟
با کنت.
خوبی؟ - آره، دارم میرم خونه.
فردا می‌بینمت.
آره. - ساعت نه.
فردا می‌بینمت.
ساعت نه.
گوش کن، سندی...
اون جعبه منه؟ - آره.
مدارک سیسکی تو اون هست؟
نه. اون مدارک سیسکی... - من بهشون نیاز دارم.
و همچنین PPA.
آره... شاید آقای گرت اون‌ها رو برده باشه.
اون به هر حال «فیلد ریکوردینگ» رو همراهش داره.
شاید اون رو همراهش داشته باشه. - آره؟
ما به فناوری پیشرفته‌ای دسترسی داریم که گفتار رو به متن تبدیل می‌کنه.
همون‌طور که دیدید، ولی متن رو هم به گفتار تبدیل می‌کنه.
در هر دو جهت. - امکاناتش بی‌نهایته.
شاید یه روزی بتونیم از تلفن‌مون بپرسیم...
که هوای فردا چطور می‌شه.
و اون بگه: یه چتر با خودت ببر.
بگو ببینم، سندی...
اون آرون دیگه زنگ نزد؟
آره، ولی ما دست‌به‌سرشون کردیم.
شماره رو داری؟ - آره.
می‌شه بهم بدیش؟ - نه.
چون ایوت اجازه نمی‌ده. - شماره رو بده، مگه کار سختیه؟
آره... بذار ببینم...
آره...
بفرما.
ممنون، سندی.
آره، خودمم.
آره...
ما اجازه نداریم در موردش حرف بزنیم.
اگه این قضیه لو بره، اونوقت... اون وقت این یعنی معامله با اطلاعات نهانی،
و همه‌مون می‌افتیم زندان.
هنوز یه سری مدارک دارم که باید از بین برن.
تو هم می‌شنوی؟
اون صدایی که تو تلفنه.
نه، اون چیزی که این‌طوری...
نکنه می‌خوان ما رو...؟
صبر کن.
بله؟
آماده‌ای؟
آماده؟
آماده‌ام که بنزین بزنم.
ما هم می‌خواهیم بنزین بزنیم و اون پمپ اون‌طرفی خرابه.
آه بله، حتماً، البته، بله بله.
ببخشید. - مشکلی نیست.
لعنتی. خودکارم. اینجا. ببین، هنوز دارمش.
این مال شماست، درسته؟ آقای لوک، درسته؟
ببخشید، نشناختمتون. - بله، ولی مهم نیست.
شوهرخواهرم خیلی حسودی می‌کنه که اون هم سهام نخریده
وقتی انقدر پایین بودن.
تا دو سه سال دیگه می‌تونم بازنشسته بشم.
آره، آره... - ولی خب...
زندگی مال آدمای زرنگه. - آره، آره...
آره...
من دیگه برم. - آره، باشه.
خب، یکشنبه خوبی داشته باشی.
آره، تو هم همین‌طور. - آره، خداحافظ.
هنوز اونجایی؟
بله؟
نه، من اصلاً هول نشدم.
همه خیلی خوب می‌دونستن اوضاع چطوریه. همه‌شون.
هر کسی که پشت سر ما داره اینجا معامله می‌کنه...
خیلی واضح بود... نه، اگه قرار باشه کسی مسئولیت...
خفه شو، دیرک.
لوک، آروم باش. آروم. آروم.
آروم.
ما توی چند ساعت گذشته بیشتر روی
برنامه دقیق اطلاع‌رسانی کار کردیم.
می‌خوای یه چیزی بدونی؟
من لهستان بودم.
و آمریکا.
و چین.
چینی‌های زیادی اونجا هستن.
ولی اوضاع خوبه.
داریم خوب کار می‌کنیم. فروشش عالیه.
همه می‌خوانش.
دیوانه‌کننده‌ست.
براش صف کشیدن.
حالا به من افتخار می‌کنی، بابا؟
آره، مگه نه؟
افتادن دنبالمون.
دارن دنبال ما می‌گردن.
چی؟
چی می‌خوای؟ بیا، بنویسش.
نمی‌تونم بخونمش.
قلبت؟
نمی‌فهمم چی می‌گی.
الو؟ الو؟ کسی هست...؟
بله؟ - صدای دستگاه پدرم درمیاد.
لعنتی. - دارم میام.
معمولاً مشکلی نیست، آقای لوک. - اون به قلبش اشاره کرد.
بفرما، همه‌چی مرتبه. نباید هول بشی.
منو اینجا با این همه خارجی تنها نذار.
لوک، واقعاً باید اینو امتحان کنی.
میل ندارم. معده‌ام هنوز روی ساعت «ایپر» تنظیمه.
تو همیشه روی ساعت «ایپر» تنظیم هستی. این یه اتفاقیه که فقط یه بار تو عمرت پیش میاد.
دارن چی می‌پزن؟ شاید گوشت سگ باشه.
لوک، خواهش می‌کنم، این اردکه. - از کجا می‌دونی؟
لعنتی. - صبر کن.
ببخشید. کسی هست...؟
کمی آب گازدار، لطفاً. - حتماً، قربان.
کمی عقب هستیم. - نفر بعدی کیه؟
وزیر دفاع برزیل و اوسوری.
اوسوری، اون مهمه. بیا بریم.
برنامه‌ای برای باگ هزاره دارید؟
بله، آماده‌ایم. برنامه داریم.
حداقل یکی از ما مدت‌هاست داره شرکت رو برای
مشکلات فنی آماده می‌کنه،
هرچند که اون شخص من نیستم.
کفش‌هات رو دربیار، تازه تمیز شده.
شسته شده بود؟
یکشنبه‌ها یه کم دیرتر می‌شورن. پرسنل کمتره.
چیزی خوردی؟
اشتها ندارم.
چیزی خوردی؟
هنوز نون هست. می‌خوای با پاته بخوری؟ هنوز پاته داریم.
صبح بخیر.
لعنتی.
اما همه‌مون می‌دونیم که تا آخر هفته‌ی دیگه
هر کدومتون یه جایی برای خودتون پیدا کنید، یه شغل جدید که بتونید پول دربیارید.
و شهرت. ولی گیرت و من، دیگه هیچی نخواهیم داشت. هیچی.
مطلقاً هیچی.
واقعاً لازمه الان در مورد مسئولیت تک‌تک‌مون صحبت کنیم،
یا می‌خوایم متحد بمونیم و یه جوری اوضاع رو جمع‌وجور کنیم؟
بگو ببینم.
این نسخه به‌روز شده‌ی برنامه‌ست.
دولت خیلی لطف کرده
که در تدوین این استراتژی با ما همکاری کنه.
همین‌جا منتظر بمون، الان برمی‌گردم.
سلام، آقای دِ اِسمِت.
سلام، خِرت.
خوبی؟
یه دقیقه وقت داری؟
آره. کلاس شنای بچه‌ها هنوز یه ربع دیگه طول می‌کشه.
بعدش باید به تیبو کمک کنم لباساشو بپوشه.
یه ربع وقت کافیه؟
این چیه؟
بهت پول می‌دم. استخدامت می‌کنم. من مشتریتم، باشه؟
حالا این مشمول رازداری حرفه‌ای می‌شه؟
خدای من، خیرت. خب، بگو ببینم... کی رو کشتی؟
ما توی شرکت حسابی به دردسر افتادیم.
ما توی چند سال گذشته، هر سه‌ماه درآمد خیالی ثبت کردیم
تا ارزش سهام رو بالا ببریم.
دارن میان که دستگیرمون کنن.
احتمال خیلی زیاد هست که من و لوک بیفتیم زندان.
قراره یه دادگاه با هزاران...
ده‎ها هزار شاکی تشکیل بشه.
و همه قراره من و لوک رو تا آخر عمرمون
به چشم مجرم نگاه کنن، چه محکوم بشیم چه نشیم.
همین بود.
کسی نمرده. ولی همه‌چیز به باد رفته.
همه‌چیز به باد رفته.
آره، خرت...
کار من طلاق و حضانته.
نمی‌دونم باید...
مناطق زیادی هستن که تحت قانون استرداد ما نیستن.
منظورت چیه؟
یه جایی که کمی تمدن داشته باشه.
تمدن؟
تو هم سهام داری، نه؟
خب، کی نداره؟
فردا ارزششون از کاغذی که روش چاپ شدن هم کمتر می‌شه.
این بین خودمون می‌مونه؟
بین خودمون می‌مونه.
[آسانسور پایین می‌رود]
طبقه بیست و پنجم.
به‌زودی صندلی‌هایی خالی می‌شه.
دلم می‌خواد مال تو باشن. - آره، مخصوصاً مال ما.
قضیه جدیه.
دارن دستمون رو رو می‌کنن. همه‌چیز رو می‌دونن.
شرکت‌های صوری، همه‌چیز. دیگه نمی‌تونیم جلوش رو بگیریم.
ولی نمی‌خوایم تو رو درگیر این مسائل کنیم. اجازه نداریم چیزی در این مورد بگیم.
چند روز دیگه آب‌ها از آسیاب می‌افته، نگران نباش.
ایوت خبر داره؟ - آره، آره، ایوت خبر داره. نگران نباش.
خب، باید برم چند نفر رو ببینم. - بله، حتماً. شب خوبی داشته باشید.
آروم باش.
خیرت.
لعنتی. کلیدات همرات هست؟
بله، ژاک. ببخشید که یکشنبه مزاحم شدم،
ولی می‌خواستم بدونم چه پروازهایی امروز به مقصد مکزیک یا برزیل هست.
بله، یکی از این دو تا.
زاونتم یا شارل دو گل، فرقی برام نمی‌کنه.
بله. فرست کلاس، آره.
الو. هرمان؟
هرمان. آه، صدامو داری.
بله؟
فردا این خبر پخش می‌شه.
می‌دونم...
نه. متأسفم هرمن، نه. موافق نیستم. خوب به حرفم گوش کن.
من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت شکایتی از تو نشنیدم.
ولی حالا که همه چیز به فنا رفته، تو با ارزش‌های اخلاقی‌ت پیدات شده؟
از خیلی‌ها انتظار چنین رفتار بچگانه‌ای رو دارم...
چنین دورویی‌ای، ولی نه از تو.
بهت زنگ زدم چون بهت احترام می‌ذارم و تو از همون اول کنارم بودی...
هرمن...
معلومه.
معلومه که ریسک‌ها رو با هم پذیرفتیم.
تو می‌دونستی، من می‌دونستم، لوک هم می‌دونست. حتی واندوال هم می‌دونست.
آره، واندوال و همه آدم‌های عوضی هیئت مدیره.
خوب گوش کن.
الان دیگه هیچ‌کس کس دیگه‌ای رو تو دردسر نمی‌ندازه.
لوک و من قراره تاوان همه چیز رو بدیم، فقط ما دو تا.
دقیقاً.
هرچند هیچ‌کدوم از ما دو نفر نیت بدی نداشتیم.
هیچ نیتی نداشتیم
جز اینکه کل این منطقه رو وارد قرن بیست و یکم کنیم.
کل این منطقه گل‌ولای...
آشغال و کلاهخودهای زنگ‌زده.
هرمان، به من گوش کن.
حتی اگر به تو گفته بودیم، چه کار می‌توانستی بکنی؟
باز هم دست و پایت بسته بود.
پس چه می‌خواهی؟ که تمام ثروت خانواده‌ات را از دست بدهی؟
من این را نمی‌گویم. حرف‌هایم را نپیچان.
بسیار خب.
بسیار خب، باشد. باشد.
باشد، هرمان.
موفق باشی. - باشه، هرمان.
ممنون از تماس شما.
در شمال فلاندر، در آن دشت‌های معروف،
چیزی تازه در افق در حال درخشیدن است.
تا اوایل سال ۲۰۰۰، اینجا ۱۵۰۰ کارمند،
شامل توسعه‌دهندگان نرم‌افزار، هنرمندان و حسابداران مشغول به کار خواهند بود.
پایان سال آینده آماده‌ایم تا قدم به آینده بگذاریم.
آن وقت فناوری صوتی را به تمام خانه‌های دنیا می‌بریم.
آماده‌اش هستید؟
خب، ما آماده‌ایم؟
به محض اینکه خورشید در وال‌استریت طلوع کند، این خبر تیتر اول روزنامه‌ها می‌شود.
یک هفته به ما فرصت بده. تا یک هفته دیگر جواب می‌دهیم.
لوک... - به همه سوالات.
لوک، این کار رو نکن. - نه؟ چی؟
یک گزارش اختصاصی برای تو.
داری کل شرکت رو نابود می‌کنی. - لوک، کافیه. آروم باش.
شریکت ازت می‌خواد سکوت کنی. - ما حق داریم...
تو هم یه چیزی بگو مرد.
قرار نیست بزدلانه قایم بشیم فقط چون بیرون داره طوفان میشه.
من هم اون مدارک مزخرف سیسکی رو امضا کردم.
اون کاغذها کجاست؟ - سندی داره همه‌شون رو خرد می‌کنه.
اسمت. نصف پول قصابی‌شون رو سرمایه‌گذاری کرده.
بره گم شه. - مطمئنم از این پیشنهاد استقبال می‌کنه.
بیچاره هرمن و توت‌فرنگی‌هاش. خیلی برامون کار کرد.
آلما، چی می‌خوای؟ می‌خوای بهش زنگ بزنم؟ اونم بندازن زندان؟
باید سکوت کنیم.
تا همین‌جا هم زیادی سکوت کردیم.
نه، مسئله این نیست.
یا زیادی سکوت کردیم یا خیلی کم.
به هر حال، اون‌قدر که باید سکوت نکردیم.
وگرنه الان اینجا با یه لیست از کسایی که باید بهشون زنگ بزنیم نبودیم.
و هر کسی که فردا تو اخبار بشنوه.
یه سر بهش می‌زنم. - باشه، خوبه.
فمکه؟
خوب گوش کن چی میگم، آقا پسر.
من بهش زنگ نمی‌زنم که بگم باباش افتاده زندان، فهمیدی؟
تا همین‌جاش هم کلی دردسر کشیدم.
حداقل اونقدر جرات داشته باش که خودت این کار رو بکنی.
یا نداری؟ لوک؟
برام مهم نیست بین شما چی گذشته. تو باید بهش زنگ بزنی. تو پدرشی.
مامانش قرار نیست دوباره همه چی رو توضیح بده چون بابا جونش عرضه نداره حرف بزنه.
تو پدرشی، اون دخترته. بگیر.
بگیر.
باید یه چیزی بخوری.
با پته خامه‌ایه.
همه‌چیز درست می‌شه. مگه نه؟
نترس، همه‌چیز درست می‌شه.
بیا، مرد.
پسر خوبی باش.
حالت خوبه؟
چند تا از اینا هست؟ - سه تا.
یه پس‌انداز برای روز مبادا.
خوبه، نه؟
از گرت خبری نشد؟ - نه.
اون بیل رو بده به من.
منتظر کسی هستی؟ - نه.
لعنتی. - بگیر، ادامه بده.
اون گودال باید پر بشه.
عجله کن. هنوز دارم پول‌ها رو اینجا می‌بینم.
من دیگه دارم می‌رم.
کفش‌هات رو دربیار.
کیه؟
دخترهای سانتا باربارا هستن. چیزی نیست، فقط یه یکشنبه‌ست.
برو دست‌هات رو بشور.
اون خونه‌ست. - ما پیش اسب‌ها بودیم.
لوک خونه‌ست؟ می‌خوام باهاش حرف بزنم. ببین، ما ۲۵۰ تا پوستر داریم.
صبر کن، یه لحظه.
اون اینجاست؟
تازه از یه سفر تجاری برگشته.
دخترهای سانتا باربارا،
این هم از پیریه، آلما. عرق کردن و فراموشی.
لوک هنوز خیلی کار داره، نه؟
اما لوک...
خیلی خوب می‌شد اگه لوک از فرصت هاش استفاده می‌کرد.
این فمکه است؟ چه قشنگه.
هنوز هم توی بروکسل زندگی می‌کنه؟
شما به پست صوتی وصل شدید. بعد از شنیدن بوق، پیغام بگذارید.
گیرت، منم.
ببین، می‌تونی بهم زنگ بزنی؟
نمی‌تونم اون مدارک سیسکی رو پیدا کنم.
و چون اسم آلما روشونه... می‌دونی که چی می‌گم؟
می‌شه بهم زنگ بزنی؟
یه تماسی بگیر.
آره، فعلاً، خداحافظ.
آقای تاناکا، اجازه بدید نخست‌وزیرمون، والتر وردودت... رو به شما معرفی کنم.
و وزیر تجارت خارجی‌مون،
گوستاو وندوال. - از دیدنتون خوشبختم.
ایشون قبل از اینکه انتخاب بشن، عضو هیئت مدیره بودن.
واقعاً همه تو فلاندرز خریدن...
سهام. - سهام.
دولت ما داره با شرکت‌های بزرگ تکنولوژی همکاری می‌کنه.
باید اینجا تمومش کنیم.
ببخشید.
ببخشید. ما باید بریم.
ببخشید. آریگاتو گزایماسو.
آریگاتو گزایماسو.
فقط دنبالم بیا. و بخند، باشه؟
وندی؟ آره، صبر کن.
بله...
دارم سعی می‌کنم با گوس تماس بگیرم، ولی جواب نمی‌ده،
از دفترش هم خبری نیست.
صبر کن... - وصلش کن.
وندی. بله، دوباره گیرت هستم.
فعلاً که نمی‌تونم پیداش کنم.
جدی می‌گی؟ - خب بالاخره یکشنبه‌ست و...
لعنتی، ترسو.
شما به پست صوتی وصل شده‌اید. لطفاً بعد از بوق پیام بگذارید.
آره، گیرت. من به تو و کنت زنگ می‌زنم، هیچ‌کس جواب نمی‌ده. قضیه چیه، مرد؟
چه نقشه‌ای داری؟
هان، کجایی؟
نمی‌تونی همین‌طوری با اون همه کاغذبازی و این‌جور چیزها بزنی به چاک.
گوشی رو بردار، می‌دونم اونجایی.
لوک هستم. بهم زنگ بزن.
شما به... وصل شده‌اید.
لعنتی.
گرت.
ببخشید.
دونات...
گرت اینجاست؟ - نه، امروز نه.
هفته پیش که بود، با اون وزیر.
و امروز نیست؟ - نه امروز نیست، آقای لوک.
خیلی خسته‌ایم، مگه نه؟ - خسته؟
آره. - من نیستم...
از دروغ گفتن خسته شدی؟
از اسم‌گذاری برای شرکت‌ها؟ یا سرمایه‌گذارهای خرد ته‌کشیدند؟
ارتش جایی پیشنهادی نداد؟
آقای لوک؟ - بله، ببخشید.
حالتون خوبه؟ - آره، آره، خوبم.
آلما چطوره؟
خوبه. سلام می‌رسونه.
همین‌طوری سر زدی؟ - خب آره، هرمن.
لطف داری. دیدی چقدر رشد کردن؟
اون هم فقط توی چند هفته.
یوناس همه رو برنامه‌نویسی کرده.
اون شرکتی که همه‌چیز رو نصب کرده بود...
باورشون نمی‌شد. «این بچه قراره همه‌چیز رو برنامه‌نویسی کنه؟»
و حالا نگاه کن.
آب کمتر، کود کمتر.
پسر باهوشیه، یوناس. همیشه همین‌طور بوده.
استفاده از عقل همیشه جواب می‌ده.
این‌طوری دست‌هات هم کثیف نمی‌شه.
حالا تو اومدی به من سر بزنی.
ده دقیقه‌ست اینجایی. بگو ببینم چی می‌خوای؟
گرت همه‌چیز رو بهم گفت.
ما همیشه کاری رو کردیم که لازم بود. برای مردم، مردمی مثل تو.
مردمی مثل من... ممکنه فردا همه چیزشون رو از دست بدن.
اونا دنبال مدرک می‌گردن، ممکنه من برم زندان
و سرمایه‌گذاری ما ممکنه دود بشه بره هوا.
ما چی؟ ما هم چیزی برامون نمی‌مونه.
اونا قراره کاملاً خالیمون کنن.
این همون چیزیه که همیشه می‌خواستن.
هرمن، گوش کن... این چیزیه که من فکر می‌کنم.
اونا دفترها رو جعل کردن و حالا دارن ما رو هم با خودشون غرق می‌کنن.
از وقتی خیرت اون قرارداد رو با آمریکایی‌ها و اسرائیل بست،
همه‌چیز یه افتضاح به تمام معناست.
قسم می‌خورم هرمن، به نظرم... افتضاحه. دیگه به هیچ‌کس اعتماد ندارم.
گیرت کجاست؟
فکر کنم تو راهه.
همین بود؟
دستشویی، اونجاست؟
برو بیرون کارت رو بکن، برای گیاها خوبه.
دستیارت شماره‌ام رو داره، اگه...
اگه خواستید یه گفتگوی بزرگسالانه داشته باشیم.
اون‌وقت بهم زنگ بزنید.
آرون کوپر، صدامو می‌شنوی؟
سلام، شما؟
صدامو داری؟
کسی اونجاست؟
لعنتی.
اون ماشینی که پشت سرمونه رو می‌شناسی؟
پاتو بذار رو گاز.
بله؟
آره، دارم میرم دفتر.
فکر نمی‌کنم وقتشو داشته باشم.
واقعاً لازمه؟
باشه، فهمیدم.
دارم میام.
یه نوشیدنی، لطفاً.
چمدونت کجاست؟ توی ماشینه؟
آمریکای جنوبی؟ بولیوی؟ آرژانتین؟ کوبا؟
ما رابطه‌های خوبی با دادستانی داریم.
اگه بخوای از مرزی رد بشی،
من اولین کسی هستم که می‌فهمم.
دقیقاً داری چی رو القا می‌کنی، ایوت؟
سال‌هاست که همه به چهره‌های شما نگاه می‌کنند. در هر روزنامه، در هر شبکه تلویزیونی...
ما باید مطمئن شویم که همین‌طور باقی می‌ماند.
همه ما باید به متنِ از پیش تعیین‌شده پایبند باشیم.
اگر بتوانی همه‌چیز را توضیح بدهی، دلیلش را، با آرامش،
آن‌وقت می‌توان خسارت را محدود کرد.
ما همه‌چیز را کُند می‌کنیم. مهارش می‌کنیم.
وقتشه که همه‌چیز رو ردیف کنیم. از خودمون در برابر نابودی محافظت کنیم.
خودمون؟
شرکت. هیئت مدیره.
پانزده هزار سهام‌دار. صندوق‌های بازنشستگی.
سرویس‌های اطلاعاتی، طلبکارها.
ما.
بشین سر جات. ما با هم نمی‌ریم.
هر کاری لازمه بکن، خیرت.
هنوز می‌خوای بری فرودگاه؟
تو چی فکر می‌کنی؟
جاه‌طلبی.
آمادگی جسمانی.
تعطیلات.
جاه‌طلبی.
وضعیت.
تعطیلات.
جاه‌طلبی.
وضعیت.
تعطیلات.
تماس بی‌پاسخ
آلما؟
وقتش رسیده.
اینجا رو ببین. کجا بودی؟ - همه‌جا و هیچ‌جا.
سیگار کشیدی؟ - نه، راننده‌ام کشیده.
بذار سریع چک کنیم.
نباید بیدارشون کنی.
خیلی بزرگ شده. - آره، خیلی زود می‌گذره.
آره، آره...
اصلاً باورکردنی نیست. دیگه صدای دستگاه‌های جدید رو هم نمی‌شنوی.
بچه‌ها.
به‌زودی یه فر جدید هم می‌آریم. - جدی؟
فکر کردم... آره.
دیدیش؟ اون دستگاه فروش نون‌مون رو که جلوی مغازه‌ست؟
دیدمش. - حالا می‌تونیم بیست و چهار ساعته فروش داشته باشیم.
آره، ویلم... از سال دو هزار می‌ترسه.
بهش می‌گم: ما باید رو به جلو حرکت کنیم، مگه نه؟ - آره، درسته.
بیا.
این که بده.
قهوه می‌خوری؟ - آره، عالیه.
قهوه دستگاه، نه اسپرسو و این حرفا.
همین قهوه‌های معمولی. - خب، نمی‌شه که هر روز خاویار خورد، نه؟
مراسم عشای ربانی چطور بود؟
خوب بود. تمام روز رو داشتن درباره عیسی و گناهان آواز می‌خوندن.
ما هم اون موقع همین‌طوری بودیم؟ - یادم نمیاد.
احتمالاً بدتر بودیم. همش حرف دوچرخه‌اش رو می‌زنه.
بهش گفتیم اگه خوب درس بخونه براش دوچرخه می‌خریم.
فقط امیدوارم زمین نخوره. دهنش الان هم شبیه غرفه‌های تیراندازی شهربازی شده.
هی، داری چی می‌گی؟ - چی؟ مگه غیر از اینه؟
من چین بودم و اونجا همه چی رو با مقوا درست می‌کنن.
قایق‌های کوچیک، خونه، دسته‌های پول، بطری‌های نوشیدنی.
و توی معبد همه‌شون رو می‌ندازن توی کوره تا بفرستن به اون دنیا.
اما...
ما اونجا بودیم و اجازه داشتیم خودمون انتخاب کنیم چی رو آتیش بزنیم.
من برای مامان و بابا یه ماشین سوزوندم، یه ماشین آبی.
ماشین؟ اون دنیا به چه دردشون می‌خوره؟ بابا که دیگه نباید رانندگی کنه.
دمپایی نداشتن که برای پاهای یخ‌کرده‌ی مامان بگیری؟
سایزش رو نداشتن.
و فکر می‌کنم حالا که اونجاست، دیگه پاش یخ نمی‌کنه.
گیرت، داری چی می‌گی؟
مردم زیاد در موردش حرف می‌زنن.
خیلیا حسودی می‌کنن. مگه نه؟ اینکه ما از اول سهام خریدیم.
آره، قطعاً.
تایمر رو تنظیم کردم.
آره، ببخشید. اون یه کم مشکل داره با...
آخه با چی؟ ناراحته که زیاد نمیای پیشش.
هیچ‌وقت زنگ نمی‌زنی، حتی برای الیزا هم نه.
خیلی شلوغه، مگه نه؟
معلومه که شلوغه. می‌دونم و خودمم همینو می‌گم، ولی خب...
نمی‌خوای یه کم قهوه تازه دم کنم؟
نه. - نه؟
اتفاقی افتاده، مگه نه؟
چرا؟ - آخه یهو سروکله‌ت اینجا پیدا شد.
چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟ - نه.
نه. چرا؟ - آهان...
بله؟
سلام، آقای لوک.
حتماً.
اون تازه وارد جلسه شده. بیشتر یه مسئله شخصیه،
ولی حتماً بهش می‌گم به محض اینکه بیاد اینجا.
یادت نره. باید بهم زنگ بزنه.
یه دونه با کرم قنادی؟ این دیگه جدیده. - نه، شیرینی معمولی.
چیزی برای راننده‌ت نذارم؟ - نه، نه. خوبه، ممنون.
خوشحالم که دوباره دیدمت. - منم همین‌طور، منم همین‌طور.
برای عید پاک چه برنامه‌ای داری؟
هنوز نمی‌دونم. - میای اینجا ناهار بخوری؟
هنوز نمی‌دونم اون موقع کجا هستم.
اینجا. «هنوز نمی‌دونم اون موقع کجا هستم.»
آره...
نه، دیوونه شدی؟ نه.
گرت... - بذارش کنار.
داری چیکار می‌کنی؟
این برای بچه‌هاست. بذارش کنار. - من اینو نمی‌خوام. هی، این چیه؟
این پوله. - از کجا اومده؟
چه فرقی می‌کنه؟ - من اینو نمی‌خوام.
براش زحمت کشیدم. اینجا می‌ذارمش، برای تو، الیزا و ویلم.
بیخیال، بذارش کنار.
گرت، این خیلی زیاده. - لعنتی، بسه دیگه.
ای بابا.
خب، دیگه باید برم. - باشه.
می‌بینمت؟ - من که رفتم.
چی شده؟ - گرت جواب نمی‌ده.
جواب نمی‌ده؟ - منظورت چیه؟
فکر کنم می‌خواد بزنه به چاک. - خودت هم باورت می‌شه؟
تو نبودی همین کارو می‌کردی؟ - من که گرت نیستم.
خدای من...
لعنت بهش.
فمکه، منم، بابا.
آره، می‌دونم وقت عجیبی برای زنگ زدنه. می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
تو دیگه الان یه زن بالغی، مگه نه؟
و...
فکر نمی‌کنم لازم باشه من در مورد زندگی خصوصی تو تصمیم بگیرم و...
فمکه؟
ساعت هفت صبحه. صبح بخیر. اخبار با گیسلین ون باس‌بکه.
هیئت تجاری بلژیک در اروپای شرقی برای فناوری صوتی موفقیت‌آمیز بود،
و در فوتبال هم برزیل شماره یک جدید است.
در ورشو، پایتخت لهستان، هیئت تجاری بلژیک به کار خود پایان داد.
ده‌ها نماینده می‌خواهند قرارداد ببندند
با پیشگامان فناوری صوتی در فلاندر غربی.
لوک؟
لعنتی.
لوک.
بس کن.
می‌تونی بری خونه.
دیگه لازم نیست منتظرم بمونی.
برای این کار باید چیکار کنم؟ - هیچی. تو همه کار رو انجام دادی.
لوک؟
لوک.
خیرت.
لوک؟
چرا اون مدارک سیسکو رو با خودت بردی؟ اون مدارک کجان؟
رفت، نابود شد.
آره؟ - آره.
تا مطمئن بشیم جایی باقی نموندن.
برای آلما.
آره؟ - آره.
همه‌شون رفتن؟ - خورد شدن.
مدارک سیسکی و PPA هم همین‌طور،
همه‌شون، لعنتی... - همه‌شون شدن کاغذ خردکن، آره.
و تو چی؟
آتیششون زدم. توی باربیکیو.
چرا چراغ‌ها اینجا روشن بودن؟ - خب، خودش روشن می‌شه.
خودش؟
هیچی خودش روشن نمی‌شه، گیرت.
این برنامه‌نویسی شده. روش کار شده.
آدما اون کد رو نوشتن. با آزمون و خطا به کمال رسوندنش.
لوک...
آدما واسه‌اش شب‌بیداری کشیدن.
بهترین سال‌های عمرشون رو صرف کردن تا اون چراغ‌ها سر وقت روشن بشن.
هیچی خودش روشن نمی‌شه، گیرت.
جریان متناوب لازم داره. و مسِ کنگو.
این‌طوری که خودبه‌خود درست نمی‌شه. اینجا هیچی خودبه‌خود اتفاق نیفتاده.
همه‌چیز همین‌طوری اتفاق افتاده چون انتخابش کردیم، گیرت.
اینجا هیچی خودبه‌خود پیش نمی‌ره. - آروم باش.
آروم باشم؟ بازم باید آروم بمونم؟ خیلی خب، آروم می‌مونم.
هیچی نمی‌گم درباره اون‌همه شب‌هایی که تا دیروقت کدنویسی کردم.
ساکت می‌شم. دهنم رو می‌بندم.
درباره چیزی که شما، این چیزیه که بقیه می‌گن، چیزی که به خورد همه دادید.
ما. تو هم اونجا بودی. - عجب میراثی برامون موند، نه رفیق؟
قشنگ می‌تونم تصورش کنم. اینجا لوک خوابیده، لوک احمق. هان؟
اون سکوت کرد، دهنش رو بست.
فهمید؟ - همه‌چیز رو دیده.
من همه‌چیز رو دیدم. لعنتی.
لعنتی، من همه‌چیز رو دیدم.
آروم باش.
لعنتی، لوک. داری اذیتم می‌کنی.
آروم باش.
تمام خیابون‌هایی که قرار بود تا زمان افتتاحیه بکشن...
هنوز هم همه‌شون جاده‌های خاکی‌ان.
خیلی وقت‌ها به این فکر کردم که زیاده‌روی کردیم.
باید یکم کوچک‌تر...
ساده‌تر.
مردم رشد می‌خوان. - آره؟ نمی‌دونم.
واسه چی انجامش دادیم؟ هان؟
واسه اون آدما، مگه نه؟
واسه این منطقه. که یه کاری کنیم، چیزی رو تغییر بدیم.
همه خونه‌های ویلایی توی شعاع ۲۰ کیلومتری یهو پولدار شدن.
که می‌خواستن باهاش پول بیشتری دربیارن.
«و خودکار هم مال خودت.»
همه‌شون یه خودکار دارن.
بفرما.
فکر کردم می‌خوای بزنی به چاک.
که منو اینجا تنها بذاری.
اون چیه؟
مال بابامه. نمی‌تونم بخونمش.
«چطوری؟ لک روی پیرهنته.»
ده دقیقه؟ - ده دقیقه.
حال خواهرت چطوره؟
خوبه.
یکی دیگه می‌خوری؟
دیگه بسه.
می‌دونیم چی باید بگیم، مگه نه؟ - آره.