‫نزدیکیم.
‫اه! اه...
‫اه!
‫یه سنگ پیدا می‌کنم.
‫اه...
‫نمی‌تونه این‌جوری تموم شه...
‫اشکال نداره.
‫بیا اینجا.
‫هیچی نیست.
‫هیچ کاریش نمیشه کرد.
‫فقط روت رو برگردون.
‫تکون نخور.
‫گفتم روت رو برگردون!
‫اه!
‫[مامان، بابا]
‫[سه‌گانه‌ی فاتح چگونه به پایان می‌رسد؟] ‫[اوم بومن]
‫[هتل جنگل‌های بیلبری] ‫[ایرلند]
‫چرا بهش شلیک کردی؟
‫اینا آفتن.
‫می‌پرن روی ماشین‌ها و روشون خط می‌اندازن.
‫نمی‌شد فقط کیشش کنی بره، هان؟
‫بزها کله‌شقن.
‫با شلنگ آب می‌گرفتی روش؟
‫نه.
‫دارم بهت می‌گم فرگال،
‫من این رو تا توی جنگل نمی‌کشم.
‫خفه شو.
‫فادو، فادو...
‫مدت‌ها پیش، توی دل جنگل،
‫یه کلبه‌ی سنگی کوچیک بود.
‫و توی اون کلبه‌ی سنگی،
‫یه کایلیاخ پیر زندگی می‌کرد...
‫یه ساحره.
‫آدم‌های گمشده رو شکار می‌کرد،
‫اون پیرزن شرور اول مسافرهای بخت‌برگشته رو...
‫طلسم می‌کرد،
‫و مثل شکاری که نور افتاده باشه توی چشمش، ‫گیج و بی‌دفاع ولشون می‌کرد.
‫بعد ساحره شکارِ گیجش رو به غل و زنجیر می‌کشید
‫و بعد مسافرهای گمشده رو می‌برد
‫تا دنیای مردگان رو بهشون نشون بده.
‫و بعضی وقت‌ها...
‫یه دست یا چنگال از توی تاریکی بیرون می‌اومد
‫و یه تیکه از تنِ اونایی که ته زنجیرش بودن رو می‌کند.
‫یه چشم درمی‌آورد.
‫یه گوش می‌کند.
‫و بعضی وقت‌ها...
‫از یه پسربچه چیزی رو می‌گرفتن
‫که براش از چشم و گوشش هم باارزش‌تر بود.
‫می‌تونید حدس بزنید کدوم عضوتون می‌تونه باشه؟
‫- اینا بچه‌های توئن؟ ‫- نه.
‫برید پدر مادرتون رو پیدا کنید.
‫دیگه هم با غریبه‌ها حرف نزنید.
‫چیزهای بدتری از غریبه‌ها هم اون بیرون هست، آمریکایی.
‫بیدارت کردیم؟
‫آقای کاب، عذر می‌خوام.
‫داشتم با تلفن حرف می‌زدم و فکر کردم آلبی حواسش به...
‫از من عذرخواهی نکن بچه جون.
‫از مهمون عذرخواهی کن!
‫عذر می‌خوام.
‫چرا سرت توی کار خودت نیست؟
‫کارِ خودمه.
‫من صاحب اینجام.
‫بومن هستم. رزرو داشتم.
‫اگه ممکنه اینجا رو امضا کنید... ‫آها! آقای بومن.
‫آقای اوم بومن، پولمن سیتیِ واشینگتن.
‫یه هفته پیش ما هستید. خوش اومدید.
‫قفلش کن.
‫آلبی داره می‌کشتش توی جنگل.
‫سالن غذاخوری تهِ این راهروئه.
‫صبحانه از هفت تا ده صبح سرو می‌شه.
‫فردا شب مهمونی هالووین داریم با موسیقی زنده،
‫نوشیدنی، لباس‌های مبدل...
‫قراره یه‌کم «کرک» داشته باشیم.
‫اوه، کرک کلمه‌ایه که ما...
‫اینجا توی ایرلند برای خوش‌گذرونی به کار می‌بریم.
‫آره، می‌شه یه اتاق به من بدید
‫که تا جای ممکن از این «کرک» دور باشه؟
‫- باید کار کنم. ‫- شغلتون چیه؟
‫نویسنده‌م.
‫خب...
‫پس هیچ صدایی نمی‌شنوید.
‫ممنون.
‫صبر کن... بومن.
‫آه، این اسم برام آشناست.
‫فکر کنم پسرم طرفدارتونه!
‫یه آدم مشهور.
‫خب، اگه کاری از دستمون برمیاد
‫که اقامت لذت‌بخش‌تری داشته باشید،
‫لطفاً صفر رو بگیرید و بهمون خبر بدید.
‫باشه.
‫اوه، شاید بتونم کتاب پسرم رو بیارم
‫و شما براش امضاش کنید؟
‫نه.
‫هیچی نمی‌تونه از این رد شه.
‫این رو ساختن که موندگار باشه.
‫اوه، لعنت بهش.
‫گم شدید؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫خب، با این طرز برخوردت، ‫به نظرم می‌تونی همون‌طور گمشده بمونی.
‫باشه، ببخشید، من فقط... ‫اتاقم رو پیدا نمی‌کنم.
‫باید همین‌جا باشه، ولی نیست.
‫- آها، آره. از این طرفه. ‫- ممنون.
‫- بار اولتونه میاین ایرلند؟ ‫- آره.
‫بهتون خوش می‌گذره؟
‫آره.
‫این اتاق شماست.
‫ممنون.
‫از اقامتتون لذت ببرید.
‫ممنون. راستی...
‫ببخشید، شما احیاناً می‌دونید
‫«ردوود بزرگ» کجاست؟
‫[هتل بیلبری] ‫[ردوود بزرگ]
‫[مامان، بابا]
‫- اونا کین؟ ‫- یا خدا...
‫اوه، ام...
‫پدر و مادرم.
‫تسلیت می‌گم.
‫یه نوشیدنی می‌خوای؟
‫فکر نکنم یه چیزی مثل شیر به کارم بیاد.
‫هیچی بهتر از این پیدا نمی‌کنی.
‫- خودت درستش کردی؟ ‫- ایرلندیه.
‫ایشکا باها. ‫[ایرلندی]
‫یعنی آب حیات.
‫اوه. آره، خودت درستش کردی.
‫اگه یه چیزی می‌خوای که اهریمن‌ها رو شکست بدی،
‫نه اینکه فقط از دستشون فرار کنی...
‫مجیک ماشروم.
‫سیلوسایبین.
‫کاملاً طبیعیه.
‫خودم قارچ‌ها رو می‌چینم، خشک و آسیاب می‌کنم.
‫و دوست دارم با شیر بز بخورمش.
‫می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
‫- خاکش می‌کنم. ‫- هوم.
‫می‌دونی چرا می‌پرن روی ماشین‌ها؟
‫بزها هم دوست دارن از این قارچ‌ها بچرن.
‫و وقتی فازش می‌گیرتشون،
‫می‌رن دنبال سطوح بازتابنده می‌گردن، چون...
‫زل زدن توی چشم‌های خودت وقتی ماشروم زدی
‫حسش رو عمیق‌تر می‌کنه.
‫ولی...
‫می‌تونه خطرناک باشه.
‫مخصوصاً اگه یه عوضی با یه کمانِ زنبورکی ‫اون دور و بر باشه.
‫واقعاً همینه.
‫سر همین قضیه کم مونده بود ‫باهاش دست به یقه بشم.
‫ممنون بابت نوشیدنی.
‫نری از ماشین‌ها بری بالا.
‫نمی‌رم!
‫جمجمه‌ی پسرک تنها جسم سخت تا کیلومترها اونورتره.
‫برای همین، فاتح...
‫با بطری می‌کوبه توی سر پسرک و می‌کشتش،
‫ولی بطری باز هم نمی‌شکنه.
‫آخرش هم سرگردون می‌زنه به دل صحرا تا بمیره.
‫- آخه چرا باید همچین چیزی بنویسی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که خیلی تاریک و ناامیدکننده‌ست.
‫خب می‌دونی، قراره چالش‌برانگیز باشه.
‫خب، من که نمی‌خونمش. ‫حداقل نه با همچین پایانی.
‫خب می‌دونی، از روی چندتا از رمان‌هام...
‫فیلمای افتضاحی ساختن،
‫و وقتی دارن فیلم رو برات می‌سازن،
‫یه پایان خوش هم بهش می‌چسبونی.
‫خب، بهتره همین کار رو بکنن.
‫من رو یاد مادرم می‌ندازی.
‫مادرت؟ فکر می‌کنی من چند سالمه؟
‫خب، منظورم وقتیه که جوون بود.
‫آره، فقط اون مدلی که اون...
‫هوم. به نظر خوشحال میاد.
‫پدرم این عکس رو گرفته.
‫می‌دونی، اونا برای ماه‌عسلشون اومدن اینجا.
‫همیشه می‌خواستن دوباره برگردن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چرا برنگشتن؟
‫اوه، چند سال بعدش فوت کرد.
‫- خیلی جوون بوده. ‫- اوهوم.
‫- چطور فوت کرد؟ ‫- به قتل رسید.
‫وقتی داشت از سر کار برمی‌گشت خونه، ‫به صورتش شلیک کردن.
‫کسی که بهش شلیک کرد رو گرفتن؟
‫نه، برای مجازات شدن خیلی بچه بود.
‫باید لعنتی رو دار می‌زدن.
‫و پدرت؟
‫اوه، خب اون... تبدیل به یه هیولا شد
‫و از بس نوشیدنی خورد، ‫زودتر از موعد رفت سینه قبرستون.
‫می‌دونی، سال‌هاست که خاکسترشون پیش منه
‫و هیچ‌وقت نمی‌دونستم باید باهاشون چیکار کنم.
‫می‌دونستم اینجا خوشحال بودن، برای همین...
‫راستی، متوجه شدم که سوئیت ماه‌عسل بسته‌ست.
‫دلم می‌خواد بدونم همون اتاقیه که توش موندن یا نه.
‫اونجا خیلی وقته که بسته‌ست.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون هیچ زوج عاقلی اینجا ماه‌عسل نمی‌گیره؟
‫اونجا تسخیرشده‌ست.
‫- اوه. ‫- توسط یه ساحره.
‫آقای کاب می‌گه سال‌ها پیش تونستن اونجا زندانیش کنن.
‫سعی کردم مال رو راضی کنم که یواشکی ‫کلید رو از آقای کاب کش بره
‫تا بتونم یه نگاهی اون بالا بندازم،
‫ولی... زیر بار نرفت.
‫تاحالا مردی رو ندیدم که این‌قدر از پدرزنش بترسه.
‫چرا این‌قدر دلت می‌خواد بری اون بالا؟
‫تا ببینم واقعاً ساحره‌ای اون بالا هست یا نه.
‫اگه باشه چی؟
‫منظورم اینه که، نمی‌ترسی،
‫ام... «بگیرتت»؟
‫[افسانه‌های ایرلندی]
‫- با خودم گچ می‌برم. ‫- گچ؟
‫اگه یه وقت دیدی یه ساحره افتاده دنبالت،
‫یه دایره دور خودت بکش. جات رو امن نگه می‌داره.
‫اگه یه وقت حس کنم یه ساحره افتاده دنبالم،
‫دنبال یه روانپزشک می‌گردم، نه یه تیکه گچ.
‫اوه، عالی شد. آلبی...
‫برای اوم تعریف کن که چطوری
‫با اون ساحره‌ی اون بالا روبه‌رو شدی.
‫خب، ام...
‫کسی اونجاست؟
‫اینطوری شد.
‫چرند.
‫نگران نباش آلبی.
‫من حرفت رو باور می‌کنم.
‫فیونا؟ یه بسته اومده باید امضاش کنی.
‫الان برمی‌گردم.
‫از اقامتتون لذت می‌برید، آقای بومن؟
‫آره، فکر کنم.
‫وقتی اسمتون رو دیدم، فکر نمی‌کردم واقعاً خودتون باشید.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫کی می‌دونه؟
‫نمی‌خوام مزاحمتون بشم، ولی می‌خواستم بهتون بگم
‫کتاب‌هاتون چقدر برام ارزشمندن.
‫من واقعاً با شخصیت‌های داستانتون هم‌ذات‌پنداری می‌کنم.
‫خب این جای نگرانی داره،
‫چون اون صفحات پر شدن
‫از آدم‌های به‌شدت مشکل‌دار و ناامید.
‫اوه، از اون برای ثبت کردن ‫همه‌ی ایده‌هاتون استفاده می‌کنید؟
‫همینه، آره.
‫و اتفاقاً، همین الان که داشتم باهات حرف می‌زدم ‫یدونه به ذهنم رسید.
‫ایده برای یه شخصیت،
‫یه آدمِ پرت و کاملاً نچسب.
‫که اصلاً بویی از درک موقعیت نبرده.
‫آه...
‫درسته؟ یه جا خوندم که بالاخره دارید
‫پایانِ سه‌گانه‌ی «فاتح» رو می‌نویسید؟
‫من از کجا بدونم تو چی خوندی؟
‫نه، منظورم اینه که واقعاً دارین ‫بالاخره پایانش رو می‌نویسین؟
‫دارم به این نتیجه می‌رسم که قراره پایان‌باز باشه.
‫و از روند پیشرفتش راضی هستین؟
‫منم یه نویسنده‌م.
‫و بعضی شب‌ها روبه‌رو شدن با اون صفحه‌ی سفید خیلی سخته.
‫آره.
‫پس اینی که پوشیدی یه لباس هالووینه؟
‫اوه، نه.
‫من فقط اینجا کار می‌کنم تا خرجم رو دربیارم.
‫اوه. اوه، باشه. پس تو نویسنده نیستی، یه پادویی.
‫نه، من یه نویسنده‌م. فقط هنوز بابتش پولی نمی‌گیرم.
‫- آها. ‫- می‌دونید، اینکه بتونید...
‫ناشرها، مدیربرنامه‌ها یا هرکسی رو راضی کنید ‫یه چیزی رو بخونن می‌تونه خیلی سخت باشه.
‫حتماً.
‫و راستش، من یه دست‌نوشته توی کمدم دارم.
‫اشکالی نداره اگه ازتون بخوام ‫یه نگاهی بهش بندازین؟
‫نه.
‫چرا آخه؟
‫آخ! خدایا...
‫اگه می‌خوای نویسنده بشی،
‫باید پوستت از این حرف‌ها کلفت‌تر باشه.
‫چی شدی؟
‫اونجا چی شد؟
‫هیچ‌وقت نرو دیدن قهرمان‌هات.
‫یدونه دیگه می‌خورم.
‫و این آخریشه.
‫به افتخار پایان‌های تاریک.
‫آلبی؟
‫می‌تونی این رو باز کنی؟
‫می‌دونم، فقط یه حس عجیبی دارم.
‫- جواب نمی‌ده. ‫- با اون وضعی که داشت می‌خورد،
‫احتمالاً توی کثافت خودش بیهوش افتاده.
‫اون دستم رو سوزوند...
‫می‌شه فقط بازش کنی!
‫عواقبش پای خودت.
‫آقای بومن؟
‫فیونام.
‫وسایلتون رو توی کافه جا گذاشتید.
‫آقای بومن؟
‫یا خدا! آلبی!
‫[هتل جنگل‌های بیلبری] ‫[این فصل تعطیل است]
‫خیلی ممنون بابت وقتی که گذاشتید سرکار.
‫آقای بومن...
‫دارین می‌بندین؟
‫آخر فصله.
‫شما...
‫- حالت چطوره؟ ‫- متأسفم.
‫من فقط... اومدم وسایلم رو ببرم.
‫البته.
‫همین پشته، صحیح و سالم.
‫ممنون.
‫هی، ام...
‫کی پیدام کرد؟
‫یکی از کارمندهامون، فیونا.
‫اون شب توی کافه کار می‌کرد.
‫خدایا... این دور و براست؟
‫نه.
‫خب، می‌خواستم باهاش حرف بزنم. عذرخواهی کنم.
‫می‌تونم شمارش رو داشته باشم؟
‫آقای بومن، راستش، فیونا گم شده.
‫منظورت چیه؟
‫از هالووین به این‌ور دیگه دیده نشده،
‫و این یعنی چند هفته پیش.
‫چی؟
‫فکر می‌کردیم شاید فقط یکم زمان ‫برای خودش می‌خواسته
‫و به کسی خبر نداده، ولی...
‫اونا فکر می‌کنن چه بلایی سرش اومده؟
‫نمی‌دونن.
‫خب...
‫باشه، ولی نمی‌تونه همین‌طوری غیبش زده باشه.
‫- منظورم اینه که هتل رو گشتن؟ ‫- البته.
‫و جنگل رو.
‫ممکنه کسی دزدیده باشدش؟
‫کی آخه؟
‫خب، من چه می‌دونم آخه؟
‫یعنی... یه روانیِ محلی، ‫یه مهمون، یا یکی از کارمندهای اینجا؟
‫آخه، نمی‌دونم دقت کردی یا نه
‫ولی یه سری آدم عجیب‌وغریب این دوروبر می‌پلکن.
‫باشه.
‫اون مردها... ‫پلیس بودن.
‫و یه مردی هست که می‌خوان باهاش حرف بزنن
‫که توی جنگل زندگی می‌کنه. اسمش جریه.
‫فرگال اوایل همون شب فیونا رو بیرون دیده بود ‫که داشت باهاش حرف می‌زد.
‫از اون موقع دیگه کسی ندیدتش.
‫ببین، ما همیشه اون رو مثل یه مزاحم می‌دونستیم.
‫میاد توی هتل، می‌شینه کنار شومینه،
‫- و مزاحم مهمون‌ها می‌شه. ‫- درسته.
‫از زمانِ ناپدید شدنش،
‫پلیس‌ها فهمیدن جری کیه و...
‫معلوم شده جری بعد از اینکه زنش با شرایط مشکوکی...
‫ده سال پیش مُرده، ناپدید شده.
‫آقای بومن، فکر کنم به اندازه‌ی کافی سختی کشیدین.
‫برین خونه. استراحت کنین.
‫قول می‌دم اگه خبر جدیدی شد ‫خودم باهاتون تماس بگیرم.
‫[یک زن محلی در جشن هالووین ناپدید شده]
‫شرط می‌بندم الان خیلی بیشتر...
‫قدر حس ششم زنانه رو می‌دونی.
‫آلبی بهم گفت فیونا مجبورش کرده درِ اتاقت رو باز کنه
‫چون حس بدی داشته.
‫پسر خوش‌شانس.
‫تو دیدی فیونا داشته ‫با اون مرد تو جنگل حرف می‌زده
‫قبل از اینکه ناپدید بشه؟
‫جری. قبلاً بهش هشدار داده بودم ‫که ازش فاصله بگیره.
‫آره، مال گفت زنش با شرایط مشکوکی مرده؟
‫خب، معلومه که اون کشتتش، مگه نه؟
‫وگرنه چرا باید سال‌ها اینجا توی جنگل قایم بشه،
‫و توی یه ون قراضه زندگی کنه.
‫اوه، خب، الان که دیگه رفته.
‫برمی‌گرده.
‫و من منتظرش می‌مونم.
‫اون شب با دختره حرف زدی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫چطور به نظر می‌رسید؟
‫خب، خودش نبود.
‫حواس‌‌پرت بود.
‫غمگین بود.
‫فکر کنم هنوز توی شوک این بود ‫که مجبور شده بود تو رو بیاره پایین.
‫باشه، سوئیت ماه‌عسل چی؟
‫اون چی؟
‫خب، اونجا رو گشتن؟
‫آخه، فیونا گفته بود می‌خواد بره اون بالا.
‫غیرممکنه. درش همیشه قفله.
‫آقای کاب همیشه کلید رو پیش خودش نگه می‌داره.
‫پس نگشتنش؟
‫همیشه قفله.
‫الانم قفله.
‫آقای کاب هر روز ازم می‌خواد که در رو چک کنم.
‫هیچ راهی وجود نداره که تونسته باشه بره اون بالا،
‫انقدر بعیده که مثلاً پیشنهاد کنی ‫بریم کره‌ی ماه رو بگردیم.
‫پلیس باهات حرف زد؟
‫من هر روز با پلیس‌ها حرف می‌زنم.
‫پسرخاله‌هامن.
‫گروهبان پلیس عمومه.
‫چطور مگه؟
‫ببین، بهترین کاری که الان می‌تونی بکنی،
‫اینه که سوار ماشینت بشی
‫و گورت رو گم کنی سمت فرودگاه
‫تا وقتی که هنوز قیافه‌ت شبیه عکس پاسپورتته.
‫صحیح و سالم برگردی.
‫یالا!
‫[افسانه‌های ایرلندی]
‫یا خدا!
‫فیونا خوشحال می‌شه بفهمه به‌هوش اومدی.
‫باشه، خب، اون گم شده.
‫تو ارتباطی با این قضیه داری؟
‫نه.
‫خب، پلیس داره دنبالت می‌گرده.
‫تو آخرین کسی هستی که دیدن داشته باهاش حرف می‌زده.
‫فکر نکنم این تنها دلیلی باشه
‫که الان دارن دنبالم می‌گردن.
‫ها؟
‫آره، درسته. گفتن تو زنت رو کشتی.
‫آره، حقیقت داره.
‫اون خیلی مریض بود.
‫درد زیادی می‌کشید.
‫می‌دونی...
‫- این مال فیوناست. ‫- ما با هم دوست بودیم.
‫خودش بهم قرضش داد.
‫اوه، واقعاً؟
‫باشه، پس چطوره با من بیای
‫بریم با پلیس حرف بزنیم.
‫نه، بی‌فایده‌ست.
‫اونا... اونا در هر صورت حرفم رو باور نمی‌کنن.
‫واقعاً؟
‫چرا؟ فکر می‌کنی چه اتفاقی براش افتاده؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونم که مرده.
‫چرا اینو میگی؟
‫توی دفتر مال یه کمد هست
‫پر از داروهایی که مهمونا جا گذاشتن.
‫دو شب پیش، رفتم اونجا که دارو بردارم...
‫من... من دیدمش.
‫[سوئیت ماه عسل]
‫چی؟
‫و اون زنگی که بهش اشاره می‌کرد،
‫یه زنگ مکانیکی قدیمی بود
‫که به سوئیت ماه عسل وصله.
‫فکر کنم سعی می‌کرد بهم بگه برم بالا.
‫منتظرم هتل خالی بشه
‫بعد یه سر برم بالا.
‫خب، ولی اگه کلید نداشته باشی، ‫چطور...
‫درسته. البته.
‫کاب اون طرف جنگل زندگی می‌کنه. ‫من یواشکی رفتم تو.
‫ولی اگه اون کلید رو داشته، ‫پس نمی‌تونه اون بالا باشه.
‫نه، مگه اینکه کسی کلید رو دزدیده باشه،
‫برده باشه بالا و دوباره گذاشته باشه سر جاش، ‫بدون اینکه اون بفهمه.
‫درسته، ولی کی این کار رو می‌کنه؟
‫چمیدونم!
‫خب. چطوره کلید رو بدی به من؟
‫- من برمی‌گردم و چک می‌کنم. ‫- نه، تو...
‫وقتی فرگال یا مال اونجان
‫حتی نزدیک دروازه هم نمی‌تونی بری.
‫نه. باید شب بریم.
‫امشب...
‫وقتی هتل خالیه.
‫همراهم میای؟
‫نمی‌دونم وقتی برم بالا چی پیدا می‌کنم.
‫ترجیح می‌دم تنها نرم.
‫می‌دونی همه‌ی این چیزا واقعاً وجود دارن؟
‫[هتل‌های جن‌زده و مردم]
‫فقط آدم‌هایی که ذهنشون بسته‌ست نمی‌تونن ببیننشون.
‫به حساب من، یه ماشین دیگه باید رد بشه،
‫بعد هتل خالی می‌شه.
‫واقعاً فکر می‌کنی روحی که دیدی فیونا بوده؟
‫آره.
‫داشتی شیر جادوییت رو می‌خوردی ‫که اون روح رو دیدی؟
‫به خاطر همین دیدمش.
‫ذهنم باز بود.
‫من اینجا چه غلطی دارم می‌کنم؟
‫روح همسرم یه بار تو سفر اومد به دیدنم.
‫ازم تشکر کرد ‫که به رنجش پایان دادم.
‫گفت یه روزی دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫هر چی تو بگی، رفیق.
‫گفت دوباره با هم خواهیم بود.
‫هر چی می‌خوای باور کن.
‫وقتی بریم اون بالا، آره،
‫و فیونا رو پیدا کنیم...
‫تو هم باورت می‌شه.
‫و اگه پیداش نکنیم چی؟
‫یعنی تمام اینا فقط تو ذهن توئه؟
‫باشه.
‫هی، اون... اون یه همچین شکلی بود.
‫- بیا. ‫- میرم کمان رو برمی‌دارم.
‫چی؟ نرو! لازمش نداریم!
‫لعنتی.
‫وای...
‫کسی اونجاست؟
‫- ایستگاه پلیس؟ ‫- آینه؟ منم، فرگال.
‫جری پیش منه.
‫به پسرعموهام بگو دارم میارمش.
‫منظورت چیه که پیش منه؟
‫- باید راه بیفتم. ‫- چی؟ فرگال، نه...
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫خدای من...
‫خوبه، همه چی خوبه.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫از من می‌پرسی؟
‫آقای کاب بهم زنگ زد و خیلی هراسون بود
‫گفت کلید سوئیت ماه عسل گم شده.
‫اصلاً چطوری اینو پیدا کردی؟
‫- جری؟ ‫- جری.
‫آره، متقاعد شده که فیونا این بالا بوده.
‫خودش کجاست؟
‫فرگالِ احمق بردش پیش پلیس.
‫منو ندید.
‫پیش خودت چه فکری کردی؟
‫فیونا نجاتم داد. می‌خواستم کمک کنم پیداش کنم.
‫نمی‌دونم.
‫باشه.
‫خب، چرا نریم پایین؟
‫اگه اینجا گیر بیفتیم به مشکل می‌خوریم.
‫باشه.
‫می‌تونی منو تا ماشینم برسونی؟
‫آره.
‫شانس آوردی که اینجا زندانی نشدی.
‫آقای کاب یه داستان از یه عروس جوون ‫برام تعریف کرد
‫که یه بار خودشو اینجا حبس کرده بود.
‫نه، آقای بومن...
‫آقای بومن، خواهش می‌کنم؟
‫شما نباید اینجا باشید!
‫آقای کاب خیلی حساسه کسی بیاد این بالا!
‫ممکنه کارم رو از دست بدم!
‫اینجا به کجا می‌رسه؟
‫قبل از اینکه اینجا هتل بشه، ‫یه زیرزمین اون پایین بوده.
‫آها.
‫ورودیش
‫موقع بازسازی‌ گم شده.
‫اون پایین هیچی نیست.
‫اونو ببین.
‫اون پایین هیچی نیست.
‫نه! باشه، باشه. باید بریم، بدو، بدو.
‫باید از اینجا بریم!
‫آقای بومن، اگه همین الان از اینجا نری
‫می‌دم به جرم ورود غیرقانونی دستگیرت کنن!
‫هی!
‫ایده برای یه شخصیت.
‫یه آدم بی‌ملاحظه و بی‌خاصیت.
‫کاملاً ناتوان از درک موقعیت.
‫سلام، دخترا.
‫خوب به نظر می‌رسید.
‫فکر می‌کردم قرار بود اونو تحویل بیمارستان بدی.
‫می‌دونی، اون معروفه.
‫شرط می‌بندم اگه بیدار بشه، ‫کتاب جدیدش رو به تو تقدیم می‌کنه.
‫نگو «اگه»، مال.
‫چاییت رو بخور تا هنوز داغه.
‫حالت خوبه؟
‫حس می‌کنم...
‫یه جوری‌ام.
‫بابتش ممنونم، می‌دونی، عالی به نظر می‌رسه.
‫هیچی توش نمی‌بینم، رفیق.
‫داره عرق می‌کنه...
‫اشکالی نداره.
‫می‌دونم حالم خوب می‌شه.
‫محض احتیاط این پیام رو همین‌جا می‌ذارم.
‫اسم من فیونا کراتی‌ ـه.
‫فکر کنم تو زیرزمین هتلم، اما...
‫نمی‌دونم.
‫حامله‌ام.
‫مال، مدیر هتل، پدرشه.
‫یواشکی با من ازدواج کرد ‫ولی بچه رو نمی‌خواست.
‫نمی‌خواستم به کسی بگم بچه‌ی اونه،
‫ولی اون خیلی ترسیده بود
‫که زنش یا پدرزنش، آقای کاب، بفهمن.
‫باورم نمی‌شه تا اینجا پیش رفته باشه.
‫ما رو انداخته اینجا.
‫که از دستمون خلاص بشه.
‫اینجا تاریکه،
‫ولی می‌خوام ببینم می‌تونم راهی برای بیرون پیدا کنم.
‫اگه نتونستم و کسی این پیام رو شنید،
‫به پدر و مادرم بگید دوستشون دارم.
‫لعنت به این فرگال...
‫لعنتی...
‫نه، نه، نه، نه.
‫لعنتی!
‫کسی هست؟
‫هی!
‫کی اونجاست؟
‫آخ!
‫خب بچه‌ها، می‌خوایم نامه‌ی بعدی رو بخونیم!
‫هورا!
‫«جک عزیز...» منو میگه!
‫«اسم من اوم بومن ـه.»
‫اوم؟ باشه.
‫«ده ساله‌مه و مادرم پارسال مرد.»
‫- بچه‌ها، چی می‌میره؟ ‫- همه چی!
‫«داشتم با تفنگ بابام بازی می‌کردم ‫که خودبه‌خود شلیک شد.»
‫بچه‌ها، دو تا چیزی که هیچ‌وقت نباید ‫باهاش بازی کنیم چیه؟
‫- آتیش! ‫- دیگه؟
‫- تفنگ! ‫- آفرین!
‫«بابام حالا ازم متنفره.»
‫«دلم برای مامانم تنگ شده.»
‫«همیشه می‌ترسم.»
‫«می‌تونی کمکم کنی؟ اوم.»
‫خب اوم، خیلی سادست.
‫بابات بهت گفته بود نزدیک تفنگش نشی،
‫ولی تو به هر حال بازی کردی.
‫و مغز زنش متلاشی شد.
‫می‌خوای کمکت کنم؟ هیچ کمکی در راه نیست.
‫ترسیدی؟ باید هم بترسی.
‫لعنتی، باید هم بترسی!
‫راهی برای برگشت به بالا نیست.
‫دکمه‌ی آسانسور غذا خرابه.
‫نمی‌تونم ازش برای بالا رفتن استفاده کنم.
‫راه خروجی نیست.
‫اینجا گیر افتادم.
‫آره!
‫درسته...
‫لعنتی.
‫فکر کنم یکی این پایین هست!
‫مدام یه چیزی می‌شنوم.
‫کسی اونجاست؟
‫خدایا!
‫سه، دو...
‫بجنب! بجنب...
‫بجنب...
‫کسی هست؟
‫وای...
‫- خدای من... ‫- مال.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫یا خدا، جری. چه بلایی سرت اومده؟
‫فرگال. مهم نیست.
‫باید برم بالا.
‫باید اینو بازش کنم.
‫- برای چی؟ ‫- اون آمریکاییه.
‫اوم، رفته بالا.
‫دست نگه دار! وایسا، وایسا.
‫اون دیگه نیست.
‫چی؟
‫آقای کاب فرستادم اینجا که دنبال کلید بگردم،
‫و وقتی رسیدم، در اصلی باز بود،
‫- واسه همین رفتم بالا. ‫- و بعد؟
‫- چی پیدا کردی؟ ‫- آقای بومن رو.
‫- نشئه بود. ‫- چی؟
‫- کجاست؟ ‫- داره میره سمت فرودگاه.
‫خب، انقدر ناخوش بود که نمی‌تونست ‫رانندگی کنه، بردمش شهر،
‫چپوندمش تو تاکسی و فرستادمش رفت.
‫فیونا؟
‫نه.
‫هی...
‫پس تو همین ‌طوری پریدی؟
‫آخه ممکن بود کشته بشی.
‫مطمئنی اون اتاق رو خوب چک کردی؟
‫یعنی همه‌ جاش رو گشتی؟
‫اتاق به اون بزرگی نیست که.
‫دختره اونجا نیست. قسم می‌خورم، ‫همه‌ جاش رو گشتم.
‫باید با چشمای خودم ببینم.
‫فیونا می‌خواد برم اون بالا.
‫مجبورم به پلیس‌ زنگ بزنم
‫و بگم تو اینجایی.
‫اونا ماجرای زنت رو می‌دونن.
‫من دیدمش...
‫من دیدمش.
‫فقط برو، جری.
‫ماشین بومن رو بردار ‫و دیگه برنگرد.
‫بهشون میگم که تو قبلاً رفته بودی.
‫فقط برو.
‫نه، نه، نه! جری!
‫جری!
‫کلیدها رو جا گذاشتم.
‫عوضی...
‫حالت خوبه، مال؟
‫نه، راستش... ‫اصلاً حالم خوب نیست.
‫فکر کنم باید همه ‌جا رو قفل کنم ‫و برم خونه.
‫میگم چطوره من کلیدها رو بردارم ‫و برات بیارم بیرون؟
‫لعنت به این شانس!
‫- جری. ‫- فیونا همیشه می‌گفت،
‫وقتی حس می‌کنی یه جای کار می‌لنگه، ‫هیچ‌وقت بی‌تفاوت نباش.
‫اینجا یه جای کارش می‌لنگه، مال.
‫جری...
‫باید بری.
‫اگه اوم رو بردی شهر،
‫چرا دوباره برگشتی اینجا؟
‫که اینو... ‫برای زنم دوباره قاب بگیرم.
‫فقط برای همین این همه راه برگشتی اینجا؟
‫نمیشه آدم یه کار محبت‌آمیز ‫برای زنش انجام بده
‫بدون اینکه حتماً یه چیزی رو ‫قایم کرده باشه؟
‫جری...
‫جری، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- کلید! ‫- ندارمش.
‫دادمش به آقای کاب.
‫بده به من!
‫باشه. باشه، باشه.
‫جری، خواهش می‌کنم.
‫اشتباه بود.
‫تو فیونا رو اون‌جوری که من می‌شناختمش، ‫نمی‌شناسی.
‫آدم خوبی نبود!
‫می‌دونی، تهدیدم می‌کرد ‫که همه‌ چی رو به آقای کاب میگه!
‫اون از من متنفره!
‫تو این سال‌ها، واسه چیزای بی‌ارزش‌تر از این ‫هم تهدیدم کرده بود که منو می‌کشه!
‫فقط بی‌خیالش شو!
‫اون به هر حال ‫داشت خودشو می‌کشت!
‫- اوم! ‫- هی! جری!
‫من اینجام! لعنتی، ‫منو از اینجا بیار بیرون!
‫یه در کوچیک اینجاست!
‫می‌تونم بزنم بشکنمش.
‫آره.
‫عقب بمون، عقب بمون.
‫- فیونا؟ ‫- نه، اون مرده.
‫مال لعنتی کشتش.
‫حالت خوبه؟
‫زنده می‌مونم.
‫سعی نکن از اینجا بری!
‫جدی میگم!
‫لعنتی!
‫ای وای! گندش بزنن!
‫بومن؟
‫لعنتی...
‫بومن!
‫بومن، گوش کن چی میگم.
‫هتل داره می‌سوزه.
‫اون پایین هیچ راه خروجی نداری.
‫با کلید میارمت بالا
‫و جفتمون می‌تونیم از اینجا بریم.
‫می‌تونی برگردی خونه.
‫بومن!
‫صدامو می‌شنوی؟
‫اوم...
‫بومن؟
‫یه حادثه بود.
‫متاسفم، فقط یه حادثه بود.
‫می‌دونم.
‫تو نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫یه حادثه بود.
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫کمک!
‫خواهش می‌کنم! نه!
‫مال!
‫صدامو می‌شنوی؟
‫فرگال!
‫کسی اونجاست؟
‫خدای من...
‫هی! هی، هی، هی!
‫بجنب، باید بریم! پاشو!
‫بجنب! باید بریم!
‫حالت چطوره، آقای بومن؟
‫تو همون پادو هستی.
‫اسمم آلبی ـه.
‫فکر نمی‌کردم کسی بیاد ملاقاتت،
‫حالا که از خونه دوری.
‫مطمئن نیستم اگه اونجا هم بودم کسی می‌اومد ملاقاتم.
‫بشین، ببخشید.
‫باشه. فکر کنم دو اسکوپ بستنی وانیلی بگیرم.
‫آره، تو بستنی‌فروشی بغلی هم کار می‌کنم، آره.
‫این از طرف فرگاله.
‫بابت فیونا خیلی داغونه.
‫گفت اگه چیزی لازم داشتی بهش خبر بدی.
‫آره، تلفنی باهاش حرف زدم.
‫رفتی هتل؟
‫چیزی که ازش باقی مونده.
‫بقایای اجساد رو پیدا کردن.
‫فیونا و جری.
‫مال؟
‫ماشینش بیرون پیدا شده.
‫دنبالش می‌گردن.
‫آقای بومن، باید یه چیزی بهتون بگم.
‫نمی‌دونم چی شد،
‫ولی نگرانم که شاید یه جورایی تقصیر من بوده باشه.
‫چطوری؟
‫توی اتاقت یه قمقمه نوشیدنی بود.
‫- خوردیش؟ ‫- آره.
‫زیاد خوردی؟
‫خب، همشو خوردم. چرا؟
‫توش چیزی ریخته بودم.
‫چی؟
‫یه کم از پودر قارچ جری داشتم.
‫یواشکی رفتم تو اتاقت و ریختمش تو قمقمه.
‫چرا باید همچین کاری کنی؟
‫خب، اون شب که سعی کردم تو کافه
‫باهات حرف بزنم.
‫دستم رو سوزوندی.
‫درد داشت.
‫می‌دونی، همه‌ی این چیزها واقعاً وجود دارن.
‫فقط آدم‌هایی که ذهنشون بسته‌ست نمی‌تونن ببیننشون.
‫متأسفم.
‫واقعاً بی‌ادب بودی.
‫بهتره برم ‫قبل از اینکه بیرونم کنن.
‫یکی از آتش‌نشان‌ها اینو توی هتل پیدا کرد.
‫هی...
‫این مال خودت.
‫من بهش دست نزدم.
‫آره، نه، فقط بردارش.
‫اگه چیزی می‌خوای که وقتت بگذره،
‫می‌تونم دست‌نوشته‌ام رو بیارم.
‫آخه به اندازه کافی سختی کشیدم، آلبی.
‫امشب یه دستی به سر و گوشش می‌کشم ‫و فردا میارمش.
‫خیلی خب.
‫[سخن آخر]
‫گفتم روت رو برگردون!
‫بیا.
‫بزن تو سرم.
‫تا جایی که می‌تونی محکم بزن. می‌فهمی؟
‫با دیدن خون نباید وایسی.
‫با شکستن استخون نباید وایسی
‫و باید انقدر بزنی تا بشکنه.
‫نقشه رو دنبال کن ‫و همه چی مال خودت باشه.
‫این عاقبت حقمه.
‫قبل از اینکه نظرم عوض شه انجامش بده.
‫نه.
‫نه...