وای، چقدر زشته.
صورتشو دیدی؟
زشت.
دختر زشت! دختر زشت!
بس کن! میرم میگم!
تو بس کن!
دوقلوها.
اون دوقلوها دارن میسوزن.
مدت‌هاست که دارن میسوزن.
اونا هیچ نقشی توش نداشتن.
فقط بسوزن...
و بسوزن.
اونا راه و روش خودشونو دارن.
می‌خورن... می‌خوابن...
خواب می‌بینن، همه تنها با هم.
و تمام مدت دارن می‌سوزن.
اون دوقلوها...
اون دوقلوهای سوزان...
همیشه از بیرون نگاه می‌کنن.
این از دستت افتاد.
اگه یکیشون به مشکل بخوره...
...اون یکی حسش می‌کنه و سریع میاد.
- ممنون. مرسی. - خواهش می‌کنم.
راسین اون یکی خشنه
که هنوز یه کم خوشگلی داره.
راسین.
با اون قیافه‌ای که داشت،
آنایا نمی‌تونه بدجنس باشه.
ولی راسین می‌تونه.
چی رو نگاه می‌کنی، دختر خوشگله؟
ها؟
اون هر دوتاشون رو به جون هم انداخت.
آره، ولی اون همیشه می‌خواست اخراجمون کنه.
اون یه عوضی کوچیکه.
اون یه عوضی بزرگه.
اون یه عوضیه که نمرش منفیه.
اون یه عوضیه که بوی دهنش مثل فاضلابه-
انگار تو دهنش فضولاته!
اوه!
- اوه! - اوه!
اوه!
این از طرف کیه؟
نمی‌دونم.
و یهو انگار
هرچی که گم شده بود...
داره راهشو پیدا می‌کنه برگرده.
سلام دخترای گلم.
مامان.
نگاشون کنین.
اوه، لعنتی.
ما یه مامان داریم؟
آره. اینجا نوشته.
فکر کردم گفتن تو آتیش مرده.
خب، نمرده.
اون تو جنوب زندگی می‌کنه؟
آره.
خیلی جنوب؟
آره.
دوقلو؟
نه.
- نه چی؟ - می‌دونم چی می‌خوای بگی.
مثل اینکه باید بریم جایی که اون هست.
دیدم، می‌دونستم یه چیز احمقانه می‌گی.
این کجاش احمقانه است؟
چون اون ما رو نمی‌شناسه و ما هم اونو نمی‌شناسیم.
اون اسمامون رو می‌دونه.
اون می‌دونه چطور ما رو پیدا کنه. باید بریم ببینیمش.
و ما هم که کاری نداریم. هیچ کار دیگه‌ای هم نیست.
چرا تو این همه سال نیومده ما رو ببینه؟
فقط یه راه هست که بفهمیم.
- بریم. - الان؟
همین الان، چون داره میره.
کجا داره میره؟
بمیره.
بمیره؟
- اون قراره بمیره؟ - آره.
بکن.
تو برای اون بچه گربه گریه کردی
که اون دفعه نتونستیم از موتور درش بیاریم.
آره، همون که مرد.
گریه کردی، یادت میاد؟
- خیلی احساساتی شدی. - آره!
بعضی وقتا خیلی احساساتی میشم.
مثل یه آدم ضعیف.
آره، آره. ها ها.
مثل یه آدم ترسو.
داری زیاده‌روی می‌کنی.
من کار دارم.
- باید برم الیس رو ببینم. - کدوم الیس؟
آها، اون.
قرار بود همدیگه رو ببینیم.
باز شروع شد داستان اون مردی که آنلاین باهاش آشنا شده.
واسه چی باید باهاش قرار بذاری؟
ما باید در مورد آینده حرف بزنیم.
مگه بهم نگفتی...
اون دوست نداره وقتی کنارش نشستی، بهش نگاه کنی.
میذارم کارشو بکنه.
اگه بهش نگاه کنم، ممکنه عاشقش بشم.
نمی‌خوام عاشق بشم.
توئین...
من که مثل تو، 'سین، مرد دور و برم نیست.
بعضی از ما باید بسازیم.
اگه الان نریم...
شاید دیگه فرصتی گیرمون نیاد.
هر جا راسین بره، آنایا همیشه دنبالش میره.
چاره‌ای نیست جز اینکه...
بره و با سرنوشت لعنتیش روبرو شه.
'سین داره فکر میکنه که آیا شبیه مامانشه؟
شاید لبخندشون یکیه،
یا بخنده، یا یه چیزی.
آماده‌ای؟
قدرت رو ببینی؟
قدرت؟
اون ما رو ساخته، مگه نه؟
تو رو صاعقه می‌زنه.
وایسا، اسمم درست نوشته نشده.
صبح بخیر.
اونا خوبن.
اونا دخترای منن.
به دودش توجه نکنین.
واسه درده.
خوشحالم که تونستین بیاین.
به پرستار گفتم اون تابلو رو بذاره رو در.
ما واقعاً اون تابلو رو دوست داریم.
من زشتم، ولی گاز نمی‌گیرم.
بیاین نزدیک‌تر تا بتونم حس‌تون کنم.
دخترای من.
چطوری مامان؟
آه، خودت که می‌دونی...
دارم می‌میرم.
آره، آره. می‌بینم.
ما تو یه اداره کار می‌کنیم.
نایا یه دوست‌ داره.
یه چیز دیگه هم داره.
- خانم؟ - هیچی.
اون ساکته.
سلام، مامان.
بهت نامه ننوشتم، نایا،
آخه تو خیلی احساساتی میشی.
از وقتی بچه بودی همینجوری بودی.
نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
می‌خواستم فکر کنید من مردم.
کی یه مامان می‌خواد...
که سوخته و شبیه سوسمار شده؟ ها؟
چی شد؟
- عزیزم. - اومممم...
اومممم...
دختر.
خب...
فقط یه...
روز عادی بود.
من داشتم غذاتونو تو آشپزخونه آماده می‌کردم که...
و دوباره.
هوم...
الان دارم دعا می‌کنم.
دارم دعا می‌کنم، تروخدا، تروخدا یه شاخه درخت باشه که خورده به پنجره.
با اینکه می‌دونم
هیچ درختی نزدیک پنجره‌هامون نیست.
هوم.
اون فقط اونجا وایساده بود.
با یه قیافه بی‌تفاوت، مثل یه تیکه نون گندم، می‌گفت...
«هی.»
انگار نه انگار که همین الان به زور اومده تو حموم من.
انگار نه انگار که حکم ممنوعیت نزدیک شدن داشت.
حرف زیادی برای گفتن نبود.
می‌تونستم بهش یادآوری کنم...
که نباید می‌اومد
صد یارد نزدیک این خونه...
یا من داشتم شام درست می‌کردم.
یا...
اون بهتون میگه که این یه بازیه.
بیا مامانو بیدار کنیم.
اون زخمایی که داری...
مال وقتیه که سعی کردی آتیشو از من دور کنی.
نایا، تو بدتر سوختی
چون داشتی بیشتر از همه تلاش می‌کردی نجاتم بدی.
حالم بده.
اون خوب میشه.
اون فقط...
میدونی...
تو همیشه دختر بزرگ من بودی، راسین.
تو اول به دنیا اومدی...
با جیغ و داد.
اینجوری به دنیا اومدی.
یه چیزی هست که باید ازتون بخوام انجام بدین...
ولی نمیدونم از پسش برمیاید یا نه.
ما از پسش برمیایم.
ما هر کاری از دستمون برمیاد.
ما قوی‌ایم.
مگه نه که قوی‌ایم، نایا؟
آره.
خیلی ساده بهت میگم.
باعث...
مرگ بابات...
شدم.
مرده.
و هرچی دور و برشه...
اونا رو هم می‌تونی نابود کنی.
فکر کنم با یه عوضی دوست شده.
روحشو بکش...
بعد جسمشو...
همونطور که اون با من کرد.
بکشیش.
واقعاً بکشیش.
آره.
- آ... - آ... آ.
ببین...
- آم... - آ...
اوم...
- ببین، ما... - آم، ما نه...
- یه جورایی... این... مامان... - این چیزی نیست...
که ما بهش احترام بذاریم...
که تو داری می‌میری و اینا...
ولی...
این یه کم دیوونه‌بازی به نظر میاد.
دیوونه‌تر از اینکه زنتو آتیش بزنی؟
جلوی بچه‌هاش...
بعدم ولشون کنی بری؟
اسمتو عوض کنی...
و یه زندگی دیگه شروع کنی انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟
- باشه، حرفت درسته. - آره.
ولی خب...
مطمئنی نمی‌خوای فقط...
ببخشی و فراموش کنی؟
این پتو رو از روم بردار.
آروم نمی‌شم...
تا وقتی که مطمئن شم اون رفته.
می‌تونین این کارو برای مادرتون بکنین؟
فقط یه کار آخر قبل از اینکه بمیرم.
فقط بهمون بگو کجا پیداش کنیم.
داره فکر می‌کنه آنایا...
می‌خواد این رفتار ضعیف و...
سکوتشو تا آخر عمرش ادامه بده!
اون داره فکر می‌کنه نایا دوست داره...
یه زن ضعیف به نظر بیاد.
هیچ توضیح دیگه‌ای نداره
این جور رفتار وقتی کار داریم.
در همین حین، نایا تعجب می‌کنه
که چرا راسین اونقدر باهوش نیست...
که ببینه دارن ازش استفاده می‌کنن.
کم‌کم داره فکر می‌کنه
راسین ممکنه یه احمق باشه...
یه عوضی بی‌فکر که هیچی حالیش نیست!
اگه من احمقم، تو هم احمقی.
و اگه من ضعیفم، تو هم ضعیفی!
چون از یه سلول اومدیم بیرون، عوضی!
اوه. اوه، باز شروع کرد به احساساتی شدن!
اون نیومد ما رو ببینه، سین!
اون نیومد ما رو ببینه
تو این همه سال و حالا این!
خودت خوب می‌دونی که از ترس خودتو خیس می‌کردی...
اگه وقتی بچه بودیم میومد ما رو می‌دید...
با اون قیافه، می‌گفت:
'من مامان گمشده‌تونم.'
اون دور موند
چون می‌دونست به نفعمونه.
نمی‌دونم، سین.
نمی‌دونم!
وقت این حرفا رو نداریم، نایا!
ما قاتل نیستیم!
من هستم.
- کیو کشتی؟ - نگران این چیزا نباش.
اینجوری بهش فکر کن، نایا.
اون مسئولشه
برای هر اتفاق بدی که برامون افتاده.
همه اون پرورشگاه‌ها.
هر بار که یکی بهمون می‌گفت زشت...
اون نگاه‌ها، هر دعوا.
تصور کن زندگیمون چطور می‌شد...
خودمون چطور می‌شدیم، اگه اون این کارو نکرده بود.
اگه این کارو بکنیم چطور می‌تونیم با خودمون زندگی کنیم؟
بهتر.
لعنتی. این همون هدفه.
این یه جور سرنوشته.
این مال ماست، نایا. حسش می‌کنم.
من اهل کشتن نیستم.
لازم نیست باشی.
خودم انجامش میدم. ولی باید تو
حداقل تا وقتی میرسم اونجا با من باشی.
یعنی، آره.
اون ما رو ساخته، پس...
اون یه جورایی مثل ماست.
همونطور که گفتی.
آره. و ما که اونو رو تنها نمی‌ذاریم، نه؟
آماده‌ای؟
آره.
خوبه.
این کارو می‌کنیم.
درست انجامش می‌دیم.
شروع می‌کنیم با...
زنی که بعد از اینکه ما رو سوزوند، باهاش دوست شد.
زنی به اسم دیواین.
اون تو خیابون پری زندگی می‌کنه.
تو یه خونه زشت با پله‌های بنفش.
گم نمی‌کنیش.
این حس خوبی نیست. نگفت اینجا کلیساست.
هللویا! هللویا!
خدایا، تو این مورد کمکم کن.
اوهوهوهو.
اوه.
روح پلیدی داره این پسر رو ترک می‌کنه...
- همین الان که این حرفا رو می‌زنم! ها! - بله، خداوندا.
شیطان می‌دونه که آب‌های مقدس...
خداوند دارن میان...
و اون می‌ترسه!
حس می‌کنید ریتم اون ترس رو...
که تو این اتاق می‌تپه، قدیس‌ها؟
ها! ها!
شیطان، هی، هی...
- تو این اتاقه؟ هی! - هی!
اونجاست. منو گرفت.
حسش می‌کنم!
آه، اون عوضی منو گرفت!
تو هیچی نیستی، شیطان!
- بله. - اوه، نه، عمراً.
مثل اینکه...
چند تا...
مهمون داریم.
سلام.
کاری کنین احساس راحتی کنن.
خدا رو شکر.
هللویا.
باید بذاری مادر دیواین غسلت بده.
اون همه اون چیزا رو ازت دور می‌کنه.
- آره. - همه‌شون رو دور می‌کنه...
مثلاً آپنه خواب جورج رو از بین برد.
حالا دیگه لازم نیست رو ایوون بخوابه.
آره.
خب، خب...
شما دختراشین؟
- بله، خانم. - از نظر ژنتیکی آره.
ما نمی‌شناسیمش.
حزقیال...
اینا خواهرای ناتنی‌تن.
به نظر میاد خیلی تو دنیا هستن.
اوه، پسرم، قضاوت نکن.
دخترش پیش منه.
مامانت بهت گفت
که من تو دادگاه باهاش بودم؟
- بله، خانم. - اوم.
حتماً برات عجیبه که من با مردی
که به این چیزا متهم شده، دوست شدم.
خب، یعنی...
اون دیگه کار خودته.
ما فقط می‌خوایم بدونیم
اگه میشه بگین کجاست.
بذارین بهتون بگم دخترا.
اون خیلی داغون بود.
تنها کاری که می‌تونست بکنه این بود که صبح از خواب بیدار شه.
مثل یه گوساله ناله کنان اومد پیشم.
ولی بعد از اینکه من پرستاریش کردم،
تبدیل به یه گاو نر شد.
اوم. پرستاری.
اوم.
بعدش گفت باید بره.
ولی قبل از اینکه بره...
کف دستمو دید...
و قول داد که برمی‌گرده پیشمون...
و با هم ازدواج می‌کنیم.
اوهوم.
خب، می‌دونی کجا رفت؟
اوه، نمی‌دونم.
همه مردای خوب کجا میرن؟
نمی‌دونیم، خانم.
وسایلشو براش نگه داشتم.
بگو.
اگه پیداش کردی...
بهش بگو...
که دیواین سر قولش موند...
درسته، مامان.
...که هنوز لباس سفید تنشه،
و داره با شیطان می‌جنگه.
همیشه به مردش وفاداره.
همیشه وفادار! بله، خدا!
بهش در مورد کلیسا بگو.
بهش بگو دیواین میگه مال اونه وقتی برگرده.
درسته. اون بابای منه.
چقدر پیش ولت کرد؟
من حامله بودم، از حزقیال.
چی؟
اوه، امم...
تو نشستی و
منتظر مردی هستی که تو رو حامله ول کرده؟
مردی که تازه
زنش و بچه‌هاش رو آتیش زده؟
مردی که بهت نگفته کجا میره؟
این همون مردیه که منتظرشی؟
کتاب مقدس میگه...
من میبینم...
که تو پر از خشم و شیطنت شدی.
و میبینم که اون...
خوابید... ها!
...اون خودش رو درست...
چون این تنها دلیلیه که من باید بیدار بمونم...
منتظر یه مرد.
نایا داره فکر می‌کنه چرا راسین
بعضی وقتا نمی‌تونه دهنشو ببنده.
فقط بعضی وقتا، وقتی پای خیلی چیزا وسطه!
نگاشون کن. این یه فرقه لعنتیه.
حالا چطور می‌خوایم بفهمیم اون کجاست؟
ام‌ام. ام‌ام.
ها!
اون چیه؟
به نظر من یه دفترچه آدرس میاد.
دوقلو.
آره. برداشتمش.
وقتی اون دختره داشت حرف می‌زد.
این دیگه چه کوفتیه؟
فکر کنم وکیلشه.
اونا مال منو بردن... اون دو تا، اون دو تا...
آه، تو خیلی شیطانی!
آه، اونا... اون کتابو... یه آدرسه...
کتاب من توشه... اونا بردن...
شما شیاطین!
اون کتابو برگردونین! اون کتاب بابامه!
تو هیچی نیستی، شیطان!
چطوری بکشیمش، دوقلو؟
ما این کارو نمی‌کنیم.
یادت باشه، تو این کارو می‌کنی.
می‌دونی منظورم چیه.
چطوری باید انجام بشه؟
با اسلحه؟
اسلحه؟
از کجا اسلحه گیر میاری؟
یکی رو می‌دزدیم یا یه همچین چیزی.
این نقشه خوبی نیست.
باید بی‌سروصدا انجامش بدی.
با سم یا یه همچین چیزی.
سم کار آدمای بزدله،
یه روش ترسو برای کشتن کسیه.
حداقل می‌میره.
و خون زیادی هم نمی‌ریزه.
من از خون خوشم نمیاد.
می‌دونم.
از یه ساختمون پرتش می‌کنیم پایین.
اگه موقع پایین رفتن یکیمونو بگیره چی؟
اگه بیهوشش کنیم چی؟
بعد پرتش کنیم پایین ساختمون؟
چقدر باید محکم بزنی تا یکی بیهوش شه؟
من خوشم نمیاد.
- تو از هیچی خوشت نمیاد. - سین...
ما قاتل نیستیم.
ما از پدری اومدیم که سعی کرد مامانمونو بکشه...
و مادری که میخواد اون مردو بکشه.
تو خونمونه.
حالا بریم اون وکیله رو پیدا کنیم.
چاک هال همه کار می‌کنه، رفقا.
افتادن و زمین خوردن. دعوای خونین.
مشکل داری؟
چاک هال هواتو داره.
دیوار کپک‌زده. حمله سگ.
اون همه کار می‌کنه، بهتون میگم.
چاک هال.
فکر می‌کنی اون تو داره کتک می‌خوره؟
با اون چیکار می‌خوای بکنی؟
جورابت رو دربیار.
توئین...
این...
تو نمی‌خوای...
ما نمی‌دونیم داریم میریم تو چی.
یک...
دو...
سه!
عزیزم، امروز همینا رو می‌خواستی؟
می‌خوای با آرنج بزنم بهت یا نه؟
هوم.
باشه.
پنج‌شنبه می‌بینمت.
چاک وندل هال...
مردیه که زبون تو دهنش نداره.
تو این سال‌ها، از وقتی اون اتفاق وحشتناک افتاد،
که زبونش رو از دست داد...
یه برنامه سفت و سخت برای خودش چیده...
از جمله استخدام زنی
که تو شکنجه دادن ماهره.
آخه می‌دونه یه روزی...
یکی میاد...
...و وقتی اون یکی بیاد...
اون می‌خواد آماده باشه.
- می‌بینیم. - نه.
ما فقط می‌خوایم بدونیم
می‌تونی بهمون بگی کجاست.
می‌دونی کجا رفته؟
این چیزی نیست که تو تصمیم بگیری.
الان، اون تنها کسیه...
بین ما و...
مأموریتمون وایساده...
و اون قراره بمیره.
برین خونه.
برین یه هنرستان
یا یه کالج محلی.
شاید با یه مرد جوون ورزشکار...
جاه‌طلب، اگه خوش‌تیپم نبود...
و زندگیتونو بگذرونین...
با کمترین بدبختی ممکن.
'با توجه به وضعیتت.'
- همین؟ - آره.
توئین.
این احمق باید یه چیزی بهمون بگه،
حتی اگه مجبور باشم با کتک از زیر زبونش بکشم.
لحظه فرا رسیده.
اوه، نمی‌ترسی، ها؟
خودشو به غریبه تقدیم می‌کنه.
من از این خوشم نمیاد، توئین.
انگار یه بره رو دارن می‌برن قربانگاه.
می‌تونیم بریم.
کاش نایا خفه می‌شد.
اوه، لعنتی.
چرا این کارو کردی؟
نمی‌دونم.
به نظر میاد تنها راه خلاص شدن از دستشون...
اینه که از اون اتفاق ناگوار بگیم...
که زبونشو گرفته...
و اراده‌شو برای وکالت کیفری.
اون باید می‌گفت که اونو برده خونه
بعد از جشن گرفتن حکم.
چقدر زیاد لبخند زده بود.
دندونای سفید و براقش.
چطور بهش پیشنهاد داده بود
که اجازه بگیره تا دختراشو برای آخرین بار ببینه.
چطور اون مرد بهش فکر کرده بود.
گفته بود: «نه.»
«شاید ایده خوبی نباشه.
ممکنه وسوسه بشم کارو تموم کنم.»
دندونای سفید و براقش.
چطور سعی کرده بود لبخند بزنه...
ولی یه همچین آدمی...
یه همچین آدمی می‌فهمه.
'از ترس اینکه زبونم بچرخه،
'زبونمو ازم گرفت.'
لعنتی.
فقط از دهنت کشید بیرون؟
'اون برمی‌گرده برای بقیه وجودم.'
'من داشتم آماده می‌شدم که خوب بمیرم.'
لازم نیست این کارو بکنی.
سینه می‌کشتش.
اگه بگی کجاست.
هال نمی‌تونه بگه
این کارش شجاعانه‌ترینه یا بزدلانه‌ترین.
میره، میره، میره، میره
گیوتین
- آره - آره
تو تاریکی می‌شینم و فکر می‌کنم چطور می‌تونم تهش رو
از کف زمین بندازم پایین، و همشون
بیفتن پایین، آره
میره، میره میره، میره
میره، میره، آره
از دل سایه‌ها سیل زبون جادوگر...
داری چه غلطی می‌کنی؟
تو چته؟
از این رفتارات خوشم نمیاد.
اوه، نه نه، بزن کنار.
چی؟
- گفتم بزن کنار لعنتی! - وایسا!
داری به من عجیب غریب نگاه می‌کنی، انگار من هیولام...
و من از این وضعیت خسته شدم.
چیزی هست که بخوای بگی؟
تو داری از این وضعیت خیلی لذت می‌بری!
تو می‌خوای بری یکی رو بکشی، توئین.
مگه ما کشته نشدیم، نایا؟
ما بارها و بارها له شدیم و اون این کارو کرد.
و من قرار نیست ناراحت باشم...
از اینکه چیزی رو که حقشه بهش بدم!
سین همیشه می‌خواد تا لبه پرتگاه بره.
حس می‌کنم کار نایاست
بگیرمش قبل از اینکه بیفته توش.
تو خیلی عصبانی هستی، تویین.
مگه نه؟
می‌خوام به یکی بگم زشته.
می‌خوام برای یه بارم که شده رو یه چیزی پا بذارم...
ببینم چه حسی داره.
حتماً حس خوبیه
اگه بقیه هی دارن انجامش میدن.
یادت میاد چطور
بابای دومیمون با کمربند می‌زد ما رو؟
مایی در کار نبود. اون تو بودی.
چون تو می‌خندیدی
هر بار که اون از پله‌ها میومد پایین...
واسه همین همیشه کتک می‌خوردی.
اون اولین نفری بود که من کشتم.
تو نکشتیش. اون سکته قلبی کرد.
اون سکته کرد چون همش منو کتک می‌زد.
اون همش منو کتک می‌زد
چون من همش کارایی می‌کردم که اون منو کتک بزنه...
چون می‌دونستم این کار ساندویچ چرب و چیلیش رو از بین می‌بره-
هر روز صبح لعنتی.
- باید برم دستشویی. - اوم.
اوه، لعنتی. بریم. یالا، یالا، یالا.
این دیگه چه کوفتیه؟
پسر، چته؟
پس شما فکر می‌کنین می‌خواین همین‌جوری بکشینش؟
- چی؟ - همین‌جوری بزنینش زمین!
شما این‌جوری فکر می‌کنین؟
بابای من. مال من!
مردی که منو به وجود آورد.
اون که حزقیال رو ساخت؟
شماها فکر می‌کنید می‌تونید اونو بکشید؟
اونو؟ اونو؟
اونو؟
تا حالا خواستی زخماتو بتراشی...
و ببینی زیرش چیه؟
این چه فایده‌ای داره؟
نمی‌دونم.
همش فکر می‌کنم چه شکلی‌ام.
فکر کردن بهش به دردم نمی‌خوره.
با اون دوقلوهای دیگه چیکار کنیم، دوقلو؟
احتمالاً سر شام می‌شینن و به ما و خودشون می‌خندن.
بس کن.
اونا کاری به ما نداشتن.
باشه.
ببین.
صبر کن. دوقلو؟
آره.
این یه جورایی زیادی خوبه که واقعی باشه، نه؟
لعنتی.
ما اینجاییم.
دوقلوها.
اون دو پسر دوقلو تو اون خونه قشنگ
هم زندگی راحت داشتن هم پر از کشمکش.
هر کدومشون با سردرگمی‌های زندگی به روش خودشون کنار میان.
اسکاچ آسیب‌پذیری‌هاشو پشت وحشی‌گریش
پنهان می‌کنه.
در حالی که رایلی یاد گرفته
آروم و ساکت باشه.
مادرشون، اَنجی...
داره دقیقاً همون کاریو می‌کنه که همیشه می‌کرده.
پاک کردن و گردگیری و برق انداختن...
و تمیز کردن وجب به وجب خونه خیلی خوبشون...
دقیقاً همون‌طور که اون دوست داره.
کلاه‌هاش بر اساس مدل چیده شده، از کژوال تا رسمی.
چکمه‌هاش بر اساس جنس...
چرم‌هاش سمت چپ، پوست سوسمارها سمت راست.
کراوات‌هاش بر اساس رنگ چیده شده.
شلوارهاش بر اساس برند و پیراهن‌هاش بر اساس جنس پارچه.
خیلی واضح گفته...
اهمیت احترام گذاشتن به
هر چیزی سر جای خودش.
یه مرد سر جاش.
یه زن هم سر جاش.
وایسا!
نه، خواهش می‌کنم، نکن!
نه، نه، نه.
امروز نه، اَنجی.
امروز نه.
یعنی، این حرفا خیلی خفنه، مرد.
- نمی‌شنوی؟ - دارم سعی می‌کنم بخونم.
- می‌خوای یکم بگیری؟ - نه، ممنون.
- پسر، تو دیوونه‌ای، مرد. - اون رو از جلوی صورتم ببر.
این رو نفس بکش.
قشنگه.
من فقط دارم میگم.
این برای چیزیه که من فکر می‌کنم؟
فکر کنم خونش رو می‌گیره.
هر روز دیگه،
انجی خودش چمدوناشو میذاشت تو صندوق عقب.
نه.
امروز نه، انجی. امروز نه.
بیا بیرون...
همین الان!
مامان، چی شده؟
چی... بابا برگشته؟ حالت خوبه؟
نه، فقط میخوام تو
کمکم کنی چمدونامو بذارم تو ماشین...
- لطفا. - باشه.
چرا اینقدر داری جوش می‌زنی؟
صبر کن، چرا این همه کیف لازم داری؟
عزیزم، سفر نوشیدنی خوریه. بهت گفتم.
برای آخر هفته‌ست.
برای شام چی کار کنیم؟
نقشه انجی اینه که خودش رو
تا شب به یوکا ولی برسونه.
از اونجا با قطار بره وگاس...
و اونجا حداقل 300 دلار قمار کنه...
از 11 هزار دلاری که جمع کرده.
بدون اینکه اون بفهمه، پول جمع کنه.
بعد از یه مدت پنهان شدن،
راهشو به سمت کنتیکت کج می‌کنه...
- جایی که یه اسم و شغل جدید... - مامان، مامان.
...منتظرشن.
دوستت دارم.
منم دوستت دارم.
حالا برو تو. برو تو.
مثل بارون
که رو شیشه پنجره می‌ریزه
وقتی اسمشو پرسیدم، اشک تو چشمام جمع شد.
باعث شد فریاد بزنم.
وقتی بالاخره اومد.
گفت: 'فقط بچه‌هایی که
از من به دنیا میان، می‌مونن.'
مثل رعد و برق بود تمام طول شب.
و یه قول برای دیدن عیسی
تو نور صبح، نور صبح.
دستمو بگیر، همه چی خوب میشه.
این دیگه چیه؟
الو؟
ببخشید؟
این عوضی فکر کرده کیه که داره ما رو بیرون می‌کنه؟
نمی‌خوای چیزی بگی؟
اون باید بیاد پیش ما.
میشه لطفاً برید کنار؟
ببخشید. من یکم دیرم شده.
همه چی خوبه؟
ما خوبیم.
ما رو می‌شناسی؟
می‌شناسمت؟ باید بشناسم؟
ما اولین بچه‌هاشیم.
کی؟
اولین بچه‌هاش.
شما زنده‌این؟
مگه ما مرده به نظر میایم؟
نه.
اون گفت شما تو یه تصادف سوختین...
و دیگه لازم نیست نفقه بده.
اوه، خدای من. شما برای نفقه اومدین؟
مروارید آکویا ژاپنی اصله.
هیچ‌کس مرواریدای تو رو نمی‌خواد.
خب، این تنها چیزیه که من دارم.
می‌دونی مامانمون چیکار می‌کرده...
وقتی تو لم داده بودی
تو اون خونه بزرگ که شبیه قلعه‌س؟
مامانمون تو تخت افتاده بود و آب می‌شد.
اون بیشتر بدنشو سوزوند!
خیلی متاسفم.
چه بدشانسی.
ولی امیدوارم منظورمو بفهمی وقتی میگم اون به من دروغ گفت.
تو می‌دونستی داره دروغ میگه.
اوه، نه، نه، نه. نمی‌دونستم.
نایا، این دختره فکر کرده کیو گول میزنه؟
حتی نمی‌تونه راست دروغ بگه.
نمی‌دونم، سین.
شاید داره راست میگه.
تو تو اون خونه قشنگ نشسته بودی...
با یه استخر، در حالی که سومین پدرخوانده
داشت لباشو لیس می‌زد...
هر وقت با شونه‌های باز میومدم تو اتاق.
باید فرار کنم.
ماشین قشنگیه، نه، تویین؟
ماشین من نیست! نه!
- من ماشین رو میخوام. - اون کلیدا رو بده به من!
- نه! - اون کلیدا رو بده به من، عوضی!
بده به من!
گرفتمشون!
تو میای و از من دزدی میکنی
به خاطر کاری که اون کرده؟
شما مشت حیوان!
ما حیوان نیستیم.
ما تو یه مأموریتیم...
از طرف الهه.
الهه؟
الهه...
مامان ماست.
درسته. 'مامان' شما.
ببین، نمی‌ذارم اینو برام خراب کنی.
من اینو برنامه‌ریزی کردم! من لیاقتشو دارم! باشه؟
گوش کن، گوش کن، گوش کن.
اگه بیاد خونه
و من بهش بگم که یکی ماشین رو برده...
میدونی باهام چیکار میکنه؟
مامان ما
هیچوقت فرصتی مثل تو نداشته.
تقصیر من نیست
که مامانِ آشغالِ ضعیفِ تو سوخت!
باید میرفت!
- باید میرفت! - چی گفتی؟
اوه، خدای من.
دختر...
ببخشید.
عوضی.
آره، من فقط...
- تف می‌کنی؟ - من فقط...
- یه لحظه صبر کن. - داری تف می‌کنی؟
- داری تف می‌کنی، عوضی؟ - تو داری تف می‌کنی؟
- اون داره تف می‌کنه، تویین؟
- آره. هی، اون فقط... - اون داره تف می‌کنه.
من؟ این عوضی.
میدونی چیه؟
زنی که ارزش خودشو بدونه، میره!
و اگه به اندازه کافی باهوش بودی...
ما باهوشیم، عوضی.
بگو ما باهوشیم.
- دوقلو، نکن! - عقب وایسا!
حیوون!
دوقلو، بس کن!
شانس آوردی خواهرم اینجاست...
عوضی از خود راضی!
حالت بد میشه؟
فکر نکنم.
تو کاری نکردی، پس مشکلی نیست.
همش تقصیر منه.
اون مرواریدا رو میخوای؟
شاید اون بخواد.
خدا هیچی جز خوبی نمیخواد.
من تو رو میشناسم؟
- نه. - یه جورایی.
- این کیه؟ - من راسینم.
آنایا.
- دوقلوئن. - دوقلوئن.
اوه، لعنتی. اوه، لعنتی. فکر کنم بابا این کارو کرده.
حتماً خودش کرده.
بیاین تو، دخترا.
اوه، خدای من.
اسکاچ، چیکار می‌کنی؟ چیکار می‌کنی؟
نمی‌تونی همینجوری هرکیو راه بدی تو خونه.
دیدیشون؟
دوقلوها! دوقلوهای رقاص.
بابا بهمون رقاص قول داده بود، مگه نه؟
امروز تولدمونه.
اون همیشه برای تولدمون سوپرایزمون می‌کنه.
تولدمون دو هفته دیگه است.
پس یکم زوده.
این کار بابا است.
یه چیزی درست نیست.
اونا حتی شبیه...
- منظورم اینه... - مرد، خفه شو!
برید دخترا. سومین در سمت چپه.
آره، دارم به مایکل و دیشاون زنگ می‌زنم.
این کوفتی رو تبدیل به یه مهمونی کنیم.
نه. این حس کاری که بابا بکنه رو نمیده.
- بذار بهش زنگ بزنم. - «بذار بهش زنگ بزنم»؟
اوه، خدای من. تو صبح از خواب بیدار میشی...
و دنبال راههایی میگردی
که مزخرف‌ترین آدم دنیا باشی؟
- لعنتی. - چیکار میکنی؟
بذار اینو داشته باشم.
لعنتی. بذار هر چی می‌خواد بشه.
اگه دارن قاچاق می‌کنن چی؟
آخرین باری که تو این خونه خوش گذروندیم کی بود، رایلی؟
اینجا بو گند میده.
به ما ربطی نداره.
عصبانی هستی به خاطر اون خانم؟
اون خانمی که روم تف کرد؟
ما مجبور نیستیم این کارو بکنیم فقط به خاطر اینکه...
اگه ما این کارو نکنیم، کی می‌کنه، نایا؟
کی ازش دفاع می‌کنه؟
ما چیزی نیستیم جز بنده خدا...
که داره فرمانشو اجرا می‌کنه.
تو که می‌دونی بابا با این سفرهای ماهیگیریش چطوریه.
احتمالاً تا صبح هم برنمی‌گرده.
بی‌خیال.
- اِم‌هوم؟ - هوم.
باشه.
تازه، همه می‌دونن که بد گفتن
درباره خودت باعث مرگت می‌شی.
هی، ولی باید بهم قول بدی،
دیگه خونی ریخته نمیشه جز خون اون.
باید به خدا قسم بخوری.
باشه. قول میدم.
به خدا قسم میخورم...
و به همه چیز قسم میخورم.
اگه زیر این بزنی، من میرم، رفیق.
خودت تنهایی.
بیا آماده شیم.
هی. رقاص‌ها کجان؟
چرا انقدر بزرگ شدی، تویین؟
عوضی.
نمی‌دونم چیکار کنم.
- یه بچه. - آره.
- تویین؟ - بله؟
یادت میاد اون دفعه که بیرونمون کردن
از خونه چهارمین پدر و مادر خونده‌مون؟
آره.
چون دماغ اون پسره رو تو مدرسه شکوندم.
آره.
فکر نکنم هیچ‌وقت بابتش ازت تشکر کرده باشم.
تو، دختر خوشگله.
تو رو به ما باش، همین کاری که می‌کنی رو ادامه بده.
و تو...
...باید برگردی.
باشه، پس، خوشگله.
حدس می‌زنم داری برای دو نفر می‌رقصی.
خواهرم زشت نیست.
آره، آره. همه بچه‌هاخوشگلن یا هرچی.
چرا تو با اونا نیستی؟
این کار من نیست.
میتونم بپرسم چی شده صورتت؟
ببخشید.
قصد توهین نداشتم. متاسفم.
تنهات میذارم.
برادرت به نظر میاد...
به نظر میاد خوب جا افتاده.
آره...
اون همیشه همینطور بوده.
میدونی، اون بیرونه...
و من، خب...
من از اون تیپ آدمام که تو آشپزخونه قایم میشم.
تا حالا این حس بهت دست داده که...
که...
که اون خوشحاله تو عجیب غریبی؟
چون این یعنی اون میتونه آدم عادی باشه.
بهش اجازه میده...
که هر کی میخواد باشه.
و تو هم باهاش کنار میای...
...چون ترجیح میدی بهش کمک کنی
کارایی رو بکنه که بهشون اعتقاد نداری...
تا اینکه تنها باشی.
اوه، هیچوقت بهش فکر نکرده بودم.
یعنی، فکر کنم همینطوره.
یکی آتیش روشن کرد...
و آتیش اومد بالا صورتمو سوزوند و منو اینجوری کرد.
لعنتی.
همش از خودم میپرسم چطور تونست این کارو بکنه.
تو میدونی کی این کارو کرده؟
هی!
این دیگه چه کوفتیه؟
سگ!
لعنتی.
اون چی بود؟
- نه داداش، ما رفتیم. - اوه، لعنتی!
عمراً! نه، بیا دیگه، رفیق!
هی، کلیدا رو بده، بریم!
باید از اینجا بریم!
اسکاچ.
اسکاچ؟
اوه، خدای من. اوه، خدای من. اوه، خدای من.
اوه، خدای من.
نه. نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه...
دوقلوی من.
اون مرده! اون لعنتی...
اون بهت گفت زشتی.
اسکاچ.
نمی‌خواستم، ولی اون بهت گفت زشت.
اسکاچ.
اگه اون یکی رو انجام ندیم، لو میده.
چی؟ نه!
لازم نیست نگاه کنی، برو تو آشپزخونه.
- تویین. - اون حرف می‌زنه.
شاید حتی تقصیر تو بندازه
با اینکه تو کاری نکردی.
نه. تو قول دادی.
تو قول دادی!
تو سر راهمی.
داری ادامه میدی!
گفتی می‌خوایم اونو بزنیم، نه اونا رو،
- ولی داری ادامه میدی! - دارم کاری رو می‌کنم که برای ما بهتره.
تو یه دروغگویی.
گمشو از جلوی راهم، توئین!
دختر.
این چیزیه که می‌خوای؟
پس بزن بریم.
بیا دیگه!
بیا جلو، عوضی!
بگو: «من یه ترسو، یه عوضی ضعیفم!»
برو. برو!
راسینه داره فکر می‌کنه چطور نایا می‌خواد انتخاب کنه...
اون پسر کوچولو رو
- به خواهر خودش ترجیح بده! - نایا احساس گمراهی می‌کنه.
و پیدا شدن.
اون می‌خواد همه چیزو بهش بگه.
چیزایی که حتی نمی‌تونست به راسینه بگه.
ممنونم.
چی بهت گفتم، ها؟
می‌خوای این عوضی رو نجات بدی؟
بهت گفتم!
زنیکهٔ دیوونه!
می‌خوای بیای خونهٔ من و داداشمو بکشی؟
برام مهم نیست چیکار کرده!
بمیر! بمیر!
بمیر!
ساین.
توئین!
سینه. تویین!
انگار خیلی حرفا برای گفتن داریم.
چرا با من نمیشینی؟
یا میتونی همونجا بمونی و تعجب کنی.
خب، تو که هیولای کامل نیستی.
این خودش یه چیزیه.
نظرت چیه نوبتی از هم سوال بپرسیم؟
فقط یکی یکی.
نمیدونم.
آره، میدونی.
چرا آتیشش زدی؟
چون نذاشت بغلش کنم.
صبر کن، این که منطقی نیست.
اول کیو کشتی؟
- من هیچ‌کسو نکشتم. - اوم.
نه واقعاً، فقط در دفاع از خود...
چون سین بود که...
اول کی؟
زنت.
انجی؟
وای.
آره، نوبت منه.
این یعنی چی؟
عصبانی بودی
چون نذاشت بهش دست بزنی...
واسه همین آتیشش زدی؟
پیچیده‌تر از این حرفاست.
به نظرت یه کم زیاده‌روی نیست؟
نوبت منه.
چی استفاده کردی؟
در مورد اَنجی و بقیه؟
فکر نمی‌کنی یه کم زیاده‌روی کردی؟
این یه واکنش کاملاً مناسب بود
برای یه جوون از کنترل خارج شده.
تو واقعاً مریضی.
خب، تا حالا شده یه لکه داشته باشی که بخوای از شرش خلاص شی؟
فشارش میدی تا بیفته،
ولی هنوز چرک زیرش هست.
پس با پراکسید میری سراغ چرک
یا هرچیزی که پیدا کنی.
یه چیزی که یکم سوزش داشته باشه،
تا بدونی داره کار می‌کنه.
تا حالا شده بخوای یه چیزی رو از خودت دور کنی...
چون خیلی فاجعه‌بار بوده
برای وجودت؟
ما فقط چرک بودیم برات؟
فقط یه چیزی که از شرش خلاص شی؟
جوون بودم و متاسفم.
بعدش رفتم پل نزدیک خونمون...
آماده بودم بپرم تا تو مرگ بهتون ملحق شم.
ولی تو این کارو نکردی.
نه.
و خوشبختانه، همتون زنده موندین.
ولی تو رفتی دادگاه...
و تبرئه شدی.
و سوخته و خاکستر شده
و من انقدر زشتم که هیچکس تو چشمام نگاه نمیکنه.
خب، بابت اون متاسفم.
ولی باید هر تیکه از پازل رو در نظر بگیری.
چون اون میتونست بذاره من بغلش کنم.
می‌تونست بذاره من تو خونه خودم رو پاهام وایسم.
من به عنوان یه مرد جوون به این نیاز داشتم.
خب، من یه بچه در راه دارم.
و تو پدربزرگی.
یه بچه.
تو قاتل نیستی.
برو خونه.
وای.
من چی باید به بچه در مورد همه اینا بگم؟
بهش بگو وقتی جوون بودی چند تا اشتباه کردی،
مثل من.
و چطور بگم که تو چطور سعی کردی همه‌مونو بکشی؟
همه‌مونو بکشم؟
من سعی نکردم شما دو تا رو بکشم.
فقط اون رو.
من هیچ‌وقت سعی نکردم همه‌تونو بکشم.
فقط اون بود.
فکر می‌کنی من بچه‌های خودمو آتیش زدم؟
اون این کارو کرد.
اون جیغ زد و شما دو تا رو گرفت.
نتونستم کاری کنم ول کنه...
اون موقع بود که فرار کردم.
فکر می‌کنی من خواستم بچه‌های خودمو بکشم؟
اون اینو بهت گفت؟
نه، نه، نه!
- اون گفت... - دارم بهت میگم، دروغ گفته.
باید اینو ول کنی.
وگرنه چی؟
سعی می‌کنی منو بکشی،
و منم چاره‌ای جز کشتن تو ندارم.
و با این کار، اولین نوه‌ام رو می‌کشم...
و شاید تنها نوه‌ام رو.
و من نمی‌خوام این کارو بکنم.
بهش قول دادم یه تیکه از تو رو براش بیارم.
آنایا...
لازم نیست این کارو بکنی.
می‌تونی اونو بذاری زمین و بری دنبال کارت.
و وقتی اوضاع آروم شد...
اون بچه رو برگردون
و من اونو رو زانوم تکون می‌دم...
و دیگه هیچ‌وقت دربارهٔ اون همه خون...
که رو زمینه حرف نمی‌زنیم.
چند وقتته؟
یازده هفته...
فکر کنم.
اون یکی بزرگ‌تره،
اون باهوشه.
اون قرار بود آدم مهمی بشه...
سگ‌صفت.
اگه حامله نبودی...
چشماتو درمی‌آوردم و می‌ذاشتم بخوریشون.
هوم...
برگرد پیش اون جنازه‌ی متحرک...
و بهش بگو اگه می‌تونستم بازم همون کارو می‌کردم.
هوم.
وقتی تو اینجا بودی...
سوت می‌زدی...
و بچه‌های جدید می‌ساختی...
و سعی می‌کردی همه‌ی کارای بدتو فراموش کنی...
چهارمین مادرخونده‌م داشت می‌خندید
به زخمای من با دوستاش.
بهت هشدار دادم.
امروز یکی باید بره.
دنیا جای هر دومون نیست.
خودت می‌دونی.
بکشیش نایا.
تو هیچی نیستی!
تو الان هیچی نیستی!
عوضی.
زشته، نه، تویین؟
آره.
تویین؟
بله؟
بابت حرفی که زدم متاسفم.
اشکالی نداره.
نایا!
اون دوقلوها دارن می‌سوزن.
سین!
اون دوقلوها دارن می‌سوزن. سین!
رو سه، آنایا میره.
یک.
دو.
سه.
آنایا. فقط آنایا.
برای اولین بار، خودش تنها.
ساکته.
خیلی ساکته.
ولی از دل این سکوت...
همه چی واضح میشه.
اون همه چیزای خوبی رو میبینه که کنار بدی ها جریان دارن.
سنگ، کاغذ، قیچی، شلیک.
اون میتونه یه خودِ دیگه رو تو دوردست ببینه...
یه خودِ شجاع که سرشو بالا گرفته...
و کلی کار داره که انجام بده.
اون خودِ دیگه قراره وقتی بچه اومد، اونو تکون بده.
همه چیزو در مورد خاله راسین بهش بگه...
و جاده و چیزای خوب توش.
حتی برای دخترایی مثل ما.