خدای من، کاروپا!
چی شده، پدر؟
چیز خاصی نیست...
چرا قطار متوقف شده؟
ده دقیقه‌ای هست که ایستاده.
اصلاً نمی‌دانم کجا هستیم!
نخوابیدی عزیزم؟
- کمی پیش بیدار شدم. - خیلی خب!
گوشیت شارژ داره؟
آره، فعلاً داره.
اگر همین‌طور به آن خیره شوی، باتری‌اش تمام می‌شود.
مشکلت چیست؟
ببین، شارژ دارد.
تو همیشه سر هر چیزی بهانه می‌گیری!
قیمت امروز طلا را چک کن.
این کار حتماً باتری را خالی می‌کند.
آه، واقعاً؟
آقا، اینجا کدام ایستگاه است؟
اینجا ایستگاه بیسین بریج است، آقا.
قطار ۴۵ دقیقه اینجا توقف خواهد داشت.
- کجا می‌روید؟ - چولایمِدو.
پس بهتر است همین‌جا پیاده شوید.
ببینید، آنجا یک سه‌چرخه منتظر است. خیلی زود به آنجا می‌رسید.
اوه، سه‌چرخه همین‌جاست. عزیزم، بیا اینجا پیاده شویم. ممنونم آقا.
همین‌جا پیاده شویم؟
عجله کن!
آمدم!
- مواظب قدم‌هایت باش، پدر. - باشد.
آقا، ما را به چولایمِدو می‌برید؟
حتماً آقا. کجای چولایمِدو؟
ما باید به مسافرخانه اِی. کِی برویم.
هشتصد روپیه می‌شود.
با هشتصد روپیه، می‌توانم تا کرالا بروم و برگردم!
پس چرا به کرالا برنمی‌گردید، آقا؟
کمی زیاد نیست؟ فقط با گوشی‌تان چک کنید.
بررسی کنید که آیا درست است.
- این سه‌چرخه نمی‌آید، آقا. حالا بروید. - خیلی خب، برویم.
- هی، نرو. به تو پول می‌دهم. - هی! هی!
هی!
- هی! ساکت باش! - پدر! پدر!
- جیغ نزن! - ولم کن!
- گردنبند رو بده! - بهش صدمه نزن!
اون چاقو رو دور کن!
بابا!
ولش کن!
- آقا، خواهش می‌کنم! بذارید بریم! - بذارید بریم!
کیف رو ول کن.
- کیفم رو نبر! - رفیق، فرار کن!
کیفم رو بهم بده!
کیفم!
بابا! بابا!!
خواهش می‌کنم... کیفم را به من پس بدهید.
خواهش می‌کنم کیفم را پس بدهید!
خواهش می‌کنم، آن را نبرید...
هیچ چیز باارزشی در آن نیست!
حرف‌هایتان با هم جور در نمی‌آید.
ادعا می‌کنید که این اولین بار است که به چنای آمده‌اید،
اما چرا تصمیم گرفتید در ایستگاه بیسین بریج پیاده شوید؟
مگر نباید در ایستگاه مرکزی پیاده می‌شدید؟
نیازی به ترسیدن نیست. حقیقت را به من بگویید.
این مرد کیست؟ آیا واقعاً پدر شماست؟
یا شما را مجبور کرده که با او بیایید؟
خانم، چطور می‌توانید چنین حرفی بزنید؟
- او دختر من است! - هی! دارم با او صحبت می‌کنم، مگر نه؟
دهانت را ببند!
خانم، این کار بسیار اشتباه است.
ما اینجا آمدیم تا سرقت کیفمان را گزارش دهیم.
و شما در عوض ما را آزار می‌دهید؟
من دارم این را ضبط می‌کنم و در اینستاگرام می‌گذارم.
هی، آن گوشی را کنار بگذار! آن را پایین بیاور!
خانم، آن را کنار بگذارید. لطفاً، آن را کنار بگذارید.
به خودتان نگاه کنید، به آن لباس نگاه کنید. آیا این لباسی است که در قطار می‌پوشید؟
نمی‌توانستید چیزی کوتاه‌تر از این پیدا کنید؟
باید سپاسگزار باشید که فقط جواهراتتان را از دست دادید.
شما مردم بی‌ملاحظه هستید، و ما هستیم که بابت آن رنج می‌کشیم!
خانم... لطفاً...
لطفاً، فقط به هر طریقی جواهرات ما را پیدا کنید.
- جناب کوماران. - خانم.
زنجیرها، گوشواره‌ها، تمام آن مجموعه...
وزن آن را به گرم بگیرید و به صورت کتبی بنویسید.
چند گرم؟
گرم نیست، سکه است!
- سکه؟ - بله!
چند تا؟
امم... شصت تا!
شصت سکه.
هی!
کی با خودش این همه طلا توی قطار حمل می‌کنه؟
اصلاً عقل تو سرت نیست؟
فکر کردم قیمت بهتری می‌گیرم
اگر آن را با نرخ فعلی بفروشم.
با فروختن آن به قیمت بیشتر،
آیا قصد داری خانه‌ای نزدیک خانه دانوش در پوئز گاردن بخری؟
کبد دخترت از کار افتاده است.
وضعیت او از آخرین باری که اینجا بود، بدتر شده است.
عمل جراحی باید فوراً انجام شود.
کبد تو با او سازگار است.
اما عمل پیوند خیلی گران است.
ممکن است حدود ۲۵ تا ۳۰ لک هزینه داشته باشد.
عمل جراحی را اینجا انجام نده.
کار را در چنای انجام بده.
اما هرچه زودتر، بهتر.
وقتی خون در استفراغ یا مدفوعش ظاهر شود،
جراحی بسیار پرخطرتر خواهد بود.
- قربان؟ - هی، ماموتی!
چرا دیر کردی؟
ما همه مظنون‌های همیشگی را گرفتیم و حسابی کتکشان زدیم.
وقتی شناسایی‌شان کنی، حبسشان می‌کنیم!
قربان!
ما این کار را نکردیم، قربان! قسم می‌خورم!
پلیس دارد ما را تا حد مرگ کتک می‌زند.
اگر شما با آن‌ها حرف بزنید، گوش می‌دهند. خواهش می‌کنم، به آن‌ها بگویید آزادمان کنند!
آکا!
من هم مثل تو یک دانشجو هستم، آکا!
چرا باید از کسی دزدی کنم؟
ببینید با من چه کرده‌اند.
- درد دارد، آکا! - واقعاً درد دارد!
لطفاً حرف ما را باور کنید، آقا.
ما نبودیم! قسم می‌خورم!
دیروز، آن‌ها به پای شما افتاده بودند و برای رحم التماس می‌کردند.
و این‌ها همان کسانی هستند که چنین کاری را انجام داده‌اند.
هی ماموتی! این‌جور آدم‌ها هیچ رحمی ندارند.
من کسی هستم که موفق شدم این پرونده را خیلی سریع ببندم.
پس، یک مبلغی برایم از طریق جی‌پی (GPay) بفرست.
به هر حال، فعلاً فقط اینجا را امضا کن.
آقا، یک گردنبند سکه‌ای و یک زنجیر طلا گم شده است.
چطور می‌توانم امضا کنم در حالی که هنوز وسایلم گم است؟
وزن آن‌ها با هم پانزده مثقال است.
آقا، مردم ده سال وقت می‌گذارند تا طلای دزدیده‌شده‌شان را پس بگیرند.
خدا را شکر کن که مال‌ات را به این زودی پس گرفتی. فقط امضا کن، آقا.
چه خبر، چتا؟ حالا خوشحالی؟
همه طلایت را پس گرفتی؟
چطور می‌توانم خوشحال باشم، خانم؟
گردنبند و زنجیر سکه‌ام هنوز گم شده‌اند.
- بدون آن‌ها... - می‌زنم توی گوشت، پیرمرد.
فکر کردی دزدها طلایت را نگه می‌دارند و صحیح و سالم به تو پس می‌دهند؟
همان شب آن را به ماهابالیپورام بردند و همه‌اش را خرج کردند!
بگو ببینم، حسابی بهتان خوش گذشت، نه؟
نگاه کن، دارند سرشان را به نشانه تأیید تکان می‌دهند.
حالا چی؟ طلا را می‌خواهی یا نه؟
- لطفاً دوباره آن را در کمد بگذارید، آقا. - بسیار خب، خانم.
نه، خانم! لطفاً این کار را نکنید. من مدارک را امضا می‌کنم.
پس امضا کنید و بروید.
او فکر می‌کند به محض اینکه درخواست کند، آن‌ها همه چیز را به او تحویل می‌دهند!
به شما هشدار داده بودم، اما گوش نکردید.
پس این را با خودم می‌برم.
هی، آن را زمین بگذار.
زمین بگذار. آن را زمین بگذارید، آقا.
ما اجازه نداریم این را اینجا تحویل دهیم.
چرا آقا؟
باید از طریق دادگاه برای پس گرفتن آن اقدام کنید.
- برای چه؟ - بله قربان.
این روال قانونی کار است.
باید یک دادخواست «استرداد اموال» به دادگاه ارائه دهید
تا بتوانید اموال مسروقه خود را پس بگیرید.
چرا برای طلایی که پیدا شده باید به دادگاه رفت؟
قربان، اگر امروز آن را به شما تحویل دهیم،
و فردا ادعا کنید که آن را تحویل نگرفته‌اید، ما گرفتار می‌شویم.
موضوع ساده‌ای است، قربان.
یک وکیل کاربلد بگیرید و در کمترین زمان آن را پس خواهید گرفت.
کمکت می‌کنم.
بفرما.
او وکیل تراز اولی است.
به آن‌ها بگو آقای کوماران از ایستگاه شما را معرفی کرده است.
خواهش می‌کنم، آقا!
به ساعت نگاه کن، ۱۰:۳۰ است.
راه بیفتید، راه بیفتید. همین است.
بروید! بروید!
هیچ‌کدام‌تان هیچ‌وقت سر وقت نمی‌آیید. راه بیفتید!
- ۴۳ - هی، بنچ.
هی! تا حالا شده حتی یک بار سر وقت بیایی؟
فکر می‌کنی عضو تیم «بیبی کانان» بودن بهت اجازه میده هر کاری بخواهی بکنی؟
آقای بیبی همین‌جا حضور دارند. می‌خواهی این را توی صورتش بگویی؟
خیلی خب، تحویلش بده. به او چیزی نگو. برو!
بنشینید.
این گل‌ها و آن ساری ابریشمی برای چیست؟
برای عروسی آمده‌ای؟
اصلاً قیافه خودت را دیده‌ای؟
پرونده شماره ۲۹۴۳
سانکاران، ساکونتالا...
در برابر برادران استون.
پریتی، می‌توانی شروع کنی.
خواسته شما چیست، پریتی؟
عالی‌جناب... موکلان من، آقای و خانم سانکاران،
ملک خود را در سال ۲۰۰۷ به این چهار نفر اجاره دادند.
آن‌ها با نام کارخانه بیسکویت جی.دی،
مدت‌ها پس از پایان قرارداد اجاره،
همچنان به تصرف و اداره آن محل ادامه داده‌اند.
در پاسخ، موکلان من دادخواست تخلیه ملک را ارائه کردند.
برای پنهان کردن ردپای خود،
آن‌ها این پرونده ساختگی را تشکیل داده‌اند و ادعا می‌کنند موکلان من به آن‌ها حمله کرده‌اند.
آیا مدرکی وجود دارد؟
من باید بازپرس پرونده، آقای داموداران را بازجویی کنم.
ادامه دهید.
- شما بازپرس این پرونده بودید، درست است؟ - بله، خانم.
آیا شخصاً از صحنه جرم بازدید کردید؟
بله، خانم. وظیفه من بود که آنجا باشم.
آنجا چه دیدید؟
آن چهار مرد... آن‌ها از شدت ضرب و شتم به خود می‌پیچیدند.
متوجه شدم. دیگر چه دیدید؟
کارخانه به هم ریخته بود.
چیز دیگری هم هست؟
بیسکویت‌های خرد شده‌ای همه جا پخش شده بود، خانم.
اوه. آن بیسکویت‌های خرد شده...
بیسکویت کره‌ای بودند؟
یا بیسکویت نارگیلی؟
این چه سوالی است، خانم؟
سکوت کنید.
این چه جور سوالی است؟
خیر، عالی‌جناب. برای این پرونده، آن جزئیات حیاتی است.
او خودش گفت که از صحنه بازدید کرده و تحقیقات را انجام داده است.
اگر واقعاً به آنجا رفته بود... باید تمام مدارک فیزیکی،
از جمله بطری‌های شکسته و بیسکویت‌ها را جمع‌آوری می‌کرد،
و آن‌ها را به همراه صورت‌جلسه کشف اموال به این دادگاه ارائه می‌داد.
اما هیچ مدرکی از این دست ارائه نشد،
که یعنی او هرگز به آنجا نرفته است.
مگر نمی‌دانی که باید صورت‌جلسه کشف اموال ارائه کنی؟
و تو خودت را پلیس می‌نامی؟
پرسش دیگری ندارید؟
بیبی کنان!
سوالی ندارم، عالی‌جناب.
شهود مرخص هستند.
باید از شاکیان، آقای استون و برادرانش، بازجویی کنم، عالی‌جناب.
ادامه دهید.
- نام‌های شما؟ - استون.
- کلد. - استیو.
آستین.
ما طرفداران پر و پا قرص دبلیودبلیوئی هستیم.
برای همین نام‌هایمان را قانوناً تغییر دادیم.
چه اتفاقی برای دستتان افتاده؟
گزارش پزشکی برای آن مورد از قبل ارائه شده است...
من از او می‌پرسیدم.
چه اتفاقی برای دستت افتاده؟
دکتر گفت به خاطر کتک‌هایی که خوردم، سه شکستگی در استخوان غرابی دارم، خانم.
می‌توانی دستت را بالا بیاوری؟
نه، خانم.
اگر به خودت فشار بیاوری، تا چه حد می‌توانی آن را بالا بیاوری؟
اگر بیشتر از این بلندش کنم، از درد می‌میرم، خانم.
پیش از آنکه این اتفاق بیفتد، وضعیت دستت چطور بود؟
کاملاً عادی بود، خانم.
پس می‌توانید آن را به درستی بالا ببرید؟
بله، خانم.
تا چه اندازه می‌توانید آن را بالا ببرید؟
تا این اندازه... کاملاً به این شکل، خانم.
کافی است.
عالی است!
سکوت کنید.
پس، این مشخصاً یک پرونده‌سازی است.
تمام شد، جناب قاضی.
بیبی کنان، بازجویی متقابل دارید؟
بیبی کانان، حرف آخر را دارید، یا حکم را صادر کنم؟
من تمام استدلال‌هایم را به صورت مکتوب ارائه کرده‌ام
به شما و وکیل طرف مقابل، عالی‌جناب.
نکات کلیدی در صفحه پنج است، عالی‌جناب.
نکته جالبی است.
اما کافی نیست.
نکته دیگری ندارید؟
لطفاً به صفحه هفت مراجعه کنید، عالی‌جناب.
تکرار می‌کنم، صفحه هفت.
اما عالی‌جناب، اینجا چیزی نیست!
وقت شما تمام شد، پریتی.
بگذارید استدلالش را تمام کند.
بیبی کنان، نکته دیگری دارید؟
اوه نه! جناب قاضی!
همین است. من قبلاً هر چه داشتم ارائه کرده‌ام.
بنابراین، بر اساس حقایق و مدارک ارائه‌شده،
تقاضا دارم که عدالت در حق موکلان رنج‌دیده‌ی من اجرا شود.
همین، جناب قاضی.
آقای و خانم سانکاران،
شما به اموال کارخانه بیسکویت گلدن داست آسیب رسانده‌اید.
علاوه بر این، صاحبان شرکت...
کُلد، استون، استیو و آستین...
رسماً ثابت شده است که شما این چهار نفر را به شدت مورد حمله قرار داده‌اید.
متهم باید بازداشت شود.
اما با توجه به سن آن‌ها، من با قرار وثیقه شخصی به مبلغ صد هزار موافقت می‌کنم.
از این پس، بدون اجازه دادگاه،
ورود آن‌ها به محوطه کارخانه ممنوع است.
شما یک ماه فرصت دارید تا به این حکم اعتراض کنید.
عالی‌جناب، هیچ نکته معتبری در اظهارات کتبی او وجود ندارد.
هیچ مدرکی ارائه نشده است.
- پس چطور؟ - دستور من اشتباه است؟
می‌خواهی به من یاد بدهی چطور این دادگاه را اداره کنم؟
من درست مقابل چشمانتان ثابتش کردم!
پس چرا برای تجدیدنظر اقدام نمی‌کنی؟
دادگاه عالی برای همین است.
پس چه، جناب قاضی؟ چطور این قابل قب...
یک کلمه دیگر بگویی...
به جرم توهین به دادگاه بازداشتت می‌کنم.
دادگاه برای تنفس تعطیل است.
هورا!
آقای عزیز، بیایید این پیروزی را با یک مهمانی جشن بگیریم!
«چقدر می‌توانی دستت را بالا ببری؟»
وقتی گفت: «تا اینجا»، برای لحظه‌ای جا خوردم.
از همان دوران دانشگاه، همیشه عالی بحث می‌کردی.
اما حکم هرگز به نفع تو صادر نمی‌شود.
تا کی می‌خواهی راهت را با پول باز کنی؟
می‌دانی مشکلت چیست؟
در دادگاه علنی با تمام وجودت بحث می‌کنی، و وقتی همه تشویقت می‌کنند،
فکر می‌کنی وکیل خیلی مهمی هستی.
اما یک وکیل باهوش می‌داند که بیش از بحث کردن، چیزی که اهمیت دارد...
یعنی شناختن قاضی‌ای که حکم را می‌نویسد.
تا کِی می‌خواهی این‌طور ادامه بدهی؟
یک روز، این وضعیت حتماً تغییر خواهد کرد.
و آن‌وقت می‌بینیم چه کسی اینجا دوام می‌آورد.
اینجا قلمرو من است.
دادگاه من است.
هیچ‌چیز تغییر نخواهد کرد.
حتی اگر خودِ خدا هم بیاید، نمی‌تواند چیزی را تغییر دهد.
و من هم اجازه نمی‌دهم!
آه، خانم واسانتی.
ما نزدیک معبد هستیم داخل محوطه دادگاه.
جلسه دادگاه امروز نیست، اما آن‌ها درخواست حق‌الزحمه دارند.
حتماً خیلی نیاز دارند.
آقا.
آن چه معبدی است؟
این خدا بسیار قدرتمند است.
او هیچ تفاوتی بین غنی و فقیر، طبقه و مذهب قائل نیست.
او متعلق به همه است.
حتی مشکلاتی که دادگاه نمی‌تواند حل کند...
او فوراً آن‌ها را حل می‌کند.
هر منطقه‌ای نگهبان خودش را دارد.
او خدای نگهبانِ این منطقه است.
او از آن خدایان مهربانی نیست که با کمی عود و بخور راضی‌اش کنی.
از ته دل دعا کن، فلفل بساب و پیشکش کن،
و این خدای خشمگین عدالت را بی‌درنگ اجرا می‌کند.
سرورِ شکار، وتای کاروپو!
پرونده به هفدهمِ ماه آینده موکول شد.
- سپاسگزارم، جناب قاضی. - نفر بعد!
چرا داری پرونده‌های استرداد اموال را قبول می‌کنی؟
جناب بیبی، صحبت از ۴۵ سکه طلاست.
او اهل ایالت ما نیست. با اوضاع اینجا آشنایی ندارد.
اگر برای هر جلسه ده هزار تا بگیریم چطور؟
استرداد اموال، ماتانچری سوکوماران.
جناب قاضی، طلای به سرقت رفته از موکل من...
هیچ‌کس از اداره پلیس حاضر نشده است، جناب قاضی.
پرونده به دوم ماه آینده موکول شد.
جناب قاضی...
موکل من پیرمرد است، حال خوشی ندارد.
تعیین وقت زودتر واقعاً کمک‌کننده خواهد بود.
من نه!
دخترم بیمار است.
بیست و یکم همین ماه مناسب است؟
بیست و یکم مناسب است، جناب قاضی.
پرونده بعدی؟
پرونده شماره ۴۳۴۵،
دوا علیه سایمون.
- هی، راجا. - بله قربان؟
دو پرس بریانی و دو پرس کوفته. بیرون‌بر بسته‌بندی کن.
- چشم قربان. - حتماً یک تکه ران هم بگذار.
یک پرس بریانی اضافه هم بیرون‌بر بسته‌بندی کن.
فقط صورت‌حساب نهایی رو به اون خانم بدید.
چشم، خانم.
چرا داری دوسا می‌خوری؟
بریانی اینجا فوق‌العاده‌ست.
آره، می‌بینم. من میل ندارم.
- قربان، شما اینجا چیکار می‌کنید؟ - هی، مِیاپان!
فکر می‌کردم فقط تو هتل‌های پنج‌ستاره غذا می‌خورید. اینجا چیکار می‌کنید؟
موکل!
این مرد در دادگاه عالی و دیوان عالی یک اسطوره‌ست.
خوش‌شانسی که در این دادگاه حاضر شده.
آن پرونده‌ی کارخانه‌ی بیسکویت شما...
من هنوز هم از آن به عنوان یک کلاس آموزشی عالی برای دستیارانم استفاده می‌کنم.
احسنت، قربان!
کلاس کدام استاد، قربان؟
احمق... گفت کلاس آموزشی عالی، نه کلاسِ استاد.
هی، «گوست»!
مقداری غذا سفارش دادم که بیرون‌بر باشد.
برو تحویلش بگیر و در ماشین بگذار.
بله، قربان.
- خانم. - بله؟
شما گفتید که همه چیز امروز تمام می‌شود.
قربان، ما همه چیز را آماده کرده بودیم.
ما حتی دیروز به ایستگاه رفتیم و با آن‌ها صحبت کردیم.
قربان، ما با آن‌ها صحبت کردیم، مگر نه؟
تا وقتی که من نگفته‌ام، به دادگاه نزدیک نشوید.
حال دختر خوب نیست، خانم.
خب، چه کسی دقیقاً در سلامت کامل است؟
ما از آن‌ها خواهش کردیم که بیایند.
بینو؟
آیا هزینه را پرداخت کرده‌ای؟
نه.
می‌شود لطفاً همین الان انجامش دهید؟
بسیار خب.
انجامش می‌دهم.
آقا، در ایستگاه، پلیس به ما گفت
که گردنبند سکه و زنجیر گم شده‌اند.
حالا این موضوع در دادگاه هم به تعویق می‌افتد.
کم‌کم دارم می‌ترسم.
منظورتان را نمی‌فهمم.
یک گردنبند سکه...
در ایستگاه گفتند فقط ۴۵ سکه طلا پیدا شده،
از ۶۰ سکه‌ای که دزدیده شده بود.
باید این را زودتر به من می‌گفتی!
هان؟
به ایستگاه زنگ بزن.
هرگز به پلیس اعتماد نکنید، آقا.
به هر کسی اعتماد کنید جز پلیس.
کوماران آنا...
- بله قربان؟ - بازرس جانا را پشت خط بیاور.
او الان اینجا نیست، آقا. یک خانم افسر جدید مسئول است.
برایم مهم نیست چه کسی است. او را پشت خط بیاور، برادر!
- خانم... - کیست؟
- او پشت خط است، خانم. صحبت کنید. - چه کسی است؟
- الو! - خانم!
من وکیلی هستم که از دادگاه «سون ولز» تماس می‌گیرم،
در مورد پرونده سرقت طلاهای پدر و دختر.
از ۶۰ سکه طلا، ۱۵ سکه ثبت نشده است. درست است؟
هر چه در گزارش پلیس آمده، نهایی است.
و من هیچ الزامی ندارم که به شما توضیحی بدهم.
خانم، خودِ گزارش پلیس نشان می‌دهد که ۱۵ سکه کمتر است--
اصلاً تو دیگه کی هستی؟
هر کی که هستی، خودت حضوری بیا و حرف بزن.
گوری کجاست؟
هی! هی! من زودتر از همه رسیدم!
هی! دهنت رو ببند!
سلام!
تانگا مینا! تانگا مینا!
تانگا مینا، دزد طلا!
قربان، باید این را ببینید تا بدانید با چه چیزی طرف هستیم.
- ما را تحت فشار نگذارید. - بسیار خب، قربان.
هی! مشکل چیست؟ اینجا چه خبر است؟
خانم با وکیلی از دادگاه «سون ولز» بحثش شده است.
- خانم کجاست؟ - داخل هستند، قربان.
سلام! چرا همه شما اینجا جمع شده‌اید؟
طبق قوانین، من اجازه ندارم با رسانه‌ها صحبت کنم.
قوانین همچنین می‌گویند نباید رشوه بگیرید. اما می‌گیرید، مگر نه؟
وقتی صحبت از رشوه می‌شود،
می‌گویند کلانتری شما در کل «تامیل نادو» رتبه اول را دارد.
برو این را به ایستگاه K3 بگو.
آن‌ها کسانی هستند که ادعا می‌کنند شماره یک هستند.
می‌گویند سیلوروودز به خاطر فساد به شما جایزه «نشان نقره‌ای» می‌دهد؟
به چه کسی جایزه نمی‌دهند؟
فقط چون خبرنگار هستید، فکر می‌کنید می‌توانید هر چیزی بپرسید؟
چه کسی به شما گفت این کارها را انجام دهید؟
- تانگا مینا! تانگا مینا!
چه می‌خواهید، آقا؟
شما ۶۰ سکه طلا پیدا کردید.
اما گزارش پلیس فقط ۴۵ سکه را نشان می‌دهد.
فکر می‌کنی یک دزد، همین‌طوری آن را پس می‌دهد؟
همان شب، آن را بردند--
و در ماهابالیپورام، با خوش‌گذرانی خرجش کردند.
درست است، کوماران آنا؟
درست است، قربان.
من و تیمم کسانی هستیم که به ایستگاه شما یاد دادیم چطور این گزارش‌های پلیس را جعل کنید، خانم.
- کوماران آنا. - قربان.
- طلا در کمد است، درست است؟ - بله.
برو آن را بیاور، آنا.
برو، آنا. خانم هیچ حرفی نمی‌زند.
بسیار خب، خانم.
لطفاً فقط افرادتان را بردارید و بروید، آقا.
اوه، می‌روم، خانم.
موکل من خوشحال خواهد شد وقتی طلاها پس داده شود.
- اما تیم من هنوز بیرون است! - خب که چی؟
باید پشت تلفن کمی احترام نشان می‌دادید.
نگاه کنید! آن‌ها کنترل کل ایستگاه شما را به دست گرفته‌اند.
اگر تحریکشان کنید، بعداً در ساحل مارینا تظاهرات خواهند کرد!
- جناب کوماران. - بله خانم.
پول‌ها را از اسپا بیاورید.
آن هم همین‌طور؟ بسیار خب، خانم.
لطفاً، فقط همه را بردارید و بروید، آقا. خواهش می‌کنم.
بفرمایید، آقا.
بسیار خب، خانم.
کارتم را به شما می‌دهم.
با من تماس بگیرید. در ارتباط خواهیم بود.
او وکیل تراز اولی است، خانم.
به آن‌ها بگویید آقای کوماران از ایستگاه شما را معرفی کرده است.
اوه، ببخشید، خانم. از دهانم پرید... عادت کرده‌ام.
تانگا مینا، تانگا مینا!
دزد طلا، تانگا مینا!
- قربان. - بله؟
پلیس آن را برنداشت، قربان.
آن پسرها قبلاً آن را فروخته بودند.
اما دفتر کمیسر مدام با او تماس می‌گرفت.
او ترسیده بود.
چون نتوانست طلا را پس بگیرد، پیشنهاد مصالحه داد.
این همان رشوه‌ای است که از یک سالن ماساژ گرفته بود.
او به من التماس کرد: «خواهش می‌کنم این را بگیر و به نحوی این مشکل را حل کن.»
حالا، به عنوان یک وکیل شریف، نباید به این پول دست بزنم.
اما اگر به نفع موکلم باشد...
می‌توانم آن را بگیرم، مگر نه قربان؟
هان؟ مگر وظیفه‌ام نیست؟
بنابراین، آن را گرفتم، قربان.
نه برای خودم، بلکه برای شما.
هر کار کوچکی که از دستم برمی‌آمد انجام دادم.
تانگا مینا، تانگا مینا!
دزد طلا، تانگا مینا!
تانگا مینا، تانگا مینا!
داشتم همین را به بینو می‌گفتم...
خیلی‌ها از راه دور و نزدیک زحمت کشیدند و به اینجا آمدند.
نباید در مقابل، کاری برایشان انجام دهیم؟
واقعاً باید انجام دهیم.
اما برای یک وکیل درستکار...
این جامعه تا به حال چه چیزی به ما پس داده؟
چیزی جز یک زندگی پر از فقر.
اگر این پول را بین همه تقسیم کنیم چطور؟
هوم؟
اصلاً از اولش هم مال ما نبود، نه؟
- این پول رشوه است. - هوم.
خب؟ موافقی؟
تو موافقی، عزیزم؟
بهشون بدید.
- آقا. - بله؟
برای مردی با قلبی به بزرگی قلب شما...
همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت.
خداوند از مرد خوبی مثل شما محافظت خواهد کرد.
کارشناس هنوز نرسیده، قربان.
پرونده به پانزدهم ماه آینده موکول شد.
صبر کنید، پله‌ها تحمل این وزن رو ندارن.
حتماً محدودیت وزن برای آسانسورها رو دیدی، مگه نه؟
خب، در دادگاه ما، برای پله‌ها هم محدودیت داریم.
اگه بیشتر از ده نفر برن بالا، کل ساختمون فرو می‌ریزه.
منتظری که خراب بشه روی سرم و قبل از تعمیرش منو بکشه؟
برو مرد! فقط برو بررسی‌ش کن!
«آیا یک دست کافی نیست، سیواگامی؟»
اون ناصرِ مخصوصِ دادگاه ما از فیلم باهوبالیه.
این یه ساختمون قدیمی و در حال فرو ریختنه.
به هر چیزی دست بزنی، ممکنه هر لحظه از هم بپاشه.
و هر چیزی اینجا ممکنه هر لحظه منفجر بشه!
پرونده به دوازدهم همین ماه موکول شد.
پرونده به بیست و پنجم همین ماه موکول شد.
پرونده به دهم ماه آینده موکول شد.
جی-پی!
بریانی!
عزیزم، آقا گفت که فردا طلاهایمان را پس می‌گیریم.
از دادگاه تحویلش می‌گیریم،
مستقیم می‌رویم بیمارستان،
بعد تحت نظر می‌مانی، و روز بعدش عمل می‌کنی.
می‌دانستی که موهانلال و دولکر سلمان در چنای خانه دارند؟
برویم آن‌ها را ببینیم؟
وقتی عمل جراحی تمام شد و مرخص شدیم...
قبل از برگشتن، سری به خانه‌هایشان می‌زنیم.
قیمت امروز طلا را چک کن.
- فقط چک کن! - پدر!!
ما هرگز طلایمان را پس نمی‌گیریم!
نمی‌فهمی؟
دارند سرمان کلاه می‌گذارند!
اگر واقعاً طلا را پیدا کنند، دیگر نمی‌توانند از ما پول اخاذی کنند.
تنها چیزی که برایشان مهم است، پول است!
نگاه کن، بابا!
نگاه کن!!!
بریانی! بریانی! بریانی! بریانی!
بستنی، سیگار، بیدا.
این فهرست تمامی ندارد!
دیگر نمی‌توانم ببینم که برای آن‌ها خودت را کوچک می‌کنی.
بیا فقط به خانه برگردیم.
طاقت دیدن تو در این وضعیت را ندارم.
دیگر بس است! دیگر نمی‌توانم با این آدم‌ها سروکله بزنم!
- بیا برویم. - گریه کن!
گریه کن!
اگر لازم است، از ته دل گریه کن.
اما من گریه نخواهم کرد.
من فقط این را می‌دانم!
ما فردا طلاهایمان را پس می‌گیریم.
بعد مستقیم به بیمارستان می‌رویم.
و عمل جراحی موفقیت‌آمیز خواهد بود.
من از این بابت مطمئنم!
برای همین است!
می‌دانی چطور می‌توانم این‌قدر مطمئن باشم؟
از من بپرس!
- از من بپرس! - چطور؟
توی چشم‌هام نگاه کن و از من بپرس!
از من بپرس چطور، عزیزم!
چطور؟
«وقتی تصمیمی می‌گیرم...
حتی به حرف خودم هم گوش نمی‌دم!»
گرفتی؟
یادت هست؟
از فیلم «پوکِری» است!
فیلم بازیگر محبوبت ویجی!
حالا دراز بکش و بخواب.
دراز بکش!
لازم نیست فردا بیایی. خودم به دادگاه می‌روم و آن را می‌گیرم، باشه؟
استرداد اموال، ماتانچری سوکوماران.
جناب قاضی، تمام مدارک امروز ارائه شده‌اند.
مأمور هم در دادگاه حضور دارد.
هی! تو تمام این مدت کجا بودی؟ حتی یک بار هم پیدایت نشد.
قربان، من برای پیگیری یک پرونده بیرون بودم.
انگار شرلوک هولمز هستی و داری یک معمای بزرگ را حل می‌کنی!
- گزارش را ثبت کردید؟ - بله، قربان.
- کارشناس ارزیاب؟ - درود بر شما، قربان.
چطور همه امروز اینجا هستند؟ معجزه است.
با این وضع، ممکن است امروز واقعاً باران ببارد!
آن را بررسی کردید؟
بله، قربان. دارم همین الان تحویلش می‌دهم.
قربان!
دادگاه تعطیل است.
جناب قاضی به خاطر یک وضعیت اضطراری می‌روند.
تمام پرونده‌های امروز به تاریخ دیگری موکول می‌شوند.
آقا، خواهش می‌کنم! قبل از اینکه بروید، جواهراتم را پس بدهید.
حالا کجا می‌روید، آقا؟
امروز همه اینجا هستند، آقا!
آقا، هر کجا که لازم است بروید، اما لطفاً اول طلایم را به من بدهید.
چهار ماه است که دارم از این اداره به آن اداره می‌دوم، آقا!
طلا درست جلوی چشم شماست! فقط قبل از رفتن، آن را به من بدهید.
- آقا، من به دخترم قول داده‌ام. - لطفاً فریاد نزنید، آقا.
باید امروز آن را به او برسانم.
چطور می‌توانید همین‌طور راهتان را بکشید و بروید؟
فقط طلایم را بردارید و به من بدهید!
شما نمی‌توانید این‌طور در دادگاه داد بزنید. فقط قاضی را تحریک می‌کنید!
هی، به «بیبی کانان» بگو به دفتر من بیاید!
ما طلاها را از دزدها پس گرفتیم، اما نمی‌توانم آن‌ها را از این‌ها پس بگیرم!
- من طلایم را می‌خواهم. برایم پس‌اش بگیرید، آقا! - چتا، بیا!
آقا، چطور می‌توانید این‌طور در دادگاه داد بزنید؟
او فقط به این خاطر شما را رها کرد که موکل آقای «بیبی» هستید.
هر کس دیگری بود، تا الان به سلول انداخته شده بود!
یک قاضی ممکن است به صد دلیل مختلف برود.
می‌تواند به خاطر اظهارات لحظات آخر یا یک وضعیت اضطراری خانوادگی باشد...
او مجبور نیست برای همه چیز به شما توضیح بدهد!
قاضی مثل خداست.
از او سوال نکن. فقط دست‌هایت را روی هم بگذار و دعا کن!
عقلت را از دست داده‌ای؟
فکر می‌کنی آدم مهمی هستی؟
این‌طور با یک قاضی حرف می‌زنی؟
این شاید تنها پرونده‌ای باشد که داری.
اما من هر روز با هزار تا مثل این سر و کار دارم!
و شما حتی یکی از آن هزار پرونده را هم نمی‌توانی حل کنی، قربان!
شما خیلی سرتان شلوغ است که برای پرداخت الکترونیکی التماس کنید و شکمتان را با بریانی پر کنید!
- من یک وکیل خوب دیگر پیدا می‌کنم... - چطور جرات می‌کنی او را متهم کنی!
قاضی مرا به اتاقش فراخواند و حسابی توبیخم کرد.
دیوانه!
حالا ببینم چه کسی کمکت می‌کند طلاهایت را پس بگیری!
آقا!
بفرمایید، این را بگیرید آقا.
من هم مثل شما هستم، آقا.
من هم یک بار برای پیگیری پرونده‌ای به اینجا آمدم.
باورش سخت است، مگر نه؟
سی سال پیش بود.
وقتی به اینجا آمدم، هم‌سن دختر شما بودم.
تمام خانواده‌ام در یک تصادف کشته شدند.
نماینده محلی ما ادعا کرد که من هم همراه آن‌ها مرده‌ام...
گواهی فوت صادر کرد و تمام اموال مرا تصاحب کرد.
«نه، من نمرده‌ام،»
«من هنوز زنده‌ام،»
من به اینجا آمدم تا فقط برای اثبات این موضوع پرونده‌ای را دنبال کنم، قربان.
تا زمانی که این افراد آخرین سکه مرا از چنگم درآوردند...
آن پرونده را دنبال کردم. برای هفده سال!
بعد از آن، دیگر نتوانستم ادامه دهم. نه پولی داشتم... و نه کسی که به او رو بزنم.
از آن زمان، فقط هر کار پاره‌وقتی که به من می‌دهند را انجام می‌دهم.
هر پولی که کف دستم می‌گذارند را قبول می‌کنم.
لباس‌های کهنه و دورریختنی آن‌ها را می‌پوشم...
و به ماندن در اینجا عادت کرده‌ام.
نمی‌توانم جای دیگری بروم و کار پیدا کنم.
چون روی کاغذ... من مرده‌ام.
برای همین است که صدایم می‌زنند «روح».
حالا اسمم این است، آقا.
آنقدر گذشته که حتی اسم اصلی‌ام را هم فراموش کرده‌ام.
مردم فکر می‌کنند اگر به دادگاه بیایند، عدالت اجرا می‌شود.
اما آمدن به دادگاه خودش یک مجازات است، آقا.
بفرمایید قربان.
برای جنگیدن در این دادگاه به قدرت زیادی نیاز دارید.
لطفاً غذا بخورید.
این خدا بسیار قدرتمند است، قربان.
حتی مشکلاتی که دادگاه نمی‌تواند حل کند...
او فوراً حل می‌کند.
از ته دل دعا کنید، فلفل‌ها را بسابید و نذر کنید،
و این خدای خشمگین عدالت را فوراً اجرا خواهد کرد.
حالا ببینیم چه کسی به شما کمک می‌کند طلاهایتان را پس بگیرید!
خدایا کاروپا!
هی!
برو ببین چه خبر است، مرد!
چه اتفاقی دارد می‌افتد؟
لعنتی!
وای!
عجب آدم رو مخی!
اثرش اصلاً کم نمیشه!
تازه داره به اوجش میرسه!
تو کدوم بازیکنی؟
گریت کالی؟
آدم ساکتی هستی، آره؟ خیلی خب، من دیگه میرم.
اسم من کاروپو هست!
وِتای کاروپو!
اوه، جدی؟ پس من هم شیوان هستم...
ویگنِش شیوان.
اوه نه! ارواح!
خدای من! ولم کن!
صبر کن! منظورم واقعاً این نبود، خدایا!
اوه! خدای من! سامی!
لرد وِتای کاروپو سامی!
چرا در برابر من ظاهر شدی؟
امروز روزی است که تاوان گناهانت را می‌دهی.
مگر من چه کار اشتباهی انجام دادم؟
واقعاً می‌خواهی ببینی؟
پروردگارا! مرا ببخش، سرورم.
فقط یک اشتباه کوچک بود!
- کوچک؟ - باشه، بزرگه! خیلی بزرگه!
فقط یک فرصت دیگر به من بده.
قول می‌دهم تا فردا همه چیز را درست کنم!
کاری که در عرض چند ماه نکردی، چطور می‌خواهی در یک روز انجام دهی؟
من فقط تمام این ماه‌ها عمداً کار را عقب انداختم، قربان!
این تنها راهی است که می‌توانم حق‌الوکاله‌هایم را بگیرم.
این‌طور است که می‌توانم هم در این دست و هم در آن دستم ساعت داشته باشم، مگر نه؟
پول، قربان! پول!!!
اما این برای من مسئله ناچیزی است.
دستور استرداد اموال را می‌شود یک‌روزه گرفت.
فقط باید کمی خرج کنم و به چند نفر برسم.
کارمند دفتری دادگاه آسان است. یک دوچرخه برای دخترش کار را راه می‌اندازد.
بعد، گزارش پلیس.
پانصد روپیه به او بده، همان لحظه حاضر می‌شود.
بعد هم نوبت کارشناس برای تایید طلاهاست.
کارشناسی سراغ داری؟
یک بطری نوشیدنی آن گزارش را برایت می‌گیرد.
وقتی این‌ها تمام شد، پیش قاضی می‌روی، اما دستیارش راهت را می‌بندد.
- «نمی‌توانی او را ببینی.» - دویست تا کف دستش بگذار، کارت راه می‌افتد.
و بعد هم خودِ قاضی. او را راضی نگه دار، و...
- «من بلافاصله دستور را صادر می‌کنم.» - کار همین فردا انجام می‌شود.
عجب رویی داری...
که توی صورتم می‌گویی می‌خواهی با پول خودت را نجات بدهی.
خدای من، چه انتظار دیگری داری؟
هیچ‌چیز در دادگاه ما پیش نمی‌رود مگر اینکه به چرخ‌دنده‌ها روغن بزنی.
اگر من کارها را ردیف نکنم...
سلام!
می‌توانی بگویی رشوه بد است و فساد یک بلاست...
ما به آن عادت کرده‌ایم. در واقع دوستش داریم. این اعتیاد محبوب ماست.
ما روال خودمان را داریم!
حتی اگر خودِ خدا هم بیاید، نمی‌تواند آن را تغییر دهد!
اوه نه، منظورم آن نبود! خدایا مرا ببخش!
اوه نه! دارم می‌سوزم!
من برای آن گناه کفاره می‌دهم.
می‌توانیم توافق کنیم! هر کاری که بخواهی انجام می‌دهم!
بز قربانی می‌کنم، نذری می‌دهم، کاوادی حمل می‌کنم، حتی جشنواره برگزار می‌کنم!
از روی زمین غذا می‌خورم و چراغ آردی روشن می‌کنم.
سرم را می‌تراشم و تو را ستایش می‌کنم!
هر کاری بخواهی انجام می‌دهم. بگذار بروم، سامی! دارم می‌سوزم!
مجازات کردن من به این شکل گناه است... که بی‌دلیل جانم را بگیری، خدایا!
این بی‌عدالتی تا ابد گریبان‌گیر تو خواهد بود!
تو خدای عدالتی... چطور می‌توانی بگذاری عدالت شکست بخورد؟
چه گفتی؟
تو خدای عدالتی... چطور می‌توانی بگذاری عدالت شکست بخورد؟
دادگاه ما دقیقاً همان‌طور کار می‌کند که به تو گفتم!
با این حال تو مرا مجازات می‌کنی بدون اینکه حتی بدانی اوضاع چطور پیش می‌رود!
تو خدایی، مگر نه؟ خدای قادر و متعالِ عدالت!
پس بیا... قدم به دادگاه ما بگذار!
اگر می‌توانی...
طلای آن دختر را از راه‌های شرافتمندانه پس بگیر،
آن‌وقت هر طور که می‌خواهی مرا مجازات کن.
آن‌وقت سرنوشتم را می‌پذیرم.
فکر می‌کنی از پسش برمی‌آیی؟
این چالش را می‌پذیری؟
آیا خدای عدالت واقعاً به عدالت ایمان دارد؟
اگر داری، پس بیا و ثابتش کن!
لطفاً همین‌جا را امضا کنید.
این برای من فقط یک پرونده معمولی است.
راجا! دو پرس بریانی گوشت گوسفند و یک پرس کوفته بسته‌بندی کن.
تند باش، تند باش.
- امضا کردی؟ - آقای گانش، شما اینجا چه کار می‌کنید؟
فکر می‌کردم فقط در هتل‌های پنج‌ستاره غذا می‌خورید.
این مرد در دادگاه عالی و دیوان عالی یک اسطوره است.
آن پرونده کانال سنگ‌آهک شما...
من از آن به عنوان یک کلاس درس برای کارآموزانم استفاده می‌کنم!
عالی بود، قربان.
خیلی خب، صورت‌حساب را پرداخت کن، شامل غذایی که بیرون‌بر گرفتیم.
همه‌شان مثل هم هستند، پدر.
ما نمی‌توانیم به هیچ‌کدامشان اعتماد کنیم.
عزیزم، ما چاره‌ی دیگری نداریم.
باید به کسی اعتماد کنیم.
به من اعتماد می‌کنی؟
اگر به عدالت ایمان داری، بیا!
این چالش را می‌پذیری؟
می‌آیم!
به دادگاه تو می‌آیم!
روزی که روال دادگاهت را تغییر دهم...
همان روزی است که به پایان کارت می‌رسی.
بیا، کاروپو!
خیلی‌ها مثل تو پاشون رو گذاشتن اینجا، با رویای تغییر دادن سیستم.
خوش اومدی.
دیالوگ قشنگی بود. فکر کردی بهاراتیراجا در فیلم «آیتا ازوتو» هستی؟
دادخواست‌ها رو تحویل بده.
بیارش. بده، بده.
هی، سعی نکن اینجا با من داد و بیداد کنی!
نمی‌تونی پسرت رو درست تربیت کنی؟
هی، بده.
یکی یکی...
یکی‌یکی بهشون بده، مرد!
برادر!
- هی، برادر. - بله؟
تازه‌واردی؟
بله!
همین‌طور دور خودت بچرخ تا ابد باید اینجا بایستی.
با آقا بیا.
با من بیا.
هی، حرکت کن!
- قاضی الان میاد. برو کنار! - آقا! آقا! آقا!
- خواهش می‌کنم آقا. - چی؟
- بدینش. - بدینش.
- برو! - آقا!
- چی؟ یه دادخواست دیگه؟ - خواهش می‌کنم آقا. فقط همین یکی رو قبول کنین.
برو پی کارت. خیلی دیره. فردا برگرد.
اون تازه وارد دادگاه شده، آقا. ما باید بهش کمک کنیم.
بهش بگو فردا بیاد.
اون برادرمه، آقا.
بله!
تموم شد!
بنشینید.
استرداد اموال. ماتانچری سوکوماران.
راستی، شما کی هستید؟
من تا به حال شما را در این دادگاه ندیده‌ام!
نام من ساراوانان است.
از شعبه مادورای.
- موکل من ماتانچری-- - جناب قاضی، عالی‌جناب.
من وکیل آن‌ها هستم.
دادخواست امضا شده را همین‌جا دارم!
عالی‌جناب، جناب قاضی.
جناب قاضی، نگاه کنید. من وکالت‌نامه امضا شده را دارم.
- من وکیل آن‌ها هستم. - اینجا چه خبر است؟
سه نفر از شما برای یک پرونده واحد حاضر شده‌اید؟
نه، سه نفر نیستیم!
در مجموع چهار نفر هستیم، جناب قاضی.
سلوی، تو هم؟
بله، جناب قاضی. نگاه کنید، من وکالت‌نامه امضا شده را همین‌جا دارم.
وکیل قانونی من هستم.
جناب قاضی، چطور می‌توانید حرف هر فرد ناشناسی را باور کنید؟
هی، آن گوشی متعلق به کیست؟
آهنگ‌های تصادفی پخش کن! برو بیرون!
خب، اختلاف شما دقیقاً سر چیست؟
من نماینده‌ی آن‌ها هستم.
- من آن‌ها را شخصاً می‌شناسم. - آن‌ها را می‌شناسی؟
آن‌ها اقوام من هستند، عالی‌جناب.
خانم، خانم، خانم! همین‌طور از خودتان حرف در نیاورید!
عالی‌جناب، من وکیل آن‌ها هستم.
دادخواست امضا شده نزد من است.
آیا شما دادخواست هر کسی را قبول می‌کنید؟ آن‌ها را بررسی نمی‌کنید؟
- متأسفم، قربان. - منظورتان از «متأسفم» چیست؟
فقط یکی از این چهار دادخواست بهتر است فردا روی میز من باشد.
وگرنه، اصلاً به این پرونده رسیدگی نمی‌کنم. متوجه شدید؟
دادگاه برای تنفس تعطیل است.
مگر ما در تمام این مدت وکلای شما نبودیم؟
چطور منصفانه است که ناگهان شخص دیگری را وارد کار کنید، خانم؟
شما تا الان حتی در یک جلسه رسیدگی هم حاضر نشده‌اید.
شما هیچ‌کدام از مدارکی که به شما دادم را در دادگاه ارائه نکردید.
پرونده‌ام را به من بدهید.
- من برای این پرونده با او پیش می‌روم. - خانم!
مگر این یک پرونده معمولی است؟
این یک پرونده تعرض است.
آن هم علیه یک وزیر سابق.
اصلاً می‌دانی با چه کسی طرف هستی؟
بیبی کنان!
فقط دو راه پیش رو داری.
یا با ما همراه شو، یا کلاً از شکایت صرف‌نظر کن.
دارید تهدیدش می‌کنید؟
من این نمایش‌ها را زیاد دیده‌ام.
آیا پولش را می‌گیرید تا کارهای کثیف بیبی کنان را انجام دهید؟
آقا، تازه وارد دادگاه شده‌اید؟
بله.
آن سه نفر با هم همدست هستند.
هر وقت کسی تازه وارد می‌شود، این بازی را در می‌آورند.
فقط یک شکایت کافیست...
تا برای همیشه از وکالت محروم شوید.
ما وکیل رسمی نیستیم.
شماها نمی‌توانید هیچ کاری را درست انجام دهید؟
نگاه کنید، صورت خانم پر از خون است.
حتی نمی‌توانند یک کار ساده را تمیز انجام دهند. متاسفم، خانم.
چرا می‌لرزید، آقا؟
با این وضعیتی که ماشینت داره، چطور می‌خوای برگردی خونه؟
می‌خوای بگم بچه‌ها برسوننت؟
هی!
قربان، پرونده چی شد؟
- نه. - چی گفتی؟
«بازی دوگانه»؟ اینجا فقط یه بازی در جریانه!
اون پولت رو نگرفت که یواشکی برای من کار کنه.
اون فقط به خاطر اینکه من فرستادمش اومد که پرونده‌ت رو پیگیری کنه!
و این‌قدر طول کشید تا این رو بفهمی.
پیش بردن پرونده تو این دادگاه تقریباً غیرممکنه.
ببین... خودِ آن مرد همین‌جاست.
فقط کافی است بگویی، تا یک غرامت کلان برایت بگیرم.
شکایت را پس بگیر.
فکر می‌کنی با دور کردن یک وکیل...
یعنی دیگر کسی اینجا باقی نمانده است؟
هزاران وکیل دیگر اینجا هستند.
پرونده را به من بده.
آن هزار وکیلی که گفتی، همگی اینجا هستند.
اگر حتی یکی از آن‌ها جرات کند به این پرونده دست بزند...
بگذار او این پرونده را پیش ببرد.
وقتی پرونده‌ای با آن دستمال بسته شود، دیگر هیچ‌کس سراغش نمی‌رود.
چه شد آقای مورتی؟ این بار قبولش نمی‌کنید؟
نه، آقای بیبی.
پرونده با آن دستمال بسته شده است.
حتی جرأت نمی‌کنند به آن دست بزنند.
پرونده شما هرگز رنگ دادگاه را نخواهد دید.
نیمی از آن آدم‌ها حتی وکیل واقعی هم نیستند.
آن‌ها تیم دادگاه فرمایشی بیبی کانان هستند.
روش کارشان دقیقاً همین است.
می‌دانید چند نفر به این روز افتاده‌اند؟
برو پیش آن سه نفر، ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ روپیه به آن‌ها بده،
آن‌ها شکایتشان را پس می‌گیرند.
آن‌ها به اندازه این افراد خطرناک نیستند.
حالا کجا می‌توانم پیدایشان کنم؟
در دفتر وکلا هستند.
هوم. دارد می‌آید.
خانم! انگار امروز یک آدم گردن‌کلفت گیرمان افتاده!
بله!
خوش آمدید، قربان!
خانم، مگر نگفتم خودش می‌آید دنبال ما؟
لطفاً، دادخواست‌های خود را پس بگیرید.
- پس بگیریم؟ - آقا!
شما پرونده بزرگی برای خودتان دست‌ و پا کرده‌اید.
۴۵ سکه طلا!
به هر حال شما درصد کلانی به عنوان حق‌الوکاله برمی‌دارید.
چرا کمی از آن را به ما نمی‌دهید؟
من پول نمی‌گیرم.
و قرار هم نیست پولی به شما بدهم!
حتی هدیه هم برای ما کافی است، آقا.
- شما چه می‌گویید، خانم؟ - البته.
اگر خیلی زود آن دادخواست‌ها را پس بگیرید...
برای همه بهتر خواهد بود.
آقا، دارید ما را تهدید می‌کنید؟
نگاه کنید... به دادگاه ما می‌آید و سعی می‌کند ما را تهدید کند!
چه مسخره!
چه گفتید، آقا؟
ما اول از همه لات و لوت هستیم.
همه این‌ها بعد از آن به وجود آمد.
قبل از حرف زدن، جایگاه خودت را بشناس.
خانم، حرکت خود را انجام دهید.
هیچ‌چیز تکان نمی‌خورد!
بسیار خب.
- بینو. - بله؟
برو پیش پدرت توی معبد منتظر بمان. من همان‌جا می‌بینمت.
اسم من ساراوانان است.
اما مردم مرا با نام دیگری هم می‌شناسند.
تمام شد.
به کسی نمی‌گویم.
می‌دانم!
الو! الو!
هی، بیبی کانان!
داری زیاده‌روی می‌کنی!
می‌خوای کارت رو تموم کنم؟
اون تو چیکار کردی؟
- فقط کارهای خدایی، داداش! - داداش! داداش!
قرارمون چی بود؟
قرار شد از راه درست براشون عدالت رو اجرا کنی، مگه نه؟
و این یعنی...
فقط به این نیست که رشوه نگیری...
نباید از قدرت‌هات استفاده کنی، یا هویت واقعی‌ت رو فاش کنی!
من به هیچ‌کس چیزی نگفتم!
به من قول بده که دیگر از قدرت‌هایت استفاده نمی‌کنی.
گم شو!
هی! تو یک خدایی! از قدرت‌هایت استفاده کردی!
یک آدم معمولی چه کار باید بکند؟
به من قول بده.
چی؟
خدا؟
مگر چالش اصلی همین نیست؟
می‌ترسی؟
دیگر از قدرت‌هایت استفاده نکن!
اینجا، هر کس که بخواهد در دادگاه برنده شود،
فلفل می‌سابد و آن را به سر آن بت می‌مالد.
تو این کار را نکردی؟
آن‌ها که تا همین حالا هم به اندازه کافی فلفل به سر من مالیده‌اند، مگر نه؟
آیا واقعاً باید بروم و همان کار را برای او انجام دهم؟
حس می‌کنم او هم آمده بود اینجا تا در دادگاهی بجنگد...
و در نهایت فقط تبدیل به یک مجسمه شد.
سلام!!
من می‌آیم آنجا.
چه می‌خواهی؟
پس، خدا بر من ظاهر می‌شود...
و از من می‌پرسد چه آرزویی دارم؟
- بله! - بسیار خب... پس این چیزی است که می‌خواهم!
آماده باش!
این دادگاه قدیمی باید به یک مجتمع کاملاً جدید، شیک و مدرن تبدیل شود.
با تهویه مطبوع، کامپیوتر، پله‌برقی، و هر امکانات مدرنی که فکرش را بکنی!
باید به اندازه دفتر گوگل یا اپل پیشرفته باشد.
تمام ۲۷ هزار پرونده‌ای که الان در جریان است
باید کاملاً مختومه شوند... انگار که اصلاً وجود نداشته‌اند!
در مورد آن وکلایی که از راه دروغ نان می‌خورند...
از این به بعد، باید همان لحظه‌ای که می‌خواهند در دادگاه دروغ بگویند، لکنت بگیرند...
و با فضاحت شکست بخورند!!
چتا، قطار رسید!
- بامزه است! - هی، چرا بدون حرف زدن داری می‌روی؟
سلام!
چرا همراه آن‌ها هستی؟
در جایی که آن‌ها اقامت دارند، کاری برای انجام دادن دارم.
او دادگاه ما را مثل کف دستش می‌شناسد.
او سی سال است که آنجاست.
اگر کمک بیشتری نیاز داشتید، همیشه می‌توانید از من هم بپرسید.
بله، قربان؟ تازه وارد دادگاه شدید، نه؟
شنیدم امروز حسابی غوغا کردید.
- آیا زود عصبانی می‌شوید، قربان؟ - به طرز ترسناکی، بله.
وقتی قطار هنوز در حرکت است، بپرید پایین. این را برای خیر و صلاح خودتان می‌گویم.
چه چیزی، خانم پریتی؟
شما دارید او را بیش از حد بزرگ می‌کنید!
فقط صبر کن و ببین، کچل!
چرا آنجا نشسته‌ای و این‌قدر خشک و جدی هستی؟
- هیکل ورزشکاری، هان؟ - آقا، آقا!
- چرا اینجا جنجال به پا می‌کنید، آقا... - هی!
آن بادام‌زمینی‌ها را بردار.
برشان دار!
چی، آقا؟ داری توی ذهنت تا ده می‌شماری که آرام بمانی؟
هی، دارم با تو حرف می‌زنم.
و داری با خودکار ور می‌روی؟
اوج...
هرج‌ومرج...
در حال بارگذاری!
نابودش کن، سامی!
هی، این یارو چشه؟
مثل مجسمه خشکش زده.
و واقعاً مردم ازش می‌ترسیدن؟
هی کچل! هنوز نمردی؟
صبر کن، یعنی قراره دعوایی نشه؟
قربان!
ارزش انرژی ما رو نداره.
کلاً وقت تلف کردنه!
قربان، فقط چون از اتاق خوشش میاد اینجا نگهش ندارید.
پرونده را ببندید و او را به خانه بفرستید، قربان. بیچاره مرد.
بینو، نمی‌آیی غذا بخوری؟
نه، میل ندارم. گرسنه نیستم.
از جای دیگری سفارش بدهم؟
یک رستوران درست نزدیک دادگاه هست.
بریانی‌های آنجا عالی است!
- چی؟ - من آنجا را می‌شناسم!
خیلی زیاد به آنجا رفته‌ام.
در چهار ماه گذشته، دو لک پولِ بریانی از آنجا داده‌ام.
و همه‌شان را وکلای تو خورده‌اند!
ولی ما حتی یک لقمه هم نخوردیم.
می‌دونی واقعاً آرزوم چیه؟
وقتی بالاخره همه‌ی این‌ها تموم بشه،
فقط یک‌بار...
کنار پدرم،
فقط می‌خوام اونجا بشینم و با خیال راحت بریانی بخورم.
شماها همیشه اونجا غذا می‌خورید.
می‌خوام ببینم این‌همه تعریف و تمجید برای چیه.
ببین، وقتی همه‌ی این مشکلات پشت سر گذاشته بشه،
وقتی طلاها رو پس بگیری، و دوباره سلامتیت رو به دست بیاری،
داری می‌ری اون مغازه که اون بریانی رو بخوری.
و من اونجا هستم که تماشات کنم.
من هیچ امیدی ندارم که طلاها رو از این دادگاه پس بگیرم.
وقتی طلاها گم شد، احساس ناامیدی نکردی؟
پلیس بود که پیداش کرد، مگه نه؟
به همون ترتیب، از طریق دادگاه هم پسش می‌گیری.
آره، حتماً! پلیس هیچ کاری نکرد!
متأسفم... بابت اینکه به شما سیلی زد عذر می‌خوام.
زندگی دخترم به اون طلاها بستگی داره!
بدون اون... اون نمی‌تونه عمل بشه.
می‌دانم هیچ‌کدام از شما آن را برنداشته‌اید.
اما اگر اتفاقی آن را دارید...
خواهش می‌کنم!
خواهش می‌کنم، آن را پس بدهید.
آن را پس بدهید... به خاطر دخترم.
ما انجامش دادیم، آقا! طلاها در خانه خاله‌ام است.
لطفاً آن را بردارید و فوراً به او بدهید.
گفت که برای عمل جراحی است!
هی! تو قبلاً این را گفتی. چرا مدام درباره‌اش حرف می‌زنی؟
برو سر جایت بنشین!
مطمئنم!
آن پسرها حتماً خودشان طلاها را پس داده‌اند.
محبتی که آن پسرها داشتند…
نه پلیس… نه دادگاه…
حتی مردم اینجا هم آن را ندارند.
اینجا چه جور جایی است؟
نفرت‌انگیز است!
درخواست شما چیست؟
زیورآلات طلای موکل من در دوم فوریه به سرقت رفت.
پلیس آن‌ها را در ششم پیدا کرد و به این دادگاه ارائه داد.
از زمان تولید آن، امروز چهار ماه می‌گذرد.
با این حال، تا به امروز... آن طلا...
موکل من نتوانسته آن را از این دادگاه پس بگیرد.
پلیس چهار جلسه را از دست داد و کارشناس هم در یک جلسه حاضر نشد.
دو جلسه به خاطر اعتصابات از دست رفت، و بعد هم یک ماه تعطیلات دادگاه بود.
و سرانجام... برای جلسه بعد،
حاضر نشدند.
امروز همه حضور دارند.
حداقل امروز، موکل من...
باید طلایش را پس بگیرد. این دعای من است.
این دعا نیست. این یک اتهام علیه من و این دادگاه است!
این نه یک اتهام است و نه یک ادعا!
- فقط واقعیت! - هی!
نمی‌توانی این وضعیت را درست کنی؟
- دارم بررسی می‌کنم، قربان! - بس است این وراجی!
برو ببین مشکل چیست!
دارند بررسی می‌کنند، قربان!
چه گفتی؟ واقعیت؟
می‌دانی واقعیت چیست؟
واقعیت این است که تو به وضوح با روند این دادگاه آشنا نیستی!
آیا این طلا واقعاً متعلق به آن‌هاست؟
آیا اصل است؟ آیا فاکتور آن را ارائه داده‌اند؟
یا اینکه این طلا به پرونده جنایی دیگری مربوط است؟
آیا آن‌ها گواهی ترخیص گمرکی دارند؟
تمام این سوابق کجا هستند؟
بدون همه این‌ها، آیا می‌توان فقط به خاطر درخواست شما، آن را پس داد؟
در دادگاه مادورای هیچ‌کدام از این‌ها را به شما یاد ندادند؟
بسیار خب، بیایید از این بگذریم. این فقط روال اداری است.
اما این دادگاه هم آداب خاص خودش را دارد.
اگر این را می‌دانستید، قبل از آوردن موکلتان به اینجا، به او توصیه می‌کردید.
آیا این طرز لباس پوشیدن برای دادگاه است؟
هی، دختر! آستین کجاست؟ آستین!
آستین کجا رفته؟
دادگاه آداب و رسوم خودش را دارد!
با این لباس‌های نامناسب به اینجا آمدن، پوشیدن این رنگ‌های تند...
من اجازه نمی‌دهم این چیزها در دادگاه من باشد.
همه می‌گویند این دادگاه پر از مشکل است.
- اما شما هیچ‌کدام را نمی‌بینید. - عزیزم!
تنها چیزی که می‌بینید لباس من است، مگر نه؟
پس مشکل از لباس من نیست... مشکل از دیدگاه شماست.
عزیزم...
به دلیل حضور در این دادگاه با پوشش نامناسب،
به دلیل بی‌احترامی به دادگاه، و ارائه الگویی نامناسب،
او بدین‌وسیله به یک روز کامل حبس محکوم می‌شود.
نباید این‌طور می‌شد!
همه‌اش تقصیر من است که تو...
من فقط یک سوال منصفانه پرسیدم، مگر نه؟
آن‌ها فقط به این خاطر این‌طور رفتار می‌کنند که هیچ‌کس تا به حال از آن‌ها سوالی نپرسیده!
بینو!
بینو!!
فرزندم! بینو!
فرزندم!
بینو!
کنار بروید!
بینو! عزیز دلم!
کنار بروید!
بینو!
خون‌ریزی داخلی شدیدی وجود دارد.
کبد تقریباً ۹۰ درصد آسیب دیده است.
او ممکن است هر لحظه به کما برود.
ما باید فوراً عمل پیوند را انجام دهیم.
برایم مهم نیست چطور... فقط به هر شکلی که شده برایم پول بفرست!
وضعیت او بسیار وخیم است.
می‌دانم قبلاً کمک کردی، اما جز تو به چه کسی می‌توانم رو بزنم؟
همین الان به آن پول نیاز دارم.
تو داری با زندگی فرزندم قمار می‌کنی! یادت باشد!
هی! الو؟
الو؟
هر چه داشتم پرداخت کردم تا مراحل درمان شروع شود.
اما برای انجام عمل جراحی، ما حتماً به آن طلا نیاز داریم.
در مواقع اضطراری مثل این،
می‌توانیم هر ساعتی به خانه قاضی برویم و دستور بگیریم.
امتحان کنیم؟
به آن سیاستمدارها نگاه کن.
نصف شب با عجله می‌آیند اینجا تا دستور بگیرند...
فقط برای اینکه مجمع عمومی تشکیل دهند یا کمیته‌ای را تعطیل کنند.
انگار این‌ها واقعاً شرایط اضطراری هستند!
خانم! خانم! فکر کردید کجا دارید می‌روید؟
موضوع مربوط به پرونده‌ای است که جناب قاضی در حال رسیدگی به آن هستند.
وضعیت اضطراری است. دخترم در آی‌سی‌یو است.
ما فقط باید او را ببینیم، حکم را بگیریم و برویم.
خانم، خودتان که می‌دانید، مگر نه؟
- در این ساعت نمی‌توانید او را ببینید. - فقط آن‌ها را می‌بیند؟
آقا، این فرق دارد... این موضوع متفاوت است.
خواهش می‌کنم... فقط دو دقیقه وقت می‌خواهیم.
او را می‌بینیم و بلافاصله می‌رویم.
خانم، لطفاً درک کنید.
این کار برای من دردسر می‌شود. لطفاً همین حالا بروید.
- هی ساتی، این سر و صدا برای چیست؟ - قربان؟
قربان!
در مورد پرونده استرداد اموال است، قربان.
دخترم در بخش مراقبت‌های ویژه است. وضعیتش وخیم است.
عمل جراحی فقط در صورتی انجام می‌شود که طلاها را پس بگیریم.
ما حتی گزارش گمرک را که خواسته بودید، آورده‌ایم.
لطفاً دستور را صادر کنید.
هی، مگر می‌گذارید هر کسی همین‌طوری وارد شود؟
هر چه هست، به آن‌ها بگویید صبح به دادگاه بیایند.
خواهش می‌کنم! قربان، خواهش می‌کنم! لطفاً کمک کنید...
دو دقیقه.
اگر تا آن موقع نرفته باشی،
به جرم ورود غیرقانونی دستگیرت می‌کنم.
کینه‌ات از من را سر این دختر بی‌گناه خالی نکن.
- دو دقیقه! - قربان! قربان! خواهش می‌کنم!
خانم! لطفاً بروید!
او واقعاً یک تایمر دو دقیقه‌ای می‌گذارد و برمی‌گردد تا چک کند.
لطفاً بروید، خانم.
امیدوارم برداشت اشتباهی نکنید...
چرا برای کمک گرفتن به این آدم‌ها التماس می‌کنی؟
تو قدرت انجام هر کاری را که بخواهی داری، مگر نه؟
قربان، تمام گزارش‌ها ارائه شده‌اند.
طبق دستور، من گزارش دادستان را تهیه کرده‌ام
که تأیید می‌کند این طلا هیچ ارتباطی با گمرک ندارد.
از دادگاه تقاضا دارم که طلا را فوراً به موکلم بازگرداند.
همین!
«همین؟»
منظورتان از «همین» چیست؟ فکر کردید با چه کسی صحبت می‌کنید؟
با یک آدم عادی و ناشناس که در خیابان راه می‌رود؟
از وقتی که وارد اینجا شدید زیر نظرتان داشتم.
حتی یک بار هم با احترامِ کامل این دادگاه را خطاب قرار ندادید!
و فقط می‌گویید «همین؟»
اصطلاحات خاصی برای خطاب کردن قاضی با احترام وجود دارد.
عالی‌جناب! مقام عالی! جناب قاضی!
شما حتی یکی از آن‌ها را هم به کار نبردید!
پس با نقشه‌ای برای توهین به این دادگاه به اینجا آمده‌اید، مگر نه؟
قربان! قربان!
- این‌طور نیست، قربان. - مگر از شما پرسیدم؟
فقط وقتی از شما سؤال شد صحبت کنید. متوجه شدید؟
به خاطر توهین به دادگاه،
اول باید عذرخواهی کنید. بعد می‌توانید طلای موکلتان را بردارید و بروید.
باید با احترام با این دادگاه صحبت کنید و عذر بخواهید.
چی؟ یعنی پرونده را واگذار کنم؟
هان؟
وقت دادگاه را تلف نکن!
هی! پرونده بعدی را صدا کن!
متاسفم...
جناب قاضی!
همه چیز را برای عمل جراحی آماده کنید. زود می‌رسم.
دارم به سمت بیمارستان می‌آیم.
چی؟
خیلی خب!
اوه!
چه خبر، چتا؟
به نظر میاد پرونده رو بردی، مگه نه؟
ببین می‌تونی برای ما هم کاری انجام بدی...
کار لازم رو انجام می‌دی، مگه نه؟
می‌خوای «کار لازم» رو با تو انجام بدم؟
من برنده شدم.
من در پرونده برنده شدم.
بفرما!
دستمزدت را بگیر!
برو!
من برنده شدم!
من در پرونده برنده شدم!
اما دخترم از دست رفت!
دخترم از دست رفت، تو لاشخور عوضی!
دخترم از دست رفت!
او مرده است!
دخترم، بینو، مرده است!
چه شده، آقا؟
برای پیدا کردن وکیل آمده‌اید؟
فرار کنید! خودتان را نجات دهید و از اینجا بروید!
وکیل... کمی بریانی می‌خواهید؟
سیگار می‌خواهید؟
نباید چیزی بخورید؟ این حق‌الزحمه شما! بگیریدش!
- بگیریدش! - آقا!
آقا!
آقای وکیل!
چرا این طلاها را برایم پس گرفتید، آقا؟
بچه من مرده است، آقا!
دخترم مرده است!
او دیگر پیش ما نیست، آقا...
حالا دیگر این‌ها به چه کارم می‌آید؟
شما این‌ها را بردارید، آقا.
فقط برای خودتان نگهش دارید.
من بلد نیستم از گوگل‌پی استفاده کنم، آقا.
حتی نمی‌دانم چطور از گوگل‌پی استفاده کنم...
تو خیلی تلاش کردی که طلایش را پس بگیری...
و او بعد از گرفتن یقه‌ات به همین راحتی می‌رود!
برای همین است که نباید به آدم‌هایی مثل او خوبی کرد!
با این حال... حیف است، نه؟
تنها دخترش... دختر به این جوانی.
من بودم حتماً آن‌ها را سر می‌دواندم...
اما نمی‌گذاشتم دخترش بمیرد.
چرا این‌طور به من زل زده‌ای؟
دیشب به خانه جناب قاضی رفته بودی، درست است؟
اگر کار لازم را انجام داده بودی،
او دستور را صادر می‌کرد بدون اینکه کینه‌ای به دل بگیرد.
خدای من! من واقعاً از ترس می‌لرزیدم...
فکر می‌کردم دارم با خودِ خدا می‌جنگم.
اما دادگاه من، من را ناامید نکرد، مگر نه؟
دقیقاً همان چیزی است که آن روز گفتم.
این دادگاه روال خاص خودش را دارد.
حتی اگر خودِ خدا هم بیاید، چیزی تغییر نمی‌کند.
برادر عزیزم، این چالش تمام شد.
زیارتگاه را ببند و آنجا را خالی کن.
این مرگ...
تقصیر من نیست.
تقصیر توئه.
یادت میاد گفتی «کارهای خدا»؟
خب، این... «کارهای دادگاهه!»
رفیق!
لطفاً... فقط تنهام بذار.
وقتی پیشت اومدم نمی‌دونستم تو تیم «بیبی کانان» هستی.
تمام پولی که خواسته بودی رو بهت دادم.
دیگه چیزی ندارم که بدم.
لطفاً، فقط مدارکم رو بهم پس بده...
و پرونده‌های من.
وکیل دیگری پیدا می‌کنم.
خواهش می‌کنم.
آخرین فرصت را به تو می‌دهم.
یک بار شنیدی. دوباره می‌گویم.
سه چهارم آدم‌های اینجا وکیل هستند.
اگر حتی یکی از آن‌ها جرئت کند به آن پرونده دست بزند، وکالتت را قبول نمی‌کنم.
در غیر این صورت، باید پرونده را پس بگیری.
- آقا، لطفاً پرونده من را قبول کنید. - مرا به دردسر نینداز. برو عزیزم.
آقا، لطفاً به من کمک کنید. لطفاً، آقا.
خواهر...
لطفاً، حداقل تو می‌تونی کمکم کنی.
خواهر!
تو به عنوان یک خدا نباختی.
نه... تو به عنوان یک انسان باختی.
و باختن انسان‌ها در اینجا چیز تازه‌ای نیست.
هر روز، هزاران نفر در این دادگاه می‌بازند.
پس من باید آخرین انسانی باشم که در اینجا می‌بازد.
از امروز به بعد، هیچ‌کس که برای عدالت به این دادگاه بیاید، دیگر نخواهد باخت.
اجازه نمی‌دهم ببازند. تا وقتی من هستم، نه.
دادگاه‌های قدیمی ما باید به یک مرکز پیشرفته، شبیه دفتر گوگل یا اپل تبدیل شوند.
در مورد وکلایی هم که نانشان در دروغ گفتن است... باید دهانشان را خرد کرد و بست.
تمام پرونده‌های معوقه باید حل و فصل شوند، طوری که انگار هرگز وجود نداشته‌اند.
من از تو درخواست‌های زیادی داشتم...
اما تو حتی یکی از آن‌ها را هم برآورده نکردی.
و حالا این پرونده را که در دستمال پیچیده شده، به دست من می‌دهی.
در تمام این مدت هیچ‌کس حاضر نبود پرونده مرا قبول کند.
بعد ناگهان، یک غریبه برای کمک به من پیش‌قدم می‌شود.
و حالا تو می‌گویی که می‌خواهی وکالت مرا بر عهده بگیری.
من نمی‌فهمم چه اتفاقی دارد می‌افتد.
خدای من!
خیلی خب، درباره پرونده‌ات برام بگو.
وقتی «وی. ام. پاندیان» وزیر دادگستری بود،
من منشی شخصی‌اش بودم.
خیلی وقت‌ها، در حضور او...
احساس ناراحتی شدیدی می‌کردم.
مدام به خودم می‌گفتم که دارم زیادی فکر می‌کنم...
و بی‌دلیل به مردی هم‌سن پدرم بدگمان شده‌ام.
اما یک روز...
وقتی برای کار به دهلی رفته بودیم...
نمی‌دانستم چه کار کنم.
بالاخره شجاعتم را جمع کردم و به کلانتری رفتم.
نه تنها از ثبت شکایتم خودداری کردند...
بلکه تهدیدم کردند و مجبورم کردند دوباره برای او کار کنم.
فقط بعد از اینکه حزب او در انتخابات شکست خورد...
توانستم بالاخره وکیلی ببینم و پرونده را تشکیل دهم.
شانس من است. سر و کارم با وکیلی از تیم خودشان افتاد.
آن‌ها از هر ترفندی استفاده کردند...
تا مرا مجبور به پس گرفتن شکایت کنند.
چون این آدم‌ها خطرناک هستند، هیچ‌کس حاضر نیست وکالت مرا بپذیرد.
داری می‌گی که می‌خوای... مطمئنی که با این قضیه مشکلی نداری؟
اگه بتونم برای حتی یک نفر مثل تو عدالت رو اجرا کنم،
این کار به خیلی از زن‌های دیگه جرئت میده که جلو بیان.
به من اعتماد کن.
ایمان داشته باش. بیا با این وضعیت بجنگیم.
پرونده ۲۸۱۰ وی. ام. پاندیان
زنده باد رهبر ما!
سکوت کنید.
ساکت باشید. وگرنه همه‌تون رو بیرون می‌کنم.
دعای تو چیه، پریتی؟
قربان، زمانی که آقای وی. ام. پاندیان وزیر دادگستری بودند،
رفتار ناشایستی با موکل من، کانمانی، داشتند،
و او را تهدید کردند که اگر حرفی بزند، عواقب بدی در انتظارش خواهد بود.
طبق بخش ۷۵ قانون BNS برای جرم آزار و اذیت...
و بخش ۳۰۸، زیربخش BNS برای اخاذی از موکل من،
تقاضا دارم که متهم، آقای وی. ام. پاندیان، رسماً تفهیم اتهام شود.
همین، قربان!
بیبی کانان، سوالی دارید؟
قربان...
سوالات متعددی در این پرونده مطرح است.
و وقتی به این سوالات پاسخ داده شود،
مشخص خواهد شد که این پرونده چیزی جز یک نمایش تبلیغاتی نیست.
- با اجازه شما. - بفرمایید.
سپاسگزارم، عالی‌جناب!
خانم کانمانی.
ادعا می‌کنید این حادثه چه زمانی رخ داده است؟
۱۵ نوامبر ۲۰۱۸.
و چه زمانی شکایت خود را ثبت کردید؟
یک سال پیش.
نگویید «یک سال پیش».
پنج سال پس از حادثه ادعایی.
- اما او مرا تهدید کرد... - سلام، سلام!
فقط به چیزی که از تو پرسیده می‌شود پاسخ بده.
در طول آن پنج سال، آیا دچار حادثه‌ای شدی؟
نه!
هیچ آسیبی به پشت سرت وارد شد؟
نه!
یا مثل فیلم گاجینی، آیا دچار نوعی فراموشی هستی؟
اعتراض دارم، جناب قاضی!
چرا؟ بگذارید سوالاتش را تمام کند.
اعتراض وارد نیست.
سپاسگزارم، عالی‌جناب.
پس پنج سال طول کشید تا متوجه شوید که آنچه رخ داده، یک جرم بوده است؟
این نکته ثبت شود، عالی‌جناب!
حال، طبق شکایت شما، این حادثه در کجا اتفاق افتاده است؟
در منزل ایشان در دهلی.
- در کدام طبقه؟ - طبقه دوم.
عالی‌جناب، موکل من از آرتروز رنج می‌برد و هر دو زانویش را عمل کرده است.
بنابراین، او نمی‌تواند از پله‌ها بالا برود و به او توصیه شده که این کار را نکند.
چطور ممکن است او این کار را در طبقه دوم خانه‌ای بدون آسانسور انجام داده باشد؟
من گواهی پزشکی مربوطه را ارائه کرده‌ام، عالی‌جناب.
عالی‌جناب، تقاضای اجازه دارم تا یک فایل صوتی پخش کنم.
- ادامه دهید. - پخش کنید.
- آقا، کانمانی صحبت می‌کند. - بگو عزیزم.
تمام شب نتوانسته‌ام بخوابم.
نمی‌توانم دست از فکر کردن به تو بردارم.
می‌شود تماس تصویری بگیریم؟
آیا صدای این فایل صوتی متعلق به شماست؟
من هرگز چنین تماسی نگرفتم، آقا.
گوش کنید! فقط به سوال پرسیده شده جواب بدهید. این صدای چه کسی است؟
این صدای من است.
- اما این تماس... - جناب قاضی، این نکته قابل توجه است!
ما در این پرونده به اندازه کافی دروغ شنیده‌ایم.
حالا من حقیقت آنچه واقعاً اتفاق افتاده را به شما خواهم گفت.
فقط حقیقت!
بله جناب قاضی. چرا او بعد از پنج سال سکوت،
ناگهان پیش آمده و این پرونده را مطرح کرده است، جناب قاضی؟
چون موکل من در آن زمان وزیر بود... این فقط از روی ترس بود!
گفتم ترس؟
من گفتم ترس؟
ببخشید، قربان! اصلاح می‌کنم... اشتب...
این لغزش زبان نبود... این حقیقت بود!
قربان! همه‌چیز مرتب است.
بسیار خب، بسیار خب! حالا آماده‌ام!
آماده!
بعد از اینکه تمام این سال‌ها چیزی نگفته، اگر حالا ناگهان چنین شکایتی مطرح کرده...
آیا این شکایت برای جلب توجه بوده؟
نه، قربان!
آیا این شکایت برای جلب توجه بوده؟ نه، قربان!
نه... این پرونده... برای جنجال‌سازی تشکیل شده... اصلاً هم این‌طور نیست!
در مورد آن وکلایی که از راه دروغ نان می‌خورند...
از این به بعد، باید به محض اینکه در دادگاه قصد دروغ گفتن دارند، لکنت بگیرند...
و به شکلی مفتضحانه شکست بخورند!!
داخل دادگاه...
وکیل قادر به دروغ گفتن نیست.
- بیبی کنان، حالت خوب است؟ - نه، قربان!
- آیا جلسه را به تاریخ دیگری موکول کنیم؟ - بله، قربان!
نمی‌دانم چه مشکلی پیش آمده، قربان. زبانم مدام می‌لغزد!
- این پرونده برای سیزدهم ماه آینده تعیین می‌شود-- - نه، نه، نه، قربان!
حالا شروع کنیم؟
بله!
بله! بله!
یک دقیقه. بگذارید صدایم را امتحان کنم.
بیبی کانان!
- چی؟ - آب!
آب! آب!
چه... چه...!
لطفاً، کمی آب بنوشید.
قربان!
باید چند سوال از آقای وی. ام. پاندیان بپرسم.
ادامه دهید.
آقای وی. ام. پاندیان، آیا شما از آرتروز رنج می‌برید؟
بله، رنج می‌برم.
عزیزم!!!
او رنج نمی‌برد!
من رنج می‌برم!
- او رنج نمی‌برد! - من رنج می‌برم!
نه! نه!
هی، مگر ما گواهی پزشکی را ارائه ندادیم؟
من آن گواهی پزشکی را جعل کردم، قربان! مگر این را نمی‌دانید؟
او بارها برای دیدار با شما از پله‌ها تا طبقه دوم بالا آمده است!
صبر کنید... همین الان ثابتش می‌کنم!
او هرگز عمل زانو انجام نداده است.
حتی جای زخمی هم وجود نخواهد داشت، قربان!
نگاه کنید! به این نگاه کنید! ببینید، هیچ جای زخمی نیست!
اگر او آرتروز داشت، نمی‌توانست از پله‌های خانه یا اینجا در دادگاه بالا بیاید.
او دارد تقلب می‌کند، قربان! خدای من! خدای من!
سکوت کنید!
می‌خواهم به سراغ مدرک بعدی بروم، نوار صوتی.
چی؟ در موردش چی؟
کانمانی قبول کرد که اون صدای خودش بوده، درسته؟
پس، آیا اون واقعاً این آهنگ رو خونده، قربان؟
با تکنولوژی هوش مصنوعی امروزی، صدای هر کسی می‌تونه توسط هر کسی شبیه‌سازی بشه.
بنابراین، من به بخش آی‌تی اون‌ها دستور دادم که این صدا رو بسازن!
منظورتون اینه که مدرک خودتون جعلیه؟
بله، قربان. جعلی، غیرقانونی، ساختگی و دروغین.
طبق قوانین، شما باید درخواست می‌کردید
برای گواهی بخش ۶۳ بی‌اس‌ای جهت مدارک دیجیتال.
من باید اون رو ارائه می‌دادم. اما شما نخواستید و من هم ارائه ندادم.
شاید بشود...
به آن اشاره کرد، عالی‌جناب!
بیبی کانان! داری این دادگاه را به بازی می‌گیری.
- می‌دانی با چه کسی حرف می‌زنی؟ - بله، عالی‌جناب.
زمانی که او نماینده مجلس کومباکونام بود، شما وکیل شخصی‌اش بودید...
و فقط به خاطر توصیه او بود
که حالا روی آن صندلی به عنوان قاضی‌القضات نشسته‌اید!
دقیقاً دارم با همان شخص صحبت می‌کنم، عالی‌جناب.
بیبی کانان، علیه تو به خاطر توهین به دادگاه اقدام می‌کنم.
او را از دادگاه بیرون کنید. پلیس!
تو هیچ ایده‌ای نداری که با چه چیزی روبرو هستی.
اما من نمی‌توانم جلوی زبانم را بگیرم!
بیرونش کنید!
این وحشتناک است!
هیچ‌کدام از این‌ها دروغ نیست. مرا رها کنید!
می‌دانم که با من چه خواهی کرد، قربان.
اما تو نمی‌توانی به من دست بزنی... من تو را نابود می‌کنم!
من ضبط‌شده‌ی تماس‌ها را دارم! آن‌ها را مستقیماً برای بازرسی می‌فرستم!
گلوی تو در دست من است، قربان!
هی! این یک جور نمایش است؟
تا الان خیلی خوب دروغ می‌گفتی.
قربان، یک فرصت دیگر به من بدهید.
تا به حال چنین چیزی پیش نیامده بود... نمی‌فهمم چه اتفاقی دارد می‌افتد!
آیا قاضی با وی. ام. پاندیان ارتباطی دارد؟
ضبط مکالمات چه زمانی علنی می‌شود؟
طوری رفتار می‌کنی که انگار هریشچاندرا هستی و هیچ‌وقت دروغ نمی‌گویی!
با راست گفتن، از پشت به من خنجر زدی!
مگر آجیت کومار هستی که این‌طور از پشت به تو خنجر زده شود؟
فقط من بودم که داشتم پرحرفی می‌کردم؟ فقط نگاهی به اطرافت بینداز!
داری مرا متهم می‌کنی که بلد نیستم دروغ بگویم؟
من اصلاً نمی‌توانستم دروغ بگویم.
برادر عزیزم!
به نظر می‌رسد زبانت حسابی آنجا لغزید؟
شنیدم حتی قاضی را هم رسوا کردی؟
به هر حال، آن را فراموش کن. اگر امشب به خانه‌اش بروی و کار لازم را انجام دهی...
صبر کن... تو داری با پای خودت به سمت مرگ می‌روی.
او در خشم شدیدی است!
تو را نابود خواهد کرد!
این چه حرفی بود که زدی؟
«حتی اگر خدا هم بیاید، روال دادگاه تغییر نمی‌کند؟»
خب... خدا همین الان پیداش شد.
اینجا قلمرو منه.
دادگاه منه!
از این به بعد، هیچ‌کس بدون هماهنگی با من نمی‌تونه اینجا قدم از قدم برداره.
تا وقتی که می‌تونی، از اینجا برو.
عزیزم،
بابا اومده خونه!
نمایش دادگاهی تو
همین حالا با یورش به دفتر و خونه‌اش به اونجا رسیده.
اون شما رو نمی‌پذیره، آقا.
او به شدت از دست شما عصبانی است.
آن‌ها وی. ام. پاندیان را هم وارد تحقیقات کرده‌اند.
آن‌ها تشنه انتقام هستند... و نقشه مهمی دارند.
ده تا پانزده روز از دیدها پنهان شو.
و به هیچ‌کس نگو که من این را به تو گفتم.
واو! خیلی خوش‌تیپ شدی، خدای من!
فوق‌العاده شیک!
یک دانشجو این نذری را آورده، به امید اینکه در امتحاناتش قبول شود.
عالی است!
قهوه شکلاتی اینجا خیلی معروف است. از آن خوشت می‌آید!
همان‌طور که خواسته بودم، مأموریت اول انجام شد.
دیگر کسی در دادگاه دروغ نمی‌گوید.
خب، قدم بعدی چیست؟
مگر نگفتی کلی پرونده وجود دارد که معطل مانده‌اند؟
چند تا پرونده در جریان است؟
اوه!
قدم بعدی این است؟
۲۷ هزار پرونده معوقه وجود دارد.
با این روند، ۱۵۰ سال طول می‌کشد تا همه آن‌ها حل و فصل شوند.
حتی اگر از قدرت‌هایت برای پاکسازی این حجم کار استفاده کنی،
پرونده‌های جدید همین‌طور روی هم تلنبار می‌شوند.
همین حالا که داریم صحبت می‌کنیم،
احتمالاً ده پرونده جدید ثبت شده است.
مثل این است که بخواهی آشغال‌ها را جمع کنی در حالی که مردم مدام زباله بیشتری می‌ریزند.
چه کار می‌خواهی بکنی؟
آنا، من دارم می‌روم.
خداحافظ، آکا!
خداحافظ عزیزم!
آقا، مغازه بسته است.
قهوه شکلاتی!
قربان، تابلو نصب شده. ما برای امروز تعطیل کردیم.
قهوه شکلاتی!
نگاه کن آنا! او از رفتن خودداری می‌کند.
من دارم می‌روم، آنا!
هی!
نگاه کن آنا!
هی، دستم را رها کن!
هی، دستم!
آن اسلحه است؟
او اسلحه دارد، آنا!
قهوه شکلاتی!
هی، دستت رو بکش.
هی، ولم کن!
- قهوه شکلاتی! - آنا!
آنا! آنا!
خواهر، متاسفم.
این لنزها باعث شدن سرم به شدت درد بگیره!
اگه قهوه شکلاتی نداری اشکالی نداره.
حداقل برام کمی قهوه دمی بیار.
آنا!
برای همین قهوه دمی، این‌قدر التماس می‌کردی؟
بله!
صبر کن برادر. یک قهوه «لئو» مخصوص برایت می‌آورم.
خیلی لطف دارید، خواهر.
- عزیزم، غلیظش کن. - آنا، یک قهوه لئو غلیظ!
چه اتفاقی افتاد؟ متوجه نشدم.
آن مرد می‌خواست با آن دختر بدرفتاری کند...
و چهار پنج نفر از دوستانش هم به او ملحق می‌شدند.
آن‌وقت دوستم، صاحب قهوه‌خانه،
همه‌شان را می‌کشت و یک پرونده دیگر به لیستش اضافه می‌شد.
او هرگز مرتکب آن قتل‌ها نشده است.
که یعنی... آن پرونده دیگر هرگز تشکیل نخواهد شد، مگر نه؟
پرونده تنها زمانی تشکیل می‌شود که جرمی صورت گرفته باشد.
از این لحظه به بعد، هیچ جرمی در قلمرو من اتفاق نخواهد افتاد.
بنابراین، هیچ پرونده جدیدی هم ایجاد نخواهد شد.
اوه، عجب!
تو درخواست یک پرونده مهم را داری،
اما به هیچ‌کدام از پیام‌های من پاسخ نداده‌ای.
خانه‌ات در چنای کجاست، عزیزم؟
آقا! بس کنید، آقا.
ما بریانی آوردیم، قربان.
بریانی؟
- بله قربان. - چرا زودتر نگفتی؟
- چند تکه گوشت دارد؟ - سه تکه.
نشانم بده!
قربان!
تمام لباس‌های بچه‌ها را آنجا بگذارید.
- تمام لباس‌های بزرگسالان را اینجا بگذارید. - چشم، آنا.
هی!
- نه، آنا. لطفاً مرا ببخش. - تو!!
بس کن، آنا!
آنا!
کمی آب نارگیل تازه بخور، آنا!
آب طبیعی. سرشار از پتاسیم.
بنوشش، آنا!
برادر!
شما ده روپیه اضافه برای بطری پرداخت کردید.
لطفاً پسش بگیرید.
- ده روپیه؟ - این هم فاکتور.
چی؟
یک لایحه؟
تمام منطقه «سون ولز» کاملاً بسته شده است.
سرقت، قتل، زورگیری، جیب‌بری، جعل، فساد...
دیگر هیچ‌کدام از این جرم‌ها اتفاق نمی‌افتد.
در تمام ۱۷ کلانتری اینجا، حتی یک پرونده هم ثبت نشده است!
چه خبر است، جناب کوماران؟ در کل هفته حتی یک پرونده هم ثبت نشده؟
پرونده فقط زمانی ثبت می‌شود که جرم جدیدی رخ داده باشد.
هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
این دیگر چیست؟ بازی «فلِیمز» است؟
می‌خواستم به عنوان یک بازرس زندگی کنم. نشد که بشود.
حالا سعی می‌کنم با یک بازرس زندگی کنم.
فکر خوبی است، نه؟
دستم واقعاً هر بار که بخواهم رشوه بگیرم، می‌لرزد.
اگر کار اشتباهی کنی، مجازاتش فوری است!
هی، داری چه کار می‌کنی؟
اخیراً پرونده جدیدی نبوده، درست است؟
برای همین شروع کرده‌اند به بیرون کشیدن پرونده‌های قدیمی و رسیدگی سریع به آن‌ها!
لرد کاروپان کنترل دادگاه را به دست گرفته. اگر جرمی مرتکب شوی، کارت تمام است!
آقای گانش؟ شما اینجا دارید ماست و برنج می‌خورید؟
مگر شما معمولاً فقط در هتل‌های پنج‌ستاره غذا نمی‌خورید؟
همین الان می‌کوبمش توی صورتت! گمشو برو!
کلاه از سر برمی‌دارم، قربان. از دیدنتان خوشبختم.
خدای کاروپا!
من هم فرزند تو هستم، مگر نه؟
من بدون اینکه حتی متوجه باشم دروغ گفتم!
اگر دوباره دروغ بگویم...
زبانم را بسوزان.
دیگر هیچ کار اشتباهی انجام نمی‌دهم، کاروپا!
دیگر رشوه نمی‌گیرم!
دیگر هرگز با یک دختر بدرفتاری نخواهم کرد!
خدای من!
مرا ببخش.
این مثل جادو است!
چهار هزار پرونده تنها در ده روز مختومه شد!
از آنجایی که هیچ پرونده جدیدی در کار نیست...
آن‌ها شروع به پاکسازی تمام پرونده‌های قدیمی کرده‌اند.
همه خلافکارها به شدت ترسیده‌اند.
این یک اتفاق افسانه‌ای است!
همه این‌ها برای هواداران عزیزم است!
خدای کاروپا!
حتی یک پرونده هم به دادگاه نمی‌رسد.
اما نگاه کن که معبد چقدر شلوغ است.
معبدی درست در وسط محوطه دادگاه...
کمی مزاحم است، مگر نه؟
برادر، ما همگی با بولدوزر اینجا هستیم.
پلیس هم رسیده است. وقتی کار تمام شد به تو زنگ می‌زنم.
بسیار خب.
هی، آن کیست؟
آنجا زیر پای خدای کاروپا دراز کشیده انگار که صاحب آنجاست.
هی، اون همون وکیل اهل مادورای هست.
کتکش بزنید و بیرونش کنید!
- هی! هی! هی! - هان؟
این دیگه چه وضعیه؟
یهو اینجا شبیه خیابان واکینگ بانکوک شده!
هی، بیرونش کنید!
خدای کاروپا!
من رو ببخش، خدای کاروپا!
فکر کنم کاروپو تسخیرش کرده که به ما حمله کنه!
اون توسط کاروپو تسخیر نشده. خودِ کاروپو داره ضربه‌ها رو می‌زنه!
لعنتی!
هان؟
کجا غیبشان زد؟
الو، چی شده؟ باید بیایم اونجا؟
سه تا بلیت برای «موکوتی آمان» دارم. میای؟
- برادر، کارش رو تموم کردی؟ - در عوض، کار برادرت رو تموم کردم.
فکر می‌کردم باهوش‌تر از این حرف‌ها باشی.
اگه معبدم رو خراب کنی، چطور می‌تونم غیب بشم؟
اگه آینه رو برعکس کنی، ماشین چطور می‌خواد حرکت کنه، عزیزم؟
هی!
باشه. موقع رانندگی دست به گوشی نزن. ممکنه کسی باهات تصادف کنه.
الو! الو!
الو!
جناب، شنیدم تو دادگاه علنی قاضی رو لو دادی؟
برای همین از ما خواسته که کارت رو تموم کنیم!
کاریش نمی‌شه کرد. اون قاضیه... اون حکم صادر می‌کنه!
اون قول داده که تمام پرونده‌های ما رو مختومه کنه...
برای همین ما هم قبول کردیم.
اگه بدون عصبانیت همکاری کنی،
کار رو سریع و بی‌دردسر انجام می‌دیم.
کارش را تمام کن.
فقط اگر این مرد را بکشیم همه پرونده‌هایمان ناپدید می‌شود.
هی، این کار را نکن!
صبر کن، نکن!
لطفاً، این کار را نکن!
خدای من! پروردگارا! چه بلایی سرت آمده؟
آقا، چطور ممکن است این‌طور آسیب دیده باشی؟
- نمی‌توانی بیشتر مراقب باشی؟ - تو مثل برادر ما هستی.
اگر اتفاقی برایت بیفتد، ما چه کار کنیم؟
زود باش، باید او را به بیمارستان برسانیم. بلندش کنید، آرام!
ما یک تیم چهار نفره نیستیم! با وجود تو، ما یک تیم پنج نفره‌ایم!
آرام باش!
- بکشید! - بجنب برادر!
- شماها دارید چه کار می‌کنید؟ - نگران نباشید آقا. ما هوایتان را داریم.
بیایید، برویم بیمارستان.
بیمارستان؟ چرا مدام تغییر موضع می‌دهید؟
چه مرگتان است؟ نمی‌فهمم! رهایم کنید!
چرا دارید او را حمل می‌کنید؟
زمینش بگذارید! همین حالا بکشیدش!
خودم کارش را تمام می‌کنم!
تو برای من مثل برادر کوچکترم هستی.
برادر، کشک!
- گفتی ما یه تیم پنج‌نفره‌ایم! - گور بابای اون حرف‌ها!
- من برادر توام، بیبی کنان! - دهنت رو ببند، بازنده!
هی، ولم کن!
نذارید فرار کنه!
من اون کارخونه رو از اون پیرزن و پیرمرد برات گرفتم، نگرفتم؟ ولم کن!
و این هم برای اون!
هی، بگیریدش! بگیریدش!
بگیرید!
تکه‌تکه‌اش کنید و مطمئن شوید که هرگز پیدا نشود!
اوه نه!
چه اتفاقی افتاد، آقا؟
چطور این‌قدر بد آسیب دیدید؟
خدای من! چه اتفاقی افتاده؟
آقا، چطور ممکن است این‌طور آسیب دیده باشید؟
نمی‌توانید بیشتر مراقب باشید؟
شما برای ما مثل یک برادر بزرگ‌تر هستید، آقا!
اگر اتفاقی برای شما بیفتد، دیگر چه کسی را داریم؟
دارید خون‌ریزی می‌کنید. بیایید، همین الان به بیمارستان برویم.
به چه چیزی فکر می‌کنی؟ بیا آقا.
اینجا قلمرو من است.
دادگاه من!
از این به بعد، هیچ‌کس بدون هماهنگی با من نمی‌تواند اینجا قدم از قدم بردارد.
خواهش می‌کنم آقا، بگذارید شما را به بیمارستان برسانم.
تا وقتی که کارت را به سردخانه نکشانم، دست بردار نیستم!
- چه بلایی سر صورتت آمده؟ - تو آن‌ها را فرستادی تا مرا بکشند، مگر نه؟
و آن‌ها دارند چه کار می‌کنند؟
آقا، داری خونریزی می‌کنی و همه جا را خونی کردی!
تکه‌تکه‌ات می‌کنم و کاری می‌کنم که هیچ‌وقت پیدا نشوی!
هنوز فکر می‌کنید همه این‌ها را از خودم درآورده‌ام؟
بیایید، جناب قاضی. بگذارید خودتان ببینید.
سال‌هاست که مشکلات بی‌شماری گریبان‌گیر این دادگاه بوده است.
آن زمان‌ها هرگز پیدایتان نشد... پس چرا حالا ظاهر شدید؟
چه کسی گفت من هرگز ظاهر نشدم؟
این بار فقط متوجه من شدید چون تصمیم گرفتم جلوی شما بایستم.
هر روز، بی‌عدالتی‌های بسیاری درست جلوی چشمان شما رخ می‌دهد.
این‌ها جلوی چشمان تو هم رخ می‌دهد.
و تو چه کرده‌ای؟
بشر حتی به خودش زحمت نمی‌دهد که به دیگری کمک کند.
با این حال، جرئت داری گله کنی که چرا خدا به دادت نمی‌رسد.
ببخشید... نباید می‌پرسیدم.
هی، سلام! من که عذرخواهی کردم، نکردم؟
- چرا این کار را می‌کنی؟ - من نیستم.
پشت سرمان!
ادامه بده! پدال را فشار بده!
مرا تا اینجا کشانده‌ای فقط برای اینکه او را نشانم بدهی؟
کمی صبر کنید، قربان!
این دیگر چیست، اسکورت امنیتی است؟ برو جلوی او.
هی، او را بگیرید!
یک لحظه صبر کنید!
ترمز کنید!
هی، بیایید جلو!
چرا باید بترسم؟
شماها هستید که باید بلرزید.
فکر کردید دارید چه کار می‌کنید؟
می‌دانید چه کسی همراهم است، مگر نه؟
هر کسی که هست، بگویید بیاید جلو!
هی، اینجا قلمرو ما نیست.
خب اگر فقط «موقت» است چه؟ هنوز که اینجا هستید، مگر نه؟
- زود باش! هر کاری از دستت برمی‌آید بکن! - زبانش خیلی دراز است.
جلو بیا!
به تو می‌گویم، اینجا حوزه من نیست!
من اینجا هیچ اختیاری ندارم!
نزدیک بود کار دستمان بدهد!
قربان.
یک لحظه!
چه گفتی؟
اینجا بخشی از حوزه من نیست.
- منظورت چیست؟ - فقط ماشین را دنده عقب ببر!
برای هر منطقه‌ای، یک خدای نگهبان وجود دارد.
نگاه کن! آن طاق را می‌بینی؟
آنجا قلمرو ماست.
برو! نگذار فرار کنند!
سریع بپیچ چپ! همین الان!
او وکیل است یا بازیگر آجیت کومار؟
طرز رانندگی‌اش را ببین!
تقریباً به قلمرو خودمان برگشتیم!
نگاه کن، آنجا طاق است! ماشین را بفرست داخل!
اوه نه! حالا چه کار کنیم؟
لعنتی! زیرش بگیر!
نابودشون کن، سامی!
من دارم می‌رم.
دارم برای انتقالی به یک دادگاه دیگه درخواست می‌دم.
تو هم باید بری. این به نفعته.
قربان، به حرفم گوش بدید! یه فکری دارم.
اصلاً مغز توی سرت داری؟
فکر کردی من کاران، بازیگر اون فیلم‌های مذهبی قدیمی‌ام؟
یا نیژالگال راوی که حتی بعد از شناختن خدا، بخوام باهاش بجنگم؟
اوه نه! خدای من!
خدایا! خدایا! خدایا مرا ببخش!
من اشتباهی اسلحه را نشانه رفتم! این اسلحه خودم است!
- مجوز دارم. دیگر تکرار نمی‌شود... - سرورم!
ما حالا خارج از قلمرو او هستیم.
او اینجا هیچ قدرتی ندارد.
درست است؟ حالا بیا، برویم به یک دادگاه دیگر!
زنده ماندن تنها چیزی است که اهمیت دارد، عزیزم!
اگر خدای غربی بود، حداقل می‌توانستیم برای بخشش التماس کنیم!
اما این لرد کاروپو است! کاروپانا سامی!
او ما را تکه‌تکه می‌کند و استخوان‌هایمان را به پودر تبدیل می‌کند!
حتی با اینکه می‌بینی خودِ خدا اینجا حاضر است...
هنوز هم مثل یک دیوانه داری هذیان می‌گویی!
او شش ماه پیش بر من ظاهر شد.
آیا من از دادگاه فرار کردم؟
بیبی کانان!
بی...
بیبی! همین است!
تغییر دین بده!
تغییر دین دادی، نه؟
تو تغییر دین داده‌ای، درست است؟
برای همینه که ترسی نداری... هیچ ایمانی در قلبت نیست!
چه می‌گویید، جناب قاضی!
فقط یک دقیقه به من گوش کنید!
خداوند فقط در قلمرو خودش قدرت دارد.
اگر دادگاه را به خارج از این محدوده منتقل کنیم چه؟
احسنت! می‌خواهید در وقت ناهار این کار را انجام دهیم؟
روانی! روانی! روانی!
سقف اتاق من هر لحظه ممکن است فرو بریزد!
شش ماه پیش درخواست تعمیرش را دادم. هیچ اتفاقی نیفتاد.
و شما می‌خواهید کل دادگاه را جابه‌جا کنید!
هر چقدر می‌خواهی همین‌جا بمان و بپوس!
اگر لازم است برو و گدایی کن، من دیگر کاری با این ماجرا ندارم!
من از اینجا می‌روم!
قربان!
ممکن است قبل از رفتن لطف کوچکی به من بکنید؟
شاید حالا دیگر در دادگاه خطایی رخ ندهد...
اما حوادث... گریزناپذیرند.
وضعیت دادگاه ما این‌طور است.
این دادگاهی ۱۵۰ ساله است.
ممکن است هر لحظه فرو بریزد.
هر لحظه ممکن است منفجر شود.
نیازی نیست دست به سیاه و سفید بزنیم.
خودش خودبه‌خود اتفاق می‌افتد.
«مگر یک دست کافی نیست، سیواگامی؟»
قربان!
قربان! قربان!
«چه شد، فقط وقتی روی سرم آوار شود درستش می‌کنی؟»
جناب قاضی!
می‌شود قبل از رفتن، لطف کوچکی در حقم بکنید؟
اینجا قلمرو من است!
دادگاه من!
اگر از اینجا بروم... کجا می‌توانم بروم؟
در تمام دادگاه‌های این سرزمین ده نفر مثل من وجود دارند!
نمی‌توانم دوباره از صفر شروع کنم.
بمیری، عالی‌جناب! بمیر! بمیر! بمیر!
راه باز کنید! راه باز کنید! راه باز کنید!
به دنبال مرگ قاضی‌القضات در دادگاه «سون ولز»،
وکلا دست به اعتراضات گسترده‌ای زده‌اند.
ما تا زمانی که این دادگاه ناامن منتقل نشود، اعتراض می‌کنیم!
ما حافظان عدالت هستیم.
با این حال ما اینجا هستیم و مجبوریم برای امنیت خودمان اعتراض کنیم.
ما دیگر نمی‌توانیم در این دادگاه به کارمان ادامه دهیم.
این دادگاه باید فوراً به مکانی امن منتقل شود.
تا آن زمان، اعتصاب ما ادامه خواهد داشت.
اعتراضات دادگاه «سون ولز» با ورود به هفتمین روز، شدت گرفته است.
وکلا اعلام کرده‌اند که به اعتراض خود ادامه خواهند داد
تا زمانی که دولت خواسته‌هایشان را برآورده کند.
خب، حادثه‌ای در دادگاه ما رخ داد و ما داریم اعتراض می‌کنیم.
چرا باید کل شهر برای آن جمع شوند؟
می‌دانی «فومو» (ترس از دست دادن) چیست؟
- چی؟ - ترس از دست دادن فرصت‌ها.
حتی اگر هیچ ربطی به آن‌ها نداشته باشد،
این روزها همه درباره همه‌چیز نظر می‌دهند.
چون این برایشان «محتوای» جدیدی محسوب می‌شود.
فقط صبر کنید و تماشا کنید.
این مکانی که اینجا می‌بینید «اژو کینارو» است.
به انگلیسی به آن «هفت چاه» می‌گویند. به کره‌ای، «ای‌گوپ-اومول».
خب بچه‌ها، کل شهر درباره حادثه دادگاه «هفت چاه» صحبت می‌کنند.
اما هیچ‌کس درباره مغازه نودل‌فروشی برمه‌ای که درست کنار آن است حرفی نمی‌زند!
در میان حمایت گسترده از اعتراض وکلا در شبکه‌های اجتماعی،
احزاب مخالف در مجلس قانون‌گذاری تامیل نادو هیاهو به پا کردند،
و خواستار جابه‌جایی فوری دادگاه شدند.
در نتیجه، دادگاه «سون ولز» به‌طور موقت منتقل خواهد شد
به پارک فناوری اطلاعات در سریپرومبودور.
یک قطعنامه رسمی در این باره تصویب شده است
توسط مجلس قانون‌گذاری تامیل نادو.
چه اتفاقی افتاده، آنا؟
سی سال پیش...
این پرونده‌ای بود که ثبت کردم.
این تنها سندی است که هنوز نام من روی آن است، خانم.
و حالا... حتی این هم به درد هیچ‌کس نمی‌خورد.
باد آن را درست توی صورتم کوبید... همراه با بقیه آشغال‌ها.
دادگاه جابه‌جا شده است.
تنها جایی که به آن تعلق داشتم...
و تنها هویت من... هر دو از بین رفته‌اند.
آشغال!
این چیزی جز آشغال نیست!
همه‌چیز تمام شد.
او دادگاه را دقیقاً همان‌طور که می‌خواست جابه‌جا کرد.
تو کسی بودی که گفتی همه‌چیز اینجا قدیمی است و باید تغییر کند.
واقعاً فرقی می‌کنه چه کسی تغییرش بده؟
اگر همه چیز نو بشه، این که خوبه، مگه نه؟
برای چه کسی خوبه؟
برای «بیبی کانان» خوبه.
اون دوباره می‌خواد کنترل دادگاه رو به دست بگیره.
چون دادگاه جدید خیلی فراتر از قلمرو شماست!
عالیه، جناب بیبی!
صبح بخیر.
دادگاه ما حالا شبیه دفتر گوگل یا اپل شده، مگه نه؟
من «ساندارا پاندیان»، رئیس جدید دادگاه شما هستم.
مشتاق همکاری با همه‌ی شما هستم.
متأسفانه امروز فرصتی برای معرفی تک‌تک افراد نداریم.
او طرف ماست. همه‌چیز تحت کنترل است.
فکر می‌کنم مراسم افتتاحیه دادگاه را امشب داریم، درست است؟
آن موقع بیشتر صحبت می‌کنیم.
ادامه دهید.
پرونده ۲۸۱۰.
وی. ام. پاندیان
علیه کانمانی.
در این پرونده، محاکمه به پایان رسیده است.
دفاعیه پایانی دیگری ندارید؟
بیبی کانان؟
عالی‌جناب، من تمام نکات مهم را در لایحه کتبی ارائه کرده‌ام.
نکات حیاتی در صفحه پنج هستند، عالی‌جناب!
دفاعیه پایانی شما چطور؟
دفاعیات پایانی من هم در همان لایحه کتبی آمده است، عالی‌جناب.
نکته حیاتی در صفحه شش است، عالی‌جناب.
با بررسی روند دادگاه و دفاعیات پایانی،
این دادگاه تشخیص می‌دهد که متهم، آقای وی. ام. پاندیان،
با شاکی، خانم کانمانی، بدرفتاری کرده است.
و همین موضوع فراتر از هرگونه تردید منطقی اثبات شد.
بر این اساس، طبق بخش ۷۵ قانون BNS،
متهم، وی. ام. پاندیان،
بدین‌وسیله به سه سال حبس با اعمال شاقه محکوم می‌شود.
شاکی، خانم کانمانی،
مستحق دریافت ۷۵ لک روپیه غرامت است که باید توسط متهم پرداخت شود.
این دستور این دادگاه است.
قربان، اگر لازم باشد می‌توانم چند نکته دیگر هم اضافه کنم.
- در صفحه هفت... - صبر کن، بیبی کانان!
هنوز قرائت حکم تمام نشده است.
به دلیل تلاش برای رشوه دادن و اعمال نفوذ در این دادگاه،
این دادگاه به دفتردار و مقامات بازرسی دستور می‌دهد
که اقدامات مقتضی را علیه آقای بیبی کنان آغاز کنند.
علاوه بر این، تا زمان تکمیل تحقیقات،
آقای بیبی کنان باید از وکالت تعلیق شود،
طبق توصیه‌ای که به کانون وکلا کرده‌ایم.
دادگاه ختم جلسه را اعلام می‌کند.
هی، آنقدر قدرتمند شدی که می‌توانی روی دست من بلند شوی؟
چقدر به او پیشنهاد دادی؟
صفحه شماره شش!
فکر می‌کنی چقدر ارزش داره؟ هنوز متوجه نشدی؟
مهم‌تر از شناختن قاضی‌ای که حکم رو می‌نویسه،
اینه که بدونی حتی بالاتر از اون، قدرت بزرگ‌تری وجود داره.
برو بیرون و خودت ببین.
متوجه می‌شی.
هی!!
اگه فکر می‌کنی با تغییر دادگاه می‌تونی دوباره بازی‌های قدیمی‌ت رو شروع کنی...
اون کار رو تموم می‌کنه.
تو خون خودت غرق می‌شی و از بین می‌ری.
هر منطقه‌ای خدای نگهبان خودش رو داره.
و این سرزمین... قلمرو اوست!
کاروپان، آن شکارچی، تنها زمانی مجازات می‌کند که کار خطایی انجام دهی...
اما این یکی... از او بسیار بی‌رحم‌تر است.
حتی اگر فکر بدی به سرت بزند...
تمام نسل و تبارت از ریشه نابود خواهد شد!
در آن سرزمین، او بود. در این سرزمین، این یکی است!
این کاروپان است، نگهبان این دیار.
حتی فکر گناه کردن را هم به ذهنت راه نده.
می‌گویند اگر شست را ببرند و پیشانی را با خون نشان کنند...
گناهکار خون بالا می‌آورد و نابود می‌شود.
- آیا واقعاً خون بالا می‌آورند و می‌میرند؟ - بله.
خدای من!
ای نگهبان کاروپا!
ما فراتر از این مرز قدرتی نداریم. حالا چه کار کنیم؟
قدرت محدودیت‌های خودش را دارد...
اما ترس به همه جا می‌رسد.
ما دیگر نمی‌توانیم اینجا با دروغ زندگی کنیم.
ما را از این ماجرا کنار بگذارید.
دخترم می‌تواند بدون گردنبندش زندگی کند...
اما من نمی‌توانم بدون سرم زندگی کنم، قربان.
حالا چی؟ می‌خوای دوباره دادگاه رو تغییر بدی؟
بسه عزیزم. همه‌چیز تموم شد.
عزیزم!
برادرم!
چی شده برادر؟ شنیدم کار وکالتت تموم شده؟
اون زبون دراز تو... تنها دارایی‌ت بود، مگه نه؟
حالا می‌خوای چیکار کنی؟
نظرت چیه مجری رادیو بشی؟
یا می‌خوای شانس‌ت رو توی گزارشگری کریکت امتحان کنی؟
ولی برای اون، باید واقعاً کریکت بلد باشی!
می‌دانم که در این سرزمین خدایی وجود ندارد... و هیچ قدرتی برای او در اینجا نیست.
اگر مردم اینجا این موضوع را بفهمند چه؟
تا کی می‌توانی همه چیز را فقط با ترس اداره کنی؟
تو فقط یک بچه هستی، یک آماتور تمام‌عیار!
اگر تو به آن فکر کرده‌ای، فکر می‌کنی من قبلاً به آن فکر نکرده‌ام؟
حق با توست. اینجا قلمرو من نیست.
اما ماهیت این مکان...
قدرت خالصی که در آن نهفته است...
کارهایی که آن‌ها اینجا قادر به انجامش هستند...
من فقط نیاز دارم که ذره‌ای از آن را به آن‌ها نشان دهم...
بقیه کارها را خودشان انجام می‌دهند.
بعد از آن، دیگر لازم نیست آن‌ها را بترسانم.
حتی اگر پدر خودت هم دخالت کند، نمی‌تواند چیزی را تغییر دهد.
چون صداقت هم یک نوع اعتیاد است.
وقتی مزه‌اش را بچشی، تشنه‌اش می‌شوی.
بعد از آن... دیگر راه برگشتی نیست.
هی، رفیق... این عالی است.
تو این کار را به طرز درخشانی انجام دادی.
داشتم خودم وارد عمل می‌شدم و همه چیز را تغییر می‌دادم.
اما تو کار فوق‌العاده‌ای انجام دادی!
پس اعتبار این کار متعلق به من نیست...
همه‌اش مال توست.
آخرین فرصت را به تو می‌دهم. رفتارت را عوض کن.
وگرنه همین‌جا شیپورِ مراسم ترحیمت را به صدا در می‌آورم!
سلام و درود به همه کسانی که برای افتتاحیه دادگاه جدید ما اینجا جمع شده‌اند.
حتی پزشکی که جان انسان‌ها را نجات می‌دهد فقط می‌گویند «مانند» خداست.
اما وقتی مردم پا به دادگاه می‌گذارند،
در برابر ما سر خم می‌کنند و می‌گویند «قربان»، و ما را همچون خودِ ذات الهی تکریم می‌کنند.
با این حال، کسانی که به ما ایمان دارند عدالتِ سریعی نمی‌یابند.
آن‌ها فقط با آزار و اذیت مواجه می‌شوند.
اما امروز، این نهاد به همان آرمان
تبدیل شده که یک دادگاه باید باشد.
چه از ترسِ خداوند باشد... یا سنگینیِ وجدانِ خودمان...
نباید بگذاریم این تغییر از بین برود. وظیفه ماست که از آن محافظت کنیم.
هی، عزیزم! حالا چی... اومدی دوباره دردسر درست کنی؟
بزن به چاک!
فکر کردی با نشون دادن اسلحه ما می‌ترسیم؟
ما انواع و اقسام اسلحه‌ها رو دیدیم.
هی! هی! هی!
هی! دروازه رو ببندید! نذارید حتی یک نفر هم خارج بشه!
ساکت باشید! همین حالا!
بیبی کانان، دست از ارتکاب گناه پشت گناه بردار
و پرونده‌های جدید برای خودت درست نکن.
ساکت!
دهانت را باز نکن.
قاضی اینجا من هستم.
هی، ثانیگا؟
تو کسی هستی که النگوهای دست یک جسد را هم می‌دزدیدی...
و حالا ناگهان اصلاح شدی؟
اما آن دهانت... آیا هرگز از دروغ گفتن دست برمی‌دارد؟
سلوی آکا!
یک لحظه عذاب وجدان و تو تغییر کردی؟
به من بگو!
می‌توانی حتی یک روز هم بدون آن برچسب «وکیل» رانندگی کنی؟
ها؟
به خاطر خدا... خدا، قربان.
بله!
خدا!
این نکته ثبت شود.
پس... تو اصلاح نشده‌ای.
هیچ‌کدام از شما اصلاح نشده‌اید.
این فقط ترس است...
ترس از اینکه به محض گناه کردن، خون بالا بیاورید و بمیرید.
اما مرا نگاه کنید، همین حالا دارم یکی پس از دیگری گناه می‌کنم!
و با این حال، هیچ خدایی ظاهر نشده است.
- هنوز از خون بالا آوردن نمرده‌ام. - عزیزم!
- ولش کن، عزیزم! - چی؟
این کار را نکن، عزیزم.
اگر پلیس برسد، این به یک پرونده کیفری تبدیل می‌شود.
سی‌سی ۲۲۲۳!
برای این همه گناهان کوچک... خدا ظاهر نمی‌شود؟ فقط پلیس می‌آید؟
پس باید آنقدر گناه کنم، تا بالاخره خدا ظاهر شود؟ باید این کار را بکنم؟
هی!
تکان نخور!
اوه نه! گردنبند عروسی‌ام!
اوه نه! زنجیرم!
خشونت، ضرب و شتم، آزار و اذیت... نقض قانون حمل سلاح.
حالا دیگر همه کارها را انجام داده‌ام.
قدم بعدی... قتل است.
خدای تو حالا کجاست؟
هی!
کیه که با این سر و صدا وارد می‌شه؟
پس تو پلیسی...
این باعث می‌شه فکر کنی خیلی مهمی؟
برادر، بی‌.کِی!
یه اسلحه دستت میفته، و می‌خوای سمت هر کسی بگیریش؟
اوه خدای من!
سینگام!
بازگشت، هان؟
ولی اینجا قلمرو تو نیست... اینجا مال منه!
اینجا دادگاه من است!
حمله کنید!
فقط برای مدت کوتاهی رفته بودم...
و جرأت کردی فراموش کنی من کی هستم؟
هر منطقه‌ای لرد کاروپوی خودش را دارد.
و او لرد کاروپوی این منطقه است!
کسی که از راه رسیده... فقط یک پلیس ساده نیست.
نگهبان!
نگهبان کاروپو! لرد کاروپا!!!
این همه خدا... فقط برای به زانو درآوردن یک بیبی کانان در یک دادگاه؟
هزاران دادگاه در این سرزمین وجود دارد.
و هزاران نفر مثل «بیبی کانان».
چند خدا قرار است برای همه آن‌ها ظهور کنند؟
شما نمی‌توانید با ایستادن مقابل ما، چیزی را در اینجا تغییر دهید.
سعی کنید آن را تغییر دهید... اگر جرئتش را دارید!
پس، شما دیگر راه رستگاری ندارید.
ای خدای کاروپا!
مردم در جستجوی عدالت به دادگاه می‌آیند و شما را همچون خدایان زنده می‌پرستند.
آن‌ها را طرد نکنید تا پشت درهای معبد سرگردان بمانند.
اگر آن‌ها را آنجا منتظر بگذارید...
من رأساً این پرونده را در دست گرفته‌ام.
چون این پرونده‌ای است که به همه ما مربوط می‌شود.
او را دیدی... «شبح» ما را؟
یک کوتاهی مو و اصلاح صورت... و او تبدیل به آدمی کاملاً جدید شده است.
حداکثر مجازات تعیین‌شده برای یک قتل بی‌رحمانه...
حبس مضاعف است. ۲۸ سال.
با این حال، مردی که به این دادگاه آمد تا ثابت کند زنده است...
به ۳۰ سال حبس محکوم شد، انگار که خود این دادگاه یک زندان باشد.
اگر ما این مرد را، که درست مقابل چشمانمان بود...
به عنوان یک انسان می‌دیدیم نه یک روح...
خیلی وقت پیش به عدالت رسیده بود.
در تمام سال‌هایی که در این دیوارها گذراندید،
شکست هرگز متعلق به شما نبود.
این ما، جامعه قضایی هستیم... که در حق شما کوتاهی کردیم.
امروز، این دادگاه از این فرصت برای جبران آن کوتاهی استفاده می‌کند.
از این لحظه به بعد، شما دیگر یک «روح» نیستید.
نام او شانموگام است.
متاسفیم، آقای شانموگام.
تبریک می‌گویم، شانموگام!
شانموگام، تبریک می‌گویم!
تبریک می‌گویم، شانموگام!
بله!
عالی است!
این...
دادگاه ماست.
به چشمانش نگاه کن.
آرامشی که بالاخره عدالت برقرار شده است.
آن درخشش خفیف غرور از پیروز شدن.
امیدی تازه برای آینده.
تنها جایی که می‌تواند تمام این احساسات را به‌طور برابر ببخشد،
حتی به کسانی که نه ثروت دارند، نه جایگاه و نه تحصیلات...
همین دادگاه است.
این‌جا چه جایگاهی دارد؟ واقعاً چه قدرتی در اختیار دارد؟
وقتی دنیا بالاخره درک کند که این مکان چه کارهایی از دستش برمی‌آید...
آن‌وقت، شاید کسانی را پیدا کنید که هیچ ایمانی به خدا ندارند و به اینجا می‌آیند.
اما حتی یک نفر را هم پیدا نخواهید کرد... که به دادگاه ایمان نداشته باشد.
یک لحظه صبر کنید.
می‌دانید واقعاً چه آرزویی دارم؟
فقط یک بار،
به همراه پدرم،
فقط می‌خواهم آنجا بنشینم و با آرامش بریانی بخورم.
کمبود قاضی، میلیون‌ها پرونده‌ی معوقه، و نیاز به مدرن‌سازی...
برای رسیدگی به این نیازهای حیاتی دستگاه قضا،
مجلس قانون‌گذاری تامیل نادو امروز تشکیل جلسه می‌دهد.
تو می‌گویی خدا در دادگاهی ظاهر شده و همه چیز تغییر کرده است!
اما آیا او به تک‌تک دادگاه‌ها سر می‌زند؟ کار بر عهده‌ی ماست!
قضات و وکلا درخواستی برای پیدا کردن راه حلی برای تمام این مشکلات ارائه داده‌اند.
به عنوان اپوزیسیون،
ما تقاضا داریم که دولت فوراً به درخواست آن‌ها رسیدگی کند.
ما این را می‌خواهیم! ما این را می‌خواهیم!
سکوت کنید! سکوت کنید!
لطفاً بس کنید!
به تمام پرسش‌هایی که مطرح کردید
توسط وزیر محترم دادگستری به نمایندگی از دولت پاسخ داده خواهد شد.
مرا ببخشید!
شما پاسخ خود را از
نبضی که راهپیمایی حزب را هدایت می‌کند،
مشعلِ مرد فقیر، دریافت خواهید کرد.
ساعت پتک فیلیپ،
اسکاچ گران‌بها،
سروزیر مادام‌العمر تامیل نادو،
دکتر اوسیلامپاتی کاروپایا گاندی!
رئیس محترم مجلس!
به این فکر می‌کردم که چطور تنهایی تامیل نادو را نجات دهم،
شب‌های زیادی را بی‌خواب ماندم.
اما با دیدن نگرانی مخالفان برای مردم...
برای نجات تامیل نادو انگیزه گرفتم!
از سال ۱۹۵۸ تا به امروز،
کمیسیون حقوقی تا به حال ۸ بار تشکیل شده است!
اما هیچ دولتی، چه ایالتی و چه مرکزی،
به خواسته‌های قوه قضاییه عمل نکرده است.
این موضوع همچنان «در حال بررسی» باقی مانده است.
چرا؟ چون...
از فروش تنباکوی غیرمجاز گرفته تا سرقت کلیه، تیراندازی‌های اعتراضی و قتل در بازداشتگاه،
از میان ۲۳۴ نفری که در این اتاق هستند،
۱۷۰ نفر با اتهامات کیفری روبرو هستند.
اگر آنچه دادگاه‌ها می‌خواهند را به آن‌ها بدهیم، دیگر اینجا نخواهیم نشست.
پشت میله‌های زندان خواهیم بود!
ما باید دادگاه‌ها را در کوهی از پرونده‌های قضایی غرق کنیم.
بگذارید نفس‌شان بند بیاید، زیر انبوهی از مشکلات دفن شوند.
این‌گونه است که مانع می‌شویم تا با ما در نیفتند.
چه چیزی مهم‌تر است، مصلحت عمومی یا ماندن ما در قدرت؟
خب، در مورد برآورده کردن خواسته‌های دستگاه قضا،
آیا موضوع را به رأی بگذاریم، جناب رئیس مجلس؟
نمایندگان می‌توانند نظرات خود را با رأی دادن ابراز کنند.
نتیجه رأی‌گیری ۲۳۳ به ۱ است.
بد نیست!
حتی مخالفان هم برای یک هدف خوب با ما همراه شده‌اند!
اما به نظر می‌رسد که ما فقط یک قدیس در میان خود داریم.
آن قدیس کیست؟
من قدیس نیستم. من آدم پستی هستم!
پستی بی‌اندازه!
اگر چیزی به نفع عموم باشد،
تو از انجامش سر باز می‌زنی، هان؟
آیا باید تو را درهم بشکنم تا سر عقل بیایی؟
لرد کاروپا!