و اما اخبار دیگه سرگرمی،
ده سال از اکران فیلم پرفروش
'بوسه‌ها رو پاک نکن' تو ولز می‌گذره.
این فیلم که تو کوهستان‌های سیاه نزدیک کاردیف ساخته شده بود،
این کمدی رمانتیک پرفروش ما رو با
مایک و میشل، اون زوج عاشق آمریکایی
که جکسون رابرتس و جسیکا رایلی،
ستاره‌های هالیوود نقش‌شون رو بازی کردن، آشنا کرد.
من و اون خیلی دوستای خوبی هستیم،
سخت‌ترین قسمتش اینه که واقعی به نظر بیاد
سخت‌ترین قسمت اینه که وقتی با هم دوستیم، باید کاری کنیم واقعی و عاشقانه به نظر بیاد.
حالا اونا برگشتن شهر.
هر دو بازیگر قراره برای
همایش ۱۰ سالگی طرفدارا به کاردیف بیان.
همسر جکسون خوش‌تیپ و کارگردان فیلم،
و کارگردان فیلم،
آندریا فینی هم حضور داره.
اون همونقدر که به نظر میاد، مهربونه.
وقتی بیاد می‌بینید. دوست‌داشتنیه.
و نویسنده فیلم، نایجل توماس.
خیلی ممنون که وقت گذاشتی
-با ما صحبت کنی، نایجل. -خواهش می‌کنم. خیلی ممنون.
و لطفاً به آندریا سلام برسون.
-اون یه کارگردان فوق‌العاده‌ست-- -حتماً.
-کارگردان. -آه، بله، اونجاست.
-اون عالیه! -آره، آره، آره، آره، آره.
-ما واقعاً عاشقشیم. -آره. می‌بینی؟
همه جا پر از عشقه.
بعد از ۱۰ سال،
بی‌صبرانه منتظریم بشنویم که این مدت چکار می‌کردن.
برنامه امروز رو گرفتی؟
خب، خیلی... خیلی ساده‌ست.
قراره پنل داشته باشی، با طرفدارا عکس بگیری،
و یه ملاقات و خوش‌وبش، و بعدش--
آه، و فکر کردم می‌تونیم یه بازسازی کوچیک
آه، و فکر کردم می‌تونیم یه بازسازی کوچیک از بعضی صحنه‌های فیلم داشته باشیم.
بعضی... بعضی از صحنه‌ها،
مثلاً اون صحنه با چراغ... صحنه تیر چراغ برق.
لهجه مایک یادت میاد؟
آره.
لعنتی، لعنتی.
من لعنتی نمی‌دونم.
لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
چون من می‌گفتم مثلاً،
-'لعنتی'. -آره.
ولی اون می‌گفت، 'لعنتی، لعنتی.
هی، تو لعنتی گوش می‌کنی؟
امم.'
آره، شاید سعی کن... سعی کن با عشق پشتش بگی
به جای عصبانیت.
آه، حروف صدادار، اه.
آره، میفهمم. میفهمم. لعنتی.
ولی اونجوری نباش که زیاد فکر کنی
چون اینجوری فقط میری تو فکر.
لعنتی.
نمیدونم اون پسرا هنوز نرسیدن اینجا؟
خیلی ممنون.
آه.
روز خوبی داشته باشی.
ممنون. آه.
سلام.
انتظار نداشتم اینجا باشی.
نه، من-- نه، من بودم--
من همیشه میدونستم که میام اینجا.
من استرس داشتم و اینا. واسه همین.
صبر کن، ولی تو گفتی فکر میکردی دعوت نشدی.
-آره، ولی-- -معلومه که بهت زنگ زدن.
آره، نه.
دعوت میشم؟"
من-- من میگم، "آره، امیدوارم."
یعنی، میدونم من تو نیستم.
من تو نیستم، ولی هنوزم--
من پوستر هستم.
-یعنی-- -آره.
اوه خدای من.
این واقعا خیلی تاثیرگذاره. پس، این واقعیه؟
- واقعیه. - واقعی، هوم.
خب، خیلی واقعی به نظر میاد.
- نمیتونم برم-- - مثلاً--
دیگه نمیشه برگشت.
مثل یه فلش‌بک یا همچین چیزیه.
آره.
آره، ولی من--
بیا این کارو نکنیم-- چرا ما--
بیا الان وارد این بحثا نشیم،
مثلاً اینجا طرفدارا هستن.
این آخر هفته بزرگیه.
من نمیخوام-- ما مجبور نیستیم--
این آخر هفته بزرگی برای ما هم هست، میدونی؟
مثلاً ما--
ما لحظات خودمونو پیدا میکنیم که با هم داشته باشیم
توی این شلوغی و دیوونگی سیرک.
خوب میشه.
آره.
- آره. - میدونی؟
نه، حق با توئه.
- آره، یه شروع دوباره‌ست. - آره.
- و عالی میشه. - این قراره--
واقعا عالی میشه.
استرس دارم. هیجان‌زده‌ام.
- واقعاً؟ - آره.
بعد این همه طرفدار اینجا هستن.
این یه اتفاق خیلی خیلی بزرگه.
خب، تو عالی خواهی بود.
دوستت دارم.
چی؟
به چی نگاه می‌کنی؟
نه، من فقط...
آخه می‌دونی، یه سری طرفدار این دور و بر هستن.
نمی‌خوام این توهم رو از بین ببرم،
می‌فهمی چی می‌گم؟ می‌خوام حفظش کنم...
- توهم؟ - آره.
-اگه اونا بدونن... اگه می‌دونستن... -توهمی وجود نداره.
مثلاً توهم مثل، مثل، مثل، امم، مثل...
بیتلز.
بیتلز، اونا... همشون ازدواج کرده بودن،
ولی هیچ‌وقت ندیدی که بیرون ازدواج کرده باشن.
تو رو به پنل‌ها اضافه کردن؟
آره، کردن، ولی خیلی مسخره بود.
امم، بچه‌ها؟
هی، آره، آره، آره.
- سلام. - هی.
- اوه! - سلام. اینجاییم!
- سلام! - از دیدنت خوشحالم.
- چطوری؟ - آره، خوبم.
- اوه. - خوبیم.
- دیروز رسیدیم. - از دیدنت خیلی خوشحالم.
- منم همینطور. - اصلاً عوض نشدی.
- همسرت... - اوه، لطفاً،
احساس می‌کنم یکم چروک پنجه کلاغی بیشتر شده.
- خیلی سرحال به نظر میای. عالیه. - ممنون. ممنون.
- می‌دونی، هیجان‌زده‌ام. - آره.
- این... این دیوانه‌کننده‌ست. - امم، نه، من... من نمی‌...
- این دیوانه‌کننده‌ست. - واقعاً نمی‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم.
امم، چندین رویداد برای طرفدارها هست.
- آره. - یه پنل هست، یه...
نه، منظورم اینه که اون رو می‌دونم،
ولی منظورم اینه که از نظر کیهانی، واقعاً نمی‌دونم.
- اوه، کیهانی... از نظر کیهانی؟ - آره.
- آره. واقعاً... آره. - من چه می‌دونم.
بله.
من... من... من امم، هیجان‌زده‌ام.
فکر کنم قراره کلی آدم باشن.
از دیدنت خیلی خوشحالم.
ممنون.
خیلی زیبا به نظر میای.
این... این...
و دقیقاً همون‌جوری.
این درست نیست.
- ببین خودتو! - اوه.
مثل یه بچه‌ست اون بالا.
تو هنوز بچه‌ای.
- یه ذره گاز زدن... - باشه.
چیزای دیگه‌ای هم هست که خب، کلاً رد میشن.
زندگی یه نویسنده همینه.
- همین‌طوریه دیگه. - آره، آره.
ولی می‌خوام باهات راجع به یه چیزی حرف بزنم...
چون اون الان داره روی یه چیزی کار می‌کنه.
امیدواریم یه دنباله بسازیم.
- شما؟ - آره.
یعنی، دهمین سالگرد، دنباله،
چقدر خاص میشه، می‌دونی؟
دارن سعی می‌کنن ببینن چند نفر میان
اگه ما این کارو بکنیم یا...
آه، آره، من... خیلی مطمئن نیستم.
من هنوز دارم سعی می‌کنم با جری تماس بگیرم
ببینم چی شده، ولی خب،
ولی تا آخر این هفته، می‌دونی،
امیدوارم یه ایده‌ای داشته باشیم که چی می‌خوایم بکنیم.
من داشتم به یه جور کمدی ضد رمانتیک فکر می‌کردم،
که ما یه جورایی با همیم،
یه کمی مثل «گمشده در ترجمه»،
که ما...
ضد؟
آره، یه جورایی یه ضد رمانتیک...
- عجیب غریبه. - آره، ولی من فکر کردم...
- داری می‌شنوی چی میگم؟ - برادر، خب، آره.
تو... تو داری... باشه، داری می‌شنوی.
- آره. چرا؟ - عالیه. نمی‌دونم.
- آره. - من... داشتم تو چشمات نگاه می‌کردم.
من... نمی‌تونستم بفهمم واقعاً گوش می‌دادی یا نه.
- وای. آره. - ببین خودتو.
- می‌دونم.
می‌دونی؟
نه، من میرم... میرم یه سر بزنم، پس خب،
من... من یه کم دیگه می‌بینمت. من... من یه کم دیگه می‌بینمت.
- من فقط میرم یه سر بزنم. - زود برمی‌گردم.
- واقعاً؟ - آره.
خوبه که دوباره شما دو تا رو با هم می‌بینم.
- تو داری، ام... - عجیبه.
موهای صورت.
- این اتفاق افتاده. - آره.
- آره، آره. - اون بزرگ شده.
- درسته. - اون بزرگ شده.
آره. آره.
این... این دیوونه‌کننده‌ست.
این مثل... یه کم گیج شدم.
یعنی، دوباره همه طرفدارا.
-آره. -خبرنگار.
اومدم برای ثبت‌نام.
اسمتون چیه؟
-نایجل توماس. -باشه.
خب، به نظر میاد رزروی نداریم...
-اوه، واقعا؟ -نا... نایجل.
نایجل توماس.
اوه، چطور هجی میشه؟
واقعا؟
اوه، ببخشید، اِن-آی-جی...
-اِن-آی-جی... -دیوونه.
-ای-اِل. -ای-اِل.
-توماس هم همینطور؟ -توماس.
باشه.
تی.
با، با یه اِچ.
-آره. -آره، لطفا. آره، آره.
-تی-اِچ. -آره.
او-اِم. بله. باشه، عالیه.
ممکنه با اسم دیگه ای باشه؟
ام، ممکنه وینتراب باشه.
-نه؟ -نه.
چون من جزو... فیلمم.
این «بوسه‌ها رو پاک نکن» هست، ام...
-اوه، خیلی متاسفم. -رویداد اینجاست.
-اشکالی نداره. خوبه. -باید شما رو ببرم پایین.
-ها؟ -می‌تونم شما رو ببرم پایین،
و بعد اونا می‌تونن بهتون بگن...
-باشه، ما درستش می‌کنیم... -چی شده.
-باشه. -همینقدر به من گفتن.
باشه.
-شما یادتونه... -روی من...
خاطره خوب... خاطره خوب از صحنه دارین؟
اینطور نیست که...
-اوه! -اوه.
باید همه‌تون رو ببرم پایین.
-اوه. -اوه.
-پایین؟ -پایین؟
-بله. -باشه.
-ثبت‌نام کردین؟ -آره.
من فقط احتمالا...
یکی حتما عکسش رو گرفته، می‌دونین؟
-مطمئنم که... -شوخیه؟
-باشه. ممنون. -آره.
چون این مثل اینه که قبل از ما انجام شده.
اشکالی نداره.
فکر کنم اینجا جاییه که پنل هست، بچه‌ها.
می‌دونین؟
امیدوارم نه.
می‌دونم. پس همین کارو می‌کنیم؟
آره، واقعاً...
یا فکر کنم، هر جا که تماشاگرا میان.
-ما رو آوردن اینجا. باشه. -چند نفر دارن میان.
هی.
یه کم صبحونه می‌خوام، دارین؟
-حالت خوبه؟ -آره، عالی به نظر میاد.
تو همچین جاهایی استرس می‌گیری؟
-اوه، کارشون عالی بود. -آره، ولی در واقع--
آره، جری، امم، رونی هستم.
امم، یه اشتباهی شده.
امم، من به اینا گفتم دسامبره، و--
-امم، اون آقا مال شماست. -باشه.
-بله، بله. -باشه.
امم، خب، فقط بنریه که پولشو دادیم.
برای اتاقا بیعانه دادیم،
ولی ما-- ما نمی‌تونیم، اه-- نمی‌تونیم پسش بگیریم.
-این همونیه که می‌خواست ما رو ببینه؟ -آره.
-رونی؟ -باشه، پس فقط برو.
فقط کلاً برو و بعد اصلاً--
-ببخشید. -سلام.
سلام.
پیام‌ها رو پاک کن.
جری، من باید برم.
چقدر از اون مکالمه رو شنیدی؟
چی؟ ببخشید، شما کی هستین؟
ببخشید، من امم...
من رونی ریسکین هستم.
-سلام رونی. سلام. آندریا. -آره، من کار می‌کنم--
-من با-- رونی ریسکین کار می‌کنم. -نایجل توماس.
هی، همکار، همکار نویسنده.
-سلام. -من رونی ریسکین هستم.
من برای جری تو استودیو کار می‌کنم.
-استودیو! -استو!
-صبر کن، باشه. -باشه.
من تو شعبه لندن هستم.
استودیو، استودیو.
-آره. -آره.
جری تو راهه؟ آیا--
این چیزیه که جالبه،
در مورد چیزی که ما-- ما تازه کشف کردیم.
این همون اتاقیه که ما قراره توش باشیم؟
چون به نظر میاد هنوز آماده نیست--
-آره، نیست-- -واسه همین یه کم نگران می‌شم.
ما حدود نیم ساعت وقت داریم
قبل از اینکه همه شروع کنن به اومدن، پس.
این دیگه آماده‌ترین حالتیه که می‌تونه باشه.
منظورت چیه، این آماده‌ترین--
نه، نه، نه، ما-- مطمئنم-- مطمئنم که شماها
چند تا میز دارید که می‌تونید اینجا بچینید.
-ما پنل رو می‌خوایم. -میز نچینید.
نه، خب، این... نه، قرار بود اتاق باشه.
اوم، من اینجا هستم، خیلی هیجان‌زده بودم،
و با افرادی که اینجا کار می‌کنن صحبت کردم،
و اونا اطلاعاتی رو به من منتقل کردن
که الان به شما می‌گم.
اونا گفتن که هیچ بلیطی فروخته نشده.
چی؟
که هیچ‌کس بلیط نخریده.
-نه، متاسفم. -اوه، نه.
این... این درست نیست.
شما به وضوح اطلاعات غلط بهتون دادن،
چون ما... ما اینجا اومدیم
برای جشن ۱۰ سالگی که بلیطاش تموم شده بود.
حقیقت اینه که... جشن
۱۰ سالگی «حذف نکن...» «حذف نکن...» آه، می‌دونید،
«حذفش نکن»، کنسل شده.
-بوسه‌ها رو حذف نکن. -بوسه‌ها رو حذف نکن.
-کنسل شده. -آره.
-کنسل شده. -چی... چی...
-چی کنسل شده؟ -چی کنسل شده؟
می‌دونم. کنسل شده.
-چی کنسل شده؟ -رویداد.
کل رویداد؟
-آره. -نه، من...
نه، نه، من... من... من از طرفدارا پیام گرفتم.
از کی؟
-طرفدارا. -طرفدارا؟
من پیام داشتم.
چی می‌گفتن؟
که دارن میان.
ما خیلی برای این کار زحمت کشیدیم،
و همه‌مون از راه دور و نزدیک اومدیم.
من یک ساعت، یک ساعت و چهل دقیقه با قطار اومدم.
-آه، آره، منظورم اینه... -آه، آره...
ما تازه از لس‌آنجلس سفر کردیم و...
می‌دونم، ما پرواز گرفتیم.
تیم روابط عمومی میگه چون رویداد،
هیچ‌کس نیومده و نمی‌خواسته شما رو ببینه...
ببینید رفقا،
که باید کنسلش کنیم.
و امم، شما می‌تونید حرف منو تأیید کنید،
اینجا هیچ اتاقی نیست. هیچ‌کس نمی‌تونه اینجا بمونه.
اوه، لعنت به من، مرد.
خب، ما قطعاً می‌تونیم--
- خب، نه، صبر کن. - ما اتاق داریم.
- داریم. - اونا اتاق دارن.
- می‌تونیم اتاق بگیریم. - آره.
درباره اتاق و این کارا حرف نزنید.
شما مسئول این کار بودید.
شما تو تیم روابط عمومی مسئول این کار بودید.
من تو تیم روابط عمومی نیستم.
و ما می‌دونیم که بلیط فروخته شده،
و مردم دارن میان.
پس، ما نمی‌فهمیم، حتماً یه اشتباهی شده،
پس چرا جری رو پای تلفن نمی‌آری؟
لطفاً اونو پای تلفن بیار،
چون تو معلومه که نمی‌دونی چی می‌گی.
آره، ببخشید. من از عهده‌اش برنمیام.
من معمولاً، یه آدم خلاقم.
من پشت میز به ایده‌ها فکر می‌کنم.
باشه.
لطفاً از این طرف بیاید.
ممنون.
حالا...
بذار-- می‌دونم هیچ‌کس پای تلفن نیست.
- ببخشید. - رونیه؟
- رونی راسکین. - باشه.
رفیق، چی شده؟
- رویداد کنسل شده. - چرا؟
امم، چون، اه...
من خیلی لعنتی مضطربم.
این-- این همون گندیه که همیشه اتفاق می‌افته.
هر بار که اون لعنتی کاری می‌کنه،
فقط می‌سوزه و خاکستر می‌شه.
- من نمی‌فهمم چطور-- - چی؟
من پیام‌ها رو گرفتم.
من تاریخ‌ها رو اشتباه گرفتم.
من گفتم دسامبر، و اونا هم فکر کردن دسامبر.
پس، آره، قرار نیست-- یعنی، اونا--
تو گفتی دسامبر و اونا فکر کردن دسامبر؟
سپتامبر و بعد اونا فکر کردن دسامبر.
امم--
به نظرت عجیب نیست که اگه-- اگه من بخوام این توهم رو زنده نگه دارم،
مثلاً، این توهم رو زنده نگه دارم--
انگار ما-- قبلاً، من-- ما با هم تو لابی بودیم
و یه جورایی-- یه بوسه سریع داشتیم.
صبر کن، شما-- شماها واقعاً با هم اومدید؟
خب، آره، ما با همیم.
ما هنوز با همیم، می‌دونی، یعنی...
-اوه، من فکر کردم شما... -تو فکر کردی...
-تو فکر کردی ما... -من فکر کردم شماها...
اوه.
این کاملاً دیوانه‌کننده‌ست.
ممکنه کارمو از دست بدم و نمی‌تونم از دستش بدم.
ماه‌ها کار کردم تا به اینجا رسیدم و دو تا ایده دارم.
یکی‌ش یه دوره انیمیشنه...
-برام مهم نیست. -نه.
-ببین، خبر خوب اینه که... -آره.
تو پنج روز، تو پنج روز...
گوش کنید، گوش کنید همه، یه خبر خوب فهمیدیم.
آره.
جری قراره بیاد شهر.
جری بالاخره میاد اینجا، ولی...
پنج روز؟
این افتضاحه.
-من میرم. -چی؟
چی گفت؟
ظاهراً تاریخ‌ها رو اشتباه گفته.
یعنی چی تاریخ‌ها رو اشتباه گفته؟
نه.
دلیل لعنتی که ما اومدیم اینجا
این بود که این رویداد رو انجام بدیم، که الان دیگه اتفاق نمی‌افته.
می‌دونم، می‌فهمم.
ما نیومدیم اینجا که تو سرما باشیم.
ما نیومدیم اینجا که فقط عشق کنیم.
می‌فهمی چی میگم؟
ما اومدیم اینجا کار کنیم، این کار لعنتی رو انجام بدیم.
ما کار می‌کنیم. روی طرح کار می‌کنیم.
-اوه، باشه. -پس یه جا برای موندن پیدا می‌کنیم.
اونا اتاق دارن. ما با هم کار می‌کنیم.
ما این کارو انجام میدیم.
ما یه طرح فوق‌العاده آماده می‌کنیم
برای قسمت دوم،
و وقتی جری رسید اینجا، بعد از اینکه سرشو از تنش جدا کردم...
-هوم. -ایده رو بهش ارائه میدیم.
-ممنون. -آره، خواهش می‌کنم.
-ببخشید، ممنون. -آره.
اون... اونجا...
-اتاق نیست. -اتاق نیست.
فکر کنم کاری که قراره بکنم اینه که،
سعی کنم یه هتل پیدا کنم.
اگه بتونم، برای همه‌مون یه هتل پیدا می‌کنم.
باشه.
اگه لازم باشه، سعی می‌کنم برای خودم یه هتل پیدا کنم.
سوءتفاهم نشه.
اگه نتونم برای خودم هتل پیدا کنم، فکر کنم میرم.
آه، بیخیال مرد.
نایجل، باید آروم باشی.
ما تو این ماجراییم.
خب، دیگه همینه که هست.
همه با همیم.
فکر کنم تو یه جورایی...
یه بلیت طلایی رو درست جلوی چشمت از دست میدی.
- فکر می‌کنی؟ - کاملاً.
ما می‌تونیم قسمت دوم رو بنویسیم.
چند وقته ازدواج کردی؟
هشت سال.
هشت سال، آره.
باورت میشه؟
- نه. - دیوونه‌کننده‌ست.
راستش، من حتی نمی‌تونم تصور کنم با کسی باشم
بیشتر از...
فکر کنم چهار ماه.
ولی منظورم اینه که، من و جس...
آها.
خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم و با هم نبودیم.
تو می‌تونی از چیزی که بین ما اتفاق می‌افته...
آها.
استفاده کنی به عنوان یه نقطه شروع...
می‌دونی، برای اینکه وارد این ایده، یعنی قسمت دوم بشیم.
ولی ما که نمی‌تونیم قسمت دوم رو تو چهار روز بسازیم، می‌تونیم؟
یعنی در بهترین حالت، ما فقط می‌نویسیمش یا...
آره. فکر می‌کنم که این...
فکر می‌کنم این لحظه‌ایه که ما باید حتماً
ازش استفاده کنیم...
و فقط کاملاً تو لحظه باشیم.
نه، من در موردش عوضی‌بازی درنمیارم.
من فقط... ولی این خیلی طولانیه که اینجا بمونیم
تو این ناکجاآباد لعنتی،
منتظر بمونیم، منتظر چیزی که شاید حتی تو چهار روز هم اتفاق نیفته.
واقعاً فکر می‌کنی تو چهار روز این اتفاق می‌افته؟
تو یه شات نیاز داری. من یه شات نیاز دارم. باشه.
بفرما.
پیش میاد، و آدم درستش پیدا میشه،
و اتفاق می‌افته.
می‌دونی، گاهی اوقات باید قورباغه‌های زیادی رو ببوسی
تا شاهزاده‌ات رو پیدا کنی.
داشتم فکر می‌کردم،
تا حالا شده، تا حالا شده کسی رو ببینی،
مثلاً یه زن، و با خودت بگی،
'آیا من دارم همه چیز رو اشتباه انجام میدم،
و باید همه چیز رو ول کنم
و برم با اون آدم باشم؟'
تا حالا شده...
تا حالا اون لحظه رو داشتی که یهو به ذهنت برسه
یه زندگی دیگه که می‌تونستی داشته باشی؟
آره.
جکسون داره بزرگ میشه.
-و... -اون واقعاً مرد شده.
آره.
-ممنون... -دیگه حس یه پسر رو نداره.
-یه پسر نیست. -به لطف من.
مطمئنم.
ولی آره، البته، می‌فهمم که آدم فکر کنه،
'آیا این زندگی‌ای بود که باید می‌داشتم؟'
آره، آره، با اون زنه اونجا
که تا حالا ندیدمش،
که فقط به نظر میاد می‌تونه جواب
همه دعاهام باشه.
این ایده که یعنی چی که...
چی... آره.
با یکی بودن...
آره.
و بعد یهو، شاید فکر کنی
که اشتباه انتخاب کردی
یا اینکه باید، یهو،
یه مسیر کاملاً متفاوت رو دنبال کنی.
البته، آره، آره.
-فکر می‌کنم این... -این برات پیش میاد؟
خیلی عمومیه. آره، کاملاً.
آره، البته.
شاید بتونی این تم رو تو فیلم بررسی کنی؟
شاید.
تو... تو فیلمی که تا الان وجود نداره، آره.
وجود داره.
برای تو وجود داره، کاملاً مشخصه.
برای همه ما وجود داره.
برای تو خیلی قویه، آره.
آره.
آره، ولی نه، من... من فکر می‌کنم این یه...
سلام به همه.
اسم این آهنگ 'بی‌صبر'ه.
آره، پس می‌دونی، چیزیه که باید بررسی بشه.
آره، مثلاً سادگی اون، فکر کنم،
چون البته، اون آدم احتمالاً
قرار نیست جواب دعاهات باشه، می‌دونی؟
چرا که نه؟
♪ می‌دونم خودخواهم
♪ نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم ♪
-با یکی آشنا میشی. -آره، صبر کن، صبر کن، فقط...
-باشه. -♪ ...هیچ‌وقت حس خودم رو ندارم ♪
♪ وقتی مال من نیستی
♪ و من خیلی بی‌صبرم
♪ و می‌دونم ازش متنفری
♪ ولی از ترفندهای نه چندان خنده‌دار زمان می‌ترسم ♪
♪ و از خداحافظی متنفرم
♪ نه، هیچ‌وقت راضی نیستم
♪ این جنگیه که من به هیچکس نمیبازم ♪
♪ و میدونم که تو توی ذهنت گیر افتادی ♪
- اینجا شات میزنی؟ - عالیه.
آره، شات زدیم.
آها.
چند تا شات زدی؟
سلام؟
بله، ممنون که دوباره زنگ زدید.
آره.
حس میکنم اون یه جورایی...
اون شبیه توئه وقتی جوون‌تر بودی.
و برای فردا هم همینطوره؟
- نه؟ - بله، باشه.
باشه، ممنون که اطلاع دادید. به سلامتی.
♪ اوه، تمام زندگیم
اون هتلی بود که من زنگ زده بودم.
- آره. - آره؟
این سومین هتلی بود که زنگ زده بودم،
و اونا هیچ جا ندارن، پس...
سلام، ببخشید، قصد مزاحمت ندارم،
ولی شنیدیم که دنبال جایی برای موندن هستید
و من یه جایی دارم که میتونید بمونید.
- اوه. - یه خوابگاه، آره.
خوابگاه.
- خوابگاه چیه؟ - مثل تخت‌های دو طبقه.
نـ... نه، نه، یه جورایی جاییه که میتونی بخوابی.
گیر کلمه 'بونک' (خوابیدن) نباش.
بیشتر به کلمه 'هاوس' (خانه) فکر کن.
- عالیه. - آره. آره، آره.
- این میشه-- - واقعا آرومه...
آره. ممنون.
واقعا روزمون رو نجات دادی.
آه!
وای خدای من.
- آره. - این... اینه...
بله.
- این همون خونه‌ست؟ - آره.
- این خونه ماست. - اوم.
خونه، آره.
مایک و میشل، اون...
شماها حتما این فیلم رو خیلی دوست دارید.
آره، ولی عموم خریدش، آره.
یعنی، ارزون تو مزایده خریدش،
ولی مثل خونه شماست... اون خریدش، به خاطر شما.
- دیوونه‌کننده‌ست. - باورنکردنیه.
باشه، شات. بریم تو.
- بیاین. - شات، حتما.
- بیاین، شات بزنیم. - آره.
- شات! - مایک، آره.
آره.
شات‌های خاطره‌انگیز!
ببخشید.
باشه.
باحاله. آره.
حس می‌کنم سال‌ها تراپی رو خراب کردم.
♪ به کی می‌خوای بگی وقتی فقط کابوس‌هات
تو رو خوب می‌شناسن؟ ♪
♪ تا می‌تونی فرار کن
♪ پس وقتی تو--
با فیلم‌نامه شروع میشه، درسته؟
فقط، شخصیت‌ها فوق‌العاده بودن.
و بعد اون عالی بود و من کار خودمو می‌کردم،
و یه جورایی--
آه، آره، نه، یعنی، شخصیت تو مورد علاقه منه--
- اوه. - حتماً.
و چون میشل موهای بلوند داره،
-من موهامو بلوند کردم. -آره.
-و شما چطور همدیگه رو می‌شناسید؟ -ما آنلاین آشنا شدیم
چون می‌خواستیم شما رو ببینیم،
پس می‌دونستیم دهمین سالگردتونه،
پس می‌خواستیم اینجا باشیم تا جشن بگیریم.
- اوه، وای. - آره.
- باورنکردنیه. - عالیه، نه؟
- آره. - ایده من بود.
تو-- تو فکر می‌کنی هیچ‌وقت دوست داری
-بازیگر بشی؟ -نه، نه، نه.
-به نظر میاد یه-- -خیلی خوشگلی.
- ممنون. - می‌خواستم بگم آره.
خوش می‌گذره؟
عالی.
و اون شوهر منه.
شوهر در؟
-زندگی واقعی. -زندگی.
همه چیز فیلم نیست، اشلی.
من داشتم با زنت حرف می‌زدم؟
یکی هست که الکیه و یکی هم واقعیه.
چطور این کارو کردی؟
چون تو بازیگری. می‌تونی--
تو نقش یه شخصیتی رو بازی می‌کنی که ازدواج می‌کنه،
ولی می‌تونی دو تا زن داشته باشی.
می‌تونی هر چند تا زن که برات می‌نویسن داشته باشی.
پس اون، زن واقعی توئه.
وای.
تو واقعاً-- اوه، فهمیدی؟
♪ بیا تا می‌تونیم فرار کنیم
-اوه! -اوه.
-هی. -سلام.
-ببخشید. -ببخشید.
ببخشید. آره، من تازه از اونجا اومدم.
آره، تو کاملاً --
-آره، من فقط... -و چسبناک.
من تازه دوش گرفتم.
-اوم... -اوه.
آره، آره.
-ببخشید، آره. -اوم...
یه قطره از...
خب، این... این...
خوب به نظر میای.
-عالی به نظر میای. -تو دوست داری، این...
آره.
اینکه دوباره اینجام دیوونه‌کننده‌ست. این... این... منظورم اینه که این...
-این... -این... خیلی زیاده.
دوباره حس مایک رو دارم.
این... خیلی خیلی عجیبه.
-منظورم اینه که حس می‌کنم... -واقعاً؟
همه‌ش داره برمی‌گرده.
انگار، داره لعنتی برمی‌گرده،
می‌دونی چی می‌گم؟
برای من، کلمه 'لعنتی'،
مثلاً وقتی می‌گم، 'لعنت، لعنتی، لعنتی'،
همیشه لهجه‌ام رو لو می‌ده.
و نمی‌دونم الان می‌تونم از این شخصیت خارج بشم یا نه.
انگار توش گیر کرده.
لعنتی دیوونه‌کننده‌ست.
مثلاً برای من، من بودم...
باشه، داشتم از چمنزار رد می‌شدم،
و یهو دیدم...
می‌دونستی اونجا خرگوش هست؟
و می‌دونی که اولین باری که واقعاً
فکر می‌کنم میشل رو پیدا کردم،
گفتم، 'این خرگوش، انگار نرمه.'
و برای من، وقتی شروع می‌کنم به نرم شدن
وقتی یه چیز نرم می‌بینم، فقط درازتر می‌شه و...
-اومم. -بیشتر در دسترس.
-اینه. -و... و...
اینه.
-لوئیزویل، درسته. -کمی شبیه لوئیزویل.
آره، درسته.
عجیبه که فقط جایی درون تو پنهان می‌شه،
منتظر، تا شناخته بشه.
اوه، چی می‌شه اگه مایک و میشل دوباره با هم آشنا بشن...
وقتی مایک تنها تو یه باره،
شات می‌زنه، غمگینه، فکر می‌کنه، بدبخته؟
اوه، اون نگاه می‌کنه و می‌بینه که این آهنگ قشنگ
از این موجود فوق‌العاده میاد
که میشله.
اوم. اوه، سلام.
هوم، الهام می‌گیری؟
هوم، یه چیز کوچیک به ذهنم رسید.
-نگاه کن. -یه جریان آزاد کوچیک.
دیگه نمیشه اینجوری باشه.
چطوری؟
خوبم. تو چطوری؟
منم خوبم.
خوابیدی؟
آره، یه جورایی.
نمیدونم چی، آره.
خب، شاید بعداً یه کم با هم فکری کنیم.
-منم چند تا ایده دارم. -هوم، اوم.
نمیدونم... آره، شاید... شاید بعداً یه حرکتی بزنم.
شاید برم خونه.
خیلی خوشحالم که اینجایی.
آره، منم همینطور.
تو یه دنیای دیگه، دوست داشتم بمونم، ولی خب...
ولی تو این دنیا چی؟
که یه کم بیشتر بمونی؟
اوم. یه چای میخوریم.
-باشه. -یه کم گپ میزنیم.
منم چند تا ایده دارم.
میبینیم چی میشه،
بعدش تصمیمتو میگیری.
این چطوره؟
خب، وقتی همه قطارها وایسادن.
-آره. -هوم.
اوه، آخ!
من که دیروز به دنیا نیومدم، میدونی؟
وایسا، پس... پس داری مینویسی؟
آره.
اوه، چطور... صبر کن.
بیا اینجا.
چی داری مینویسی؟
دنباله رو.
این دنباله رو؟
آره، همین دنباله رو.
ولی نایجل داره دنباله رو مینویسه.
فکر نکنم.
جکسون، اون برای همینه که اینجاست.
منظورت چیه فکر نکنم؟
اون حتی یه ذره هم کار نکرده.
چرا کرده. من همین امروز صبح باهاش حرف زدم.
اون یه ایده داره. ایده هایی داره.
خب، منم ایده دارم.
من امروز بیرون تو طبیعت بودم،
و کلی ایده دارم.
تو نویسنده نیستی. تو بازیگری.
-من کلی ایده دارم. -ایده هات چیه؟
خب، امم، یعنی، من یادداشتامو ندارم،
ولی امم...
باشه، مثلاً، این... این... این...
10 یا 9 سال بعده.
خب، مایک و... اِ... اِ...
-میشل. -میشل، میشل.
مایک و میشل، اونا...
و این یه جورایی مثل دوباره به هم رسیدن اوناست.
من اینا رو بهت نمیگم،
چون تو میری به نایجل میگی
و میذاری اون بنویسه. این که...
من به نایجل نمیگم. چی...
تو حتی یه ایده هم به من ندادی.
اونا فقط دوباره همدیگه رو میبینن.
داری چیکار میکنی؟
دارم مینویسم.
آره.
چی مینویسی؟
دارم رو ایده‌های قسمت دوم کار میکنم.
-واقعا؟ -آره.
-چه عالی! -آره، آره.
من... من فکر میکنم تو جلوی دوربین میدرخشی،
ولی فکر میکنم ایده‌هات البته خوبن،
ولی نایجل نویسنده‌ست.
تو و نایجل یه جورایی یه ارتباط خوب دارین،
ولی من... من فکر نمیکنم اون نویسنده خیلی خوبی باشه.
چی؟ اون...
من فکر نمیکنم اون نویسنده خیلی خوبی باشه.
فیلم موفق بود!
و تو فکر میکنی این به خاطر اون فیلم‌نامه بود؟
من... من دارم سعی میکنم بفهمم
واقعا چه اتفاقی بین مایک و میشل افتاده.
من فقط دارم سعی میکنم کنار هم بذارم
چی بین جایی که ترکشون کردیم
-و جایی که الان میبینیمشون، اتفاق افتاده. -درسته.
و یه جورایی الان قراره چی بشه.
ما به اون زندگی دادیم.
ما هرچیزی که داشت رو بهش دادیم
مثل روح فیلم، درک این شخصیت‌ها.
ما ساختیمش.
مثلا، وقتی صحنه‌ای رو فیلمبرداری کردیم
که میشل از زیر بارون میاد تو و میره بیرون،
که به نظر من یه کم کلیشه‌ایه،
اون میگه: 'من خیس شدم'، و مایک میگه: 'اوه، واقعا؟'
تو میشل باش، من مایک، و بیا اون صحنه رو بازی کنیم.
در باز میشه، میشل میاد تو، کاملا خیسه،
و مایک میگه: 'هی.'
-یه کم کلیشه‌ایه... -آره، و اون میگه: 'من خیس شدم.'
و مایک میگه: 'اوه، واقعا؟ بارون میاد؟'
آره.
'چقدر؟'
اندازه کافی که منو خیس کنه.
اون... اون... اینا حرفای اون بود.
-قشنگه. -این نیست...
- عالی بود. - این که...
- مجبور بودیم باهاش کار کنیم. - مردم دوستش داشتن.
می‌فهمی؟
آره، و تو خیلی قشنگ انجامش دادی،
چون کار تو همینه.
تو از کلمات جادو می‌سازی.
ممنونم.
ولی اون کلمات رو می‌نویسه، و تو جادو می‌کنی.
من فقط وقتی کنار جکسون هستم، نه مایک،
خیلی خیلی احمق می‌شم.
- یه حس خیلی قویه... - هوم.
و فکر نمی‌کنم درست باشه.
من واقعاً اینقدر احمق نیستم.
الان تو هم می‌بینم.
یه چیزی داره ما رو احمق می‌کنه.
باشه، نمی‌دونم منظورت چیه.
بارون میاد.
تو موهات فرفری نیست، درسته؟
- من؟ - آره.
- نه. - هوم.
من سبز دوست دارم.
تو زیر درخت با اون چیکار می‌کنی؟
- تو چه غلطی می‌کنی؟ - من چه غلطی می‌کنم؟
من داشتم باهاش لحظه خوبی رو می‌گذروندم. چه کوفتیه؟
خب، چه لحظه‌ای رو باید با اون داشته باشی؟
برو تو.
چیکار می‌کنی؟
ببین، من میام اینجا، و تو رو می‌بینم، آره؟
آره.
راحت و صمیمی، داری سعی می‌کنی باهاش اینجا زیر یه درخت قشنگ
وقت بگذرونی، و من می‌دونم چیکار می‌کنی.
متاسفم، ولی من ۱۶ سالم بود،
و داشتم این فیلم رو می‌دیدم، و می‌دونستم ما یه ارتباطی داریم.
اون از توی صفحه نمایش بهم نگاه می‌کرد،
و من به اون نگاه می‌کردم، و یه اتفاقی افتاد.
اوه.
و اون نمی‌دونست عاشق منه،
ولی الان داره می‌فهمه.
پس، متاسفم،
ولی اگه الان اومدی اینجا
که این لحظه رو برام خراب کنی، میام سراغت.
حساب کار دستت اومد؟
چون تو دوست منی، و دوستت دارم،
و تو آدم فوق‌العاده‌ای هستی.
باشه؟
باشه، یه جورایی سیگنال‌های متناقضه.
دروغ نمی‌گم، یه کم...
ولی آره.
- چطور می‌تونی یکی رو دوست داشته باشی... - هوم.
اگه باهاش نبودی؟
کی؟
-باشه، مایک و میشل... -آره، باشه.
و نایجل...
آره.
-و آندریا. -آره.
-آره؟ -اگه صمیمی نشیم...
-آره. -ما بچه‌ایم.
ما... ما انگار عاشق شدیم،
پر از امید و بی‌خبر،
و انگار ما... ما واقعاً همدیگه رو نمی‌شناسیم.
ما...
دیوونه و وسواسی هستیم
نسبت به آدمایی که باهاشون نبودیم.
پس ما وسواس چی رو داریم؟
رویای اونا رو؟
اوم.
و فکر کنم شاید یه در بین رویاهای ما هست...
و عشق واقعی...
که باید یه نفر دیگه رو درگیر کنه...
و الان مطمئن نیستم که آیا
اون آدمای دیگه رو اونقدر که فکر می‌کنیم درگیر می‌کنه یا نه.
من تو رو می‌بینم.
آره، چی می‌بینی؟
تو رو.
فکر می‌کنی همه چی رو فهمیدی.
فکر می‌کنی دقیقاً می‌دونی چیکار می‌کنی،
ولی هیچ ایده‌ای نداری، درست مثل بقیه ما...
و من دوستت دارم...
ولی نمی‌دونم می‌تونم ادامه بدم یا نه.
-با منی؟ -ببین، این خیلی خوبه.
اون شخصیت تو بود یا اون...
اون مایک بود!
شما لهجه رو شنیدید، درسته؟
آره.
آره، اون... اون واقعاً خوب بود.
واقعی به نظر می‌رسید، نه؟
آره.
-سلام. -چطوری؟
آره، آره، خوبم.
میرم یه چایی بخورم.
-باشه. آره. -من میرم.
-بعداً می‌بینمت. -آره.
-حالت خوبه؟ -آه، آره، آره، نه، خوبم،
فقط مسائل رابطه است، می‌دونی؟
آه، آره.
آره، آره، و وقتی هم که داشتم روی...
دنباله کار می‌کردم و سعی می‌کردم وارد جریان خلاقیت بشم.
آره.
از این خوشت میاد.
برات آماده‌اش کردم، نگاه کن.
اگه بیای اینجا، ببین،
من این نقشه رو دارم که برای اینجا گرفتم.
خب، حالا می‌تونی ببینی.
اونجا چی داری؟
این، اینجاییه که تو 'بوسه‌ها' آرامش پیدا کردی.
خب، من فقط فکر کردم، اینجا، آره،
مایک رفت اونجا تا آرامش پیدا کنه،
پس چرا جکسون نمیره اون بالا
تا آرامش لعنتیش رو پیدا کنه؟
این خوبه.
من این ایده رو دوست دارم.
خب، من دوستت دارم.
اوه، خب، من به همه می‌گم.
بفرمایید.
تو منو می‌فهمی.
- آره. - تو منو می‌فهمی.
هی، رفیق.
- هی. - خوبی؟
- هی. - به کوهستان.
مثلاً برای پیاده‌روی؟
آره، برای پیاده‌روی تا انرژی بگیریم،
سرمون رو کمی خالی کنیم، تو کوهستان باشیم.
مایک، میشل، میدو،
ما همه چیز رو برمی‌گردونیم.
ما داریم میریم اون کوه لعنتی.
کی داره میدو رو بازی می‌کنه؟
ما داریم میریم اون کوه لعنتی.
داریم میریم اون کوه لعنتی، درسته.
خب، من فکر کنم--
- تو فکر می‌کنی؟ - این خوبه.
اگه باید تا اون بالا بریم.
تو باید بری، حتماً.
بیاین، بریم پالتوهامون رو برداریم.
من نمیام، ولی تو حتماً باید بری. من--
منظورت چیه که نمیای؟
می‌دونی چیه؟
بیا، نیا.
شاید دلت بخواد کوهنوردی کنی، شاید هم نه.
جس.
- جس. - وای خدای من.
باشه.
ام، آره، من خیلی دلم نمی‌خواد بیام
بالای کوه.
نه، نه، نه، نایجل، تو نمی‌تونی اینجا بمونی.
هوم.
ما تو رو اون بالا نیاز داریم.
منظورت چیه؟
ما اینجا یه شانس داریم که دوباره
اون جرقه رو که داشتیم--
- هوم. - تو فیلم اول.
و من میتونم... تقریباً میتونم ببینمش،
و فکر کنم رفتن اون بالا، روی کوه،
جوابه. خودت نوشتیش.
خودت تو... تو فیلم اول نوشتیش.
مایک باید از کوه بالا بره...
- هوم. - تا جوابو پیدا کنه.
آره.
حالا وقتشه که زندگیش کنیم.
این باحال میشه، بچه‌ها.
-اون چیه؟ -نقشه‌ست!
فکر کنم همینه، بچه‌ها.
اونو ببین!
-کجا میری؟ -اوه، کجا میری؟
اون بالا، همون نقطه.
-خب... -جکسون، کجا میری؟
فکر نکنم باید بریم اونجا، عزیزم.
خب، ما باید بریم همون نقطه...
که قبلاً بودیم.
ولی چرا اونجا وقتی اینجا کاملاً خالیه؟
ما داریم سعی می‌کنیم رعد و برقو تو بطری بگیریم.
ما دقیقاً همون نقطه رو لازم داریم.
بچه‌ها، اگه قراره انجامش بدیم، انجامش بدیم.
اون بالاست، اون بالای این یال.
من... دقیقاً نمیدونم،
ولی میدونم... حسشو میدونم، میفهمی؟
فقط یه لحظه منطقی باش، عزیزم.
جدی جدی نمیای بالا؟
نه، چون یه جای صاف اونجاست، درست همونجا.
ولی همون نیست!
همونجا، همونجا صافه.
دقیقاً همین جلوی ما صافه.
ولی همون نیست!
شبیه اونه.
همه‌ش پر از علف هرز شده، عزیزم.
این پایین خیلی راحت‌تره.
اینجاها یه جایی،
مثلاً نمیدونم چرا واقعاً انجامش نمیدیم، میفهمی؟
میخوای بری اون بالا؟
-اون بالا؟ -یا اونجا.
خب، من...
فکر خوبیه، نایجل!
داریم میایم!
حق با توئه!
ممنون.
صاف.
- عالیه. - فقط...
آره، فقط راحت‌تره.
- آره. - آره.
این عالیه.
تو یه عوضی لوسی، مرد.
-می‌بینی؟ -آره.
خیلی نزدیک بودیم به اون...
یعنی، این خوبه، قشنگه،
ولی ما خیلی نزدیک بودیم به اون نقطه اصلی.
اونجا بود که اون صحنه رو گرفتیم.
درست بالای اون تپه کوچیک.
پس یه تپه بزرگ.
تو واقعا نوشتی، 'یه تپه بزرگ'.
جکسون، همه‌مون می‌خواستیم اینجا باشیم.
- آره. - خیلی بالا بود.
- آره، خیلی بلنده. - همه‌اش پر از علف شده.
- درسته. - اینجا خوب صافه.
بی‌خیالش شو.
تو هم نمی‌دونستی کجاست، راستش رو بخوای.
فکر کنم یه دفترچه راهنما توشه
اگه لازمش داری.
آه، باشه.
باید خوب باشم.
فقط می‌دونم که...
وقتی این کارو کردیم، خیلی نزدیک جنگل بود.
آره، بود. اون بالا بود، حتماً.
فکر کنم همه چی یه کم زیادی رشد کرده.
آره، چون ما تو تاریکی محو شدیم.
آه، اون صحنه خیلی قشنگ بود.
اگه کمک خواستی، می‌تونم کمکت کنم.
-خودم انجامش میدم. -کمکت می‌کنم.
این یکی رو که تموم کردم، من...
-میام و... -من... خودم انجامش میدم.
-خوبه. خوبه. -من...
-اگه می‌خوای مال خودتو انجام بده، ولی امم... -نه، خوبه.
فقط باید اول کار خودمو انجام بدم.
چطور این نقش رو گرفتم؟
منظورت چیه؟ تو که...
چرا... چرا منو برای این کار انتخاب کردی؟
تو میشل هستی.
تو تجسم اونی.
تو بهش زندگی دادی.
تو به وضوح نشون دادی که تنها انتخاب بودی.
کس دیگه‌ای ردش نکرد؟
چرا، کردن ولی مهم نیست.
تو بودی.
تو میشل بودی.
یعنی اگه مسابقه بود، من برنده می‌شدم.
ولی نیست، پس همه چی خوبه.
چرا باید تو برنده باشی؟
چون من جلوترم.
هوم.
چرا چادرت دو تیکه است؟
چی؟
چادرت. ببین...
می‌بینی اینجا چجوری شده؟
آره، ولی اون تیکه نقره‌ای کجاست؟
تیکه نقره‌ای... مرتب نگهش دار.
-اون روکش بارونه. -می‌دونم.
فکر کنم من فقط...
اون موقع واقعاً سندروم فریبکار
شدید داشتم.
-من... هنوز دارم روش کار می‌کنم. -خوبه.
خب، گوش کن، باید به کارت افتخار کنی.
-نایجل، کمک می‌خوای؟ -ها؟
-کمک می‌خوای؟ -نه، ممنون.
قرار بود چادر دایره‌ای باشه؟
نه.
-کمک می‌خوای؟ -دستورالعمل داره؟
نه، ما... من لازمشون ندارم.
البته، اینا مردن. به دستورالعمل نگاه نمی‌کنن.
فکر می‌کردم نایجل به دستورالعمل نگاه می‌کنه.
فکر کنم خوبه اگه میله رو زودتر بذاری،
چون بعدش می‌تونی اون رو بذاری وسط، می‌دونی؟
برای آسیب‌پذیری که نشون دادی و...
چون فکر می‌کنم به جای اینکه...
آره.
اینکه مجبور باشی در موردش حرف بزنی یا بگی،
مثلاً 'افتخار می‌کنم'، به یه شکل تکراری،
که گاهی اوقات کلمات گیر می‌کنن،
من فقط باید جذب کنم...
-آره. -اونو.
-آره. آره؟ -با...
با تو، خیلی حس خوبی داره.
خیلی خوشحالم.
جکسون، کمک می‌خوای؟
نه، نه، نه.
شما فقط راحت باشید.
می‌تونی قبول کنی که مثلاً،
آمریکا چادرهای بهتری می‌سازه، سینمای بهتری.
این رو بهت می‌گم: آمریکایی‌ها سینمای خوبی می‌سازن.
-سینمای خوبیه. -دهه ۹۰ چی؟
آه، هفت.
هفت عالیه.
واقعاً عالیه، نه؟
-آره. -ام، رفقای خوب، ۱۹۹۰.
آره.
پالپ فیکشن.
واو.
-شکارچیان روح! -دوستش داری؟
آره، فوق‌العاده‌ست.
-آره. -کیه...
کی نقش اون زن توی برج رو بازی می‌کنه،
وقتی میرن برج؟ اون، ام...
-سیگورنی ویور. -سیگورنی ویور، آره.
-شماها. -ممنون.
وای، اون تو این فیلم فوق‌العاده‌ست.
ممنون. آره، نه، اون محشره.
آره.
ولی خب، آره، یعنی، اون یکی از بهترین‌هاست.
آره، مثل اینه که-- یعنی، برای من،
فکر کنم وقتی اون فیلمو دیدم، اینجوری بود که،
-یه جورایی قدیمی به نظر می‌رسید-- -آره، آره، آره.
چون تا زمانی که من داشتم نگاه می‌کردم--
-مشکلی نیست. -آره.
و فکر کنم همینطور بود.
جلوه‌های ویژه بعد از ۲۵ سال همیشه قدیمی به نظر میان.
-آره. -داستانش هست؟
-آره. آره. -می‌دونی؟
این داستانیه که دوام میاره، می‌دونی؟
-نه، باحاله. -اوم.
فکر نکنم اول اینو بذاری وسط.
می‌دونی، احتمالاً برای هر چادر دو تا لازمه،
پس عالی میشه، و هست--
این یه شروع‌کننده عالی میشه.
یعنی، من ۸ یا ۹ سالم بود
وقتی اون فیلم اومد و هنوز هم--
-وای! حسودیم شد. -محشره.
خب، ریدرز، ریدرز من حدوداً--
-آره. -حدود ۸ یا ۹ سال.
-بچه‌ها؟ -معلومه که،
اگه فیلم‌های آمریکایی فوق‌العاده‌ای باشن، من می‌دونم.
-می‌خوای بیای-- -آره.
-این کارو تیمی انجام بدیم؟ -این--
-یه تمرین تیمی کوچیک؟ -آره، صبر کن.
-صبر کن. -ولی این یه امتحان نیست.
چون من-- من تو رو سرزنش نمی‌کنم برای این،
ولی فکر می‌کنم مردم آمریکا نمی‌دونن
که فیلم‌های بریتانیایی زیادی هست.
می‌فهمی چی میگم؟
آره. اوه، ببخشید.
حالت خوبه، عزیزم؟
-آره، عالی میشه. -هی.
-سلام، ممنون. -هی.
وای.
ام، فکر کنم باید به دستورالعمل‌ها نگاه کنیم.
تو چی فکر می‌کنی؟
خب، ببینیم چطور میشه.
حالا، اگه من نگهش دارم--
-آره. -بعد تو می‌تونی بکوبیش.
صبر کن، این-- این یه خطه؟
به مردی ماهی بده، یک روز غذا می‌خوره.
به مردی ماهیگیری یاد بده--
اوه، بس کن.
و من دارم... دارم بهت یه چیزی میدم.
من بیشتر از این لازم نیست ماهی بگیرم.
میرم بازار.
نکته قشنگ اون صحنه بداهه‌پردازی تو بود،
دیالوگ‌هایی که خودت ساختی، خودت نوشتی.
هوم.
هی.
- هی. - میتونم بیام تو؟
آره، بیا تو. البته.
- خوبی؟ - اوه، این...
- دارم رو یه چیزایی کار می‌کنم. - چی شده؟
میدونی، خیلی احمقانه‌ست. کاملاً احمقانه‌ست.
این...
یادت میاد اون قسمتی که یه چیزی شبیه این بود که،
«یه روزی، ما شبی رو خواهیم داشت»
«که این صبح‌ها نیان»؟
- یه چیزی شبیه این. - نه.
آه، «یه روزی شبی رو خواهیم داشت بدون صبح.»
«یه روزی شبی رو خواهیم داشت بدون صبح!»
آره، آره. اومم.
- و این بود... - آره.
- و تو یه نسخه... - اومم.
چون تکرار شد،
یعنی بدون صبحی که ما مجبور باشیم بریم.
آره.
و بعد یه نسخه دیگه در مورد فناپذیری بود.
آره.
اون داره سعی می‌کنه اعتبار اینو به اسم خودش بزنه.
واقعاً؟
واقعاً اذیتم می‌کنه.
چرا؟
من برای خواستن چیزها ساخته شدم.
این استعداد منه.
من یه... من میتونم بخوام،
و یه چیزی در مورد اون هست که...
هوم.
خیلی لعنتی جذابه، و دلربا...
و همین‌طور آماده برای به دست آوردن.
و با این حال، افکار توی سرش...
- جس، بس کن. بس کن. - من نمی‌خوام.
می‌فهمم که جکسون رو دوست داری.
البته که می‌فهمم.
اون یه مرد جذاب، کاریزماتیک و مشهوره.
این، همه اینا، خیلی زیاده.
این داره بهت آسیب می‌زنه.
خیلی رو مخه.
همه خاطرات رو زنده می‌کنه، مگه نه؟
اومم.
خدای من، تو موقع کارگردانی خیلی جذاب بودی.
وای خدای من.
عاشق اون نگاهت بودم.
راه دیگه‌ای نبود.
اجتناب‌ناپذیر بود.
اوم.
چشمای قشنگت.
مثل یه توله‌سگ کوچولو، همه چیزو جذب می‌کرد.
نمی‌دونستم با خودم چیکار کنم.
آره.
یعنی، می‌دونستم چی می‌خوام، ولی خب...
داشتم سعی می‌کردم...
داشتم سعی می‌کردم حرفه‌ای باشم، ولی...
-آره. -اون لعنتی دووم نیاورد.
تو این کارو نکردی.
نه، نکردم.
شما رسماً دعوتید
به دهمین سالگرد
بوسه‌ها رو حذف کن.
همین.
باشه، اوکی.
فکر کنم باید بفهمیم مایک و میشل کجان
-چون ما ولشون کردیم. -آره.
اونا تو مدار همدیگه بودن؟
می‌خوایم اینو نگه داریم و معلقش کنیم،
یا می‌خوایم به تماشاچی‌ها
اون حس رو بدیم که «آره، اونا قراره...»
-ما به آتیش نیاز داریم. -آره، آره.
ما به آتیش نیاز داریم، چون سرکوب شده.
-ما همه می‌دونیم، به عنوان تماشاچی... -می‌دونم.
که تمام این مدت اونجا بوده...
و اینکه اونا قرار بود با هم باشن...
و اونا فقط ندیدنش.
خب، اینکه اونا دو تا ماهی بیرون از آبن...
آره، دقیقاً.
خیلی به این کمک می‌کنه، چون...
انگار برای اولین بار
به عنوان آدمای جدید و تکامل‌یافته به هم نگاه می‌کنن.
آه.
و اونا می‌فهمن که این...
اوم.
این ماییم، می‌دونی؟
-اوم‌هوم. -این... این...
-ما. -همیشه ما بودیم.
می‌تونم نگات کنم، لطفاً؟
خیلی دوست دارم، فقط من...
سرم نیست...
اوه، مرد.
آره، می‌دونم. می‌دونم.
متاسفم که پرسیدم. متاسفم.
تو ازدواج کردی.
نباید می‌پرسیدم. احمقانه بود.
متاسفم. متاسفم.
اوه!
اوه، نه.
- سلام. - این یه کم عجیبه.
- اوه. - منم.
- اوه، هی. - آره.
سلام.
- دیوونه‌کننده‌ست، نه؟ - خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
آره، از یه جهت خوب.
خیلی خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
چشمای قشنگی داری.
ها.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
تو هم همینطور.
- ممنون. - اه.
اه.
اه، من... فکر کنم تو یه چیز کامل...
فکر کنم فکر خوبیه، نه؟
چیزی که الان داره اتفاق می‌افته خیلی...
نه.
نه، دلم می‌خواد باشی، ولی فکر کنم اشتباهه...
نه، می‌دونی چیه...
- کار اشتباهیه. - اون... اون دیوونه‌کننده بود.
یعنی اون دیوانگی بود.
می‌دونی، تو واقعاً متوجهی که من واقعاً...
من واقعاً ۱۰ ساله نمی‌خواستم کاری کنم،
- و برای همین... نه، اصلاً. - نخواستی؟
خب، الان داری فقط به من
یه تعریف دوپهلو می‌کنی.
- چی هست... - می‌دونم، می‌دونم.
اوه.
آندریا.
- نه. - آندریا.
ببین، منظورم اینه که من... من... می‌فهمم که پیچیده‌ست...
- پیچیده نیست. - ولی نگران نباش،
- من اینجوری نیستم... - پیچیده نیست.
من از اون آدمای حسود نیستم، پس فقط...
- خوبه. - می‌فهمم که تو نیاز داری...
مثلاً، اگه الان نیاز داری بری باهاش حرف بزنی،
اشکالی نداره. من... من منتظرت می‌مونم.
- من فقط... - اه، باشه، فقط...
- اوه. فقط... - لطفاً.
نه، ولی جدی می‌گم، فقط... عالی بود، نه؟
- نه، خیلی عجیب بود. - و عالی بود.
- خیلی عجیب بود. - بود...
نه، خیلی عجیب بود.
عجیب از یه جهت، می‌دونی، مثلاً، عاشقانه، نه؟
نه، نه... نه، اصلاً.
- فقط... - اصلاً.
ببین، من... من... من باید، من باید...
میشه گورتو گم کنی، لطفا؟
فقط گمشو. باشه، کافیه.
این یعنی، تو دیوونه‌ای.
گمشو.
فکر کنم پایین آوردنش باید آسون‌تر باشه
تا بالا بردنش.
آره، امیدوارم.
آره، باشه، تموم شد.
لعنتی، کیفم هنوز اونجاست.
اوه.
ما که نمی‌ذاریم این ایده از بین بره، مگه نه؟
ما واقعاً می‌خوایم باهاش یه کاری بکنیم.
ولی اینجوری نیست که ما یه ایده بدیم
و بعد یهو پولدار بشیم.
هنوزم یه روند طولانی در پیشه، مگه نه؟
به خاطرش بهتر میشی.
سلام؟
آره، اینو دوست دارم. حلقه‌های مهمونی، حلقه‌های مهمونی.
ژله، ژله، ژله، ژله، ژله، ژله.
اونا اینو دوست دارن، مخصوصاً جکسون.
اون یه پسر فوق‌العاده‌ست.
-هی. -هی.
خوبی؟
-آره. -آره؟
دعوت‌نامه رو گرفتم.
-دعوت‌نامه رو گرفتی؟ آره. -آره.
چون تو سالگرد اتفاق نیفتاد،
فکر کردم یکی برات بگیرم.
خب، یه کم کوچیک‌تره، ولی--
عالیه.
منم همون چیزی رو می‌خورم که اون می‌خوره.
باشه.
داره آماده میشه، عالیه.
ایناهاش. لعنتی.
هی، سلام.
هی.
-اوه، نه. -خوبی؟
حتماً اون کافه‌ایه که درست
پایین تپه‌ست.
ما همدیگه رو می‌فهمیم.
آره، تقریباً.
تو یه آدم فوق‌العاده‌ای.
این بهترین وقتیه که تا حالا داشتم.
میشه بغلت کنم؟
آره.
آه، بهترین روز نبود.
نه، می‌دونم. متاسفم.
نایجل یه عوضی بی‌اعتماده
که واقعاً یه خودشیفته‌ست
و نمی‌تونه خوب بنویسه.
آره و...
ما از خوابگاه بیرون موندیم.
فقط اومدم کلید رو بگیرم.
آره، من یه تابلو گذاشتم که بیای.
سورپرایز.
آره، من... من اصلاً حال و حوصله ندارم...
هی، می‌تونم... می‌تونم باهات حرف بزنم...
فقط یه دقیقه؟
ببین، من نمی‌دونم تو چی فکر می‌کنی دیدی.
تقصیر من نبود. من نمی‌خواستم...
من نمی‌خواستم هیچ غلطی بکنم.
یعنی، می‌دونی، این بود...
جدی می‌گی؟
تقصیر تو نبود؟ تو داشتی یه زن دیگه رو نگاه می کردی.
خدایا، تو چقدر لوس و احساساتی هستی.
- من نیستم. من اومدم... - وای خدای من.
و دیدم داری یه زن دیگه رو نگاه میکنی.
آندریا، وای خدای من.
من این همه بهت آزادی دادم
و تو این کارو انتخاب کردی؟
تو داری یه ملکه درام می‌شی...
- من نیستم. - همیشه!
من دارم یه چیز واضح رو میگم.
تو اگه از اون گوشه می‌اومدی چی کار می‌کردی؟
تو همیشه داری درام درست می‌کنی!
- من نیستم! - گمشو.
احساس نمی‌کنی باید عذرخواهی کنی؟
- گمشو. - گمشو؟
- گمشو. - متاسفم.
آره، آره، آره، گمشو.
- گمشو. - باشه.
من بالاخره آزاد شدم.
اینجوری قراره تموم بشه؟
تو بالاخره آزادی؟
- حالت خوبه؟ - آره.
- گمشو. - خداحافظ!
من شما رو تنها می‌ذارم. من فقط، ام...
من خوشحالم که فقط، می‌دونی، راهت بدم تو،
و تو می‌تونی یه کم بخوابی یا چیزی،
می‌دونی؟
دوست دارم اگه فقط پیش من می‌موندی.
- مطمئنی؟ - آره.
البته، آره.
هوم.
اون کارگردان ما بود.
اون تو رو هدایت کرد که باهاش باشی.
تو این کارو کردی. خیلی...
پس تو فکر می‌کنی، تو... تو فکر می‌کنی که... که... که...
که... که... که اون از اون موقعیت سوءاستفاده کرده؟
یعنی اون احتمالا از این موقعیت سوءاستفاده کرد،
ولی تو احتمالا داشتی التماس می‌کردی،
ولی تو فقط آماده‌اش نبودی،
و هیچ‌وقت نتونستی بهش برسی.
و بعد تسلیمش شدی،
و بعد اون چیزی نشدی که باید می‌شدی
-به عنوان یه مرد. -اوم.
چون تو همیشه کوچیک‌تر بودی، همیشه کمتر از اون بودی.
واقعا متاسفم رفیق. این، ام...
یعنی، لعنتی...
اگه وحشتناک نبود، که هست...
یه دنیایی هست که تقریبا خنده‌دار می‌شد.
خیلی مسخره بود.
خیلی لعنتی مسخره بود.
بعد از تلاش احمقانه و دست و پا چلفتی من برای اینکه یه کم بهت پیشنهاد بدم،
من داشتم پیشنهاد کوچیک خودمو می‌دادم، تو هم کاملا درست گفتی نه،
و بعد سه ثانیه بعد، گفتی آره، پس...
من... آره، متاسفم.
-این یه لعنتیه... -می‌دونم خنده‌دار نیست.
فقط نمی‌دونم... نمی‌دونم
بیشتر از چی عصبانیم، ام...
از آندریا، همه... همه چیزایی که اون منو ازشون بازداشت
که واقعا دنبالشون برم
یا بیشتر از خودم عصبانیم
که به خودم اجازه دادم از نقشه آندریا پیروی کنم که اینطور نیست...
تو قطعا باید از خودت عصبانی باشی.
آره.
یعنی، چون تو خودت قبول کردی.
ام، ولی تو هم بودی...
چی رو قبول کردم؟ من...
یعنی، ولی اون مسئول بود.
اون همیشه مسئول بود. یعنی، این...
-اون مسئول بود. -صادقانه بگم، برای تو زیادی بود.
اون یه زن بود.
می‌دونستی و باهاش مشکلی نداشتی یا چی؟
آره، داشتم.
فکر کنم یه چیزی تو وجودم بود که می‌دونست...
...اون خیلی جوون بود.
آره.
پیچیده‌ست، چون من...
ببین، من خیانت کردم.
من خیانت کردم، ولی خیانت کردم،
ولی ما هم یه جورایی رابطه باز داشتیم، یه چیز باز، و بعضی وقتا.
-من فـ... -همه اینو می‌دونن.
من سه نفر رو می‌شناسم که اون باهاشون بوده.
که اون باهاشون بوده؟
آره، اون...
شماها در مورد داشتن یه رابطه باز حرف می‌زنید، درسته؟
آره، ولی ما... آره.
ها.
آه، نایجل، خیلی چیزا هست
که به اینجا ختم میشه.
فکر کنم، فکر کنم هر دومون میدونستیم
که این رابطه مدتیه داره تموم میشه.
واقعاً؟
-واقعاً؟ -آره.
-اینقدر بد؟ اه. -آره.
فکر کنم رابطه رو به افول بوده،
-و فکر کنم-- -باشه.
دیشب یه لحظه قشنگ داشتیم.
و به نظر میومد...
...یه شروع جدید، یه جورایی، یه جورایی،
که داریم اوضاع رو درست میکنیم.
پس دیدن این صحنه امروز فقط بیشتر--
اوم.
ام، این چیزی نیست که من ببینم، و از نظر بصری--
آره، آره، اوم‌هوم.
دیدن اینکه این اتفاق جلوی چشمام افتاد
همه چیز فقط منفجر شد.
بوم، دوباره دردسر.
من-- من بیدار میشم، و اون با نایجل داره حال میکنه،
و یه جوری من مقصرم؟
من الان آدم بده‌ام؟
وقتشه که من چیزی رو که مدت‌هاست میدونم قبول کنم.
-مدت‌هاست. -اوم، متاسفم.
من ۱۰ سال از زندگی لعنتیم رو هدر دادم.
خب، چرا باید وقتتو هدر میدادی؟
تو هر فرصتی تو دنیا داشتی،
و تو هیچ حرکتی نکردی،
من خیلی اه،
نازنازی یا یه همچین چیزی بودم که کنترل رو به دست بگیرم
اوضاع خودم رو--
من فقط داشتم میدیدم فرصت‌ها از دستم میرن، میدونی؟
ولی چرا داشتی-- چرا داری میبینی از دستت میرن
و اونا رو نمیگیری و بهشون چنگ نمیزنی؟
نمیدونم چرا.
گاهی اوقات-- یه بخشی از وجودت هست
که انگار فقط نمیره.
-فکر کنم-- -میشه بازش کرد.
مثل اینه که، وسط ناکجاآباد.
مردم همیشه چیزاشون رو باز میذارن.
اوه، لعنتی!
مردم تو روستا هیچ وقت چیزاشون رو قفل نمیکنن.
اوه، خدایا.
این فقط بامزه‌ست.
میشه فقط--
ما تو یه اتاق نشیمن لعنتی هستیم.
-باشه، باشه، باشه. -ما تو یه منطقه هستیم...
نمیدونم کی قراره بیاد تو.
تو اونور دیوار بمون و اگه کسی اومد تو،
ما فقط داریم نوشیدنی می‌خوریم.
میتونه یه نسخه‌ای باشه که مثل یه...
مثل یه تریلر روانشناختی قوی باشه.
مایک این دو نفر رو می‌بینه.
اونا واقعاً اونجا نیستن، فقط اون می‌بینتشون.
اما هر کدومشون... هر کدوم نشون‌دهندهٔ
یه بخش از آگاهی اونه که فقط خودش می‌تونه ببینه.
و بعد وقتی میشل دوباره اونو می‌بینه،
اونقدر ناامیده که باهاش باشه
که توهماتشو باور می‌کنه،
حتی اگه خودش نتونه اونا رو ببینه.
این می‌تونه... این می‌تونه جواب بده.
حلش کردم.
مایک کاملاً تنهاست، همه رو از دست داده،
و دیوونه‌ست.
این مزخرفه.
معلومه که نوشتن خیلی سخته.
من اونو روی پرده زنده می‌کنم.
من جکسون رابرتز هستم و بازیگرم.
درسته.
خب، پردهٔ اول،
رسیدن به مزرعه،
و پیامدهای افشاگری‌ها.
پردهٔ دوم، رفتن به کوه،
و یه دور هم جمع شدن.
پردهٔ سوم، دیدن واضح نور،
که با پایین اومدن از تپه حل میشه
همینطور که خورشید طلوع می‌کنه.
آره، خوشم اومد.
صبح بخیر. هی.
حالت خوبه؟
آه، خوبم.
میام پایین. یه لحظه.
آره، فقط می‌خواستم بگم که من... من داشتم کار می‌کردم
- روی ایدهٔ ارائه... - باشه.
و فکر کنم اونو به یه شکل خیلی خوبی درآوردم.
پس اگه قراره بعداً این کارو بکنیم،
-می‌خوام که با هم خوب باشیم. -آره.
- خوبه. - آره.
آره، نه، ما... ما... ما خوبیم.
باشه.
- ممنون. خوبه. - اوهوم.
- عالیه. - آره.
من واقعاً از این موضوع هیجان‌زده‌ام.
- آره؟ - آره، فکر کنم.
آره، بد نیست.
- این هیجان‌انگیزه. - آره.
من خیلی هیجان‌زده‌ام.
هوم.
نظر همه رو می‌خوام،
چون معلومه که به تو و جس
نیاز دارم که اونجا باشین و برقصین.
آره، آره، آره.
پس منم می‌خوام بشنوم.
آره، من به این نتیجه رسیدم که
من به این نتیجه رسیدم که
بازیگر خیلی بهتری هستم.
-از کی؟ -نویسنده.
احتمالاً درسته.
آره.
-باشه. -خب...
می‌دونی، این منو یاد اون
نقل قول عالی جان لنون می‌ندازه...
'ما همه نویسنده نیستیم.'
خب، نه، تو... تو مرد اولی.
واسه همین واقعاً نیاز دارم که
امروز همراه باشی و کارتو انجام بدی،
برقصی، نمایش رو اجرا کنی.
ممنونم.
خواهش می‌کنم. درسته. درسته.
-اوه! -اوه، سلام...
-وای، سلام. -سلام پسرا.
چی کار می‌کردین؟
فقط داشتم چوب جمع می‌کردم، نمی‌دونم، شاید برای آتیش.
-باشه، خوبه. -سرده.
-سلام.
-سلام، صبح بخیر. -سلام.
صبح بخیر.
خوبی؟
-آره، تو چطوری؟ -خیلی خوبم.
داشتم به بچه‌ها توضیح می‌دادم
که یه جورایی یه
پیش‌نمایش خوب دارم.
-اوه، واقعاً؟ -اگه...
آره، اگه دوست داری ازش بگذریم.
-هوم. -آره؟
-ما یه جورایی رهبریش می‌کنیم... -آره.
آندریا، امم،
و بعدش کار رو می‌سپاریم
به آدمای خوش‌قیافه که واقعاً می‌تونن انجامش بدن.
فکر کنم این همون چیزیه
که کار رو تموم می‌کنه، نه فقط حرف زدن در موردش،
-بلکه واقعاً دیدن... -آره، عاشقشم.
یه کم بیشتر از اون جادو، ها، آره؟
-عاشقشم. -فکر کنم اونا هم عاشقش می‌شن.
-آره، خوبه. -امم، من...
-خواهش می‌کنم. -من فقط...
می‌تونم یه دقیقه باهات حرف بزنم و بعد برگردیم به این؟
- البته. - آره.
- آره؟ - آره، البته.
- آره.
باشه.
به سلامتی. اِم...
اِم...
ببین، می‌خوام عذرخواهی کنم.
اِم، اگه تو جای من بودی،
بهت می‌گفتی گورتو گم کنی.
من... من واقعاً...
اون زن پرید ، افتاد
من که نمی‌تونم فیزیکی برخورد کنم.
خب، من باید چیکار می‌کردم؟
این... این عذرخواهیت بود؟
تو با عصبانیت رفتی و دویدی پایین اون...
چیه... مشکل چیه؟
دیگه از من خوشت نمیاد؟
جکسون، بحث جذابیت نیست.
یعنی تو... تو خیلی خوشگلی.
مثلاً چشمات، اون لبخندت، اون...
اون... تو از...
یعنی وقتی تو خیابون راه میریم،
مردم نمی‌گن 'اوه، اون پیرزن و اون مرده رو ببین'.
یعنی حتی یه ثانیه هم به این فکر نمی‌کنن.
اونا می‌گن 'اوف!'
چرا اینو گفتی؟
چون فکر کردم شاید نگران اون بودی.
بودم. الان هم هستم.
می‌دونی، این دقیقاً مثل فیلم 'بوسه‌ها رو پاک نکن' هست،
درست قبل از اینکه آشتی کنن.
اون صحنه رو یادت میاد؟
اوه خدای من.
همه حرفای مزخرفی که منظورشون نیست رو به هم می‌گن.
'ازت متنفرم.
ازت متنفرم.'
این یه صحنه نیست، جکسون.
نه، می‌دونم، ولی...
تو نمی‌تونی... نمی‌تونی زندگی رو بنویسی.
چون تو گوش نمی‌کنی.
دارم گوش می‌کنم!
دارم به هر کلمه‌ای که می‌گی گوش می‌کنم،
و همش مزخرفه.
این انگار بر اساس هیچی نیست.
تو... تو به من گوش نمی‌کنی.
به من اعتماد نداری.
می‌دونی چیه؟ من تموم کردم.
- تموم کردی؟ - آره.
اوه، وای.
باشه.
- باشه؟ - باشه.
حتی نمی‌خوای برای من بجنگی؟
نه.
واو.
اوه، واو!
باشه.
اینجا اصلاً دکور نیست.
من با سه نفر صحبت کردم
و همون حرفو بهشون زدم.
فقط یه سوراخ تو زمینه.
سوراخ زمین برای چیه؟
آره، منتظر می‌مونم.
خب، می‌تونی منو وصل کنی
به کسی که باید باهاش حرف بزنم، لطفاً؟
- همونجاست، خودشه. - بازم این یارو.
- رانی ریسکین. - الو؟
ببخشید، دو ثانیه. می‌تونید منتظر بمونید؟
ام، اینجا هیچی نیست.
خب، ما... ما دو هفته دیگه شروع می‌کنیم،
پس باید شروع کنی به آوردن تابلوها و همه...
اینجا چیکار می‌کنید؟
ما... ما فقط اومدیم جری رو ببینیم.
- می‌تونی فقط... - جری اینجا نیست.
داره برای 'جنگ کلمات' بازیگر انتخاب می‌کنه.
نه، نه، رانی، رانی، تو چهار روز پیش به ما گفتی،
وقتی همه چیزو خراب کردی، که اون اینجا خواهد بود.
پس بهتره یه جن لعنتی بشی
و همین الان اونو برامون حاضر کنی
وگرنه بهت آسیب می‌زنم.
- اوه. - اوه.
اوه، سلام.
اوه.
سلام، شما روی حالت بی‌صدا هستید.
جری، رانی ریسکین هستم.
اوه، شما روی حالت بی‌صدا هستید، آقا.
- الو؟ - بفرمایید.
- بفرمایید، صدای منو می‌شنوید؟ - واضح و روشن، آقا.
- آره، کجا رو نگاه کنم؟ - به صورتم.
اوه، می‌تونم ببینمت. زاویه عجیبیه، ولی آره.
هی، رانی، چطوری؟
آره، خوبم. آره، خوبم، آقا.
شما چطورید؟
چند تا ایمیل در مورد اون.
سلام، جری.
- این... - سلام، جری.
- سلام. - اوه.
سلام، آندریا.
ما همدیگه رو دیدیم، ام،
فقط چند هفته پیش تو محوطه تو کافه تریا.
- ما همدیگه رو دیدیم. - آره.
ما تو فروشگاه همدیگه رو دیدیم.
درسته.
خیلی خوشحال شدم دیدمت.
و فکر کنم اون موقع بهت گفتم
که دهمین سالگرد
فیلممون، 'بوسه‌ها رو پاک نکن' هست.
امم، و ما اینجا همه با همیم.
- جکسون و جسیکا. - اوه، سلام.
- جکسون. - هی رفیق.
خوشحالم دوباره می‌بینمت، رفیق.
هی جکسون. چطوری رفیق؟
- و جسیکا رایلی. - چی؟
رایلی. جسیکا رایلی.
- اوه. اوه آره، سلام. - سلام.
آره، و اینم نویسنده‌مون، نایجل.
اون این فیلم فوق‌العاده رو نوشت.
- نایجل. - اون کیه؟
نایجل توماس. من... من فیلم رو نوشتم.
پس تو... هنوز نویسنده‌ای؟
بله، کاملاً، آره.
هنوزم یه نویسنده فوق‌العاده.
- هنوز مشغوله. - آره.
مثل همیشه مشغوله، و... و حالا ما...
خیلی خوش‌شانسیم که اون اینجاست
چون داشتیم فکر می‌کردیم که گروه رو دوباره جمع کنیم
و یه دنباله بسازیم.
چون اولی خیلی خوب فروش رفت.
چیزی که تا الان داریم
اینه که مایک و میشل، مثلاً ده سال بعد،
ده سال بعد از اکران آخرین فیلممون.
حالا اونا مسن‌تر شدن.
- ولی مطمئن بشیم که پیر نیستیم. - الان مسن‌تر.
- مسن‌تر. - نه پیر.
- ده سال مسن‌تر. - فقط مسن‌تر.
یه زن چهل ساله یه جورایی نقطه میانی خوبیه.
ما بازی می‌کنیم، یکم جوون‌تر نشونش می‌دیم،
- و... و آره، اینه... - آره.
ولی لازم نیست جوون‌تر نشونش بدیم.
من... من فکر می‌کنم جهانیه، چون...
- یه سن جهانی. - چون عشق جهانیه...
- آره. - و چون هر کسی...
و جسیکا الان مستقل شده
و شاید داره کلی پاستا می‌خوره،
داره اروپا رو با خوردن طی می‌کنه.
اینجاست که 'بخور، دعا کن، عشق بورز' وارد میشه.
آره، اون...
حالا داری آهنگی رو می‌خونی که می‌شناسم.
- آره. - آره.
پس... پس... پس مایک با یه زن ایتالیایی ازدواج کرده،
مثلاً، برای بحث.
اگه منم بخوام بگم که، خب،
برای من، بازی کردن نقش مایک افتخار شغلمه.
اوم، و-- و اینکه شما حتی فکر می‌کنید،
که یه دنباله بسازید
و یه فرصت دیگه به من بدید تا-- تا-- تا نقشمو دوباره بازی کنم--
اونا ازدواج موفقی دارن.
مایک از اون، از--
هیچ‌وقت زوجی مثل مایک و میشل نبوده.
آه، منظورم اینه که، خیلی چیزا تو ۱۰ سال عوض میشه.
اوم.
-مایک و میشل الان کین؟ -آره، تقریباً همینه.
آره، پس ماجرا از این قراره که
اونا تو توسکانی تصادفی همو می‌بینن--
شاید این یه فرصت باشه که من اون حرکت رو شروع کنم.
شاید این دوره منه، می‌دونی؟ و-- و اشتباه نکنید،
من-- من به خیلی از پروژه‌ها وصل بودم،
و می‌دونید، اونا هیچ‌وقت واقعاً
شروع نشدن یا به چیزی تبدیل نشدن،
اوم، که می‌دونید، این-- این اشکالی نداره.
مثلاً، سخته.
خیلی سخته.
و ما تو توسکانی هستیم، فکر کردیم.
می‌دونید، چه تصویر زیبایی
که ما رو به یه کشور رمانتیک ببره.
اوم، هرچی جلوتر میریم،
بیاید مکان‌های دیگه رو هم در نظر بگیریم.
آرکانزاس، مثلاً، مشوق‌های مالیاتی خیلی خوبی داره.
-آرکانزاس می‌تونه عالی باشه. -کاملاً.
- توسکانی و آرکانزاس-- - هرچیزی قابل--
جایگزینیه.
آره، هرچیزی قابل مذاکره‌ست، فکر کنم.
اما-- اما کلاً و واقعاً،
میشل از این قضیه گذشته. میشل کاملاً--
می‌دونی، اون خیلی وقته که دیگه احساسات عاشقانه به مایک نداره،
- پس-- - اون بالغ شده.
-آره، اون بالغ شده. -دنبال-- دنبال من بیا.
اوه، اوه، می‌خواستید یه کم، اوم--
- آره. - یه صحنه کوچیک؟
- یه صحنه کوچیک. - یه صحنه کوچیک می‌خواید؟
آره؟
باشه، پس من باید یه لحظه رو لهجه تمرکز کنم.
- باشه. - اشکالی نداره، آه--
تو به من میگی چیکار کنم.
تو به من نگو.
من عاشقتم.
با یه، آه، با یه پیچش سرنوشت، آه،
اونا باید با هم یه سفر جاده‌ای برن.
تصادفات واقعاً، اوم،
اونا الان تو فیلما یه چیز حساب میشن
تو فیلما.
- آه... - فقط باید...
من هنوز... می‌خوام لهجه رو درست ادا کنم براتون.
- تا ببینید. - آها، جکسون باحال.
ما رو می‌بینی؟
- خوبه. - یه لحظه وقت داری؟ هیس.
- چی؟ - خیلی آروم.
- باشه، جری، آماده‌ای؟ - آره. عالیه، شروع کن.
چطوری... چطوری می‌خوایم از اینجا بریم بیرون؟
خب، یعنی، همه‌اش سرازیریه.
می‌تونیم بذاریمش خلاص و قلش بدیم پایین.
داری در مورد ماشین حرف می‌زنی یا ما؟
صبر کن، من متأسفم...
چطوری... تو اینجا چیکار می‌کنی؟
من دارم عتیقه می‌فروشم.
داری عتیقه می‌فروشی. وای، تو... آره.
تو با یه ایتالیایی ازدواج کردی.
آره، حتماً، ولی خدایا، فقط...
یعنی، منطقیه.
داری... داری حسش می‌کنی، درسته؟ درسته.
چیزی که واقعاً در موردش عالیه
اینه که نایجل از چیزی که ما با هم می‌سازیم استفاده می‌کنه،
و بعد اون می‌تونه الهام‌بخش فیلمنامه‌اش باشه، و...
اما ایده تصادف ماشین مال اون بود.
- اون بود، آره. - و بعد ما از اون الهام گرفتیم.
عالیه.
آخر فیلم اینه که اونا تو... تو یه ساحل هستن،
تو یه ساحل زیبای ایتالیایی.
اونا به هم نگاه می‌کنن،
و شروع می‌کنن به سمت هم رفتن،
و درست وقتی که...
فکر می‌کنیم لب‌هاشون قراره به هم بخوره،
تاریکی مطلق.
می‌تونی یه بار دیگه برام مرورش کنی؟
شاید فقط نقاط اصلی داستان،
نه اینکه لزوماً باید بمونن.
همه‌اش... همه‌اش هنوز هست،
و ما واقعاً، اه، فقط دوست داریم این فرصت رو داشته باشیم که...
و اه، این رو با تماشاگران، اه، به اشتراک بگذاریم.
واقعاً در سراسر جهان.
پس، آره.
ام، من واقعاً اینو حس می‌کنم.
من اینو دوست دارم که شما آدم‌های واقعی رو دارید،
- درست اونجا. - آره. آره.
این نشون می‌ده چقدر متعهدیم.
و شما دیالوگ‌هایی به هم می‌گید
که واقعاً منطقیه.
مثل اینه که بخشی از پرده رو کنار بزنی
تا روند کار رو ببینی.
این واقعاً خیلی از انتظارات ما رو برآورده می‌کنه.
اوم‌هوم.
یه کم رمانتیکه.
آدمایی داره که خیلی پیر نیستن.
میتونه تو ایتالیا یا آرکانزاس باشه.
میتونیم در مورد بازیگرا، لوکیشن،
بودجه و صحنه صحبت کنیم.
فیلمنامه و اینکه نویسنده لازم داریم یا نه.
ولی امروز این...
باید بهتون بگم، این واقعا برام سرگرم‌کننده‌ست.
به ندرت پیش میاد این کارو بکنم.
میخوام بگم این یه فیلمیه که
- همینجا تو اتاق تایید شد. - وای!
چی؟
- واقعا؟ - بله، تایید شد.
- وای! - ووو!
وای.
خیلی ممنون جری.
- بریم. بریم. - کی میدونه؟
بریم.
بهت زنگ میزنم.
♪ بیا عاشق بشیم
در مورد رابطه‌مونه
و اینکه داره از هم میپاشه.
نمیشه زندگی رو نوشت.
اینکه من میگم ما تموم کردیم، کارمون تمومه،
همینه، این پایانشه، این واقعیه.
دلم میخواد همش نگاهت کنم.
تو آدم منی.
باید از اول میدونستم.
و اونا فقط میفهمن که ماییم، میدونی؟
همیشه ماییم.
اوم.
فکر کنم باید لخت بشیم...
اوم‌هوم.
و بدویم تو اون دریا.
- بیا! بیا. - بذار من...
- بیا. - آخ.
جوراباتو دربیار.
آره!
دنبال کن، دنبال کن.
من میرم. جوراباتو دربیار.