‫[مرکز باروری و آی‌وی‌اف] ‫[دکتر ماریندرا روی]
‫«ترجمه از کیارش»
‫جایا سریواستاو.
‫می‌خوای بدون اطلاع شوهرت ‫آی‌وی‌اف انجام بدی؟
‫خودم نمونه‌اش رو واسه آزمایش بردم،
‫واسه عمل هم خودم می‌برم.
‫بله، بله بابا.
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫من به آشپز نمی‌گم چای بذاره.
‫ده دقیقه دیگه می‌رسم خونه.
‫- ده دقیقه، نه بیشتر. ‫- ده دقیقه‌ای از بازار برمی‌گردی؟
‫آره، آره، آره.
‫- «آره» یعنی چی؟ ‫- نه، نه، معبد بودم.
‫-معبد؟ ‫- آره، آره، حتما، حتما.
‫زود بیا خونه.
‫جایا، یه کاری بکن. ‫شوهرت رو بیار اینجا.
‫- می‌خوام باهاش صحبت کنم. ‫- بچه خودشه دکتر.
‫پس چرا الکی اذیتش کنیم؟
‫اگه خودم خبرش رو بهش بدم، ‫حس می‌کنه برکت خداست.
‫حقیقت هم همینه.
‫اگه نمونه رو سریع بهم ندی، ‫کاری از دستم بر نمیاد.
‫- ضمنا، تضمینی هم نیست. ‫- چشم.
‫هزینه‌اش چقدر می‌شه؟
‫پونصد تا پونصد و پنجاه هزار روپیه.
‫اذیت نکن، هرچی فروشگاه بزرگ‌تر، ‫تخفیفش بیشتر.
‫دارم سه‌تا می‌خرم.
‫[فروشگاه نوشیدنی سانسکار] ‫[فروش کلی و جزئی]
‫آقا، ببین چی می‌گم.
‫دارم بهترین قیمت رو بهت می‌دم.
‫بهم اعتماد کن.
‫[دفتر حساب]
‫گوویند، من دارم می‌رم.
‫تو مغازه رو ببند.
‫یعنی امروز زود می‌ری؟
‫کار دارم.
‫فعلا.
‫«راهول‌فورکلیکس» می‌پرسه ‫شوهرخواهرم امروز کجاست.
‫فقط با یه حقه پیداش می‌کنم.
‫هشتگ سلام، می‌شه برم؟
‫سلام سوشی‌ها!
‫- هشتگ سلام، می‌شه برم؟ ‫- هشتگ سلام، می‌شه برم؟
‫«فانی آکیل» می‌پرسه شما دوتا ‫فقط دوستان خوبی هستین؟
‫«فانی نیکیل»، خواهرزن و شوهرخواهر ‫نمی‌تونن دوست عادی باشن، خب؟
‫«شروتی چتس» می‌گه ‫«خیلی چندشین،»
‫«با پدرت هم از این ویدیوها درست می‌کنی؟»
‫تو مسخره کردن مردم رو ‫از پدرت یاد گرفتی؟
‫«شروتی» آشغال، چرا چرت می‌گی؟
‫خجالت نمی‌کشی؟ ‫با چه رویی به من می‌گی چندش؟
‫- من چندشم، ها؟ ‫- آروم باش.
‫آروم باش. ‫لطفا آروم باش.
‫پخش زنده است. ‫لازم نیست این‌قدر زیاده‌روی کنی.
‫پدرم. ‫داره پدرم رو می‌گه.
‫چندش نیست؟
‫زبونت رو می‌برم و به خورد کلاغ‌ها می‌دم!
‫ای آشغال...
‫شام رو حاضر کن.
‫زود باش. ‫پسرها گرسنه‌ان.
‫[آیا احساس تنهایی می‌کنید؟]
‫پسرها گرسنه‌ان.
‫باشه، اومدم.
‫[زنیکه آشغال] ‫[شوهردزد]
‫[خاک بر سرت] ‫[بیچاره]
‫جایا، باز هم می‌خوایم!
‫[تعداد فالوئرها: ۲۵۴۶] ‫[ده نفر شما را آنفالو کردند]
‫زنی تنها در عمارتی متروکه.
‫کی به این سوال مرموز جواب می‌ده؟
‫امروز تو «کالبالی» داستان شگفت‌انگیزی رو ‫فاش می‌کنیم.
‫داستان معمای قتلی که تمام شهر رو ‫به سرعت فرا گرفت.
‫[کالبالی]
‫در مرکز این داستان مرموز ‫زنی دل‌ربا بود...
‫که می‌تونست هر مردی رو ‫فقط با یه نگاه افسون کنه.
‫اون شب داغ تابستونی که بعد از ‫یه بارش سرد پدیدار شد،
‫حتی عرق از دیوارها جاری شد.
‫اون شب، عین هر شب، ‫تو خونه تنها بود.
‫الو؟
‫اما امشب منتظر یکی بود.
‫بابا خوابیده؟
‫آره، خوابه.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه، گرسنه نیستم.
‫باید قبل از در آوردن لیوان ‫دستت رو می‌شستی.
‫سلام سوشی‌ها!
‫هشتگ سلام، می‌شه برم؟
‫«فانی نیکیل.»
‫خواهرزن و شوهرخواهر که نمی‌تونن ‫دوست عادی باشن، خب؟
‫[مامان]
‫الو؟
‫- جایا. ‫- مامان.
‫جایا.
‫چی شده؟ ‫چرا گریه می‌کنی؟
‫خیلی می‌ترسم.
‫تو و سوشما.
‫- خیلی‌خب، وایستا. ‫- سوشما کجاست؟
‫بذار خودم... ‫بهت زنگ می‌زنم.
‫بهش زنگ بزن.
‫- می‌خوام با جفتتون حرف بزنم. ‫- وایستا. میام تو باهات حرف می‌زنم.
‫خیلی ضروریه.
‫یه لحظه وایستا.
‫بهت می‌گم ماناس خوابه.
‫نمی‌شه یه دقیقه صبر کنی؟
‫سوشما کجاست؟
‫می‌خوام با جفتتون صحبت کنم.
‫سوشما دیگه اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫یادت رفته با پدرشوهرم دعواش شد؟
‫می‌خوام همون کاری رو بکنی ‫که اون‌جوری می‌شه.
‫چی؟ ‫چه کاری چه‌جوری می‌شه؟
‫همون که همه با هم حرف می‌زنن.
‫کنفرانس.
‫آره، کنفرانس.
‫ببین، من بهش زنگ نمی‌زنم.
‫پس اگه می‌خوای باهاش صحبت کنی، ‫خودت بهش زنگ بزن. زود باش.
‫واسه آخرین بار بهت می‌گم.
‫آخه خیلی ضروریه.
‫مامان، خواهش می‌کنم بزرگش نکن.
‫بهت می‌گم بهش زنگ نمی‌زنم، ‫ولی خودت...
‫- گوشم درد گرفت. ‫- چرا من رو جدی نمی‌گیری؟
‫- می‌شه لطفا آروم بگیری؟ ‫- می‌خوای من بمیرم؟
‫اون‌جوری خوشحال می‌شی؟
‫باشه، زنگ می‌زنم. ‫زنگ می‌زنم.
‫باشه، باشه.
‫- الان بهش زنگ می‌زنم. ‫- زود بهش زنگ بزن.
‫بگو.
‫مامان می‌خواد با جفتمون حرف بزنه.
‫چرا؟
‫نمی‌تونی خودت ازش بپرسی؟
‫بله مامان، سوشما پشت خطه. ‫هرچی می‌خوای بگو.
‫سوشما!
‫اینجاست!
‫سوشما، من خیلی می‌ترسم.
‫زود بیاین اینجا.
‫می‌خوام همین الان راه بیفتین.
‫چی گفتی؟
‫می‌خوام همین الان راه بیفتین، خب؟
‫می‌خوای الان از پتنه با هواپیما بیام؟
‫مغزم کار نمی‌کنه.
‫دارم می‌لرزم.
‫چرا می‌لرزی؟
‫ماه پیش یه گربه سیاه تو مسیرم دیدم ‫و به راهم ادامه دادم.
‫شاید دارم بابتش مجازات می‌شم.
‫گربه؟
‫این بار من رو ببخشین.
‫دیگه این اشتباه رو تکرار نمی‌کنم.
‫مگه دیوانه شدی مامان؟
‫آخه چرا من درگیر این بدبختی شدم؟
‫حس می‌کنم الکی دور گردنم ‫طناب گره زدم.
‫وای سوشما! ‫خواهش می‌کنم.
‫چطوره اول گریه کنی ‫و بعدش بهم زنگ بزنی؟
‫قطع می‌کنم.
‫می‌شه... ‫هم‌زمان حرف نزنین.
‫من هم می‌خوام همین رو بگم.
‫نمی‌شه خفه شی؟
‫من چرا خفه شم؟
‫- چرا خودت خفه نمی‌شی؟ ‫- تو خفه شو.
‫نه، تو خفه شو.
‫مامان، واسه همین هیچ‌وقت ‫بهت زنگ نمی‌زنم.
‫می‌شه جفتتون خفه شین ‫و به حرفم گوش بدین؟
‫ببینین چی می‌گم، ‫من از پسش بر نمیام.
‫مامان، جریان چیه؟
‫یه کلمه از حرف‌هات هم نمی‌فهمم.
‫چرا این‌وقت شب عین بنشی جیغ می‌کشی؟
‫می‌شه واضح‌تر حرف بزنی؟
‫گوپتا... فهمیدین؟
‫اون...
‫اون دیگه نیست.
‫کجا رفته؟
‫مرده سوشما.
‫عمو گوپتا که جلومون زندگی می‌کنه؟
‫آره.
‫یهو مرد؟
‫سکته قلبی بود؟
‫ای خدا، چند بار بهت گفتم؟ ‫باید یوگا کار کنی.
‫باید بری قدم بزنی.
‫ببین، ظاهرت جوانه، ‫ولی سرخ‌رگ‌هات گرفتن،
‫هر لحظه ممکنه سکته قلبی ‫بهت دست بده.
‫می‌فهمی؟ ‫بارها بهت گفتم.
‫چی می‌گی؟
‫می‌زنم تو گوشت.
‫ببین مامان.
‫عمو گوپتا که اون‌ور خیابون ‫زندگی می‌کنه مرده.
‫تو چرا این‌جوری عزا گرفتی؟
‫آخه آقای گوپتا تو خونه من مرده!
‫مامان، چرا گریه می‌کنی؟
‫باید بهم بگی چی شده.
‫مامان؟
‫حتی من هم دارم می‌لرزم مامان!
‫همین الان میام اونجا.
‫جایا، سوشما، زود بیاین.
‫چرا باید این‌قدر طول می‌کشید؟
‫رکا فقط بیست و دو سال داشت.
‫همون موقع با ساری‌ای ‫زردتر از یرقان بر تن...
‫و گل‌های سرخ‌تر از خون، ‫در قامت عروس...
‫برای اولین بار به منطقه آدارش پا گذاشت.
‫[معمای رکا]
‫سوکومار که مسئول بلیت بود...
‫چنین عروس خوشگلی ‫چون رکا رو از کجا پیدا کرد؟
‫به هیچ‌کس نگفته بود.
‫اما این معما با لباس رکا فاش شد.
‫♪ آخ! ♪
‫وای بر من!
‫مامان! ببین چی می‌گم!
‫مامان!
‫نگاه رکا از شمشیر تیپو سلطان ‫هم تیزتر بود.
‫وقتی به مردها نگاه می‌کرد،
‫چشمش عین کیو آر کد ‫اسکنشون می‌کرد.
‫ناگهان طوفانی شکل گرفت.
‫مردم منطقه می‌گن ‫از اون روز به بعد،
‫هواشناسی منطقه آدارش ‫تا ابد عوض شد.
‫نگاه خبیثانه اون جادوگر تازه‌عروس ‫عین باران نوامبر...
‫به مردی که ساکن خانه روبه‌رو بود ‫برخورد کرد،
‫چاریترا کومار گوپتا.
‫مرد دین‌دار و حساب‌دار خبره‌ای بود ‫که خیلی به تناسب اندام علاقه داشت.
‫این مرد خانواده‌دوست باوفا همون روز اول ‫متوجه رفتار بازیگوشانه...
‫و دل‌برانه رکا شد.
‫اما چاریترا کومار گوپتای بیچاره ‫باید واسه خوشحالی...
‫دوست کودکیش سوکومار، ‫این سختی رو تحمل می‌کرد...
‫و تصمیم گرفت سکوت کنه.
‫♪ آخ! ♪
‫وقتی هفت ماه پس از ازدواجشون ‫جایا به دنیا اومد،
‫ذات حقیقی رکا ‫خودبه‌خود فاش شد.
‫روز به روز، شیطنت‌های رکا بد و بدتر می‌شد.
‫می‌گن مخصوصا یکشنبه‌ها...
‫خیلی به منطقه سخت می‌گذشت.
‫پولم رو بگیر.
‫این هم پول من.
‫[بهترین جایگاه]
‫یه روزی، همین جریان برق ‫به شوکی چهارصد و چهل ولتی بدل شد...
‫که به کل مردم منطقه وارد شد.
‫همه می‌دونستن سوکومار ‫دو سال پیش از آقای گوپتا...
‫قرضی گرفته بود و خونه‌اش رو ‫واسه ضمانت گذاشته بود.
‫اگه گوپتا می‌خواست، می‌تونست ‫خونه‌اش رو ازش بگیره...
‫و می‌تونست تا ابد ‫از منطقه بندازدش بیرون.
‫اما دل خیلی نازکش ‫نذاشت چنین کاری بکنه،
‫واسه همین نکرد.
‫ای زن بی‌حیا.
‫سال‌ها گذشت.
‫مردم پیر شدن،
‫اما فقط باقی ساکنان منطقه پیر شدن.
‫می‌گن جادوگران هیچ‌وقت پیر نمی‌شن.
‫انگار رکا هنوز همون سنیه ‫که روز اول در قامت عروس اومده بود...
‫و گل‌های همیشه‌بهار رو ‫تو باغچه‌اش کاشت.
‫جایا!
‫سلام!
‫جایا، بهم نگفتی میای.
‫یهویی اومدی؟
‫چرا زنگ نزدی؟
‫می‌خواستی غافل‌گیرم کنی، مگه نه؟
‫بیا، بیا.
‫همه‌چی باید عادی جلوه کنه، مگه نه؟
‫همه‌چی به جز تو ‫عادی جلوه می‌کنه.
‫نه، اونجا نه!
‫پایه اون مبل شکسته.
‫چه‌جوری این‌جوری شد؟
‫چند روز پیش، یه‌کم هلش دادم ‫تا کف خونه رو تمیز کنم.
‫اما یهو پایه‌اش شکست.
‫عمو گوپتا رو می‌گم.
‫آها.
‫- دیشب... ‫- مامان! مامان!
‫غافل‌گیرت کردم!
‫همه‌چی باید عادی جلوه کنه، مگه نه؟
‫چای درست کنم؟
‫من تو این سن نمی‌تونم ‫دوخت‌ودوز و گل‌دوزی کنم.
‫حتی وقتی جوان‌تر بودم،
‫نمی‌تونستم یه دکمه ‫روی پیراهن پدرتون بدوزم.
‫اصلا نمی‌تونم.
‫چرا این حرف‌ها رو می‌زنی مامان؟
‫کی ازت خواسته گل‌دوزی کنی؟
‫زنان زندانی رو تو زندان مجبور می‌کنن ‫دوخت‌ودوز و گل‌دوزی کنن.
‫یا مجبورشون می‌کنن غذا درست کنن.
‫بس کن ببینم.
‫تو زندان نمی‌ری؟
‫چرا؟
‫مگه پدرش رئیس دادگستریه؟
‫مامان، بهش بگو خفه شه.
‫بهش نمی‌گی؟
‫یه کلمه دیگه راجع به پدرم حرف بزنی، ‫خودم کاری می‌کنم...
‫بهمون می‌گی چی شده؟
‫حوالی ساعت ده، ده و نیم شب بود.
‫سومین تبلیغ «کالبالی» در حال پخش بود.
‫اومد و زنگ زد.
‫من پرسیدم «کیه؟»
‫گفت «منم.»
‫من گفتم «چی شده آقای گوپتا؟»
‫یه چیزی راجع به تخت گفت. ‫درست نشنیدم.
‫گمون کنم گوشم اخیرا سوت می‌کشه سوشما.
‫قراره تو خونه‌شون عروسی بگیرن.
‫خیال کردم اومده واسه مهمون‌هاشون ‫رخت‌خواب قرض بگیره.
‫ولی همین که در رو باز کردم، ‫یهو پرید تو و...
‫بعدش با من بدرفتاری کرد جایا.
‫من که رفتم تو، دنبالم اومد.
‫ازش پرسیدم ‫«چرا این کار رو می‌کنی آقای گوپتا؟»
‫بعدش یهو عین اسب زانو زد ‫و یهو پرید سمتم.
‫من هم محکم هلش دادم...
‫و اون من رو به کمد فولادی ‫مامان‌بزرگتون کوبید.
‫دسته‌اش به کمرش خورد.
‫پرید و پاش تو سنگ گیر کرد.
‫سکندری خورد.
‫سعی کرد پرده رو بگیره.
‫پرده در رفت و از لای انگشت‌هاش سر خورد.
‫میله‌پرده کنده شد و به سرش خورد.
‫بعدش خودش، پرده،
‫میله‌پرده و همه‌چی ‫با صدای بلند به زمین خوردن.
‫سنگ به سرش خورد و...
‫طرف مرد.
‫بهت حمله کرده بود؟
‫باید بری کلانتری رو بهشون بگی ‫از خودت دفاع کردی.
‫عجب.
‫خب مامان، پس می‌خوای بگی گوزن ‫اومد در خونه شکارچی رو زد.
‫کل مردم منطقه هم باور می‌کنن.
‫از من بشنو، اگه به حرف این احمق گوش بدی، ‫گیر می‌افتی.
‫کی با تو حرف زد؟
‫من هم با تو حرف نزدم.
‫صورتم این‌وریه، سمت مامانه.
‫عه!
‫محبت خواهرانه‌تون تموم شد؟
‫از بس اضطراب دارم ‫بدنم پر از باد شده.
‫نباید پای پلیس باز بشه.
‫هیچ راه دیگه‌ای نداره.
‫راستش، الان یه فکری به سرم زد.
‫ببینین، اون که مرده.
‫به نظرم بهتره امشب ‫لای پتو بپیچیمش...
‫و بی‌سروصدا بریم جسدش رو ‫تو کانال بندازیم.
‫چی گفتی؟
‫واسه همین ازم خواستی ‫با ماشینم بیام، مگه نه؟
‫خیال کردی این هم ‫عین برنامه مسخره جناییته؟
‫برنامه مسخره جناییم هم ‫بر اساس وقایع حقیقیه.
‫جسد یه مرد تو خونه‌ات افتاده، ‫اون‌وقت می‌خوای بری...
‫جسدش رو تو کانال بندازی؟
‫خیال کردی گوشت فاسده؟
‫پس چیکار کنیم؟
‫کشیش خبر کنیم، مراسم برگزار کنیم ‫و ببریمش آتش‌سپاری؟
‫ولی مامان...
‫اون دنبالش نمی‌گرده؟
‫خاله گوپتا رو می‌گم!
‫این‌قدر بوق نزن. ‫دارم میام.
‫- گمون کنم رفته قدم بزنه. ‫- آره.
‫نمی‌دونم چرا غرغره‌اش هم بیدارم نکرد.
‫اون ماشین کیه؟
‫یه عوضی جدید پیدا شده؟
‫دختر بزرگش اینجاست.
‫- صبح به خیر خانم گوپتا. ‫- آره، صبح به خیر.
‫چی شده؟ آقای گوپتا امروز صبح ‫نیومد قدم بزنه؟
‫خدا می‌دونه کجاست.
‫عه، وای.
‫بابول عزیزم صبح زود ‫واسه امتحانش درس می‌خونه.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫راستی، بابات کجاست عزیزم؟
‫من از کجا بدونم؟
‫من بارها بهش گفتم...
‫نباید شام کلم بخوره.
‫ولی گوشش هیچ‌وقت بدهکار نیست.
‫خیلی کله‌شقه، دقیقا عین مادرشه.
‫آهای گلدی!
‫هنوز خوابی یا نه؟
‫داره ازدواج می‌کنه، ولی ببین،
‫علیاحضرت قبل از نه صبح بیدار نمی‌شه!
‫می‌خوای مضحکه فامیل‌های شوهرت بشم؟
‫دیشب دیر خوابیدم.
‫چی؟
‫دیشب دیر خوابیدم!
‫آخرشب صورتت رو فرو می‌کنی تو گوشی...
‫و یواشکی کلی صحبت می‌کنی، ‫من همه‌چی رو می‌دونم.
‫اگه همین‌جوری ادامه بدی، ‫یه روزی گوشیت رو قورت می‌دی.
‫بعدش عین مار پیتون می‌چرخی ‫تا گوشیت رو هضم کنی.
‫این‌قدر راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫چرا نمی‌تونی تا عروسیت صبر کنی؟
‫چرا این‌ها رو به من می‌گی؟
‫برو به خودش بگو.
‫اون...
‫نمی‌ذاره قطع کنم.
‫آره عزیزم، الان نمی‌ذاره قطع کنی.
‫بعدا حتی به خودش زحمت نمی‌ده ‫گوشی رو برداره.
‫اونجاست مامان!
‫زود پیداش کنین.
‫دارم دنبالش می‌گردم.
‫- جیبش رو بگرد. ‫- نه! نمی‌گردم!
‫مگه نمی‌گم پیداش کن؟
‫این‌قدر باهام دعوا نکن.
‫تو دنبالش بگرد.
‫شما دخترها می‌خواین ‫من زندانی بشم.
‫پیداش کردم، پیداش کردم، پیداش کردم.
‫اینجاست.
‫گوش کن، کجایی؟
‫چرا جواب تماس‌هام رو نمی‌دی؟
‫نمی‌دونم چرا مدام ‫رو حالت پرواز می‌ذاری.
‫داده، داده، داده.
‫می‌خوای داده‌ هات رو با خودت ‫ببری اون دنیا؟
‫ظاهرا دوزی که دیشب بهت دادم ‫برات کافی نبود.
‫وقتی گفتم خانم لالیتای محبوبت رو ‫به عروسی...
‫دعوت نمی‌کنیم، جدی گفتم! ‫دعوتش نمی‌کنیم. مفهومه؟
‫ظاهرا این دوتا دعوای بدی داشتن.
‫چرا جواب نمی‌دی آقای چاریترا کومار گوپتا؟
‫خودم تیک‌های آبیت رو می‌بینم.
‫[رکا رو دیدی؟]
‫ببخشید بابا.
‫دیشب یهو حال مامان بد شد.
‫آره. نه، نه. ‫نگران نباش بابا.
‫- فردا برمی‌گردم. ‫- که این‌طور. پس فردا میای.
‫اگه خودت بچه داشتی،
‫این‌جوری یهو نمی‌ذاشتی بری.
‫- بابا، خواهش می‌کنم. ‫- چی بگم؟
‫- راستش من... ‫- هر کاری مادرت...
‫جایا سوکومار سینا.
‫تو ساکن پتنه‌ای، مگه نه؟
‫- آره. ‫- الو؟
‫- اومدی مادرت رو ببینی؟ ‫- گوشیت رو بذار کنار.
‫آره، آره.
‫کی رسیدی؟
‫- امروز صبح قربان. ‫- کی رسیدی؟
‫- زود باش، دنبالم بیا. ‫- قربان، خواهش می‌کنم قربان.
‫- خواهش می‌کنم قربان. ‫- فقط...
‫گفتم زود باش دنبالم بیا.
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫با من میای.
‫قربان، خواهش می‌کنم گوش کنین. ‫همین یه‌بار، خواهش می‌کنم.
‫یه لقمه از رستوران محبوبم ‫مهمونم می‌کنی.
‫چی؟
‫هنوز من رو نشناختی؟
‫منم دختر خنگول.
‫ماهشواری؟
‫ماهشواری، واقعا من رو ترسوندی!
‫- نکنه بازیگر شدی؟ ‫- چی؟
‫من الان بازرسم جایا.
‫چرت می‌گی.
‫شش سال و چهل و شش روز ‫از آخرین بار که دیدمت می‌گذره.
‫حالت چطوره؟
‫همه‌چی مرتبه.
‫ماناس...
‫حالش خوبه.
‫یعنی با هم خوشحالیم.
‫خیلی خوبه. خوشحالم.
‫واسه ماناس هم خوشحالم.
‫آهای!
‫می‌خوای پرده گوشت رو پاره کنی؟
‫این مردم اصلا فرهنگ سرشون نمی‌شه.
‫عه، سوشما هم اینجاست.
‫خاله، چطوری؟
‫خوبم.
‫عالیه. ‫تجدید دیدار مادر و دخترهاشه.
‫آره، خیلی غافل‌گیر شدم!
‫- مایه خوشحالیه. ‫- ماهشواری!
‫امیدوارم امروز چراغ چادر وصل بشه.
‫یادت نره عروسی فامیلته.
‫باشه، باشه، ردیفش می‌کنم.
‫چند روزی اینجا هستی؟
‫- آره. ‫- من یه‌کم درگیرم.
‫امشب مراسم عبادت داریم سوشما.
‫شبانه است؟
‫آره، شوهرخواهرم کلی واسه ‫عروسی گلدی دعا کرده بود.
‫خاله، سوشما، حتما یه سر بزنین، باشه؟
‫شب تا صبح هستیم.
‫به نظرم بهتره امشب ‫لای پتو بپیچیمش...
‫و بی‌سروصدا ‫برین جسدش رو تو کانال بندازین.
‫خاله، زود باش. ‫پدر داماد داره میاد.
‫بیرون بود.
‫شما ندیدینش؟
‫ای خدا، این‌بار واقعا زیاده‌روی کردی ‫آقای گوپتا.
‫موقع عروسی دختر خودت ‫از دستم ناراحتی.
‫خانم گوپتا؟ آقای گوپتا کجاست؟
‫توئه.
‫- برو ببینش. ‫- خیلی‌خب.
‫کدوم گوریه؟
‫وسط مراسم عبادت، ‫جسدش رو می‌بریم.
‫وای! عجب فکری!
‫من از کجا می‌خواستم بدونم ‫امشب مراسمه؟
‫من رو که کسی تو این منطقه ‫دعوت نمی‌کنه.
‫نه، نه، اون نه.
‫اون لباس عروسیمه.
‫اون قهوه‌ایه رو بردار. ‫آره.
‫پاره شده. بردارش.
‫مامان، من یه‌کم... ‫یه‌کم پول لازم دارم.
‫برو از تو کیفم بردار.
‫تقریبا پونصد و پنجاه هزار روپیه لازم دارم.
‫این همه پول واسه چی می‌خوای؟
‫مامان!
‫خاله گوپتا باز هم پیام داده!
‫- شخصیه. بعدا بهت می‌گم. ‫- ببین.
‫مراسم عبادت واسه عروسی دخترته.
‫از خودت خجالت نمی‌کشی؟
‫مدیر گروه موسیقی چند باری ‫سراغت رو گرفته.
‫اگه همین الان برنگردی،
‫پاهات رو می‌شکنم و تحویلت می‌دم.
‫خانواده داماد دارن میان.
‫لطفا برگرد.
‫من هیچی نمی‌گم، قول می‌دم.
‫اگه برنگردی، خودم رو ‫از پنکه سقفی اتاق دار می‌زنم!
‫شما دوتا خجالت نمی‌کشین؟
‫با حماقت می‌خندین!
‫پتوهای قدیمی و لباس‌های گرم رو ‫کجا نگه می‌داری؟
‫دربیارشون.
‫واسه ماست‌مالی رسوایی خودته.
‫ای بابا! گندش بزنن!
‫خاشعانه از کل حضار خواهش می‌کنم...
‫غیبت مادرشوهر و صحبت کریکت رو...
‫کنار بذارن و به مراسم الهی توجه کنن.
‫خیلی بامزه است.
‫ببین آبیشک، پدرزنت رو ‫تو عروسی می‌بینیم دیگه، مگه نه؟
‫یا نکنه اونجا هم درست و حسابی ‫خوش‌آمد نمی‌گن؟
‫[سازمان راه‌آهن ۱۹۹۵] ‫[سوکومار سینا]
‫من به جسدش دست نمی‌زنم.
‫من هم نمی‌زنم.
‫هر روز صبح می‌ره قدم بزنه...
‫و چهار برگر رو با هم قورت می‌ده.
‫از اینجا بلند کن.
‫- از اینجا، از رانش. ‫- دارم همین‌کار رو می‌کنم، خب؟
‫پس درست بلندش کن.
‫یعنی قبلا چنین کاری کردی؟ ‫قبلا چنین کاری کردی؟
‫- خیال کردی بیشتر سرت می‌شه؟ ‫- نه، واقعا از تو بیشتر سرم می‌شه.
‫- بگو چی سرت می‌شه. ‫- همه‌چی سرم می‌شه.
‫پاش رو می‌کنی.
‫- هنوز متصله، مگه نه؟ ‫- آهای!
‫زیر رانش رو بگیرین، ‫ولی فقط بلندش کنین.
‫وگرنه جفتتون رو می‌زنم. ‫بلندش کنین.
‫دست راستم درد می‌کنه.
‫تو بیا اینجا. ‫تو بیا این طرف.
‫آره، همیشه درد داری.
‫صورتت رو خرد می‌کنم.
‫می‌خوای صورتت رو خرد کنم؟
‫- خرد کنم؟ ‫- خرد کنم؟
‫بلند کنین!
‫یک، دو، سه.
‫به سمت چپ مامان. ‫خیلی خوبه.
‫زود باش مامان.
‫کل زورت رو بزن.
‫دو پا بیشتر نداره. ‫یکیش رو گرفتی.
‫جلوی من زرنگ‌بازی در نیار.
‫- ببین چی می‌گم. ‫- بریم. بریم.
‫زود باش.
‫زود باش مامان. ‫زود باش.
‫خیلی خوبه. آفرین.
‫بلند کن.
‫چه روغنی می‌زنه؟
‫بوی گند می‌ده.
‫سوشما، چرا ولش کردی؟
‫عطسه کرد.
‫چرا چرت می‌گی؟
‫دروغ نمی‌گم.
‫الان بلند عطسه کرد.
‫خیال کردی الان وقت نمک ریختنه؟
‫جایا، ببین.
‫باشه، می‌بینم.
‫عطسه کرد؟
‫♪ این چشم‌ها آدم می‌کشن ♪
‫شبح! نه!
‫شبح نیست! ‫نیست.
‫زنده است!
‫خدایا، ممنون.
‫حالا چیکار کنم؟
‫زنده است!
‫- زنده است. ‫- مامان!
‫رکا...
‫- من می‌رم. ‫- هیس!
‫هیس.
‫♪ عروس جوان پدرش رو ترک می‌کنه ♪
‫- ♪ و یه سکه نقره... ♪ ‫- صداش خیلی خوبه.
‫♪ به تورش وصله ♪
‫♪ جلوی اشک‌هاش رو می‌گیره ♪
‫♪ چشمش مملو از معصومیت جوانیه ♪
‫♪ انگار از این دنیا نیست ♪
‫♪ قفس طلا شکسته ♪
‫♪ سرمه تیره‌ای دور چشم‌هاشه ♪
‫♪ دختر عزیزتون می‌ره ♪
‫بابا پیام داد؟
‫♪ پابندت صدای قشنگی می‌ده ♪
‫♪ این زندگی توهمه ♪ ‫♪ جسم جامه‌ای بیش نیست ♪
‫♪ غرور و افتخارتون ♪ ‫♪ دانه شنی بیش نیست ♪
‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪ ‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪
‫چرا داری می‌بندیش؟
‫مامان، چرا داری می‌بندیش؟
‫- مامان، چیکار می‌کنی؟ ‫- ولم کن!
‫سرش مجروح شده. ‫باید دکتر خبر کنیم.
‫ولم کن دیگه جایا.
‫چرا داری می‌بندیش؟
‫- دیوانه شدی؟ ‫- بی‌هوشه.
‫اگه به هوش بیاد، دردسر درست می‌کنه. ‫برو کنار.
‫- چت شده؟ ‫- مامان.
‫- چرا به حرفم گوش نمی‌دی؟ ‫- مامان!
‫چیه؟
‫تو دیشب به عمو گوپتا پیام داده بودی؟
‫کدوم پیام؟
‫«می‌خوای بازی کنیم؟»
‫با علامت سوال.
‫بازی؟
‫با اون؟
‫آها!
‫پیام داده بودم.
‫با خودم گفتم به مبارزه دعوتش کنم.
‫شاید خیال کرد بازی اسم رمزه.
‫ولی من فقط می‌خواستم ‫باهاش بازی کنم.
‫قسم می‌خورم.
‫پس می‌خواستی بازی کنی؟
‫با عمو گوپتا؟
‫ساعت یازده و نیم شب ‫کس بهتری پیدا نکردی...
‫که باهاش بازی کنی؟
‫دیگه با کی می‌تونستم بازی کنم؟
‫نه، بگو دیگه. ‫با کی بازی کنم؟
‫من تو کل این منطقه ‫دوست خانمی دارم؟
‫اصلا کسی باهام حرف می‌زنه؟
‫تو کسی رو دیدی؟
‫حتی همین امروز که داریم حرف می‌زنیم، ‫دارن تو منطقه...
‫راجع به من شایعه پخش می‌کنن.
‫همه مشتاقانه منتظرن...
‫خودم خونه رو بفروشم و برم.
‫الان حتی تو هم خیال می‌کنی ‫اشتباه می‌کنم.
‫یه بار هم با خودت گفتی ‫چقدر احساس تنهایی می‌کنم؟
‫من فقط بیست و پنج سال داشتم ‫که پدرت رو برق گرفت.
‫از اون به بعد تنها بودم.
‫اگه تنها بودی، ‫پس سوشما از کجا اومد؟
‫حتما پدر اون هم اومده بود اینجا ‫باهات بازی کنه...
‫که یواشکی زنش شدی ‫و این دلقک رو تحویلمون دادی.
‫ببین چی می‌گم.
‫به نفعته از پدر من بد نگی، ‫وگرنه می‌کشمت، خب؟
‫خیال کردی می‌تونه من رو بکشه؟
‫مامان، داستان‌هات رو بس کن.
‫- حالا بهمون بگو چرا اینجا بود؟ ‫- آره.
‫بهمون بگو.
‫به دروازه ورودی برسن، ‫خداوند لبخند ملیحی می‌زنه...
‫و می‌گه...
‫چی می‌گه؟ ‫چی می‌گه داداش‌ها؟
‫من اخیرا یه‌کم از فروشگاه نوشیدنی ‫پول گرفته بودم.
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫مدیریت حساب‌های اونجا با آقای گوپتاست.
‫دهم هر ماه میاد.
‫اما این بار زودتر اومد.
‫من سعی کردم توضیح بدم...
‫«پول رو ندزدیدم. ‫فقط بهش نیاز داشتم.»
‫«پسش می‌دم.»
‫«لطفا به صاحب فروشگاه نگو.»
‫«وگرنه قطعا اخراجم می‌کنه.»
‫اون گفت «نه.»
‫«فردا بهش می‌گم.»
‫بعدش با خودم گفتم ‫دوباره ازش درخواست کنم.
‫واسه همین بهش گفتم بازی کنیم ‫و بهش زنگ زدم.
‫سومین تبلیغ برنامه جنایی محبوبم ‫در حال پخش بود.
‫اومد.
‫بعدش باهام بدرفتاری کرد.
‫ازش پرسیدم ‫«چیکار می‌کنی آقای گوپتا؟»
‫بعدش یهو عین اسب زانو زد ‫و پرید سمتم.
‫چنان محکم هلش دادم ‫که به کمد مامان‌بزرگ خرد...
‫و دسته‌اش تو کمرش فرو رفت.
‫افتاد. ‫پرده از دستش سر خورد.
‫پشت چهارپایه سکندری خورد. ‫سرش به سنگ خورد و...
‫ولی نمرد.
‫چقدر پول برداشته بودی؟
‫- پونصد و پنجاه هزار روپیه. ‫- چی؟
‫پونصد و پنجاه هزار روپیه.
‫تو این همه پول می‌خواستی چیکار؟
‫خب، به پولش نیاز داشتم.
‫مسئله شخصی بود.
‫تو این شرایط مسئله شخصی نداریم. ‫فهمیدی؟
‫راستش رو بهمون بگو.
‫دوباره مشغول شرط‌بندی شدی، مگه نه؟
‫- ها؟ ‫- ها؟
‫شرط‌بندی.
‫آره، آره، آره. ‫آره.
‫ولی مشکل اصلیم پول نیست.
‫من بردم.
‫دو روزه پسش می‌دم.
‫اگه بره و قبلش به کل دنیا بگه چی؟ ‫بعدش چی می‌شه؟
‫خب، چیکارش می‌کنی؟ ‫آدم زنده رو می‌اندازی تو کانال؟
‫همین الان یه فکری به سرم زد.
‫♪ قفس رو باز کن... ♪
‫وای، خواهش می‌کنم مامان.
‫بسمه. ‫من دیگه طاقت ندارم.
‫بسمه.
‫ببین جایا. ‫گوش کن جایا.
‫داره می‌ره.
‫ببین، گوش کن.
‫حتی اگه بعد از پس دادن پول ‫بره واسه خودش...
‫جار بزنه، هیچ مدرکی نداره، مگه نه؟
‫فقط کافیه دو روز راحت ‫اینجا نگهش داریم.
‫می‌خوابه.
‫زایمان من پنجاه و دو ساعت طول کشید ‫تا تو به دنیا بیای.
‫الان که من تو دردسر افتادم،
‫خیال می‌کنی تقصیر مادرته؟
‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪ ‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪
‫وایستا جایا!
‫ببین چی می‌گم.
‫عزیزم، تو پول لازم داری، مگه نه؟
‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪ ‫♪ قفس رو باز کن، قفس رو باز کن ♪
‫مواظب باشین، مواظب باشین، مواظب باشین.
‫وای، عالیه!
‫اون یکی. اون یکی رو نشونم بده.
‫بفرما.
‫بزرگش کن.
‫آهای گلدی، بیا تو!
‫قبل از عروسیت احتیاط کن. ‫همه‌جا پر از طلسم و نفرینه.
‫دارم میام مامان.
‫بیا، بجنب.
‫دارم میام، دارم میام.
‫ازت چی می‌پرسید؟
‫بهم تبریک گفت.
‫با خودم گفتم عکس ‫شوهر آینده‌ام رو نشونش بدم.
‫دو دندان طلا داری، ‫ولی مغزت در حد برنج هم نیست.
‫«من برنمی‌گردم. خودت تنهایی ‫عروسی دخترت رو برگزار کن.»
‫وای خدایا!
‫چی شد؟
‫از دیروز دارم بهت می‌گم.
‫چشم‌زخمه.
‫این سه زن نفرینت کردن.
‫ببین، همین الان عکسش رو...
‫به اون دختر نشون دادی، ‫حالا ببین پدرت چه پیامی بهم داده.
‫«من برنمی‌گردم. خودت تنهایی ‫عروسی دخترت رو برگزار کن.»
‫- منظورش چیه؟ ‫- هیچی مغز برنجی.
‫حالا گوشیش خاموش شده.
‫لطفا دوباره تماس بگیرید.
‫مشترک مورد نظر...
‫کیفم کجاست؟
‫دمپاییم کجاست؟
‫- دمپاییم کجاست؟ ‫- مامان!
‫مامان، کجا می‌ری؟
‫می‌رم مشورت بگیرم.
‫باید راه‌حلش رو پیدا کنیم.
‫از بچگیت بهت حسادت می‌کرد.
‫صورتت رو که نابود کرده.
‫الان داره عروسیت رو ‫هم خراب می‌کنه.
‫بعد از رسواییش کی اون رو می‌گیره؟
‫پنج دقیقه بیشتر طول نکشیده بود.
‫اما بعد از پنج سال آزگار، ‫هنوز همه یادشون مونده بود.
‫[رسوایی سوشما]
‫پنج دقیقه بیشتر طول نکشیده بود،
‫اما خبرش بیش از پنج‌هزار بار پخش شد.
‫پنج دقیقه بیشتر طول نکشیده بود،
‫اما آتشی ابدی به راه انداخت.
‫سوشما به شدت دلش می‌خواست ‫تو اینترنت مشهور بشه.
‫نامزدش چنان تو خونه کتک خورد ‫که مجبور شد نامزدیش با سوشما رو...
‫تو بخش کامنت‌ها به هم بزنه.
‫ای جادوگر!
‫مردم واسه اجرای عدالت...
‫به سرپرست غیررسمی منطقه، ‫آقای چاریترا کومار گوپتا مراجعه کردن.
‫رکا!
‫- دخترت زیاده‌روی کرده. ‫- منظورت چیه آقای گوپتا؟
‫آقای گوپتا واسه محافظت ‫از شرافت پسران منطقه،
‫از رکا خواست ‫سوشما از منطقه بره.
‫حتی حاضر بود جای دیگه‌ای ‫براش خونه بخره.
‫شرم‌آور بود.
‫- ای دختر بد. ‫- فیلمش رو هم پخش کرده بود.
‫از این خونه گم شو بیرون.
‫برو ببینم.
‫اون فیلم ساختگیه!
‫رکا واسه آروم کردن شرایط، ‫وانمود کرد سوشما رو از خونه‌اش...
‫بیرون کرده و یه‌راست ‫فرستادش خونه جایا.
‫اما سوشما دیگه طعم خون رو چشیده بود.
‫حتی تو خونه خواهرش ‫آتش به راه انداخت.
‫هشتگ سلام، می‌شه برم؟
‫تصور کن.
‫دعا می‌کرد دخترش ‫یه روزی عروسی کنه.
‫اما الان عین گاومیش اینجا افتاده.
‫اما این فکر شربت سرفه جایا خیلی بکر بود.
‫جایا هم مصرفش می‌کنه.
‫وقتی نمی‌تونه راحت بخوابه.
‫- جایا مشکل خواب داره؟ ‫- آره.
‫وقتی مادرشوهرت زنده بود،
‫حتی جرئت نداشت بدون اجازه من ‫از پنجره بیرون رو نگاه کنه.
‫اما تو بدون اجازه من ‫ماشین رو برداشتی.
‫این‌قدر بی‌باک شدی؟
‫بابا، بهت زنگ می‌زنم. بهت زنگ می‌زنم. ‫مامان!
‫خاله گوپتا اومده.
‫- خاله گوپتا. ‫- وای جایا.
‫تو کی اومدی؟
‫خاله، الان می‌خواستم...
‫سلام رکا.
‫به مراسم عبادت نیومدی.
‫اجرای گروه موسیقی ‫حرف نداشت.
‫براتون شیرینی آوردم.
‫دخترم داره عروس می‌شه.
‫بیا گذشته‌ها رو فراموش کنیم، خب؟
‫شیرینی بخور.
‫بیا، بخور.
‫پدر گلدی اصرار داشت ‫باکیفیت‌ترین شیرینی رو بخریم.
‫می‌شه یه‌کم آب بخورم؟
‫وای جایا!
‫اصلا وزنت زیاد نشده.
‫عین مادرت خوب موندی.
‫برو به مادرت بگو ‫تو آب یخ بندازه.
‫امروز خیلی گرمه.
‫سوشما، برو به مادرت بگو ‫زیاد یخ نندازه،
‫وگرنه سرما می‌خورم.
‫برو.
‫مامان، خاله گوپتا نمی‌خواد زیادی...
‫عه، این چه طرز حرف زدن با مادرته؟
‫برو، برو تو و بهش بگو.
‫برو.
‫- باشه، خودم بهش می‌گم. ‫- نه، نه خاله، من می‌رم تو.
‫مامان، دارم میام تو!
‫شربت سرفه.
‫- آب. ‫- آب. آب.
‫سرویس بهداشتی اون سمته، درسته؟
‫یهو؟
‫آره.
‫آره، یهو پیش میاد دیگه. ‫برین کنار.
‫ولی خونه خودت اون‌ور خیابونه.
‫الان اینجام، پس همین‌جا می‌رم.
‫ولی من جای دیگه اصلا نمی‌تونم.
‫- آره، آره، من هم نمی‌تونم. ‫- من هم نمی‌تونم.
‫ولی من هرجایی می‌تونم. ‫برین کنار.
‫خاله، الان سیفونمون خرابه.
‫آره، آره، آره.
‫بوی خیلی گندی می‌ده.
‫باید... لوله‌کش خبر کنیم.
‫یه‌کاریش می‌کنم. ‫نگران نباشین.
‫مامان! مامان!
‫چی شده؟
‫الان مادر آببشک زنگ زده بود.
‫می‌گه حرف مهمی داره.
‫گمون کنم فهمیده که بابا...
‫هیس!
‫دارم میام.
‫بیا، پشت خطه.
‫شوهرخواهرم؟ ‫تو خونه روبه‌رویی؟
‫خودت دیدیش؟
‫بوش رو حس کردم.
‫چی؟
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫من روغن بزمجه‌اش رو ‫هر جای دنیا تشخیص می‌دم.
‫اون زنیکه عوضی افسونش کرده ‫و اسیرش کرده.
‫نمی‌ذاره هیچ اتفاق خوبی ‫تو خونه‌مون بیفته.
‫تازه، مگه من بهت نگفتم ‫ازشون فاصله بگیر،
‫ولی یه‌راست اومدی تو خونه‌شون؟
‫چرا همیشه تو زندگی ‫اون بیچاره‌ها فضولی می‌کنی؟
‫بیچاره‌ها؟
‫کسی که رشوه داد ‫تا تو بتونی تو کلانتری...
‫مشغول به کار بشی ‫امروز گم شده.
‫اون‌وقت به اون‌ها می‌گی بیچاره.
‫آفرین ماهشواری عزیزم.
‫اون‌جوری نگاهم نکن احمق.
‫برو یه سر به خونه‌شون بزن ‫و بعدش بهم گزارش بده.
‫احمق، بچه خنگ زاییدم.
‫بکش، بکش، بکش، بکش.
‫محکم‌تر ولی محتاطانه.
‫نباید بلایی سرش بیاد.
‫از این طرف، از این طرف، ‫از این طرف مامان.
‫بعد از دیشب که اون آهنگ رو ‫زمزمه کرد،
‫حتی باد معده هم نداده.
‫بجنب، بجنب، بجنب، بجنب.
‫بکش، بکش، بکش، بکش.
‫زود باش.
‫بکش، یه‌کم دیگه.
‫- بکش، بکش. ‫- ردیفه.
‫کارمون تمومه.
‫جایا؟
‫سوشما؟
‫خاله؟
‫حتما خانم گوپتا گفته بیاد ‫دستگیرمون کنه.
‫هیس!
‫چرا جواب نمی‌دن؟
‫- خاله! ‫- قطعا می‌رم زندان.
‫آهای خانم سطلی!
‫خانم سطلی. سوشما.
‫بیا اینجا. بیا اینجا. بیا.
‫دالی!
‫جایا.
‫من رو ترسوندی دختر مسخره.
‫هنوز عین کبوتر کوچولو ‫زهره‌ترک می‌شی، مگه نه؟
‫برو بابا.
‫کلی زنگ زدم، ‫صداتون کردم.
‫چرا در رو باز نکردی؟
‫نشنیدم.
‫- بیا، در رو باز می‌کنم. ‫- باشه.
‫بریم.
‫- ببین، فقط یه چیزی بهم بگو. ‫- چیه.
‫خواهرت اجازه داده بیای اینجا؟
‫ها؟
‫اجازه یعنی چی؟
‫نه تنها میام تو، بلکه چای هم می‌خورم.
‫من دیگه اون دامبو ماهشواری ‫دوران مدرسه نیستم، خب؟
‫واقعا؟
‫تو فکرش بودم که مایلی ‫من رو ببری مدرسه‌مون؟
‫خواهش می‌کنم!
‫چرا که نه؟
‫چه در مسخره‌ای!
‫سوشما، گلدان رو بذار اینجا.
‫چه فکر خوبی!
‫ببین، بکشش.
‫جومپا، تومپا. ‫مواظب خودتون باشین.
‫انگار از اون روز اتاق رو باز نکرده.
‫مدرسه باید تا ابد ‫ادامه می‌داشت، مگه نه؟
‫تو می‌خواستی مطمئن بشی ‫ادامه داره.
‫اگه کمکم نمی‌کردی، ‫اون سال هم می‌افتادم.
‫اون‌جوری الان گاوچران گاوداری ‫شوهرخواهرم بودم.
‫انگار خاله امروز خیلی عصبانی بود.
‫مطمئنم حتما کلی کار عروسی دارین...
‫- و من الان تو رو با خودم کشوندم اینجا. ‫- ای بابا...
‫عادت داره خشمش رو ‫روی بقیه خالی کنه.
‫اتفاقی افتاده؟
‫قبوله، بذار بهت بگم چی شده.
‫خواهر و شوهرخواهرم ‫دعوای وحشتناکی داشتن.
‫اون‌قدر عصبانیه که از پریروز برنگشته خونه. ‫همین.
‫به هر کی جلوش باشه ‫عین فیل وحشی حمله می‌کنه.
‫یعنی در حین مراسم‌ها کجا رفته؟
‫قبلا هم یه سری «فعالیت فوق‌برنامه» داشته.
‫واقعا؟
‫برمی‌گرده.
‫خب، این‌بار چرا اینجا موندی؟
‫ترس از پلیس.
‫ملکه جایا، چقدر وارده!
‫داره از بچگیش به کل دنیا نشون می‌ده...
‫که زیبایی مادرش رو ‫به ارث برده،
‫اما شخصیتش رو نه.
‫اما در نهایت،
‫مگه دختر چقدر با مادرش فرق داره؟
‫بفرمایین.
‫[جایای زیرک و ماهر]
‫ببین، تو اینجا بمون، خب؟
‫وقتی دوست کودکی جایا ‫راتی خواستگار خوبی از پتنه...
‫پیدا کرد، جایا رفت خونه‌شون کمک کنه.
‫به نقل از منابع، ‫همین که راتی داشت از علایق...
‫و سرگرمی‌هاش به خانواده خواستگارش می‌گفت، ‫دقیقا همون موقع...
‫ماناس باید می‌رفت سرویس.
‫جایا هم استعداد سری خودش رو فاش کرد.
‫جایا!
‫اشتباه برداشت کردی راتی.
‫کار خودش بود.
‫مامان، بابا، من کاری نکردم.
‫کار خودش بود.
‫پیوند بین راتی و ماناس ‫که تو آسمون بسته شده بود،
‫همین‌جا روی زمین به دست جایای زرنگ ‫با یه‌ذره آرد به هم خورد.
‫دوباره آقای گوپتای بیچاره رو صدا کردن ‫تا عدالت رو برقرار کنه.
‫دختری که واسه پسرت انتخاب کردی ‫ببریه که حیوانات ضعیف رو شکار می‌کنه.
‫ماناس من...
‫اما خیلی دیر شده بود.
‫دوست کودکی راتی بیچاره ‫بهش خیانت کرده بود.
‫جایا!
‫اون جادوگره.
‫جایا!
‫[جایای زیرک و ماهر]
‫عه، سلام.
‫تو کی اومدی؟
‫ایشون ماهشواریه.
‫قبلا هم‌مدرسه‌ای بودیم.
‫خوش‌وقتم ماناس.
‫کجا بودی؟
‫اِم...
‫رفته بودم داروخونه، اون هم من رو ‫تو راه دید و پیشنهاد داد من رو برسونه.
‫بیا تو.
‫[خطر]
‫سوش، خواهرت کجا رفته بود؟
‫من که الان بهت گفتم، مگه نه؟
‫از تو پرسیدم؟
‫سوش، بهم بگو.
‫جایا رفته بود داروخونه.
‫دیدی؟
‫سوش، تو هم قبل رفتن ‫ازم نپرسیدی.
‫باید می‌گفتی «سلام، می‌شه برم؟»
‫چرا یهو اومدی اینجا؟
‫چطور مگه جایا؟ ‫حضورم اختلالی ایجاد کرده؟
‫- چرا باید چنین فکری کنم؟ ‫- پس چی؟
‫اسناد قرارداد کاری جدید ‫تو صندوق‌عقب ماشینه.
‫هر دو طرف بی‌صبرانه منتظرن ‫اون اسناد رو امضا کنن.
‫بابا با فحش بیرونم کرد ‫و من رو فرستاد اینجا.
‫مجبور شدم با اتوبوس بیام اینجا.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫یادمه بهم گفتی مادرت...
‫رو به موته. ‫ولی الان اینجا جلوم...
‫وایستاده و خیلی سرحاله، ‫عین میوه رسیده است.
‫من هیچ‌وقت جلوت رو نمی‌گیرم.
‫همه‌جوره بهت آزادی می‌دم.
‫اما همچنان جرئت دروغگویی داری. ‫چطور؟
‫- نه، من بهت دروغ نگفتم. ‫- ببین جایا.
‫نمی‌تونی هیچی رو از من پنهان کنی.
‫بهتره راستش رو بهم بگی.
‫چرا اومدی خونه مادرت؟
‫جایا، بهش بگو.
‫نه، بهش بگو دیگه.
‫عضو خانواده‌مونه.
‫چرا ازش مخفی کنیم؟
‫بگو مادرت نیمه‌شب عین بچه‌ها ‫پشت گوشی گریه می‌کرد.
‫می‌گفت احساس تنهایی می‌کنه.
‫حتی زنگ نمی‌زنه ‫ببینه من مرده‌ام یا زنده.
‫- مامان، چرا گریه می‌کنی؟ ‫- بیا.
‫لطفا آروم باش مامان.
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- آروم باش مامان. خواهش می‌کنم.
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- بهش آب بده.
‫آب بخور.
‫از دست تو هم شاکی‌ام.
‫از دست من شاکی‌ای؟
‫اصلا به فکر مامان عزیزت هستی؟
‫تنهاست. ‫بریم بهش سر بزنیم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫گریه نکن. گریه نکن مامان.
‫چرا مواظبش نیستی؟
‫خیلی‌خب، بگو ببینم.
‫به ضرر کیه؟
‫به ضرر منه، مگه نه؟
‫اصلا محبت مادرزنم رو ‫تجربه نمی‌کنم، مگه نه؟
‫- پس خودم ضرر کردم. ‫- می‌دونم.
‫- معلومه که می‌دونی. ‫- تو داماد بزرگمی.
‫بزرگ، کوچک، من همه‌چی هستم.
‫دفعه بعد که اومدی اینجا...
‫برات مرغ مخصوص رکا درست می‌کنم.
‫مخصوص رکا؟
‫واقعا برام درستش می‌کنی؟
‫بهترین غذامه.
‫بهترین غذاته.
‫پس چرا تا دفعه بعد صبر کنیم؟
‫امروز اینجا می‌مونم.
‫نمی‌ره؟
‫نه، نه ماناس. ‫بیا بریم خونه.
‫اون اسناد قرارداد رو لازم دارین. ‫بابا عصبانیه.
‫- بیا بریم خونه. ‫- بابا، بابا، بابا.
‫من با بابام صحبت می‌کنم. ‫تو نگران نباش.
‫خیلی ممنون.
‫مخصوص رکا!
‫تو زنگ زدی بیاد اینجا، مگه نه؟
‫من به هیچ‌کس زنگ نزدم.
‫الو. سلام بابا. ‫امروز چطوری؟
‫اگه تو بهش زنگ نزدی، ‫پس چرا اینجاست؟
‫آره، لازم نیست ‫به کسی زنگ بزنی.
‫مردم خودشون بهت می‌چسبن،
‫آخه عین زنبور ملکه‌ای، مگه نه؟
‫جایا یه چیزی رو ازمون پنهان کرده بود بابا.
‫خونه‌شون اینجا ملک خیلی خوبیه.
‫چرا مامان این‌قدر بزرگش کرد؟
‫احساس تنهایی می‌کردم.
‫می‌تونیم خریدار خوبی ‫واسه این ملک پیدا کنیم بابا.
‫آره.
‫واسه سه‌تاشون یه اتاق ‫تو پتنه اجاره می‌کنم.
‫دیگه می‌خواستم چیکار کنم؟
‫بهش بگم بره؟
‫- بهمون شک نمی‌کرد؟ ‫- نه، نه.
‫برمی‌گردم. ‫یکی دو روز دیگه میام.
‫آره، آره.
‫فعلا بابا.
‫بابام رو ردیف کردم.
‫خوشحالی؟
‫- معلومه. ‫- خب، امشب هیچ‌کس نمی‌خوابه.
‫می‌خوایم شب تا صبح ‫خوش بگذرونیم.
‫می‌خوای چیکار کنیم؟
‫بیاین بازی کنیم.
‫واقعا از غذا خوشت میاد، ها؟
‫من از خیلی چیزها خوشم میاد.
‫جایا؟
‫یه دست دیگه بهمون بده، زود باش.
‫مادرت امروز خیلی خوش‌شانسه.
‫یوهو!
‫کل ضررم رو جبران می‌کنم.
‫ماناس، وایستا!
‫همه پنجره‌ها و درهاتون محکم بسته شده.
‫سرویس اینجا نیست.
‫اینجا آشپزخونه است.
‫ببین جایا! برام یه‌کم... ‫برام یه‌کم روغن بیار.
‫این رو روغن‌کاری می‌کنم.
‫نه، نه. ‫تو دامادمی، تعمیرکار که نیستی.
‫ماناس، می‌تونی بری سرویس بالا.
‫آره، آره. ‫جایا، ببرش اونجا.
‫بذار تو اتاق بالا بخوابه.
‫من هم خیلی خوابم میاد.
‫دو روزه دارم باهات تماس می‌گیرم.
‫وصل نمی‌شد.
‫اول گوش کن ببین چی می‌گم.
‫آقای گوپتا واقعا نمرده.
‫آره، زنده است. زنده است.
‫جفت دخترهام خیال می‌کنن ‫شرط‌بندی می‌کنم.
‫آره، حالا ببین چی می‌گم.
‫وای.
‫همین الان یه فکری به ذهنم رسید.
‫الو؟
‫مامان!
‫داداش، مرغ جلالی کدوم سمته...
‫باید به بقیه کمک کرد.
‫چه‌جوری قفلش کردی؟
‫الان گیر کرده.
‫اگه آقای گوپتا اون تو ‫خودش رو خراب کرده باشه چی؟
‫آدم وقتی تو کماست ‫خراب‌کاری می‌کنه سوشما؟
‫ببینین خانم‌ها؟
‫مرغ آوردی؟
‫هنوز نه.
‫مرغ.
‫میارم.
‫ببینین. همسایه‌مون رو می‌شناسین؟ ‫اسمش چی بود؟
‫- عمو گوپتا رو می‌گی؟ ‫- آره، عمو گوپتا.
‫- غیبش زده. ‫- وای خدایا. نه.
‫گمون کنم ربودنش.
‫دیشب زنگ زدن و باج خواستن.
‫باج؟
‫گلدی، لطفا از اول شروع کن.
‫آره، گریه نکن.
‫جواب تماس رو دادم.
‫اولش هیچی نمی‌شنیدم دایی.
‫بعدش یهو یکی گفت...
‫«اگه می‌خوای باز هم ‫آقای گوپتا رو زنده ببینی،»
‫«بیا ته خیابان لیورز.»
‫«پونصد و پنجاه هزار روپیه بذار تو ساک ‫و بذارش زیر سطل زباله.»
‫«وگرنه...»
‫«آقای گوپتا مرحوم گوپتا می‌شه.»
‫تصور کن، اصلا این‌قدر می‌ارزه؟
‫اگه من جاش بودم ‫قطعا مذاکره می‌کردم.
‫پول رو کی می‌خوان؟
‫امشب، ساعت دو.
‫امشب می‌خوان.
‫نه.
‫ببین چی می‌گم مامان. ‫بیا دو روز صبر کنیم.
‫بذاریم پدرم رو بکشن، ‫بعدش عروسیم هم خراب می‌شه.
‫گلدی، گلدی، گلدی. ‫تمرکز کن، تمرکز کن.
‫صدای خانم بود یا آقا؟
‫خیلی بم صحبت می‌کرد، ‫واسه همین مطمئن نیستم.
‫ای بابا.
‫احیانا چیز دیگه‌ای نشنیدی؟
‫صدای ترافیک، زنگ معبد...
‫صدای خنده میمون، از این چیزها؟
‫نه.
‫وایستین ببینم. من خیال می‌کردم ‫عصبانی بود و عین همیشه زد بیرون.
‫من از دیروز دارم بهت می‌گم ‫باید دنبالش بگردی.
‫ولی سرت گرم دل‌بری ‫از عشق نوجوانیته.
‫ببین!
‫جلوی بچه‌ها اون‌جوری با من حرف نزن، خب؟
‫ضمنا، من الان داداشت نیستم.
‫بازرسم.
‫بازرسیت به درد عمه‌ات می‌خوره.
‫اون سه‌تا چرا باید باج بخوان؟
‫ولی چرا دامادش بعد از این همه سال ‫بهش سر زده؟
‫بخشی از نقشه‌شونه.
‫عقلت رو به کار بنداز آقای بازرس!
‫نکنه چیزی مصرف کردی؟
‫بچه‌ام ترسیده.
‫نمی‌فهمی؟ ‫ترسیده.
‫پدرش گم شده، ولی انبه می‌لنبونه. ‫احمق.
‫خفه شو گلدی. ‫داستان درست نکن.
‫ببین چی می‌گم، می‌زنمت‌ها. ‫خفه شو.
‫مردم منطقه باور داشتن...
‫رکا همیشه زن طمع‌کاری بود.
‫بعد از مرگ سوکومار، ‫به بهانه پرداخت قسط‌هاش...
‫کسب‌وکارهای زیادی راه انداخت.
‫رکا به همکاری با یه نگهبان ‫قطار باری متهم شده بود...
‫تا لباس رسمی زنانه بدزدن ‫و اولین کسب‌وکارش همین بود.
‫وقتی قاچاق واسه این زن طمع‌کار کافی نبود،
‫واسه مردان مجرد، تنها ‫و بیوه خدمات غذایی...
‫راه انداخت که در واقع ‫کارتل مواد بود.
‫تو ظرف‌های غذای رکا چی بود؟
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ‫با اطمینان بگه.
‫مواظب باش! عه!
‫[اتاق خالی نداریم]
‫وقتی موادفروشیش تموم شد، ‫کافی‌نت رکا رو تأسیس کرد.
‫[کافی‌نت رکا]
‫کسب‌وکارش اون‌قدر خوب بود ‫که چند ماهه بدهیش رو صاف کرد.
‫می‌گن خیلی از قربانیان رکای مردکش...
‫زیر گل‌های همیشه‌بهار باغچه‌اش ‫خاک شدن.
‫[رسوایی]
‫آیا کسب‌وکار اصلی رکا باج‌گیری بود؟
‫الان‌هاست که ماناس بیاد اینجا.
‫واسه آخرین بار می‌پرسم. ‫کی درخواست باج کرده؟
‫دیوانه شدی؟ ‫آخه چرا باید درخواست باج بدم؟
‫پس حتما کار تو بود.
‫نون، ه... نه!
‫به نظرم خانم گوپتا شایعه باج‌گیری رو ‫پخش کرده.
‫این که برنامه جناییت نیست.
‫از من بشنو، اون درخواست کرده.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من قراره مشهور بشم.
‫چرا باید چنین کار احمقانه‌ای بکنم؟
‫خیال کردی نمی‌دونم خرید فالوئر ‫چقدر خرج داره؟
‫ها؟
‫مطمئنم درآمدت از ویدیوهای بستنی ‫و محصولات پوستی خیل کمه.
‫درآمدم هرچقدر کم باشه ‫مال خودمه.
‫من به کسی وابسته نیستم.
‫تو به عمرت تنهایی ده روپیه در آوردی؟
‫سوشما، خفه شو ‫وگرنه می‌زنم تو گوشت.
‫«وابسته» یعنی چی؟
‫من باوقار تو خونه خودم ‫زندگی می‌کنم، فهمیدی؟
‫لازم نیست عین تو این کارهای سخیف رو ‫انجام بدم تا پول در بیارم.
‫«پول خودم، پول خودم» دیگه چیه؟
‫تو خونه‌ای که دوست ماناس ‫بهش داده زندگی می‌کنه.
‫خیال کردی ندیدم دائم سرت تو گوشیت بود؟
‫خیال کردی خودت نماد صداقتی؟
‫واسه چی باید باور کنم ‫خودت زنگ نزدی باج بگیری؟
‫آها، ببین، چون من به پولش ‫نیاز ندارم، خب؟
‫معلومه که به پولش نیاز داری.
‫مگه نگفته بودی ‫پونصد هزار روپیه لازم داری؟
‫چی؟ ‫این دیگه چه وضعشه؟
‫جایا، بگو ببینم.
‫پول رو واسه چی لازم داری؟
‫خواهش می‌کنم، به تو ربطی نداره. ‫می‌فهمی؟
‫مامان، می‌شه یه‌بار به عمرت ‫هم که شده، منطقی حرف بزنی؟
‫واقعا به نظرت این‌قدر ‫برای پول حقیر می‌شم؟
‫من الان عضو خانواده نجیبی‌ام.
‫ببینین، من عین شما مادر و دختر نیستم.
‫به هیچ وجه.
‫اگه من به باج نیاز داشتم، ‫زنگ می‌زدم شما دوتا بیاین اینجا؟
‫اصلا کی می‌خواستم تماس بگیرم؟
‫از وقتی شوهر به‌دردنخورت ‫اومده اینجا،
‫یه دقیقه هم وقت سر خاروندن نداشتم.
‫مدام بهم دستور می‌ده.
‫«برام مرغ درست کن، کباب درست کن، ‫کوکو سیب‌زمینی درست کن.»
‫«بابا، بابا، بابا.»
‫اگه بهم اعتماد نداری، ‫می‌تونی گوشیم رو ببینی.
‫تو اصلا نباید راجع به اعتماد ‫صحبت کنی مامان.
‫حتی اگه ایزد اعتماد بهم بگه ‫بهت اعتماد کنم،
‫باز هم یه کلمه از حرف‌هات رو ‫باور نمی‌کنم.
‫آها، پس به من نمی‌شه ‫اعتماد کرد.
‫ولی تو خیلی قابل اعتمادی، ‫مگه نه عزیزم؟
‫بی‌خبر از من نیمه‌شب ‫با جواهراتم فرار کردی.
‫خب، چیکار می‌خواستم بکنم؟
‫با این آوازه زشتی ‫که تو واسه خودت ساختی،
‫- پدرشوهرم شرط گذاشته بود... ‫- جایا، ببین چی می‌گم، خفه شو.
‫اگه تو نیای ‫می‌ذاره عروسی برگزار بشه.
‫پدرت همیشه مجبورم می‌کرد ‫رو بالکن بشینیم.
‫چند بار بهش گفتم ‫«بذار تو خونه بشینیم.»
‫اصلا چرا مدام بحث جواهرات رو ‫پیش می‌کشی؟
‫من نزدمش.
‫حتی نمی‌تونی یه جفت گوشواره ‫و دو النگو به دخترت بدی.
‫یه جفت گوشواره و دو النگو.
‫اندک دفعاتی که بهم سر زدی، ‫فقط اومدی پول بگیری.
‫تا حالا وقتی چیزی نمی‌خواستی، ‫اصلا بهم نگاه کردی؟
‫واسه چی بکنم؟ چرا بکنم؟ ‫خودت بگو.
‫همیشه آبروم از زندگی با تو رفته.
‫از کودکی تا همین امروز، ‫همیشه درگیر یه رسوایی هستی.
‫یه بار یواشکی ازدواج می‌کنی، ‫یه بار عمو گوپتا میاد اینجا.
‫ببین تو این سن ‫چه لباسی پوشیدی.
‫این دیگه چه ربطی به ماجرا داره؟
‫لباس من چه تفاوتی حاصل می‌کنه؟
‫خیلی گرممه.
‫اصلا می‌خوام با پول باج چیکار کنم؟ ‫بدم لباس جدید برام بدوزن؟
‫تو به جز لباس، خیلی چیزهای دیگه هم ‫می‌خوای مامان. خب؟
‫تو چرا زخم زبون می‌زنی؟
‫- مگه من چیکار کردم؟ ‫- چیکار کردی؟
‫به‌خاطر توئه که ما تو این منجلاب افتادیم.
‫«مگه من چیکار کردم؟»
‫با احتساب شخصیت مادر و دختر،
‫باید می‌دونستم تو دردسر می‌افتم!
‫اصلا نباید می‌اومدم اینجا.
‫پس چرا اومدی اینجا ‫شاهدخت سرزمین تنبل‌ها؟
‫اشتباه از من بود!
‫می‌خوام گوشیت رو ببینم.
‫- نشونت نمی‌دم. ‫- ولش کن.
‫- بدش به من. بدش به من. ‫- ول کن.
‫بهت نمی‌دم. ‫ول کن.
‫- بهت می‌گم ولش کن. ‫- می‌خوام گوشیت رو ببینم.
‫- بس کنین دیگه. ‫- ول کن!
‫با چه رویی گوشی من رو می‌گیری؟
‫کلی زحمت کشیدم ‫تا تحصیلات...
‫خوبی داشته باشن، ولی این کارها رو ‫یاد گرفتن، ای میمون‌ها!
‫آهای، زود باشین بس کنین!
‫اگه چیزی توش نیست، ‫پس چرا نشونم نمی‌دی؟
‫مامان، ببین چی می‌گم، ‫خودش درخواست باج داده.
‫آره، اشتباه همیشه از منه.
‫فیلم رو کران یاداو منتشر کرده بود، ‫ولی آبروی من رفت.
‫معلوم نیست کی درخواست باج داده، ‫ولی باید گوشی من رو ببینین.
‫من باید هر بار در هر قدم ‫ثابت کنم بیگناهم.
‫من خواهر ناتنی‌ام، مگه نه؟
‫از بچگی غریبه بودم.
‫به عمرت عین خواهر واقعی عمل کردی؟ ‫ها؟
‫واقعا حس می‌کنم مشکل از دی‌ان‌ایته.
‫از پدر من بد نگو. ‫بهت هشدار می‌دم.
‫یه کلمه دیگه ازش بد بگی ‫می‌زنمت.
‫- چیکار می‌کنی؟ گازم می‌گیری؟ ‫- خجالت نمی‌کشی؟
‫باشه، راحت باشین، ‫همدیگه رو گاز بگیرین.
‫چرا همدیگه رو نمی‌کشین؟
‫چرا فقط دندونتون رو به کار می‌گیرین؟
‫کار همدیگه رو تموم کنین.
‫دو شمشیر بردارین ‫و سر همدیگه رو قطع کنین.
‫ولم کن.
‫می‌دونم شماره ماناس رو ‫تو گوشیت «عزیز دلم» ذخیره کردی.
‫زندگی مشترکم رو که خراب کردی. ‫می‌خوای بدترش کنی؟
‫سوشما، این چی می‌گه؟
‫تو با ماناس ارتباطی داری؟
‫این واسه خودش وراجی می‌کنه.
‫من نظر واقعیم رو بگم؟
‫به نظرم مردم منطقه راست می‌گن مامان.
‫تو هم پدر اون رو کشتی، ‫هم پدر من رو کشتی.
‫جفتشون رو کشتی. ‫تو قاتلی. خودم می‌دونم.
‫بعدش بهم گفتی تنهامون گذاشت ‫و رفت پی کار خودش.
‫راستش رو بگو مامان.
‫واقعا زیر گل‌های همیشه‌بهار ‫خاکشون کردی؟
‫آهای!
‫هیچ‌کس هیچ‌جا نمی‌ره.
‫تا این ماجرای گوپتا رو حل نکردیم، ‫هیچ‌کس هیچ‌جا نمی‌ره.
‫من باج نخواستم. ‫به جون خودم قسم.
‫ولی اگه تهش زندانی بشم،
‫قطعا شما دوتا رو هم ‫با خودم به زندان می‌کشم.
‫ای بابا!
‫مرغت رو درست کن!
‫ببین، اینجا رو نگه دار.
‫هفت و ربع وارد منطقه شد.
‫حتما فیلم رفتنش هم هست.
‫باید باشه.
‫پس فیلم رو بزن جلو ‫و با دقت نگاه کن.
‫الان بیست دقیقه است ‫داریم نگهبان تنها رو تماشا می‌کنیم.
‫فقط وقتی دیدی داره می‌ره ‫صدام کن.
‫خب؟
‫باشه.
‫چی باشه؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید ماناس دیروز اون‌قدر ‫باهات زشت رفتار کرد.
‫تنقلات محبوبته.
‫ربودنش؟
‫مشغول تحقیقاتیم.
‫امیدوارم بتونم قبل از عروسی گلدی ‫سالم برگردونمش.
‫قربان، فیلم‌ها رو تا ده صبح بررسی کردم.
‫اصلا از منطقه خارج نشد.
‫اگه اصلا از منطقه خارج نشده، ‫چه‌جوری ربودنش؟
‫ممکنه هنوز تو منطقه باشه؟
‫خب، چرا کل خونه‌های منطقه رو نمی‌گردین؟
‫بدون حکم نمی‌تونم.
‫من چقدر خنگم که وقتت رو ‫با این پیشنهادات احمقانه تلف می‌کنم.
‫فعلا.
‫- برسونمت؟ ‫- نه، نه، نه.
‫حتما ماناس الان دیگه بیدار شده.
‫ولی ببین، اگه خواستی بیای ‫خونه‌مون رو بگردی، می‌تونی.
‫ساک رو درست گرفتی؟
‫آره، بریم.
‫حواس هر چهارتاتون جمع باشه.
‫هیچ‌کس نباید قهرمان‌بازی در بیاره.
‫- بانکه. ‫- بله قربان.
‫فقط من و تو می‌تونیم ‫سطل زباله رو ببینیم.
‫- خوابت نبره. ‫- چشم قربان.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[منطقه آدارش]
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫جریان چیه؟
‫بگین.
‫خودشه.
‫بابای سوشما!
‫[پدر سوشما]
‫می‌گن، چند روز بعد از مرگ پدر جایا،
‫چنان سروصدایی تو خونه رکا برپا شده بود...
‫که همسایه‌ها مجبور بودن با گوش‌گیر بخوابن.
‫قطعا تاریکی شب می‌تونست ‫ازدواج پنهانی و زودهنگام رکا رو پنهان کنه،
‫اما نمی‌شد نتیجه اون ازدواج پنهانی رو ‫پنهان کرد.
‫وقتی سوشما به دنیا اومد، ‫زنان منطقه حیرت‌زده شدن.
‫حتی الان هم با خودشون می‌گن ‫نکنه رکا یواشکی زن دوم شوهرشون شده.
‫رکا به سوشما گفته بود ‫اگه کسی ازش پرسید،
‫باید بهش بگه پدرش ماهه.
‫یه روز، گلدی ساده‌لوح به سوشما گفت ‫حتما پدرش کچله...
‫و واسه همین شبیه ماه می‌مونه.
‫سوشما چنان محکم به گلدی زد ‫که دو دندان جلوییش افتادن.
‫واسه همین احتمال عروسی ‫دختر بیچاره...
‫کاهش یافت.
‫امروز پدرش جلوش بود، ‫ولی ماه نبود.
‫چطوری سارلای عزیزم؟
‫- سوشما. ‫- ها؟
‫سوشما!
‫چطوری سوشمای عزیزم؟
‫چقدر بزرگ شدی.
‫آخرین بار که دیدمت، خیلی کوچک بودی.
‫تو کی دیده بودیش؟
‫مگه قبل از به دنیا اومدنش ‫غیبت نزد؟
‫اون باید بچه بزرگه باشه، مگه نه؟
‫چرا اصلا نیومدی من رو ببینی؟
‫وای عزیزم.
‫مگه می‌تونستم تو رو در خطر بندازم؟
‫بابات واسه کشورمون کلی فداکاری کرده.
‫بزرگ‌ترین فداکاریم هم ‫تو بودی فرزندم.
‫چیزی نمونده بود ‫به دنیای بیای...
‫که به مأموریت مخفی اعزامش کردن.
‫درست صحبت کن.
‫ببخشید.
‫همین که مأموریتم تموم شد،
‫یه‌راست برگشتم همون‌جایی ‫که قلبم موندگار شده بود.
‫- پول کجاست؟ ‫- کدوم پول؟
‫پولی که بهت داده بودم.
‫- زود باش، بدش به من. ‫- مامان؟
‫این همه مدت پول دست خودت بود؟
‫این نصفشه.
‫اون شب عجله داشت ‫و ساکش رو برنداشت.
‫- بعدش هم... ‫- وایستا ببینم.
‫اون هم اون شب اونجا بود؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- چی، چی، چی، چی؟ ها؟
‫مامان، واسه آخرین بار ازت می‌پرسم.
‫می‌خوام بدونم اون شب ‫واقعا چی شده بود.
‫ماهشواری، تو...
‫چیکار می‌کنی؟
‫- مگه نمی‌بینی مخفی شدم؟ ‫- آره، آره.
‫آدم‌ربائه باید همین اطراف باشه.
‫برو!
‫با خونسردی گوش کن.
‫عصبانی نشو.
‫من ده روز پیش ‫سیصد هزار روپیه بهش دادم.
‫اون روز دویست و پنجاه هزار روپیه ‫دیگه برداشتم.
‫آقای گوپتا بعد از رفتنم اومد ‫و فهمید پول کم شده.
‫- بعدش تلفنی تهدیدم کرد. ‫- رکا...
‫گفت همه‌چی رو ‫به صاحب فروشگاه می‌گه.
‫ولی وقتی داشتم دوش می‌گرفتم...
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫با خودم گفت اون که داره میاد.
‫خودش رو در رو حالیش می‌کنه.
‫حتما تو هم خیال کردی ‫پول بهت نمی‌رسه.
‫- واسه همین رفتی. ‫- جایا، این چه طرز حرف زدنه؟
‫- تو خفه شو، خب؟ ‫- عه، جایا.
‫واسه خودش برنمی‌داره.
‫باید پول فرعی مغازه‌اش رو بده.
‫بعد از بازنشستگیش،
‫می‌خوایم با همدیگه بزنیم ‫تو کار مأمور امنیتی.
‫- این رازمون بود. ‫- ببخشید.
‫اسمش رو بهشون بگو.
‫نه، خودت بهشون بگو.
‫تو بهشون بگو.
‫نه، خودت بگو.
‫نه، تو باید بهشون بگی.
‫نه، نه، تو بهشون بگو.
‫مامان...
‫بابا برمی‌گرده پیشمون؟
‫هنوز به بچه‌ها نگفتی.
‫مطمئنم اون باج خواسته.
‫صد در صد.
‫من چی خواستم؟
‫چه باجی؟
‫- انجام شد. بریم. ‫- باشه، باشه.
‫بیا، بجنب.
‫پول رو گذاشتن.
‫همگی حواستون رو جمع کنین.
‫بانکه؟
‫خوابت برد بانکه احمق؟
‫بیدارم قربان.
‫دیگه کی به جز تو می‌دونه ‫عمو گوپتا خونه ماست؟
‫- زود باش، بگو ببینم. چیه؟ ‫- گوش کن جایا.
‫ببین، به جون سارلا قسم می‌خورم ‫من از هیچ‌کس باج نخواستم.
‫بابا، سوشما.
‫پس به جون سوشما قسم می‌خورم ‫من از هیچ‌کس باج نخواستم.
‫وقتی زندانی شدی ‫همه‌چی معلوم می‌شه.
‫خیال کردی زندان شهربازیه؟ ها؟
‫تا حالا با میله کتک خوردی؟
‫روحت از بدنت بیرون می‌زنه ‫و جلوی چشمت به لرزه می‌افته.
‫- بابا، لطفا آروم باش. ‫- خفه شو!
‫تو چی؟
‫حتما بهم زنگ زدی ‫تا برام پاپوش بدوزی، مگه نه؟
‫آره، آره، آره. ‫واسه همین گفتی...
‫آقای گوپتا خوبه. نمرده.
‫اگه این ساک رو جا نذاشته بودم، ‫تا الان نپال بودم.
‫نپال؟
‫- واسه مأموریت جدیدته؟ ‫- ببین چی می‌گم.
‫واقعا از شوهر تو بودن خسته شدم.
‫بسه دیگه.
‫فقط هم سرهنگ ارتشی می‌خواد.
‫یه درجه پایین‌تر هم حساب نیست.
‫نمی‌شه یه‌کم سازش کنی؟
‫تو چی؟
‫من باج نخواستم.
‫من دارم از اینجا می‌رم. ‫فردا صبح بلیت قطار دارم.
‫این رو ببین. ببین. ببین.
‫من تحت تعقیبم.
‫بهتون که گفتم!
‫دو سه ماه یه‌بار می‌گیرنم.
‫خسته شدم از بس پلیس‌ها کتکم زدن. ‫حالم به هم می‌خوره.
‫- دیدین، می‌دونستم. نگفته بودم؟ ‫- من فراری‌ام.
‫- زود باش بدش به من. ‫- نه، نده.
‫- بهش نده. ‫- بدش به من.
‫- بهش نده.
‫- بدش به من ببینم. ‫- بسه دیگه.
‫ول کن.
‫- ببین. ‫- بهت نمی‌دمش.
‫زود باش. ‫بدش به من.
‫- نمی‌دمش. ‫- بدش به من.
‫- بابا. ‫- آره عزیزم. بیا پیشم.
‫- بدش به من. ‫- ولش کن.
‫- اول ساک رو بده. ‫- گفتم ولش کن.
‫بدش به من، وگرنه خونش رو می‌ریزم.
‫- بدش به من. ‫- جایا.
‫بهش بده.
‫جایا، ساک رو بده بهش.
‫- بدش به من. ‫- جایا، ساک رو بده بهش.
‫زود باش.
‫بده.
‫- کرکره رو بده بالا. ‫- اول باید ولش کنی.
‫کرکره رو باز کن، وگرنه می‌کشمش. ‫بازش کن.
‫خدا خیرت بده دخترم سارلا.
‫می‌خواین باهاتون «خونه‌بازی» کنم!
‫من دیوانه نیستم که بخوام ‫عمرم رو با شما سه‌تا بگذرونم. گم شین!
‫تو هم پارس نکن!
‫[فروشگاه نوشیدنی سانسکار]
‫بانکه!
‫[کریپا نیواس] ‫[پلاک ۳۳۳]
‫سوشما. چیکار می‌کنی؟
‫- چت شده؟ ‫- بذار بره.
‫بذار برگرده خونه.
‫گلدی داره عروس می‌شه. ‫حداقل اون پدر داره.
‫- بذار بره. ‫- دیوانه شدی؟
‫- ماناس بیرون خوابه. ‫- ولم کن جایا.
‫کاملا درست می‌گفتی.
‫دی‌ان‌ای من مشکل داره.
‫- ببین چی می‌گم. ‫- سوشما.
‫باید...
‫تقصیر تو نیست.
‫اون آدم بدیه.
‫تو چه آدمی هستی مامان؟ ‫ها؟
‫رفتی مخفیانه زن یه غریبه شدی ‫و اصلا تحقیق نکردی...
‫ولم کن. ‫جوانیت هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، مگه نه؟
‫تا کجا ادامه می‌دی؟
‫بگو حالا نوبت کیه، ها؟
‫آقای گوپتا.
‫- چی؟ ‫- آقای گوپتا!
‫جایا!
‫بگیرش! ‫ولش کن!
‫سوشما!
‫چی شده؟ ‫صدای چی بود؟
‫بیدار شد. ‫بیا، بیا، بیا.
‫چی شده ماناس؟
‫سروصدا بود؟ ‫چی شده؟
‫- کدوم سروصدا؟ ‫- جایا کجاست؟
‫خوابه. ‫چیزی لازم داری؟
‫اون تو چه خبره؟
‫- یه موش اون تو مرده. ‫- ماناس، کسی نیست.
‫- آروم باش. ‫- جایا/
‫کسی اونجا نیست. ‫بگیر بخواب ماناس.
‫من صدای یه مرد رو از اون تو شنیدم.
‫جایا، واسه آخرین بار بهت می‌گم.
‫به نفعته بیای بیرون، ‫وگرنه خودم میام تو.
‫ماناس...
‫این همه مدت صدات می‌کردم. ‫کجا بودی؟
‫من که نمی‌تونم همیشه ‫گوش به فرمان تو باشم.
‫چی گفتی؟
‫آستینت؟
‫چرا آستینت پاره شده؟
‫کی اون توئه؟ ‫ماهشواریه، مگه نه؟
‫بعدازظهر هم کلا باهاش رفته بود بیرون.
‫معلومه با چنین آدم‌هایی می‌گردی.
‫تکلیف خواهرت که معلومه.
‫تو هم دقیقا عین مادرتی، مگه نه؟
‫به نظرم بهتره کلا همین‌جا ولت کنم.
‫پس برو.
‫چی گفتی؟
‫همین الان برو.
‫برو. برو دیگه.
‫- شما هم می‌بینین؟ ‫- از اینجا برو بیرون!
‫ببین مامان، هیچی بهش نمی‌گی.
‫- مجبورم خودم... ‫- عه!
‫- با من حرف بزن. اینجام، اینجام، اینجام. ‫- ببین چی می‌گم.
‫- با من حرف بزن. با من حرف بزن! ‫- تو...
‫می‌ذارین این‌جوری با من حرف بزنه؟
‫ساکت رو بردار و از اینجا برو.
‫ببین چی می‌گم.
‫دیوانه شدی؟ ‫بیا.
‫بیا بشینیم و صحبت کنیم.
‫نمی‌خوام باهات صحبت کنم.
‫ماهشواری اومده بود اینجا.
‫لبخند به لبم آورد.
‫اصلا می‌دونی لبخند به لب زن آوردن یعنی چی؟
‫نه، ولی تو از کجا می‌خوای بدونی؟
‫آخه هیچ‌وقت لبخند به لبم نیاوردی.
‫برو بیرون!
‫تو هم می‌خوای باهاش بری ‫و زندگیت رو نابود کنی؟
‫پیش مادر و خواهرت می‌پوسی.
‫چی گفتی؟
‫- چی گفتی؟ ‫- دیوانه شدی؟
‫آره، دیوانه‌ام. ‫دیوانه شدم، خب؟
‫مامان، می‌بینی؟
‫طرز حرف زدنش با من رو می‌بینی؟
‫- پشیمون می‌شی، از الان بگم. ‫- من پشیمون می‌شم؟
‫- آره! ‫- خیال کردی پشیمون می‌شم؟
‫بدبخت، پشیمونی رو نشونت می‌دم.
‫می‌دونی از روزی که زنت شدم ‫چند نان تخت پختم؟
‫دقیقا صد و بیست و هفت هزار ‫و هفتصد و پنجاه و پنج‌تا!
‫من پشیمونم.
‫این همه سال یه روز هم کار نکردی.
‫عین شاهزاده‌ها ‫با پول بابات زندگی کردی.
‫من رو پیش‌خدمت بی‌مزد کردی.
‫«جایا، برام آشپزی کن. ‫جایا، لباس‌هام رو بشور.»
‫«جایا، سرویس رو تمیز کن.»
‫«جایا، وایستا. جایا، بشین. ‫جایا، بیا وسط.»
‫هر روز بیست و چهار ساعته می‌گی ‫«جایا، فقط جون بکن. دست برندار.»
‫خجالت نمی‌کشی صبح تا شب ‫با این سر و وضع لم می‌دی.
‫انگار بوی زیربغلت ‫عین باغ رزه!
‫جلوی همه بهم توهین می‌کنی.
‫بهت توهین می‌کنم؟! ‫بهت توهین می‌کنم، ها؟!
‫در واقع، زنت شدم ‫که شرافتم خدشه‌دار نشه.
‫ازدواج رو تو آسمون بستن. ‫آروم باش. آروم باش...
‫وقتی عین گاو اومدی سمتم ‫تو آسمون بسته بودن؟
‫خیال کردی سرنوشت همین بود ‫که تو بیای...
‫خواستگاری راتی، ‫من رو تو آشپزخونه ببینی...
‫و عین گاو بیای سمتم؟ ‫به خدا...
‫به خدا اگه راتی اون روز...
‫همه رو صدا نکرده بود ‫و داستان درست نشده بود...
‫الان خوشحال بودم.
‫من فقط واسه حفظ شرافتم...
‫این همه سال زن بدبختی چون تو بودم.
‫اگه گفتی چیه؟
‫مردم این منطقه خیال می‌کنن ‫من بودم که تو رو گیر انداختم.
‫چه خوک کثیفی هستی،
‫مجبورم می‌کنی لباس‌های پدرت رو بشورم ‫و جلوی من،
‫دقیقا جلوی چشمم ‫با خواهرم خوش و بش می‌کنی...
‫آشغال عوضی کثافت!
‫- می‌خوای باز هم بگم؟ ‫- ببین، من...
‫باز هم هست. ‫واقعا می‌خوای باز هم بگم؟
‫بهت می‌گم.
‫- ببین چی می‌گم. ‫- چرا...
‫می‌خوای بدونی چرا باردار نشدم؟
‫نه، نمی‌خوام بدونم.
‫چرا نمی‌خوای آشغال؟
‫من می‌خوام بدونی.
‫من نتونستم باردار بشم...
‫چون تو به هیچ دردی نمی‌خوری!
‫نه تنها خودت به درد نمی‌خوری، ‫بلکه مغزت هم به درد نمی‌خوره.
‫واسه همین وقتی نمونه‌ات رو ‫بردم آزمایشگاه اصلا نفهمیدی.
‫نمی‌دونم چه خیالی کرده بودم ‫که می‌خواستم برات بچه بیارم.
‫- الان گریه می‌کنم. ‫- خفه شو بابا.
‫به خدا یه وردنه تو گلوت فرو می‌کنم ‫تا از خفگی بمیری.
‫ببین چی می‌گم، می‌کشمت.
‫- از اینجا برو. ‫- دارم می‌رم.
‫ولی بدون که الان دیگه بابام ‫به خدمتت می‌رسه.
‫الان دیگه حتی اگه التماسم کنی ‫باهات آشتی نمی‌کنم.
‫برو به بابات بگو من گفتم ‫تو چایش سم بریزه!
‫گورت رو از اینجا گم کن!
‫فرم طلاق رو برات می‌فرستم!
‫به نفعته نفقه خوبی بهم بدی،
‫وگرنه زیر همین گل‌های همیشه‌بهار ‫خاکت می‌کنم!
‫شنیدی چی گفتم؟
‫برمی‌گردم!
‫دوباره من رو می‌بینی!
‫دیگه ریخت کثیفت رو نبینم!
‫باز هم می‌خوام.
‫خیلی وقت بود این رو درست نکرده بودم.
‫هر بار می‌خواستم درست کنم، ‫آقای گوپتا می‌اومد دعوا کنه.
‫می‌گفت «حتی بوی گوشت ‫توهین به دینمونه.»
‫پس تو دهنش سس گریوی بریز.
‫جایا، من با ماناس هیچ ارتباط خاصی نداشتم.
‫تو شماره‌اش رو با همون اسم ‫فرستاده بودی.
‫من هم همون‌جوری ذخیره کرده بودم.
‫فیلممون پربازدید شده بود.
‫واسه همین باز هم تحملش کردم.
‫فرقی نمی‌کنه کی باج خواسته، ‫خودمون تو دردسر می‌افتیم.
‫چشم همه به ما سه‌تاست.
‫صبح جسدش رو می‌اندازیم ‫تو صندوق‌عقب.
‫از بزرگراه می‌ریم ‫و سر راهمون از پرتگاه می‌اندازیمش پایین.
‫بعدش دیگه نمی‌خوام ‫هیچ‌کدومتون رو ببینم.
‫[سوشما]
‫[رکا]
‫[جایا]
‫[تحت تعقیب] ‫[چاندرو دویودی]
‫[فروشگاه نوشیدنی سانسکار]
‫[نتیجه زبان‌درازی]
‫گلدی!
‫آهای گلدی!
‫بابا!
‫بلندش کن! بلندش کن!
‫سلام، سلام، امتحان می‌کنم.
‫مامان، به آبیشک بگم؟
‫امروز عکس‌برداری قبل از عروسی داریم. ‫مجبوریم لغوش کنیم.
‫چرا عین مادربزرگ غرغروت...
‫همیشه راجع به همه‌چی غر می‌زنی؟
‫لازم نیست به کسی چیزی بگیم.
‫به همه می‌گم تو سرویس بهداشتی ‫سر خورده.
‫نمی‌دونم کی اومدن ‫اینجا انداختنش.
‫من رو می‌شناسی؟
‫منم، ماهشواری.
‫اون هم بابوله.
‫من پونصد و پنجاه هزار روپیه ‫باج دادم تا ولت کنن.
‫می‌شه دهنت رو باز کنی ‫و یه چیزی بگی؟
‫مگه نمی‌بینی به سرش ضربه خورده؟
‫آسیب موقت مغزی دیده.
‫تو نمی‌خواد به من چیزی یاد بدی.
‫من خواهر بزرگتم.
‫خودم وقتی هنوز شلوارک می‌پوشیدی ‫این‌ها رو یادت دادم.
‫حالا آسیب موقت مغزی رو ‫به من یاد می‌دی.
‫می‌تونی چیزی راجع به هویت ‫آدم‌رباها بهم بگی؟
‫چرا به حرفم گوش نمی‌دی؟
‫- کار اون سه جادوگر بود. ‫- چرت نگو!
‫به این میاد کار یه آدم‌ربای حرفه‌ای باشه.
‫خیلی‌خب.
‫یه لطفی بهم بکن.
‫من رو دستگیر کن.
‫خودم باج خواستم.
‫خودم همه این کارها رو کردم.
‫خواهرت خیلی خبیثه.
‫اون جایا خانم ‫و مادر و خواهرش...
‫هم هیچ کاری نکردن. ‫بیگناهن، مگه نه؟
‫- حرفه‌ای! ‫- مامان، چی می‌گی؟
‫- اصلا منطقی نیست. ‫- حرفه‌ای کجا بود!
‫چی رو بو می‌کنی؟
‫دایی ماهشواری، با این دهنش رو بسته بودن.
‫اون جادوگر!
‫[کریپا نیواس] ‫[پلاک ۳۳۳]
‫آهای گلدی! ‫بیا کمکم کن موهام رو خشک کنم!
‫تنهایی نمی‌تونم.
‫مامان!
‫خاله گوپتا داره زنگ می‌زنه.
‫♪ از چشمان درخشانت ♪
‫♪ اشکی جاریست ♪
‫♪ که همیشه روان است ♪
‫♪ چون شهد شکوفه انبه ♪
‫رکای عزیزم، دلت برام تنگ شده، ‫مگه نه؟
‫آقای گوپتا، گوش کن.
‫- بهت می‌گم چی شد. ‫- نه، نه.
‫بذار خودم بهت بگم چی شد.
‫وقتی از فروشگاه نوشیدنی ‫پول دزدیدی،
‫من مچت رو گرفتم خانم رکا.
‫بعدش، شبانه بهم پیام دادی ‫و گفتی...
‫«بیا اینجا، بیا با هم بازی کنیم.»
‫من هم خیلی احمق بودم.
‫چون برام عزیز بودی ‫اومدم خونه‌ات،
‫ولی تو کوبیدی تو سرم ‫و بی‌هوشم کردی.
‫بعدش به جفت دخترهات زنگ زدی ‫تا کمکت کنن.
‫سر و کله داماد احمقت هم پیدا شد.
‫چقدر همه‌چی رو بزرگ می‌کنی!
‫جایا چه نمایشی به پا کرد...
‫تا از دست دامادت خلاص بشه، مگه نه؟
‫وسط این همه ماجرا، ‫با پول باج رفت.
‫خلاصه، من یه‌جوری فرار کردم ‫و خودم رو از دستت نجات دادم.
‫راستش، وقتی به خونه رسیدم، ‫دچار شوک شدم.
‫اما ماهشواری بالاخره مدرک ‫کارت رو پیدا کرده.
‫برادرزنم که بازرسه، ‫همه‌چی رو پیدا کرده.
‫می‌دونی مدرکش چیه؟
‫لباس خودت.
‫همون عنابیه که دهنم رو ‫باهاش بسته بودی، یادته؟
‫آره.
‫حالا تصور کن اگه من شهادت بدم،
‫این پرونده عین لباست ‫برات تنگ می‌شه.
‫ولی نگران نباش.
‫من هیچی بهش نگفتم.
‫فعلا فقط دارم به خودت می‌گم.
‫خصوصیه، بین خودم و خودته.
‫آقای گوپتا، من باج نخواستم.
‫راستش رو می‌گم.
‫من با باج کاری ندارم.
‫فراموشش کن. ‫من فراموش کردم.
‫دستت باشه. ‫گذشته‌ها گذشته.
‫فقط می‌خواستم از ته دلم ‫یه چیزی بهت بگم.
‫فقط از این خونه برو.
‫ببین، خونه تو مال منه.
‫کارهای اداریش رو انجام می‌دم.
‫خونه؟
‫- چه‌جوری خونه‌ام رو ول کنم آقای گوپتا؟ ‫- آها!
‫من نمی‌تونم بفرستمت زندان رکا.
‫مجبورم نکن این کار رو بکنم.
‫آقای گوپتا، لطفا به حرفم گوش بده.
‫رکای عزیزم، فرض کن زلزله اومده.
‫وقت زیادی واسه تصمیم‌گیری نداری.
‫هر کدوم از اثاث خونه ‫که برات ارزش معنوی داره رو...
‫بردار و گورت رو از اونجا گم کن.
‫فرض کن مردم منطقه بفهمن...
‫کار جدیدت این روزها ‫دعوت بقیه به خونه‌ات...
‫و گروگان گرفتنشون واسه پوله.
‫اصلا می‌دونی همه‌شون میان ‫چه بلایی سرت بیارن؟
‫این‌بار نمی‌تونی جلوی...
‫مردم رو بگیری.
‫مامان!
‫یکی کمک کنه!
‫جایا!
‫جایا، یه کاری بکن!
‫مامان، خواهش می‌کنم...
‫- مامان! ‫- سوشما! جایا!
‫بیاین، بیاین. بجنبین.
‫برین تو، برین تو. برین تو. ‫زود باشین.
‫چی شده؟
‫این آدم‌ها کی‌ان؟
‫هیچی نمی‌شه.
‫چیزیتون نمی‌شه.
‫هیچی نمی‌شه!
‫مامان...
‫لطفا یه کاری بکن! ‫خیلی می‌ترسم!
‫رحم نکنین!
‫[کریپا نیواس] ‫[پلاک ۳۳۳]
‫[جادوگر]
‫الان سال‌های زیادیه ‫که می‌خوام بهت بفهمونم...
‫خونه رو بهم تحویل بدی.
‫وگرنه، دفعه قبل ‫فقط پیش‌نمایش بود.
‫[کافی‌نت رکا]
‫این‌دفعه کل فیلم رو نشونت می‌دم.
‫آهای گلدی! ‫بجنب!
‫- بیا. ‫- بیاد دعای خیرت پشتم باشه بابا.
‫هیچی نمی‌فهمم.
‫پدرت از وقتی اومده سکوت کرده.
‫داریم می‌ریم. ‫اگه کاری داشتی بهمون زنگ بزنم.
‫من این خونه رو نمی‌دم.
‫فقط همین یه چیز رو دارم ‫که واسه شما بذارم.
‫اگه اون رو ازم بگیرن، ‫شما وقتی به سن من برسین عین خودم می‌شین.
‫پس چیکار می‌کنی؟
‫اگه مجبور بشم می‌رم زندان.
‫شما همه این‌ها رو بردارین و برین.
‫عه، وایستا ببینم. ‫عقلت رو از دست دادی؟
‫جایا، شما دوتا باید برین. ‫زود باشین.
‫مامان، می‌تونیم تو خونه اجاره‌ای ‫زندگی کنیم. یه کاریش می‌کنیم.
‫اگه کسی ازتون پرسید،
‫فقط بگین هیچ اطلاعی نداشتین ‫آقای گوپتا اینجاست.
‫تو چت شده؟ جایا!
‫روی تاب چه غلطی می‌کنی؟
‫بیا اینجا و ادبش کن، باشه؟
‫مامان، ببین چی می‌گم.
‫نه، خودت ببین!
‫خواهرت رو بردار و زود از اینجا برین. ‫برین.
‫کجا بریم؟
‫کجا می‌تونیم بریم؟
‫من الکی پای جفتتون رو ‫به این ماجرا باز کردم.
‫تو همیشه درست می‌گفتی جایا.
‫هیچ‌کس تو این دنیا ‫از من احمق‌تر نیست.
‫بعد از این همه سال، ‫اومد و بهم گفت...
‫با هم زندگی می‌کنیم.
‫طبقه بالا واسه جفت دخترهامون ‫اتاق می‌سازیم.
‫من هم باور کردم.
‫من این خونه رو نمی‌دم.
‫ترجیح می‌دم برم زندان.
‫سوشما، لطفا بهش بگو ‫نمی‌ذارن تو زندان این‌جوری لباس بپوشه.
‫چهار اومد.
‫بلد نیستی بدون تقلب بازی کنی؟ ‫ها؟
‫اشتباهی حرکتش دادم. ‫چرا بزرگش می‌کنی؟
‫مار آشغال.
‫من مارم؟
‫بله، هستی.
‫تو ماری.
‫- دماغت عین دماغ ماره. ‫- دماغ خودت رو ببین.
‫لبت رو ببین.
‫- همه‌چیزت رو ببین. ‫- خفه شو.
‫زود باش، زبونت رو نشونم بده.
‫نیشت می‌زنم.
‫همین الان یه فکری به ذهنم رسید.
‫اون زنیکه جادوگره.
‫طلسمش کرده.
‫زن فریب‌کاره.
‫زن طمع‌کاره.
‫تو یه مار زاییدی.
‫زن بی‌حیا.
‫پیش مادر و خواهرت می‌پوسی.
‫وضع خواهرت که معلومه.
‫زن گستاخیه.
‫اون جادوگر!
‫همه‌جا پر از طلسم و نفرینه.
‫[رکای عزیزم] ‫[دلم پیشت گیره]
‫سیگار هم می‌کشه، مگه نه؟
‫[رکا، میای بریم سینما؟] ‫[رکا رو دیدی؟]
‫عجب.
‫من یه درخواست جزئی کردم ‫ولی شما خانم‌ها اینجا رو بهشت کردین.
‫آب‌میوه؟
‫من دیگه بهتون اعتماد ندارم، ‫پس می‌شه...
‫می‌شه اول خودت بخوریش؟
‫وای، پس سالمه.
‫چرا این‌جوری بهم زل زدی؟
‫خیلی‌خب، باشه. ‫در رو می‌بندم.
‫گوش کنین، از الان بگم.
‫بهتون هشدار می‌دم.
‫ببینین، اگه من برنگردم...
‫برادرزنم ماهشواری که بازرسه...
‫میاد اینجا.
‫اسمت رو تو یه نامه نوشتم ‫و زیر بالشم گذاشتم.
‫نه، نه، نگران...
‫نه، نه، ببین چی می‌گم. ‫نگران نباش، ببین چی می‌گم.
‫می‌رم خونه و پاره‌اش می‌کنم. ‫بیا، نگران نباش.
‫فقط یه‌کم خساراتم رو جبران کنین.
‫کل بدنم درد می‌کنه.
‫پس فقط...
‫این اتاق توئه؟
‫این تخت رکاست.
‫تخت رکاست!
‫اصلا باورم نمی‌شه.
‫یه لحظه.
‫یعنی دارم خواب می‌بینم؟
‫بیا اینجا!
‫بیا اینجا تا ثابت بشه خواب نمی‌بینم!
‫با خودت چه خیالی کرده بودی؟
‫خیال کردی سه‌تایی آقای گوپتا رو می‌کشین؟
‫خیال کردی آقای گوپتا حشره ریزیه ‫که به همین راحتی لهش کنی؟
‫حالا می‌خوام ازم عذرخواهی کنی.
‫می‌خوام هر سه‌تاتون عذرخواهی کنین.
‫دو ساعت بیشتر وقت ندارم.
‫خب؟
‫آهای! ‫مگه شما دوتا نشنیدین چی گفتم؟
‫بیاین اینجا!
‫بیاین اینجا، زود باشین!
‫آهنگ پخش کنین!
‫هر وقت جنگل آتش گرفته، ‫من چشمم رو باهاش گرم کردم.
‫هر وقت طاووس تو جنگل می‌پره، ‫من تحت نظر دارمش.
‫[عروس]
‫ببین سوشما، من خسته شدم.
‫چرا آهنگ رو قطع کردین؟
‫لطفا ژست بگیر.
‫لبخند بزن.
‫اینجا رو ببین، اینجا رو ببین.
‫عه، عه، برو کنار. ‫برو کنار.
‫ولم کن. ‫برو کنار.
‫داشتین ازم عکس می‌گرفتین؟
‫گوشی رو بده من.
‫بازه.
‫این پیام مسخره که برام فرستادی ‫یعنی چی؟
‫«آقای گوپتا اینجا مزاحمت ایجاد کرده. ‫زود بیا دنبالش.»
‫مراسم عروسی دخترمه...
‫- ولی الان باید... ‫- سلام خاله.
‫این چه وضعشه؟
‫جریان چیه؟
‫من داشتم...
‫راستش... ‫آخه تو چرا اومدی اینجا؟
‫تو برو خونه، من هم میام و بهت می‌گم.
‫لطفا با خودت ببرش خاله.
‫دیگه بهت خدمتی نمی‌کنیم.
‫فیلم امروز آماده انتشار ‫تو صفحه سوشماست.
‫مگه نه سوش؟
‫خودت که می‌دونی من کلی فالوئر دارم.
‫می‌دونی دیگه؟
‫خودش فالوم می‌کنه.
‫ولی هیچ‌وقت پست‌هام رو ‫لایک نمی‌کنه خاله.
‫می‌خواستم خیلی راحت ‫از تقصیرت بگذرم.
‫ولی رکا...
‫الان دیگه می‌ری زندان.
‫تو که زندانی شدی، به خدمت ‫دو دخترت هم می‌رسم.
‫ببین گوپتا.
‫اگه جرئت کنی باز هم یه کلمه ‫راجع به دخترهام حرف بزنی،
‫اطمینان حاصل می‌کنم شایعه ‫جسد خاک‌شده زیر گل‌های همیشه‌بهار...
‫به حقیقت تبدیل بشه.
‫«گوپتا»؟
‫از هر سه‌تاتون شکایت می‌کنم!
‫هر کاری دوست داری بکن عمو.
‫تا شکایتت رو ثبت کنی، ‫فیلمت همه‌جا پخش شده.
‫به نظرت متنش چی باشه بهتره؟
‫متن، متن، متن.
‫«پدری به هنگام عروسی دخترش ‫در خانه غریبه جا خوش کرده است.»
‫از اینجا برو بیرون. ‫زود باش، برو بیرون.
‫- برو بیرون. ‫- بجنب.
‫واقعا؟
‫«برو بیرون»؟
‫اول باج، الان هم اخاذی؟
‫واسه آخرین بار بهت می‌گم.
‫من باج نخواستم.
‫دروغگوی کثیفی هستی.
‫پس کی خواست؟
‫به جان تو قسم راست می‌گم.
‫خودش اون شب بهم پیام داد.
‫گفت «بیا، بیا بشینیم بازی کنیم.»
‫چطوره خودم بهت بگم؟
‫تو هیچ کاری نکردی.
‫اون شب که بهت پیام دادم ‫بیای اینجا و باهام بازی کنی،
‫به نظرت اشتباه بود.
‫واسه همین اومدی اینجا ‫تا بهم بفهمونی و زنگ زدی.
‫من پرسیدم «کیه؟»
‫تو گفتی «منم.»
‫بعدش من در رو باز کردم ‫و تو رو این‌جوری کشیدم تو خونه.
‫تو گفتی «جریان چیه خانم رکا؟ ولم کن!»
‫اما بعدش من بهت حمله کردم.
‫تو دویدی تو خونه ‫تا از خودت محافظت کنی...
‫و من بودم که تا اونجا دنبالت کردم.
‫عه، وایستا ببینم.
‫جریان چیه؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫این مسخره‌بازی چیه؟ ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫بعدش خودم عین اسب زانو زدم ‫و پریدم سمتت.
‫هرچی بیشتر مقاومت کردی، ‫من شدیدتر حمله کردم.
‫عه، به من دست نزن!
‫باز هم تسلیم نشدی.
‫پس با عصبانیت ‫خیلی محکم هلت دادم.
‫رفتی خوردی به کمد.
‫بعدش دسته کمد به کمرت خورد.
‫- دروغ می‌گه! خفه شو دروغگو! ‫- پات به چهارپایه گیر کرد...
‫افتادی!
‫در همون حین پرده رو گرفتی. ‫میله پرده رو سرت افتاد.
‫خودت با پرده روی سنگ افتادین!
‫تخته سنگ به سرت خورد، ‫ولی باز هم نمردی!
‫مردم حرفم رو باور نمی‌کنن.
‫ولی من واقعا ترسیده بودم.
‫زنگ بزن ماهشواری بیاد اینجا.
‫بیا بریم خونه.
‫- وگرنه فیلمه رو پخش می‌کنن. ‫- کدوم فیلم رو پخش می‌کنن؟
‫هرسه‌تاشون تو اون فیلم کنار من هستن!
‫خودشون هم تو فیلم هستن.
‫به نظرت به فکر آبروی خودشون نیستن؟
‫چرا باید پخشش کنن؟!
‫آبرو؟
‫آبروی ما مادر و خواهرها؟
‫بیا بریم.
‫بهت نگفته بودم؟
‫همه‌شون جادوگرن.
‫همه‌تون جادوگرین.
‫ببین.
‫هنوز هم می‌خوای شهادت بدی؟
‫اما یه معما هنوز حل نشده بود.
‫کی باج خواسته بود؟
‫عه!
‫[چند هفته بعد]
‫من بارها به پدرم گفتم ‫نمی‌خوام عروسی کنم.
‫گلدی؟
‫ولی گوشش بدهکار نبود.
‫واسه همین فرار کردم.
‫یعنی از عروسیت فرار کردی ‫تا تو برنامه حاضر بشی؟
‫اینجا چه‌جوری خرجت رو می‌دی؟
‫یه‌کم پس‌انداز کرده بودم ‫تا برم دنبال آرزوهام.
‫حدود پونصد و پنجاه هزار روپیه ‫جمع کرده بودم.
‫چقدر؟
‫پونصد و پنجاه هزار روپیه ‫از پول تو جیبیم جمع کرده بودم.
‫تو دختر خیلی شجاعی هستی.
‫می‌خوای امروز به والدینت ‫چیزی بگی؟
‫پونصد و پنجاه هزار روپیه!
‫بابا، نمی‌خوام به‌خاطر من ‫با مامان دعوا کنی.
‫تو هم اون شب عصبانی بودی و رفتی.
‫من پشت پنجره‌مون بودم و اونجا دیدمت.
‫واقعا تحت تأثیرمون قرار دادی.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫گلدی صدام می‌کنن،
‫اما اسم واقعیم هماست.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M