‫ارسال پیام به تایلر.
‫تمایل دارید چه چیزی بنویسید؟
‫سلام، علامت تعجب!
‫من تازه رسیدم، علامت تعجب.
‫پیام شما به تایلر ‫بدین صورت است؟
‫«سلام! من تازه رسیدم!»
‫- ارسال کن. ‫- بسیار خب.
‫پیام ارسال شد.
‫تایلر گفته ‫«خوشحالم به سلامت رسیدی.»
‫تمایل دارید پاسخ بدید؟
‫تایلر گفته: ‫«بازم تشکر می‌کنم زحمت کشیدی.»
‫تایلر گفته: «قدردانت هستم.»
‫- مایل هستید پاسخ بدید؟ ‫- نه.
‫بسیار خب.
‫اوه! سلام.
‫- سلام خانم پترسون، من... ‫- این گل نباید از بین بره.
‫همین دو هفته پیش خریدم. ‫باورم نمیشه.
‫همه برگ‌هاش داره میریزه.
‫بیام تو؟
‫خب، در رو که نبستم.
‫محض رضای خدا، گیاه گوشتیه.
‫نباید پژمرده بشه.
‫مطمئنم هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫توی این خونه کفش‌مونو درمیاریم.
‫- ببخشید. ‫- اون بیرون همه‌چی کثیفه.
‫آره، و سرده.
‫گرمای خشکی که همه جا تبلیغ‌شو می‌کنن کجاست؟
‫- گفتی اسمت چی بود؟ ‫- جیمی.
‫اینجا اسم و فامیل‌مون رو کامل میگیم.
‫ببخشید. جیمی سیمز.
‫خب، احتمالا بازم اسمتو بپرسم.
‫از الان بهت بگم. ‫نمی‌تونم عذرخواهی کنم.
‫مشکلات زیادی سرم ریخته ‫و الان تو قوز بالا قوز شدی.
‫کاملا درک می‌کنـ...م.
‫ببخشید، نمی‌دونستم ‫باید دنبال‌تون می‌اومدم یا نه.
‫- نمی‌دونم چی شده. ‫- می‌دونم.
‫- وضع خیلی غیر معمولیه. ‫- کم‌کم داره پژمرده میشه.
‫احتمالا زیاد بهشون آب دادید.
‫- ممکنه کم هم آب داده باشید، چیزه... ‫- بذار بهت بگم
‫چه کاری رو اشتباه انجام دادم. ‫این‌که به دوریس کیتو اعتماد کردم.
‫دوستم از نیویورکه. ‫در مورد این گلخونه زیاد تعریف می‌کرد،
‫که جای تعجب هم نداشت، ‫واسه دختر عموش بود.
‫دختر عمویی که تا همین الان ‫هیچ‌کس ازش چیزی نشنیده بود.
‫اسمش سو بود یا ورونیکا یا پتی. ‫اصلا یادم نیست.
‫گوش نمی‌دادم. ‫یه سره حرف میزد.
‫«به دختر عموم افتخار می‌کنم. ‫از نو شروع کرده.
‫باید ازش حمایت کنیم.»
‫خب ببخشیدا ولی دختر عموی عزیزت، ‫سو، ورونیکا یا پتی
‫باید باز از اول شروع کنه.
‫خب، اگه بخواید ‫می‌تونم ببرم پس بدم.
‫چرا؟
‫- اگه راضی نیستید. ‫- به این زودی ساعت کاریت شروع شده؟
‫- روال کاره؟ ‫- نه، من صرفا...
‫نگه‌اش می‌دارم. ‫داره می‌میره، هنوز نمرده.
‫میشه نجاتش داد.
‫میرم نوشیدنی درست کنم. نیاز مبرم دارم.
‫چیزی می‌خوری بیارم؟
‫- آم... ‫- آره، صبح زوده.
‫نه، منظورم این نبود. ‫فقط... من...
‫راستش چندان اهل نوشیدنی نیستم.
‫ولی دستتون درد نکنه. ‫من...
‫زمان دانشگاه دچار حادثه شدم.
‫آره، فکم شکست.
‫تا خرخره...
‫آیس‌تی مخصوص خورده بودم.
‫صاف روی پیاده‌رو غش کردم.
‫ناچار شدم یک ماه ‫توی فکم سیم بذارم.
‫واسه همین بوی هر نوشیدنی‌ای
‫توی لانگ آیلند منو یاد قدیم می‌ندازه.
‫از بوی آب حالت بد میشه؟
‫چون فقط همینو دارم.
‫نوشیدنی الکترولیت هم دارم.
‫خب، هیچ‌وقت به نوشیدنی الکترولیت نه نمیگم.
‫بلوبری یا بدون طعم؟
‫همون آب عالیه.
‫خب، تا کِی قراره اینجا باشی؟
‫بستگی داره. ‫چند روز، شاید هم یک هفته.
‫واسه نهایت یک هفته ‫این همه وسیله آوردی؟
‫خب آره، عادت دارم.
‫انتظار نداشتم بیام اینجا.
‫هیچ‌کدوم از این‌چیزها انتظار نمیرفت.
‫نه. ببخشید، من...
‫آم، من واسه یه سفر دیگه ‫چمدون بسته بودم،
‫واسه یه سفر طولانی‌تر بود ‫وقتی که پسرتون زنگ زد.
‫بعدش این سفر جایگزین اون سفرم شد.
‫و از این سفر به اون سفر میری؟
‫آره، ترجیح میدم.
‫می‌دونی، یه مدت تنها باشم و فکر کنم.
‫سفر جاده‌ای رو دوست دارم.
‫خدای من.
‫- بازم جوراب دارم. ‫- به نظرت خودشون کوتاه درست کردن؟
‫آره، من...
‫عاشق سفر جاده‌ای هستم.
‫روش خیلی خوبی برای دیدن نیومکزیکوئه.
‫راستش اولین بارمه. خیلی قشنگه.
‫ولی بامزه‌ست، می‌دونی؟ ‫منظره بیابونی رو می‌بینی،
‫و فرض رو بر این می‌گیری که هوا گرمه...
‫خب، جریان چطوریه؟ ‫این که تو اینجایی؟
‫آم، هر طور شما بخواید.
‫نه، من اصلا نمی‌خواستم بیای.
‫پس هر طور من بخوام نمیشه. ‫تو هم بگو.
‫من... من برای کمک اومدم.
‫اینکه سوگواری کنم؟
‫نه. نه، از عهده من خارجه.
‫نه، نمی‌تونستی. ‫خودم از عهده‌اش برمیام.
‫منظورم اینه که می‌تونم
‫توی تدارکات، خریدها کمک بدم.
‫- به نظرم تایلر فکر می‌کرد که... ‫-آره، پسرم چه فکری کرده،
‫اینکه تو رو به خونه‌اش دعوت کرده؟
‫فکر می‌کنم تایلر نگران شما بود.
‫فکر می‌کردم کاربلدتر باشی.
‫توی دروغ گفتن.
‫مگه دستیارها توی دروغگویی مهارت ندارن؟
‫- اون نگرانه. ‫- باشه. نگرانه.
‫و می‌دونید فورا می‌اومد
‫اگه خارج از کشور درگیر...
‫خارج از کشور درگیر تحقیقات ‫روی کتاب جدیدش نبود.
‫آره، توی پیام‌هاش اینو فهمیدم،
‫و اینکه فوت شوهرمو تسلیت گفت،
‫و اینکه خیلی ناراحته نمی‌تونه ‫برای مراسم ختم بیاد.
‫و اینکه دو روز پیش، ‫فهمیدم که دستیارش
‫در غیاب اون واسه مراسم میاد، ‫اونم خودت پیام دادی.
‫بله، من پیام دادم.
‫به تایلر گفتم بهتون خبر میدم و من...
‫و اول باید می‌گفتم اون به شما بگه.
‫و چرا نمی‌تونه برگرده؟
‫یه اسیر جنگی وجود داره ‫که امیدواره مصاحبه بگیره،
‫توی خارطوم.
‫اون یه آشنا و نفوذی
‫توی نیروهای مسلح سودان داره که...
‫مسئله زمان‌بندیه. ‫همه‌چی به زمان‌بندی خلاصه میشه.
‫باید وقتی که اوضاع امن میشه ‫آمادگی کامل داشته باشه.
‫و تا قبل از شنبه اوضاع امن میشه که بیاد؟
‫امیدواریم، بله. ‫خودش هم امیدواره.
‫- همم، هفت روز دیگه. ‫- بله.
‫خب امیدواریم که...
‫تا قبل شنبه امنیت برقرار بشه.
‫و اگه امنیت برقرار نشد،
‫توی مراسم ختم کنار من می‌شینی؟
‫- خب، نه. یعنی نمیشه... ‫- چرا؟
‫داری به جای تایلر ‫همه کارها رو انجام میدی.
‫چرا اون روز نمی‌تونی پسرم باشی؟
‫خب، چون من جایگزین اون نیستم...
‫بفهمی توقعات چقدر پایینه تعجب می‌کنی.
‫می‌خواید برم آب رو بیارم؟
‫لازم نیست، ممنون.
‫- پس آب نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫نه... خب، چرا. آب می‌خوام.
‫از روی تعارف گفتم لازم نیست...
‫- خدای من. ‫- چون اگه یادتون رفته اشکال نداره.
‫ببخشید، می‌خواستم ‫موبایلمو رو ویبره بذارم.
‫- تایلره؟ ‫- به احتمال زیاد آره.
‫پسر شما با کامپیوتر پیام میده،
‫واسه همین مدام دکمه ارسال رو میزنه
‫و هر دفعه جمله جمله حرف میزنه.
‫آره، خودشه.
‫پیام داده مطمئن بشه به سلامت رسیدم.
‫واسه یه پیام ساده جمله زیادیه.
‫آ...
‫ببینیم چی گفته.
‫- آم... ‫- بی‌خیال.
‫به من مربوط نمیشه.
‫ولی در رابطه با اون قسمت...
‫می‌تونی بگی که به سلامت رسیدی و...
‫من حالم خوبه.
‫اگه پیام بعدی حالمو پرسید.
‫دمای محیط باشه ممنون میشم. ‫یخ لازم نیست
‫اگه بیابون گرم نیست.
‫آره، زمستونه. محض رضای خدا،
‫تو رو خدا انقدر خودتو هیجان‌زده نشون نده.
‫ایموجی قلب فرستاده.
‫واسه تو فرستاده که به سلامت رسیدی ‫یا اینکه من حالم خوبه؟
‫- فکر کنم جفتش. ‫- چقدر صرفه‌جوئه.
‫فکر کنم ترجیح میدی ‫گوشیت بی‌صدا نباشه.
‫اینطوری وقتی پیام بده من می‌فهمم.
‫صحیح.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫- رو اعصابم؟ ‫- نه.
‫حیف شد، چون قصدم همینه.
‫ببخشید جیمی، ولی هضم کردنِ
‫حضورت واسم سخته.
‫می‌دونم، من فقط... ‫فقط دارم کارمو انجام میدم.
‫وضع منو درک می‌کنی، آره؟ ‫اینکه چرا انقدر عصبی‌ام
‫که فهمیدم من کار تو هستم؟
‫نه، نه، ببخشید. ‫اینجا بودن کار من برای تایلره.
‫قصدم این نبودم که بگم ‫مسئولیت شما با منه.
‫خب، انگار تایلر نظر دیگه‌ای داره.
‫اون فکر می‌کنه می‌تونه مسئولیت حضورش
‫برای خداحافظی با پدر خونده‌شو ‫به یه نفر دیگه بسپره.
‫نه اینکه هیچ‌وقت هنری رو ‫جز اسم خودش چیز دیگه‌ای صدا زده باشه،
‫چه برسه اینکه تلاش کنه
‫با اون رابطه ایجاد کنه و صمیمی بشه.
‫خب، شاید همین باشه.
‫شاید واسه همین فکر نمی‌کنه مسئولیت داره
‫اینجا باشه؟
‫ولی پسرم با من ارتباط داره،
‫یا در گذشته داشت، ‫رابطه خوبی هم داشتیم،
‫که فکر می‌کنم حساب میشه.
‫پس نسبت به من مسئولیت داره.
‫- تایلر داره نهایت تلاششو می‌کنه. ‫- دست بردار.
‫- فکر می‌کنم با توجه به شرایط... ‫- آره، باید از اون دفاع کنی.
‫می‌دونم، کار توئه. ‫ولی من نه، پس ازش دفاع نمی‌کنم.
‫خارج از کشور بودنش بهونه‌ست.
‫شوهر من یه شبه نمرد.
‫اون پارکینسون داشت.
‫می‌دونستیم عاقبت چی میشه،
‫و تایلر هم می‌دونست.
‫در واقع دو هفته پیش بهش زنگ ‫تا بهش بگم...
‫به صندوق صوتیش گفتم.
‫بهش گفتم هنری حالش بدتر شده،
‫وضعیت پیچیده شده، ‫و وقت با ما یار نیست.
‫پس دوباره میگم، ‫ببخشید اگه به خودم اجازه میدم
‫عصبی و ناامید بشم.
‫درک می‌کنم. کاملا حال‌تون رو می‌فهمم.
‫اما اگه تمایل ندارید، می‌تونم برم.
‫که می‌تونستید دو روز پیش ‫وقتی پیام دادم
‫این موضوع رو بگید.
‫ولی با این اوصاف، ‫من به خاطر تایلر اینجا هستم،
‫چون فکر می‌کرد ممکنه ‫من کمک‌حال شما باشم.
‫اما اگه نمی‌خواید...
‫اگه می‌خواید برم، ‫کاملا درک می‌کنم.
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫باشه.
‫خب...
‫چند وقته دستیارش هستی؟
‫تقریبا چهار سال میشه.
‫عجب. خب می‌دونستم
‫من و تایلر چند وقت میشه ‫از هم دور شدیم،
‫اما اینکه از وجودت خبر نداشتم نوبرشه.
‫البته نمی‌دونم بیشتر کنایه به منه یا تو.
‫خب، من ناراحت نمیشم.
‫چند سالته؟
‫۴۲.
‫۴۰... ۴۶. جواب آخره.
‫- پس از تایلر بزرگ‌تری؟ ‫- آره، هشت سال.
‫- خب، چیز عجیبی نیست. ‫- درسته.
‫- مگه واسه تو مشکلیه؟ ‫- نه.
‫واقعا؟ چون اولش ‫سنت رو کم‌تر گفتی.
‫- آ... ‫-
‫اینکه دستیار تایلر هستی، ‫و با توجه به سن و سال اون
‫که تو جایگاه بالایی قرار داره، ‫رابطه جالبی بین شما تشکیل داده.
‫- اون خیلی موفقه. ‫- من... منم موفقم.
‫ببخشید، انگار اومدم مصاحبه کاری.
‫خب، ازم می‌خوان چند روز
‫شاید یک هفته با غریبه زندگی کنم.
‫فکر می‌کنم حق دارم بیشتر بدونم.
‫آره، خب یه جورایی فصل دوم زندگی منه.
‫وقتی از دانشگاه نیویورک اومدم بیرون، ‫وارد کار نویسنده تبلیغاتی شدم،
‫اما اصلا خوشحال نبودم.
‫پس تصمیم گرفتم استعفا بدم ‫و تو لس‌آنجلس از نو شروع کنم.
‫اونجا دستیار تایلر شدی.
‫آره، در نهایت آره.
‫- چون طرفدارش بودی؟ ‫- آره، وقتی رفتم لس‌آنجلس،
‫عمدا دنبال اون نبودم.
‫کاملا به صورت اتفاقی و تصادفی
‫توی یه کافه تو وست هالیوود ‫به هم برخوردیم.
‫کافه خاصی بود؟
‫خب همه کافه‌های هالیوود غربی یه شکله.
‫جواب منو ندادی.
‫- نه، چیزه... ‫- اوهوم.
‫خب بهش گفتم ‫چرا تصمیم گرفتم بیام لس‌آنجلس،
‫و اونم گفت تحت فشار زیادی
‫و زیر سیل کار غرق شده و...
‫نمی‌دونم، من فقط...
‫یادم میاد با خودم فکر می‌کردم ‫دست تقدیر بود که
‫همدیگه رو دیدیم.
‫خب خودمو پیشنهاد دادم. ‫که دستیارش بشم.
‫کنجکاو شدم.
‫تایلر در مورد من چی گفته؟
‫تایلر در مورد شما چی گفته؟
‫آره، فکر می‌کنم یه جایی ‫درباره من یه چیزهایی گفته.
‫آره، دارم فکر می‌کنم.
‫اینکه درباره من چی گفته؟
‫صادقانه بگم اون زیاد حرف نمیزنه درباره‌ی...
‫- من؟ ‫- بچگیش.
‫شامل منم میشه.
‫خانم پترسون...
‫تو ۴۶ ساله. جواب آخر هستی.
‫می‌تونی منو دایان صدا بزنی.
‫دایان، با کمال احترام،
‫اون تو رو فرستاده اینجا، پس فکر می‌کنم
‫- در مورد یه چیزی گفته. ‫- خیلی‌خب، اون گفت که
‫آشپز خیلی خوبی هستی،
‫اهل سفری، به فیلم علاقه داری.
‫اوه، وای! چه تصویر ملموسی.
‫پس هیچ صفتی به کار نبرده. هه.
‫دایان، متاسفم، نمی‌تونم.
‫یه دلیل حضور من در اینجا،
‫یه دلیل اینکه برای تایلر کار می‌کنم، ‫اصلا کار کردن برای هر کسی،
‫به‌عنوان یه دستیار، باید به نوعی
‫یه راز بمونه، ‫وقتی بحث به جایی میرسه
‫که باید در مورد چیزی حرف بزنی،
‫از جمله خانواده.
‫من در جایگاهی نیستم حرف بزنم.
‫من باید تکیه‌گاهی امن برای تایلر باشم، ‫و تا الان هم بودم.
‫و باید تصمیم بگیری که من اینجا بمونم،
‫اون‌موقع تکیه‌گاه امن تو هم میشم.
‫همه‌چیز بین خودمون می‌مونه.
‫فکر کنم دنبال همین باشی.
‫یه سری حرف‌ها بهتره ناگفته بمونه.
‫از روی تجربه میگم.
‫تازه، بعید می‌دونم بتونی چیزی بگی
‫که خودم ندونم.
‫چیز مفیدی پیدا نمیشه.
‫- خب، حقیقت نداره. ‫- و اینم حقیقت نداره.
‫میشه برم دستشویی؟
‫آره. اگه بگم اجازه نداری خیلی بی‌رحمیه،
‫با توجه به اینکه دیدم ‫اندازه یه رود آب خوردی.
‫- آم... ‫- در رو برداشتیم
‫- تا هنری راحت‌تر باشه. ‫- صحیح.
‫- می‌دونی، اصلا دستشویی ندارم... ‫- کارتو انجام بده.
‫میرم رودتو پر کنم.
‫عجیبه. یادم نمیاد...
‫- رو ویبره گذاشته باشم، عجیبه. ‫- آره.
‫نمی‌دونم چرا روی حالت صدادار نیست.
‫- می‌خوای موبایلتو بیارم؟ ‫- نه، نه!
‫نه، آخرشه.
‫آره، فقط...
‫تموم شد.
‫ببخشید. یادم نمیاد
‫روی...
‫آم...
‫متاسفانه، فهمیده که باید
‫یه روز دیگه صبر کنه. ‫هنوز امنیت برقرار نشده.
‫فکر کنم پسرتون اضطراب داره.
‫اکثر حرفش اینه که ‫یه کاری کنم ذهنش آروم بشه.
‫واسش سوال پیش اومده ‫موندنش اونجا کار درستیه یا نه.
‫به نظرت داره کار درست رو انجام میده؟
‫- من در جایگاهی نیستم تا... ‫- بهش اطمینان میدی
‫که داره کار درست رو انجام میده؟
‫پسر شما مطمئنا داره ‫با این درگیری‌های ذهنی کلنجار میره.
‫- تابلوهای قشنگی دارید. ‫- باشه.
‫می‌تونیم بحث رو عوض کنیم.
‫نه، نه، از اول می‌خواستم بگم.
‫نه، اتفاقا استقبال می‌کنم. کار هنریه.
‫اون نقاشی کرده.
‫نقاش بود. از روی سرگرمی نکشیده.
‫همین سه سال پیش بود ‫که بیماری‌شو تشخیص دادن،
‫هنری خواست خونه و زندگی‌مون رو بیاریم اینجا
‫تا بتونه این بخش از دنیا رو نقاشی کنه
‫قبل از اینکه توانایی‌شو از دست بده.
‫گفتم واسش کتاب‌های پر از عکس می‌خرم
‫و این دنیا رو به نیویورک میارم.
‫ولی اصرار داشت می‌خواد ‫با چشم خودش ببینه.
‫می‌دونست درخواست بزرگیه.
‫کار و زندگی من منهتن بود. ‫استعفا دادم و...
‫ولی گفتم ایده و برنامه‌شو دوست دارم.
‫تنها دروغ عمرم بود ‫که به شوهرم گفتم.
‫اون شوهرم.
‫امیدوار بود این تابلو رو تموم کنه، ‫قبل اینکه...
‫تایلر در مورد هنری بهت چی گفت؟
‫- دایان... ‫- نه.
‫رازداری کافیه، ‫مخصوصا وقتی بحث هنری وسطه.
‫در مورد من هیچ اشکالی نداره.
‫آره. گفت که
‫اگه اشتباه نکنم ۲۷ ساله ازدواج کردید.
‫۲۹ سال. دیگه چی گفت؟
‫و اینکه شما دو تا
‫لایق همدیگه هستید، ‫که به نظرم تعریف قشنگی بود.
‫محاله چنین برداشتی کرده باشی. ‫همین بود؟
‫آره.
‫شاید بهتره جواب بدی.
‫خدای من.
‫حالا خورشید عوضی‌بازیش گل کرده.
‫اوه، خورشید. ببخشید.
‫- چی؟ ‫- ببخشید، همه‌اش فکر می‌کنم
‫- درباره‌ی... ‫- بی‌رحمیه!
‫خونه نورگیره.
‫خب، فکر می‌کنم یه مدت ‫زیر نور مستقیم خورشید باشه شاید...
‫- شاید خوب باشه. ‫- خب، تو بهم بگو چیکار کنم.
‫- چی؟ ‫- تو رو واسه کمک فرستاده.
‫کمک کن. نور خورشید یا سایه؟
‫نور خورشید یا سایه؟
‫- فرقی نداره. ‫- فرقی نداره که نشد جواب.
‫حرفتو بزن، خجالت نکش.
‫باشه، فکر می‌کنم شاید یه مدت
‫که.. توی...
‫محض رضای خدا، جواب بده!
‫ذهنشو آروم کن ‫یا هر کاری که میگه رو انجام بده.
‫- بهش میگم تحمل کنه. ‫- اضطراب داره.
‫فکر می‌کنه من چه حالی دارم؟
‫اصلا می‌دونه اینجا چه خبره؟
‫چی داره به من می‌گذره؟
‫اصلا به خودش زحمت میده ‫در این باره پیام بده؟
‫نه، اصلا بهم نگو. ‫شماره‌ی منو داره.
‫می‌تونه به خودم پیام بده. ‫اونم بعد این همه زحمتی که کشیدم.
‫نمی‌دونی چه چیزهایی رو فدا کردم.
‫چون وظیفه‌ات همینه. ‫همه‌چی رو فدا می‌کنی.
‫به حالت اهمیت نمیدی ‫و از همه‌چی می‌گذری.
‫وقتی یه نفر ناراحته، ‫وقتی یه نفر رو دوست داری،
‫کنارش می‌ذاری، مردک عوضی
‫بی‌شرف خودخواه!
‫ببخشید. من...
‫و...
‫ببخشید بابتِ...
‫هنری به گل و گیاه‌ها رسیدگی می‌کرد.
‫اون... تخصص اون بود.
‫اون... دوستشون داشت، ‫و من...
‫دایان، می‌دونم شرایط سخت و دشواره،
‫و مسلما دلم نمی‌خواد بار اضافی باشم.
‫ولی از اینکه اینجا هستم خوشحالم.
‫حتی اینکه تمام توانم رو
‫وقف نجات اون گل گوشتی کنم.
‫- همم. ‫- خدای من.
‫خب، ما...
‫اتاق اضافی رو استودیو نقاشی کردیم،
‫پس باید همین جا بخوابی.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫اوه.
‫- تخت هست. ‫- آره، چیزه...
‫- یا کاناپه هم هست. ‫- آره. شاید کاناپه بهتر باشه.
‫اونجا فوت شد، پس...
‫- که اینطور. ‫- تصمیم با توئه.
‫- نه، چیزه... ‫- میرم ملافه بیارم.
‫ممنون.
‫لازم نیست به خاطر ‫حفظ امنیتش نگران باشم، نه؟
‫نه، نه، جون خودشو به خطر نمی‌ندازه.
‫احتمالا باید اول همینو می‌پرسیدم.
‫بابت شام دستت درد نکنه.
‫نپختم. گرم کردم.
‫اینکه مردم تمایل دارن
‫غذا بیارن واقعا خوبه.
‫اگه یخچال رو نگاه کنی، ‫فکر می‌کنی فقط...
‫کسرول یا انچیلادا می‌خورم.
‫خب، مردم دوست دارن ‫غذای خونگی و آرامش‌بخش بیارن.
‫خب، سالاد منو آروم کرد.
‫واقعی بود؟
‫آره. به نظرم بامزه بود.
‫همین‌طوری پرسیدم. ‫آخه زیاد می‌خندی.
‫ولی شاید مجبور بشم درستیِ اینکه
‫سالاد آرامش‌بخشه رو زیر سوال ببرم.
‫اوه، یادم رفت اینو بدم، از طرف تایلره.
‫آره، دستخط منه، ‫ولی حرف‌های خودشه.
‫خوب بلده کارت و نامه بفرسته.
‫دست بر قضا ‫الان چهار ساله این جریان به راهه.
‫تایلر چی شد؟
‫تونستی دلگرمش کنی؟
‫آره، آره. ولی باز پیام میده،
‫و بعد دوباره مجبورم بهش دلگرمی بدم.
‫چرخه‌ی بی پایانه. ‫به دنیای من خوش اومدی.
‫همم. تایلر همیشه مضطرب بود.
‫اون دنیا تغییر نکرده.
‫یادم میاد یه بار رفتم مهدکودک ‫که بیارمش خونه.
‫اون... گریه می‌کرد، آروم نمی‌شد.
‫فکرم صد جا رفت، می‌دونی،
‫اینکه شاید کتک خورده ‫یا بهش زور گفتن.
‫معلوم شد فقط ناراحت شده
‫چون کار با قیچی رو بلد نبود.
‫البته اون روز جلوی خنده‌مو گرفتم.
‫احساساتش رو تایید کردم. ‫پسرم حس کرد دیده و شنیده شده.
‫تازه، اینو هم فهمیدم
‫که معلم‌های اون شدیدا نگرانِ
‫توانایی اون توی کار با قیچی بودن.
‫پس باید گفت خاک بر سرم. ‫خاک بر سرم که نفهمیدم
‫یه موضوع رشد و تربیتیـه.
‫اینکه دست‌ها می‌تونن ‫به صورت همزمان
‫کارهای مختلف انجام بدن، ‫درست نمی‌دونم.
‫بگذریم، تایلر آشفته بود
‫چون همه بچه‌ها بلد بودن و اون نمی‌تونست.
‫پس اون آخر هفته رو باهاش کار کردم،
‫روی زمین نشستم،
‫و همه مجله‌های قشنگمو برش دادم.
‫الان کار با قیچی رو بلده؟
‫می‌دونی، تا به حال ندیدم قیچی دستش بگیره.
‫شاید بهتره بعدا بهش پیام بدی، ‫ببینیم چی میگه
‫بفهمم تفاوتی ایجاد کردم خوبه،
‫و اینکه مجله‌هام الکی حیف و میل نشد.
‫می‌دونی دایان، ‫می‌تونی خودت پیام بدی.
‫و اگه باعث تسلی خاطر میشه،
‫دست بر قضا می‌دونم اثر مثبت داشتی،
‫چون تایلر بهم گفت
‫درد و دل با تو راحت بوده، ‫و اینکه فهم و درک بالایی داشتی.
‫اجازه داری این چیزا رو بهم میگی؟
‫فکر می‌کنم بتونم استثنا قائل بشم.
‫گفت وقتی بالاخره عزمشو جزم کرد ‫تا درباره خودش و آینده‌اش حرف بزنه،
‫احساس می‌کرد که منتظر بودی.
‫منتظر اینکه بهش عشق بورزی. ‫دقیقا همین‌طوری گفت.
‫خب، کنارش بودم.
‫و تمام دفعاتی که خجالت می‌کشید ‫حرف بزنه من کنارش بودم.
‫از همون بچگی فهمیدم
‫اون با بقیه فرق داره.
‫و تا چندین سال، یه لحظه‌هایی بود
‫که می‌اومد تو اتاق،
‫توی اتاق هم نمی‌اومد، ‫توی درگاه در می‌ایستاد.
‫و از صورتش همه‌چی رو می‌خوندم.
‫و هر بار با خودم فکر می‌کردم
‫«بالاخره وقتش رسید، دایان، ‫الان حرفشو میزنه، خراب نکنی‌ها.»
‫و باور من، خودمو حسابی کنترل کردم
‫تا از زیر زبونش بیرون نکشم.
‫فقط...
‫فقط می‌خواستم این دوران رو پشت سر بذاره.
‫می‌دونستم شرایطش بهتر میشه.
‫و البته می‌دونستم تصمیم با اونه.
‫پس هیچی نگفتم، آرامش‌مو حفظ کردم،
‫و به همدیگه زل زدیم ‫و انگار یه عمر طول کشید...
‫منتظر یه چیز مشابه بودیم، ‫منتظر بودم قدم برداره.
‫و در نهایت، اون دفعات...
‫ناچار شدم اون رو تماشا کنم ‫که حرفشو قورت میده و میره.
‫پس وقتی اون روز رسید، ‫اون روز مهم...
‫اوه، تایلر ۲۳ ساله‌اش بود، ‫واسه کریسمس اومده بود خونه،
‫و من تو آشپزخونه ‫مشغول آشپزی بودم.
‫و مثل هزار دفعه قبل اومد داخل،
‫درست توی درگاه در ایستاد، جلو نیومد.
‫و چهره‌اش عین همیشه بود.
‫ترس و درد مثل سابق بود.
‫ولی اون لحظه، من...
‫می‌دونستم نمی‌تونم چیزی نگم.
‫می‌دونستم نمی‌تونم ‫به‌زور از زیر زبونش بیرون بکشم، اما...
‫باید وقت مناسبی رو برای پسرم ایجاد می‌کردم.
‫پس، نگاهش کردم و گفتم...
‫«دوستت دارم.»
‫خب، زیاد بهش گفته بودم،
‫ولی فکر کنم هیچ‌وقت این‌طوری نبود...
‫دلگرم‌کننده نبود.
‫شاید یادش رفته بود.
‫و وقتی گفتم، تایلر نفسشو داد بیرون.
‫و دیدم تمام احساساتش محو شد.
‫و دیدم پسرم وارد اتاق شد.
‫- وای. ‫- اوهوم.
‫- همم. ‫- و بعد با هم شام پختیم.
‫در حقیقت...
‫سالاد آرامش‌بخش درست کردیم.
‫خب، توهین به قیچی نباشه،
‫ولی به نظرم این تاثیر بزرگ‌تریه.
‫تایلر خیلی خوش‌شانسه ‫که مادری مثل شما داره.
‫همم.
‫و تو چی؟
‫تو با پدر و مادرت شانس آوردی؟
‫آم...
‫- مجـ... مجبور نیستی بگی. ‫- نه، نه، نه. نه.
‫دوست دارم فکر کنم ‫خوش‌شانس بودم، آره.
‫ولی من پدر و مادرمو از دست دادم ‫قبل اینکه...
‫دیرتر از اونچه که باید مسیرمو انتخاب کردم... ‫خب، باید که نه.
‫وقتی آماده بودم حرف زدم ‫و آمادگی‌شو نداشتم
‫تا ۳۵ سالگی و...
‫هر دو با فاصله یک سال فوت کردن.
‫هر دو سرطان گرفتن.
‫- متاسفم. ‫- ممنون. ممنون.
‫- خواهر و برادر داری؟ ‫- نه.
‫تک فرزندم، مثل بابام.
‫و مامانم با خواهرش حرف نمیزد،
‫و فکر می‌کنم اونم فوت شده باشه. ‫پس تنهای تنها هستم.
‫حتما سخت بوده.
‫اینکه دست تنها ‫از پدر و مادرت مراقبت می‌کردی؟
‫آره.
‫آره، سخت بود. اما...
‫اما می‌دونی، خب...
‫در این مورد حق انتخاب نداشتیم.
‫باید فورا یاد می‌گرفتیم، درست میگم؟
‫- آره، درسته. ‫- همم.
‫اگه ایرادی نداره... می‌تونم بپرسم،
‫می‌دونی چرا صبر کردی؟
‫چرا تا اون سن آماده نبودی؟
‫فکر کنم می‌دونم.
‫آره.
‫آ...
‫نه اینکه نتونم تنهایی نوشیدنی بخورم،
‫ولی واست یه لیوان بریزم؟
‫آره.
‫ممنون.
‫اوه. اینجا چیکار می‌کرده؟
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫خب، متاسفانه زیاد بهش آب دادی،
‫پس می‌ذارم برگ‌ها
‫و ریشه‌اش یه‌کم خشک بشه.
‫ارزش امتحان داره.
‫و ظرف‌شویی رو خالی کردم،
‫اما نمی‌دونستم ظرف‌ها رو کجا بذارم.
‫و قهوه درست کردم.
‫مگه نگفتی تمرکزتو ‫روی گل گوشتی می‌ذاری؟
‫ببخشید، دست خودم نبود.
‫یه جورایی از این چیزا لذت می‌برم،
‫و فورا از اینکه گفتم ‫لذت می‌برم پشیمون میشم.
‫و از غذا دادن به گربه هم لذت می‌بردی؟
‫آره. ‫بازم معذرت می‌خوام، من...
‫دیدم ظرفش خالیه.
‫خب، الکی زحمت کشیدی.
‫گربه‌مون رو یه جغد برد، پس...
‫- صبر کن، چی؟ ‫- آره، داشت روی ایوون آفتاب می‌گرفت.
‫یه جغد اومد پایین و رفتن که رفتن.
‫فقط یه تیکه دمش موند.
‫- این اتفاق عادیه؟ ‫- همیشه پیش میاد.
‫هنری اصرار داشت ‫ظرف غذا رو بیرون بذاریم چون،
‫نمی‌دونم، ‫شاید فکر می‌کرد جغد
‫برمی‌گرده و گربه رو پس میده؟
‫متاسفم، خیلی وحشتناکه.
‫انجامش آره، ولی...
‫بارنابی فقط هنری رو دوست داشت، پس...
‫به نظرم خوب شد.
‫الان دوباره با همدیگه هستن.
‫این پایینه، و اونم گوشه.
‫باشه.
‫خبری از تایلر نشد؟
‫آره، ببخشید.
‫چیزه... چیزه... متاسفانه امن نیست.
‫و ببخشید، باید می‌گفتم.
‫دایان!
‫- لعنتی. ‫- دایان!
‫اوه.
‫- دایان. ‫- سلام جودیث.
‫- سلام. ‫- رنگ فیروزه‌ای بهت میاد.
‫ممنون. عاشقشم.
‫- مشخصه. ‫- آره.
‫ایشون جودیثه، همسایه‌ی من.
‫و ایشون جیمیه.
‫هدیه‌ی پسرم.
‫اوه!
‫خیلی لطف کرده. ‫از آشناییت خوشوقتم.
‫منم از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫و حالت چطوره؟
‫خوبم، ممنون.
‫خب، دوست ندارم با اخبار ناخوشایند ‫حالتو بدتر کنم.
‫آره. چیپر عزیزم گم شده.
‫ای وای، خیلی ناخوشاینده.
‫آره، سگ چی‌واوای منه.
‫- اوه. ‫- نژاد میکسه.
‫نژاد اصیل میکس.
‫وای.
‫سعی دارم خوش‌بین باشم.
‫می‌دونید، امیدوارم زنده باشه.
‫می‌دونید.
‫- می‌دونم. ‫- خب، اگه شما اونو دیدید،
‫بهم زنگ بزنید.
‫- حتما. اوه. ‫- و اگه جواب ندادم،
‫خودم فورا زنگ میزنم، ‫ولی احتمالا جواب میدم.
‫- اوه. ‫- و لطفا دعا کنید.
‫- حتما. ‫- خیلی ممنون.
‫- خدا پشت و پناه‌تون. ‫- خداحافظ.
‫اوه، مارسی! سلام دختر جون.
‫صبر کن.
‫دایان، فکر می‌کنم سگش...
‫آره، شاهین بردش. ‫از پنجره دیدم.
‫- باید بهش بگیم؟ ‫- شنیدی چی گفت.
‫باید امیدشو حفظ کنه ‫که سگش زنده باشه.
‫- اوه، ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫کم‌کم داره دلیل این عشق و علاقه ‫به چیلی سبز رو می‌فهمم.
‫یه جورایی یه فرقه هستیم.
‫هنری هم عاشق این غذاست.
‫می‌خوای یه لیست... از کارهایی ‫که باید انجام بدیم درست کنی؟
‫خودم دارم. کار هنریه.
‫- عه. ‫- فهمید یکی از مزایای
‫دونستن تاریخ انقضای خودشه.
‫خودش اینو گفت.
‫باز نکرد.
‫مطمئنی می‌خوای من باز کنم؟ ‫شاید یه یادداشت گذاشته باشه.
‫موقع فوت من کنارش بودم، ‫هیچ حرف نگفته‌ای نموند.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫آره. دیدی، یه لیست معمولیه.
‫«استراتژی خروج هنری.
‫اول از همه، می‌خوام تو سالن پذیرایی
‫همه نوع نوشیدنی باشه ‫به جز نوشیدنی گازدار.
‫بدم میاد، پس کسی حق نداره بخوره.
‫دوم، موقع مراسم آهنگ بذارید.
‫منو می‌شناسی، دایان. ‫از سکوت خوشم نمیاد.
‫آهنگ فقط خدا می‌دونه از گروه بیچ بویز
‫موقع اومدن مهمون‌ها پخش کنید. ‫و موقع رفتن،
‫تو اولین، آخرین و زندگی من هستی ‫از بری وایت رو بذار.
‫خب، به مذاق کلیسای اون خوش نمیاد.
‫خب، کلیسا هنوز منو ندیده.
‫و تو هم کلیسا رو ندیدی.
‫- خب، به خاطر تو قبول می‌کنن. ‫- نه.
‫منو نمی‌شناسن. ‫اسمم به گوششون خورده.
‫هنری رو میرسوندم و می‌آوردم
‫هنری اینجا دوست پیدا کرد و من آشنا.
‫خب، پس به خاطر هنری قبول می‌کنن.
‫دیگه چی نوشته؟
‫سه، گل‌ها. ‫به تو می‌سپرم، دایان.
‫کلیسا رو از گل‌هایی پر کن ‫که حال و هوای نیویورک رو داشته باشه.
‫یه شرط وجود داره.
‫باید گل‌ها رو از دختر عموی دوریس کیتو بخری.
‫شوخیت گرفته؟
‫ضمنا اسمش کتیـه.
‫می‌دونم گوش نمی‌دادی.
‫خدای من.
‫- چهار. ‫- چی؟
‫کتی رو واسه مراسم دعوت کنم؟
‫نقاشی‌مو تکمیل کن.
‫خب، نمیشه. من نقاشی بلد نیستم.
‫مهم نیست که بلد نیسی نقاشی کنی، دایان.
‫نقاشی ما رو با هم آشنا کرد.
‫می‌خوام چیزی که نتونستم رو تکمیل کنی.
‫خب...
‫تموم شده. ‫می‌خوام اینطوری باشه.
‫خب، شاید بد نباشه که...
‫چیز دیگه‌ای ننوشته یا تموم شد؟
‫تموم نشد؟ کلی کار داریم.
‫آره، آره، سیر شدم.
‫ببخشید؟
‫می‌خوام یه بار دیگه بگم ‫که باعث افتخاره
‫که توی این مراسم به من اعتماد کردید.
‫خب، امیدوارم. ‫ولی باید بهت هشدار بدم،
‫شوهر من آدم دقیقی بود.
‫حال و هوای نیویورک رو می‌خواد، ‫پس نمی‌دونم که اصلا...
‫می‌دونم. بهار؟ تابستون؟
‫- چه فصلی رو دوست داشت؟ ‫- بهار. ولی مخصوصا،
‫- باید گل لاله هم باشه. ‫- باید با گل لاله شروع کنیم.
‫و انوع و اقسام رنگ‌ها رو می‌خوام...
‫باورتون نمیشه همه رنگ‌ها رو داریم.
‫خب، به حرف نیست.
‫ولی شما باید ببینید. بفرمایید.
‫لطفا امضا کنید.
‫و امروز باید پیش‌پرداخت رو تقبل کنید.
‫آم، کتی، گل گوشتی،
‫همونی که هنری و دایان اینجا خریدن،
‫آم، حال و روز خوبی نداره.
‫- نه. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونم، و واسم سوال شده ‫شاید وقتی به اینجا تحویل دادن
‫تو وضع خوبی نرسیده؟
‫چون به نظر نمیاد ‫توی نگه‌داریش اشتباه کرده باشن.
‫و به احتمال زیاد دایان نجاتش میده،
‫- ولی می‌دونی، یه‌کم ناامید کننده‌ست. ‫- البته.
‫- متاسفم. ‫- نه، نه، نه.
‫به خاطر هنری گفتم.
‫چون اون عاشق گل و گیاهه،
‫و نشونه شور و شوق اون بودن.
‫و دختر عموی شما، شما رو پیشنهاد داد.
‫نه. متوجه شدم.
‫لطفا اجازه بدید جبران کنم.
‫۳۰ درصد تخفیف.
‫چی؟ نه. اوه، کتی.
‫- نه، اصرار دارم. ‫- ممنون. متشکرم.
‫فورا دور پیروزی‌تو بزن.
‫می‌بینی چقدر هوا سرده؟
‫خب، من چند وقتیه اینجا زندگی می‌کنم، ‫اما وقتی میگن اینجا بیابونه،
‫- آدم فکر می‌کنه... ‫- باید گرم باشه!
‫- نه. ‫- می‌دونم.
‫خب، شاید یکی دو روز دیگه،
‫مه‌پاشی کنیم.
‫داری عکس واسه مراسم انتخاب می‌کنی؟
‫آره، واسم مراسم ختم شوهرم ‫چند تا ایده دارم.
‫وای.
‫تایلره.
‫آره.
‫همیشه بامزه بود.
‫اوه.
‫تایلر این عکس رو تو خونه‌اش قاب کرده.
‫همم.
‫ در مورد باباش زیاد گفته؟
‫آره.
‫خب، صرفا اشاره کرده.
‫یه چیزهایی گفته، اما...
‫خب، چند تا عکس دیگه بهت میدم
‫تا ببری لس‌آنجلس.
‫حتما.
‫این بچه کیه؟
‫عکس‌های دوتایی زیادی با همدیگه دارن.
‫پسر... پسر عموشه؟
‫نه، بابیه، دوستش.
‫چی؟
‫نه!
‫اینجا یازده ساله‌شونه؟
‫ده سال.
‫آب‌شون توی یه جوب نمیرفت،
‫ولی می‌دونستم.
‫راستش یه بار مچ‌شونو گرفتم. ‫منو ندیدن،
‫ولی آره، مشغول خرابکاری بودن.
‫چیز خاصی نبود.
‫- حتما سخت بود. ‫- چرا؟
‫بهت گفتم، ‫همیشه می‌دونستم فرق داره.
‫خب، دونستش یه چیزه، ‫اما از نظر رفتاری...
‫خب، اصلا چی گفتی؟
‫تا همین امروز هیچی نگفتم.
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم این حس بهش دست بده
‫که کاری که می‌کنن ‫یا رفتارشون عیب و ایرادی داره.
‫وای، چیزه...
‫خیلی‌خب.
‫خب، تایلر و بابی هنوز در تماس هستن؟
‫- فکر کنم. چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫می‌دونم، بامزه‌ست. ‫حداقل اون‌زمان.
‫الان خیلی جذاب شده. ‫طراح داخلی معروفیه.
‫خیلی خوش‌سلیقه‌ست.
‫راستش اونم لس‌آنجلس زندگی می‌کنه.
‫تعجب کردم هیچ‌وقت اونو ندیدی.
‫خب، می‌دونی، تایلر منو
‫تو همه جمع‌هاش راه نمیده،
‫و دوست و رفیق هم زیاد داره.
‫فکر کنم به یکی دو تا دوست بسنده نمی‌کنه.
‫البته اگه هنوز مثل بچگیش باشه.
‫شاید هم اشتباه می‌کنم.
‫نمی‌دونم، فقط اینو می‌دونم تایلر
‫همیشه دورش پر دوست و رفیق بود.
‫خب، شاید یه روز تایلر ‫تو رو به بابی معرفی کنه.
‫آره. امیدوارم.
‫همم.
‫خب، هیچ‌وقت شرکت داشتی؟
‫چی؟
‫مهمونی‌های تایلر رو میگم.
‫- نه، صرفا دوست هستیم. ‫- یه بار هم نرفتی؟
‫اون شبی که آشنا شدید ‫و خودتو پیشنهاد دادی چی؟
‫نه... تنها رفتم خونه خودم.
‫نه، من و تایلر همون اوایل توافق کردیم
‫که رابطه‌مون رو حرفه‌ای و کاری نگه داریم.
‫اوه، پس صحبت هم کردید؟
‫- بدون شک. ‫- بدون شک؟
‫بدون شک. می‌دونی، ‫وقتی با یه نفر زیاد وقت بگذرونی،
‫نسبت بهشون شناخت پیدا می‌کنی، ‫بهشون اهمیت میدی.
‫آره، بدون‌شک واست سوال پیش میاد.
‫- و واسه تو سوال پیش اومد؟ ‫- خب، واسه هر دو
‫واسه هر دومون سوال پیش اومد، ‫ولی توافق کردیم،
‫تصمیم گرفتیم دوست باشیم.
‫- کی تصمیم گرفت؟ ‫- هر دو.
‫- انقدر سعی نکن اونو حذف کنی. ‫- نه، من، من...
‫آخه، تایلر و...
‫رفتارشو می‌شناسم. ‫تو رو نمی‌شناسم.
‫خب، خیالت راحت، ‫یه بار نشستیم درست حرف زدیم،
‫و هر چی بود رو گفتیم.
‫- اوهوم. ‫- در یه مقطع،
‫من با تایلر درد و دل کردم،
‫و تایلر هم نشست سفره دلشو باز کرد،
‫ولی اینو هم گفت که ‫تمایل نداره بیشتر حرف بزنه
‫و هنوز به من کامل اعتماد نداره.
‫اوه، پس میگی تو بیشتر درد و دل کردی؟
‫- خدای من. ‫- فقط می‌خوام شفاف‌سازی بشه.
‫نه، سعی داری بازجویی کنی،
‫و هیچی وجود نداره.
‫من به زندگیم واقفم، دایان.
‫از زندگیم با تایلر خبر دارم. ‫بهم اعتماد کن.
‫- فهمیدم. ‫- ممنون.
‫دیگه چیزی نمیگم.
‫- عالیه. ‫- تو درد و دل کردی.
‫تایلر هم همین‌طور، ‫اما هنوز آمادگی‌شو نداشت.
‫و یه جایی تصمیم گرفتید ‫رابطه‌تون رو حرفه‌ای نگه دارید.
‫یه‌کم بیشتر از ایناست.
‫خب، من همین‌قدرشو می‌دونم. ‫شاید بد نباشه یه سینی سوسیس کالباس هم بذاریم.
‫یه جایی تایلر برگشت گفت
‫بهم اعتماد داره.
‫لازم نیست بدونم.
‫خب، میگم که درک کنی.
‫بعدِ این بود که منو استخدام کرد.
‫راستش یه مدت بعد بود.
‫خیلی‌خب.
‫راستش تولدم بود.
‫تایلر منو به شام دعوت کرد، ‫و اون‌موقع این حرف رو زد.
‫یه‌دفعه، برگشت گفت ‫که به من اعتماد پیدا کرده،
‫و من سکوت کردم.
‫خب، نه سکوتِ معذب‌کننده. ‫لبخند زدم
‫و گفتم خیلی خوشحال شدم.
‫و بعد، یه شام خیلی خوشمزه خوردیم.
‫و بعد رفتم خونه‌ام،
‫و فردا صبح با پیام صوتی تایلر بیدار شدم...
‫حرفشو پس گرفته بود.
‫آره، تایلر گفت رفته خونه و ترسیده،
‫و بابت اینکه تو روز تولدم چنین اتفاقی افتاد
‫عذرخواهی کرد.
‫ولی آره، هنوز تردید داشت و بلاتکلیف بود.
‫- در مورد چی؟ ‫- اینکه برای اون کار کنم.
‫یه خواسته‌هایی داریم دیگه.
‫باید بپذیریم.
‫و تایلر نگران بود که در نهایت باعث بشه
‫کار کردن من برای اون ‫به دوستی‌مون صدمه وارد کنه.
‫تابلوئه که از دستش کفری شدم و بهش گفتم
‫می‌خوام یه مدت تنها باشم...
‫و نمی‌خوام چند روزی بیام سر کار،
‫و بهم زنگ نزنه.
‫و گفت درک می‌کنه.
‫خب، چاره‌ای نداشت ‫جز اینکه درک کنه.
‫و اینو هم فهمیده بود
‫که اگه برگردم،
‫باید شرایط منو قبول کنه.
‫- و برگشتی؟ ‫- آره.
‫ولی به نوعی که خودم می‌خواستم... ‫نیاز داشتم.
‫و از شرایط فعلی راضی هستی؟ ‫اینکه ارتباط بین شما دو نفر
‫اون‌طوری که می‌خوای نیست؟
‫آره، مشخصه. الان اینجا هستم.
‫باشه. خواستم مطمئن بشم.
‫می‌دونم تصمیم راحتی نیست.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫- نقاشی رو جابه‌جا کردی؟ ‫- آره.
‫فکر کردم شاید بخوای سر راه نباشه.
‫نه، می‌خوام همون جا باشه. ‫بذار سر جاش.
‫لطفا.
‫- حتما. ببخشید. ‫- عیب نداره.
‫نظرت چیه یه مقدار وسایل رو ‫جمع و بسته‌بندی کنم؟
‫می‌تونم درباره برنامه‌های بازپس‌گیری تحقیق کنم.
‫با داروهای بابا و مامانم این کار رو کردم.
‫یه جاییه برای امحای اصولی.
‫باشه.
‫وای، این عکس هنری خیلی قشنگه.
‫خونه... خونه نیویورکه؟
‫اتاق زیر شیروونی تو چلسیه.
‫- خب، این‌ها رو انتخاب کردی؟ ‫- اوهوم.
‫باشه.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫نه، بگو. ‫از گفتنِ نظرت لذت ببر.
‫به نظر میاد عکس‌هایی که از هنری انتخاب کردی
‫مربوط به زندگی‌تون تو شرق میشه.
‫- ۲۶ سال اونجا بودیم. ‫- خب، سه ساله اینجا زندگی می‌کنید،
‫و اکثر افرادی که ‫برای مراسم ترحیم اون میان...
‫مسئله اون‌ها نیست. ‫مسئله هنریه.
‫و نیویورک پناهگاهِ مشترک ما بود، ‫صرفا برای من نبود.
‫- دایان، هیچ ایرادی نداره که... ‫- این هنریه!
‫بله.
‫پدر و مادرم که فوت کردن،
‫یادم میاد خیلی سختم بود
‫که عکس‌هاشون رو برای مراسم انتخاب کنم.
‫و صرفا از طرف خودم حرف میزنم.
‫می‌دونی، دلم می‌خواست همه اون‌ها رو ‫در بهترین حالت ممکن ببینن.
‫و بعد، عکس‌هایی که بعدا ‫ازشون گرفته بودم رو نگاه کردم
‫وقتی که بدن‌شون...
‫وقتی که می‌دونستم ‫بدن‌شون به چه روزی افتاده.
‫و این... ‫و این عکس‌ها...
‫چیزهای جزئی و صادقانه بود، می‌دونی.
‫در حال خندیدن یا مطالعه بودن یا...
‫رو ایوون نشسته بودن یا رو مبل
‫دست همدیگه رو گرفته بودن و...
‫نمی‌دونم، فکر می‌کنم فهمیدم اون لحظات بودم
‫که بهترین حالت‌شون رو می‌دیدم.
‫با وجود بیماری‌شون، اون‌ها...
‫حضور داشتن.
‫- باشه. ‫- چی؟
‫نه، فهمیدم.
‫همین‌طوری گفتم.
‫نه، نکته خیلی خوبی رو گفتی.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اگه یه ملافه دیگه می‌خوای، بهم بگو.
‫نه، مطمئنم همین کافیه.
‫- خیلی ممنون. ‫- ازت ممنونم که نسبت به پدر و مادرت
‫راحت حرف میزنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫برای من، روزهای پایانی که با هنری بودم...
‫نمی‌دونستیم که زمانش رسیده.
‫و اگه می‌فهمیدم، هیچ‌وقت...
‫یه شب، هنری افتاد.
‫یه مدت اینجا می‌خوابید.
‫مسیرها رو تشخیص نمی‌داد.
‫و وقتی می‌خواست بره دستشویی، افتاد.
‫من توی اتاق‌مون... خواب بودم.
‫اون‌موقع صداش ضعیف ‫و زمخت شده بود، پس...
‫نمی‌دونم چقدر وقت ‫کف زمین افتاده بود...
‫خب، نمی‌دونم چند دقیقه یا چند ساعت ‫درخواست کمک می‌کرد.
‫خودشو کثیف کرده بود، ‫و سعی کردم بلندش کنم.
‫نتونستم، رفتم سراغ همسایه‌ها،
‫همسایه‌ها جدیدتری ‫که چند تا خونه پایین‌تر بودن.
‫هنری اون‌ها رو می‌شناخت.
‫جای تعجب نداره، ‫من حتی به خودم زحمت ندادم که...
‫در زدم،
‫و یه مرد در رو باز کرد.
‫کریس، باید اسمشو بگم. ‫اسمش کریس بود.
‫فکر نمی‌کنم...
‫بیشتر از سه کلمه گفتم،
‫«هنری افتاده زمین،»
‫و حرفم تموم نشده کریس راه افتاد.
‫فورا اومد، هنری رو بلند کرد
‫انگار سبک بود، انگار پر بود.
‫و هنری گفت...
‫«شاهزاده با اسب سفید من، اومدی.»
‫کریس و هنری خندیدن،
‫و من گفتم ‫«خب، خیلی شوخی مضحکیه.»
‫راستش داد زدم.
‫خیلی عصبی بودم،
‫بی‌نهایت عصبانی بودم ‫چون باید با همه‌چی کنار می‌اومدم.
‫و... و اینو تعریف کردم تا بدونی
‫چرا می‌خوام اون تابلوی نقاشی اونجا باشه.
‫چون ازش متنفرم.
‫عین اون شوخی که ازش متنفر بودم،
‫چون رفتارم رو یادم میاره.
‫من زیبایی نقاشی کردنش رو نمی‌بینم.
‫غم اینکه نتونست تکمیلش کنه رو می‌بینم.
‫خودمو می‌بینم که از بدن اون متنفر بودم ‫چون به حرفش گوش نمی‌داد،
‫از اینکه چقدر طول می‌کشید ‫تا کمربندشو ببنده بدم می‌اومد،
‫یا اینکه بتونه نایِ تعریف کردن ‫داستانی رو پیدا کنه
‫که بارها و بارها گفته.
‫خودمو می‌بینم...
‫که عصبانی و مستاصل و گستاخ بودم،
‫و هنری رو می‌بینم...
‫که صبور و شاد و فداکاره...
‫اونم فقط به خاطر من ‫تا حال بهتری داشته باشم.
‫آدمی که رو به موت نبود.
‫وقتی به اون تابلو نگاه می‌کنم ‫خودم رو می‌بینم که ایستادم
‫بدون تنها مردی که واقعا منو می‌شناخت،
‫زندگی منو ریز به ریز می‌دونست،
‫و با این وجود کنارم موند.
‫می‌خوام اونجا باشه تا خودمو ببینم.
‫شب بخیر.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫چند تا آیه و متن ‫برای مراسم ترحیم انتخاب کردم،
‫اون‌هایی که می‌دونم هنری ‫سر کلاس مطالعه انجیل
‫- دوست داشت. ‫- باشه.
‫یوحنا ۱۵:۱۱.
‫«تا شادی من در شما باشد
‫و شادی شما کامل گردد.»
‫- خب... ‫- یوحنای ۱۴، آیه یک تا سه...
‫خیلی‌خب، توی مسائل انجیل ‫به شما اعتماد می‌کنم.
‫یه چیزی که خیلی مهمـ...
‫ببخشید دیر کردم.
‫دایان، جودیث رو می‌شناسی؟
‫بله.
‫جودیث سرپرست گروه آواز ماست
‫مهمونی رو شروع کنیم.
‫خیلی‌خب. سلام همسایه.
‫و با توجه به اینکه هنری عضو محبوب
‫گروه سرود ما بود،
‫می‌دونم که انتخاب موسیقی ‫باید خاص و ویژه باشه.
‫آره، راستش، ‫می‌خواستم در همین مورد...
‫- هنری روی جزییات تاکید داشت. ‫- چه بهتر.
‫آره، می‌خواد موقعی که مردم میاد ‫آهنگ فقط خدا می‌دونه
‫از گروه بیچ بویز پخش بشه،
‫و آهنگ تو اولین، آخرین و زندگی من هستی
‫موقع رفتن‌شون.
‫- آهنگ بری وایته. آره. ‫- آره.
‫بری وایت. ‫استعداد بی‌نظیری داره.
‫- خب... ‫- و اینو صرفا
‫به خاطر هنری گفتم.
‫موسیقی علاقه‌ی اصلی اون بود.
‫آواز که می‌خوند حسابی شاد می‌شد.
‫معمولا فقط سرودهای سنتی استفاده میشه
‫- چون... نه، گوش کن... ‫- می‌دونم... می‌دونم که هنری
‫عضو فعال کلیسا بود،
‫و اینکه چقدر این کلیسا ‫برای اون ارزشمند بود،
‫اینکه این آهنگ‌ها پخش نشه
‫ناامیدی تمام‌عیاره.
‫خب...
‫انتخاب‌های دل‌نشین و پرشوریه، دایان.
‫و یکی‌شون اسم خدا رو داره.
‫بله، آم،
‫می‌تونم گزینه مناسب‌تری رو پیشنهاد بدم؟
‫خب، می‌دونم که هنری دوست داره ‫این آواز رو بخونیم.
‫به سرود «ای منجی بزرگ، ‫راهنمایم باش» فکر می‌کنم.
‫- اوه. عالیه. ‫- خیلی خوبه.
‫و «دل سپردن به عیسی‌مسیح لذت‌بخشه.»
‫- همم. ‫- خیلی پر طرفداره.
‫- خیلی. ‫- آره.
‫و از کجا می‌دونید هنری ‫این سرودها رو دوست داره؟
‫چون وقتی این سرودها رو می‌خوند
‫- شادی تو صورتش موج میزد. ‫- اوه.
‫همم، ممنون جودیث.
‫خواهش می‌کنم.
‫بابت این اراجیف مزخرف دستت درد نکنه.
‫فقط اجازه سرود سنتی میدن!
‫چی؟
‫کار اون آدم‌ها تو کتم نمیره!
‫- کی؟ ‫- کلیسا!
‫همون‌طور که حدس میزدم، ‫آهنگ‌های منو رد کردن!
‫خیلی‌خب، یه لحظه صبر کن.
‫آره. آره.
‫چرا منو بیدار نکردی؟
‫باهات می‌اومدم.
‫چون خودم می‌تونم! ‫می‌خواستم که توانایی‌شو داشته باشم!
‫خب، شاید بتونم باهاشون حرف بزنم.
‫و چیکار کنی، کاریو که من نتونستم؟
‫نه، در مورد لیست بهشون گفتی؟
‫البته که ماجرای لیست رو بهشون گفتم!
‫خیلی‌خب، ببین، ‫الان یه‌کم احساسی شدی.
‫نظرت چیه من برم کلیسا و بعد...
‫سعی کنم باهاشون منطقی حرف بزنم؟
‫با جودیث بیبز موفق باشی.
‫کی؟
‫این شبیه چی‌واواست؟
‫صبر کن. چی؟
‫دایان!
‫چیکار می‌کنی؟
‫به نظرت دارم چیکار می‌کنم؟
‫امیدشو ناامید می‌کنم.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- چی؟ بهش فرجام میدم.
‫خب، اینطوری سکته می‌کنه.
‫خب، جوری رفتار می‌کرد ‫انگار هنری رو بیشتر از من می‌شناخت.
‫- به نظرت بامزه‌ست؟ ‫- آره! آره، بامزه‌ست.
‫دارم زنی رو می‌بینم که ‫استخوون مرغ توی حیاط می‌ندازه،
‫و امیدواره یه زنِ دیگه فکر کنه ‫که استخوون‌های چی‌واوای اونه.
‫چی‌واوایی که شاهین اونو برده.
‫پس آره.
‫آره، آره، به همین می‌خندم.
‫خب، نوع شوخ‌طبعی منه.
‫فقط می‌خواستم هنری ‫به خواسته‌اش برسه.
‫می‌دونم.
‫باید این استخوون‌ها رو جمع کنیم.
‫خیلی‌خب، وایسا.
‫سه تا دیگه اینجاست.
‫- بازم هست. ‫- اوه.
‫فکر کنم یکی باشه.
‫- لعنتی. ‫- لعنتی.
‫سلام!
‫چی شده؟
‫هیچی، همه‌چی مرتبه.
‫آم، ما...
‫ما... من...
‫کجا میری؟
‫- آم... ‫- نشنیدم چی گفت.
‫من... نه، فـ... فکر کردم ‫لباسمو این بیرون گذاشتم.
‫اما... نه.
‫می‌بینمت، جودی.
‫جودیث.
‫جودیث فکر می‌کنه چیزی بین ماست.
‫به امید خدا.
‫از اینجا میشه یه عالمه ستاره دید.
‫آره.
‫اینجا رو بدم نمیاد.
‫تو فکری اینجا بمونی؟
‫نه. اینجا چیزی وجود نداره.
‫خب، با اینکه نوشیدنی ‫بعد شام رو خیلی دوست دارم...
‫- درسته. ‫- آتیش رو خاموش می‌کنی؟
‫آره.
‫همم.
‫اگه یه بطری نوشیدنی دیگه باز کنم زشته؟
‫- یا اینکه... ‫- پسرم می‌خواد بدونه چطور با این خبر کنار اومدم.
‫«مامانم چطور با اون خبر کنار اومد؟»
‫گمونم نمیاد.
‫قصد داشتم بهت بگم.
‫چون هنوز امنیت برقرار نیست؟
‫آره متاسفانه.
‫- راستش بازم هست. ‫- خیلی‌خب...
‫اوه.
‫«مامانم چطور با اون خبر کنار اومد؟ ‫فکر می‌کنم کفری شده باشه.
‫ولی بهش فکر کردم...
‫به حرفت فکر کردم و حق با توئه.
‫مسئولیتش با من نیست.»
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- موبایلتو باز کن.
‫- من... دایان، نمی‌تونم. ‫- گور بابای راز داریت.
‫«مسئولیت من نیست؟» ‫خیلی آشناست.
‫من دقیقا این حرف رو نزدم.
‫می‌خوام ببینم چی گفتی.
‫دایان، می‌تونم توضیح بدم.
‫به حرف و توضیح‌های تو اعتماد ندارم.
‫ولی به این اعتماد دارم. ‫موبایلتو باز کن.
‫چندان راحت نیست، دایان، من...
‫عالیه. خیلی راحته.
‫عه!
‫همم.
‫چقدر هم پیام دادید.
‫اوهوم.
‫همم!
‫عجب.
‫ظاهرا مصاحبه رو انجام دادن.
‫«یه‌کم طاقت‌فرسا بود،
‫ولی در امنیت کامل رفتیم و برگشتیم.
‫الان برگشتیم هتل.»
‫فکر کنم اشتباه کردی.
‫- امنیت برقرار شده. ‫- همم؟
‫- اما بعدش... ‫- نه، نه، نه، نه، نه. چیزی نگو.
‫تایلر واقعا داشت به اومدن فکر می‌کرد؟
‫ازم پرسید به نظرت باید چیکار کنم.
‫«باید چیکار کنه.»
‫«این مسئولیت گردن توئه، ‫تایلر، نه شخص دیگه‌ای.»
‫ظاهرا دقیقا همین حرف رو زدی. اوهوم.
‫«من...» اوه. ‫«من بهش میگم امنیت برقرار نشده.
‫خودش می‌دونه این احتمال محتمله.
‫به وضعیت اینجا رسیدگی می‌کنم. ‫مشکلی پیش نمیاد.»
‫نه تنها ذهنشو آروم کردی، ‫بلکه به جای اون تصمیم گرفتی!
‫- من تصمیم... ‫- «دستت درد نکنه،
‫اما از اینکه نمی‌بینمت ناراحتم.»
‫اوه!
‫«دلم واست تنگ شده، دوستت دارم، جیمی.»
‫دلم واست تنگ شده، دوستت دارم تایلر.»
‫چه پیام‌های قشنگی!
‫- متاسفم دایان... ‫- نه!
‫وسایلمو جمع می‌کنم.
‫چرا؟
‫فکر می‌کنی کارت تموم شده؟
‫خب، فکر می‌کنم با توجه به شرایط...
‫شرایط؟
‫شرایط!
‫شرایط عوض نشده!
‫یاس و ناامیدی بیشتر شده.
‫اینو.. از پسش برمیام!
‫تازه، همون‌طور که گفتی
‫«از اول می‌دونستم این احتمال محتمله.
‫به وضعیت اینجا رسیدگی می‌کنم. ‫مشکلی پیش نمیاد.»
‫حرف خودته! پس آره،
‫می‌تونی به وضعیتِ اینجا رسیدگی کنی!
‫همه‌اش تو یخچال جا نمیشه.
‫باید همه غذاها رو بیاری بیرون
‫و بذاری تو یخچال گاراژ.
‫داشتم فکر می‌کردم خوب میشه
‫اگه نقاشی‌های بیشتری از هنری رو ‫توی سالن به نمایش بذاریم.
‫- فکر خیلی خوبیه. ‫- یه انبار اجاره کردیم.
‫آدرسش رو نوشتم.
‫باشه، میشه که...
‫باشه.
‫[سالنامه‌های تایلر]
‫[موزه ویتنی - دایان پترسون]
‫[هنرمند جدید: اندوه شهر غمگین ‫اثری از هنری پیترسون]
‫[خالق جدید موزه ویتنی]
‫دایان؟
‫شام پختم.
‫متصدی‌ها تایید کردن.
‫و توی تمیزکاری هم کمک میدن.
‫خوبه.
‫خب، می‌خوای چه ساعتی راه...
‫تایلر پیام داد.
‫همم.
‫- باشه. ‫- گفت تو فکرم بوده
‫و از اینکه نمی‌تونه بیاد عذرخواهی کرد.
‫ولی برای فردا ابراز همدردی و دعا کرد.
‫اینم گفت وقتی برگرده، خبر میده.
‫- عالیه. ‫- آره، عالیه.
‫اگه این موضوع رو نادیده بگیری ‫که داره دروغ میگه.
‫و جمله آخرشو هم گفت.
‫همون جمله همیشگیش. ‫«دلم واست تنگ شده و دوستت دارم، مامان.»
‫به تو هم گفت. ‫یادم میاد خودم خوندم.
‫اول، فکر می‌کردم ‫بین رئیس و کارمند عجیب باشه...
‫- که دوست شدن. ‫- خب، تصمیم گرفتن دوست باشن، آره،
‫ولی اولش همین رو گفتم، ‫به نظرم عجیبه.
‫و بعد فکر کردم، خب،
‫چندین ساله در ارتباط هستید.
‫و اینکه گفتید ترجیح دادید ‫رابطه‌تون رو حرفه‌ای نگه دارید.
‫پس آره، اصلا عجیب نیست که این وسط
‫این‌طوری با همدیگه حرف بزنید.
‫پیام‌مون رو این‌طوری تموم می‌کنیم. ‫به نظرم قشنگه.
‫البته، قشنگه. و جواب میده.
‫می‌دونم وقتی تایلر برگرده، ‫سراغی ازم نمی‌گیره.
‫در نهایت آره، ‫ولی فکر می‌کنم یک ماه میشه
‫تا ازش خبری بشنوم.
‫رابطه‌ی ما به این شکل دراومده.
‫شکاف‌های بزرگی از زمان ‫بدون هیچ نوع ارتباطی،
‫و بعد یه پیام مسخره می‌گیرم ‫«خبر میدم.»
‫در واقع همین‌طوری شروع شد.
‫«خبر میدم.»
‫و خب منم فورا جواب دادم،
‫چون یه مادر باید سریع جواب بده،
‫و از همدیگه خبر می‌گیریم.
‫و در آخر گفت ‫«دلم واست تنگ شده، دوستت دارم مامان.»
‫و همون‌طور که گفتم، جواب میده.
‫به همین روش منو بلاتکلیف نگه داشته.
‫در حدی که بهم القا کنه ‫هنوز بهم احتیاج داره.
‫در حدی که اجازه نده ‫به طور کامل از چشمم بیفته
‫و تا آخر عمر بی‌خیالش بشم.
‫و حس می‌کنم برای تایلر،
‫در حدی باشه که عذاب وجدان‌شو آروم کنه،
‫عذاب وجدانی که حس می‌کنه ‫ناشی از ناراحت کردن من باشه.
‫ناراحت کردن ما؟
‫می‌دونم که از ته‌دل گفته.
‫منم نگفتم غیر اینه.
‫فکر می‌کنم پیچیده‌تر این حرف‌هاست.
‫از نظر تو پیچیده‌تر نیست
‫وقتی که پیامِ «دلم واست تنگ شده، ‫و دوستت دارم» رو خوندی؟
‫و وقتی ناچاری همین حرف رو بزنی،
‫حس نمی‌کنی گیج شدی،
‫اونم بعد از اتفاقات و ماجراهایی که داشتید؟
‫نه.
‫حتی بعد درد و دلتون
‫و اینکه گفت هنوز اعتماد کامل نداره؟
‫حتی بعد اینکه انگار اعتماد کرده بود
‫و بعد حرفشو پس گرفت؟
‫نه.
‫خب، فکر می‌کنم...
‫فکر کنم دارم از طرف خودم حرف میزنم.
‫تصور این موضوع واسم دشواره ‫که حرفش چقدر واقعی بوده
‫وقتی پسرم حاضر نیست بیاد
‫و با این‌حال پیام میده ‫دلم واست تنگ شده و دوستت دارم مامان.
‫خب ناگفته نمونه پیش خودش فکر می‌کنه
‫دروغش لو نرفته.
‫تا جایی که تایلر می‌دونه،
‫فکر می‌کنه من باور کردم ‫اجازه‌ی اومدن نداره
‫چون امنیت برقرار نیست.
‫خب برای تایلر، دلگرم‌کننده‌ست
‫که مادرش یه روز قبل اینکه ‫شوهر دومش رو به خاک بسپاره
‫کاملا می‌دونه پسرش دوستش داره ‫و دل‌تنگش شده.
‫ولی خب اینم بگم ‫تو واسش تصمیم گرفتی.
‫پس آره، خدا می‌دونه معنی ‫دوستت دارم و دلم واست تنگ شده چیه.
‫- من واسش تصمیم نگرفتم. ‫- نه، بهونه دستش دادی.
‫نه، نظر منو پرسید. ‫می‌تونست قبول نکنه.
‫و اونوقت چرا نظر تو این بود که نیاد؟
‫من نگفتم نیاد.
‫چرا، تو برگشتی گفتی ‫مسئولیتی گردن اون نیست...
‫نه. نه، گفتم اون نسبت به خودش
‫- مسئولیت داره. ‫- و من به تو گفتم
‫- اون نسبت... ‫- بله، نسبت به تو مسئولیت داشته.
‫بله، بله، ولی خیلی‌خب.
‫دایان، واقعا قراره این کار رو انجام بدیم؟
‫واقعا می‌خوایم معنای پنهان ‫یه پیام ساده رو تحلیل کنیم؟
‫آره، چون الان آماده‌ام توضیح بشنوم.
‫- خوشت نمیاد. ‫- آره، تا اینجاش هم بدم اومده.
‫با توجه با چیزی که می‌دونم، ‫کاری که فکر می‌کردم درسته رو انجام دادم.
‫- چی رو می‌دونی؟ ‫- اینکه تایلر
‫نسبت به اتفاقاتی که بین شما دو تا افتاده ‫چه احساسی داره.
‫یعنی چی؟
‫اوه، یادم اومد.
‫الان دوباره برگشتیم سر رازداری مسخره‌ات.
‫باشه، من خودم میگم.
‫از بابای تایلر طلاق نگرفته بودم ‫که عاشق هنری شدم.
‫- فکر کنم می‌دونی؟ ‫- آره.
‫و اینو هم گفت که من و باباش
‫خیلی وقت بود عاشق هم نبودیم،
‫و باباش هم نسبت به من تعهد نداشت؟
‫ آره، اما... ‫- ولی عدم تعهد باباش گذرا بود
‫ولی من عاشق شدم، درسته؟
‫- آره. ‫- آره.
‫این جرم سنگین منه.
‫خب، فکر می‌کنم از نظر تایلر، ‫چون دیده بود دل باباش شکسته،
‫و بعد باباش فوت شد،
‫فکر می‌کنم نسبت به باباش وفاداری خاصی داره
‫که برای تایلر دشواره تا...
‫ ببین دایان... پسرت رنج می‌کشه که... ‫- پسر من رنج می‌کشه.
‫خدای من. اشتهام کور شد.
‫- دایان، اجازه بده... ‫- نه، نه!
‫نه، تایلر به باباش وفادار بود،
‫و انگار تا همین امروز هم وفاداره.
‫بعد اینکه من و باباش طلاق گرفتیم، ‫با وجود عدم تعهدمون،
‫با وجود خشم و اختلاف‌مون،
‫تنها چیزی که سرش توافق داشتیم
‫این بود اولویت‌مون باید تایلر باشه.
‫اون باید از ما فقط عشق ببینه،
‫و این شامل رفتار ما ‫نسبت به همدیگه هم می‌شد.
‫از اینکه دارم اینو بهت میگم ‫حالم بهم می‌خوره!
‫- مجبور نیستی بگی. ‫- چرا، مجبورم!
‫تقریبا زمانی که من و هنری هم‌خونه شدیم،
‫وقتی که فهمیدیم رابطه‌مون گذرا نیست،
‫بابای تایلر ساز مخالف زد.
‫آخر هفته بود، ‫تایلر پیش باباش بود،
‫می‌خوای بدونی چه حرف‌هایی ‫به پسرمون القا کرده بود؟
‫«تو طرف من هستی. ‫توی جبهه‌ی پدرت هستی.»
‫می‌دونی این حرف ‫چی به سر یه پسر نه ساله میاره؟
‫اینکه میگه عشق شرطیه؟
‫چون می‌تونم طبق تجربه‌ام بهت بگم،
‫هیچ‌وقت مثل قبل نمیشی.
‫آسیب وارد شده.
‫و من چند سال بعد فهمیدم ‫باباش چی بهش گفته
‫وقتی تایلر بد رفتاری می‌کرد ‫و گفتم بره تو اتاقش.
‫از حرف‌های باباش علیه خودم استفاده کرد.
‫«من طرفِ بابا هستم.»
‫ولی صادقانه بگم، ‫از همون لحظه به دلم افتاده بود
‫که وقتی بچه نه ساله‌ام از خونه باباش اومد ‫یه حرفی بهش زده
‫چون پسری که از خونه‌ام رفت ‫اون پسری نبود که برگشت.
‫جوری که بهم نگاه می‌کرد ‫و بغلم می‌کرد مثل سابق نبود.
‫وقتی بهش دست میزدم ‫ازم دوری می‌کرد.
‫و از اون روز به بعد ‫هنری یه آدم منفور شد.
‫متاسفم دایان. نمی‌دونستم.
‫و هیچ‌وقت هم نمی‌دونستی، ‫بهت نمی‌گفتم.
‫تا الان به هیچ‌کس نگفتم.
‫حتی به هنری. ‫حتی وقتی فهمیدم
‫باباش بهش چی گفته، ‫اصلا به روش نیاوردم.
‫برای تلافی و انتقام ‫یه بار هم پشت سرش بد نگفتم.
‫حتی وقتی تایلر حرف‌های اونو ‫تو صورتم زد، دم نزدم.
‫فقط گفتم ‫«خب، امیدوارم بدونی
‫که من و هنری هم دوستت داریم.»
‫حتی با وجود اینکه تایلر اجازه نداد ‫تو مراسم ختم باباش شرکت کنم.
‫خب، من این مرد رو دوست داشتم،
‫هنوز دوست دارم!
‫حتی اون زمان، ‫به احساسات پسرم احترام گذاشتم،
‫و تو ایوون نشستم ‫و تنهایی واسه فوت باباش گریه کردم
‫از همون لحظه‌ای که بچه نه ساله‌ی من ‫از اون آخر هفته کذایی اومد خونه،
‫جز عشق چیزی بهش نشون ندادم،
‫چون می‌دونستم بهش احتیاج داره.
‫می‌دونستم نیاز داره، ‫و تا امروز هم لازم داره.
‫فقط... بهایی داره.
‫ولی من هرگز از مادری کردن واسش دست نکشیدم.
‫ما... مادرش موندم.
‫و... و بر خلاف میل باطنیم،
‫توی تمام مشکلات تایلر
‫بهش کمک کردم و همراهش بودم.
‫در خصوص تو،
‫واسه اینکه تو زندگیت کلاهتو قاضی کنی،
‫واسه اینکه کاملا متوجه بشی...
‫به این میگن رازداری.
‫دایان، بابت تجربه‌ای که داشتی متاسفم،
‫و بابت شرایطی که در اون قرار داری متاسفم.
‫ولی بازم میگم، من نمی‌دونستم.
‫تکلیف شناختِ مشترک ‫و حرف‌هایی که زدیم چی میشه؟
‫- اینا رو می‌دونستی، چرا به تایلر... ‫- دایان، من...
‫می‌تونستی خودت بهش پیام بدی،
‫ولی در عوض تصمیم گرفتی عصبانی بمونی.
‫آره، و تو تصمیم گرفتی طرف اون باشی.
‫خدای من. ‫واسم جالبه چشمتو روی هر حقیقتی می‌بندی
‫تا همچنان مظلوم‌نمایی کنی ‫و ادای قربانی‌ها رو دربیاری.
‫- فقط سعی دارم بفهمم. ‫- باید اینو بفهمی
‫که من شش روزه اینجا هستم
‫و دارم بهت کمک می‌کنم و تحملت می‌کنم ‫مدام ضربه می‌خورم و تحقیر میشم.
‫ضربه‌هایی که من خوردم چی؟
‫خب، من زیر سوال نمی‌برم،
‫اما من کاره‌ای نیست.
‫- چرا، هستی! ‫- نه، چیزهایی که
‫ناراحت کرده تقصیر من نیست. ‫من پسرت نیستم، دایان.
‫نه. بدتری.
‫- غلام حلقه به گوش اون هستی. ‫- خدای من.
‫- دایان، بهت گفتم... ‫- نه. نوچ.
‫- گور بابای داستانت. ‫- عجب.
‫عجب، گور بابای داستانم.
‫از صد فرسخی داد میزنه ‫بله‌قربان‌گوی پسرم هستی.
‫- نخیر. ‫- اگه می‌فهمیدم،
‫همون روز اول می‌گفتم بری.
‫خب الان بگو.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- که این لذت رو بهت بدم
‫با خیال راحت بری؟ ابدا!
‫نه، همچین کاری نمی‌کنی. ‫می‌دونی چرا، دایان؟
‫هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کردی، ‫چون لذت بردی.
‫- اینکه بری رو مخم و زجرم بدی. ‫- اصلا و ابدا.
‫دست بردار، ‫از این قدرتت لذت می‌بری.
‫حق دارم!
‫- و اگه می‌دونستم قراره همه‌چی نکبت‌بار باشه... ‫- لعنتی.
‫همون اول پیشنهاد نمی‌دادم بیام!
‫پیشنهاد؟
‫- منظورت چیه پیشنهاد دادی؟ ‫- خیلی‌خب، صبر کن.
‫باید می‌اومدی، چاره‌ای نداشتی.
‫- آره، اما... ‫- کار توئه.
‫باید اینجا باشی. ‫چندین و چند بار گفتی.
‫- صبر کن! ‫- مصرانه گفتی! اصلا پسرم
‫- گفته بود بیای؟ ‫- صبر کن.
‫اصلا تایلر ازت خواسته بود
‫- بیای پیش من؟ ‫- پیچیده‌ست!
‫باورم نمیشه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫تایلر زنگ زد.
‫اون طرف دنیا گیر کرده بود، ‫حالش خوب نبود،
‫- نمی‌دونست به کی زنگ بزنه. ‫- اوهوم.
‫عذرخواهی کرد زنگ زده ‫و گفت اشتباه کرده.
‫- چرا اونوقت؟ ‫- چون چند وقت می‌شد
‫- صحبت نکرده بودیم، اما.... ‫- صبر کن.
‫چند وقت پیش تایلر تو رو اخراج کرد و رفتی؟
‫- حدود دو هفته قبل اما... ‫- دو هفته؟
‫- آره، قبل‌تر... ‫- امکان نداره
‫- دلت صاف شده باشه. ‫- چرا.
‫در حقیقت، این سفر جاده‌ای، ‫این سفر جاده‌ای طولانی‌تر،
‫واسه اینه که دارم میرم نیویورک. ‫دیگه برنمی‌گردم لس‌آنجلس.
‫وایسا ببینم، وایسا. ‫پس روزی که فرار کردی
‫تا با خودت تنها باشی ‫در واقع بیکار شده بودی؟
‫- آره. ‫- پس چرا وقتی اومدی خونه‌ام
‫چیزی نگفتی و قبول نکردی؟
‫- چرا دروغ گفتی؟ ‫- این...
‫«این کار منه. باید اینجا باشم.»
‫- راحت‌تر بود. ‫- آره، گمونم همین بود،
‫خیلی راحت‌تر از اینه که
‫خودتو یه قربانی حق به‌جانب نشون بدی
‫- که مجبور بود... ‫- نه، من تصمیم گرفتم
‫همه‌چی رو کنار بذارم
‫و بزرگی به خرج بدم، دایان.
‫- اوه. ‫- تا تایلر ببینه
‫با وجود بد رفتاری‌هایی که تحمل کردم،
‫هنوز کنارش هستم.
‫و اینکه می‌دونستم به زندگیم ادامه بدم
‫با علم اینکه تایلر و شغل قبلی‌مو فراموش می‌کنم ‫و این تصویر از من به یادش می‌مونه.
‫آره. آره.
‫- آره. دلیلش همینه. ‫- چی؟
‫- ازش کینه به دل داری. ‫- لطفا... نه.
‫حرفمو پس می‌گیرم، ‫تو طرف پسرم نیستی.
‫ازش کینه به دل گرفتی.
‫- من بزرگی به خرج دادم. ‫- دقیقا وقتی می‌خوای
‫زندگی یکیو سیاه کنی، ‫آدم چنین تصمیمی می‌گیری.
‫واسه من از بزرگی به‌خرج دادن نگو.
‫من توی بزرگی به‌خرج دادن استادم.
‫تو می‌خوای تایلر احساس گناه کنه.
‫باشه. آره، درسته.
‫- اما به این خاطر نیومدم. ‫- دقیقا دلیل اصلیت همینه.
‫می‌خوای تایلر حسرت بخوره.
‫می‌خوای نظر تایلر رو جذب کنی.
‫- متوجه نیستی... ‫- من دارم به زندگیم میرسم...
‫انقدر دروغ نگو!
‫مخصوصا جلوی آدمی که خوب می‌دونه معنیِ
‫عشق و نفرت به پسرم چیه.
‫و وقتی که همزمان ‫یکیو دوست داریم و ازش متنفریم،
‫دقیقا همون‌موقع‌ست ‫که بیشترین کنترل رو روی ما دارن.
‫جیمی، تو همیشه چیزی هستی ‫که تایلر بهش نیاز داره،
‫چیزی که از یه رفیق انتظار داره
‫اما هیچ‌وقت واسه اون ‫بیشتر یه زیر دست و کارمند نمیشی.
‫هیچ‌وقت اونجوری که تو می‌خوای، ‫اون تو رو نمی‌خواد.
‫و هیچ‌وقت به پسری که ‫آرزوشو داری تبدیل نمیشه.
‫شاید به خود تایلر نگی ‫مردک عوضی بی‌شرف خودخواه،
‫ولی می‌تونه حس کنه.
‫از تو صورتت می‌خونه، ‫توی صدات می‌شنوه.
‫می‌تونه تو پیام‌هات بخونه.
‫اما با این‌حال، متعجب شدی
‫از اینکه بدو بدو نپریده بغلت.
‫- من مادر اون هستم! ‫- خب، پس مثل یه مادر بجنگ!
‫به جای اینکه عقده‌هاتو سر من خالی کنی، ‫واسه اون بجنگ،
‫که راحت‌تره، درسته؟
‫خیلی راحت‌تر که درد رو گردن
‫هر کسی جز خودت بندازی.
‫- گمشو بیرون! ‫- از خدامه، ممنون!
‫ولی می‌دونی چیه، دایان؟ ‫خودت انتخاب کردی الان اینجا باشی.
‫و همون لحظه‌ای که اون بچه نه ساله ‫اومد خونه این تصمیم رو گرفتی
‫و تصمیم گرفتی نجنگی.
‫و کاملا حق داشتی بجنگی.
‫و کاملا حق داشتی بری سر وقت باباش
‫و بهش بگی ‫«پیش خودت چه فکری کردی؟»
‫اما نه. ‫در عوض، تصمیم گرفتی کینه به دل بگیری.
‫و چیزی که مشخصه، ‫اینه که همیشه کینه رو انتخاب می‌کنی.
‫تصمیم گرفتی از نیومکزیکو کینه به دل بگیری،
‫از... از... از گل گوشتی کتی،
‫از... از سگ مرده‌ی جودیث،
‫از اون جغد لعنتی، از من!
‫- حق دارم! ‫- آره.
‫نه، منِ بدبخت شدم ‫سیبلِ همه کینه‌هات.
‫و چه جای راحتی برای اینکه ‫خشم و کینه‌تو خالی کنی،
‫اونم درست همون هفته‌ای ‫که باید شوهر دومتو خاک کنی،
‫جای اینکه با این حقیقت زشت روبه‌رو بشی
‫که از دست هنری عصبانی هستی ‫و ازش کینه به دل گرفتی
‫- چون باید اونو دفن کنی. ‫- چطور جرئت می‌کنی!
‫به من دروغ نگو، دایان.
‫مخصوصا جلوی آدمی ‫که این حال رو خوب می‌فهمه
‫که چندین سال از عمرتو تماشا کنی ‫که تک‌تک آدم‌هایی که
‫که واست موندن، می‌ذارن و میرن.
‫و آره، ازشون کینه به دل می‌گیریم ‫چون اینجا بهشون نیاز داریم.
‫چون نمی‌دونیم بدون اون‌ها کی هستیم.
‫خودت گفتی، دایان.
‫از رفتارت با هنری نفرت داشتی.
‫از اینکه تو رو آورده اینجا ازش بدت می‌اومد.
‫و با این‌حال تمام این مدت، ‫یه نفر رو داشتی
‫که با تمام وجود نگاهت می‌کرد، ‫و التماس می‌کرد
‫تا از جایی بیرون بیای ‫که حاضر نبودی خارج بشی.
‫جایی که تو... ‫خودت انتخاب کردی
‫غرق عشقی بشی که از پسرت دریافت نگرفتی،
‫جای اینکه عزادار مردی باشی
‫که تو رو مثل کف دست می‌شناخت ‫و کنارت موند.
‫اینم خورشید.
‫اینم آسمون لعنتی!
‫و جغد عوضی.
‫گربه لعنتی رو پس بیار!
‫قصد نداشتم...
‫بهتره تمومش کنیم.
‫سلام خانم. ‫تازه از کلیسا اومدم بیرون.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونم که وقتی پیغام صوتی می‌ذارم
‫و سوال می‌پرسم رو مخت میره.
‫خواستم بهت خبر بدم
‫که با چند تا از دوستام ‫بیرون ناهار می‌خوریم،
‫و پیاده میام خونه.
‫اوه، اگه یه وقت یادم رفت،
‫عضو جدید کلیسا ازم پرسید
‫چطوری با هم آشنا شدیم.
‫و من گفتم «خب، ما آشنا نشدیم.
‫دایان منو کشف کرد.»
‫خدایی حرف قشنگی نزدم؟
‫خیلی‌خب، دوستت دارم. ‫بزودی می‌بینمت.
‫و یه چیز دیگه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫♪ تنها به کلام تو دل سپردن ♪
‫♪ تنها به وعده‌ات تکیه کردن ♪
‫♪ خداوند چنین می‌فرماید ♪
‫♪ ای عیسی‌مسیح، چقدر اعتماد به تو شیرین است ♪
‫♪ بارها وفاداری‌ات را آزمودم ♪
‫♪ عیسی‌مسیح، عیسی‌مسیح، ♪ ‫♪ ای عیسی‌مسیح عزیز ♪
‫♪ چه نعمتی‌ست اعتماد بیشتر ♪
‫♪ به او ♪
‫خدای بزرگ.
‫قصد نداشتم بلند بشم و حرف بزنم.
‫هنری توقع نداشت.
‫در حقیقت، اون...
‫احتمالا الان داره چشم‌غره میره.
‫ولی اون نسبت به...
‫خواسته‌اش از من رک بود.
‫و باید تمومش کنم.
‫تو اولین، آخرین...
‫و زندگی من هستی.
‫و جواب رویاهای من هستی.
‫تو خورشید و ماه
‫و ستاره راهنمای من هستی.
‫آم...
‫♪ عـ... عـ... ♪
‫♪ عـ... ♪
‫♪ عشق ایده‌آل من هستی ♪
‫♪ خود خودت ♪
‫♪ می‌دونم فقط یکی ♪
‫♪ مثل تو هست ♪
‫♪ ممکن نبود ♪
‫♪ دو تا بسازن ♪
‫آره، تو دلیل زندگی من هستی.
‫♪ عشق تو تا ابد در دلم می‌مونه ♪
‫♪ - تو اولین ♪ ‫♪ - تو اولین ♪
‫♪ - آخرین ♪ ‫♪ - آخرین ♪
‫♪ تمام زندگی من هستی ♪
‫- باید عضو گروه سرود بشی. ‫- نمی‌تونم، واقعا...
‫- اوه. ‫- قشنگ بود.
‫- خونه می‌بینمتون. آدرس رو دارید؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، عالیه.
‫جیمی.
‫میشه هنری و گل‌ها رو بیاری؟
‫بعیده زیر بار برن. ‫طبق سنت، باید اون‌ها رو
‫به مراسم یک‌شنبه کلیسا اهدا کنی، ‫ولی بگو خدا بهم بدهکاره.
‫داشتم می‌گفتم، ‫می‌خوام تخم‌مرغ شکم‌پر معروفمو بیارم.
‫لطفا نیار.
‫همین جاست.
‫تا حالا انقدر نشاط رو بوم دیده بودی؟
‫- جالبه. ‫- اوهوم.
‫- اوه، ماجرا چیه؟ ‫- اوه، این جغده
‫گربه‌مون، بارنابی رو برمی‌گردونه، ‫پس...
‫- خدای من. ‫- گفتم که، شادی و نشاطه.
‫- قشنگه. ‫- اوه.
‫اینکه تو این حرف رو میزنی ‫واقعا دلگرم‌کننده‌ست.
‫چون هنری می‌خواست ‫این تابلو به تو برسه.
‫- نه. ‫- آره.
‫- نه. ‫- دوره‌ای که عضو گروه سرود بود
‫واسش خیلی ارزشمند بود.
‫شاید بتونید توی اتاق گروه سرود نصب کنید.
‫اوه.
‫- آره؟ ‫- همم.
‫این‌طوری انگار هنوز حضور داره ‫و با شما آواز می‌خونه.
‫همم.
‫خدا خیرت بده.
‫- سفر بخیر. ‫- ممنون، دایان.
‫- خداحافظ. ‫- اگه کاری داشتی، بگو.
‫به دلایل نامعلوم، مردم فکر کردن باید
‫کسرول بیشتری بیارن.
‫متوجه شدم.
‫ظرف‌ها رو شستم ‫و برچسب زدم هر ظرف واسه کیه.
‫و چیزهایی که آوردن رو لیست کردم،
‫اگه یه وقت خواستی ‫یادداشت تشکر بفرستی.
‫آره، همچین هم لازم نیست.
‫خب، احتمالا بهتر باشه راه بیفتم،
‫تنهات بذارم.
‫تا غروب خیلی نمونده، پس...
‫اگه خسته شدی، بزن کنار.
‫باشه.
‫همم.
‫شاید نیویورک ببینمت؟
‫شاید.
‫خداحافظ جیمی.
‫خداحافظ دایان.
‫همم.
‫می‌دونم بعدش چیه.
‫به سهم خودم، ‫می‌دونم بعدش چی میشه.
‫و می‌دونم که بهتره.
‫یا بهتر میشه.
‫ولی اینجا موندم...
‫چون می‌خوام درستش کنم.
‫چون باید... ‫باید همه‌چی رو درست کنم.
‫اینجا، انگار ۲۰ ساله‌ام شده.
‫و دوران خوش‌گذرونی‌مو داشتم،
‫عاشق شدم و شکست خوردم...
‫اونم بارها.
‫اینجا، پدر و مادرم می‌دونستن،
‫نه تنها می‌دونستن بلکه...
‫منو دوست داشتن.
‫و اینجا، تایلر...
‫نه اینکه فکر کنم حق با اونه.
‫نه اینکه فکر کنم تاثیری روی من داره.
‫آخه اینجا بودم، ‫الکی وقت تلف نمی‌کردم.
‫نه تنها عشق رو پیدا کردم...
‫نه تنها معنی عشق رو فهمیدم، ‫بلکه بلد بودم باهاش چیکار کنم.
‫ولی اینکه برم...
‫اینکه قدمی بردارم...
‫دایان، این‌طوری می‌فهمم ‫هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نیفتاده.
‫اینکه اونجا تک و تنها هستم.
‫نمیگم که دلت واسم بسوزه...
‫و اینطوری نمیگم بهونه بیارم.
‫آ...
‫فقط نمی‌دونم باهاش چیکار کنم.
‫جیمی، پدر و مادرت می‌دونستن.
‫ما همیشه می‌دونیم.
‫و تو رو می‌شناختن.
‫تو پسرشون بودی ‫که تا لحظه آخرشون دوستشون داشتی.
‫«گفتم خبر بدم.»
‫از چیزی که توقع داشتم زودتر شد.
‫خب، زمان‌بندی اون همیشه افتضاحه.
‫یا عالیه.
‫بذار صبر کنه.
‫تا من آماده بشم.
‫باید به زندگیت برسی، جیمی.
‫وقتش رسیده.
‫آره.
‫و گل گوشتی رو ببر.
‫لیاقت داره نجات داده بشه.