این فیلم با حمایت مشوق تولید فیلم هلند ساخته شده است
سلاحت رو بنداز. -داره شلیک می‌کنه.
لعنتی. -پناه بگیر.
لعنتی. یکی زخمی شد.
دو تا مامور زخمی شدن.
مظنون به‌شدت مسلح است.
خودم می‌رم تو.
تک‌تیراندازها تقریباً در موقعیت هستن. -«تقریباً» دیگه خیلی دیره.
اگه اشکالی نداره، می‌خوام زنده بمونم.
پس همون‌جا بمون.
خب، هوامو داشته باشید.
آره؟ این همون نمایش معروف لونا است؟ -خفه شو دیگه.
دارم میام!
آقای اصلان؟
معذرت می‌خوام. صدای زنگ رو نشنیدم.
وارد شدیم. باریش تو اتاق نشیمنه.
چهار تا گروگان: مادر، پدر و دو تا بچه.
مسلح‌ان؟
باریش؟ ما فقط می‌خوایم حرف بزنیم. -یه جورایی.
خوش اومدید.
چرا نمی‌شینی؟ ما که شروع کرده بودیم.
اما این خانم کوچولوی اینجا از لبو خوشش نمیاد.
باریش... -همیشه بشقابت رو تا آخر بخور.
وگرنه مامان و بابا عصبانی میشن.
پس یه گاز بزن.
یه گاز بزن.
دختر خوب.
تو هم می‌خوای؟ -نه، ممنون. من خوردم.
فیونا، مگه قرارمون چی بود؟ قرار نبود بذاریم این اتفاق بیفته.
خب، اسمت چیه عزیزم؟
لونا. کدوم لونا؟
چرا نمی‌ذاری اول اونا برن؟ بعدش ما حرف می‌زنیم.
شاید بهتر باشه اول اسلحه‌ت رو بیاری پایین.
من وقتی بهم شلیک می‌شه، دیگه نمی‌تونم حرف بزنم.
آسیب دوران کودکیه.
ولی نشونه گرفتن اسلحه سمت یه بچه؟ اون آسیب نیست؟
عجیبه که اون خیلی کمتره.
اسلحه رو بذار زمین.
لونا، همین الان!
همون‌جا بذارش.
اوه. بده به من.
ممنونم. محموله مهمیه.
دارم یه مهمونی بزرگ برای خانمم ترتیب می‌دم.
همه چیز تمام. تزئینات، کیترینگ، دی‌جی.
همه قراره بیان.
خب، شاید نه همه. همکاراش نمیان.
اون برای یه زنجیره هتل بین‌المللی کار می‌کنه، برای همین اکثراً خارج از کشورن.
لطفاً امضا کنید.
همون‌طور که همیشه می‌گه: کار و زندگی رو قاطی نکن.
هر دومون می‌دونیم تهش چی می‌شه، باریش.
پس بریم سر اصل مطلب. تو با من می‌آی.
من؟ با تو؟ دوست‌پسرت چی می‌گه؟
یا نکنه از اون زن‌های تنهایی که گربه نگه می‌دارن؟ - من حساسیت دارم.
نه شوهری، نه بچه‌های کوچولوی بامزه‌ای.
اسلحت رو بذار زمین.
منطقی‌تره اگه اول تو اسلحت رو بذاری زمین.
و بعد من بذارم اون بره.
برای آخرین بار می‌گم: اسلحت رو بذار زمین.
لعنتی، لونا. واقعاً داری حال و هوای ماجرا رو خراب می‌کنی.
فقط دارم کارم رو انجام می‌دم.
انقدر قضیه رو بزرگ نکن...
فیونا، خفه شو!
انتخاب با خودته. یا بذار برم...
...یا خداحافظ بالرین کوچولو.
مهمونی خوش می‌گذره. ولی استرسش... -لطفاً امضا کنید.
باشه، بذار... حتماً.
عوضیِ بازنده.
فعلاً خداحافظ.
اوه، نه.
خیلی خب.
حق با توئه.
انتخاب درستی بود. آفرین.
لعنتی!
بهت گفتم که راه‌های دیگه‌ای هم برای حل این قضیه هست.
لعنتی، دستم.
گریه نکن عزیزم. برات یه چسب‌زخم می‌آریم.
از این به بعد بهتره حسابی حواست به پشت سرت باشه.
میام سراغ خونواده‌ت. دونه‌دونه‌شون رو پیدا می‌کنم.
و تو رو از همه آخر از پا درمیارم.
حتماً سلام‌تون رو بهشون می‌رسونم.
پیدات می‌کنم و می‌کشمت.
تو و تمام خونواده‌ت رو.
هنوز بنی رو پیدا نکردن؟
توی ماشین بود؟
چی؟ زخمی شده؟ -بنی گم شده.
ولی کارت خوب بود، اصلان.
باشه. اینو می‌پذیرم.
لعنت بهت، پیرمرد.
عوضی کوچولو.
با پدر و مادرت صحبت می‌کنم.
حالت خوبه؟
عجب روانی‌ای بود، نه؟ واقعاً حالم رو ازش بهم خورد.
تقصیر اون شیرینی‌های چسبناک توئه. دفعه بعد، ناهار رو من می‌گیرم.
با این حال، ما بزرگ‌ترین رئیس کارتل در این نیم‌کره رو گرفتیم.
آره. -بی‌خیال، اون هیچ غلطی نمی‌تونه بکنه.
تازه، انداختنش توی انفرادی.
کاش جرئت داشت: بیاد جلو. اون یکی دستش رو هم قطع می‌کنم.
فکر کنم امشب کارهای مهم‌تری برای انجام دادن داری. بگیرش!
اوه. فکر کنم یکی چهارمین سالگرد ازدواجش رو فراموش کرده.
لعنتی. امروز بود؟
بیچاره اِمراه. یه جشن غافلگیری بزرگ راه انداخت، همه رو دعوت کرد:
دوستا، فامیل. حتی مادرشوهرت.
تو این سه روز آخر اسپانیا بودی. نمایشگاه هتل‌داری تو بارسلون.
هی، اون قیافه درهم رو جمع کن. سعی کن امشب بهت خوش بگذره.
و حلقه ازدواجت رو هم یادت نره. -و تو.
نه، صبر کن. تو که حلقه نداری.
عزیزم؟ من اومدم خونه.
غافلگیر شدی!
پس برگشتی. -آره.
برای یه مدت کوتاه.
تبریک می‌گم. خدا خوشبخت‌تون کنه.
ان‌شاءالله.
خیلی لطف دارید. ممنونم.
چیه؟ نمی‌تونم به عروسم محبت کنم؟
چرا، ولی فعلاً همین کافیه. دیگه تمومش کنیم. ممنون.
بعداً صحبت می‌کنیم، باشه؟
لونی!
بفرما. خب، اسپانیا چطور بود؟ مغازه‌ها؟ مردا؟
خیلی اسپانیایی بودن.
هنوزم نوشیدنی می‌خوره؟ - فقط نوشیدنی.
اوه. نوشیدنی؟
هنوزم به خاطر پرواز یکم حالت تهوع دارم.
عزیزم، باید قرص بخوری. یا کمتر سفر کنی.
مزیت بچه‌دار شدن: دیگه وقتی برای خوش‌گذرونی نمی‌مونه.
به این می‌گی نون تازه؟ - اوه، چه شیرین.
نگاه کن چطور داره برای خانومش خودی نشون میده.
یه جورایی بامزه‌ست. -خیلی بامزه‌ست.
اون مرد واقعاً دوست داره.
داری اینو می‌خوری؟ -نه، مال تو باشه.
یه کوکتل دیگه؟ -هنوز دارم همین رو می‌خورم.
تقریباً تموم شده. من بهترینش رو درست می‌کنم. -خیلی خب.
عالیه. برو بین بقیه بچرخ.
دیلن؟ -بله؟
اینجا باید کفش‌ها رو درآورد.
ولی اینا جورابه. -درسته. به هر حال درشون بیار.
امی. امی، آروم باش. - چی؟ من آرومم.
نه، نیستی. - هستم. عین ذن شدم.
انگار یکی بیدار شده، بتمن. - نه.
الان صدای گریه‌شون رو می‌شنوی؟ نمی‌شنوی، مگه نه؟
کفشات رو دربیار. - چی؟
کفش‌ها رو دربیار. قانون، قانونه. - باشه.
یه جورایی حس خوبیه، می‌دونی.
نه، حق با توئه. بالاخره اینا جورابن دیگه.
اوه، سلام. دیمیان.
به پدر و مادرت چیزی نگو، باشه؟
خدای من. تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
مسیر رو گم کردم و دنبال نورها اومدم.
فقط می‌خواستم مطمئن بشم که جات امنه.
من خودم از پس خودم برمیام. - واقعاً؟
پس اون مزاحم کوچولو با اون توپ فوتبال چی بود؟
خیلی بامزه‌ای. همین الان برو، قبل از اینکه... - لونا.
چرا اومدی بیرون؟ و این چاقو برای چیه؟
چاقو؟ همین‌طوری اومدم بیرون که کمی رزماری بچینم. برای نوشیدنی‌ها.
رزماری؟ مگه ما اینجا رزماری داریم؟ - آره.
واقعاً طعمش رو عالی می‌کنه. برای تو هم درست می‌کنم.
خیلی خب، همگی. جمع شید. یه دایره تشکیل بدید.
و همگی، گوشی‌ها خاموش. می‌تونیم بدون اشعه‌هاش هم سر کنیم.
یه خوش‌آمدگویی خیلی گرم به شما دوستان عزیز.
یا، همون‌طور که شما هلندی‌ها می‌گید: سلام.
اسم من فرهاده.
و من و امره، با هم فامیلیم. ما پسرعمو هستیم.
ما تو سختی و آسونی با هم بودیم.
ما تو یه تخت خوابیدیم، با هم ختنه شدیم، ما...
اوه، پسرعموم امره می‌خواد خودش باهاتون حرف بزنه.
این دستگاه کار می‌کنه؟ شش...
نکن.
داداش، حرف بزن. وگرنه کاری می‌کنم پشیمون بشی. همه دارن نگاه می‌کنن.
به هر حال. لونا، از بین این همه گزینه‌های جذابی که می‌تونستی انتخاب کنی،
رفتی و این یکی رو انتخاب کردی.
زن‌داداش، تو واقعاً دیگه عضوی از خانواده شدی.
تو خواهرمی. و امره هم عضوی از خانوادست.
آدم برای خانواده جونش رو میده. من حاضرم برات بمیرم.
واقعاً، حاضرم برات بمیرم. -دیگه حرف از مردن نزن.
شما دو تا برای هم ساخته شدید. واقعاً.
شما یین و یانگ همدیگه‌اید.
و بدون تو هم، زن‌داداش عزیزم، امره معنا نداره.
شما الگوی من بودید.
ولی زندگی همیشه طبق برنامه پیش نمی‌ره.
من می‌خواستم برم چپ، ولی زندگی منو برد سمت راست.
تامارا رفت سمت راست...
اون واقعاً داره گریه می‌کنه؟ -تامارا!
بس کن، احمق.
اون قلبمو شکست، خاله.
من و امره یه چیزی برات آماده کردیم.
نه، ما کاری نکردیم. ما هیچ چیزی آماده نکردیم.
بیایید، دوستان.
زود باشید. لطفاً.
موسیقی!
تو برو، عزیزم.
چی شده؟ چرا الان متوقف شدی؟
اوه، خب... پام داره اذیتم می‌کنه.
چه شبی بود.
چشمات رو ببند، عزیز دلم. -چی؟ چرا؟
فقط چشمات رو ببند.
چشمات رو بسته نگه دار، باشه؟
باشه.
ممنونم.
یادته وقتی از دست مادرم توی کتابخونه قایم شدیم؟
اولین گردنبندی که داشتم. البته همون لحظه پاره شد.
چون انداختیش زمین.
چون یهو مادرت پیداش شد.
می‌دونی این یعنی چی، مگه نه؟
چشمِ همه‌بین، تو رو از شر محافظت می‌کنه. ممنونم عزیزم.
خواهش می‌کنم.
آره، درسته. منم برات یه چیزی آوردم، البته.
چیه؟
یه غافلگیری.
خیلی خب، پس من دیگه برم.
مامان، فکر کردم دیگه رفتی.
برای روز عروسی‌تون به زنت چشم‌زخم هدیه دادی؟
این برامون معنی خاصی داره. تو نمی‌فهمی.
من نمی‌فهمم؟ من می‌دونم که تو یه احمقی.
تو اینو براش خریدی؟
یه کمربند؟ - آره.
یه چیز خیلی خاصه.
این...
چرمِ آلپاکای سفید.
خیلی کمیابه. - آلپاکا؟
واقعاً زشته. - می‌فهمه چی میگی، می‌دونی که.
درسته. کاملاً متوجه حرفات می‌شم.
باید هم بشی.
خب، بارسلونا چطور بود؟
یادم بنداز، اون هنرمندی که نصف شهر رو طراحی کرد کی بود؟
گاندی نبود؟ - گائودی، عزیزم.
راستی، فردا برای ارتقای شغلی مصاحبه دارم.
حس خوبی بهش دارم.
چون چند تا ایده عالی دارم
که واقعاً به پیشرفت شرکت کمک می‌کنه.
بالاخره می‌تونم نشون بدم که چند مرده حلاجم.
مگه نه؟
لونا؟
اوه، داشتم خوابم می‌برد.
ممنون بابت مهمونی امشب.
امروز موفق باشی.
بهت ایمان دارم.
از پسش برمیام. - عزیزم، حواست به پات باشه.
اوه، دنی از بخش منابع انسانیه. باید جواب بدم.
سلام دنی.
حتماً. بارسلونا عالی بود.
دارم سوار ماشین می‌شم.
آره، قراره اقدامات ایمنی سایت جدید رو بررسی کنن.
باشه. زود می‌بینمت.
زود باش دیگه. چی‌کار می‌کنی؟
ای بابا، مرد.
مجبور شدم تو ماشینت بخوابم.
ببخشید.
دارن تعقیبم می‌کنن.
کی تعقیبت می‌کنه؟ حواست به پاهات باشه.
مرد، چرا ماشینت این‌قدر کوچیکه؟
کی داره نگاهت می‌کنه؟ - اونا، داداش. همونا.
فانتا می‌خوای؟ ویتامین دی داره. - حالمو بهم می‌زنه.
بخورش.
خوشحال باش که تو ماشینت خرابکاری نکردم. عوضی.
کمربندت رو ببند.
کمربندت رو ببند فرهاد. قانون، قانونه.
رفیق، نبستن کمربند امن‌تره. فهمیدی؟
هفته پیش پنج نفر سرشون بریده شد چون کمربند بسته بودن.
تو خبر تی‌وی بود، کانال ۱۴۲، ای‌تی‌وی. فهمیدی؟
هنوز داروهات رو می‌خوری؟ - معلومه بابا.
هفته‌ای سه بار . دوشنبه‌ها خاص.
امروز چه روزی است؟ - دوشنبه.
بیا. بو کن.
داری چه کار می‌کنی؟
من این ماشین را قبلاً دیده‌ام.
آن‌ها از سازمان سیا هستند.
او همسایه‌مان از دو خانه آن‌طرف‌تر است.
زود باش، کمربندت را ببند.
کمربندت را ببند وگرنه پیاده برو. قانون، قانون است.
خیلی خب، فهمیدم.
بسته شد. خب؟
سرم روی هابر نمی‌مونه. سر جاش می‌مونه.
هابر، نه هابر. هابر، نه هابر.
هی. نباید مشغول کار باشی؟
تا حالا برات پیش اومده؟ - چی؟
اینکه انگشتات توی هواپیما ورم کنه؟
نه. ولی چشم‌هام ورم می‌کنن.
باشه، ممنون بابتش. چرا نمی‌ری اون نامه رو پست کنی؟
مزه‌اش خیلی خوبه. مثل آب‌نباته.
امره؟
برام آرزوی موفقیت کن.
موفق باشی داداش. موفق باشی.
تیکه‌پاره‌شون کن، داداش شیر من. برو به حسابشون برس.
این قهوه بوی ادرار گربه می‌ده. - خودم می‌خورمش.
فقط اگه یکی دیگه برام بیاری. - حتماً.
اصلان. دستگیری عالی‌ای بود.
من برای این پرونده انتخاب شدم. بفرما.
شرکت اصرار داره که این عملیات کاملاً محرمانه بمونه.
باریش ییلماز تبهکاریه که به این آسونی‌ها دستگیر نمی‌شه.
مخصوصاً تو هلند. خیلی‌ها حقوق‌بگیر اون هستن.
برای همین می‌خوایم تحویلش بدیم. -چی؟
به ترکیه.
صبح خبرش رو خوندم.
مقامات ترکیه می‌خوان بندازنش تو یه سیاهچال و کلیدش رو هم گم کنن.
گور باباش، همون بهتر.
خبری از بنی نشد؟ -بنی؟
بن. مامور مخفی. راننده‌ی باریش؟
بن هویبر؟ هنوز خبری ازش نیست.
راستش رو بخوای، فکر نمی‌کنیم دیگه زنده باشه.
نه. ولش نمی‌کنم.
لونا... -چی؟ اون یکی از ماست.
اون... -ما این رو نمی‌دونیم.
و فقط پنج روز وقت داریم که بفهمیم.
می‌دونی که باریش حرف نمی‌زنه.
حداقل می‌تونم امتحان کنم؟ -باشه.
ولی فقط خودت باهاش حرف می‌زنی. هیچ‌کس دیگه نه. متوجه شدی؟
هی، بیا تو، امره. بشین.
استرس داری؟
دان، من رو می‌شناسی. من هیچ‌وقت استرس ندارم. -هرمان، لطفاً یادداشت کن.
باشه امره. مرد من.
تو کارتو عالی انجام می‌دی. همیشه خیلی دقیق هستی.
وقت‌شناس. دقیق. -درسته.
خبرچین‌های اداره بهم گفتن که تو همه هدفهاتو می‌زنی.
بهترینِ کل اداره‌ای. تو واقعاً یه ستاره‌ای.
یا باید بگم یه «بوق‌چی»؟
آره، یه «بوق‌چی». بوق بوق!
بوق‌چی‌ها اهل کجا هستن؟
تو سرزمین ترکیه، خیلی دور.
ترک‌ها هم سوپراستار دارن؟
آره، ترک‌ها هم سوپراستار دارن. -بوق، بوق، بوق!
بیخیال مرد. بسه دیگه!
دیگه اون بوق آخری زیادی بود.
به هر حال، کجا بودم؟ آها، یادم اومد.
پس داشتم فکر می‌کردم، از یه طرف:
امره برای ریاست بخش جدید عالیه.
ولی یه کاندیدای عالی دیگه هم داریم.
خیلی خب. می‌تونم بپرسم کی؟
ام... هریت.
هریت؟
پس این قضیه فقط بین من و هریت بود؟
نه. اون کار رو گرفت.
اون ترفیع گرفت.
شاید همون موقع که اومدی تو باید بهت می‌گفتم، ولی بی‌خیال.
ولی من برنامه‌ریزی کرده بودم که...
ما دنبال یه رهبر ذاتی هستیم.
کسی که ازش اقتدار بباره.
نلسون ماندلای بخش آی‌تی.
و تو نلسون ماندلا نیستی.
ولی هریت هست؟
آره، خب... - اون بیشتر شبیه ماندلاست.
آماندلا!
ولی یه خبر خوب هم دارم.
تو دقیقاً همون‌جایی که باید باشی، خیلی رو فرمی.
و هنوزم یه ستاره‌ی واقعی هستی.
دکترا میگن خیلی زود می‌تونی دوباره پیانو بزنی.
عمداً اومدی اینجا که این شوخی‌های بی‌مزه رو بکنی؟
خودت خوب می‌دونی چرا اینجام. هوم؟
واقعاً؟ خب روشنم کن.
نه، صبر کن. بذار حدس بزنم.
دنبال همون یه نفری هستی که همه چیز رو برات خراب کرد.
فقط بهم بگو کجاست.
بنی کجاست؟
شاید همین‌طور کنار جاده افتاده باشه.
یا زیر تختت.
می‌دونی چیه؟ انتخاب با خودته.
چاقو.
گلوله.
سریع.
یواش...
چرا هریت؟ لعنتی چرا اون؟
دست خودش نیست.
یعنی چی؟ نگاهش کن.
کنار اون دستگاه کپی لعنتی ایستاده انگار توی تیندر پیداش کرده.
این اواخر خیلی حالم گرفته‌ست.
انگار زندگی دائم منو روی حالت مکث گذاشته و نمی‌دونم چطور دوباره دکمه پخش رو بزنم.
گوش کن برادر. نباید در این مورد به لونا چیزی بگی.
ولی من... -هیس.
من و لونا به هم دروغ نمی‌گیم... -خفه شو احمق. گوش کن.
برو خونه و به زنت دروغ بگو. باشه؟ درست مثل هر ازدواج دیگه‌ای.
من و تامارا، همیشه به هم دروغ می‌گفتیم. همیشه.
من به اون دروغ نمی‌گم. - امره؟
بابت ترفیع من متأسفم. قسم می‌خورم اصلاً انتظارش رو نداشتم.
داشتم چند تا کپی می‌گرفتم...
امیدوارم امن بوده باشه؟ - آره.
بعد یهو دون گفت: ترفیع گرفتی.
هریت، اشکالی نداره. تقصیر تو نیست.
مطمئنم که مدیر بخش خیلی خوبی می‌شی.
حتی بهترین.
ممنونم، امره.
اوه... -ببخشید. ببخشید.
چی...؟ -نه، ببخشید، ببخشید، ببخشید.
باشه. ببخشید، ببخشید... فقط برو چند تا دیگه از اون کپی‌های کثافت بگیر.
ول کن بابا. -گوش کن رفیق. اون جات رو گرفته.
نباید بذاری فکر کنه که می‌تونه جای تو رو بگیره.
نه. اصلاً این‌طور نیست. تو خیلی سخت می‌گیری، فرهاد.
امره هستم.
آخرین بار کی با خانومت مسافرت رفتید؟
هی، به تو چه ربطی داره. -جدی می‌گم، با کمال احترام:
آخرین بار کی کاری کردی که پیش خودش بگه چه شوهر خوبی دارم؟
خدایا شکرت بابت وجود همسرم
باعث شد کل وجودش ذوق کنه؟
منظورت ذوق زیاده؟ - دقیقاً. کِی؟
هر وقت که تو بخوای.
واقعاً فکر کردی ازت می‌ترسم؟
باید بترسی.
اصلان.
می‌فهمی چی دارم می‌گم؟
می‌دونم متأهلی. می‌دونم خونه‌ت کجاست.
همه چیز رو می‌دونم. - همه‌ش فقط حرفه.
سلام من رو به امره برسون.
منم به بنی می‌گم سلام رسوندی.
حالت خوبه؟ -آره.
فکر کنم هانیبال لکتر ما نیاز به یه چرت داره.
امروز می‌ری خونه، فهمیدی؟
و باید به اسمت عمل کنی. اصلان. شیر.
می‌دونی باید چیکار کنی؟
اون قلب کوچولوی تو باید همین‌طوری برگرده خونه.
کاملاً تند تند ضربان بزنه.
فهمیدی؟
پس تو واقعاً می‌دونی باید چیکار کنی یا نه؟
گاهی اوقات خوبم... -بذار چند تا نکته بهت یاد بدم.
اولیش اینه که زنگ می‌زنی. باشه؟
بعدی، هلیکوپتر. پشتک زدن.
فشارش می‌دی، گازش رو تا ته می‌گیری، و هوووی!
هلیکوپتر، هلیکوپتر. تق، تق، تق. متوجهی؟
پشتک زدن.
برو تو کارش. پشتک زدن. صاف و مستقیم بهش بده.
اره اینجوری
و این‌طوری نگهش می‌داری.
بفرما، اینم چای برای تو.
چای، چای، چای.
اما مهم‌تر از همه، کبرا.
کبرا؟ - هر کسی رو دیوونه می‌کنه.
همه رو می‌کشی سمت خودت، این‌جوری. فهمیدی؟
بعد، مثل یه مار کبرا، می‌خزی پایین.
نمی‌دونم اگه من... - هیس.
ولی باید... - با من همراهی کن.
بعد اینجوری.
لونا.
اوه...
قهوه.
عالیه.
اون همه‌جا آدم داره.
اگه بفهمن کجا زندگی می‌کنی، کارت تمومه.
نه اگه هر شب تو حیاط من باشی و سیگار بکشی.
آخرش چی گفت؟ ترکی بود؟
نه، چینی بود.
فقط می‌خواست بترسونتم.
نمی‌تونی این کار رو با ماشین خودت بکنی؟
حالت خوبه؟
عزیزم؟
هی. -هی.
زود اومدی خونه؟ -آره. تو هم همین‌طور.
برامون غذا درست کنم؟ -آره. فکر خوبیه.
باشه.
اوه. مصاحبه ترفیعت چی شد؟ چطور پیش رفت؟
اوه، بد نبود.
ببخشید عزیزم. حواسم جای دیگه‌ای بود. -اشکالی نداره. چیز مهمی نبود.
پس گرفتیش؟
از نظر فنی، آره. ولی هنوز نه کاملاً.
یه سری مشکلات داخلی پیش اومد. ولی حل می‌شه.
خیلی عالیه.
باید برم. - منم همین‌طور.
می‌دونم کجا زندگی می‌کنی، دیمین.
برو کنار.
هی، احمق. چیزی رو فراموش نکردی؟
وقتی از جلوی خونت رد شدم آماده نبودی.
اوه، پس چون من آماده نبودم، فکر کردی می‌تونی پسرعموی خودت رو ول کنی؟
کارت عالی بود، داداش. ما فامیلیم.
گذاشتی این همه راه رو تو بارون پیاده بیام.
جواب تلفنت رو هم نمی‌دی. دقیقاً مثل دوست‌پسرهای قبلیمی.
داری خاطرات بد گذشته رو برام زنده می‌کنی. -دیگه آروم باش.
گوش کن.
اون مار کبرای لعنتی‌ت؟ جواب نداد.
واقعاً امتحانش کردی؟
چقدر می‌تونی احمق باشی؟
لونا... -لونا چی شده؟
خب، یه خبرهایی هست...
رفتارش عجیبه؟ -آره، یه کمی.
اون شب توی مهمونی، پیداش کردم که تو باغ بود و...
اوه، خدای من.
چرا این بلا باید سر دخترعموی من بیاد؟
داری چیکار می‌کنی؟ ولش کن مرد. -دنیا داره به کجا می‌ره؟
به چی نگاه می‌کنی، چاقالو؟
گوش کن داداش.
رابطه‌ت واقعاً توی بحرانه. -پوف.
فکر کنم داری اغراق می‌کنی. ما فقط داریم یه...
لعنتی.
فکر می‌کنی نیاز داریم بریم پیش مشاور خانواده؟
پسر، تو به کمک حرفه‌ای نیاز داری.
واقعاً یه کمک حرفه‌ای.
تیم تخصصی.
اسمیگل اینجا چیکار می‌کنه؟ دیگه نباید می‌آوردیش.
چیزی نمونده بود خونه‌ام رو به آتیش بکشی.
از کجا باید می‌دونستم ترقه اونجا قایم کردی، پنیرک؟
سایمون، تقصیر اون نبود.
اینجا رئیس منم. حتی بچه‌هام هم اجازه ندارن بیان تو.
پس قطعاً شامل حال رفیق تو هم می‌شه.
حتی ناتاشا هم اجازه نداره بیاد تو.
هی، ناتاشا.
می‌شه جمع‌وجورش کنی؟ بچه‌هات منتظرن.
تمرین فوتباله. -نه، حتماً. البته.
برو دیگه.
ادای آدمای قلدر رو درمیاری، ولی زنت که میاد، خودت رو می‌بازی.
من خودم رو می‌بازم؟ -خانم، لطفاً اعتمادبه‌نفسش رو بهش برگردون.
بچه‌ها، لطفاً. بس کنید.
گوش کن، امره مشکل داره. -امره، جدی؟
«مشکل» که دیگه زیاده‌روی‌یه. -دروغ نگو.
تو دفتر داشتی گریه می‌کردی.
«اوه، زنم رفتار عجیبی داره. دیگه نمی‌خواد منو .
زنم فکر می‌کنه من زشتم. احمقم.»
ببخشید. ببخشید، ولی دقیقاً همون‌طوری که حرف می‌زنه رو تقلید کردی.
ببخشید.
بهشون نشون بده.
امره، بهشون نشون بده. - چی رو؟
این هدیه‌ای بود که برای سالگرد ازدواجمون برام گرفت.
نه، نه. نمی‌خوام اون رو ببینم. - لعنتی.
این چرمِ لاما‌ی آلبینوئه؟ این دیگه قیمتی نداره، پسر.
دیلان. خفه شو.
شماها هنوز با هم...؟
نه. - گاهی اوقات.
شعله عشقشون خاموش شده، می‌فهمی؟ برای من و تامارا هم همین‌طور بود.
شعله ما خاموش شد و بعدش اون با یه مرد دیگه فرار کرد. داغونم کرد.
و حالا دقیقاً همون اتفاق داره برای تو می‌افته.
لونای عزیز ما داره خیانت می‌کنه.
فرهاد، داری چرت و پرت می‌گی. لونا هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنه.
این رو توی باغچه‌مون پیدا کردم.
اون که چیزی رو ثابت نمی‌کنه. - یا شاید هم همه چیز رو ثابت می‌کنه.
داداش، باید اون شرلوک هلمزِ ترکی‌ت رو فعال کنی.
برو تعقیبش کن، داداش. ۰۰۷، به سبک ترکی.
هرچی که هست رو می‌فهمیم. -دقیقاً. بیا دنبالش کنیم.
تمام اطلاعات گوشیش رو بکش بیرون. -همه رو.
دوربین کار بذار. -قبوله. بالاخره حرفم رو فهمیدی.
تو یه تخته‌ت کمه، می‌دونی که. بیا بریم.
باید بری باهاش حرف بزنی. همین.
ما باید حقیقت رو بدونیم. -چرم لاما فوق‌العاده‌ست.
اون میاد و تو هم تسلیم میشی. -برو وسایلش رو بگرد.
فقط باهاش حرف بزن. -تو برو دنبال اون بچه‌های بی‌مصرفت و...
پای بچه‌های من رو وسط نکش.
بچه‌ها، لطفاً. من جیمز باندِ تُرک نیستم.
و اصلاً امکان نداره برم توی وسایل لونا فضولی کنم.
خب، این. یه گوشی و دستبند.
این گوشی نیست. یه گوشی یک‌بار مصرفه.
اونم دقیقاً همین‌شکلی داشت. - کی؟
تامارا. - وای، خدای من.
تامارا! - دوباره شروع کرد.
خب یعنی چی؟ - یعنی وضعیت قرمز.
وضعیت قرمزِ لعنتی. - این یعنی هیچ‌چی.
ناتاشا هم دو تا گوشی داره. یکی شخصی، یکی کاری.
چقدر ساده‌ای. لونا یه معشوقه داره. فهمیدی؟
و اون گوشی‌ها برای رابطه‌های پرشوریه که دیگه با تو نداره.
اِمره، باهاش حرف زدی؟ -داداش، فقط باید...
جواب بده. -دهنم پره.
نه، تو. زود باش جواب بده.
ولی این شخصیه. -اِمره شخصیه. جواب بده.
تمومش کن. -بده به من.
بده به من. -نه.
ولش کن. -نه، بده به من.
بچه‌ها، بس کنید. تمومش کنید.
هی، لونا. داری میای؟
دوربین‌ها آماده‌ان. توی اتاق منتظرت هستم.
اینم مدرکت. لونا داره فیلم بازی می‌کنه.
اینم مدرک. -توی شبکه یک؟
جدی می‌گم. حرف منو باور کن. باهاش حرف بزن. ازش توضیح بخواه.
نه، تو باید به کار با اون شرلوک هلمز ترکی‌ت ادامه بدی. انجامش بده.
بچه‌ها...
دیگه واقعاً نمی‌دونم چی بگم.
این دیگه چه کوفتیه؟
خرس عروسکی. -پاستیل خرسی، فرهاد.
خرس عروسکی. قراره تعقیبش کنیم.
این حرفا مسخره‌ست.
شاید هم به همین مسخره‌بازی نیاز دارم.
شاید شارژ گوشی بنی تموم شده. -شاید.
شاید منم باید همین‌طوری بی‌خیال بشم.
درست مثل کاری که مادرت قبلاً کرد، مگه نه؟
عجب. کارت درسته.
داشتم فکر می‌کردم کی می‌خوای پای مادرم رو وسط بکشی.
ببین، درک می‌کنم. دوران کودکی سخت، والدین غایب...
آره؟ و تو فکر می‌کنی بهتر از اونا عمل می‌کنی؟
علی‌بابا یه مزرعه داشت.
و توی اون مزرعه چند تا بره داشت.
داره شعر بچگونه می‌خونه؟ -انگار که داره.
توی مزرعه‌ی علی‌بابا.
تو مادر فوق‌العاده‌ای می‌شی.
دقیقاً مثل مادر من.
لونا، چی داره می‌گه؟ لازمه گوگل ترنسلیت رو باز کنم؟
نه. فقط داره چرت و پرت می‌گه.
می‌شنوی؟
تیک...
...تاک. اون چیه؟
نکنه بمبه؟
کجا ممکنه باشه؟
شاید تو خونه‌ت باشه، لونا.
همه واحدها به سمت خونه اصلان حرکت کنن.
رفیق، پنج دقیقه بیا خونه‌م تا بهت نشون بدم آقای تدی چطوری کار می‌کنه.
تیک...
...تاک.
خفه‌شو. -...تیک‌تاک.
شما با صندوق صوتی امره اصلان تماس گرفته‌اید.
لونا، نمی‌تونم صدای تیک‌تاک رو از ذهنم بیرون کنم.
چی بود؟ آه، یادم اومد.
زیر ماشینش بمب کار گذاشتم.
اگه مادرم یکم بیشتر بهم محبت می‌کرد...
بوم!
هی. دوغ دوست داری؟ -آره. کدوم ترکی دوست نداره؟
حاضری در ازای دو میلیون، دوغی که موی تنم توشه رو بخوری؟
این، یا، در ازای ۵ میلیون
دوغ با کلی موی سر که روش پاشیده شده؟
ببخشید فرهاد. اصلاً حوصله‌ی این مسخره‌بازی‌ها رو ندارم.
ببین، تا انتخاب نکنی از اینجا نمی‌ریم.
باشه، باشه. انتخاب من همون دومیه است.
اه. چندش.
مادرت بهت افتخار نمی‌کنه.
حالا تو انتخاب کن. -ول کن بابا. بزن بریم.
وضعیت امن به نظر می‌رسه. منطقه رو بگردید. کامل.
احتمالاً هشدار اشتباه بوده.
عجیبه.
آره. دیگه صداش رو نمی‌شنوم.
لعنت به تو، باریش.
خوش اومدی. راحت باش.
اگه انگشتای پات رو دوست داری، حواست به تله‌ها باشه.
بسوز و بساز، ایندیانا جونز.
خب؟ نظرت چیه؟ - اینا دیگه چیه، فرهاد؟
اینجا جزیره‌ی منه. باحال نیست؟
دوربین، میکروفون. همه‌چی تکمیله.
اینجا جاییه که جادو اتفاق می‌افته، رفیق.
آره، می‌بینم.
پس این چیه؟
اون کلکسیون شخصی منه. بهش دست نزن. -ببخشید.
آره داداش، می‌دونی که سال‌هاست دنبال دوربین‌های جاسوسی‌ام، نه؟
نگاه کن. این فقط هنره، رفیق.
اون‌قدر کوچیکه که همه‌جا جا می‌شه.
همه‌جا.
نگاه کن، چه بامزه‌ست. توی شهربازی بردمش.
برای اون.
بذار درد بیرون بریزه. -درد؟ کدوم درد؟ من چیزی حس نمی‌کنم.
بدن من از فولاده. بهت قول می‌دم. بزن بهم.
بزن. یالا.
دیدی؟ هیچی حس نمی‌کنم.
شروع شد.
خب. این چطوره؟
چشماش یکم کج نیست؟ -نه، عالیه.
نمی‌تونی درستشون کنی؟ -داداش، عالیه. بهم اعتماد کن.
این خرس عروسکی رو دقیقاً همون‌جایی بذار که اون گوشی رو پیدا کردی.
وقتی با اون عوضی تماس گرفت: تق، همه‌چیز رو ضبط کن.
بعد برو سراغش. برو جلوش و بگو «اصلان لا ویستا».
اصلان چی؟ -اصلان لا ویستا.
مثل آرنولد شوارتزنگر.
من اینو بلد نیستم، فرهاد. -چرا بلدی. «اصلان لا ویستا». بگو.
اصلان لا ویستا. -بلندتر.
اصلان لا ویستا. -از ته دلت بگو مرد.
اصلان لا ویستا.
اصلان لا ویستا، عزیزم.
امره؟ یه لحظه وقت داری؟
عذاب وجدان داری؟
قراره اخراجت کنن. -چی؟
همین الان توی جلسه شنیدمش. ولی بلافاصله برات وساطت کردم.
توی جلسه با دان؟ این‌قدر زود؟ -هیس.
موضوع چیه...؟ -خبرچین‌های اداره.
خبرچین‌های اداره؟ -بیا جای دیگه‌ای در موردش حرف بزنیم.
یه جای بی‌طرف. امشب؟
یه نقشه دارم که چطور شاید بتونیم ترفیع من رو با هم تقسیم کنیم
و اون‌وقت مجبور نیستن اخراجت کنن.
هوشمندانه است. -آره.
یه جای عالی می‌شناسم که می‌تونیم اونجا یه چیزی بخوریم.
معمولاً آدرس رو برات پرینت می‌گرفتم.
ولی در عوض با ایمیل می‌فرستمش. امن‌تره.
باشه، امشب می‌بینمت.
قسم می‌خورم، داداش.
اون هریت زیر اون همه ظاهر خشک و رسمی، یه جذابیت خاصی داره.
شاید بخاطر اون تیپشه.
هر وقت بخواد می‌تونه از من کپی کنه.
فرهاد؟ -سلام.
نمی‌دونم. چشم‌هاش یه جوری به نظر می‌رسه.
این کیه؟ -امره‌ست. عملیات دوربین تدی.
اوه، امره. چطوری داداش؟
صبر کن، بذار برات روشنش کنم. یه لحظه صبر کن.
یه کم ببر سمت چپ. تمام. -سمت چپ من یا سمت چپ تو؟
فقط ببر سمت چپ. تمام.
خب، حالا چی می‌بینی؟ -تصویر واضح. تمام.
نه. چی می‌بینی؟
تصویر واضح از کمد و تخت. تمام.
نه. نه، نه. نه از تخت.
نه از تخت.
می‌شه تکرار کنی؟ یه لحظه صدات قطع شد. تمام.
اون «تمام» گفتن رو تمومش کن. بی‌سیم که نیست.
امره، ما یه ماموریت داریم.
دارم کنسلش می‌کنم. فکر می‌کنم این یه فکر افتضاحه.
چه فکر افتضاحی؟ -اوه...
و اون چیه؟
اون... یه هدیه از طرف مادرمه.
اوه. باشه.
چشماش لوچه؟ -آره. نه.
قراره این‌طوری باشه.
آره. امروز سر کار، واقعاً دلم برات تنگ شده بود.
چه مهربون.
فقط از حرف زدن باهات لذت می‌برم. خیلی وقته که این کار رو نکردیم.
بفرما، زن‌داداش.
خیلی خوشحالم که هنوز اینجایی.
منظورت از «هنوز اینجایی» چیه؟ من همیشه اینجام، مگه نه؟
نه، منظورم اینه که هنوز خونه‌ای. فکر کردم شاید نباشی.
یا نکنه ترجیح می‌دادی خونه نباشم؟ -نه، خوشحالم که بودی.
فکر کنم باید بیشتر وقت برای هم بذاریم.
خیلی دلم می‌خواد این کار رو بکنیم.
میگم، امروز چقدر دلبری می‌کنی.
منم خیلی دلم می‌خواست.
خیلی دلم برات تنگ شده بود عزیزم.
منم دلم برات تنگ شده بود.
یه چیز دیگه هم هست که می‌خواستم بهت بگم.
می‌دونم چی می‌خوای بگی. منم عاشقتم.
اِمِره، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
داری کجا می‌ری؟ -می‌رم پیش سایمون.
یه وضعیت اضطراریه. -اوه؟ چی شده؟
خب، نه خیلی هم اضطراری نیست.
یه مشکلی با لپ‌تاپش داره.
حتماً باید همین الان باشه؟ دارم پیتزا درست می‌کنم.
آره، حتماً باید همین الان باشه. فردا بهش احتیاج داره.
برای یه ارائه.
باشه.
هریت؟ -سلام، اِمری.
اوه...
آماده‌ای؟ ما قراره بریم رستوران، مگه نه؟
چرا اول نمیای تو؟ فقط برای یه لحظه.
بیا تو. -کفش‌هام رو در بیارم؟
آره، لطفاً. درشون بیار.
گرسنه‌ای؟ -اوه...
نه، راستش خوبم. -معلومه که خوبی.
مردی به این قوی‌ای؟ بیا.
یه تیکه گوشت خوب دوست داری؟
گرم.
ترد.
آبدار.
شش ساعت توی فر بوده. مخصوص خودت.
من واقعاً... -بخور دیگه. یه گاز بزن.
هریت، در مورد اون ترفیع...
می‌خواستی درباره ترفیعت حرف بزنی، مگه نه؟
اوه. عینکت خیلی چرب شده. -اوه، درسته. من...
بده به من. -نه، این...
این بهتره.
حالا می‌تونی همه‌چیز رو واضح ببینی. -ممنونم.
هی...
چطور ممکنه؟
بدون عینک حتی جذاب‌تر هم هستی.
ممنونم.
دستشویی کجاست؟
دستشویی؟ اوه... من ندارم.
شوخی کردم.
ته راهرو. اولین در سمت چپ. -باشه.
دستشویی.
متوجه‌اش نشده بودم.
خیلی طولش نده، کباب کوچولوی من.
امره.
امره!
یکی اون توئه. - غیرممکنه. برو کنار.
داری چه غلطی می‌کنی؟
منم دارم سعی می‌کنم بنی رو پیدا کنم. - چرت و پرت نگو.
اول این مزخرفات رو با من در میون بذار.
باشه لونا. ببخشید.
هی. اون از ما نیست.
هی!
لعنتی.
هی.
نفوذی در ضلع جنوبی.
لعنتی...
لعنت بهت، بنی...
«عشق یعنی حاضر باشی برای هم آدم بکشید.»
یه ذره لوس نیست، فکر نمی‌کنی؟
بابا، اون همسایه احمق اینجاست. -سلام...
ممنون رفیق.
سلام. -اوه.
من جک اسپرو هستم.
خیلی خب، چطوری...؟ -چطوری...؟
ببخشید، می‌خوای تو اول بری؟ -صبر کن، بذار من... اوه.
تحقیقاتت چطور پیش می‌ره؟
خب، فرهاد خیلی کمک می‌کنه.
تو و فرهاد این اواخر خیلی نزدیک شدین، مگه نه؟
اون تجربه‌ی زیادی تو این کارها داره. ابزارهای زیادی داره.
مرد باش. با زنت حرف بزن.
من باید مرد باشم؟ این حرف از کسی که از زنش می‌ترسه خیلی جالبه.
هی، هی. من از ناتاشا نمی‌ترسم.
ناتاشا، سایمون یه چیزی می‌خواد بگه. -هیس. بس کن.
من از ناتاشا نمی‌ترسم.
من فقط هر چی اون بگه رو انجام می‌دم. چون شوهرشم. فهمیدی؟
گوش کن، من الان نمی‌تونم با لونا حرف بزنم. اول مدرک لازم دارم.
اوه، حتی صدات هم شبیه فرهاده. پس گمشو برو.
گمشو برو پیش اون دوست صمیمی‌ت.
تو گمشو برو کارائیب. - چی گفتی؟
چون تو جک اسپارویی؟ - جک اسپارو.
چی فکر کردی؟ - یه چیز دیگه. هیچی.
بی‌خیال. - درسته.
خداحافظ، فرهاد نسخه دو.
فرهاد، چی معطلت کرده؟ همین الان با ماشین رفت.
آروم باش داداش.
دارم میام سمتت. یه ماشین عالی برای جاسوسی دارم.
گفتم جلب توجه نکنه.
اصلاً جلب توجه نمی‌کنه. می‌بینی؟
زود باش، سوار شو. تخمه آفتابگردون می‌خوری؟
چطور قراره با این ماشین کوچولو دنبالش کنیم؟
موتورش رو تقویت کردم، خب؟ چی فکر کردی؟
برو بریم.
برو اون‌ور، خودم می‌رونم. برو اون‌ور.
آروم باش.
اینجا استانبول نیست. ما اینجا قانون راهنمایی و رانندگی داریم.
نمی‌خوام از دستش بدم.
ای، وایسا. وایسا، وایسا!
مادربزرگ، می‌شه لطفاً، لطفاً عجله کنی؟
برای بازی بینگو دیرت می‌شه. عجله کن.
مراکشی لعنتی. -چی گفتی؟
می‌خوام... -هی، آروم باش.
سعی نکن جلوم رو بگیری. -هی!
مراکشی لعنتی؟ فکر کردی من چی‌ام؟
اینو فرو می‌کنم تو کله ت. عجله کن.
بجنب.
آفرین. حالا بدو. یالا، بدو.
برو تو خونه پوشکت رو عوض کن. -فرهاد!
داداش، تو هنوز آماده‌اش نیستی. -خفه شو دیگه. ای بابا.
این همون اِمره ایه که دنبالش بودم. بالاخره جراتت رو پیدا کردی.
سوار شو. -شیر من. بزن بریم.
سلام مامان.
الان سرم شلوغه. بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
خدای من، اون اینجا چیکار می‌کنه؟
این رو از کجا آوردی؟ بده من.
عجله کن.
من اون ماشین خاکستری رو می‌شناسم. اون شب جلوی خونه ما بود.
گیرت انداختیم، عوضی.
یکی تازه پیاده شد.
بذار ببینم.
بده به من.
عجب آدم باحالیه که ینگه باهاش گرم گرفته.
درست مثل اون بازیگره، کیوانچ. اگه جای اون بودم، منم باهاش می‌رفتم.
هی، اون سیگاریه. همون فندک رو داره.
اون توی باغچه تو سیگار روشن می‌کرده، مرد.
اون به یِنگه پشتک وارو یاد داده. و تی‌بگ و زنگ زدن به در خونه.
و خدا می‌دونه دیگه چه کارایی کرده. - اونا رو بده به من.
بزن بریم. - باشه. برم اسلحه‌ام رو بردارم.
نه، فرهاد. بیا برگردیم خونه.
پس تکلیف کیوانچ چی می‌شه؟
دیگه کافیه، همه‌چیز رو دیدم.
تقصیر منه که بنی... - نه. اصلاً به اونجا فکر نکن.
بنی از قبل هم راه نجاتی نداشت و خودت هم اینو می‌دونی.
شاید بهتر باشه یه مدت به خودت استراحت بدی.
یه قدم برو عقب. -چی داری میگی؟
هلن بهت نگفت؟ -چی رو؟
در مورد مرخصی‌ت؟
ببخشید، فکر کردم خودت می‌دونی.
داری شوخی می‌کنی، مگه نه؟ -اون فکر می‌کنه خیلی خطرناکه.
تازه...
تازه حالا که حامله‌ای.
پس تو بهش گفتی؟
لعنتی، نیلس؟ من ماه‌هاست دارم روی این پرونده کار می‌کنم.
ببین چه بلایی سرِ بنی اومد. می‌خوای تو هم عاقبت اون رو پیدا کنی؟
باید به فکر بچه‌ات هم باشی.
باورنکردنیه. - منظورم خیره، لو.
اوه، گمشو بابا.
لو! بیخیال.
امره.
مصلوم بابا همیشه چی می‌گفت؟
«ما آدم‌های پراحساسی هستیم که همه‌چیز رو عمیق حس می‌کنیم.»
آره...
ژیلت می‌خوای؟ - نه، خوبم.
مطمئنم نمی‌خوای اینو بشنوی، ولی تقصیر تو نیست.
زن‌ها کلاً آدم‌های غیرقابل‌اعتمادی‌ان.
ولی با یه ویژگی خاص. آدم‌های عوضیِ پُرادعا.
حق با تو بود.
من ساده بودم.
امره. یادت میاد؟
«اصلان لا ویستا»، عزیزم.
فرهاد، «اصلان لا ویستا» که هیچ معنی‌ای نمیده.
همه‌ش چرت و پرته.
امره، گریه نکن.
اگه تو شروع کنی، منم گریه‌ام می‌گیره.
خدای من، دارم گریه‌ام می‌گیره.
واو.
چقدر زود.
چیزی رو از قلم انداختم؟
اصلاً.
هیچ مشکلی وجود نداره.
مگه باید مشکلی باشه؟
امره، چرا فقط بهم نمی‌گی چه مرگته؟
کجا بودی؟ - سر کارم.
سر کارت.
همیشه کارِت.
این اواخر خیلی سرت شلوغ بوده، مگه نه؟
آلمان. لندن.
بارسلونا. -آره.
خب که چی؟
خب، بیشتر دارم به این فکر می‌کنم که...
...تو کجایی؟
جالبه. منم مدام همین سوال رو در مورد تو از خودم می‌پرسم.
چی گفتی؟
اون اِمره‌ای که عاشقش شدم کجاست؟
همان امره توی کتابخونه.
همان امره‌ای که همیشه اولین نفر می‌رفت وسط پیست رقص و می‌گفت: «بی‌خیال.»
کجایی تو؟
برای همینه که کس دیگه‌ای رو داری؟ - چی؟
این‌طور نیست... جدی که نمی‌گی، می‌گی؟
کسی دیگه توی زندگیت هست؟
کاملاً این‌طور به نظر می‌رسه.
من باردارم.
باید خیلی خوشحال باشم، واقعاً. اما... - بارداری؟
از من؟
خدایا، چقدر آدمِ عوضی‌ای هستی.
نه. لونا.
بارها و بارها
حساس‌ترین تارِ وجودم پاره شده بود
واسه همین دنبال کمک گشتم ولی همه‌اش جای اشتباهی بود
حالا اینجا ایستادم، با لبخندی که واقعیه
راه درازی رو اومدم
از نزدیکی‌های تهِ خط
خیلی اشتباه کردم
چطور گذاشتم کار به اینجا بکشه؟ -سلام مامان.
چطور گذاشتم کار به اینجا بکشه؟
خودم یه راهی پیدا می‌کنم
هنوزم دیر نشده
چرا نمی‌ری اون تو بازی کنی؟
لازم بود این کارو کنی؟ -داشتم لطف می‌کردم.
بریم.
مامان...
نه، من... من مریض نیستم.
فقط سرم شلوغ بود، همین.
لونا؟
نه، سر کاره.
نه، نیازی نیست بیای اینجا. همه‌چیز...
نه، نیا اینجا.
گفتم نیا اینجا.
خیلی خب، عالیه.
واقعاً عالیه.
ممنون، نیلس.
همه‌چیز آماده‌ست.
دید کاملاً بازه. منتظر بمون.
من دارم می‌رم داخل.
می‌شه بعداً در موردش حرف بزنیم؟
آره، ولی...
الان تقریباً رسیدی؟
درسته. یه کم دیگه می‌بینمت.
لعنتی.
چه افتضاحی.
سلام، کلارک کنت.
تصادف توی جاده N231. از مسیر بی می‌ریم، از کنار ایستگاه.
دبلیو یک به دبلیو دو، صدام رو داری؟
دابلیو۲ به دابلیو۱، دریافت شد، تمام. -لونا!
تو نباید اینجا باشی. -داری چیکار می‌کنی؟
اوه، لونا. لونا. اومدی اینجا که منو ببینی.
و منم چند تا از پسرهامو فرستادم خونه‌ت.
چیکار کردی؟
واقعاً امیدوارم کسی خونه نباشه.
من و تو...
ما مال همیم. -اما... من... من هیچ‌وقت...
اون همسرته؟ -نه، من...
این پیام‌گیر صوتی امره است... -لعنتی.
نیلس؟ هنوز مأمورها خانه‌ام را زیر نظر دارند؟
نیلس؟
خیلی وقته که فکر کردم با اون شوهرت چیکار کنم.
به پسرهام گفتم: تبدیلش کنین به کباب آدانا.
بسوزونینش و ذغالش کنین.
اوه، لعنتی.
حالا همکاری کن، لو.
این چه وضعشه که وقت‌نشناسی می‌کنی؟
جواب تلفن رو نمی‌دی و حالا می‌خوای من رو از اینجا بیرون کنی؟
الو؟
هدف دوم توی خونه‌ست.
دعواتون شده؟
نه مامان. یه کم پیچیده است.
یعنی چی، پیچیده؟
بذار اینا رو برات جمع کنم.
جاروبرقی‌تون کجاست؟ -نه، نه، نه.
راستش... -چی؟
تو برو چایی درست کن. من جاروبرقی رو می‌آرم.
و اون رو هم بنداز دور. زود باش.
مامان. -چایی.
فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت...
...برگردی.
صبر کن، صبر کن. -الان برمی‌گردم.
تو اینجا چیکار می‌کنی؟
خیلی بامزه‌ای. آره، تو خیلی بامزه‌ای.
اون‌قدر بامزه‌ای که دلم می‌خواد بخورمت. فقط خودت رو ببین.
اونجا بشین، چرا نمی‌شینی؟
لعنت بهت، عوضی.
کی رو داریم اینجا؟ لونا.
این کیه.
اره.
خاله دِریم؟
خاله دِریم.
پشت سرت. دارم میام. صبر کن.
خیلی خب، دست و پاش رو ببندید.
تمام این مدت، نفهمیدی که این موش برای من کار می‌کنه؟
لونا، برو بیرون.
لونا. برو بیرون.
مامان، اون‌طور که فکر می‌کنی نیست. مامان...
مامان.
خدای من، دیگه چیه؟ بگیر، اینو بنویس. زود باش.
خدای من.
این دیگه چه کوفتیه؟
فکر کردی می‌تونی به این راحتی از دستم خلاص بشی؟
گلوله بهم خورد، بعد شکارچی منو خورد...
رانی؟ صدامو می‌شنوی؟
رانی؟
اونم با ما میاد.
بچه‌ها، این بخشی از نقشه نبود. - نقشه‌ها عوض می‌شن، نیلس. خودت خوب می‌دونی.
بهت اعتماد داشتم. - لونا، متاسفم. من نمی‌خواستم...
نیلس!
به آدم خبرچین نمی‌شه اعتماد کرد، لونا.
مخصوصاً کسی که بدهی قمار داره.
«باریش، کمکم کن. چطور می‌خوام همه‌شو پس بدم؟»
بهتره دهنت رو ببندی.
شیفت کاریت تموم شده. - نیلس!
نیلس!
راه بیفت، تو. - نیلس!
امره؟
لعنتی!
تو کی هستی؟ کی هستی؟ - چی؟
خب، اینم از این. همه چیز تمیز شد.
برق افتاد.
خب پسرم بگو ببینم. چه خبر شده؟
لونا و من... یه کم به مشکل خوردیم.
خب که چی؟ برات یه زن خیلی خوشگل‌تر پیدا می‌کنیم.
مامان، خواهش می‌کنم.
پسر عزیزم، فکر کردی نمی‌فهمم اوضاع بین شما دو تا چطوریه؟
این زن تو رو کاملاً تو خودش غرق کرده. شما با هم خوشبخت نیستید.
خوشبختی تو برای من همه چیزه، پسرم.
کلی زن دیگه اون بیرون هست.
می‌تونم به‌راحتی یکی دیگه برات پیدا کنم، تر و تازه از ترکیه.
مامان، می‌شه لطفاً در این مورد حرف نزنی؟
مامان.
لونا حامله‌ست.
دعوامون شد و حالا نمی‌دونم کجاست.
باورنکردنیه، پسرِ یه آدمِ نادون.
من با تو چیکار کنم؟
لونا بارداره و تو اینجا نشسته‌ای و هیچ کاری نمی‌کنی؟
بی‌عرضه. -دیگه چیکار می‌تونم بکنم؟
مرد باش. تکیه‌گاه خانواده‌ات باش.
برو زنت رو پیدا کن. -باشه.
زندگیت رو نجات بده.
برای زندگیت بجنگ.
به من نگاه کن. این کار رو برای عروس زیبای من انجام بده.
باشه، انجام می‌دم.
این کار رو برای نوه‌ام انجام بده. -نوه‌ام؟
معلومه. مرد واقعی پسردار می‌شه.
یکم عرضه داشته باش.
یالا عزیزم. یکم عرضه داشته باش.
تو که خیلی عرضه داری. نشون بده.
من مَردم.
یه مردِ با عرضه.
چرا هنوز اینجایی؟
احمق. زود باش برو. -دارم میرم.
قسم می‌خورم، می‌کشمت.
با تو چیکار کنم، احمق؟
دستت رو از زنم بکش.
دست‌هاتو بکش...
نه.
چنگال‌هاتو.
چنگال‌هام؟
فرهاد، الان نمی‌تونم حرف بزنم، باشه؟ -امره...
امره، قطع نکن. -نه.
تامارا فرستادتت؟ کِی باهاش حرف زدی؟
کیه...؟ این تامارا دیگه کدوم خریه؟
تامارا کیه؟ -نه، بس کن، بس کن. باشه؟ بس کن.
اون همونه؟ اون تاماراست؟
همسرت؟
همسر سابقم. -ای بابا.
منم یکی دارم.
هیچ‌وقت نمی‌تونی از دستشون خلاص بشی.
بچه داری؟ -دو تا دختر.
خدا برای مجازات کردن معطل نمی‌کنه.
تو چی؟ -سه تا پسر دارم.
اجازه ندارم ببینمشون.
برای پول دادن خوبم، ولی اجازه ندارم ببینمشون.
این زن‌ها. همه‌شون. عوضی‌های به درد نخور.
دقیقاً حرف دل من رو زدی. -آره؟
همه‌شون یه مشت احمق عوضی‌ان. -احمق عوضی.
رفیق، متاسفم. -خیالی نیست، رفیق.
۲۰۱...
معلومه که هست.
تو از پسش برمیای.
اونجا رو نگاه کن.
اینجا چه خبره؟
هیس، هیس.
پس توی هتل‌ها این کار رو می‌کنید؟
اون‌طوری چرت میزنی.
برای خوشایند این دسته فردی کروگرها؟
ماسک زدی چون خیلی زشتی؟
کی؟ من؟ - نه، سگم.
خب اسم این رو چی می‌ذارن؟
ادم ربایی گروهی؟
البته این چیزها از درک من خارجه. امره خیلی ساده‌لوحه.
اونم یکی از ماست؟
نه بابا. نمی‌شناسمش.
همه‌تون منو احمق فرض کردین، مگه نه؟
حدس بزن چی شده؟ منم تو خونه اینترنت دارم.
اونم با یه زن باردار.
زن باردار خودم.
اونم توی سوئیت ریاست جمهوری.
کدوم یکی از شما اینجا رئیس‌جمهوره؟
بیاید جلو، اگه جرئتشو دارید. یه مشت ترسو.
چی داره میگه؟ -یه مشت ترسوی لعنتی.
کی جرئتشو داره با من در بیفته؟
ببخشید. اشتباه اومدم.
یکی رو پیدا کردیم که هنوز زنده‌ست.
حسش رو داشتم که گند می‌زنی. با اون سرگرمی فوق‌العاده‌ت.
با اون چیکار کردن؟
فندک داری؟
لونا کدوم گوریه؟ کجاست؟
نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
تو اینجا چیکار می‌کنی؟ -متاسفم.
ترجیح می‌دادی خودت ربوده بشی؟
امره، آروم باش. -آروم باشم؟ داریم می‌میریم.
ما قرار نیست بمیریم.
خب، خیلی هم ممکنه بمیریم.
نه...
متاسفم. معذرت می‌خوام که تو رو وارد این ماجرا کردم.
نه. من متاسفم. تقصیر منم هست.
باید یه چیزی بهت بگم.
منم باید یه چیزی بهت بگم. - نه، اِمره. جدی می‌گم.
واقعاً باید یه چیزی بهت بگم.
نه، جدی می‌گم. منم واقعاً باید یه چیزی بهت بگم. اول من می‌گم.
من هیچ‌وقت اون ترفیع رو نگرفتم.
چی؟ -آره.
گند زدم و نمی‌خواستم فکر کنی آدم بازنده‌ای هستم.
برای همین در موردش دروغ گفتم.
بعد فکر کردم داری بهم خیانت می‌کنی، واسه همین تعقیبت کردم.
بعد، دوربین تدی. و بعد هم هریت.
اون کاملاً و تمام‌عیار دیوونه‌ست.
و حالا اون توی خونه‌مونه. توی کمد.
خیلی متاسفم.
صبر کن، چی؟
و اون چند لحظه‌ای هم روی تختمون بود. سمت تو.
عیبی نداره عزیزم.
من یه مامور مخفی‌ام.
امروز داشتیم یه جنایتکار خطرناک رو تحویل می‌دادیم: باریش ییلماز.
و این باعث شد کارمون به اینجا بکشه.
پس بهم خیانت نمی‌کنی؟ - نه، معلومه که نه.
پس کس دیگه‌ای نیست؟ - امره، من عاشقتم.
آخه چرا باید بهت خیانت کنم؟
خب، من... حق با توئه.
پس یعنی من پدرم...؟
خدای من، امره. آره، تو پدری. - نه، آره. درسته. خدا رو شکر.
داری چیکار می‌کنی؟ -دارم سعی می‌کنم اون بست‌های کمربندی رو باز کنم.
اوه، من هنوز فندک دوست‌پسرت رو دارم.
منظورم اینه که، دوست‌پسر سابقت. یا... -خیلی خب. گرفتم چی شد.
پس بده به من.
یک، دو...
سلام علیکم، امره.
علیکم س...?
اون باریشه؟
این آخر خطه برای تو، عزیزم.
عزیزم؟ داری منو عزیزم صدا می‌کنی؟ -خفه شو.
می‌دونی چی هستی؟ - ساکت!
داداش، ده دقیقه دیگه میایم بیرون. هر دوشون رو بیار، باشه؟
بجنب.
نگران نباش عزیزم. یه فکری دارم. هر کاری گفتم بکن.
یه نقشه دارم.
نه عزیزم.
وقتی گفتم «برو»، فرار کن.
بدو!
حالت خوبه؟
همین‌جا منتظر بمون.
برو ماشین رو بیار. کی می‌خواد ما رو بزنه؟
ما رو بزنه؟ اوه نه، نه.
خدای من، نه. من رو نزن. بذار زندگی‌ام از تیراندازی دور باشه.
آروم باش.
ولی من نمی‌خوام بمیریم. یا بچه‌مون.
هنوز اون فندک رو داری؟
بده به من. بندهای دست‌مون رو باز می‌کنم. -فکر خوبیه.
باشه. اول مال من رو باز کن. -باشه.
اول مال تو رو باز می‌کنم.
این خیلی حس خوبی داره. -عجله کن.
مواظب باش، داره میاد.
اوه.
عزیزم.
عزیزم، حالت خوبه؟ - آره، خوبم.
حالت خوبه عزیزم؟ - آره، خوبم.
امره، ولش کن. پسر خوبی باش.
لونا.
باریش، ما می‌تونیم اینو یه جور دیگه حل کنیم.
می‌دونی چه کاری از دستت برمیاد؟
می‌تونی خفه شی وگرنه اون دختره رو می‌کشم.
زن من؟ دستت رو از زندگی من کوتاه کن.
چی؟
منظورم اینه که به زنم دست نزن. از زن و بچه‌ام دور بمون.
جدی؟ اون بهترین کسی بود که تونستی پیدا کنی؟ اون یه مرد واقعی نیست.
اون بهترین مردیه که می‌تونستم آرزوش رو داشته باشم.
تو خودت نصفه نیمه‌ای. - من نصفه نیمه‌ام؟ کی داره اینو میگه.
اینو می‌کوبم تو دهنت. - هی، خجالت نمی‌کشی؟
می‌دونی چیه؟ بیا مردونه با هم حرف بزنیم.
منظورت چیه؟ برای این کار باید دو تا مرد باشی.
فکر کردی کی هستی؟ مردونه حرف بزنیم.
پس بجنب.
زود باش بیا اینجا و حواست رو جمع کن.
نگاه کن چطور اون زن رو داغون می‌کنم. از این صحنه لذت ببر.
خداحافظ، عزیزم.
کارت هم به عنوان پیانیست تموم شد.
وای خدای من. این خیلی جذاب بود.
عاشقتم.
منم عاشقتم.
برو گمشو.
اوه، هنوز این رو دارم.
نیازی هم نداری. تو کاملاً از پس خودت برمیای.
مأمور اصلان.
ببخشید، ولی چرا اون هنوز اینجاست؟
اون چیکو هست. رفیقمه.
منظورم اینه که، اون چند تا دارت داره؟
و ما از کجا می‌شناسیمش؟ -Anonymousletterstomyex.com
منم یه تامارا داشتم. -فقط تامارای اون اسمش جسیکاست.
لعنت به جسیکا. لعنت به تامارا.
اون منم. آره.
هنوز اون کمربند زشت لاما رو می‌بندی؟ -هی، یکم احترام بذار.
این برای ما معنای خاصی داره.
تو نه، دیلان. منظورم... - تو و لونا؟
فقط فکر کردم... اوه، چه حماقتی. - به هر حال. وقت کاره.
بعداً می‌بینمت. - بعداً رفیق.
اسم دوست‌دختر قبلی منم جسیکا بود.
کدوم دوست‌دختر، مرد؟ تو حتی نمی‌دونی رابطه چیه.
باشه، ساعت هشت اونجام. ممنون.
کجا داری می‌ری؟ - برلین.
یه دلال هنری چهار میلیون ارزش کوکائین توی تابلوهاش قایم کرده.
پس امشب من "ژان" هستم، که می‌خواد هنر بخره.
برو بگیرشون قبل از اینکه اوضاع از کنترل خارج بشه. - خودت که منو می‌شناسی.
عزیزم. چیزی رو فراموش نکردی؟ بگیر، ایناهاش.
نه، پرتش نکن. عشق من.
خداحافظ، آقای اصلان.
خداحافظ، خانم اصلان.
خداحافظ، عزیز دلم. شیر کوچولوی من.
تامارا، همسر عزیزتر از جانم
چرا مجبور شدی منو تنها بذاری؟
تامارا، خیلی دلم برات تنگ شده
دلم برات تنگ شده
اما تو خودت رو به دیگری تقدیم کردی
من حتی از پدرت خواستگاری کردم
رضایتت رو گرفتم، پدر
من حاضرم برات بمیرم، تامارا
تو فقط به خاطر پول با من بودی
تو بهم خیانت کردی، تامارا
تامارا، اوه، تامارا
تو بهم خیانت کردی
و حالا حالم گرفته‌ست
تامارا، اوه، تامارا
تو به من خیانت کردی
و خودت رو برای یه مرد کارائیبی فروختی
تامارا، اوه، تامارا تو به من خیانت کردی
و حالا حالم خیلی گرفته‌ست
خودت رو تقدیم یه مراکشی کردی
فکر می‌کردم بالاخره یه دختر هلندی پیدا کردم که آشپزی بلده
می‌خواستم عشقم رو بهت نشون بدم
اما تو فقط دنبال رابطه نامتعارف بودی
تامارا، اوه، تامارا تو به من خیانت کردی
و حالا حالم گرفته‌ست
تامارا، اوه، تامارا تو به من خیانت کردی
و خودت رو برای یه مرد اهل کارائیب فروختی