‫دمای هوا ۱۳ درجه و مطبوعه.
‫این‌جا تو نورث مدوز یه روز قشنگه...
‫پیتزا هات. ما همه جسدها رو جمع کردیم،
‫و خمیرمون گاهی واقعاً با آشغال پر می‌شه.
‫وای خدا.
‫لعنتی، اون‌جا خیلی غم‌انگیزه، رفیق.
‫صبح بخیر، نورث مدوز.
‫می‌خوایم برنامه‌ی امروز صبح رو
‫با یاد
‫بیستمین سالگرد قتل‌های ‫مرد خوش‌تیپ شروع کنیم.
‫دوران وحشتناکی بود، کیت.
‫بیست سال پیش در امروز، ‫یه سری مرد خوش‌تیپ
‫توی نورث مدوز به قتل رسیدن.
‫به بدن‌هاشون چاقو خورده بود و اونا ‫رو داخل چمدون‌های سیورز جا داده بودن،
‫که بعد در حالی که توی کانال تهویه ‫فست‌فودهای زنجیره‌ای مختلف
‫مثل کارلز جونیور، پیتزا هات و حتی ‫کراکر برل گیر کرده بود پیدا کردند.
‫وای خدا، من کرکر برل رو خیلی دوست دارم.
‫خبر فوری.
‫دارن بهم می‌گن یه خبر فوری ‫از پله‌های کاپیتول داریم.
‫وصلتون می‌کنیم به تریش، که از ‫سر صحنه به‌طور زنده گزارش می‌ده.
‫ممنون، کیت.
‫کنگره همین الان «سیاست ‫جدید آموزش» رو تصویب کرد.
‫این لایحه قانونی پیشگامانه
‫دستمزدهای بالاتر، بودجه برای هنر،
‫تکلیف کمتر، فلان فلان، ساینفلد، میاره.
‫معلم‌های سراسر آمریکا دارن ‫از این لایحه تعریف می‌کنن
‫و می‌گن یه قدم بزرگ ‫برای نظام آموزشی کشوره.
‫ولی تو این قانون یه بازنده هست،
‫کلاس فارغ‌التحصیلی ۲۰۰۸ ‫دبیرستان نورث مدوز.
‫[امیلیا ندلر - شخصیت دبیرستان: نماینده کلاس] ‫[شغل: مسئول نیروی انسانی شرکت]
‫[وضعیت: متاهل/ از درون مرده] ‫[سرگرمی‌های دبیرستان: رویاپردازی برای فردای بهتر - لرد]
‫طبق قانون جدید، ‫همه‌ی دانش‌آموزهای قدیم و جدید،
‫از نظر قانونی مجبورن ۱۸۰ ‫روز کامل مدرسه رو تموم کنن
‫تا دیپلم بگیرن.
‫[تدی مایو - شخصیت دبیرستان: الکلی، تنبل] ‫[شغل: صاحب کافه استولز تورن]
‫[وضعیت: متاهل، (کلی) بچه] ‫[سرگرمی‌های دبیرستان: ناهار، الکل، بند رد هات چیلی پپرز]
‫اما تو سال ۲۰۰۸، دبیرستان نورث مدوز
‫سال تحصیلیش
‫به خاطر یه گردباد فاجعه‌بار که نصف محوطه‌ی ‫مدرسه رو نابود کرد دو هفته زودتر تموم شد.
‫[کرتیس الدریج - شخصیت دبیرستان: هنرپیشه، هنرمند] ‫[شغل: تبلیغات]
‫[وضعیت: تلاشی نمی‌کنه] ‫[سرگرمی‌های دبیرستان: سوندهایم، تماشای ستاره‌ها]
‫هجده سال بعد، ‫شورای مدرسه اعلام کرده
‫همون کلاس مجبور می‌شه ‫برگرده نورث مدوز
‫تا دبیرستان رو تموم کنه.
‫[سانی فوتبال - شخصیت دبیرستان: ورزشکار عوضی] ‫[شغل: هر روز عوض می‌شه]
‫[سرگرمی‌های دبیرستان: ‫بسکتبال، کیتی کارترایت]
‫تکرار می‌کنم: ‫یه قانون جدید همین الان تصویب شده
‫که کلاس فارغ‌التحصیلی ۲۰۰۸ رو مجبور می‌کنه
‫به‌عنوان یه مشت ۳۵ ساله برای ‫دو هفته‌ی کامل برگردن نورث مدوز
‫تا دیپلمشون رو بگیرن و از ‫نظر قانونی فارغ‌التحصیل بشن.
‫یک بار... ‫[هشدار، کندتر حرکت کنید]
‫- و... ‫- هی! هی!
‫- برای... ‫- محاله!
‫اون دبیرستان منه!
‫همیشه.
‫خدای من، چه داستانی!
‫واقعاً دلم نمی‌خواست جای اون کلاس باشم.
‫جری، تو هم تا حالا اون خوابه رو دیدی ‫که دبیرستانت رو تموم نکردی؟
‫یه کابوس چندش‌آوره، کیت.
‫اوهوم.
‫۲۰۰۸.
‫همون سالی که از دبیرستان فارغ‌التحصیل شدم.
‫نورث مدوز، اون...
‫اون مدرسه‌ی منه.
‫من...
‫[کیت کارترایت - شخصیت دبیرستان: سرکش] ‫[شغل: مجری اخبار/سال بالایی دبیرستان]
‫[سرگرمی‌های دبیرستان: ‫بند یه یه یهس، سانی فوتبال]
‫عجب.
‫من می‌ترسم.
‫می‌دونم شاید به نظر بیاد ‫همه‌چی رو حل کردم،
‫ولی این‌طور نیست.
‫خب، قطعاً الان اوضاع ‫داره خوب پیش می‌ره، آره.
‫مثل اختراع من، «شلوار حوله‌ای،
‫تنها شلواری که کاملا ‫از حوله ساخته شده»،
‫تازه اولین فروشش رو داشته.
‫محصول خیلی خوبیه.
‫عالیه.
‫من توی یه رستوران کار می‌کنم.
‫کارم اینه که کنار در دستشویی بایستم.
‫و اگه دیدم کسی که داره میاد سمتم
‫انگار خیلی شدید دل‌پیچه داره، ‫گلوی لعنتیشو می‌گیرم
‫و بهش می‌گم: «برگرد سر جای لعنتیت.
‫خونه رفتی برو دستشویی!»
‫- خوبه. ‫- هوم.
‫آره، بعدشم چند روز پیش، ‫یه ایمیل گرفتم
‫که توش نوشته بود از الان ‫توی بهشت پذیرفته شدم.
‫هی، اون که...
‫ممکنه اسپم باشه. ‫ممکنه... ممکنه اسپم باشه.
‫ولی خب...
‫شنیدن این خیلی خوشایند بود.
‫اگه همه‌چی این‌قدر خوب پیش می‌ره، ‫چرا می‌ترسی؟
‫توی دبیرستان، من یه جورایی عوضی بودم.
‫بی‌ادب و خودخواه بودم،
‫و یادمه دست‌کم دو بار مشخص
‫به یکی گفتم خپل.
‫سانی.
‫سانی؟
‫سانی.
‫تو.
‫- دارم با خودت حرف می‌زنم. آره. ‫- باشه.
‫اون پسر دبیرستانی
‫هنوز درون توئه.
‫فکر می‌کنی لازم داره چی بشنوه؟
‫که دوستش دارم؟
‫این‌که کنارش هستم.
‫بله، آقا.
‫و این‌که شجاع و قویه،
‫و کاملاً می‌تونه بهترین و ‫پیروزمندانه‌ترین زندگی رو داشته باشه!
‫و اگه به کسی آسیب‌زده ‫باشی، چی بهش می‌گی؟
‫متأسفم.
‫اشتباه کردم.
‫واقعاً از کارهام پشیمونم.
‫و این‌جام که بهت گوش بدم
‫و تشویقت کنم حقیقتت رو بگی، ‫همون‌طور که خودم الان دارم می‌گمش.
‫ایول، پسر.
‫آره!
‫بزن بریم!
‫اوه، عالیه.
‫ممنون داداش. یه کم اضافه ‫هم برای توی راه برداشتم.
‫ممنون، سانی.
‫تمام عمرم فقط گذاشتم ‫اتفاقا برام بیفتن.
‫اولین شغلی که گیرم اومد رو گرفتم، ‫اولین خونه‌ای که گیرم اومد رو هم همین‌طور.
‫می‌دونی، من و تو، عملاً فقط...
‫جرئت نکن همونی رو بگی ‫که فکر می‌کنم می‌خوای بگی.
‫- عزیزم، بازی درنیار. ‫- هی.
‫می‌دونی که تو یه فرشته از آسمونی، ‫و من واقعاً حاضرم برای تو له بشم.
‫و خرد بشم.
‫- یعنی چی، از زندگیمون خوشت نمیاد؟ ‫- عاشق زندگیمونم!
‫فقط می‌گفتم این بار ‫می‌تونم یه جور دیگه زندگی کنم.
‫مثلا توی امتحانا تقلب نکنم.
‫برای تعطیل شدن مدرسه تهدید ‫تلفنی به بمب‌گذاری نکنم، الکل نخورم.
‫می‌تونم معدلم رو بالا ببرم،
‫برم دانشگاه، یه شغل واقعی بگیرم،
‫مثلا وزیر فضا یا همچین چیزی.
‫کاری که تو باید بکنی اینه ‫که برای میسن کفش نو بخری.
‫- زود باش! بیا اینجا! ‫- براش کفش سایز ۱۰۰ می‌خرم،
‫و همه‌مون توش زندگی می‌کنیم!
‫- چی؟ ‫- عزیزم، این فرصت منه که یه کسی بشم.
‫تو همین الانم یه کسی هستی. ‫تو بابایی خوشگل منی.
‫- عزیز کوچولوی ناز و قشنگ من. ‫- هی! این‌جا چه خبره؟
‫- شما که داخل بودین. ‫- نگاه کن!
‫- داری خیلی شیطونی می‌کنی. ‫- نگاه کن، میسن!
‫تا وقتی نرسیدیم فروشگاه تکون نمی‌خوری،
‫وگرنه برای شام خبری از آب‌نبات نیست!
‫خماریش داره نابودم می‌کنه.
‫دیشب با چند تا دختر خارجی ‫کتامین زده بودم.
‫تقریباً تمام مدت داشتم ‫حرفشون رو قطع می‌کردم.
‫مزخرفه.
‫باید یادم بمونه بذارم دخترا ‫هم حرف بزنن، می‌دونی؟
‫اینا «خروب» حرف زدنن.
‫چرا دخترا می‌گن «خروب»؟
‫عاشقشم.
‫امروز جذاب به نظر می‌رسم؟
‫قربان، دلیل خاصی داشت ‫که خواستین بیام اینجا؟
‫اوه، درسته. ببخشید.
‫کرتیس، اخراجی.
‫چی... چی؟ ‫من... من چی کار کردم؟
‫نمی‌دونم این قضیه‌ی دبیرستان چیه،
‫ولی اگه مدرک نداری، ‫اینجا کار نمی‌کنی.
‫همین و بس، عزیزم.
‫قربان، فقط دو هفته طول می‌کشه. ‫می‌گیرمش.
‫تو مشکوکی، باشه؟
‫خیلی مشکوکی، پسر.
‫بیست‌وهفت ایده‌ی تبلیغاتی آخرت ‫همه‌شون درباره‌ی آدم فضایی‌ها بودن.
‫نه.
‫« آدم فضایی زیرتک می‌خوره، آلرژی‌های ‫زمین رو ریشه‌کن می‌کنه. یام!» ‫[نام تجاری سیتریزین]
‫«آدم فضایی پنیر اسکار مایر رو ‫دوست داره، چون شبیه ماهه. یام!»
‫«آدم فضایی با لبران جیمز ‫بسکتبال بازی می‌کنه، بعد گریه می‌کنه.
‫یام!» ‫کجاش خوشمزه‌ست، داداش؟
‫اصلاً اون آخری محصولی هم نداشت.
‫- تو خروبی. ‫- ببخشید. فرق می‌کنه.
‫- من... باید... من... ‫- تو اصلاً کی هستی؟
‫جدی می‌گم، کی هستی؟
‫من هیچ‌وقت تو رو توی مهمونی‌های شرکت ندیدم.
‫روی میزت هیچ عکسی از هیچ‌کس نداری، ‫و مردم...
‫دارن تعداد زیادی
‫شکایت ازت تو باشگاه ثبت می‌کنن.
‫می‌گن انگار داری برای ‫کشتن یکی تمرین می‌کنی.
‫قربان، من برای کشتن کسی تمرین نمی‌کنم.
‫بُرش، بُرش، بُرش! این یه قتله! این یه قتله!
‫با آدم اشتباهی درافتادی!
‫باشه، نکن! قتل توی اداره ‫خیلی مسخره‌ست، داداش.
‫برو خونه.
‫برو ببین کجای زندگیت خراب شده یا هرچی.
‫شاید بهتره یکی رو پیدا کنی که ‫عکسش رو روی میزت بذاری.
‫به من نگاه کن. ‫از تو جوون‌ترم.
‫کلی زن داشتم.
‫می‌تونی کمک کنی؟
‫فکر نمی‌کنم ایده خوبی باشه.
‫امیلیا. امیلیا.
‫تو خوشحال نیستی، منم خوشحال نیستم.
‫بهترین سال‌های جوونیم رو بهت دادم.
‫نزدیک ۳۷ سالمه.
‫سنی که می‌گن مردا زشت حساب می‌شن.
‫برای من که خیلی زیبایی.
‫پس چرا هیچ‌وقت نگاهم نمی‌کنی؟
‫پنج ساله هیچ شادی‌ای توی صدات نشنیدم.
‫حس می‌کنم رابین ویلیامزم توی ‫فیلم «چه رویاهایی که می‌آیند»
‫که رفته تا اعماق جهنم ‫تا دوباره زنده‌ات کنه!
‫الان اصلاً حوصله‌ی این جور ‫مزخرفات رو ندارم، عزیز.
‫اسمش چیه؟
‫بس کن.
‫خوشگله؟
‫آره.
‫عالیه، تیم.
‫امیدوارم هر چیزی رو بهت بده ‫که من نمی‌تونم،
‫مثل ورزش و... مالیات.
‫امیلیا.
‫اسمش وانیلاست.
‫اون داره کمکم می‌کنه ‫کار دی‌جی‌گری‌مو راه بندازم.
‫کدوم کار دی‌جی‌گری؟!
‫دقیقاً دارم همینو می‌گم!
‫تو چت شده؟
‫کلاس سال ۲۰۰۸، خوش برگشتین.
‫دارین رادیو دبلیوام‌اف‌ام رو گوش می‌دین، ‫صدای نورث مدوز.
‫خدای من، کلر دوبوآ! ‫پس برای مدرسه برگشتی شهر؟
‫- معلومه دیگه. ‫- ای بابا.
‫تا حالا خواب دیدی ‫که بتونی دبیرستان رو
‫با اون خرد و تجربه‌ای ‫که الان داری دوباره طی کنی؟
‫زندگیت رو برای بهتر شدن ‫عوض می‌کردی،
‫یا محکومیم دوباره اشتباهات ‫گذشته‌مونو زندگی کنیم؟
‫بعضی‌هامون رفتیم دنبال چیزای بزرگ.
‫بعضی‌هامون هم این‌جا موندیم ‫که بقیه رو تجربه کنیم.
‫تو که می‌خواستی یه نویسنده‌ی بزرگ بشی ‫و دور دنیا بگردی،
‫- یا یه همچین مزخرفی، نه؟ ‫- ببخشید؟
‫از دیدن خانواده هیجان‌زده‌ای؟
‫حالا که دیگه وکیل نیستی،
‫باید زیر سقف من یه کاری پیدا کنی، باشه؟
‫این شخصیت‌سازه، عزیزم.
‫مامان، برام یه پاپ‌تارت ‫کوفتی درست کن، باشه؟
‫این شد ۲۵ سنت توی قلک فحش.
‫شنیدم که یه سرآشپزی،
‫ولی رستورانت تعطیل شد چون غذاش
‫- مزه‌ آشغال می‌داد؟ ‫- نه! به این خاطر تعطیل نشد
‫که غذاش مزه‌ی آشغال می‌داد.
‫به این خاطر تعطیل شد که یه نفر رو کشتم.
‫- چی؟ ‫- عجب.
‫اتفاقی بود. طرف به ماهی حساسیت داشت.
‫یا شاید هم داری یه زندگی ‫«اگه»‌محور رو ادامه می‌دی؟
‫اگه بیشتر تلاش می‌کردم چی؟
‫اگه رویای بزرگتری داشتم چی؟
‫اگه فقط
‫دستشون رو گرفته بودم چی؟
‫حالا با یاد آوردن این‌که اون موقع کی بودیم
‫از خودمون چی یاد می‌گیریم؟
‫عوض شدیم؟
‫آدما می‌تونن عوض بشن؟
‫خب، امشب برای یه مهمونی خوش‌آمدگویی ‫به کافه استولز تورن بیاین و خودتون ببینید.
‫قیمت نوشیدنی برای دانش‌آموزای برگشتی نصفه.
‫اینجا چه خبره؟
‫هیچ قهوه‌ای در کار نیست!
‫فکر بدیه!
‫نمی‌فهمم. ‫من نباید این‌جا باشم.
‫خیلی معذبم!
‫همه آروم باشن!
‫آروم!
‫قبل از شروع، سؤالی هست؟
‫می‌تونیم با بچه‌ها دوست شیم؟
‫عجب، پگ، همین اول کاری اینو می‌گی؟
‫اگه وسط بدمینتون یه سکته کوفتی کنن چی؟
‫- چرا این جوری شده؟ ‫- می‌تونیم با دانش‌آموزا دوست شیم؟
‫انقدر بددهنی نکنین! ‫ما یه مهمون کوفتی داریم!
‫اون از طرف هیئت‌مدیره‌ی مدرسه اومده
‫که چندتا چیز رو برامون روشن کنه.
‫لطفاً با گرمی از بیلی براون کوچولو ‫استقبال کنین.
‫- بیل براون خالی بگی کافیه. ‫- اوه، خیلی ببخشید.
‫ببخشید.
‫ممنون، مدیر «نیدلر».
‫«ندلر». تلفظش «ندلر» هست.
‫ندلر، باشه.
‫خب بچه‌ها، می‌دونم این ‫وضعیت نسبتاً خاصیه،
‫اگه بخوایم بدون اغراق بگیم.
‫ولی هیئت‌مدیره تصمیم گرفته این سریع‌ترین
‫و کارآمدترین راهه ‫برای این‌که دیپلم این آدما رو بدیم.
‫این کار توی تعطیلات پاییزی انجام می‌شه
‫تا «کلاس فارغ‌التحصیلی» ۲۰۰۸ ‫بتونه برگرده مدرسه
‫و با هیچ‌کدوم از دانش‌آموزای فعلی ‫تداخل نداشته باشه.
‫قراره یه مدرسه باشه ‫که فقط بزرگسالان توش باشن.
‫بدون دردسر.
‫اگه صبح دوشنبه سر زنگ اول حاضر نشن،
‫به خاطر غیبت غیرموجه دستگیر می‌شن.
‫می‌خوام این‌کار تا حد ‫ممکن بی‌دردسر پیش بره.
‫یعنی همه‌چی باید دقیقاً همون‌جوری باشه
‫که وقتی سال ۲۰۰۸ ولش کردن بود.
‫همون کلاس‌ها، همون ورزش‌ها، همون باشگاه‌ها،
‫همون نمایش، همه‌چی همون باشه.
‫صبر کن، نمایش سال ۲۰۰۸؟
‫- نه، نه، نه، نه، نه. ‫- بله.
‫گور بابات!
‫- یعنی چی؟ خیلی خب. ‫- ببخشید.
‫- ولی برو به درک. ‫- ببین، می‌دونم ناراحتی،
‫ولی این می‌تونه فرصت خیلی خوبی ‫برای همه‌مون باشه.
‫بیاین روراست باشیم، نورث مدوز ‫خیلی هم اعتبار خوبی نداره.
‫ما فقط به خاطر یه گردباد عظیم
‫و یه سری قتل وحشتناک که سال ‫۲۰۰۷ اتفاق افتاد شناخته می‌شیم.
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره ‫و این آزمایش خیلی موفق بشه...
‫می‌تونیم به این شهر ‫اون شروع تازه‌ای رو بدیم که حقشه.
‫ممنونم.
‫موفق باشین، لعنتیا.
‫ما شما رو زیر نظر داریم.
‫به‌خصوص تو رو.
‫♪ من برگشتم! ♪
‫باورم نمی‌شه.
‫این خیلی خفنه. چه روز قشنگیه.
‫من ندیده بودم...
‫عالیه!
‫آره!
‫یوهو!
‫باورم نمی‌شه.
‫این چقدر باحاله.
‫اوه خدای من! وای.
‫خیلی خفنه. وای.
‫اون دیگه کی بود؟
‫گندش بزنن!
‫آقایون، سرنوشت نور خودش رو بر من تابوند.
‫از یه پسر به یه مرد شکوفا شدم.
‫چندین بار عشق رو تجربه کردم،
‫که توی دوتاش ریسک کردم.
‫خیلی ریسکی بود.
‫به هر حال، بالاخره آماده‌م ‫که عشقمو
‫به کیتی کارترایت اعتراف کنم.
‫همه می‌دونیم که تو دبیرستان ‫شدیداً خروبش بودم.
‫فقط زیادی ترسو بودم که برم دنبالش.
‫ولی من کسی بودم که عاشق اون بود.
‫- گندش بزنن! ‫- گندش بزنن!
‫اون من بودم. گندش بزنن.
‫- گندش بزنن. ‫- گندش بزنن.
‫- گندش بزنن!
‫- گندش بزنن. ‫- گندش بزنن.
‫شماها چی دارین می‌گین؟
‫من یه جشن تولد با تم کیتی گرفته بودم.
‫همه‌تون اون‌جا بودین. ‫به همه‌تون خوش گذشت.
‫- فکر می‌کردم اون مهمونی رو برای من گرفتی. ‫- ولی تولد من بود!
‫من از همه بزرگ‌ترم. ‫الان خودم موهامو کوتاه می‌کنم.
‫بسه!
‫هوم، عجب عوضی‌ای.
‫گندش بزنن.
‫خیلی خب.
‫یه کیتی هست،
‫و ما سه نفریم.
‫پس بیاین یه شرط ببندیم.
‫هرکی زودتر مخش رو بزنه
‫۱۵ دلار می‌بره.
‫یه شرط؟
‫- یه کم چندش به نظر میاد. ‫- ۱۵ دلار؟
‫درسته، درسته، این...
‫اگه این کارو بکنم واقعاً خیلی مسخره می‌شه.
‫نظرتون درباره‌ی یه توافق مردونه چیه؟
‫- من صددرصد پایه‌م. ‫- محشره. از اول باید همینو می‌گفتی.
‫حالا که این‌طوری می‌گی...
‫اه.
‫[جمهوری‌خواهان جوان]
‫بابات اگه بود خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫شوخی می‌کنی؟
‫من یه زن مطلقه بدبختم
‫که روحش رو توی واحد منابع انسانی ‫برای دفاع از یه شرکت بزرگ نابود کرده.
‫این یعنی کمک کردن به مردم، عزیزم.
‫نه، این‌طور نیست.
‫من فقط تمام روز به غرغر مردم گوش می‌دم.
‫«توی آبسردکن تخم پشه پیدا شده.
‫آدما مدام آمپول اپی‌پن مصرف می‌کنن.»
‫و منم می‌گم خب، ببخشید.
‫تقصیر من نیست که فرو کردنش ‫این‌قدر حس خوبی داره...
‫داری وارد مرحله‌ی بهتری می‌شی.
‫- دبیرستان؟ ‫- آره، دبیرستان.
‫چه جایی بهتر از اون ‫برای پیدا کردن خود آدم؟
‫من قراره با یه عالمه آدم روبه‌رو بشم ‫که منو به‌عنوان یه دختر بلندپرواز می‌شناختن
‫که می‌خواست دنیا رو عوض کنه.
‫همه‌شونو ناامید کردم. ‫هجده سال گذشته،
‫و واقعاً هیچ چیزی برای نشون دادن ندارم.
‫بزرگ‌ترین هدیه‌ی زندگی بهت داده شده، ‫یه فرصت دوباره.
‫از دستش نده.
‫امشب برو به اون دورهمی. ‫یه کم خوش بگذرون!
‫بجنب.
‫اینجا واقعا غم‌انگیزه.
‫در ضمن هیچ‌وقت از اون تیم خوشم نمی‌اومد.
‫یه آدم عجیب، ریزه، زشت، ‫خبیث، خودبزرگ‌بین،
‫لوس و عوضیه.
‫باشه، ممنون مامان!
‫گندش بزنن.
‫گندش بزنن!
‫تدی!
‫کدوم گوری بودی؟
‫داک لیزیک کرده و کور شده.
‫باز شروع نکن، فریز! ‫داشتم درس می‌خوندم.
‫ببین، خوشحالم که می‌تونی بری ‫به اون تجدید دیدار دبیرستانت،
‫ولی اگه یادت رفته، ما از قبل برای امشب
‫یه دورهمی رزرو کرده بودیم. کلاس ۸۴.
‫گندش بزنن!
‫این مردک عجیب داره همه ‫فیله‌های سوخاری رو می‌خوره.
‫خدای من، تدی، تو یه احمقی.
‫چی؟
‫لعنتی...
‫عجب.
‫سانی؟
‫اگه بهت آسیب زدم، متأسفم.
‫واقعاً از کارهام پشیمونم ‫و به این نتیجه رسیدم...
‫لعنتی، خدا لعنتش کنه. ‫اون جمله چی بود...
‫داداش، تو هیچ‌وقت به من آسیب نزدی. ‫ما بهترین دوست هم بودیم.
‫- تدی مایو؟ ‫- آره داداش!
‫- اوه خدای من! ‫- آه!
‫فکر کردم مردی! ماچ!
‫برو ببین کجای زندگیت اشتباه کردی.
‫من زن‌های زیادی داشتم.
‫خروب.
‫باورم نمی‌شه.
‫فقط خردل لطفاً.
‫روی چی؟
‫نه، بی‌خیال. «فقط خردل لطفاً.»
‫ببین بچه، داری رو اعصابم راه می‌ری.
‫می‌خوای یه چیزی سفارش بدی ‫یا دوباره اعصابمو خرد کنی؟
‫تدی مایو، منم، امیلیا ندلر.
‫همیشه بهم می‌گفتی: ‫«یه کم مایونز می‌خوای؟»
‫و منم می‌گفتم: «فقط خردل لطفاً.»
‫من... من توی کمیته سالنامه بودم.
‫تو عکس سال آخر رو تحویل ندادی، ‫برای همین خودم تصویرت رو کشیدم.
‫من نماینده کلاس بودم.
‫رقص مراسم بازگشت به ‫مدرسه رو من برگزار کردم.
‫- می‌شه نوشیدنی بدی؟ ‫- کارت شناسایی.
‫- سلام. ‫- عجیب‌غریب برخورد نکن،
‫ولی باور نمی‌کنی کی اون ته کافه نشسته.
‫کیتی.
‫سلام.
‫وای.
‫خیلی...
‫معمولی به نظر میای.
‫- فکر کردم مردی. ‫- آره.
‫همه... همه همینو می‌گن.
‫کلر؟
‫امیلیام.
‫تو کلاس خانه‌داری هم‌گروه بودیم.
‫یه بار به‌خاطر اینکه زیادی شکر ریخته بودم،
‫یه پیتزای کامل پرت کردی سمتم.
‫من به خیلیا پیتزا پرت می‌کردم.
‫دختره‌ی عجیب! سیب‌زمینی ‫پرت نکن این‌ور اون‌ور!
‫یکی از این پیرمردها ‫ممکنه لیز بخوره و بمیره.
‫لعنت بهت، داک!
‫خب آشغال باید بره توی سطل آشغال.
‫پس بندازش توی سطل، احمق!
‫می‌خوای یه نوشیدنی برات بگیرم؟
‫هنوزم نوشیدنی آبی می‌خوری؟
‫- نه. ‫- آره، نه، منم نمی‌خورم.
‫مزخرفه.
‫منم دیگه اون چیزا رو نمی‌خورم.
‫کجا بودی؟ یه روز یهو غیبت زد.
‫آره، خب...
‫همین دوروبرا بودم.
‫یه مدتی فکر می‌کردم ‫دارم توی فلوریدا زندگی می‌کنم،
‫ولی... بعداً معلوم شد که نه.
‫فلوریدا نبود.
‫سه هفته توی یه اپل‌بیز زندگی کردم ‫و کسی نفهمید،
‫که راستش فکر می‌کنم...
‫- ازش خوشت می‌اومد. ‫- اوه.
‫- خوب بود. ‫- خیلی خوب به نظر میاد.
‫منم فکر می‌کردم...
‫خب، تو چی؟
‫مجری اخبارم.
‫برای همینه موهات شبیه لگو شده؟
‫آره.
‫باحاله!
‫امیلیا؟
‫کرتیس الدریج.
‫- ما تو... ‫- توی نمایش با هم بودیم!
‫تو به من چاقو زدی!
‫- آره! ‫- می‌تونم...
‫- ا... ‫- آره. خواهش می‌کنم. من خیلی...
‫- البته، آره... ‫- باشه.
‫آره، هر کاری می‌خوای بکن.
‫آره.
‫باورم نمی‌شه هنوز منو یادت مونده.
‫من نقش خیلی کوچیکی تو اون نمایش داشتم،
‫و تو ستاره‌ی نمایش بودی.
‫هنوز بازیگری می‌کنی یا یه کار باحال دیگه؟
‫نه. نه، نه، نه.
‫نه، نمی‌کنم. کارم این‌جوری نیست.
‫از وقتی دبیرستان تموم شد ‫دیگه هیچ کاری تو اون سبک نکردم.
‫جدی؟ وای... پس چرا ولش کردی؟
‫زندگیت چطوره؟ تو... تو چطوری...
‫این مدت رو گذروندی؟
‫هی، چرا این‌جوری عجیب نگام می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫فقط... قبول کردنش سخته.
‫آره. آره.
‫اوه خدای من، قبول کردن این واقعا سخته.
‫هی، عروسیمون رو یادت میاد؟
‫آره، منظورت اون عروسی ‫الکی توی حیاط خونه تدیه؟
‫- آره، یادمه. ‫- آره، آره.
‫- خیلی خوش گذشت. ‫- آره، خوش گذشت.
‫آره.
‫تا وقتی که از در شیشه‌ای رد شدی ‫و کل لباسمو خونی کردی.
‫آره.
‫آره، وای.
‫- بیست‌وچهار تا بخیه. ‫- وای.
‫نه، یادمه. خودم زدمشون.
‫- خیلی الکل خورده بودم. ‫- آره.
‫وای خدا، خیلی افتضاح شده.
‫جدی؟ من فکر می‌کردم کارت عالی بوده.
‫- آره. ‫- باشه، خوبه.
‫آره، قبلاً این کارو دوست داشتی.
‫یادمه چند بار،
‫شاید گفتی که...
‫چی بود؟ گفتی که... حالتو ‫جا میاره یا همچین چیزی؟
‫باشه.
‫۱۸ سالم بود.
‫گارفیلد حالمو جا می‌آورد.
‫آره، منم. منم.
‫گربه خوش‌تیپی بود.
‫پاتوقمون رو یادته؟
‫سانی.
‫چی بود... اسمش چی بود؟
‫اون اتاق عجیب که پر از کتاب بود.
‫کتابخونه.
‫چی؟
‫من اونقدرم از تیم عصبانی ‫نیستم. از خودم عصبانیم.
‫حتی اگه دلم بخواد اونو تیکه پاره کنم.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- آره، قطعا.
‫همه تو دفتر فکر می‌کردن ‫می‌خوام بکشمشون.
‫راستش، منم همین حس رو داشتم.
‫من هیچ‌کس رو نمی‌کشم.
‫نمی‌خوام... نمی‌خوام...
‫هیچ‌کس رو نمی‌کشم، نه.
‫ران فلکر.
‫ای وای.
‫تدی مایو، ای کثافت.
‫چطوری داداش؟
‫خوشحالم که...
‫بس کن، مایو!
‫۱۸ سال گذشته.
‫دیگه حتی یادم نیست ‫چرا از هم متنفریم.
‫برای این بود که منو لو دادی چون ‫کلی تهدید به بمب‌گذاری کرده بودم،
‫و رفتم بازداشتگاه نوجوانان، اونجا ۱۴ ‫سالم بودم یه کارت شناسایی جعلی گرفتم،
‫و کامل زندگی‌مو از مسیر خارج کرد،
‫چون اینقدر تو این آشغال‌دونی ‫نوشیدنی خوردم
‫که صاحبش بهم کار داد و شد مثل پدرم.
‫بعد مرد، و اتفاقی این کافه رو برام گذاشت.
‫و حالا صاحب این آشغال‌دونیم،
‫و کلی بچه و کلی قسط دارم!
‫این کافه بوی کثافت می‌ده ‫و پر از جک و جونوره.
‫اینو به بقیه نگو! ‫خیر سرم بهشون غذا می‌دم.
‫فکر می‌کنن کلی جک و جونور گنده ‫این پشته،
‫ولی خیلی هم گنده نیستن.
‫نگران نباشین، جونورا تو غذا ‫نیستن، فقط تو آشپزخونه‌ هستن.
‫برو بیرون.
‫باشه.
‫می‌رم.
‫ولی راستش من آدم خیلی خوبیم.
‫تغییر کردم.
‫- آدم‌ها هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنن. ‫- چی گفتی؟
‫سلام. به همکلاسی‌های من،
‫یا هر چی ازتون مونده،
‫فقط می‌خوام بگم خیلی پیر شدین.
‫و مارجوری رز،
‫تا روزی که بمیرم دوستت دارم.
‫♪ فقط یه نگاه ♪
‫♪ و اینقدر شدید عاشق ‫شدم، شدید، شدید ♪
‫- ♪ عاشق شدم ♪ ‫- این آهنگ ماست.
‫♪ هوم ♪
‫- ♪ با تو ♪ ‫- نه، نیست.
‫نه نه، نیست. همینو گفتم.
‫این آهنگ ما نیست. آره.
‫- هوم. ‫- این آهنگ آشغاله.
‫ازش خوشم میاد، ولی آهنگ ما نیست.
‫منم دوست دارم، خیلی خوبه.
‫- آره. ‫- آره.
‫- ♪ اوه-اوه ♪ ‫- چیه؟
‫- ♪ اوه-اوه، اوه-اوه ♪ ‫- کیتی!
‫- ♪ و فهمیدم ♪ ‫- سفارش آماده‌ست!
‫خیلی خب، روانیا! دیگه باید جمعش کنیم!
‫فردا مدرسه داریم! آره!
‫نان تست، احمق!
‫یعنی چی؟
‫مدرسه واقعا مزخرفه.
‫خوش برگشتین، فرزندان عزیزم. ‫[پارک ممنوع]
‫برای دو هفته اینجا خونه شماست.
‫پس برید سر کلاس، تو مهمونی ‫فارغ‌التحصیلی حسابی حال کنید،
‫تو نمایش مدرسه بدرخشید،
‫و می‌دونم که امتحان ‫نهایی‌تون رو جدی می‌گیرید.
‫هرچند ممکنه همه چیز یه کم فرق کرده باشه،
‫فکر کنم می‌بینید که ‫تقریباً همه چیز مثل قبله.
‫خدای من!
‫سلام!
‫این خیلی باحاله.
‫چشمام!
‫خدای من.
‫عجب!
‫لبخند بزن!
‫پس اینجوری به نظر می‌رسم.
‫خوبه.
‫سلام. پیس پیس.
‫کیتی.
‫آخ!
‫وای!
‫چه مرگته، سانی؟
‫سلام.
‫همگی به اولین روز مدرسه خوش اومدین.
‫اونم دوباره.
‫من معلم ثابت شما هستم،
‫خانم... جنکی.
‫اگه چیزی لازم داشتین به من بگین.
‫منظورم هر چیزیه.
‫عجب!
‫خیلی خب!
‫خب، نمی‌دونم شنیدین یا نه،
‫ولی مدرسه‌ها این روزا یه ‫کم «عجیب غریب» شدن.
‫پس طبق قانون مجبوریم
‫هر سال تحصیلی رو با یه ‫پیام اطلاع رسانی شروع کنیم.
‫سلام، من ویت کانوی‌ هستم. ‫نمی‌دونم شنیدین یا نه،
‫ولی مدرسه‌ها این روزا یه کم عجیب غریب شدن.
‫وای! یکی جلومو بگیره!
‫خدای من، داره از فیلم ‫«ماسک» نقل قول می‌کنه!
‫اوهوم!
‫ترکوندم!
‫من ویت کانوی‌ هستم. ‫دور و برتون رو نگاه کنین.
‫همه مظنون هستن.
‫فکر می‌کنین کی باشه؟
‫قراره ران باشه!
‫تو بودی که زنگ می‌زدی و ‫تهدید به بمب‌گذاری می‌کردی.
‫دوباره شروع کردی؟ ‫برای فرار از کلاس بود، مردک کثافت!
‫کنسل شدی!
‫دیگه نمی‌تونی کلمه «مردک» ‫رو بلند بگی.
‫اینو می‌گم.
‫من قطعاً قابلیتش رو دارم.
‫ولی راستش فکر نمی‌کنم من باشم.
‫جالبه.
‫کیتی، تو فکر می‌کنی کی باشه؟
‫- مهم نیست؟ کلر. ‫- به همین خیال باش!
‫اگه می‌خواستم همه‌تون رو مسموم می‌کردم.
‫احتمالاً یکی باشه که ‫اصلاً انتظارش رو نداریم.
‫پس می‌گم...
‫اون دختر کوچولوی اون بالا اسمش چیه.
‫امیلیاست.
‫کنار خونه‌تون بزرگ شدم.
‫آره.
‫قطعا تویی. حتماً تو این کارو می‌کنی،
‫هر چی اسمت هست.
‫به پام نزن. به پام نزن. به پام نزن.
‫- شش دور دیگه! ‫- برو به درک!
‫هی. دیشب خیلی خوش گذشت.
‫سانی.
‫- دیشب اشتباه بود. ‫- اوه.
‫آخ!
‫کدوم قسمتش؟ چون، به من خیلی خوش گذشت.
‫پام!
‫نمی‌تونم دقیقاً از همون جایی که ۲۰ ‫سال پیش ول کردیم ادامه بدیم، فهمیدی؟
‫من... حالا بزرگ شدم. زندگی دارم، من...
‫دیگه دبیرستانی نیستیم!
‫خب... چرا، هستیم.
‫تموم شد، باشه؟ این واقعا تمومه.
‫درسته. صبر کن...
‫پنج دور دیگه! زود باشین!
‫- می‌کشمت! ‫- وای!
‫- تدی؟ ‫- پوشش لگنی.
‫- تدی. ‫- دریچه آئورت.
‫سیستم لنفاوی.
‫دژنراسیون ماکولا.
‫- استخوان ران. ‫- خفه شو!
‫این پنجمین جواب غلطی ‫بود که تو ۲۰ ثانیه گفتی.
‫استخوان ران به مهره‌های گردن وصل نیست.
‫- چرا، هست. جدیده. ‫- جدیده؟
‫هر اسکلتی فرق داره.
‫مثل پسرعموم، اون چهار تا ‫آرنج داره و دو تا بینی.
‫خفه شو! خفه شو! چرا حرف می‌زنی؟!
‫- خدای من. ‫- تو خفه شو.
‫خواهش می‌کنم تا آخر کلاس خفه شو!
‫ادامه می‌دم.
‫هی داداش.
‫جمعه خونه من مهمونیه.
‫- واقعا؟ ‫- پدر و مادرم بیرون شهرن...
‫برای همیشه.
‫منظورت چیه؟
‫تازه مردن داداش. خونه خالیه.
‫فوق‌العاده می‌شه.
‫خدای من.
‫تسلیت می‌گم.
‫حالت خوبه؟
‫داداش، قراره حسابی بترکونیم.
‫البته، داداش. ‫هر چی بخوای من هستم.
‫واقعا تسلیت می‌گم.
‫عالیه.
‫ما خوش می‌گذرونیم.
‫لعنتی!
‫اونا مجبورمون می‌کنن
‫نمایش سال ۲۰۰۸ منو دوباره اجرا کنیم.
‫راستش من اونو به عنوان ‫یه شوخی نوشتم. افتضاحه.
‫همه شما احمق‌ها باید نقش ‫قدیمی‌تون رو بازی کنین.
‫تاد، تو «کارآگاه» هستی، ‫ساندرا تو «همسر» هستی،
‫و کرتیس، تو منی.
‫منظورم «فرانسوا» هست.
‫- لعنتی! ‫- موفق باشی.
‫مثل دوچرخه‌سواری می‌مونه.
‫بقیه هم تو گروهن!
‫تماشای تو توی تلویزیون واقعا لذت بخش بود.
‫لطف داری.
‫تو کار بازیگری کردی؟
‫نه نه نه. من... من واقعاً کارآگاهم.
‫بچه‌ها؟ می‌تونین یه لطف ‫خیلی بزرگی بهم بکنین
‫و خفه شین؟
‫ممنون. حالا شروع کنین.
‫بازی کنین. شروع کنین!
‫فیلیپ استاین! جسدش رو که توی ‫یه چمدون جا شده بود پیدا کردیم،
‫آبکش شده بود،
‫بدنش خشک بود.
‫خدای من! اون همکار منه.
‫داشت بهم یاد می‌داد چطور بولینگ بازی کنم
‫در حالی که خیلی بهم نزدیک شده بود.
‫- چه هیولایی می‌تونه این کارو بکنه؟ ‫- اینو ببین.
‫هی! صبر کن!
‫- اون چی بود؟ ‫- چی؟
‫دیالوگت بود، ولی مستقیم نگاه کردی به من
‫و گفتی «ببین اینو».
‫- جدی؟ ‫- جدی جدی.
‫یه نکته کوچیک بازیگری:
‫دیگه این کارو نکن.
‫از آخرین جمله‌ت ادامه می‌دیم، برو.
‫چه هیولایی می‌تونست این کارو بکنه؟
‫- ببین اینو. ‫- داری چه غلطی می‌کنی؟
‫وای، این بار فهمیدم چه کار کردم.
‫خب، این کارو نکن.
‫فقط دیالوگت رو بگو.
‫چه هیولایی می‌تونست این کارو بکنه...
‫- ببین اینو. لعنتی! ‫- نگو «ببین اینو»!
‫- ببین اینو. ‫- نه!
‫فهمیدم. ببین اینو.
‫- لعنتی! ‫- خیلی خب، بیاین...
‫بذار دیالوگ‌های قبلیش رو بشنوم.
‫داشت بهم یاد می‌داد چطور بولینگ بازی کنم
‫در حالی که خیلی بهم نزدیک شده بود. ‫چه هیولایی می‌تونست...
‫- ببین اینو... نه! ‫- آره، یه کم استراحت می‌کنیم.
‫ببین اینو. لعنتی! ببین اونو.
‫ببین منو! مراقب باش! لعنتی!
‫ببین اینو. ببین منو! لعنتی، نه!
‫ببین اینو. ببین منو! مراقب باش! لعنتی!
‫- لعنتی، نه! ببین! نه! ببین اینو. ‫- چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫نه! ببین اینو. ببین، ببین، ببین، ببین.
‫- ببین منو. مراقب باش. ببین اینو. ‫- آه!
‫گور بابات! گور بابام!
‫لعنتی! نه. ای بابا!
‫لعنتی! ببخشید! شروع می‌کنیم.
‫- ببین منو. لعنتی، نه! ‫- چی... چیکار کنم؟
‫- من... ‫- نه! ببین منو. بریم!
‫آماده‌ام این کارو بکنم. بیا.
‫شروع می‌کنیم. دیگه بازی تمومه.
‫حالا وقتشه! بزن بریم. عاشق این بازیم.
‫کرتیس!
‫نمی‌دونم چم شده!
‫دیگه نمی‌تونم بازی کنم!
‫نمی‌دونم چم شده.
‫زنگ خورد. تمرین اول عالی بود بچه‌ها.
‫رفتار عجیب غریب زیادی داشتیم.
‫از خیلی‌هاتون، راستش. ای خدا.
‫اونا منو می‌گیرن.
‫ساندرا، تو «همسر» هستی، و کرتیس...
‫تو منی.
‫منظورم «فرانسوا» هست، لعنتی!
‫هوم.
‫آه، آره.
‫خوب آب‌پزش کردم.
‫مامان زنگ زد. خیلی ناراحت به نظر می‌رسید.
‫گفت یه سری نمونه دستمال ‫برای عروسی برات فرستاده.
‫وای، فراموش کردم. ببخشید.
‫باید جواب بدی.
‫اون حسابی سرم داد زد.
‫می‌خواد چه‌کار کنه، مارک؟
‫منو بندازه توی دریا؟
‫چی؟
‫بندازه تو دریا.
‫بندازه تو دریا؟ من...
‫مثل دزدای دریایی. این یه اصطلاحه.
‫این خیلی بی‌ربطه. ‫چرا اون باید این کارو بکنه؟
‫نه. اون واقعا این کارو نمی‌کنه.
‫این... مثل...
‫این یه اصطلاحه.
‫خدای من.
‫صبر کن، این خیلی باحاله!
‫آره.
‫فکرشو بکن... بنویسش.
‫- باید یادمون بمونه... ‫- من می‌رم سراغش.
‫باید اینو یادمون بمونه.
‫«بندازه تو دریا.»
‫- ممکنه دزد دریایی باشه، عزیزم. ‫- کیتی.
‫سانی؟
‫چی...
‫این‌جا چه‌کار می‌کنی؟
‫نه. اه، باشه، ببین.
‫اه، باشه، می‌دونم که همه ‫چیز وارونه شده یا هر چی،
‫و می‌دونم الان ظاهر بدی دارم...
‫ببین.
‫من می‌تونم اینو عوض کنم، خب؟
‫فقط... خیلی خب.
‫ببین...
‫وقتی دوباره دیدمت حس کردم ‫انگار بدنم تو رو یادشه.
‫و انگار یه صمیمیتی هست.
‫فقط یه فرصت بهم بده...
‫ملوان! کی توی کشتی منه!
‫من دل و روده‌تو می‌ریزم بیرون!
‫نه، شوخی کردم بچه‌ها.
‫ادای دزد دریایی رو در آوردم. ‫اون خیلی باحاله.
‫چی...
‫اون چیه؟
‫- این، اه... ‫- این خونه؟
‫- این... ‫- آه. درود!
‫ناخدا مارک اسپیتز، در خدمتم.
‫نامزد کیتی.
‫سانی، سعی کردم زودتر بهت بگم ولی...
‫عیال هستن.
‫و... و شما کی هستین آقای محترم؟
‫- اه... ‫- اون... اون... سانیه.
‫ما... با هم مدرسه می‌ریم.
‫آه! یه هم‌بند دیگه.
‫تسلیت به هر دوتون. ‫ولی... ادبم کجا رفته؟
‫سانی، دوست داری بیای ‫داخل و با ما شام بخوری؟
‫اوه، نه.
‫- چی داریم؟ ‫- مرغ آب‌پز.
‫به اندازه کافی برای همه مرغ هست.
‫- می‌تونم کل محله رو غذا بدم. ‫- نه، ممنون.
‫مرغ آب‌پز، آره!
‫- برو داخل. ‫- باشه.
‫- ای خدا. ‫- ملوان!
‫- برو داخل! ‫- بله خانم. باشه، هی.
‫از دیدنت خوشحال شدم سانی.
‫- فعلا! ‫- فردا می‌بینمت، باشه؟
‫کپسول‌های زمان! ‫یادتون میاد این کارو می‌کردیم؟
‫بعضی بچه‌ها قرار بود تقریباً ‫۱۰۰ سال دیگه اونا رو در بیارن.
‫ولی شما الان اینجایین، ‫برای همین گفتیم، چرا که نه؟
‫امیدها، آرزوها،
‫انتظارات ساده‌لوحانه‌تون از زندگی،
‫همه‌شون توی این کپسول‌ها هستن.
‫می‌دونین، من ۱۸ سالگیم رو یادمه.
‫چشم‌گشاد، خوش‌هیکل...
‫لعنتی.
‫وای نه. ای خدا.
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫لعنت بهش.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫مگه می‌شه.
‫هی.
‫من نوشیدنی دارم!
‫عجب.
‫نه!
‫تو کلاس نمی‌تونی الکل بخوری.
‫برو...
‫- پسر بد! ‫- وای دختر!
‫- پسر خیلی بدی هستی! ‫- من نوشیدنی گرفتم!
‫اگه نخورم می‌میرم!
‫می‌میرم!
‫تو کلاس نوشیدنی خوردی؟
‫احمقی؟
‫آره.
‫می‌شه لطفاً فقط دو ‫هفته عادی رفتار کنی؟
‫- برو جشن فارغ‌التحصیلی... ‫- هوم.
‫- امتحانات نهایی‌تو بده... ‫- هوم.
‫تا سال رو با نمایش مدرسه تموم کنیم.
‫بعدش تمومه. فارغ‌التحصیل می‌شین،
‫و همه برمی‌گردیم به ‫زندگی عادی‌مون. بدون حاشیه.
‫نمی‌تونم... نمی‌تونم این نمایش رو اجرا کنم.
‫باید بکنی! این قانونه!
‫لعنت بهش! باشه.
‫کدوم گوری می‌ری؟
‫بتمرگ سر جات!
‫می‌دونی در موردت چی می‌گن؟
‫می‌دونی من وقتی مردم ‫حرف می‌زنن گوش نمی‌دم!
‫تو چشمام نگاه کن.
‫- درسته؟ ‫- عزیزم، چرا باید...
‫تو کرکر برل آدم بکشم؟
‫من عاشق اونجام!
‫من... هیچی در مورد کرکر برل نگفتم.
‫- عزیزم. ‫- آه، فرانسوا.
‫اینو بدون.
‫هر کاری که می‌کنم
‫و هر چیزی که هستم،‌ برای توئه.
‫- عجب! ‫- عجب!
‫ببخشید، داشتم...
‫- سعی می‌کردی به فیلمنامه نگاه کنی، آره. ‫- آره، معلومه. من... آره.
‫این... آره.
‫چطور همه دیالوگ‌ها رو بلدی؟
‫تو که جزو گروه صحنه‌ای.
‫اه... من... آره، فکر کنم به خاطر ‫سال‌ها آمادگی برای آزمون باشه.
‫مثل دوچرخه‌سواری می‌مونه.
‫اه، اون... واقعاً عالی بود.
‫مرسی. اه و...
‫مرسی که کمکم کردی. ‫این... خیلی برام مهمه.
‫اوه.
‫این، اه... اوه خدای من. ‫این... باعث افتخارمه.
‫آره.
‫بعضی‌هاتون واقعاً کارتون رو بلدین.
‫- آفرین. ‫- اوه، ایولا.
‫و بعضی‌هاتون...
‫- گمونم توی مدرسه خوب نیستین. ‫- لعنتی.
‫به هر حال، خوشحالم که رسیدم. ‫فقط می‌خواستم بهت بگم
‫که توی کلاس خیلی کارت خوبه.
‫- مرسی. ‫- آره.
‫اه، فکر می‌کردم اگه بشه بتونی ‫بهم کمک کنی که منم کارم خوب بشه.
‫- می‌خوای بهت درس بدم؟ ‫- آره، دقیقاً!
‫- درس دادن! ‫- فکرش هم نکن.
‫چی؟ چرا؟
‫تو یکی از احمق‌ترین آدمایی هستی ‫که تا حالا دیدم.
‫هی، این حرفت خوب نیست.
‫آه! تدی مایو، به مدرسه برگشته.
‫- سلام، مارو. ‫- اوه، اون یک بار رو یادته
‫که ۱۱ دقیقه روی بشکه نوشیدنی وایستادی
‫و وارونه از حال رفتی؟
‫بعد رفتی بیمارستان ‫و همه فکر کردیم سرت ترکیده.
‫پس، همه‌مون برات نامه نوشتیم.
‫و بعد تو، تدی مایو، ‫به زندگی برگشتی و این چیزا.
‫اون چیزا رو یادته، تدی؟
‫تدی مایو، به مدرسه برگشته!
‫یادته؟ ‫من یادمه، تدی.
‫هیچوقت فراموش نمی‌کنم، مرد.
‫هیچوقت فراموشت نمی‌کنم، تدی مایو.
‫عالیه! عالیه! ‫تو عالی هستی، مرد.
‫- عالیه! ‫- الان وقتش نیست، مارو.
‫می‌خوای دوباره اون کارا رو بکنی، تدی؟
‫خواهش می‌کنم، تدی! اوه، ‫خواهش می‌کنم، تدی، خواهش می‌کنم؟
‫نه! من الان بزرگ شدم.
‫تدی مایو!
‫تدی مایو برگشته.
‫تدی!
‫تدی! ادامه بده، تدی!
‫تدی برگشته! تدی برگشته!
‫- انجامش می‌دم. ‫- چی؟
‫بهت درس می‌دم،
‫به یه شرط.
‫هر چیزی.
‫کمک کن که فراموش نشم.
‫- چی برای شروع بیارم؟ ‫- سلام!
‫اه، شماره یک می‌خوام، آب شده،
‫- با چیز ویز... ‫- چهار می‌خوام
‫- با خامه. ‫- و کمی پولک مزخرف روی...
‫باشه. باشه، باشه، باشه، ‫باشه، باشه.
‫باشه، اه، یکی یکی. یکی یکی.
‫اوه، خیلی ببخشید، رفیق خوب. ببخشید.
‫اه، پس شماره یک می‌خوام، آب شده، ‫با پولک مزخرف روش.
‫- حالت تست‌شده داری؟ ‫- یا شاید یه کم آب مزخرف و همینطور...
‫بعدا برمی‌گردم...
‫وقتی شما... شماها جدی شدین برمی‌گردم.
‫آه! این وانیل یه کم تندی داره.
‫اوه پسر، بدمزه‌ست.
‫یه کم شیر می‌خوام. گارسون؟
‫خانم؟
‫برمی‌گرده.
‫خوبی، کدوی من؟
‫فکر نمی‌کنم بدونی یعنی چی، مارک.
‫خب، یه خبری می‌دونم که حالت رو خوب می‌کنه.
‫- خبر چیه؟ ‫- مامان یه تاریخ عروسی تعیین کرده!
‫- برای کی؟ ‫- برای ما، ای احمق ساده.
‫- مارک! ‫- خیلی متاسفم.
‫این معنی اون رو نداشت... ‫قرار بود اینجوری
‫مثل یه دوست ناقلا بگم ولی نشد.
‫ولی نه، مامانت نمی‌تونه تاریخ تعیین کنه. ‫این عروسی ماست.
‫خب، تعیین کرده و از منتظر موندن خسته شده.
‫منم همینطور! ‫منظورم اینه که ۹ سال گذشته، کیت.
‫اونقدرها هم طولانی نیست.
‫- یه جورایی هست. ‫- مدرسه چی؟
‫- آره، اه... ‫- و اینکه، من الان شغلی ندارم.
‫- ولی... ‫- نمی‌تونیم یهویی وارد هر چیزی بشیم.
‫نگرانش نباش.
‫ما همیشه می‌تونیم بهانه بیاریم
‫که چرا الان زمان مناسبی نیست،
‫ولی تنها چیزی که مهمه ‫اینه که ما همدیگه رو دوست داریم.
‫منظورم اینه که فکر کن.
‫یعنی ما آخرین آدمایی هستیم ‫که باهاشون آشنا می‌شیم.
‫این چه قدر عالیه؟
‫- نه! سانی، دیگه نمی‌تونم بیام. ‫- اوه خدای من!
‫- نمی‌تونم. واقعاً نمی‌تونم. ‫- به خاطر اینکه کله‌مون بهم خورد؟
‫چون راستش فکر کنم تقصیر تو بود.
‫نه، سانی، ‫به خاطر اینکه دارم ازدواج می‌کنم!
‫اه، راستش می‌خوام ‫راجع به اون باهات حرف بزنم.
‫الان جدی شده، باشه؟ تاریخ تعیین کردیم.
‫کیتی، نمی‌تونی باهاش ازدواج کنی!
‫- وای خدای من. ‫- باشه؟ و منظورم این نیست که
‫«اوه، نمی‌تونی باهاش ازدواج کنی!» ‫حتی اگه منظورم همین هم باشه.
‫فقط اینه که اه، ‫نمی‌تونی باهاش ازدواج کنی... قانوناً.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫اه، آره. چیزی که می‌خوام بگم
‫اینه که نمی‌تونی باهاش ازدواج کنی
‫چون تو از قبل ازدواج کردی...
‫با من.
‫سانی، ما ۱۸ سالمون بود.
‫داشتیم کنایه می‌زدیم.
‫آره، باشه. من فقط...
‫- باشه، این... آره، اه، باشه. ‫- این چه کوفتیه؟
‫این یه گواهی ازدواجه. ‫گواهی ازدواج ما.
‫- من این رو امضا کردم؟ ‫- آره.
‫ولی، مثل... یه شوخی بود.
‫آره.
‫یعنی خنده‌دار بود که انقدر جدی گرفتیمش.
‫- می‌دونم. آره. ‫- همینش خنده‌دار بود.
‫خوشم اومد که... خیلی خنده‌دار بود.
‫این... حدس می‌زنم، ‫روراست بخوام باشم، نمی‌دونستم
‫چقدرش شوخیه.
‫و بعد، من... انجامش دادم،
‫و اه، بعد انجام... من... آره، انجامش دادم.
‫نه، ولی کشیش، اون...
‫اه، اون واقعی بود.
‫پس، من...
‫کیتی فوتبال.
‫نه!
‫خفه شو!
‫مردم دارن سعی می‌کنن ساکت باشن و این چیزا!
‫بگذریم، من به مهمونی‌ها می‌رفتم
‫و انگار یه سطل زباله رو آتیش می‌زدم
‫و خودم می‌رفتم توش ‫و از یه تپه می‌رفتم پایین.
‫یا کوکتل مولوتف به ماشین‌ها پرت می‌کردم ‫و بعد اون ماشین بهم می‌زد.
‫این نصیحته؟ یه ماشین بهت بزنه؟
‫حتی سعی کردم چیزهای عجیب بخورم.
‫تدی.
‫امشب خونه‌م یه مهمونی دیوونه‌وار داریم.
‫پدر و مادرم تازه مردن. ‫همه میان.
‫وای خدای من، داداش. خوبی؟
‫عالی‌ام، پسر.
‫خونه کاملاً در اختیار خودمونه
‫و می‌خوایم کیف کنیم. عین قدیم.
‫خدایا، داداش، واقعاً غم‌انگیزه.
‫نه، هیچ چیز غم‌انگیزی توش نیست.
‫تدی، همیشه تو رو دوست داشتن ‫و اگه زنده بودن،
‫براشون خیلی مهم بود که اونجا باشی.
‫باشه.
‫تدی مایو.
‫امشب می‌بینمت، مرد.
‫بدون تدی مایو نمی‌شه مهمونی گرفت.
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫- به اون مهمونی می‌ریم. ‫- امیلیا، نه!
‫قول دادی امشب برای ‫مقاله علمی بهم کمک کنی.
‫ولی همه می‌رن اونجا!
‫این مقاله حکم ۵۰٪ نمره‌م رو داره!
‫اگه رد شم، ‫باید تو امتحان نهایی ۱۰۰ بگیرم تا قبول شم
‫و به فنا می‌رم ‫و تو کافه خودم تنها می‌میرم
‫و اونجا افتضاحه.
‫بهت احتیاج دارم.
‫- امیلیا! ‫- آره.
‫قول دادی.
‫باشه، کمک می‌کنم.
‫آره!
‫همیشه مهمونی‌های دیگه هم هست.
‫هی، یو! اومدی. خیلی باحاله.
‫اه، یه بشکه نوشیدنی پشت هست. ‫فکر کنم یه نفر مواد مخدر داره.
‫و از هر اتاقی خواستی ‫می‌تونی استفاده کنی.
‫اوه! کیتی الان‌هاست که برسه.
‫می‌خوای بریم پشت بوم؟
‫اوه، باید امتحانش کنم. هوو!
‫چرا اینجا همه انگار ۶۰ ساله‌ان؟
‫خیلی ضایعه.
‫کاملاً.
‫نه، هی! نکن... اون کار رو نکن.
‫- همچین چیزی نمی‌خوای. ‫- اوه.
‫من زیادی خشکم که کیف کنم؟ ‫به اندازه کافی باحال نیستم؟
‫اه، آره. اونا خیلی قوی‌ان
‫و تو به نظرم آدمی نیستی که ‫دوست داشته باشه کنترلش رو از دست بده.
‫خب، به نظر میاد اصلاً من رو نمی‌شناسی، نه؟
‫نه، هیچوقت تو رو توی زندگیم ندیدم.
‫مزه اینا افتضاحه.
‫شاید تقصیر دهن خودته، زنیکه کوچولو!
‫برو گمشو. چه مرگشه؟
‫صبر کن، توش چیه؟
‫اوه، پسر، چندتا خوردی؟
‫خب... دو تا قرص.
‫دو تا قرص؟
‫آره. آره لعنتی.
‫هفته دیگه می‌بینمت، رفیق.
‫کیتی اینجاست! من رفتم.
‫اه، کیتی، من فقط...
‫مشکلی نیست، اینطور نیست که ‫پدر و مادرم برای پس گرفتنش برمی‌گردن.
‫معلوم هست چه غلطی می‌کنی؟
‫فقط دارم از نصیحت‌هات پیروی می‌کنم.
‫احمق و منگ باش ‫و هر چی مردم می‌گن انجام بده و اینا.
‫مایو!
‫هی، مرد، خوشحالم می‌بینمت، رفیق. ‫چطوری؟
‫چطوره به خاطر دوران قدیم یه بشکه بزنیم؟
‫من با ۳۵ سالگی و کمر درد، بشکه نمی‌زنم.
‫آره، راست می‌گی. ‫کمر منم اوضاعش خوب نیست.
‫باشه، پس چطوره به سبک گارگویل بریم؟ ها؟
‫چطوره ته کفشم رو بخوری، احمق؟
‫چطوره تو کل بشکه رو قبل از من سر بکشی،
‫به سبک گارگویل، بعد من ته کفشت رو بخورم؟
‫واقعا نمی‌خوام ته کفشم رو بخوری.
‫پس، چرا من اصلاً باید سبک گارگویل برم؟
‫آشغال!
‫اوه آره. اوه، نه، باشه. نه. نه... اوه!
‫سلام، عزیزم. اوضاع چطوره، عزیزم؟
‫- اوه! اوه! ‫- اینا رو امضا کن!
‫آره، اه، باشه. سلام. می‌شه بعدا امضا کنم؟
‫- راستش یه ماشین کنترل از راه دور دارم. ‫- نه، همین الان!
‫و جرات نکن سرم شیره بمالی، باشه؟
‫امضا کن!
‫خب، اگه دقیقاً ندونی چی نوشته، ‫امضا کردن چیز خوبی نیست.
‫سانی، می‌کشمت. معلومه که مدارک طلاقن.
‫نه. نه!
‫باشه، امضا نمی‌کنم، کیتی، ‫چون نمی‌خوام، باشه؟
‫می‌خوام باهات ازدواج کنم. ‫می‌خوام باهات متاهل بمونم.
‫- سانی! ‫- بی‌خیال دیگه، چیه؟
‫باشه، عالیه، پس چی می‌خوای؟ ‫تا آخر عمر توی کتابخونه
‫- زندگی کنیم؟ ‫- من توی کتابخونه زندگی نمی‌کنم.
‫تا ۱۴ ماه اونجا می‌مونم تا وقتی که
‫زندگیم کاملاً به روال عادی برگرده!
‫مگه اینکه تو بخوای توی کتابخونه زندگی کنی.
‫- قطعاً... ‫- من نمی‌خوام توی کتابخونه زندگی کنم!
‫چرا که نه؟ ‫من می‌دونم دستشویی‌ها کجان!
‫همه می‌دونن دستشویی‌ها کجان!
‫اوه خدای من، سلام!
‫یه کم از این می‌خوای؟ من... از... گرفتمش...
‫راستش، من... راستش، نمی‌دونم... ‫نمی‌دونم این رو از کجا آوردم.
‫نمی‌خوام مرسی.
‫تو خیلی باحالی.
‫چرا همیشه به آسمون نگاه می‌کنی؟
‫بدون کار! بدون خونه!
‫بدون لباس دیگه‌ای!
‫بدون بهداشت فردی،
‫- اونطور که می‌بینم. ‫- باشه! مرسی... آره.
‫و مرسی، مرسی، ‫مرسی برای اون موارد.
‫راستش می‌خوام اون‌ها رو در نظر بگیرم.
‫- ولی تو چی؟ ‫- من چی؟
‫تو چی، کیتی؟ چی شد؟
‫اون دختر دیوونه که قبلاً دوستش داشتم چی شد؟
‫الان اینجا با مدل موی کوتاه
‫و کت و شلوار و خونه و اون چیز هستی.
‫اون چیزی که باهاش هستی چیه؟
‫- چیه؟ چیه؟ ‫- اون یه چیز نیست!
‫- اصلاً توش چی می‌بینی؟ ‫- اون یه چیز نیست!
‫- پس چیه؟ ‫- یه چیز نیست! اون... اون... اون...
‫- پس چیه؟! ‫- اون نامزدمه!
‫- پس بگو! ‫- و دوستش دارم!
‫اون خوب و بی‌آزاره.
‫و لازم نیست نگران باشم که یه روزی
‫اون، خب... ناپدید بشه.
‫و من تنها می‌مونم که... فکر کنم ‫عشق زندگیم ۲۰ ساله مرده.
‫تا اینکه یه روز، ‫دوباره توی زندگیم ظاهر می‌شه،
‫مثل یه شعبده‌بازی مزخرف!
‫از نقش بازی کردن باهات خیلی لذت بردم.
‫منم همینطور.
‫خوبه که یه مدتی یه نفر دیگه بشی.
‫نمی‌دونم، حواسم پرت می‌شه.
‫من... می‌دونم منظورت چیه.
‫من... یه رویاهایی می‌بینم.
‫رویاها؟
‫این... یه کم توضیحش سخته.
‫می‌دونی؟
‫احساس عجیبی بهم دست می‌ده که...
‫من تو رو ترک نکردم.
‫باشه، نمی‌دونم، من...
‫درست فکر نمی‌کردم.
‫می‌دونم، سانی، ولی این مشکل توئه. ‫تو فکر نمی‌کنی.
‫اون موقع به من فکر نمی‌کردی،
‫الان هم قطعاً به من فکر نمی‌کنی.
‫پس، فقط یه لطفی به خودت بکن ‫و فکر نکن.
‫فقط مدارک رو امضا کن.
‫گارگویل! گارگویل!
‫به سبک گارگویل، آره!
‫بزن بریم!
‫ولی خیلی دوره... می‌میرم.
‫شوخی می‌کنی؟
‫زن‌ها عاشق حرکات جسورانه‌ان، نادون.
‫یه افسانه می‌شی.
‫اگه بپری... و فکر می‌کنم بپری...
‫یه مهمونی استخر راه میندازی و اینا.
‫تا ابد فراموشت نمی‌کنن.
‫من انجامش می‌دادم، ولی... من یه احمقم.
‫همین الان هم توی استخریم.
‫بیاین تو. آب حرف نداره.
‫اوه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫کیتی، دوستت دارم!
‫اوخی.
‫یه اوخی گفتم.
‫شب جشن فارغ التحصیلیه!
‫حالا، زیاد نوشیدنی نخورید، بچه‌ها.
‫آخر هفته امتحان نهایی داریم.
‫ازتون خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم، لطفا.
‫و یادتون باشه، شام امسال ‫غذایی هست که هر کسی با خودش میاره.
‫پس، غذا بیارید!
‫و حتماً برای شاه و ملکه‌مون رای بدید.
‫و یه بار دیگه، یادآوری می‌کنم که ‫کارهای مدرسه رو جدی بگیرید.
‫چیزهای زیادی در جریانه، ‫ولی... این مدرسه واقعیه.
‫مرسی.
‫هیئت مدیره مدرسه ناراضیه.
‫باشه. چرا؟
‫گزارش پیشرفت رو دیدیم. پوووف!
‫می‌دونی که تقریباً ‫همه دانش‌آموزان رد شدن؟
‫- عالیه. ‫- اگه این دانش‌آموزها قبول نشن،
‫فارغ‌التحصیل نمی‌شن.
‫اگه فارغ‌التحصیل نشن، ‫باید ترم رو تکرار کنن.
‫سال تحصیلی عادی ‫کمتر از یه هفته دیگه شروع می‌شه،
‫و نمی‌تونیم ۳۰ ساله‌ها رو ‫با نوجوان‌ها قاطی کنیم.
‫- راست می‌گی. ‫- یه کابوس روابط عمومیِ محض می‌شه.
‫- بله، قربان. ‫- و این دقیقاً برعکس
‫- چیزیه که می‌خواستیم بهش برسیم. ‫- بله، قربان، بله، قربان.
‫قطعاً، قربان.
‫اه، ناگفته نماند...
‫یه دانش‌آموز توی مهمونی مُرد...
‫- و انگار هیچکس اهمیت نمی‌ده. ‫- اوه، ما اهمیت می‌دیم.
‫قربان، من... ما اهمیت می‌دیم.
‫اسم دانش‌آموز چیه؟
‫جیمینی.
‫فکر می‌کنی اسم دانش‌آموز مرده، جیمینی بوده؟
‫نه.
‫اگه این نمره‌ها رو بالا نبری
‫و اون دانش‌آموزها فارغ‌التحصیل نشن...
‫اخراج می‌شی.
‫یه مرده دیگه!
‫یه مرد خوش‌تیپ که توی یه چمدان
‫ تو مجرای تهویه پیتزا هاتِ ‫خیابان چهارم جا کرده بودن.
‫خدای من! امیدوارم پیتزا سالم باشه.
‫پیتزا خوشمزه‌ست.
‫سسش خیلی شیرینه و بعضی وقتا،
‫حتی خمیرش به معنای واقعی پر شده.
‫وای، باید امتحانش کنم.
‫مطمئن شو که امتحانش می‌کنی.
‫می‌خوایم شوهرتون رو ببریم مرکز شهر.
‫فرانسوای عزیزم؟ اوه، خدای من!
‫به این مرد بگو که اون کار رو نکردی!
‫به همه بگو که اون
‫- مردهای خوش‌تیپ رو کشتی. ‫- من چی کار کردم؟
‫♪ اوه، چطور می‌تونم زندگی کنم، ‫چطور می‌تونم بخوابم ♪
‫♪ من یه حیوونم ♪
‫خدای من، بس کن!
‫چرا داری آواز می‌خونی؟
‫چون حس کردم بخونم.
‫این موزیکال نیست، باشه؟ ‫آواز خوندن ممنوع.
‫این یه اعترافه... منظورم، یه نمایشه.
‫یه نمایشه.
‫فقط کلمات رو بگو...
‫انگار که یه ربات هستی.
‫قابل درکه؟
‫خدا رو شکر. کلاس تموم شد.
‫یا زنگ خرابه؟
‫به هر حال، بهم ربطی نداره. برین.
‫برین دیگه!
‫فقط منم؟
‫اوه، خدا.
‫این یه اعترافه.
‫«چشم‌های خسته‌ت رو استراحت بده ‫تا وقتی که من بیام...»
‫ای بابا.
‫«با کاپوت سوبارو اوت‌بک ۲.۵ آی ۲۰۰۵ خودم.
‫«میام دنبالت
‫تا سوبارو اوت‌بک قشنگم رو ببینی.»
‫همه‌شون همینجوری‌ان؟
‫خب، همه‌شون اینقدر ماشین‌محور نیستن.
‫دیگه ننویس، باشه؟
‫اینقدر در مورد ماشین سوبارو نگو.
‫فکر کنم به خاطر پویایی قدرتش، ‫خیلی واسم جالبه
‫و ماشین خوبیه، پس...
‫برو بیرون!
‫طوری بگو که بفهمم.
‫مدارک رو... امضا... کن.
‫یه استدلال خوب بیار.
‫من کلی استدلال آوردم...
‫یه...
‫معلم!
‫[خانم جنکی]
‫می‌بینم که نامه می‌نویسی.
‫چندتاشون رو از سطل زباله درآوردم.
‫این یکی رو روی سوبارو اوت‌بک ۲.۵ آی ۲۰۰۵ تو
‫با چهارچرخ محرک و زیراندازهای وینیل نوشتم.
‫اوه، وای! ماشین خفنیه.
‫سلیقه‌ت عالیه ‫و شرط می‌بندم خودت هم عالی هستی.
‫جشن فارغ التحصیلی من رو پیدا کن. ‫یه گل صورتی به لباسم می‌زنم.
‫بخند!
‫خیلی‌خب، بذار یکی از تو با لوبیاها بگیرم.
‫باشه، بسه.
‫شانس با من یار باشه. ‫شانس با من یار باشه.
‫هی، هی! کنار پاستا ندویین!
‫بوپ!
‫خیلی خوشگل شدی.
‫[امیلیا]
‫چه خبر، دوستان؟ ‫اینجا دی-دی-دی-دی-دی‌جی تیم الینه!
‫مثل تیم آلن می‌مونه، ولی یه فضایی‌ام.
‫آروو!
‫اممم.
‫نه، لعنت!
‫این دنده‌ها خیلی بدمزه‌ان.
‫توهین نباشه. ‫نمی‌دونم این آشغال رو کی درست کرده.
‫- لعنت! ‫- لازم نیست همه
‫- غذاها رو امتحان کنی! ‫- سلام.
‫- هی مارک، می‌شه جامون رو عوض کنیم؟ ‫- البته.
‫می‌دونی، این اولین جشن فارغ التحصیلی منه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- مارک بودی، درسته؟ ‫- اوهوم.
‫یادته، تو ایوان خونه‌ت همدیگه رو دیدیم؟ ‫یا بهتر بگم عرشه قایق؟
‫- چشم، ناخدا! ‫- آره!
‫پسر، اون موقع که اتفاق می‌افتاد ‫خیلی باحال بود.
‫- اوه. ‫- آره.
‫- خودشه. ‫- اوه، اون تو بودی.
‫- آره. ‫- اوه، پس، شما دو تا...
‫وقتی شروع کردین... ‫داشتین کارای دزد دریایی می‌کردین.
‫- بعضی شلوارها واقعاً تنگن. ‫- اوه خدا، من داشتم...
‫اه، دقیقاً، موقع ورود به مدرسه، ‫داشتم همین رو می‌گفتم.
‫پس، شلوارهای پاره‌شونده رو می‌شناسی؟ ‫اونایی که کنده می‌شن؟
‫هی مارک، می‌شه بری برام ‫یه کم آب میوه بیاری، لطفاً؟
‫- یه ثانیه، کدو. ‫- خیلی تشنمه.
‫- یه ثانیه. ‫- می‌ری؟
‫- ایده من؟ ‫- اوهوم.
‫شلوارهای سریع پاره‌شونده.
‫مثل شلوارهای پاره‌شونده معمولی‌ان، ‫ولی اینا با سرعت پرواز می‌کنن.
‫خیلی ممنون، زمینی‌ها. ‫بیاین امشب بترکونیم!
‫سلام. ما گروه ماروینز هستیم. ‫یه گروه واقعی.
‫♪ آی ♪
‫امیلیا!
‫نه!
‫ماسک دی‌جی، چراغ داره، ‫ولی کاملاً کورم می‌کنه.
‫چی می‌خوای، تیم؟
‫یه مرد نمی‌تونه با عشقش برقصه... یا زنش؟
‫تو زن منی. ببخشید، زن سابقم.
‫- از کت و شلوارت خوشم اومد. ‫- مرسی.
‫کاملاً از حوله ساخته شده.
‫♪ حرفت ♪
‫♪ قبول ♪
‫اووه!
‫مرسی، مرسی.
‫مدیر ندلر.
‫اوه، دوستتون دارم بچه‌ها. دوستتون دارم.
‫با این حال، لطفاً، لطفاً، لطفاً،
‫نمره‌هاتون رو بالا ببرید، ‫بهتون التماس می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫بدون مقدمه بیشتر،
‫شاه و ملکه جشن فارغ التحصیلی ۲۰۰۸ شما،
‫سانی فوتبال
‫و کیتی کارترایت!
‫لطفاً به شاه و ملکه‌تون
‫در اولین رقصشون ملحق بشید.
‫♪ تصویری از تو و من که می‌خندیم ♪
‫♪ و از همه چیز لذت می‌بریم ♪
‫فیلم «چه زندگی شگفت‌انگیزی» رو دیدی؟
‫آره.
‫♪ همه پاره پوره و کهنه ♪
‫♪ اوووه، قلبم رو گرم کن ♪
‫♪ پیش من بمون ♪
‫♪ بذار عشق شروع بشه، بذار عشق شروع بشه ♪
‫- عزیزم. ‫- ♪ تو می‌گی من رویاپردازم ♪
‫تنده؟ خوبی؟
‫- ♪ ما دو تا مثل همدیگه‌ایم ♪ ‫- اوه، دوستش داری!
‫- اینطوری با موله‌ی من گریه نمی‌کنی. ‫- ♪ هر دوتامون دنبال ♪
‫- ♪ یه دنیای کامل می‌گردیم ♪ ‫- کی این رو پخته؟!
‫امم. وانیلا چطوره؟
‫اوه، اون... می‌دونی.
‫نمی‌دونم.
‫راستش، داشتم فکر می‌کردم ‫که باید برگردی خونه.
‫شاید همه اینا رو فراموش کنیم ‫که اتفاق افتاده، می‌دونی؟
‫حتی شاید یه کم به باربرها کمک کنم.
‫الان تقریباً ۳۶ سالمه،
‫سنی که بالاخره می‌خوام ‫زندگی خودم رو شروع کنم.
‫و توش جایی برای تو نیست!
‫حالا، توی فیلم «چه زندگی شگفت‌انگیزی»،
‫زیر زمین ورزشگاه یه استخر هست، ‫مثل مال ما.
‫و کف زمین باز می‌شه ‫و همه می‌افتن...
‫رفیق!
‫فقط انجامش بده.
‫همه خیس می‌شن.
‫قلپ، قلپ.
‫اوه، لعنت.
‫نمره «اف» یعنی افتضاح!
‫اوه، لعنت!
‫[در امتحانات نهایی موفق باشید]
‫اوه، اوه. اوه، دارم خیس می‌کنم!
‫اوه! دارم خیس می‌کنم!
‫- اوه! اوه! ‫- هی!
‫چه خبره اینجا؟ برین بالا، یالا.
‫یالا، بچه‌ها.
‫خیس کردم!
‫باشه، می‌دونی چیه، عزیزم؟
‫ظاهرت و بوت افتضاحه.
‫- بلند شو. ‫- افتادم، وی.
‫بارها و بارها.
‫خیلی تلاش کردم، ولی افتضاحم.
‫دوباره توی مدرسه می‌افتم!
‫- پاهات رو بردار. ‫- اوه!
‫تدی، به این خونه نگاه کن.
‫به اون بچه‌های قشنگ نگاه کن.
‫حالا، به من نگاه کن.
‫فکر می‌کنی یه بازنده می‌تونه ‫همه اینا رو داشته باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫تو یه شوهر فوق‌العاده‌ ‫و یه پدر دوست‌داشتنی هستی.
‫درسته؟ و قشنگه که می‌خوای خرج ما رو بدی.
‫ولی عزیزم، از قبل همین کار رو می‌کنی.
‫آره؟
‫آره و من کنارتم.
‫- جدی؟ ‫- آره،
‫- با همه احساسات کوچولوت. ‫- جدی؟
‫ولی دیدن تو اینجوری واقعاً رقت‌انگیزه.
‫چه فایده‌ای داره؟ به فنا رفتم.
‫به معنای واقعی باید تو همه امتحان‌ها ‫نمره ۱۰۰ بگیرم تا فارغ‌التحصیل شم.
‫می‌دونم با یه احمق ازدواج کردم...
‫ولی خوب می‌دونم که ‫با یه آدم تسلیم‌شده ازدواج نکردم.
‫پس کاری که می‌خوایم بکنیم ‫اینه که بلند می‌شیم،
‫صورتت رو می‌تراشیم مرتب بشی،
‫چون امروز امتحان نهایی داری!
‫اوه! آروم باش، رفیق.
‫گوش کن، کرتیس.
‫هی، کرتیس،
‫من... من ازت خوشم میاد ‫و می‌خواستم ببینم که...
‫سلام بر همگی.
‫امیدوارم امروز صبح...
‫تو امتحان‌هاتون موفق باشین.
‫لطفاً هر چقدر می‌تونین تلاش کنین.
‫بهتون التماس می‌کنم، به خاطر خدا.
‫- مامان؟ ‫- اوه، سلام، عزیزم.
‫پول ناهار می‌خوای؟ ‫یا یه پول دیگه؟
‫چی شده؟
‫نمی‌خواستم این بار رو به دوشت بذارم، ‫ولی، اه...
‫آره، می‌خوان اخراجم کنن.
‫اوه، خدای من، چرا؟
‫هیئت مدیره مدرسه.
‫می‌خواستن این ترم ‫یه موفقیت بزرگ باشه و اه...
‫آره، یه فاجعه بوده.
‫منظورت چیه؟
‫هیچکس تلاش نکرد!
‫همه‌تون توی درس‌ها می‌افتین!
‫و اگه تو این امتحانات نهایی ‫عالی عمل نکنین...
‫مجبورین کل ترم رو دوباره تکرار کنین.
‫زندگی من چی می‌شه؟!
‫با شغلتون خداحافظی کنین.
‫نمی‌تونم دوباره این مزخرفات رو تحمل کنم!
‫- با زندگیتون خداحافظی کنین. ‫- می‌تونیم تا ابد مهمونی بگیریم.
‫دارن راجع به این حرف می‌زنن ‫که شما رو بفرستن مدرسه...
‫- کنار نوجوون‌ها. ‫- اوه، بی‌خیال دیگه!
‫- لعنت! ‫- چی شد؟
‫مامان، خیلی متاسفم.
‫واقعاً این مدرسه رو دوست دارم.
‫بعد از مرگ بابا، ‫یعنی اینجا من رو نجات داد.
‫جایی بود که دوباره می‌شد ‫همبستگی و عشق رو حس کرد.
‫در مدرسه همیشه به روی هر کسی بازه.
‫جایی برای پیدا کردن هدف توی این زندگیه.
‫شاید الان، می‌تونه برای یه نفر دیگه باشه.
‫- حتماً کاری هست که بتونیم بکنیم. ‫- خیلی دیر شده.
‫آخه همه باید...
‫نمره ۱۰۰ تو همه امتحانات نهایی بگیرن،
‫تا بتونیم این اوضاع رو برگردونیم.
‫[کلید جواب امتحان نهایی]
‫- هی. ‫- هی.
‫هی، قول دادم که بهت کمک کنم ‫توی کلاس خوب بشی.
‫نهایت تلاشت رو کردی، رفیق کوچولو. ‫غیرممکنه.
‫- یه راه تقلب بلدم. ‫- آره؟
‫نمی‌تونی تقلب کنی ‫مگه اینکه جواب‌ها رو داشته باشی.
‫قراره خودشون بیفتن توی بغلم؟
‫یعنی چی؟!
‫این بچه‌ها حرف ندارن.
‫خیلی‌خب، مدادها رو کنار بذارین!
‫برای کسایی که امشب توی نمایش هستن، ‫موفق باشین.
‫کرتیس کجاست؟
‫سلام، من ویت کانوی هستم.
‫پنج دقیقه تا شروع نمایش.
‫لطفاً موبایل‌هاتون رو خاموش کنین. ‫وگرنه بد می‌بینین!
‫اوه!
‫فکر کنم واقعاً از نمایش لذت ببری.
‫راستش، آره.
‫ها.
‫اوه! لعنت.
‫لعنت!
‫اوه، خدای من! ‫اوه، خدای من، چی شد؟
‫اوه، نه، چه طنز تلخی.
‫چه پیچش ظالمانه‌ای از سرنوشت!
‫اوه، خب.
‫حدس می‌زنم هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم، نه؟
‫یعنی بدون بازیگر، نمایشی نیست. لعنت!
‫لحظه مخصوصش بود که بدرخشه.
‫بره اون بیرون جلوی میلیون‌ها آمریکایی ‫و گلوی رقبا رو پاره کنه.
‫فقط بترکونه. چه نمادی.
‫تا ابد یادش می‌مونیم.
‫اوه، خب.
‫- من انجامش می‌دم. ‫- چی شد؟
‫من جاش رو می‌گیرم.
‫به معنای واقعی، تو کی هستی؟
‫هیچوقت تا حالا تو رو توی زندگیم ندیدم.
‫عزیزم.
‫- حتی دیالوگ‌ها رو نمی‌دونی. ‫- «چطور ممکنه؟
‫چه بدشانسیِ عجیبی! یک نفر دیگه...»
‫لعنت!
‫آره! آره همینه! دیالوگ‌ها رو می‌دونه.
‫هورا!
‫نمایش ادامه داره!
‫برو لباس بپوش. من به فنا رفتم.
‫کرتیس کجاست؟
‫چی؟
‫- اوه، اشتباه زدی! ‫- لعنت.
‫الو؟
‫یه جسد دیگه! لای کانال‌ها توی
‫کارلز جونیور خیابان ششم جا داده شده.
‫اه، اونی که یه استخر توپ رنگی داره ‫که راستش یه جورایی باحاله.
‫- شوهرت کجاست؟ ‫- چی... شوهرم؟ شوهر من؟
‫برای چی؟ اون کل شب خونه بوده.
‫خب؟
‫کل شب خونه بوده.
‫کرتیس! کرتیس، نوبت توئه!
‫خب، اون... اون، اه...
‫♪ دیگه نمی‌تونم، ‫دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم ♪
‫♪ نمی‌تونم به چشم‌هات نگاه کنم ♪
‫♪ و به دروغ گفتن ادامه بدم ♪
‫♪ یک، دو، سه، چهار، پنج ‫مرد خیلی خوش‌تیپ ♪
‫♪ تیکه تیکه شدن، کار من بود ♪
‫♪ ولی برای عشق این کار رو کردم ♪
‫♪ همه شب‌هایی که بیدار موندی، ‫هیچوقت از تلفن دور نبودی ♪
‫♪ استخوان‌هاشون رو اره کردم ♪
‫♪ و توی چمدون‌های سیورز جا کردم ♪
‫♪ ولی برای عشق این کار رو کردم ♪
‫♪ عشق، عشق ما ♪
‫♪ لطفاً یادت بمونه ♪
‫♪ من اون مردها رو ♪
‫♪ برای عشق کشتم ♪
‫دستگیرش کنین!
‫مرسی.
‫مرسی! مرسی!
‫همین الان توی تئاتر هرج و مرجه
‫چون قاتل مردهای خوش‌تیپ سال ۲۰۰۷،
‫بالاخره دستگیر شد.
‫مردهای خوش‌تیپ همه جا، ‫امشب راحت می‌خوابن.
‫هی!
‫- شنیدم تو موله رو درست کردی. ‫- اوه، شنیدم تهدید بمبی کار تو بود.
‫هی، هیش.
‫بهترین چیزی بود که توی زندگیم خوردم.
‫- آره. ‫- جدی می‌گم.
‫می‌خوام بیای تو کافه من آشپزی کنی.
‫- خوبه. ‫- ببین، می‌دونم که اونجا افتضاحه،
‫ولی می‌تونی هر چی دوست داری بپزی، ‫هر کاری دوست داری بکنی.
‫مثل یه بوم نقاشی خالیه، قول می‌دم.
‫بیا دیگه! ممکنه احمق باشم،
‫ولی به اندازه کافی باهوشم که بفهمم... ‫کِی به کمک احتیاج دارم، یه جورایی.
‫بعد فکر می‌کردم باید به بالا نگاه کنم ‫تا یه ستاره ببینم.
‫مرسی، مرسی.
‫اه، خب اون اختتامیه.
‫آره، اه...
‫- اون، اه... ‫- اون... قشنگ بود.
‫اه، اون... واقعاً به نمایش ‫یه کم عشق و هیجان اضافه کرد.
‫عالی، آره. خب، اه،
‫اگه خواستی اون کار رو
‫توی زندگی واقعی انجام بدی، اه...
‫فکر می‌کنم باحال باشه، فکر می‌کنم.
‫همه دانش‌آموزها
‫نمره ۱۰۰ تو امتحانات نهایی‌شون گرفتن.
‫به جز یه دانش‌آموز که نیومد.
‫نمی‌دونم چی شد، ‫ولی خیلی ازش ناامیدیم. خیلی.
‫به هر حال، نمی‌خوام تا ابد ‫اینجا وایستم و ذوق‌زدگی کنم.
‫امروز روز شماست، ‫باید از یکی از خودتون بشنوید.
‫لطفاً فارغ‌التحصیل ممتاز ‫سال ۲۰۰۸/۲۰۲۶ رو تشویق کنید،
‫امیلیا ندلر.
‫این دیگه کیه؟
‫اه...
‫وقتی فهمیدم همه داریم برمی‌گردیم اینجا،
‫خجالت کشیدم.
‫خجالت می‌کشیدم که همه‌تون ببینید
‫زندگیم چقدر افتضاح شده.
‫ولی وقتی اومدم اینجا، ‫فهمیدم که هیچکس اهمیت نمی‌ده،
‫چون هیچکس حتی من رو یادش نبود.
‫و کل ترم رو وسواس‌وار بهش فکر می‌کردم.
‫دنبال تأیید شما، ‫به رسمیت شناخته شدن توسط شما بودم.
‫و در نهایت، ‫شاید شما من رو یادتون نباشه...
‫ولی من شما رو یادمه.
‫شور و اشتیاقی که یه زمانی داشتیم رو یادمه.
‫اوه، خدای من.
‫گرمی و آرامش روابط قدیمی رو یادمه.
‫زیبایی یه دوستی غیرمنتظره رو یادمه.
‫این رو یادمه که وقتی خودت رو به چالش بکشی
‫و از بین سختی‌ها عبور کنی، ‫چه پاداشی می‌گیری.
‫و از همه مهم‌تر...
‫خودم رو یادمه.
‫همه همیشه بهم می‌گفتن ‫بهش به عنوان یه فرصت دوم نگاه کن.
‫ولی فهمیدم هیچ چیزی به اسم ‫فرصت دوم وجود نداره.
‫فقط... فرصت هست.
‫هر روز، هر لحظه ‫یه فرصت دیگه‌ست.
‫پس، خطاب به کلاس فارغ‌التحصیل ۲۰۲۶، ‫دلم براتون تنگ می‌شه.
‫بهتون افتخار می‌کنم.
‫و برای شما در فرصت بعدیتون ‫آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫آفرین، امیلیا!
‫آفرین، دختر کوچولو!
‫مرسی!
‫اینا رو واست آوردم.
‫خودم امضاشون کردم.
‫- مرسی. ‫- آره.
‫داشتم فکر می‌کردم شاید... می‌دونی،
‫یه مدتی مدرسه بمونم. تو چی؟
‫آره، آره، فکر می‌کنم منم ‫یه کمی مدرسه بمونم.
‫به نظر میاد پس هر دوتامون یه مدتی می‌مونیم.
‫آره.
‫هی!
‫این رو انداختی.
‫اه...
‫وای، مرسی، کیتی.
‫لعنت!
‫امروز شیرها رو تمیز کردیم. ‫هیچ کپک یا چیزی نیست.
‫هیچ... هیچ حشره‌ای توی آشپزخونه نیست.
‫بذار برات تمیز کنم.
‫اونجا چطور پیش می‌ره، گلوریا؟
‫پدرت چطوره؟ هنوز مرده؟
‫داشتم شوخی می‌کردم. ‫می‌دونیم که مرده. به هر حال...
‫بچه‌ها، اون رو به ۴۲ ببرید.
‫عالی به نظر میاد!
‫- برو، بشین، لذت ببر. خیلی‌خب. ‫- باشه، مرسی.
‫بس کن، بس کن! من اینجام!
‫- باشگاه دل‌شکسته‌ها، ها؟ ‫- چی؟
‫سوار شو، می‌ریم بستنی بخوریم.
‫باشه، می‌دونی چیه؟
‫فقط ببر من رو شهر بعدی، مارک.
‫اه، چشم، واتسون.
‫فقط...
‫می‌برمت به شهر صفا، داداش.
‫فکر نکنم بدونی یعنی چی، مارک.
‫کمربندت رو ببند.
‫امسال چی می‌خوای اجرا کنی؟
‫مطمئن نیستم. می‌خواستم ‫فرشتگان در آمریکا رو اجرا کنم،
‫ولی ظاهراً یکی از دانش‌آموزها ایدز گرفته.
‫پس، نمی‌دونم.
‫- خودت پیدا می‌کنی. ‫- پیدا می‌کنم، آره.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫به اولین روز کلاس انگلیسی خوش اومدین.
‫من خانم ندلر هستم.
‫«گذشته، پیش‌درآمد است.» ‫کی می‌تونه بگه این جمله از کیه؟
‫- ران؟ ‫- لعنت به من.
‫اه، چی شده؟
‫ولم کن!