‫[۲۸ دسامبر ۱۹۶۲] ‫[نیویورک، فرودگاه آیدلوایلد]
‫آخر شب بود،
‫و توی ترمینال تقریبا هیچ‌کس نبود.
‫مادرم عکس لیز تیلور تو فیلم آینده‌اش
‫به نام «آدم‌های خیلی مهم» رو دید.
‫دلش یه کت به اون شکل می‌خواست،
‫به‌جز اینکه کتِ خودش رو ‫از حراج زیرزمینی کلیسا خرید
‫جایی که افراد ثروتمند ‫لباس‌های دست دوم‌شون رو می‌فروشن.
‫- خداحافظ مامان‌بزرگ. ‫- خداحافظ عزیزدلم.
‫دلم واست تنگ میشه.
‫خداحافظ مامان.
‫خداحافظ عزیزم.
‫توجه فرمایید، ‫آخرین فراخوان برای هواپیمایی ترنس‌ورلد،
‫پرواز شماره ۷۰۰ سرویس ‫رویال امبسدر جت به مقصد لندن.
‫گیت شماره ۳ اکنون پذیرای مسافرین است.
‫خواهشمندیم تمامی مسافران ‫به هواپیما مراجعه نمایند.
‫صدایی که از بلندگو پخش می‌شد ‫خیلی موقر و آراسته به نظر می‌رسید.
‫خیال می‌کردم صدای یه فرد زیبا باشه،
‫شبیه به بازیگری‌چیزی باشه.
‫شاید اگه مثل مرلین مونرو رفتار کنم،
‫مامور فروش بلیت ‫ما رو تو بخش فرست کلاس بذاره.
‫تازه گفت که اگه بتونیم بریم فرست کلاس
‫تمام نوشیدنی‌ها مجانی میشه.
‫اصلا واسم اهمیت نداشت، ‫فقط مهم این بود که رفتن‌مون جور بشه.
‫خط هواپیمایی ترنس‌ورلد، پرواز ۳۹۳
‫خدمات پروازی سوپر کانستلیشن ‫به مقصد پیتسبورگ،
‫دیتون، شیکاگو، کانزاس سیتی،
‫دنور و لس آنجلس.
‫مسافران محترم می‌توانند جهت سوار شدن ‫به بخش غربی مراجعه نمایند.
‫خواهشمندیم مراجعه فرمایید.
‫شور و هیجان تمام وجودم رو فرا گرفت
‫تابه‌حال همچین چیزی رو تجربه نکرده بودم.
‫دونستن این مسئله که تا چند دقیقه دیگه، ‫برای اولین بار سوار هواپیما میشم
‫با هیچی قابل مقایسه نبود،
‫از جمله دکتر بازی با بچه‌های تو کوچه.
‫و این‌که برای یه بچه هشت ساله ‫ارزش زیادی داشت.
‫ریز به ریز اون شب رو یادم میاد.
‫نور ترمینال کم و ضعیف بود،
‫رنگ نشانِ شرکت هواپیمایی
‫وقتی به سمت گیت بخش غربی می‌رفتیم ‫به چشم می‌اومد.
‫حتی انگار مادرم هیجان داشت،
‫ولی مطمئنم دلیلش چیز دیگه‌ای بود.
‫احتمالا به خاطر نوشیدنی‌های رایگانی ‫که می‌تونست اونجا بخوره،
‫یا اینکه احتمال داشت با یه مرد خوشتیپ ‫توی هواپیما آشنا بشه.
‫مادرم حدود ۴۹ سال سن داشت، ‫و خیلی جذاب بود.
‫چشم‌های آبی، موی زیبا،
‫و نسبت به سنش اندام خوبی داشت، ‫خودش این‌طور می‌گفت.
‫اگه منو تو سن بالا بدنیا نمی‌آورد ‫حتی می‌تونست اندام بهتری داشته باشه.
‫و اکثر مردها از یه‌کم شکم بدشون نمیاد.
‫فکر می‌کرد از نظر بعضی‌ها خیلی جذابه.
‫شاید عاشق یه آدم خیلی خفن می‌شد،
‫مثلا خلبان هواپیما.
‫اینکه با عجله به فرودگاه آیدلوایلد می‌رفتیم ‫خیلی لذت‌بخش بود.
‫باورم نمی‌شد که این بار قراره ‫واقعا پرواز کنیم.
‫هر بار که به فرودگاه می‌رفتیم ‫بیشتر برای بدرقه بقیه بود.
‫یه بار در واقع مادرم ناچار شد
‫برای بازی تو یه تئاتر تابستونی ‫با هواپیما بره.
‫ولی این‌دفعه من می‌تونستم برم.
‫انگار که واقعی نبود.
‫قلبم تو دهنم بود.
‫انگار زندگی روی حرکت آهسته رفته بود.
‫زیبا بود.
‫نقره‌ای و سفید بود، با دو خط قرمز برجسته
‫و حروف تی‌دبلیوای کنارش حک شده بود.
‫چه منظره دلنشینی.
‫باد سرد توی صورتم می‌وزید، ‫اما نمی‌تونست مانع عشق اولم بشه.
‫ظاهری باوقار داشت، ‫ابهت و قدرتش حسابی به چشم می‌اومد.
‫این آغاز تجربه‌ای بود ‫که هرگز از یاد نمی‌برم.
‫هنگامی که از پله‌های هواپیما بالا می‌رفتیم،
‫متوجه یه نکته غیر عادی شدم.
‫مسافرهای زیادی وجود نداشتن.
‫انگشت شمار بودیم.
‫بعد تظاهر کردم که این پرواز ‫مختص به من و مادرمه،
‫و منحصر به‌فرد نبود؟
‫خوش آمدید. ‫این داخل خیلی گرم‌تره.
‫مهمان‌داری که بالای پله‌ها ایستاده بود ‫قد بلند و لاغر اندام بود
‫و لبخند صمیمانه‌ای داشت.
‫یه نقشه اضطراری هم تدارک دیدیم.
‫اون با بقیه تفاوت داشت.
‫چیزی که تشخیص اون سخت بود.
‫بعدا مادرم کاملا با اون آشنا شد.
‫تقریبا دوست صمیمی شدن.
‫ازش پرسیدم چرا «لیز» با بقیه فرق داره،
‫و مادرم در جواب گفت ‫چون تجربه اسارت در اردوگاه کار اجباری
‫عمق و غم واقعی به زندگیش بخشیده.
‫موتورها که دونه‌به‌دونه ‫شروع به روشن شدن کرد،
‫روی صندلی‌ای جا خوش کردم ‫که بزرگ و نرم و راحت بود.
‫به‌ندرت صدای موتورها رو می‌شنیدم.
‫ملخ‌های غول‌پیکر به چرخش دراومدن ‫و آتیش از اگزوزهای پشتی خارج می‌شد.
‫می‌دونستم وارد عصر جت‌ها شدیم،
‫اما سوار شدن بر هواپیمایی
‫که رسیدنش دو برابر جت زمان می‌برد ‫واسم هیجان خاصی داشت،
‫مخصوصا که بار اولم بود.
‫یادم میاد سکه‌هام رو ‫توی یه کیف مشکی گل‌دار پس‌انداز می‌کردم.
‫مادربزرگت، مادرم،
‫این کیف گل‌دار رو بهم داد ‫تا پول‌هامو پس‌انداز کنم.
‫و الان تو باید پس‌انداز کنی،
‫و بعد شاید بتونیم یه سفر چند روزه ‫با همدیگه بریم.
‫می‌تونیم بریم فیلادلفیا، هارتفورد.
‫می‌تونیم بریم بوستون!
‫آره.
‫وقتی مادرم بابت مسئله‌ای هیجان‌زده می‌شد ‫دنیا قشنگ‌تر می‌شد.
‫انگار دنیا سرشار از روشنایی و امید می‌شد.
‫خیلی‌خب.
‫می‌خواستم سوپرایزت کنم،
‫ولی داریم نقل‌مکان می‌کنیم لس‌آنجلس.
‫وا... واقعا؟
‫دوستم که کارگردانه ‫و تو تماشاخونه آلن‌تاون کار می‌کنه
‫قول داده اگه تا فوریه ‫خودمون رو به غرب برسونیم،
‫یه نقش تو فیلم واسم جور می‌کنه.
‫واقعا؟
‫باورم نمیشه.
‫مامانم قبل از اون چند تا نقش
‫به‌عنوان سیاهی‌لشکر بازی کرده بود.
‫باید برم برنامه‌هامو نگاه بندازم.
‫انگار پرواز کردم و رفتم تو اتاقم،
‫اونجا برنامه‌های پروازم رو داشتم.
‫یونایتد، امریکن، تی‌دبلیوای.
‫پیدا کردم. ‫«پرواز شبانه یک‌طرفه با هواپیمای ملخی.
‫بلیت بزرگسال ۹۵ دلار ‫و بلیت کودکان نیم‌بها است.»
‫همینه!
‫الان ساعت‌ها رو چک کنم.
‫«خط هواپیمایی ترنس‌ورلد، پرواز ۳۹۳
‫در ساعت ۹ شب ‫از فرودگاه آیدلوایلد پرواز می‌کنه.
‫خدمات پروازی سوپر کانستلیشن ‫به مقصد لس آنجلس
‫با توقف‌های متناوب در پیتسبورگ،
‫دیتون، شیکاگو، کانزاس سیتی ‫دنور و لس آنجلس.
‫در ۳ ظهر فردا به مقصد می‌رسد.»
‫تنها خطوط هواپیمایی ترنس‌ورلد
‫هفتاد شهر آمریکا را ‫به پانزده مرکز جهانی خارجی متصل می‌کند.
‫کشوری و جهانی
‫بسته‌ست به...
‫تی‌دبلیوای.
‫تی‌دبلیو‌ای گره‌گشاست.
‫وقتی برگشتم پایین،
‫چراغ‌های اتاق نشیمن خاموش بود.
‫و صدای موسیقی ملایمی از رادیو پخش می‌شد،
‫آهنگ جک جونز به نام زن‌ها و عشاق.
‫سیگارش تو تاریکی می‌سوخت، ‫لیوان نوشیدنی کنارش بود.
‫بعد به دلشوره افتادم که نکنه ‫نقل‌مکان به لس آنجلس
‫حقیقت نداشته باشه.
‫شاید خیالات اون باشه.
‫خب.
‫فکر می‌کردم هنوز می‌تونم ‫برای سفر کوتاه پس‌انداز کنم.
‫شاید... ‫دوباره برنامه‌هام رو نگاه کنم.
‫مادربزرگم یه پلیموت بلودِر مدل ۵۷ داشت.
‫ما در دسامبر ۱۹۶۲ اونجا بودیم،
‫به سمت فرودگاه آیدلوایلد می‌رفتیم ‫و پرواز ۳۹۳ ذهن منو اشغال کرده بود.
‫کِی می‌رسیم؟
‫عزیزم، وقتی کیلومتر شمار به ۶۲ برسه،
‫می‌‌رسیم.
‫تماشای بیلبوردهای بزرگ
‫که فرصت‌های مختلف رو ‫به رخ می‌کشیدن جالب بود. مثلِ...
‫«با پن‌ام پرواز کنید، ‫هفت ساعته به پاریس می‌رسید.»
‫یا «تی‌دبلیوای، بهترین راه برای رسیدن به کالیفرنیا.»
‫و الان من توی این هواپیما نشستم
‫و به یکی از طولانی‌ترین پروازهایی می‌رم ‫که این هواپیمایی پیشنهاد میده.
‫حدود پونزده نفر تو بخش اول پرواز بودن.
‫یه کلاه شکارچی گذاشته بودم ‫که یادم رفته بود بردارم،
‫احتمالا به خاطر اینکه از سرما اومده بودم.
‫با این‌حال، موقع تیک‌آف، ‫من این شکل و شمایل رو داشتم.
‫مشخص بود که مادرم ‫به خاطر من هیجان‌زده‌ست،
‫اما فعلا یه‌جورایی بی‌صبرانه ‫منتظر بود هواپیما حرکت کنه
‫تا بتونه سیگار بکشه و نوشیدنی بخوره.
‫از تماشای خروج آتیش ‫از پشت موتورها خیلی لذت بردم.
‫مجله داخل هواپیما بهت میگه
‫که برای موتور ملخی، عادی بود.
‫هواپیما که تو باند به حرکت دراومد، ‫اون حس باور نکردنی دوباره بهم غلبه کرد.
‫و همون لحظه، ‫هواپیما از روی زمین بلند شد.
‫باورم نمیشه دارم پرواز می‌کنم.
‫مادرم جلو رو نگاه می‌کرد،
‫و بعد چرخید و بهم لبخند زد.
‫همیشه مادرم رو به این شکل یادم میاد.
‫تیک‌آف هواپیما از چیزی که انتظار داشتم ‫خیلی نرم‌تر بود.
‫به دلایل نامشخص، ‫تمام اتفاقاتی که اون شب رخ داد
‫به نظر عالی و بی‌نقص بود.
‫تا سالیان سال، اهمیت نداشت ‫چه تجربه منفی داشته باشم،
‫از زمانی که فرودگاه خارج می‌شدم
‫تا زمانی که به مقصد می‌رسیدم،
‫زندگی امن و بی‌خطر بود ‫و من خوشحال بودم.
‫مادرم نوشیدنی دوست داشت،
‫ولی من کوکاکولا.
‫لیز به کنار صندلی ما اومد.
‫چی میل دارید بیارم؟
‫- می‌تونم نوشابه داشته باشم؟ ‫- حتما.
‫- منم نوشیدنی. ‫- حتما.
‫و الان میشه سیگار کشید؟
‫بله، راحت باشید.
‫سیگارهای فیلتردار نیوپورت.
‫پاکت فیروزه‌ای رنگی که داشت، ‫با تصویر ماه نصفه،
‫همیشه یادآور لحظات شیرین بود.
‫وقتی سیگار رو روشن کرد،
‫و با اولین کام دود که بیرون میده ‫و حس رضایت رو تجربه کرد،
‫و پیش خودم فکر می‌کردم: «چقدر نشاط آور.»
‫تمام دوستان مامانم ‫در تئاتر سیگار می‌کشیدن.
‫در حقیقت، آدم بزرگسالی رو یادم نمیاد ‫که سیگار نمی‌کشید.
‫می‌تونستم تمام ستاره‌ها رو ‫در آسمان شب ببینم.
‫یا وقتی از پنجره بیرون رو نگاه می‌کردم ‫این‌طور به نظر می‌رسید.
‫«اینجا خیلی زیباست. ‫چرا آدم‌ها تو هواپیما زندگی نمی‌کنن.»
‫به این فکر کردم که چطور گاهی تو خونه، ‫اونم آخر شب‌ها،
‫توی تختم دراز می‌کشیدم،
‫به صدای هواپیماهایی گوش می‌دادم ‫که از بالای خونه رد می‌شدن،
‫احتمالا از فرودگاه نیوآرک ‫یا لاگواردیا خارج می‌شدن.
‫و پیش خودم می‌گفتم ‫«این وقت شب اون هواپیما کجا میره؟»
‫مسافرهاش کی هستن؟
‫خوابیدن؟ تخت داره؟
‫و الان خودم اینجا هستم،
‫شاید حتی توی همون هواپیمایی ‫که بهش فکر می‌کردم.
‫مرد متشخص صندلی ۳دی ‫این نوشیدنی رو برای شما سفارش داد.
‫اوه، چقدر مهربون.
‫لطفا از طرف من ازش تشکر کن.
‫وقتی مادرم می‌خواست ‫یکی رو تحت تاثیر قرار بده،
‫اغلب صداشو بم‌تر و قوی‌تر می‌کرد.
‫اسمشو گذاشته بودم صدای تئاتری.
‫وقتی می‌گفتم خوشش نمی‌اومد،
‫اما همیشه صداشو اینطوری می‌کرد.
‫یه‌کم بعد، درست سر وقت،
‫خوشتیپ‌ترین مرد دنیا، حدود ۵۰ ساله،
‫کنار ما توی همون قسمت نشست.
‫فورا برای مادرم سوال شد آیا...
‫همونی مردیه که واسه ما نوشیدنی گرفت یا نه.
‫اجازه هست کنار شما بشینم؟
‫اگه نشینی، خودم دستتو می‌گیرم و میارم.
‫سوار هواپیما میشم وجودمو استرس می‌گیره.
‫الکی نگو.
‫دخالت نکن.
‫خب داری الکی میگی، مامان.
‫عزیزم، چرا نمیری کابین خلبان ‫و خلبان‌ها رو ببینی؟
‫راستش فکر خوبی بود،
‫با وجود اینکه فکر می‌کردم ‫احتمالا به دردسر افتادم.
‫پس مادرم رو به حال خودش رها کردم.
‫نصف مسیر به کابین خلبان رو رفتم ‫که عجیب‌ترین منظره ممکن رو دیدم.
‫سلام. من مرد سه متری‌ام.
‫می‌خوای بهت امضا بدم؟
‫کی؟
‫من برای سیرک بارنام و بیلی کار می‌کنم.
‫من مرد سه متری‌ام.
‫باشه.
‫اوایل دهه‌ی ۶۰ ‫درهای کابین خلبان قفل نبود،
‫و هر آدمی می‌تونست وارد بشه،
‫البته معمولا با اجازه مهمان‌دار.
‫لیز رو پیدا نکردم،
‫پس خودم رفتم و در رو باز کردم.
‫سه تا مرد اونجا بودن و جلو رو نگاه می‌کردن، ‫بنابراین متوجه من شدن.
‫- راست بگو، خوشگل نیس؟ ‫- خب، خوشگل بود.
‫می‌دونی، فقط باورم نمیشه ‫اون بلا رو سر همه‌مون آورد.
‫- می‌دونم. ‫- می‌تونم.
‫فقط یه بخش از حرف‌هایی ‫که یکی‌شون می‌گفت رو شنیدم.
‫بعدا که بزرگ‌تر شدم ماجرا رو فهمیدم،
‫اینکه احتمالا داشتن در مورد اینکه ‫عاشق یه نفر شدن حرف میزدن.
‫سلام، تو... ‫امشب میری پیتسبورگ؟
‫نه، لس آنجلس.
‫چطوری از این پرواز چند توقفه سر درآوردی؟
‫دلم می‌خواست تا جای ممکن ‫توی هواپیما بمونم،
‫اما مامانم پول جت بی‌توقف رو نداره.
‫فکر می‌کردم از اینکه بفهمن ‫به هواپیما علاقه دارم خوشحال میشن،
‫ولی فکر می‌کنم اون‌ها ‫جنبه آزار دهنده‌شو دیدن.
‫باشه، باشه. ‫خب، ما تا شیکاگو همراهت هستیم.
‫پس می‌دونی، اگه یه وقت حوصله‌ات سر رفت، ‫قدمت رو چشم و بیا،
‫فقط دفعه بعد از مهمان‌دار اجازه بگیر، باشه؟
‫حتما.
‫ممنون.
‫مرد سه متری چیه؟
‫عشق جدیدت.
‫با این‌حال، من تو هواپیما بودم، ‫و تمام شب بود.
‫مگه می‌شد زندگی از این بهتر بشه؟
‫وقتی رفتم سر جام بشینم،
‫مامانم دومین نوشیدنی‌شو می‌خورد،
‫و با دوست جدیدش، هری، ‫حسابی صمیمی شده بود.
‫این پسر عزیزم، جف‌ـه.
‫- سلام جف. ‫- سلام.
‫ایشون هریه.
‫هری اهل پیتسبورگه، عزیزم.
‫وکیله.
‫و چند تا از بازیکن‌های ‫تیم پیتسبورگ استیلرز رو می‌شناسه.
‫محشر نیست؟
‫متاهلی؟ بچه داری؟
‫خب آره. یه پسر و دختر دارم.
‫اوه. خوبه.
‫امیدوارم مرغ دوست داشته باشی.
‫مرغ سوخاری دوست دارم.
‫خب، همونه.
‫چین کوردن بلوئه و خیلی خوشمزه‌ست.
‫باشه. می‌خورم.
‫وقتی رفتم بشینم،
‫هری داشت در گوش مادرم ‫یه چیزی رو پچ‌پچ می‌کرد.
‫صبر کردم تا حرفش تموم بشه ‫که یه وقت تو دردسر نیفتم.
‫چه مرد بی‌نظیری.
‫خیلی خوش‌صحبته.
‫مادرم به آدم‌های خوش‌صحبت
‫و افرادی که رسا و شیوا ‫حرف میزدن علاقه داشت.
‫از آدم‌هایی که لهجه داشت خوششون نمی‌اومد،
‫مگه اینکه برای نقش لهجه داشتن.
‫می‌گفت فصیح صحبت کردن ‫نشونه‌ی تحصیل‌کرده بودن اون‌هاست.
‫دوست اون، جولیا، زن زیبایی بود
‫ثروتمند بود، ‫با یه مخترع پولدار ازدواج کرده بود،
‫و به نظر همه‌چی داشت،
‫به جز اینکه مادرم هیچ‌وقت تو کتش نرفت
‫که لهجه غلیظ نیوجرسی داشت.
‫می‌گفت «آدم ناراحت میشه.
‫با وجود زیبایی و ثروت، ‫لهجه زشت نیوجرسی داره.»
‫نکته جالب اینجاست که گاهی
‫مامانم خودش هم چنین لهجه‌ای داشت.
‫اگه یه روز رفتیم پیتسبورگ، عزیزم، ‫هری با کمال میل ما رو به صرف شام دعوت می‌کنه.
‫با زن و بچه‌اش؟
‫ای زرنگ.
‫وقتی تاریکی شب پشتِ پنجره ‫جای خودش رو
‫به ابرهای برفی داد،
‫حس کردم چیزی جلوی من قرار گرفت.
‫این واسه توئه.
‫و از بوی غذا فهمیدم که چیکن کوردن بلوئه.
‫وای. واقعا شبیه مرغ سوخاری بود ‫ولی از نوع بهترش.
‫شروع کردم به خوردن.
‫مرغ و پنیر رو دوست دارم.
‫اما بعید می‌دونم بتونم با همدیگه بخورم.
‫مامان، دوست ندارم.
‫میشه بازم نوشابه بخورم؟
‫حتما عزیزم.
‫وقتی آماده فرود در منطقه پیتسبورگ شدیم،
‫بالاخره تونستم بیرونِ پنجره رو ببینم.
‫پایین لایه ابر بودیم،
‫و برف زیادی می‌بارید.
‫در واقع دیدن شهر زیر پام خیلی قشنگ بود،
‫توی این هوا می‌درخشید.
‫بعد به این فکر کردم که احتمالا
‫یه بچه در اون پایین ‫توی خونه‌ای زندگی می‌کنه،
‫به صدای موتور هواپیمای بالای سرش گوش میده،
‫و به این موضوع فکر می‌کنه: ‫«این وقت شب کی توی اون هواپیماست
‫و کجا میرن؟ خوابیدن یا نه؟»
‫اصلا متوجه نشدیم فرود اومدیم، ‫خیلی روان و هموار بود.
‫نورهای آبی که در مسیر فرودگاه بود
‫توی هوای برفی بیشتر به چشم می‌اومد.
‫وقتی به سمت گیت می‌رفتیم،
‫اعلانی از سیستم بلندگوی هواپیما پخش شد.
‫کاپیتان صحبت می‌کنه.
‫به علتِ کولاک غیر منتظره،
‫مسافرین عزیز به مقصد دیتون و شیکاگو
‫پروازشون تا اطلاع ثانوی به تاخیر افتاده.
‫لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر ‫به مامور بلیت در گیت مراجعه کنید.
‫نگران نباشید.
‫شرکت تی‌دبلیوای برای مسافرین ‫هتل تدارک می‌بینه.
‫- رایگانه. بله. ‫- ممنون.
‫پس بهمون اتاق میدن؟
‫- بله. نگران نباشید. ‫- عالیه.
‫خیلی‌خب.
‫از مرد پشت میز پرسیدم ‫این هتل چه سالی تاسیس شده.
‫گفت ۱۹۵۲.
‫حالا می‌تونستم در مورد ‫آدم‌هایی خیال‌پردازی کنم
‫که از سال ۱۹۵۲ مجبور بودن
‫در نیمه‌شب کاری رو انجام بدن ‫که ما در حال انجامش بودیم.
‫خیلی‌خب، عزیزم.
‫وقتی شرایط پرواز باشه ‫از شرکت هواپیمایی تماس می‌گیرن،
‫اما چند ساعت طول می‌کشه. ‫پس بهتره بخوابی.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫من میرم پایین تا نوشیدنی بخورم.
‫باشه.
‫- باشه. مشکل نداره؟ ‫- نه.
‫- باشه. دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫به‌نوعی می‌دونستم که هری هم هست،
‫ولی جلوی زبونمو گرفتم.
‫الو؟
‫بله، میایم.
‫انتهای راهرو رو نگاه کردم ‫و دیدم مامان یه اتاق دیگه‌ست.
‫اومدم.
‫اصلا مهم نبود، ‫حتی اگه پیش هری بود.
‫تنها چیزی که اهمیت داشت ‫این بود که فقط ۲۰ دقیقه وقت داشتیم
‫تا به گیت برسیم و پروازمون رو ادامه بدیم.
‫با اینکه ساعت سه صبح بود، ‫مادرم خیلی بَشاش و سرحال بود.
‫ولی منم همین‌طور.
‫سه ساعت خوابیدم ‫و بقیه سفر هنوز باقی‌مونده.
‫پرواز پیتسبورگ به دیتون ‫کم‌تر از یک ساعت بود،
‫و الان که فکرش رو می‌کنم خیلی جالب‌تر بود.
‫مادرم رو دیدم که توی ۴۰ دقیقه ‫بیشتر از تمام عمرش
‫احساساتی می‌شد.
‫یعنی داره بهش چی میگه؟
‫البته بعدا سیر تا پیاز زندگی لیز رو فهمیدم.
‫چیز زیادی یادم نیست،
‫جز اینکه گیج بودم.
‫اما وقتی سعی کردیم از کشور فرار کنیم ‫نه ساله‌ام بیشتر نبود،
‫و فقط من و برادرم جون سالم بدر بردیم.
‫و متاسفانه، مجبور شدیم ببینیم ‫که پدر و مادرمون رو می‌برن.
‫عزیزم.
‫نه، چیزی نیست. خوبم. ‫با این موضوع کنار اومدم.
‫در اون زمان در منطقه نیویورک ‫یه برنامه تلویزیونی پخش می‌شد
‫به نام «ما را به یاد داشته باش.»
‫فیلم‌های واقعی ‫از اتفافات نازی‌ها نشون می‌داد.
‫به نظرم اکثر کابوس‌های من ‫به خاطر اون برنامه تلویزیونی بود.
‫دلم واسه لیز می‌سوخت.
‫به هر حال، مادرم خیلی هواشو داشت.
‫انگار آدمی که خودش بیشتر درد کشیده بود
‫بهش آرامش می‌داد.
‫یه‌دفعه غم وجودم رو گرفت ‫که با مرد سه متری آشنا نشدم.
‫لااقل یکی بود باهاش حرف بزنم.
‫ولی امشب پیش ستاره‌های شب میرم.
‫موقع توقف در دیتون ‫تصمیم گرفتیم تو هواپیما بمونیم.
‫من و مامانم تونستیم بخوابیم.
‫قبل اینکه بیدار بشیم ‫باز توی آسمون بودیم.
‫تا وقتی کمربندمون بسته بود، ‫لیز مانع خوابیدنِ ما نشد.
‫به دیتون رسیدیم هیچ‌کس سوار نشد.
‫خب، دست‌کم آدمی که جالب باشه.
‫ساعت چهار صبح بود، چرا سوار بشن؟
‫پس تا شیکاگو خوابیدیم.
‫وقتی به فرودگاه نسبتا جدیدِ اوهر رسیدیم ‫هوا هنوز تاریک بود.
‫آخرین ایستگاه منه.
‫خونه‌ام اینجاست.
‫ولی چند تا سوپرایز واستون تدارک دیدم.
‫ترتیب دیدم تا شما دو نفر
‫با پرواز فرست کلاس
‫به کانزاس سیتی و دنور برید.
‫و یه سوپرایز کوچیک دیگه ‫توی دنور منتظر شماست.
‫خب...
‫این جزییات دقیقه.
‫به مامور بلیت بدید.
‫- باشه؟ ‫- ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. خداحافظ. ‫- ممنون.
‫تمام فکر و ذکرم این بود ‫که چقدر باید هزینه می‌کردیم
‫اگه می‌خواستیم خودمون ‫بلیت فرست کلاس بگیریم.
‫بلیت یک‌طرفه حدود ۱۸۵ دلار آب می‌خورد.
‫چقدر اسباب‌بازی و هات‌داگ می‌تونستم بخرم.
‫تازه به احتسابِ دو سه تا سفر دیگه ‫شبیه به همینه.
‫لیز چه خانم خوبی بود.
‫ناگهان، رفتار مادرم تغییر کرد.
‫تغییر محسوس توی چهره‌اش مشخص بود.
‫صادف ایستاده بود، چونه‌اش بالا بود، ‫و مثل نجیب‌زاده‌ها راه می‌رفت.
‫با پرواز فرست کلاس می‌رفتیم.
‫و اون بازیگری بود که با پرواز فرست کلاس ‫به ساحل غربی می‌رفت.
‫می‌دونم که دلش می‌خواست ‫اون کتِ پلنگی تقلبی رو بپوشه
‫که قبل اینکه از خونه بیایم بیرون ‫قانعش کردم یه چیز دیگه بپوشه.
‫از هالیوود زنگ زدن.
‫گفتن با پرواز بعدی بیام.
‫بازیگر هستید؟
‫بله. از کجا حدس زدی؟
‫مادرم معمولا از این حرف‌های ناخوشایند میزد.
‫تو هالیوود موفق باشید.
‫ممنون.
‫فرودگاه زیبا بود. ‫و به دلایل نامعلوم،
‫بوفه هات‌داگ فروشی ‫حتی ساعت چهار صبح هم باز بود.
‫- سلام. ‫- دو تا می‌خواستم.
‫مادرم یکی سفارش داد.
‫- میل کردید؟ ‫- بله.
‫میشه یه هات‌داگ دیگه بخورم؟
‫واقعا واسه یه هات‌داگِ دیگه جا داری؟
‫آره، واقعا جا دارم.
‫باشه.
‫بخش فرست کلاس هواپیماهای ملخی
‫معمولا عقبِ هواپیما بودن، ‫نسبت به جت‌ها فرق داشتن.
‫اولین چیزی که متوجه شدم ‫این بود که صندلی‌ها بزرگ‌تر بود.
‫دوم اینکه دیوارنگاره زیبایی داشت.
‫وقتی هواپیما بلند شد، خیلی بی صداتر بود.
‫احتمالا به همین دلیل فرست کلاس ‫عقبِ هواپیما بود.
‫توی جت‌ها، جلو ساکت‌تره.
‫مادرم از اینکه تو فرست کلاس بود ‫به شدت هیجان داشت.
‫می‌دونی، اگه یه استودیو فیلم‌سازی می‌گفت بیام،
‫اتحادیه بازیگران اصرار می‌کرد ‫که استودیو واسم بلیت فرست کلاس بگیره.
‫قانونه.
‫همین‌طور که به سمت غرب می‌رفتیم،
‫می‌دیدم که خورشید کم‌کم داره طلوع می‌کنه.
‫یه‌کم که هواپیما به راست چرخید،
‫آفتاب به پنجره خورد
‫و انگار روی صورت مادرم می‌رقصید.
‫عزیزم، وقتی توی تئاتر تابستونی آسمون رو روشن کن بازی می‌کردم یادت میاد؟
‫و اون منتقد گفت ‫من ترکیبی از کرافورد و استانویک هستم.
‫گفت بازی من شاهکاره.
‫فوق العاده نبود؟
‫به سمت راستم نگاه کردم، ‫پرده‌های طلایی‌رنگ و درخشان رو دیدم.
‫و دوست داشتم بدونم پشت‌شون چیه.
‫بالا و پایین رو نگاه کردم ‫تا ببینم مهمان‌داری هست یا نه.
‫یکی‌شون رو توی آشپزخونه دیدم.
‫دستم رو بالا بردم،
‫همون‌طوری که توی مدرسه ‫برای معلم دستم رو بالا می‌بردم.
‫بله؟ کمکی از دستم برمیاد؟
‫صدای اون خیلی آشنا بود.
‫صدای اون شبیه به صدایی بود ‫که تو فرودگاه نیویورک شنیدم.
‫دقیقا همون چهره‌ای رو داشت ‫که برای صاحبِ صدا تصور می‌کردم.
‫اون چیه؟
‫این سرویس خواب ‫برای پروازهای شبانه بین‌کشوریه.
‫دیگه ازشون استفاده نمی‌کنیم.
‫کِی استفاده می‌کردید؟ چه سالی؟
‫چرا دیگه استفاده نمی‌کنید؟ ‫چند تا هستن؟
‫چطوره هر دفعه ‫به یه سوالت جواب بدم؟
‫باشه.
‫خب، زمانی که این هواپیما نو بود،
‫تا سال ۱۹۵۹ که جت‌ها وارد بازار شدن،
‫از سرویس خواب برای ‫پروازهای بی‌توقف طولانی استفاده می‌شد.
‫هر بار هواپیما به مدت ‫بیشتر از هشت ساعت پرواز می‌کرد.
‫برای پروازهای شبانه بین‌کشوری.
‫مسافرها اینجا می‌خوابیدن. ‫بخشی از خدمات فرست کلاس بود.
‫چه باحال.
‫چطوری انقدر اطلاعات داری؟
‫خب، مادرم چندین سال ‫توی صنعت هواپیمایی بود،
‫دهه‌ی ۳۰ مهمان‌دار بود.
‫وای.
‫و سال ۱۹۳۹ بازنشسته شد، ‫ولی از اون زمان به بعد
‫اعلامیه‌های پرواز رو ‫توی فرودگاه‌های نیویورک اعلام می‌کنه.
‫الان میام.
‫شوخی می‌کنی. واقعا؟
‫الان چند سالشه؟ ‫با چه هواپیماهایی پرواز کرده؟
‫تو فرودگاه کجا اون اعلامیه‌ها رو میگه؟
‫خب، ۵۸ سالشه ‫و عمدتا با هواپیماهای دی‌سی۳ پرواز کرده.
‫و فکر می‌کنم توی یه اتاق کوچیک ‫پشت فرودگاه تی‌دبلیوای باشه.
‫خیلی سوال می‌پرسی. ‫به پرواز علاقه داری، نه؟
‫اولین باره سوار میشی؟
‫دوریس به تمام سوالاتم جواب داد.
‫اون بهترین دوست جدیدم بود.
‫مامان! مامان! بیدار شو!
‫باید بیدار بشی!
‫- چی شده؟ ‫- باورت نمیشه.
‫مامان دوریس صدای فرودگاه آیدلوایلده.
‫۵۸ سالشه ‫و یکی از اولین مهمان‌دارهای تاریخه.
‫مامان، عاشقش میشی.
‫اصلا لهجه نداره و خیلی خوشگله.
‫- کی؟ ‫- دوریس!
‫اوه، عالیه، پسرم.
‫مامان، جلوی دوریس ‫این‌طوری صدام نزن، باشه؟
‫باشه عزیزم، حالا بذار بخوابم.
‫موهاش مدلی بود که دوست داشتم.
‫چشم‌های رنگ روشن.
‫نمی‌تونستم نگاهش نکنم.
‫چند سالته؟
‫۲۱.
‫هواپیمای محبوبت چیه؟
‫بوئینگ ۷۰۷.
‫- چرا؟ ‫- چون قشنگ و خیلی سریعه.
‫خیلی خوبه.
‫کسی توی زندگیت داری؟
‫داشتم. اما تازه جدا شدیم.
‫مادر من بازیگره، می‌دونی؟
‫واقعا؟
‫وقتی می‌خواستم یه نفر رو تحت تاثیر قرار بدم ‫از این جمله استفاده می‌کردم.
‫خیلی جالبه.
‫آره، داریم میریم هالیوود.
‫بهش زنگ زدن.
‫فکر کنم قراره با پاول نیومن فیلم بازی کنه.
‫پاول نیومن، واقعا؟
‫باورم نمیشه.
‫خب، من دیگه باید برم.
‫مادرم کارم داره.
‫باشه.
‫خدای من. چرا دروغ گفتم؟
‫خیلی احمقانه بود.
‫همین که گفتم مامانم بازیگره ‫تحت تاثیر قرار گرفته بود.
‫فروگاده کانزاس سیتی چندان جذاب نبود.
‫به جز اسباب‌بازی فروشی اونجا.
‫خدای من. خدای من.
‫اسباب‌بازی هواپیمای باتری‌خور ‫درست شبیه هواپیمایی که سواریم.
‫بدون شک بهترین اسباب‌بازی دنیا بود.
‫درها باز میشه، مسافرا ناپدید میشن،
‫مهمان‌دار ظاهر میشه.
‫خدای من.
‫در بسته میشه،
‫مسافرا باز ظاهر میشن.
‫موتورها دونه‌به‌دونه روشن میشن.
‫خدای من. حرکت می‌کنه.
‫زندگی در اون لحظه چنان شیرین بود ‫که سخت بود از این حال خوش بیرون بیای.
‫- با مالیات میشه ۱۲.۹۵ دلار. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب، بذارید حساب کنم.
‫باشه. عالیه.
‫تا اینکه هواپیما رو شکستم.
‫یک ساعت تمام گریه می‌کردم،
‫از جمله زمانی که هواپیما ‫می‌خواست راهی دنور بشه.
‫طولانی‌ترین بخش سفر بود،
‫به خاطر وزش باد مخالف ‫سفرمون نزدیک به چهار ساعت طول کشید.
‫چی شده؟
‫هواپیمام خراب شده.
‫خب، ‫حتی هواپیماهای واقعی هم خراب میشه، می‌دونی؟
‫واقعا؟
‫آره، خراب میشن.
‫خب، نمی‌دونستم.
‫این حرفِ دوریس زندگیم رو دگرگون کرد.
‫نمی‌دونم علتش چیه ‫ولی از اول همیشه با چیزهایی که بی‌عیب نبود
‫مشکل داشتم،
‫مخصوصا چیزهای فنی.
‫و اون جوابی داشت ‫که همین امروز ازش استفاده می‌کنم.
‫چیزهای واقعی هم خراب میشه.
‫دوست داری واست تخت رو آماده کنم ‫تا یه‌کم بخوابی؟
‫آره!
‫دوریس، ممنونم، اما لازم نیست.
‫- مامان. ‫- چه حرفیه. زحمتی نداره.
‫الان آماده می‌کنم.
‫از اینکه روی اون تخت بودم ‫خیلی هیجان داشتم
‫و از پنجره آسمون رو نگاه می‌کردم.
‫نمی‌تونستم چشم رو هم بذارم.
‫دلم می‌خواست از اونجا تکون نخورم ‫تا بتونم خوش بگذرونم،
‫شاید حتی همین جا غذا بخورم.
‫- پسرت گفت بازیگری. ‫- آره.
‫و بابت حضورتون ‫تو فیلم پاول نیومن تبریک میگم.
‫خیلی هیجان انگیزه.
‫حتما اشتباه فهمیده.
‫فیلم خاصی وجود نداره.
‫صرفا دوستم قراره بهم کمک کنه.
‫اون می‌دونه که ‫بازیِ پاول نیومن رو دوست دارم،
‫واسه همین این دو تا رو یکی کرده.
‫از خجالت آب شدم، ‫و دلم نمی‌خواست زنده باشم.
‫ناهار تقریبا آماده‌ست، ‫برم ازش بپرسم می‌خواد یا نه.
‫- ممنون دوریس. ‫- الان میام.
‫خیلی لطف داری.
‫ناهار آماده‌ست.
‫امیدوارم مرغ دوست داشته باشی.
‫مرغ سوخاری دوست دارم.
‫خب، شبیه به اونه. تازه بهتره.
‫واقعا؟
‫اسمش چیکن کوردن بلوئه.
‫میشه بازم نوشابه بخورم؟
‫حتما. الان میام.
‫خیلی‌خب.
‫مردی که تخمین زدم ‫روی صندلی ۷دی نشسته
‫زیاد نوشیدنی می‌خورد ‫و سیگار پال مال می‌کشید،
‫یه سیگار بدون فیلتر قوی، ‫مادرم بهم گفت.
‫سیگار نیوپورت به این اندازه قوی نیست.
‫در هر شرایط، مدام به تیتر اصلی ‫روزنامه اشاره می‌‌کرد
‫که انگار روزنامه کانزاس سیتی استار بود.
‫نوشته بود: «حادثه مرگبار: سقوط مرگبار ‫جت مسافربری در آیدلوایلد»
‫و پایین این تیتر ‫یه عکس سیاه و سفید و تار بود.
‫وقتی بچه بودم، سقوط هواپیما ‫بیشتر اینکه واسم ناراحت‌کننده باشه، جذاب بود.
‫فکر می‌کنم این موضوع
‫که چیزی که انقدر دوست داشتم ‫بتونه به کسی آسیب بزنه،
‫چه برسه به اینکه باعث کشتار بشه ‫واسم سخت بود.
‫بعد حرف‌های اون با یه مهمان‌دار دیگه ‫که دوریس نبود رو شنیدم.
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫راستش، نه.
‫خوندنِ این روزنامه واسم دشواره ‫چون همین چند وقت پیش،
‫برای کار، از شیکاگو ‫به نیویورک بلیت رزرو کردم
‫و... به پرواز نرسیدم.
‫دعوا کردم که بذارن سوار بشم، ‫اما منو راه ندادن.
‫با ناراحتی و غصه راهی خونه شدم، ‫اما وقتی رسیدم خونه
‫و تلویزیون رو روشن کردم، ‫دیدم هواپیمایی که بلیت داشتم سقوط کرده.
‫هواپیمایی که رزرو کرده بودم.
‫پس، من... من... خیلی از پرواز می‌ترسم.
‫خیلی متاسفم.
‫ولی بهتون اطمینان میدم ‫که هیچ اتفاقی نمیفته و جای ما امنه.
‫و اگه کاری داشتید، من همین جا هستم.
‫باشه. ممنون.
‫فکر می‌کنم حق داشت بترسه.
‫بعلاوه، من می‌تونستم چیکار کنم ‫تا حالش بهتر بشه؟
‫هواپیمای خودم خراب شده بود.
‫که احتمالا نگاه کردن بهش ‫اونو بیشتر می‌ترسوند.
‫و بعد یه فکر بکر به ذهنم رسید.
‫شاید کاپیتان بتونه درستش کنه.
‫اسباب‌بازی‌مو میگم.
‫شما متاهلی؟
‫نه، نه راستش.
‫تازه طلاق گرفتم.
‫اتفاق جالبی نیست؟
‫مادر من بازیگره.
‫فکر کنم اون زمان معنی ‫اون جمله‌ام رو نمی‌دونستم.
‫درستش کرد.
‫خدای من، اون بی‌نظیره.
‫چرا اون نمی‌تونست با مادرم ازدواج کنه؟
‫ممنون!
‫می‌دونی، مادرم قراره فیلم بازی کنه
‫و فکر کنم گفت با کرک داگلاس ‫و الیزابت تیلور هم‌بازی میشه.
‫و پاول نیومن.
‫واقعا؟ پاول نیومن؟
‫- الکی نگو. ‫- خب، من دیگه باید برم.
‫ممنون.
‫سلام عزیزم.
‫کاپیتان هواپیما رو درست کرد.
‫- آدم خیلی خوبیه. ‫- خوبه.
‫واست خوشحالم، عزیزم.
‫خیلی خوشحال بود، ‫و دلیلش رو می‌دونستم.
‫کتانِ تازه جلوش بود،
‫و زیباترین ظرف چینی ‫و قاشق و چنگالی که می‌شد دید.
‫خدای من.
‫لینکس.
‫اینکه جلوی مردم ظرف رو برعکس کنی کار زشتیه.
‫مامانم عاشق چینی‌های عتیقه و گرون‌قیمت بود.
‫با صدای بلند شروع کرد به خوندن منو، ‫عادت داشت.
‫با صدای بم و تئاتریش می‌خوند
‫که همیشه توی رستوران‌ها ‫منو خجالت‌زده می‌کرد.
‫گزینه انتخابی شما برای پیش غذا: ‫کوکتل میگو
‫یا قارچ شکم‌پر با گوشت خرچنگ.
‫برای غذای اصلی، خوراک گوشت با سس مخصوص
‫- یا چیکن کوردن بلو. ‫- چیکن کوردن بلو.
‫دوباره به پناهگاه کوچیکم رفتم،
‫دنیای شخصی خودم.
‫ممنون.
‫از بالا به پایین ‫و صندلی مادرم نگاه می‌کردم،
‫این فکر تو ذهنم ایجاد شد ‫که امسال روز تولدم چیکار می‌کنه.
‫یادِ تولد پنج سالگیم که افتادم، ‫خنده‌ام گرفت.
‫انقدر خوب و عالی بود ‫که هر روز دلم جشن تولد می‌خواست.
‫مادرم تا پنج روز تسلیم شده بود،
‫و بعد با حقیقت زشت و دردناک روبه‌رو شدم،
‫معمولا روز تولد یک روزه.
‫اما هیچ‌کس بهم نگفت ‫که نمی‌تونم هر ماه تولد بگیرم.
‫یادم میاد ماه آوریل بود
‫و دوست مادرم واسه جشن تولدم ‫اومد خونه‌مون و گفت
‫«مگه تولدش فوریه نیست؟»
‫مادرم گفت: ‫«آره، اما ناراحتش نکن.»
‫مادرم از این نظر خیلی خوب بود.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫دراز کشیدم.
‫موتور هواپیما واسم مثل لالایی بود.
‫قبل اینکه متوجه بشم، خوابم برد.
‫تا سال‌ها بعد،
‫توی برنامه‌های هواپیماییم می‌گشتم
‫تا اگه وقتم یاری می‌کرد ‫یه هواپیمای ملخی پیدا کنم،
‫تا بتونم دوباره مثل همون زمان بخوابم.
‫تا وقتی کمربندتو ببندی، می‌تونی تا هر موقع ‫دوست داری اینجا بمونی، باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫کاپیتان صحبت می‌کنه.
‫انتظار میره تا بیست دقیقه آینده ‫تکان‌های ملایمی داشته باشیم.
‫لطفا در سر جای خود بنشینید ‫و کمربند خود را ببندید.
‫هواپیما دچار لرزش و صدا شد.
‫وقتی به بالای ابرها رفتیم ‫صدای موتور تغییر کرد.
‫هر چند، تکون‌های هواپیما بدتر شد،
‫و بعضی از مسافرها ‫دور و اطراف‌شون رو نگاه می‌کردن
‫انگار شاید به چیزی نگاه کنن ‫این مشکل رو حل می‌کنه.
‫مرد صندلی ۱۲ای بلند شد
‫ به طرز عجیبی به سمتِ عقب هواپیما اومد.
‫حالتون خوبه؟
‫بی‌خودی داد میزد.
‫دنبالم نیا!
‫آقا؟ آقا، کمکی از دستم برمیاد؟
‫مهمان‌داری که نمی‌شناختم دنبال اون مرد رفت.
‫- آقا، کمکی از دستم برمیاد؟ مشکلی وجود نداره. ‫- چه صحنه عجیبی.
‫اون مرد دستش رو دور گردن زن جوان فشار داد،
‫و زن هم دستش رو دور گردن مرد انداخت.
‫انگار یه مقاومت جدی ‫بین اون‌ها شکل گرفته بود.
‫درک می‌کنم. تجربه مشابه داشتم.
‫اما صحبت‌شون خیلی عادی و معمولی بود.
‫شخصیت اون چیزی نیست که به نظر میاد.
‫- یه مشکل داریم. ‫- بازدم.
‫ممنون.
‫وقتی زودتر از همه سوار شد،
‫ظاهرا بهش دارو داده بودن ‫و اون رو سوار کردن
‫تا به یه بیمارستان روانی دیگه ‫در دنور منتقل بشه.
‫خیلی ممنون.
‫- آروم باشید. ‫- ببخشید.
‫اگه چیزی نیاز داشتید، اطلاع بدید.
‫خیلی آروم صحبت می‌کردن.
‫باورش سخت بود ‫که مشکلی بوجود اومده.
‫و به کمک همدیگه موفق شدن ‫اون مرد رو آروم کنن.
‫با این‌وجود تا وقتی پیاده شدیم ‫همه نگران بودن.
‫- بیاید بشینید، باشه؟ ‫- باشه، من خوبم.
‫توی فیلم‌تون با پاول نیومن موفق باشید.
‫متشکرم.
‫بهش نیاز دارم.
‫به نظرت چرا هواپیمامون خراب شد؟
‫نمی‌دونم عزیزم.
‫ولی ایرادی نداره.
‫باعث میشه شب رو خوب بخوابیم.
‫و فردا پرواز فوق العاده‌ای داریم.
‫و نظرت چیه فیلم‌نامه بخونیم؟
‫من میگم داستان فیلادلفیا رو بخونیم.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫راستش، دنور موندیم خوش گذشت.
‫اون شب، ‫مامانم دو پرده از فیلم‌نامه رو خوند.
‫از وقتی یادم میاد،
‫مامانم جای قصه، ‫قبل خواب واسم فیلم‌نامه می‌خوند.
‫با همدیگه برای ناهار ‫به رستوران فرودگاه دنور رفتیم.
‫حینِ تماشای رفت و آمد هواپیماها، ‫پنیر کبابی با نوشابه می‌خوردم.
‫عالی بود.
‫چه اتفاقی ممکنه بیفته ‫که از همه این‌ها بهتر بشه؟
‫هیچی.
‫دلم می‌خواست تا ابد زندگی کنم.
‫- پرواز خوبی داشته باشید. ‫- ممنون. پرواز خوبی داشته باشید.
‫سلام، یه یادداشت وجود داره که باید بخونید.
‫بله، لیز درباره شما گفته بود.
‫صبر کن! گیت رو اشتباه اومدیم!
‫مامان، به پروازمون نمی‌رسیم!
‫اینجا نیست، مامان. مطمئن باش!
‫این پرواز جت بدون توقف به لس‌آنجلسه.
‫کاملا مطمئنم.
‫سرویس رویال امبسدر بوئینگ ۷۰۷ استاراستریمه.
‫- ممنون. جای پسرم می‌گیرم. ‫- پرواز خوبی داشته باشید.
‫ممنون.
‫سوپرایز، عزیزم.
‫قراره سوار جت بشیم.
‫چی؟
‫باورم نمیشه.
‫با بوئینگ ۷۰۷ میریم لس‌آنجلس.
‫هیجان‌زده نیستی، عزیزم؟
‫سوپرایز لیزه.
‫چی شده، عزیزم؟
‫هیچی، فقط...
‫خب، آخه وقتی سوار میشیم ‫می‌خوای به همه پز بدی.
‫خب، بیا بریم سمت گیت، باشه؟
‫واقعا هیجان داشتم.
‫اما گاهی نمی‌دونستم چطور ابراز کنم.
‫یه جورایی احساس کردم ‫چیزی رو از دست دادم.
‫شاید به خاطر این بود که باید ‫با اون کانی زیبا و بزرگ خداحافظی می‌کردم،
‫یا اینکه دیگه هیچ‌وقت ‫نمی‌تونستم دوریس رو ببینم.
‫هیچی نگفت و خیلی ناراحت بودم.
‫جلوی چشمم بود. ‫نمونه‌ای تمام عیار از هواپیما.
‫خودِ هنر بود. ‫باور کنید، خود هنر بود.
‫سوار جت شدم و فرست کلاس بود.
‫باورم نمی‌شد.
‫مادرم گفت می‌تونم یه جا تنها بشینم.
‫که خیال کنم انگار تنهایی واسه پرواز اومدم.
‫تصمیم گرفت کنار یه زن مهربون ‫به اسم باربارا بشینه.
‫فشار قدرت منو به صندلی چسبوند.
‫وای. فوق العاده‌ست.
‫و فوق العاده بود.
‫مستقیم به دل آسمون رفتیم.
‫قبل اینکه بفهمیم به کلورادو رسیدیم.
‫کوه‌های پر از برف که توی نور بعد از ظهر ‫برق میزدن رو هیچ‌وقت از یادم نمیره.
‫وقتی هواپیما به ثبات رسید، ‫کاپیتان به پشتِ بلندگو اومد.
‫خانم‌ها و آقایون، ‫به عصر جت‌های مسافربری خوش آمدید.
‫با سرعت ۱۰۶۰ کیلومتر در ساعت ‫و ارتفاع ۳۳ هزار پایی در حال پرواز هستیم.
‫پرواز ما به مقصد لس آنجلس ‫یک ساعت و ۵۲ دقیقه طول خواهد کشید.
‫پس راحت بنشینید ‫و از پرواز لذت ببرید.
‫نوشیدنی رو مهمان من هستید.
‫باربارا یه‌کم از مامانم بزرگ‌تر بود،
‫ولی خیلی زیبا بود ‫و همون‌طوری بود که مادرم می‌پسندید،
‫فرهیخته، ثروتمند و بدون لهجه بود.
‫نه، نه.
‫متاسفانه، شوهر من چند سال پیش فوت شد.
‫اسمش هنری بود و...
‫بذار واست تعریف کنم.
‫پشت تریبون ایستاده بود ‫و داشت ریاست بانک کراکر رو قبول می‌کرد
‫- که دچار حمله قلبی شدید شد. ‫- خدای بزرگ.
‫- باربارا. ‫- ۴۳ ساله‌اش بود.
‫تصمیم گرفتم تو هواپیما چرخ بزنم.
‫با اعتماد به‌نفس بالا راه می‌رفتم.
‫طوری که فقط یه بچه هشت ساله می‌تونه
‫وقتی که می‌دونه داره ‫یه کار خیلی خاص انجام میده.
‫همین‌طور که به سمت چپ ‫و پایین راهروی هواپیما نگاه می‌کردم،
‫یه بچه رو دیدم.
‫از من کوچیک‌تر بود.
‫فکر کنم حدود دو سال.
‫با دفترچه راهنمای پرواز ‫یا اوای‌جی نشسته بود،
‫که فقط کارمندهای آژانس مسافرتی ‫شرکت‌های بزرگ اون رو دارن.
‫آخرین نسخه دفترچه‌ست؟
‫بابام زودتر از همه ‫از طریق پست بدستش میرسه.
‫خدای من، خیلی خوش‌شانسی.
‫الان میام.
‫مامان، یه دوست جدید پیدا کردم!
‫- اون دفترچه راهنمای پرواز داره. خدای من... ‫- جف، عزیزم.
‫جف، ایشون بارباراست.
‫و اگه باورت بشه، پدرش صاحب خط هواپیماییه.
‫خط هوایی ترنس کارائیب.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫و بهت بگم که بابام ‫اسم من یعنی باربارا رو
‫روی دماغ جت مسافربری جدید دی‌سی۸ حک کرده.
‫وای. خیلی خفنه.
‫یه هواپیما که اسم اون روش حک شده.
‫همین جا بمونم یا برگردم ‫پیش دوست صمیمی و جدیدم، اسکیپر؟
‫از دست بچه‌ها.
‫یک ساعت آینده از چیزهایی حرف زدیم
‫که فقط برای من و اسکیپر جالب بود.
‫باورت میشه تی‌دبلیوای تا سال ۱۹۶۰
‫از لندن به سان‌فرانسیکو پرواز ۲۲ ساعته ‫بدون توقف داشته؟
‫وای، واقعا؟
‫هیچ‌کدوم از دوستام ‫به هوانوردی علاقه ندارن،
‫ولی الان اسکیپر رو پیدا کردم.
‫- بابات کجاست؟ ‫- اونجا.
‫شغلش چیه؟
‫- وکیله. ‫- مادرت کجاست؟
‫اوه، وقتی سه ساله‌ام بود فوت شد.
‫واقعا؟ الان مامان جدید داری؟
‫نه، بابام بعد فوت مامانم ‫دو بار ازدواج کرد،
‫و اون‌ها هم سرطان گرفتن و فوت شدن.
‫- همه‌شون. ‫- شوخی می‌کنی.
‫لهجه داره؟
‫نمی‌دونم. مگه مهمه؟
‫خب، بگی‌نگی.
‫فکر نکنم.
‫عالیه. مامانم عاشقش میشه.
‫عاشق آدم‌های بدون لهجه‌ست.
‫- به افتخار خودمون. ‫- آره.
‫- هنوز باورم نمیشه... ‫- مامان!
‫مامان یه دوست صمیمی جدید پیدا کردم،
‫و باباش پولدار و ناراحته و لهجه نداره.
‫خب، حتما بهش بگو کجا نشستم.
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب، پروازم رو عوض کردم ‫تا بتونم شما رو برای بار آخر ببینم.
‫تا عمر دارم صورتمو نمی‌شورم.
‫خیلی خوبه.
‫عشق زندگیم، دوست جدیدم، ‫و شوهر جدید مامانم، البته امیدوارم.
‫و همه‌مون با جت جدید ‫داریم به سمت غرب میریم.
‫از نظر علمی غیر ممکنه ‫که زندگی از این بهتر بشه.
‫سلام. شاتوبریان میل دارید؟
‫- نه. ‫- نه.
‫مرغ دوست دارید؟
‫نه راستش.
‫مرغ سوخاری دوست نداری؟
‫عاشق مرغ سوخاری‌ام.
‫خب، شبیه اونه.
‫اسمش چیکن کوردن بلوئه.
‫ولی توی پروازهای جت مسافربری، ‫منوی مخصوص کودکان هم داریم،
‫که می‌تونید بین هات‌داگ، همبرگر،
‫و ساندویچ کره بادوم‌زمینی با ژله ‫یکی رو انتخاب کنید.
‫من هات‌داگ با خردل می‌خورم.
‫من هات‌داگ بدون خردل و کچاپ می‌خورم.
‫عالیه.
‫فکر کردم الانه غش کنم.
‫هات‌داگ تو ارتفاع ۳۵ هزار پایی؟
‫انقدر شور و شوق داشتم ‫که زبونم بند اومد.
‫ولی باید یه چیزی می‌گفتم، ‫واسه همین رو کردم به اسکیپر.
‫دفترچه راهنمای پروازتو می‌پسندم.
‫ممنون.
‫خورشید می‌درخشید، ‫و آسمون آبی درخشان بود،
‫و من داشتم هات‌داگ و نوشابه
‫با دوست صمیمی جدیدم ‫با سرعت ۱۰۶۰ کیلومتر بر ساعت، می‌خوردم.
‫از اون لحظه به بعد، ‫فکر نمی‌کردم زندگی از این بهتر بشه.
‫وقتی فرود اومدیم،
‫تونستم رستوران جدید به سبک فضایی ‫فرودگاه لس‌آنجلس رو ببینم.
‫واقعا زیبا بود.
‫با خودم گفتم خیلی دلم می‌خواد ‫روزی اونجا غذا بخورم.
‫از پنجره،
‫می‌دیدم پل اتصال به هواپیما ‫داره به سمت ما میاد.
‫مامان، کلی دوربین اون بیرونه.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- نه، راست میگه.
‫- کار از محکم کاری عیب نمی‌کنه. ‫- آره.
‫خب، فوق العاده شدی.
‫اون همه دوربین واسه چیه؟
‫به خاطر کاپیتان هواپیمای ما بود.
‫۶۲ ساله‌اش بود، ‫و این آخرین پرواز اون بود.
‫دوریس از تو تعریف کرده.
‫- اسمت جفه؟ ‫- بله.
‫دوست داری با من از تونل خارج بشی؟
‫و مجله لایف یه برنامه ویژه تلویزیونی ‫برای اون می‌ساخت.
‫خیلی‌خب، سوال آخر.
‫الان که بازنشسته شدی ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫خب، تا وقتی امضا نکنم ‫رسما بازنشسته نشدم،
‫ولی اگه قراره جلوی دوربین‌ها ‫منو بازنشسته کنی...
‫فکر کنم که...
‫فکر می‌کنم دوست دارم
‫نشان بال‌هام رو
‫به این مرد جوان بدم
‫که فکر می‌کنم...
‫پرواز در خون اونه.
‫اون لحظه در زندگیم رو خیلی جدی گرفتم
‫که امروز خودم کاپیتان شدم.
‫و با دوریس ازدواج کردم، ‫هر چند که باید عقب افتادگیم رو جبران می‌کردم.
‫دقیق بگم سیزده سال.
‫ولی با این‌وجود، خوشبخت هستیم.
‫یه زوج هوانورد به تمام معنا هستیم.
‫در حقیقت، تقریبا هر روز اون رو می‌بینم.
‫اون گوینده جدید فرودگاه جان اف کندیه، ‫و من تو خط هواپیمایی نیویورک به لس‌آنجلس کار می‌کنم.
‫خیلی خوب و راحته.
‫آره.
‫اگه مامانم واستون سوال شده، ‫اون با بابای اسکیپر ازدواج نکرد،
‫ولی یه مدت باهاش قرار می‌ذاشت.
‫همه تظاهر می‌کردیم ‫رابطه‌شون نتیجه بده.
‫ولی خیلی خوشحاله.
‫توی تماشاخانه پاسادینای کالیفرنیا ‫آموزش بازیگری میده.
‫الان ۸۰ ساله‌اش شده ‫و از معاشرت با جوون‌ها لذت می‌بره.
‫و لیز شاگرد محبوب اونه، ‫الان تقریبا بیست سال میشه.
‫زندگی فوق العاده بود.
‫این فیلم تقدیم می‌شود به...
‫کلی، جت، بن و اِلا ‫مادر و پدرم و برادران و خواهرانم
‫که همگی الهام‌بخش زندگی من بودن.