‫اگرچه همه‌ی کشورهای جهان
‫این حقیقت رو انکار می‌کنن،
‫ولی ما فرانسوی‌ها می‌دونیم که...
‫بهترین غذاهای جهان توی فرانسه درست میشه.
‫و بهترین غذاهای فرانسه توی پاریس درست میشه.
‫و بعضی‌ها میگن که ‫بهترین غذاهای پاریس
‫توسط سرآشپز آگوست گوستو درست میشه.
‫رستوران گوستو شهره‌ی شهر پاریسه،
‫و از 5 ماه جلوتر رزروه.
‫پیشرفت خیره‌کننده‌شون ‫به عنوان پنج رستوران برتر فرانسوی
‫باعث حسادت رقبا شده.
‫اون جوان‌ترین سرآشپزیه که ‫به رده‌ی پنج ستاره دست پیدا کرده.
‫کتاب آشپزی سرآشپز گوستو، ‫تحت عنوانِ «هرکسی می‌تونه غذا بپزه!»...
‫در رأس پرفروش‌ترین کتاب‌هاست.
‫ولی همه موفقیتش رو تحسین نمی‌کنن.
‫عنوانش جالبه، ‫«هر کسی می‌تونه غذا بپزه!»
‫چیزی که جالب‌تره اینه که ‫به نظر گوستو بهش اعتقاد داره.
‫ولی من، آشپزی رو خیلی جدی می‌گیرم.
‫و نه، فکر نکنم همه بتونن آشپزی کنن.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از زهرا ترابی «
‫این منم.
‫به نظرم کاملا مشخصه که ‫باید یه کوچولو توی زندگیم تجدیدنظر کنم.
‫مشکل من چیه؟
‫اول از همه اینه که من یه موشم.
‫که یعنی زندگی واسم سخته.
‫دوم اینکه... ‫حس چشایی و بویایی خیلی قوی‌ای دارم.
‫آرد، تخم مرغ، شکر، پودر وانیل...
‫اوه! یه قاچ لیموترش.
‫وای، تو بوی همه‌ی اینا رو تشخیص میدی؟ ‫عجب استعدادی داری.
‫این امیل، برادرمه. ‫خیلی راحت تحت تاثیر قرار می‌گیره.
‫پس تو می‌تونی با بو کردن ‫مواد اولیه رو تشخیص بدی؟
‫خب که چی؟
‫این پدرمه، ‫اون اصلاً تحت تاثیر قرار نمی‌گیره.
‫از قضا بزرگ خاندانمون هم هست.
‫خب، چه اشکالی داره که کسی ‫حواس پنجگانه‌ش خیلی قوی باشه؟
‫- هی، هی، هی، هی! نخورش! ‫- اینجا چه خبره؟
‫معلوم شد اون بوی گول‌زننده، ‫بوی مرگ موش بود.
‫یهو پدرم فهمید که استعدادم ‫همچین به دردنخور هم نیست.
‫از استعدادم حس خیلی خوبی داشتم،
‫تا اینکه پدر به من یه کار داد.
‫پاکه.
‫- درسته. ‫- پاکه.
‫سم‌شناس.
‫پاکه.
‫به خدا شناسی نزدیکه.
‫این یعنی پاکه. ‫می‌دونی، خداشناسی نزدیکِ...
‫بیخیال، برو.
‫خب، این کارم باعث افتخار پدرم بود.
‫الان احساس بهتری نداری، رمی؟ ‫تو باعث آرامششون شدی.
‫آرامش؟ ‫ما دزدیم پدر.
‫و چیزی که می‌دزدیم... ‫بذار رک بگم، آشغاله.
‫وقتی کسی نمی‌خوادش، ‫اسمش دزدی نیست.
‫اگه کسی نمی‌خوادش، چرا می‌دزدیمش؟
‫همینقدر بگم که ما ‫دیدگاه‌های متفاوتی داریم.
‫ولی همینقدر می‌دونم که...
‫اگه چیزهایی که می‌خوریم ما رو می‌سازه، ‫پس من دلم می‌خواد فقط چیزهای خوب بخورم.
‫ولی به نظر پدرم...
‫غذا مثل سوخته.
‫اگه واسه چیزی که وارد باک‌ـت میشه ‫خیلی سختگیر باشی، موتورت از کار میفته.
‫حالا ساکت شو و آشغالت رو بخور.
‫ببین، اگه قراره دزد باشیم،
‫چرا چیزهای خوبِ توی آشپزخونه رو نمی‌دزدیم؟
‫جایی که هیچی سمی نیست؟
‫اولاً، ما دزد نیستیم.
‫دوماً، از آشپزخونه و انسان‌ها دوری کن.
‫خطرناکه.
‫می‌دونم که باید از انسان‌ها متنفر باشم،
‫ولی اونا یه ویژگی جالب دارن.
‫اونا فقط زنده نمی‌مونن. ‫کشف می‌کنن، خلق می‌کنن.
‫آخه، ببین با غذاها چه کارهایی می‌کنن.
‫چطور توضیح بدم؟
‫غذای خوب مثل موزیکیه که می‌تونی بچشی، ‫مثل رنگیه که می‌تونی بوش کنی.
‫اطرافتون پر از چیزهای مرغوبه.
‫فقط باید حواست باشه که ‫وایسی و مزه‌ش کنی.
‫اوه، گوستو راست می‌گفت.
‫اوه، آره.
‫اوه، شگفت‌انگیزه.
‫هر طعمی کاملا منحصر به فرد بود.
‫ولی وقتی دوتا طعم رو با هم ترکیب می‌کردی،
‫یه چیز جدید خلق میشد.
‫خب حالا دیگه یه زندگی مخفیانه داشتم.
‫تنها کسی که خبر داشت، امیل بود.
‫هی، امیل. امیل.
‫یه قارچ پیدا کردم.
‫بیا، تو خوب غذا رو قایم می‌کنی. ‫کمکم کن این رو یه جای خوب بذارم.
‫اون من رو درک نمی‌کنه، ‫ولی کنار اون می‌تونم خودم باشم.
‫چرا اینطوری راه میری؟
‫نمی‌خوام دائما مجبور باشم ‫پنجه‌هام رو بشورم.
‫تا حالا به این فکر کردی ‫با همون دستی که باهاش راه میریم،
‫غذاهامون رو می‌گیریم؟
‫به این فکر کردی که ‫با همون دست غذا رو میذاریم توی دهنمون.
‫ همیشه.
‫وقتی غذا می‌خورم، دوست ندارم ‫مزه‌ی هر جایی که رفتم رو بده.
‫خب، هر جور میلته.
‫ولی اگه بابا ببینه اینجوری راه میری، ‫اصلا خوشش نمیاد.
‫اون تو چی داری؟
‫پنیر پیدا کردی؟
‫اون هم نه یه پنیر معمولی. ‫پنیر بز محلی!
‫با قارچی که من پیدا کردم محشر میشه.
‫و...
‫و، و، و، و، اوه...
‫با این رزماری! این رزماری با...
‫شاید با چند قطره از این علف شیرین.
‫خب، بندازش روی آشغال‌ها، ‫بعدش ما...
‫نباید این رو کنار آشغال‌ها بندازیم. ‫این یه چیز خاصه.
‫ولی باید قبل از غروب آفتاب
‫برگردیم پیش بقیه ‫و گرنه بابا...
‫امیل!
‫اینجا احتمالات کشف‌نشده‌ای هست.
‫باید این رو بپزیم.
‫حالا سوال اصلی اینه که ‫چجوری بپزیمش...
‫آره.
‫مهم اینه که همینجوری بچرخونیش.
‫تا خوب و یکدست مزه‌ی دود بگیره.
‫طوفان داره بهمون نزدیکتر میشه.
‫هی، رمی، فکر نمی‌کنی بهتره که...
‫اوه، باید این رو بچشی!
‫این یه جورایی، ‫برشته، آبدار...
‫واقعا مزه‌ی دود نمیده. ‫مطمئناً یه جور....
‫مزه‌ی «بوم» و «شترق» رعد و برق رو میده. ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫-اسم این مزه‌ رو چی میذاری؟ ‫- رعد و برقی.
‫آره. رعد و برقی! ‫باید دوباره این کار رو بکنیم.
‫خیلی خب، وقتی طوفان بعدی اومد، ‫میریم روی پشت بوم...
‫می‌دونم چی لازم داره! زعفرون! ‫یه کم زعفرون طعمش رو میسازه!
‫زعفرون. چرا حس می‌کنم که...
‫- توی آشپزخونه‌ست؟ ‫- توی آشپزخونه‌ست.
‫- زعفرون. ‫- فکر نکنم کار خوبی باشه.
‫زعفرون...
‫خوشم نمیاد. الان بیدار میشه.
‫من یه میلیون بار اینجا بودم.
‫اون میزنه شبکه‌ی آشپزی. ‫بعدش بمب هم بترکه بیدار نمیشه.
‫تو یه میلیون بار اینجا اومدی؟
‫باور کن، زعفرون تنها چیزیه که لازم داره. ‫گوستو سرش قسم می‌خوره.
‫باشه ولی گوستو کیه؟
‫بزرگ‌ترین سرآشپز دنیاست. ‫این کتاب آشپزی رو نوشته.
‫وایسا ببینم... تو خوندن بلدی؟
‫- خب، نه زیاد. ‫- وای خدا. بابا می‌دونه؟
‫با چیزهایی که بابا نمی‌دونه ‫میشه کلی کتاب نوشت.
‫و می‌نویسن، واسه همین می‌خونم. ‫این راز هم بین خودمون بمونه.
‫من از راز خوشم نمیاد.
‫همه‌ی این آشپزی‌ها ‫و کتاب خوندن‌ها و تلویزیون دیدن‌ها...
‫اون هم وقتی که داریم کتاب می‌خونیم ‫و آشپزی می‌کنیم،
‫مثل اینه که انگار من رو وارد یه جرم کردی ‫و من هم بهت اجازه دادم.
‫اصلا چرا بهت اجازه میدم؟
‫چرا بچه‌ها انقدر دیر کردن؟
‫زعفران لاکوئیلا. ایتالیاییه. نه؟
‫گوستو میگه این فوق‌العاده‌ست. ‫خدا رو شکر که اون پیرزن عاشق غذاست.
‫راز و رمز رو فراموش کنین. ‫این واسه آشپزی شماست.
‫هی! اون گوستوئه. امیل ببین.
‫آشپزی خوب واسه آدم‌های ترسو ساخته نشده.
‫باید خیال‌پرداز باشین، ‫پر دل و جرئت باشین.
‫باید چیزهایی رو امتحان کنین ‫که شاید جواب نده.
‫و نباید به کسی اجازه بدین ‫که به خاطر جایی که ازش اومدین
‫واستون حد و حدود تعیین کنه.
‫تنها حد و حدود شما روح شماست.
‫چیزی که میگم واقعیت داره. همه می‌تونن ‫آشپزی کنن ولی فقط نترس‌ها می‌تونن عالی بشن.
‫شعر ناب.
‫ولی زیاد دووم نداشت.
‫رستوران گوستو بعد از نقدر شدیدِ...
‫آنتون ایگو، کارشناس برتر فرانسه، ‫یکی از ستاره‌هاش رو از دست داد.
‫این یه فاجعه‌ی سخت واسه گوستو بود،
‫و این سرآشپز دل‌شکسته ‫بعد از این ماجرا فوت کرد،
‫که طبق رسم و رسوم‌ها، ‫یک ستاره‌ی دیگر هم از دست رفت.
‫گوستو مُرده؟
‫وای!
‫وای! وای!
‫فرار کن!
‫نه، اونجوری می‌فهمه لونه کجاست!
‫- کمک، رمی، کمک! ‫- امیل! لوستر رو تاب بده!
‫سعی می‌کنم بگیرمت.
‫امیل، تاب بخور طرف من.
‫تخلیه کنن! همگی برید توی قایق‌ها.
‫- بذار رد شم! بذار رد شم! ‫- کتاب!
‫ببخشید. برو کنار. برو کنار.
‫برید، برید، برید، ‫بجنبین، بجنبین.
‫پل رو ببرید بالا! زود باشین!
‫هی، جانی! زود باش!
‫هل بدین. زود باشین.
‫محکم بشینین.
‫- بچه رو بگیر. بیا! ‫- پنجه‌ات رو بده من!
‫هی! منتظرم بمونین!
‫همه هستن؟ ‫همه اینجان؟
‫- یه دقیقه صبر کن. رمی کجاست؟ ‫- اینجام. دارم میام.
‫دارم میام.
‫زود باش پسرم. ‫یه چیزی بدین که بگیره.
‫زود باش پسر. شنا کن.
‫زود باش. بهش برس.
‫تو می‌تونی.
‫- رمی! ‫- بابا!
‫یالا! تو می‌تونی! ‫تو موفق میشی!
‫بچه‌ها صبر کنین. وایسین!
‫رمی، بیا. پارو بزن.
‫صبر کنین! منتظرم بمونین. صبر کنین.
‫بابا؟
‫کدوم طرف رفتن؟
‫من منتظر موندم...
‫واسه یه ندا،
‫یه صدا،
‫یه نشونه،
‫هر چیزی.
‫اگه گرسنته، ‫برو بالا و به دور و برت نگاه کن، رمی.
‫چرا منتظری و خودخوری می‌کنی؟
‫خب، من خانواده‌م ‫و تمام دوستام رو از دست دادم،
‫احتمالا تا ابد.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- خب، من...
‫تو یه نقاشی هستی. ‫چرا دارم با تو حرف می‌زنم؟
‫خب تو خانواده و تمام دوست‌هات رو ‫از دست دادی. تو تنهایی.
‫آره، خب تو هم مُردی.
‫ولی این ربطی به ‫تفکر توهم‌آمیزت نداره.
‫اگه روی گذشته تمرکز کنی،
‫هرگز نمی‌تونی ‫چیزی که جلوی روته رو ببینی.
‫حالا برو بالا و دور و برت رو نگاه کن.
‫اوه!
‫هورا!
‫چیکار می‌کنی؟
‫گرسنه‌مه.
‫نمی‌دونم کجام،
‫و نمی‌دونم کی دوباره غذا پیدا می‌کنم.
‫رمی، تو بهتر از این حرفایی. ‫تو یه آشپزی.
‫یه آشپز غذا درست می‌کنه. ‫یه دزد غذا می‌دزده. تو که دزد نیستی.
‫ولی گرسنه‌مه.
‫غذا میرسه رمی.
‫غذا همیشه به کسایی که ‫عاشق آشپزی هستن می‌رسه.
‫پاریس؟
‫این همه مدت ‫زیر پاریس بودم؟
‫وای.
‫چه قشنگه.
‫قشنگ‌ترینه.
‫رستوران گوستو؟ ‫ رستورانت؟
‫تو من رو کشوندی به رستوران خودت.
‫اینطور به نظر میاد. آره. ‫ایول! تو رو کشوندم اینجا!
‫باید برم ببینمش.
‫- سفارش میز هفت آماده‌ست. ‫- اومدم.
‫- یه سفارش اردک ماهی بخارپز. ‫- الان آماده میشه.
‫بازم سوپ می‌خوام، لطفا.
‫- دو تا دنده‌ی بره‌ی دیگه می‌خوام. ‫- باز هم تره‌فرنگی می‌خوام.
‫ دو تا ماهی سالمون، ‫سه تا سالاد مخلوط و سه تا فیله می‌خوام.
‫سه تا سفارش سالاد داره آماده میشه.
‫دوتا سفارش سالمون داره سرخ میشه.
‫سه تا فیله داره آماده میشه. ‫بشقاب می‌خوام.
‫- سفارش میز هفت رو درست کن. ‫- سه تا سالاد مخلوط آماده‌ست.
‫تزئین غذام رو به هم نزن!
‫آروم بازش کن.
‫من اینجا دارم خفه میشم.
‫سلام سرآشپز اسکینر. ‫شبتون تا الان چطور بوده؟
‫- سلام سرآشپز. ‫- سلام، سرآشپز اسکینر.
‫- شبتون بخیر سرآشپز. ‫- سفارش فیله داریم.
‫سلام رئیس. ‫ببین کی اینجاست.
‫آلفردو لینگویینی، ‫پسر کوچیکه‌ی رناتا.
‫- سلام. ‫- بزرگ شده، نه؟
‫رناتا رو یادت میاد؟ ‫عشق قدیمی گوستو.
‫- اوه، آره. حالت چطوره... ‫- لینگویینی.
‫آره، لینگویینی. خوشوقتم. ‫بگو ببینم حالِ...
‫- مادرم چطوره؟ ‫- رناتا.
‫- آره، رناتا. حالش چطوره؟ ‫- خوبه
‫خب، خوب که نه... بهتر شده. ‫یعنی...
‫اون مُرده.
‫اوه.
‫متاسفم.
‫اوه، نه متاسف نباش. ‫اون به بهشت اعتقاد داشت، پس جاش خوبه.
‫می‌دونی، اون دنیا رو میگم.
‫- این چیه؟ ‫- واسه شما گذاشته.
‫فکر کنم امیدوار بود که به من کمک کنه،
‫که اینجا یه کار پیدا کنم.
‫البته. گوستو اگه بود، ‫یه لحظه هم شک نمی‌کرد.
‫هیچ کدوم از پسرهای رناتا بیشتر از...
‫خیلی خب، این رو نگه می‌داریم ‫و اگه چیز مناسبی بود...
‫ما استخدامش کردیم.
‫چی؟ به چه جرئتی ‫بدون اجازه‌ی من کسی رو استخدام...
‫ما نظافتچی لازم داشتیم.
‫اوه، نظافتچی. خوبه...
‫خوشحالم که حل شد.
‫باورم نمیشه.
‫دارم به یه آشپزخونه‌ی ‫واقعی و فوق‌العاده نگاه می‌کنم.
‫تو کتاب من رو خوندی. ‫بذار ببینم چقدر بلدی.
‫کدومشون سرآشپزه؟
‫- اوه، اون آقا. ‫- آفرین.
‫بعد از اون کی رئیسه؟
‫کمک سرآشپز. اوناهاش.
‫کمک سرآشپز وقتی که سرآشپز نیست، ‫مسئول آشپزخونه‌ست.
‫سس‌زن، مسئول سس‌هاست ‫که خیلی مهمه.
‫آشپز خط و کمکش ‫که هردوشون مهمن.
‫اونا آشپزن و خیلی مهمن.
‫تو خیلی باهوشی. ‫حالا بگو اون کیه؟
‫اوه، اون؟ ‫اون هیچی نیست.
‫اینجوری نگو. ‫اون هم عضوی از آشپزخونه‌ست.
‫اون ظرف‌شوری نظافتچی‌ای چیزیه.
‫اون بشقاب‌ها رو می‌شوره و ‫آشغال‌ها رو بیرون می‌بره. آشپزی نمی‌کنه.
‫- ولی شاید بکنه. ‫- اوه، نه.
‫از کجا می‌دونی؟ ‫من همیشه چی میگم؟
‫هر کسی می‌تونه آشپزی کنه.
‫خب هر کسی می‌تونه. ‫ولی به این معنی نیست که همه باید آشپزی کنن.
‫خب، این جلوش رو نمی‌گیره. ‫می‌بینی؟
‫داره چیکار می‌کنه؟ ‫نه. نه! این افتضاحه!
‫داره سوپ رو خراب می‌کنه. ‫و هیچکس هم حواسش نیست؟
‫این رستوران توئه. ‫یه کاری کن.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫من تجسمی از خیال توام.
‫ولی اون داره سوپ رو خراب می‌کنه! ‫باید به یکی بگیم که اون داره...
‫غذای میز پنج حاضره.
‫- بذارش توی خط. ‫- گذاشتم.
‫ داغه! فر رو باز کن!
‫دارم میام.
‫وای!
‫بله سرآشپز. ‫یه فیله‌ی لطیف، سه تا بره، دوتا اردک.
‫اون سوفله‌ها رو برای میز‌ شیش آماده کن.
‫- پنج دقیقه‌ی دیگه آماده‌ست. ‫- وای خدا.
‫امشب، می‌خوام ‫از جگر چرب رونمایی کنم.
‫جلای خیلی محشری داره.
‫غذای میز هفت آماده شد. ‫یالا! بریم!
‫بله سرآشپز.
‫رمی! منتظر چی هستی؟
‫همیشه می‌خوای اینجوری بیای پیشم؟
‫تو می‌دونی چجوری درستش کنی. ‫این شانس توئه.
‫سوپ! سوپ کجاست؟ ‫از سر راهم برو کنار.
‫برو کنار نظافتچی!
‫داری آشپزی می‌کنی؟
‫به چه جرئتی توی آشپزخونه‌ی من ‫آشپزی می‌کنی؟
‫این همه گستاخی رو از کجا آوردی
‫که همچین حماقت آشکاری کردی؟
‫باید به چهار قسمت مساوی تقسیمت کنم.
‫این کار رو می‌کنم. ‫فکر کنم قانون هم طرف منه.
‫وای، نه! وای...
‫لاروس، این مرد رو ‫به 4 قسمت مساوی تقسیم کن.
‫-بعدش هم لهش کن تا چربیش از سرش بیاد بیرون. ‫-وای! نه.
‫- چی چرت و پرت میگی؟ ‫- سو...سوپ!
‫سوپ؟
‫اون سوپ رو نبر!
‫نه!
‫گارسون.
‫لینگویینی!
‫تو اخراجی.
‫ا-خ-ر-ا-ج! ‫اخراج!
‫اون خانومه می‌خواد سرآشپز رو ببینه.
‫ولی اون...
‫- مشتری چی گفت؟ ‫- مشتری نبود. کارشناس غذایی بود.
‫- ایگو؟ ‫- سولین لکلر.
‫لکلر؟ چی گفت؟ ‫- از سوپ خوشش اومد.
‫- صبر کن. ‫- منظورت چیه که صبر کنم؟
‫- به خاطر تو توی این دردسر افتاده. ‫- هیس... هیس...
‫یکی درموردت سوپت پرسیده.
‫- چی رو داری تظاهر می‌کنی؟ ‫- من...
‫من هنوز هم اخراجم؟
‫- نمی‌تونی اخراجش کنی. ‫- چی؟
‫لکیر خوشش اومده، درسته؟ ‫انقدر که بهت گفته.
‫اگه اون نقدر رو بنویسه
‫و بفهمه که آشپزش رو اخراج کردی...
‫- اون یه نظافتچیه. ‫- ولی اون چیزی رو پخته که اون خوشش اومده.
‫اگه از عقیده‌ی محبوب گوستو حمایت نکنیم،
‫چطور می‌تونیم ادعا کنیم ‫ که نماینده‌ی اسم گوستو هستیم؟
‫و اون عقیده چیه خانوم تتو؟
‫« هرکسی می‌تونه آشپزی کنه.»
‫شاید من یه کم با این نظافتچی جدید ‫بد برخورد کردم.
‫اون شجاعانه یه ریسک کرده
‫و ما باید بهش پاداش بدیم، همونطور که ‫ اگه سرآشپز گوستو بود همین کار رو می‌کرد.
‫اگه اون بخواد توی آب‌های خطرناک شنا کنه،
‫ما کی هستیم که منکرش بشیم؟
‫- داشتی فرار می‌کردی؟ ‫- اوه، آره.
‫از اونجایی که به شغل آشپزی علاقه نشون دادی،
‫تو مسئولیتش رو برعهده می‌گیری.
‫کسی حرفی نداره؟
‫پس برگردین سر کارتون.
‫تو یا خیلی خوش‌شانسی ‫یا برعکس خیلی بدشانسی.
‫دوباره اون سوپ رو درست کن، ‫و این دفعه بهت توجه می‌کنم.
‫خیلی زیاد توجه می‌کنم.
‫اونا فکر می‌کنن تو می‌تونی آشپزی کنی. ‫ولی می‌دونی من چی فکر می‌کنم لینگویینی؟
‫فکر می‌کنم تو یه آب‌زیرکاه کوچولویی که...
‫موش!
‫- موش! ‫- موش رو بگیرین.
‫لینگویینی. یه چیزی بردار بگیرش.
‫داره فرار می‌کنه. ‫بگیرش، بگیرش، بگیرش.
‫حالا چیکار کنم؟ ‫- بکشش.
‫- الان؟ ‫- نه، توی آشپزخونه نه. مگه دیوونه شدی؟
‫می‌دونی اگه کسی بفهمه یه موش
‫توی آشپزخونه‌مون بوده، چی میشه؟
‫درمون رو تخته می‌کنن.
‫آبرومون با همچین تهدیدی از بین میره.
‫از اینجا دورش کن. خیلی دور. ‫بکشش. از بین ببرش. برو!
‫وای!
‫اونجوری نگاهم نکن! ‫فقط تو گیر نیفتادی.
‫اونا ازم می‌‌خوان که دوباره آشپزی کنم!
‫آخه من که بلندپرواز نبودم. ‫من نمی‌خواستم آشپزی کنم.
‫من فقط می‌خواستم توی دردسر نیفتم.
‫تو بودی که ‫با اون ادویه‌ها نظرشون رو جلب کردی!
‫چی توش ریختی؟ آویشن؟ ‫نه؟ چی؟ رزماری؟
‫اون یه ادویه‌ست درسته؟ رزماری؟
‫رزماری نریختی توش؟
‫پس اونا چی بود که سر و ته کردی و ریختی...
‫من به این شغل نیاز دارم. ‫خیلی چیزها رو از دست دادم.
‫من بلد نیستم آشپزی کنم و حالا دارم ‫ با یه موش حرف می‌زنم، انگار که تو...
‫سر تکون دادی؟
‫تو سر تکون میدی؟
‫حرفم رو متوجه میشی؟
‫پس دیوونه نیستم!
‫یه لحظه صبر کن، صبر کن...
‫من نمی‌تونم آشپزی کنم، مگه نه؟
‫ولی تو...
‫تو می‌تونی، درسته؟
‫ببین، زیادی متواضع نباش. ‫محض رضای خدا، تو یه موشی.
‫از کاری که کردی خوششون اومد.
‫آره. اینجوری میشه.
‫هی، اونا از سوپ خوششون اومد!
‫اونا از سوپ خوششون اومد. ‫به نظرت می‌تونی دوباره درستش کنی؟
‫خیلی خب، حالا دیگه ولت می‌کنم.
‫ولی ما با همیم، خب؟
‫خیلی خب.
‫خب... همینجاست.
‫خب، زیادی بزرگ نیست ولی خب...
‫بزرگ نیست دیگه.
‫می‌تونست بدتر باشه.
‫بخاری داره، چراغ داره ‫و یه مبل و یه تلویزیون داره.
‫فکر کن خونه‌ی خودته.
‫ولی چرا اینجا؟
‫چرا الان؟
‫چرا اینجا نه؟
‫چرا الان نه؟
‫واسه رویا دیدن، کجا بهتر از پاریس؟
‫صبح بخیر سرآشپز کوچولو. ‫بیدار شو و...
‫وای نه.
‫احمق! می‌دونستم اینجوری میشه!
‫من یه موش رو توی خونه‌ام راه دادم ‫و بهش گفتم فکر کنه خونه‌ی خودشه!
‫تخم‌مرغ‌ها نیست!
‫احمق! اون غذا دزدیده و زده به چاک! ‫چه انتظاری داشتم؟
‫از اعتماد کردن به یه موش ‫همچین چیزی گیرم اومد...
‫وای...
‫سلام، اون واسه منه؟
‫عالیه. ‫توش چی ریختی؟
‫از کجا آوردیش؟
‫ببین، خیلی خوشمزه‌ست. ‫ولی دزدی نکن.
‫یه کم ادویه می‌خرم، باشه؟
‫وای، نه. داره دیرمون میشه. ‫امروز روز اوله!
‫یالا، سرآشپز کوچولو!
‫اگر چه من هم مثل بقیه‌ی منتقدین،
‫نوشتم بعد از مرگ سرآشپز بزرگ، ‫گوستو دیگه اون نظم رو نداره،
‫اون سوپ محشر بود. ‫یه سوپ تند ولی با طعمی ملایم.
‫- سولین لکلر؟ ‫- آره!
‫برخلاف انتظاراتمون، ‫گوستو دوباره توجهمون رو جلب کرد.
‫فقط زمان می‌تونه ثابت کنه که آیا ‫لایقش هستن یا نه.
‫خب...
‫می‌دونی.
‫ببین، می‌دونم احمقانه و عجیبه،
‫ولی هیچکدوممون به تنهایی نمی‌تونیم ‫این کار رو انجام بدیم،
‫پس باید این کار رو با هم انجام بدیم، باشه؟ ‫باهام هستی؟
‫پس بریم تو کارش!
‫من...
‫به جهنم خوش اومدی.
‫حالا دوباره اون سوپ رو درست کن.
‫هر چقدر دوست داری روش وقت بذار. ‫حتی شده کل هفته رو.
‫سوپ.
‫اوه! ای موش کوچولو...
‫آخ!
‫ای ابله...
‫تو...
‫اینجوری نمیشه، سرآشپز کوچولو!
‫اگه دوباره این کار رو کنی، دیوونه میشم.
‫باید یه فکر دیگه کنیم.
‫یه چیزی که توش گاز گرفتن و نیشگون
‫و یا بالا و پایین رفتن روی تنم با اون ‫پاهای کوچولوی موشی‌ات نباشه.
‫گاز! نه! دویدن! نه!
‫انقدر ندو و سریع حرکت نکن. ‫فهمیدی سرآشپز کوچولو؟
‫سرآشپز کوچولو؟
‫اوه، گرسنه‌ته.
‫خیلی خب. بذار یه فکری کنیم.
‫تو می‌دونی چجوری آشپزی کنی ‫و من هم می‌دونم چجوری یه...
‫انسان باشم.
‫ما باید طبق قاعده رفتار کنیم، ‫پس من کاری رو می‌کنم که تو می‌خوای
‫ولی به روشی که مشخص نباشه ‫یه موش کوچولوی سرآشپز من رو کنترل می‌کنه.
‫میشه به من گوش کنی؟ ‫دیوونه شدم! دیوونه شدم! دیوونه شدم!
‫من دارم توی یخچال با یه موش در مورد ‫غذا پختن توی یه رستوران مشهور حرف می‌زنم.
‫- عمراً بتونم موفق بشم! ‫- لینگویینی؟
‫باید با هم ارتباط برقرار کنیم.
‫من نمی‌تونم دائما بله و خیر و ‫سرتکون دادنت رو چک...
‫موش! خودم دیدمش!
‫- موش؟ ‫- آره، یه موش. درست کنار تو بود.
‫اصلا اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فقط دارم با ‫سبزیجات و اینجور چیزها آشنا میشم.
‫برو بیرون.
‫ممکنه زیادی با سبزیجات آشنا بشی، ‫خودت می‌دونی!
‫نزدیک بودها. ‫اون بالا جات خوبه؟
‫وای!
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫وای.
‫به طرز عجیبی غیرارادیه!
‫توی یه نگاه فهمیدم ‫که هردومون یه فکر خفن داریم.
‫خیلی خب.
‫چی؟
‫آخ!
‫اوه...
‫من رو کجا می‌بری؟
‫صبر کن.
‫وای!
‫صبر کن. ببخشید.
‫وای!
‫خیلی خب.
‫اوهوم..
‫خیلی خب.
‫وای!
‫اوه!
‫به افتخارمون!
‫خیلی خب.
‫اینجوری باید جواب بده.
‫تبریک میگم.
‫تونستی دوباره موفقیت تصادفیت رو تکرار کنی.
‫ولی اگه می‌خوای توی ‫آشپزخونه‌ی من دووم بیاری،
‫باید چیزهایی بیشتر از سوپ بلد باشی.
‫کُلِت مسئول یاد دادن ‫کارهای اینجا به تو میشه.
‫گوش کن، می‌خوام بدونی که...
‫واقعا باعث افتخارمه ‫که زیر دستت کار یاد...
‫نه! تو گوش کن. می‌خوام بدونی ‫که دقیقا با کی طرفی.
‫توی این آشپزخونه چند تا زن می‌بینی؟
‫خب، من...
‫- فقط منم. به نظرت چرا؟ ‫- خب، من...
‫چون دستپخت عالی یه سلسله‌مراتب قدیمیه
‫که قواعدش توسط پیرمردهای احمق نوشته شده.
‫قواعدی که ورود زن‌ها به این دنیا رو ‫غیرممکن می‌کنه.
‫ولی هنوز من اینجام. ‫چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫چون، خب، شما...
‫چون من سرسخت‌ترین آشپز این آشپزخونه‌ام.
‫من کلی تلاش کردم تا به اینجا برسم
‫و شغلم رو به خاطر یه نظافتچی ‫که شانس آورده به خطر نمیندازم.
‫فهمیدی؟
‫وای!
‫پختنش آسونه، خوردنش هم آسونه. ‫گوستو غذاهای چینی درست می‌کنه.
‫چینیِ آسون.
‫- مثل همیشه کارت عالی بود فرانکس. ‫- خوبه، مگه نه؟
‫می‌خوام یه چیزی واسه طرح ‫غذای منجمد جدیدم درست کنی.
‫کورن هات داگ گوستو.
‫شبیه کورن‌داگن ولی خیلی کوچیک‌تر و لقمه‌ای.
‫کورن‌داگ چی هست؟
‫سوسیس‌های ارزونی که می‌زنن توی ‫خمیر و توی روغن زیاد سرخش می‌کنن.
‫می‌دونی، آمریکاییه.
‫سریع یه چیزی آماده کن.
‫شاید گوستو با یه لباس سرهمی ‫و کلاه آمریکایی خوب باشه.
‫یا اینکه مثل یه ذرت بزرگ ‫با یه گریم سگی باشه.
‫آره، ولی لطفا با احترام باشه.
‫به وکیلم زنگ بزن!
‫خب، توی وصیت‌نامه گفته که...
‫بعد از یه دوره‌ی دو ساله ‫پس از تاریخ مرگ....
‫اگه وارثی نیومد...
‫کسب و کار گوستو ‫به کمک سرآشپزش، یعنی تو می‌رسه.
‫می‌دونم توی وصیت‌نامه چی نوشته.
‫چیزی که می‌خوام بدونم اینه که این نامه...
‫یعنی این پسر چیزی رو عوض می‌کنه یا نه؟
‫زیاد شباهت ندارن.
‫اصلا شباهت ندارن. ‫اون پسر گوستو نیست.
‫گوستو بچه نداشت، ‫و بعد از این همه مدت، چرا الان؟
‫کمتر از یه ماه دیگه میشه دو سال!
‫یهویی سر و کله‌ی یه پسر با یه نامه
‫از مادر تازه مرحوم شده‌ش پیدا میشه ‫که ادعا کرده گوستو پدرشه؟
‫خیلی مشکوکه!
‫- این مال گوستوئه؟ ‫- آره، آره، آره.
‫- میشه برش دارم. ‫- حتما. حتما.
‫ولی پسره که نمی‌دونه.
‫گفته که بهش نگفته و گوستو هم نمی‌دونسته، ‫ازم خواسته من هم چیزی نگم.
‫- چرا تو؟ چی می‌خواد؟ ‫- یه کار واسه پسره.
‫- فقط یه کار؟ ‫- خب، آره.
‫پس چرا نگرانی؟ ‫اگه اینجا کار کنه،
‫می‌تونی مراقبش باشی ‫تا من یه کم بررسی کنم.
‫و ببینم چقدر واقعیت داره.
‫می‌خوام چندتا نمونه‌ی دی‌ان‌ای...
‫از اون پسر بگیری. ‫مثلا از موهاش.
‫حرفام یادت بمونه. ‫همه چیز باید در نهایت احترام باشه.
‫اون یه چیزی می‌دونه.
‫آروم باش، اون فقط یه نظافتچیه.
‫فکر کنم بتونی ترتیبش رو بدی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم سبزی‌ها رو خرد می‌کنم. ‫دارم سبزی‌ها رو خرد می‌کنم؟
‫نه! داری وقت و انرژی هدر میدی!
‫فکر کردی آشپزی خاله بازیه؟ ‫مثل مامانت توی آشپزخونه؟
‫خب، مامانت هیچوقت مجبور نبوده
‫با ساعت شلوغی شام ‫با کلی سفارش مواجه بشه،
‫اون هم وقتی که همه‌ی غذاها با هم متفاوتن ‫و هیچ کدوم مثل هم نیستن،
‫همه‌شون زمان پخت متفاوتی دارن،
‫ولی باید دقیقا با همدیگه،
‫سر موقع، گرم و عالی، ‫سر میز مشتری حاضر بشن!
‫هر ثانیه ارزشمنده ‫و تو نباید مثل مامان‌ها باشی!
‫این چیه؟ ‫میزت رو تمیز نگه دار!
‫وقتی رستوران شلوغ میشه، چی میشه؟
‫میز بهم ریخته، سرعتت رو کم می‌کنه.
‫غذاها درست نمیشن، ‫سفارش‌ها انباشته میشن و فاجعه میشه.
‫ساده میگم که یادت بمونه.
‫میزت رو تمیز نگه دار ‫و گرنه می‌کشمت!
‫آستینات یه جوریه که ‫انگار روشون بالا آوردی.
‫دست‌ها و بازوهات رو ‫اینجوری نزدیک بدنت نگه دار. دیدی؟
‫همیشه به همین وضعیت برگرد.
‫آشپز باید حرکاتش سریع باشه. ‫وسایل تیز و فلزات داغ اینجا هست،
‫پس دستات رو جمع کن.
‫باید بریدگی و سوختگیت رو به حداقل برسونی ‫و آستین‌هات رو تمیز نگه داری.
‫نشونه‌ی یه آشپز: ‫پیشبند کثیف، آستین تمیز.
‫من سبک گوستو رو خوب بلدم.
‫سرآشپز گوستو توی هر ظرفی، ‫یه چیز غیرمنتظره داشت.
‫نشونت میدم. ‫من همه‌ی دستور پخت‌هاش رو حفظم.
‫- همیشه یه کار غیرمنتظره انجام بده. ‫- نه از دستور پخت پیروی کن.
‫- ولی تو الان گفتی که... ‫- نه، نه، نه.
‫چیزهای غیرمنتظره کار اون بود. ‫کار ما اینه که...
‫- از دستور پخت‌هاش پیروی کنیم. ‫- از دستور پخت‌هاش پیروی کنیم.
‫چطور میشه بدون چشیدن یه نون ‫فهمید که خوبه؟
‫نه با بو و ظاهرش، ‫بلکه با صدای ترد بودنش.
‫گوش کن.
‫وای، سمفونی خِرِچ خرچ. ‫فقط یه نون خوب این صدا رو میده.
‫تنها راه گرفتن بهترین محصول ‫اینه که محصول تازه‌ چیده شده‌ی روز رو بگیری
‫و برای این کار ‫فقط دو روش وجود داره.
‫خودت پرورش بدی ‫یا به یه باغبون رشوه بدی.
‫همینه! ‫بهترین رستوران، محصول تازه می‌خره.
‫مردم فکر می‌کنن آشپزی پرافاده‌ست. ‫پس یه آشپز هم باید پرافاده باشه.
‫ولی اینطور نیست.
‫لالو رو می‌بینی؟ ‫ اون 12 سالگی از خونه فرار کرده.
‫توی سیرک آکروبات‌باز بوده
‫ولی بعدش به خاطر اینکه
‫عاشق دختر رئیس سیرک میشه، ‫اخراجش می‌کنن.
‫هورست قبلا زندان رفته.
‫واسه چی؟
‫هیچکس دقیق نمی‌دونه.
‫هربار که می‌پرسیم یه چیزی میگه.
‫من توی یه شرکت بزرگ کلاهبرداری کردم.
‫فقط با استفاده از یه خودنویس ‫از دومین بانک بزرگ فرانسه دزدی کردم.
‫بالای شهر اوینون، ‫یه سوراخ توی لایه‌ی اوزون ایجاد کردم.
‫من یه نفر رو با این شستم کشتم.
‫هیچوقت با پامپیدو بازی نکن.
‫اون رو دیگه توی ‫ لاس‌وگاس و مونت‌کارلو راه نمیدن.
‫- لاروس واسه یه مقاومت اسلحه وارد می‌کرده. ‫- کدوم مقاومت؟
‫نمیگه. ‫ظاهراً پیروز نشدن.
‫خب دیدی که.
‫ما هنرمندیم، دزدیم. ‫بیشتر از یه آشپزیم.
‫- ما؟ ‫- آره. تو دیگه الان جزئی از مایی، نه؟
‫بله، راستی ممنون بابت ‫نصیحت‌های آشپزیت.
‫- من هم ممنونم. ‫- واسه چی؟
‫واسه گوش دادن بهشون.
‫چی؟
‫موش!
‫- ولی... ولی... اون یه... ‫- کلیدم افتاد زمین.
‫امشب چی میل دارین؟
‫- سوپتون عالیه. ولی.. ‫- ولی هر سری اون رو سفارش دادیم.
‫- دیگه چی دارین؟ ‫- خب، ما جگر چرب داریم که عالیه.
‫آره، جگر چرب رو می‌دونم.
‫یه غذای آماده‌ی قدیمی ‫که قبلا به خاطرش معروف بودین.
‫سرآشپزتون چیز جدید چی داره؟
‫- یکی یه غذای جدید خواسته! ‫- جدید؟
‫آره. چی بهشون بگم؟
‫- خب، چی بهشون گفتی؟ ‫- گفتم ازشون می‌پرسم!
‫چی چرت و پرت میگی؟
‫- مشتری‌ها یه چیز جدید می‌خوان. ‫- چی بهشون بگم؟
‫- چی بهشون گفتی؟ ‫- گفتم ازشون می‌پرسم!
‫این که خیلی ساده‌ست.
‫یه دستور پخت قدیمی گوستو رو درست می‌کنیم،
‫یه چیزی که خیلی وقته درست نکردیم...
‫اونا تمام غذاهای قدیمی رو می‌دونن. ‫اونا از سوپ لینگویینی خوششون اومده.
‫اونا از لینگویینی غذا خواستن؟
‫خیلی از مشتری‌ها از سوپ خوششون اومده. ‫ما هم همین رو میگیم.
‫ما چی گفتیم؟
‫خیلی خب. ‫اگه لینگویینی رو می‌خوان،
‫بهشون بگو آشپز لینگویینی یه چیز خاص ‫براشون درست کرده.
‫یه چیزی که مطمئناً خارج از منو هستش، چطوره؟
‫اوه، یادت نره تاکید کنی...
‫- دستپخت لینگویینیه. ‫- بله، سرآشپز.
‫حالا فرصتش رو داری که یه چیزی ‫در شأن استعدادت درست کنی، لینگویینی.
‫یه چیز فراموش شده و محبوب، ‫خوراک گوساله‌ی سرآشپز گوستو.
‫- کُلت کمکت می‎کنه. ‫- بله سرآشپز.
‫حالا عجله کن. ‫مشتری‌های گرسنه‌شونه.
‫مطمئنی؟ ‫اون دستور فاجعه بود.
‫خود گوستو هم همین رو گفته.
‫این یه جور چالشه ‫که یه آشپز تازه کار نیاز داره.
‫خوراک گوساله‌ی گوستو.
‫خوراک گوساله با جلبک دریاییِ نمک‌سود شده،
‫شاخک ماهی مرکب، ‫پوره‌ی گل دشتی،
‫تخم صدف دریایی، ‫قارچ سفید خشک شده،
‫و سس ماهی کولی و شیرین‌بیان درست شده.
‫من این دستور پخت رو نمی‌شناسم، ‫ولی واسه گوستوئه دیگه، پس...
‫لالو! سیرابی خیس‌خورده داریم، آره؟
‫آره! ‫من میارمش.
‫سیرابی؟
‫اوه!
‫خیلی خب.
‫آره...
‫زود برمی‌گردم. کجا...
‫هی! من باید... هی!
‫به من توجه نکن. من این رو... ‫قرض می‌گیرم و زودی برمی‌گردونم...
‫بذار ببینم، اینجاست...
‫برمی‌گردم.
‫ممنون.
‫ببحخشید. من می‌خوام...
‫انگاری این رو می‌خوام. ‫زودی برمی‌گردم... هی!
‫می‌خوام اون رو بردارم. آره...
‫یه کم از اون ادویه می‌خوام.
‫خیلی خب.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫تو باید...
‫دستور پخت گوستو رو بپزی.
‫دستور همینه دیگه.
‫این دستور که توش روغن قارچ سفید نداشت!
‫دیگه چیکار... ‫داری ابتکار عمل به خرج میدی؟
‫الان وقت آزمایش کردن نیست. ‫مشتری‌ها منتظرن.
‫حق با توئه. ‫باید به حرفت گوش کنم!
‫- بس کن! ‫- چی رو بس کنم؟
‫داری من رو می‌ترسونی! ‫هر کاری که داری می‌کنی رو تمومش کن.
‫- سفارش مخصوص کجاست؟ ‫- داره حاضر میشه!
‫- فکر می‌کردم قراره با هم این کار رو کنیم. ‫- قراره با هم انجامش بدیم.
‫- پس داری چیکار می‌کنی؟ ‫- توضیحش خیلی سخته.
‫- مخصوص؟ ‫- دارم میارمش!
‫هی. هی. ‫سس ماهی کولی و شیرین‌بیان یادم رفت.
‫- جرئتش رو نداری. ‫- ندارم، ندارم، ندارم...
‫ببخشید.
‫غذای لینگویینی هنوز تموم نشده؟
‫چرا. مثل قبل افتضاحه. ‫همین الان دادیم بردنش.
‫- چشیدیش؟ ‫- آره، قبل از اینکه تغییرش بده.
‫خوبه. چی گفتی؟
‫چطور تونست تغییرش بده؟
‫همون موقع که داشت ‫از در می‌رفت بیرون، تغییرش داد!
‫آخ!
‫دوستش داشتن!
‫مشتری‌های دیگه هم ‫در مورد لینگویینی سوال کردن.
‫هفت تا دیگه سفارش گرفتم!
‫فوقالعاده‌ست.
‫من هم یکی می‌خوام.
‫سفارش مخصوص!
‫اون چیه؟
‫سفارش مخصوص! ‫سفارش مخصوص! سفارش مخصوص!
‫تبریک میگم آقای لینگویینی.
‫زود باش بخور، کلی داریم.
‫یه خورده استراحت کن، آشپز کوچولو. ‫یه کم هوا بخور.
‫امشب واقعا ترکوندیم.
‫کلاهت رو برداشتم!
‫اوه، خارج از شوخی...
‫می‌خوام تو دفترم چند کلمه ‫باهان حرف بزنم، لینگویینی.
‫- توی دردسر افتادم؟ ‫- دردسر؟ نه بابا.
‫فقط می‌خوایم نوشیدنی بخوریم ‫و دوستانه حرف بزنیم. مثل دوتا آشپز.
‫اون نظافتچی دیگه واسه یادگرفتن ‫پیشت نمیاد، نه کُلت؟
‫هر چی که لازمه رو به دست آورده.
‫به افتخار موفقیتت، نه لینگویینی؟
‫آفرین بهت.
‫این رو فقط از روی ادب قبول کردم. ‫زیاد این نوشیدنی رو دوست ندارم.
‫معلومه که دوست نداری. ‫اگه منم بودم همچین چیزی رو نمی‌خوردم.
‫ولی خیلی باید احمق باشی که...
‫این نوشیدنی خوشمزه رو نخوری.
‫و شما آقای لینگویینی، ‫احمق نیستین.
‫بیا به افتخار احمق نبودنت نوشیدنی بخوریم.
‫- رمی! ‫- امیل؟
‫باورم نمیشه! تو زنده‌ای!
‫- تو زنده موندی! ‫- فکر نمی‌کردم دوباره ببینمت!
‫فکر می‌کردیم جون سالم به در نبردی.
‫چی داری می‌خوری؟
‫واقعا نمی‌دونم.
‫فکر کنم یه جور کاغذ کادویی چیزی بوده.
‫چی؟ نه. ‫تو الان توی پاریسی عزیزم. توی شهر من.
‫هیچ کدوم از برادرم توی شهر من ‫نباید آشغال بخورن.
‫رمی! داری دزدی می‌کنی؟ ‫ به لینگویینی گفتی می‌تونه بهت اعتماد کنه.
‫- می‌تونه اعتماد کنه. این واسه برادرمه. ‫- ولی پسره ممکنه کارش رو از دست بده.
‫این یعنی ممکنه من هم کارم رو از دست بدم. ‫همه چی تحت کنترله، باشه؟
‫- باز هم می‌خوری؟ ‫- نباید بخورم، ولی... باشه.
‫خب، کجا آموزش دیدی لینگویینی؟
‫آموزش؟ خیلی خب.
‫مطمئناً انتظار نداری که باور کنم ‫بار اولیه که داری آشپزی می‌کنی؟
‫- اولین بار نیست. ‫- می‌دونستم!
‫این بارِ دوم، سوم، چهارم... ‫بارِ پنجممه.
‫دوشنبه اولین بارم بود.
‫ولی قبلش چند باری آشغال بردم بیرون...
‫آره، آره. ‫یه کم نوشیدنی بخور.
‫درمورد علاقمندی‌هات بگو لینگویینی.
‫حیوونا رو دوست داری؟
‫چی؟ ‫حیوونا؟ چه جور حیوونی؟
‫اوه، حیوون‌های معمولی، ‫سگ، گربه، اسب، خوکچه هندی،
‫موش.
‫یه چیزی برات آوردم که....
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫تف کن بیرون زود باش!
‫اوه، باید در مورد غذا بهت آموزش بدم.
‫چشمت رو ببند.
‫حالا یه گاز از این... ‫نه! نه، نه!
‫- همینجوری یهویی نده پایین! ‫- دیگه دیره.
‫بیا. هی!
‫آروم بجو. ‫فقط به مزه‌ش فکر کن.
‫- می‌بینی؟ ‫- نه زیاد.
‫خامه‌ای، شور و شیرین، ‫با طعم بلوط...
‫- تشخیصش میدی؟ ‫- طعم بلوطش رو تشخیص میدم.
‫چشمات رو ببند. ‫حالا این رو بچش.
‫یه چیز کاملا متفاوته نه؟ ‫شیرین، ترد، ته مزه‌ی تندی هم داره.
‫- آره. ‫- حالا با همدیگه بخورشون.
‫خیلی خب.
‫فکر کنم دارم یه چیزی حس می‌کنم.
‫- شاید مزه‌ی بلوطیش باشه. ‫- می‌بینی؟
‫- شاید ته مزه‌ی تندش باشه. ‫- خودشه.
‫حالا تصور کن همه‌ی مزه‌های دنیا
‫توی یه ترکیب بی‌نهایت مخلوط بشن.
‫مزه‌هایی که هنوز کسی امتحانشون نکرده! ‫کشف‌هایی که باید انجام بشن!
‫به نظرم...
‫- باز هم گیجم کردی. ‫- آره.
‫ولی خیلی جالب بود.
‫جالب‌ترین آشغالی بود که تا حالا... ‫هی! ما داریم چیکار می‌کنیم؟
‫بابا هنوز نمی‌دونه که تو زنده‌ای!
‫باید برگردیم لونه! ‫همه خوشحال میشن!
‫- آره! ولی.... ‫- چی؟
‫موضوع اینه که من یه جورایی باید...
‫چی از خانواده‌ات مهم‌تره؟
‫چی مهم‌تره؟
‫خب، من...
‫ضرر نداره یه سر بزنم.
‫- تو یه موش خونگی داشتی؟ ‫- نه.
‫- توی آزمایشگاه با موش‌ها کار کردی؟ ‫- نه.
‫شاید یه زمانی توی آشغال‌ها زندگی می‌کردی.
‫نخیر، نخیر، نخیرم!
‫تو یه چیزی در مورد موش‌ها می‌دونی! ‫خودت می‌دونی که می‌دونی!
‫می‌دونی که کی می‌دونه که می‌دونم... ‫دیش‌دیری دیدین ماشالا....
‫- هی! چرا با این اسم صداش می‌کنن؟ ‫- چی رو؟
‫راتاتویی. مثل یه خوراکه، درسته؟ ‫چرا این اسم رو روش گذاشتن؟
‫اگه قراره یه اسمی واسه یه غذایی بذاری،
‫باید یه اسمی بذاری که به نظر خوشمزه بیاد.
‫راتاتویی به نظر خوشمزه نمیاد.شبیه ‫ «رَت» و «پاتوتی» به نظر میاد.[موش گوگولی]
‫موش گوگولی ‫به نظر نمیاد خوشمزه باشه.
‫متاسفانه، ‫نوشیدنی‌مون تموم شد.
‫پسرم برگشته!
‫پیدا کردن یه نفر که بتونه به جات ‫سم‌شناسی کنه، واقعا فاجعه بود.
‫خدا رو شکر هیچ چیز سمی نبود. ‫ولی خب ساده نبود.
‫- تو ساده‌ش نکردی. ‫- می‌دونم. متاسفم، بابا.
‫خب، مهم اینه که تو الان خونه‌ای.
‫آره، خب، در مورد اون...
‫به نظر میاد لاغر شدی. ‫چرا اینجوری شدی؟
‫غذات کم بوده ‫یا زیادی افاده اومدی؟
‫آره....
‫تنها موندن توی این این دنیای بزرگ، ‫خیلی سخته، نه؟
‫درسته، ولی خب من که دیگه بچه نیستم.
‫- هی. هی، چی شده پسر؟ ‫- من می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫همین نزدیکیا یه جا پیدا کردم، ‫بنابراین می‌تونم زود به زود بهتون سر بزنم.
‫هیچی مثل روبرو شدن با واقعیت...
‫- سر بزنی؟ ‫- آره. قول میدم. زیاد میام.
‫- اینجا نمی‌مونی؟ ‫- نه. اصلا مهم نیست بابا. فقط...
‫شما که فکر نکردین ‫قراره واسه همیشه بمونم، کردین؟
‫بالاخره، یه پرنده هم از لونه‌ش میره.
‫ما پرنده نیستیم. ما موشیم.
‫ما از لونه‌مون نمیریم. ‫بزرگترش می‌کنیم.
‫-شاید من یه نوع موش متفاوتم. ‫- شاید اصلا موش نیستی.
‫شاید چیز خوبی باشه.
‫هی! گروه موسیقی امشب واقعا خوبه، نه؟
‫موش‌ها. ما فقط دزدی می‌کنیم، بابا.
‫از دزدی خسته شدم. ‫می‌خوام خودم خلق کنم.
‫می‌خوام یه چیزی به این دنیا اضافه کنم.
‫- داری مثل آدم‌ها حرف می‌زنی. ‫- اونقدرها هم که میگی بد نیستن/
‫- اوه، جدی؟ چی باعث شده انقدر مطمئن باشی؟ ‫- اوه، پسر.
‫من تونستم اونا رو...
‫یه جورایی از نزدیک ببینم.
‫- جدی؟ چقدر نزدیک؟ ‫- خیلی نزدیک.
‫و اونا، می‌دونی... ‫اونقدرها هم که میگی بد نیستن.
‫با من بیا. ‫یه چیزی دارم که می‌خوام ببینی.
‫من هم که برگ چغندرم!
‫قبل از اینکه درها رو قفل کنی، ‫حتما کف و روی کابینت‌ها رو تمیز کن.
‫صبر کن. می‌خوای بمونم و تمیزکاری کنم؟
‫مشکلی هست؟
‫- نه. ‫- آفرین پسر خوب. فردا می‌بینمت.
‫رسیدیم.
‫خوب نگاه کن رمی.
‫وقتی یه موش زیادی ‫با آدم‌ها گرم بگیره...
‫این اتفاق براش میفته.
‫جهانی که توس زندگی می‌کنیم، مال دشمنه. ‫[مرگ موش]
‫باید با احتیاط زندگی کنیم.
‫ما باید مراقب همنوع خودمون باشیم، رمی.
‫در نهایت ما فقط خودمون رو داریم.
‫- نه. ‫- چی؟
‫نه. بابا، من قبول ندارم. ‫تو داری میگی که آینده...
‫فقط همینه؟
‫اوضاع همیشه همینجوریه. ‫تو نمی‌تونی طبیعت رو تغییر بدی.
‫تغییر جزئی از طبیعته. ‫جایی که می‌تونم توش تاثیر بذاریم.
‫و وقتی تصمیم بگیریم شروع میشه.
‫- کجا میری؟ ‫- با شانس جلو میرم.
‫هی! سلام.
‫وای.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بس کن.
‫صبح به خیر.
‫پس سرآشپز تو رو ‫به نوشیدنی دعوت کرد؟
‫خیلی چیز مهمیه.
‫چیز مهمیه. چی گفت؟
‫چی؟
‫چیه، نمی‌تونی بهم بگی؟
‫اوه!
‫ببخش که توی روابط عمیق و ‫شخصیِ تو و سرآشپز دخالت کردم.
‫اوه، حالا می‌فهمم.
‫تو خواستی بهت چند تا فن آشپزی یاد بدم
‫تا رئیس رو تحت تاثیر قرار بدی ‫و بعدش از من بزنی جلو؟
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫فکر می‌کردم تو فرق داری.
‫فکر می‌کردم که فکر می‌کنی من متفاوتم.
‫فکر می‌کردم...
‫من مجبور نبودم کمکت کنم!
‫اگه قرار بود فقط نگران خودم باشم، ‫ولت می‌کردم که نابود بشی!
‫ولی...
‫دوست داشتم موفق بشی. ‫من... ازت خوشم میومد.
‫اشتباه از من بود.
‫کُلت. صبر کن، صبر کن. کُلت!
‫دیگه تمومه، سرآشپز کوچولو. ‫دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫کُلت! صبر کن، صبر کن! ‫با موتورت نرو.
‫ببین، من زیاد حرف زدن بلد نیستم، ‫غذا پختن هم بلد نیستم.
‫حداقل بدون کمک تو هیچم.
‫از فروتنی الکی بدم میاد. ‫این هم یه جور دروغ گفتنه.
‫- تو استعداد داری. ‫- نه، ولی ندارم! جدی میگم! کار من نیست.
‫اون موقعی هم که برخلاف گفته‌ی تو
‫به دستور پخت عمل نکردم و ‫چیزهای اضافه ریختم هم...
‫کار من نبود.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یعنی من نمی‌خواستم اون کار رو کنم.
‫دوست داشتم از دستور پخت پیروی کنم.
‫دلم می‌خواست به توصیه‌ات عمل کنم.
‫دلم می‌خواست تا آخر دنیا ‫به توصیه‌ی تو عمل کنم.
‫- چون من دوستت دارم... یعنی توصیه‌هات رو. ‫- ولی...
‫ولی من...
‫این کار رو نکن!
‫من یه رازی دارم. ‫یه جورایی ناراحت‌کننده‌ست.
‫- من یه مو... ‫- چی؟ تو...
‫- من یه مو... ‫- موریانه داری؟
‫نه، نه، نه. من یه چیز بامزه‌ی... ‫ریزه میزه...
‫یه سرآشپز ریزه میزه بهم میگه چیکار کنم.
‫یه سرآشپز ریزه میزه؟
‫آره، آره. اون...
‫- این بالاست. ‫- توی مغزت؟
‫چرا انقدر حرف زدن باهات سخته؟ ‫خیلی خب، برو بریم.
‫تو به من انگیزه میدی. ‫ریسک می‌کنم و میگم.
‫می‌خوام ریسک کنم و احمق‌ترین و دیوونه‌ترین ‫آدمی به نظر بیام که تا حالا دیدی.
‫می‌خوای بدونی چرا انقدر سریع یاد می‌گیرم؟
‫می‌خوای بدونی چرا آشپز خیلی خوبی‌ام؟
‫نخندیا! ‫بهت نشون میدم!
‫- چی شده آمبریستر؟ ‫- رستوران گوستو...
‫- بالاخره درش تخته شد، آره؟ ‫- نه.
‫- باز هم به مشکل مالی خوردن؟ ‫- نه، چیزه...
‫تخم مرغ رولی مایکروویوی معرفی کردن؟
‫چیه؟ چیه؟ بنال دیگه.
‫داره دوباره محبوب میشه.
‫- من سال‌هاست در مورد گوستو نقد ننوشتم. ‫- نه قربان...
‫آخرین نقدم به معامله‌ی توریستی
‫- محکومش کرد. ‫- بله قربان.
‫نوشته بودم، «گوستو بالاخره ‫جایگاه حقیقی خودش رو در تاریخ پیدا کرد،
‫درست در کنار یه سرآشپز مشهور دیگه،
‫آقای بویاردی.»
‫درسته.
‫همینجا ولش کردم. ‫اون آخرین حرف من بود.
‫- آخرین حرف. ‫- بله.
‫حالا به من بگو آمبریستر...
‫چطور ممکنه که محبوب شده باشه؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫دی‌ان‌ای مطابقت داره، ‫چند بار تکرار شد و همه چیز بررسی شد.
‫اون پسر گوستوئه.
‫این غیرممکنه! ‫همه‌ی اینا یه حقه‌ست!
‫اون پسره می‌دونه!
‫نگاهش کن. ‫وانمود می‌کنه که یه احمقه.
‫اون داره با اعصاب ‫من بازی می‌کنه،
‫درست مثل یه گربه ‫که داره با یه توپِ....
‫- نخی؟ ‫- آره! داره ادای احمق‌ها رو درمیاره.
‫- با اون موش سر به سرم میذاره. ‫- موش؟
‫آره. اون باهاش جور شده.
‫عمداً داره کاری می‌کنه که فکر کنم ‫اون یه چیز مهمه.
‫- موش. ‫- دقیقاً!
‫موش مهمه؟
‫معلومه که نه! ‫فقط می‌خواد که فکر کنم هست.
‫اوه، می‌فهمم داره فیلم بازی می‌کنه.
‫شب اولی که اینجا بود سر و کله‌ی ‫یه موش پیدا شد. بهش گفتم بکشتش.
‫و حالا می‌خواد که اون رو همه جا ببینم.
‫همینجاست! ‫نه، نیست، اینجاست!
‫دارم توهم می‌زنم، دیوونه شدم؟ ‫یه شبح موش اینجا هست یا نیست؟
‫ولی، اوه نه!
‫نمیذارم من رو وارد بازیِ...
‫لازمه که نگران این موضوع باشم؟ ‫نگران شما؟
‫چی؟
‫نمی‌تونم اخراجش کنم. ‫اون داره توجه‌ها رو به خودش جلب می‌کنه.
‫اگه الان اخراجش کنیم، ‫همه میگن چرا.
‫و تنها چیزی که نمی‌خوایم ‫سین جیم کردن مردمه.
‫از چی انقدر نگرانی؟
‫بَده مطبوعات تعریفتون رو می‌کنن؟
‫بده اسم رستوران گوستو ‫تیتر اول روزنامه‌هاست؟
‫اگه این چهره توی خبر باشه آره بده!
‫گوستو خودش یه چهره داره ‫و تپلی و دوست داشتی و خودمونیه.
‫اون بوریتو می‌فروشه! ‫میلیون‌ها میلیون بوریتو!
‫تا سه روز دیگه مهلت تموم میشه.
‫بعدش هر وقت محبوبیتش تموم شد ‫می‌تونی اخراجش کنی
‫و هیچکس هم چیزی نمی‌فهمه.
‫نگران اون نمونه مویی بودم که بهم دادی.
‫- مجبور شدم برگردونمش به آزمایشگاه. ‫- چرا؟
‫چون بار اول، نمونه مو ‫واسه یه موجود جونده بود.
‫- نه، نه، نه. ‫- چی؟
‫این رو استفاده کن. این بهتره.
‫وای! خب، چون تو...
‫وای!
‫موش!
‫جونور کوچولو و چندش.
‫یادم افتاد که اوضاع چقدر حساسه.
‫یادم افتاد که دنیا ‫به چه چشمی من رو می‌بینه.
‫و تازه داشت همه چیز بهتر میشد.
‫رمی!
‫پیس! پیس!
‫سلام، سلام، داداش کوچیکه!
‫می‌ترسیدیم که تو دیگه پیدات نشه.
‫- سلام، رمی! چطوری؟ ‫- تو بهشون گفتی؟
‫امیل، تاکید کرده بودم ‫که به کسی نگی!
‫ولی تو که اونا رو می‌شناسی. ‫اونا دوست‌های منن.
‫فکر نمی‌کردم منظورت اونا باشن.
‫ببین، من متاسفم.
‫نگو که متاسفی. ‫به اونا بگو متاسفی.
‫- هی، اینجا مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه، مشکلی نیست.
‫همینجا صبر کنین.
‫قفله؟
‫رمی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب، خب. ‫امیل با دوستاش...
‫خیلی خب، من بهش گفتم که نگه. ‫اون رفت و دهن لقی کرد...
‫آره، این یه فاجعه‌ست.
‫بگذریم، اونا گرسنه‌شونه. ‫محفظه‌ی غذا قفله و به کلیدش احتیاج دارم.
‫- می‌خوان که واسشون غذا بدزدی؟ ‫- آره. یعنی نه! چیزه...
‫پیچیده‌ست. اونا خانواده‌ی منن. ‫آرمان‌های تو رو ندارن.
‫آرمان؟ ‫اگه سرآشپز شلوار قشنگ آرمان داشت،
‫به نظرت میذاشت ‫من با باربیکیو اینجا وایسم؟
‫- یا با بوریتوی مایکروویوی؟ ‫- آره.
‫یا با جوجه، ‫با جوجه کبابی؟
‫مثلا کورن داگ خیلی فرانسویه؟
‫ به زودی!
‫ما داریم راه‌های جدیدی از خودمون درمیاریم ‫که فروش داشته باشیم.
‫یه لقمه خوراک دل و جیگر می‌خوای؟
‫نمی‌تونم جلوی استفاده از ‫عکس‌هام رو بگیرم، رمی!
‫- من مُردم! ‫- میشه ساکت شین؟
‫باید فکر کنم! قضیه داره لو میره.
‫اگه نتونم ساکتشون کنم،
‫کل خاندان با دهن باز میان اینجا و...
‫ایناهاش.
‫هی. وصیت‌نامه‌ات!
‫- اوه، خیلی جالبه. میشه... ‫- بله راحت باش.
‫لینگویینی؟
‫چرا عکس لینگویینی کنار وصیت‌نامه‌اته؟
‫اینجا قبلا دفتر من بود.
‫اون پسرته؟
‫- من یه پسر دارم؟ ‫- چطور نمی‌دونی؟
‫من یه بخشی از خیال تو هستم.
‫وقتی تو نمی‌دونستی، ‫من از کجا بدونم؟
‫خب، پسرت مالک حقیقی این رستورانه!
‫نه! نه! موش!
‫نه.
‫- شرمنده، سرآشپز. ‫- موش!اسنادم رو دزدید!
‫- داره فرار می‌کنه! ‫- هی، آقای سرآشپز!
‫واااای!
‫تو!
‫- از دفترم برو بیرون. ‫- اون توی دفتر تو نیست.
‫تو توی دفتر اونی.
‫[آشپز جدید، مالک رستوران گوستو شد]
‫اوه!
‫سرآشپز! سرآشپز! ‫سرآشپز لینگویینی!
‫با اینکه آموزش رسمی‌ای ندیدین، ‫پیشرفتتون خیلی خیره‌کننده بود.
‫راز نبوغتون چیه؟
‫راز؟ می‌خواین حقیقت رو بدونین؟
‫من پسر گوستو هستم. ‫فگر کنم آشپزی توی خون منه.
‫ولی تا همین چند وقت پیش خبر نداشتین.
‫نه.
‫و در نتیجه‌ی اون تونستین ‫مالکیت رستوران رو بفهمید.
‫چطور فهمیدین؟
‫خب، یه تیکه از وجودم می‌دونست.
‫قسمت گوستوش.
‫آخ!
‫- خلاقیتتون از کجا سرچشمه می‌گیره؟ ‫- خلاقیت اسم‌های مختلفی داره.
‫- واسه من اسمش کُلِته. ‫- چی؟
‫یه چیزی لای دندونم گیر کرده.
‫بازرس بهداشت بفرمایید.
‫می‌خوام گزارش رستورانی رو بدم ‫ که توش موش داره.
‫اون رستوران من رو از چنگم....
‫چیزه، رستوران گوستو.
‫رستوران گوستو؟
‫می‌تونم یه سری بزنم. بذار ببینم.
‫اولین نوبت خالی‌مون ‫سه ماه دیگه‌ست.
‫باید همین الان برید! ‫اون یه رستوران مشهوره!
‫آقا، اطلاعات تماستون رو دارم.
‫اگه کسی کنسل کرد، ‫شما رو میذارم جاش.
‫ولی، ولی، ولی... اون موش! ‫شما باید...
‫اون اسناد من رو دزدیده.
‫از وقت باز کردن گذشته.
‫باید یه ساعت پیش تموم می‌کرد.
‫سلام عزیز دلم. ‫بهمون ملحق شو.
‫همین الان داشتم در مورد ‫ایده‌هام صحبت می‌کردم.
‫آره، بهش میگه سرآشپز کوچولو.
‫اون نه عزیزم. منظورم تو بودی.
‫- خودشه؟ ‫- ایگو؟
‫آنتون ایگو!
‫ایگوئه؟
‫باورم نمیشه.
‫- شما آقای لینگویینی هستین؟ ‫- اوه، سلام.
‫ببخشید که مزاحم ‫مراسم زودهنگامتون شدم،
‫ولی گفتم از اونجایی که ‫تازه وارد این بازی شدین
‫منصفانه‌ست که بهتون ‫یه فرصت عادلانه بدم.
‫- بازی؟ ‫- بله.
‫شما بدون حریف بازی می‌کردی.
‫و همونطور که حدس می‌زنی، ‫خلاف قوانینه.
‫شما آنتون ایگو هستین.
‫به عنوان کسی که توی لاین سرعت حرکت می‌کنه ‫زیادی کندی.
‫و شما هم به عنوان کسی که غذا دوست داره، ‫زیادی لاغرین.
‫اون چی گفت؟!
‫من غذا دوست ندارم. من عاشق غذام.
‫اگه عاشقش نباشم، قورتش نمیدم.
‫فردا شب با انتظارات بالا برمی‌گردم.
‫دعا کن ناامیدم نکنی.
‫گوش کنین، دوست ‫نداریم بی‌ادبی کنیم،
‫ولی ما فرانسوی ‫هستیم و الان وقت شامه.
‫منظورش این بود که ‫«الان وقت شامه و ما هم فرانسوی هستیم»
‫اونجوری نگاهم نکن.
‫جلوی خبرنگارها داشتی حواسم رو پرت می‌کردی.
‫وقتی اونجوری هی ‫موهام رو می‌کشیدی،
‫چجوری می‌خواستم تمرکز کنم؟
‫و یه چیز دیگه...
‫اینجا فقط نظر تو مهم نیست.
‫کُلت هم بلده آشپزی کنه، می‌دونی که!
‫خیلی خب، بسه دیگه!
‫یه کم استراحت کن، سرآشپز کوچولو.
‫من عروسک خیمه شب‌بازیت نیستم،
‫و تو هم قرار نیست من رو کنترل کنی!
‫موشه آشپزه!
‫خودت رو آروم کن و سر عقل بیا، ‫سرآشپز کوچولو
‫ایگو داره میاد و من باید تمرکز کنم.
‫ای احمق...
‫وای. تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫آره، انگار تو بازیچه‌‌ای چیزی هستی.
‫متاسفم رمی.
‫می‌دونم خیلی‌ها اینجا هستن.
‫- سعی کردم تعدادشون رو کم... ‫- می‌دونی چیه؟
‫اشکالی نداره. من خودخواه بودم.
‫- شماها گرسنه‌تونه؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫خیلی خب، شام مهمون من. ‫بعد از تعطیلی میریم داخل.
‫- اصلا... ‫- آره.
‫به بابا میگیم کل خاندان رو بیاره.
‫سرآشپز کوچولو؟
‫وای! این فوق‌العاده‌ست پسرم. ‫داری به خودی می‌زنی هان؟
‫خیلی جذابه.
‫سرآشپز کوچولو؟
‫اوه، سلام، ‫سلام سرآشپز کوچولو.
‫فکر کردم برگشتی خونه.
‫وقتی دیدم که اونجا نیستی، ‫من، نمی‌دونم...
‫فکر نکنم درست باشه که ‫مشکلاتمون رو همینجوری ول کنیم، پس...
‫ببین، من نمی‌خوام دعوا کنم.
‫من خیلی تحت فشار بودم.
‫توی مدت خیلی کوتاه، ‫خیلی چیزها عوض شده، می‌دونی که؟
‫یهویی گوستو شدم.
‫و باید یه گوستو باشم، می‌دونی...
‫مردم ناامید میشن.
‫خیلی عجیبه.
‫می‌دونی، تا حالا هیچکس رو ناامید نکردم،
‫چون هیچکس تا حالا ازم انتظاری نداشته.
‫و تنها دلیلی که همه الان ‫ازم انتظار دارن،
‫تو هستی.
‫باهات عادلانه رفتار نکردم.
‫تو هیچوقت من رو ناامید نکردی، ‫و من هم نباید فراموشش کنم.
‫تو دوست خوبی بودی.
‫شریف‌ترین دوستی که می‌تونستم....
‫چی شده؟
‫چه خبر شده؟
‫چی...
‫هی...
‫تو... تو...
‫داری غذا می‌دزدی؟ ‫وای... چطور تونستی همچین کاری کنی؟
‫فکر می‌کردم دوستمی! ‫من بهت اعتماد کردم!
‫برید بیرون! ‫هم تو و هم دوست‌های موشی‌ات!
‫و دیگه هم برنگرد
‫و گرنه همونجوری باهات رفتار می‌کنم
‫که بقیه‌ی رستوران‌ها با موجودات ‫موذی رفتار می‌کنن!
‫حق با تو بود بابا. ‫سر کی دارم کلاه میذارم؟
‫ما همینیم، ما موشیم.
‫خب، اون به زودی میره ‫و شما هم که بلدین چجوری برید تو.
‫هر چقدر می‌خواین دزدی کنین.
‫- تو نمیای؟ ‫- اشتهام کور شد.
‫غذای امشبتون رو انتخاب کردین، قربان؟
‫بله، می‌خوام ‫قلب به سیخ‌کشیده و کبابی تو رو بخورم.
‫بیا تو!
‫امروز روز بزرگیه. ‫باید یه چیزی بهشون بگی.
‫- مثلا چی؟ ‫- تو رئیسی. بهشون انگیزه بده.
‫توجه کنین!
‫همگی توجه کنین.
‫امشب، شب بزرگیه.
‫اشتها داره میاد ‫و ایگوی زیادی هم داره.
‫منظورم اینه که ایگو داره میاد. ‫همون کارشناسه.
‫و قراره یه چیزی سفارش بده.
‫یه چیزی از منومون.
‫و ما باید بپزیمش، ‫مگه اینکه یه چیز سرد سفارش بده.
‫نمی‌تونی بیخیالش بشی، نه؟
‫نباید توی زمان باز بودن رستوران ‫اینجا باشی. اصلا امن نیست.
‫گرسنه‌مه!
‫و برای خوشحال بودن ‫به غذاهای توی رستوران نیازی ندارم.
‫مهم اینه که زیاد وسواسی نباشی، دوست عزیزم.
‫- نگاه کن. ‫- نه، صبر کن!
‫اوه! نه! نه، نه، نه! چیکار کنیم؟
‫میرم بابا رو بیارم.
‫شاید فکر کنی که یه سرآشپزی، ‫ولی هنوزم یه موشی.
‫می‌دونم آخرین باری که از اینجا نقد کرد،
‫باعث شد یکی از ستاره‌هامون کم بشه.
‫می‌دونم که احتمالا ‫اون گوستو... یعنی بابا رو کشته.
‫- جو خیلی نحسی اینجا رو گرفته. ‫- ولی یه چیزی رو بهتون میگم...
‫- ایگو اومده. ‫- ایگو؟ اینجاست؟
‫ آنتون ایگو هم مثل مشتری‌های دیگه‌ست. ‫بریم غذا بپزیم!
‫آره! بریم...
‫خیلی خب.
‫خب، یه قراره ساده در نظر دارم.
‫تو برام منوی غذاهای منجمدِ ‫سرآشپز اسکینر رو راه میندازی.
‫و من هم در عوض، تو رو نمی‌کشم.
‫خداحافظ، موش موشی!
‫غذای امشبتون رو انتخاب کردین، قربان؟
‫بله، فکر کنم.
‫بعد از خوندن اون همه ‫تبلیغات پر سر و صدا درمورد آشپز جدیدتون،
‫می‌دونی هوس چی کردم؟
‫یه کم دورنما.
‫همین. یه کم دورنمای تازه ‫و پر چاشنی می‌خوام.
‫به نظرت چه نوشیدنی‌ای باهاش خوب میشه؟
‫- با چی قربان؟ ‫- دورنما. تموم کردین؟
‫من...
‫خیلی خب، ‫از اونجایی که همه‌تون دورنما تموم کردین،
‫و هیچکس توی این شهر کوفتی ‫اون رو نداره،
‫یه قرار باهاتون میذارم.
‫شما غذا رو آماده کنین، ‫من دورنما رو آماده می‌کنم.
‫که با یه بطری نوشیدنی هم عالی میشه.
‫متاسفانه من...
‫انتخابتون واسه شام چی بود؟
‫به سرآشپز لینگویینی‌تون بگو
‫که هر چیزی که جرئتش رو داره واسم حاضر کنه.
‫بهش بگو که نهایت سعی‌اش رو بکنه.
‫من هم هر چی اون می‌خوره می‌خوام.
‫- پس تسلیم شدیم. ‫- چرا این رو میگی؟
‫ما توی یه قفس ‫توی صندوق عقب یه ماشین
‫منتظر آینده‌ای پر از ‫غذاهای منجمد هستیم.
‫نه، اونی که توی قفسه منم. ‫منم که تسلیم شدم.
‫تو آزادی.
‫من همونقدری آزادم که ‫تو واسم تصورش کنی.
‫همونقدری که تو آزادی.
‫اوه، لطفا. از تظاهر خسته شدم.
‫واسه بابام تظاهر می‌کنم که یه موشم.
‫از طریق لینگویینی ‫تظاهر می‌کنم که آدمم.
‫تظاهر می‌کنم که تو وجود داری
‫تا یکی رو داشته باشم ‫باهاش حرف بزنم!
‫تو فقط چیزهایی رو بهم میگی که خودم می‌دونم!
‫من می‌دونی کی‌ام! ‫چه احتیاجی دارم که تو بهم بگی؟
‫چه احتیاجی دارم که تظاهر کنم؟
‫ولی تو احتیاجی نداری که تظاهر کنی، رمی.
‫هیچوقت احتیاج نداشتی.
‫نه. اون سمت چپم!
‫بابا! بابا، من اینجام!
‫من توی صندوق عقبم! چی شد...
‫بابا!
‫- سلام داداش کوچیکه! ‫- امیل!
‫عاشقتونم!
‫کجا میری؟
‫برمی‌گردم رستوران. ‫بدون من شکست می‌خورن.
‫- چرا واست مهمه؟ ‫- چون من یه آشپزم!
‫اوه!
‫این دستور خودته.
‫چطور ممکنه که دستور خودت رو ندونی؟
‫- ننوشته بودمش. یهویی اومد تو ذهنم. ‫- آخ!
‫پس سعی کن دوباره بیاد تو ذهنت، خب؟ ‫چون نمی‌تونیم سرویس بدیم!
‫سفارش من کجاست؟
‫نمیشه یه چیز دیگه آماده کنیم؟ ‫یه چیزی که من درست نکرده باشم؟
‫ولی اونا این رو سفارش دادن.
‫مجبورشون کنین یه ‫چیز دیگه سفارش بدن.
‫بهشون بگین همه چیزمون تموم شده.
‫امکان نداره تموم کرده باشیم. ‫ما تازه باز کردیم.
‫من یه فکر دیگه دارم. ‫چطوره چیزی که سفارش دادن رو آماده کنیم!
‫ما خودمون درستش می‌کنیم. ‫فقط بهمون بگو چیکار کردی.
‫نمی‌دونم چیکار کردم.
‫باید یه چیزی به مشتری‌ها بگیم.
‫پس بهشون بگین... بهشون بگین...
‫چی؟
‫- این کار رو نکن. ‫- رمی. رمی.
‫صبر کن! صبر کن! ‫اونا می‌بیننت. صبر کن.
‫الان بحث، بحث من نیست. ‫بحث اینه که الان چیکار...
‫موش!
‫- رمی! ‫- چاقوم رو بیار.
‫بهش دست نزنین!
‫ممنون که برگشتی، سرآشپز کوچولو.
‫می‌دونم به نظر احمقانه میاد، ولی...
‫خب، حقایق هم گاهی اوقات ‫احمقانه به نظر میان.
‫ولی به این معنی نیست که...
‫حقیقت ندارن.
‫و حقیقت اینه که، ‫من هیچ استعدادی ندارم.
‫ولی این موش، ‫پشت همه‌ی این دستورهاست.
‫اون آشپزه. آشپز واقعی. ‫اون زیر کلاه من قایم می‌شد.
‫حرکاتم رو کنترل می‌کرد.
‫به خاطر اون بود که می‌تونستم ‫غذاهایی بپزم که همه رو به وجد بیاره.
‫به خاطر اونه که ایگو بیرون اون در نشسته.
‫شما به خاطر استعداد اون ‫به من اعتماد کردین.
‫می‌دونم باورش سخته.
‫ولی، شما باور کرده بودین ‫که من می‌تونم آشپزی کنم، نه؟
‫ببینین، این جواب میده. ‫احمقانه‌ست ولی جواب میده.
‫ما می‌تونیم بهترین رستوران پاریس باشیم،
‫و این موش، این موش کوچولوی باهوش ‫ما رو به اونجا می‌رسونه.
‫نظرتون چیه؟ با من هستین؟
‫بابا.
‫بابا، نمی‌دونم چی بگم.
‫درمورد دوستت و ‫در مورد تو اشتباه می‌کردم.
‫نمی‌خوام فکر کنین که این وضعیت رو ‫به خانواده‌ام ترجیح دادم.
‫نمی‌تونم بین دو قسمت از خودم ‫یکی رو انتخاب کنم.
‫من درمورد آشپزی حرف نمی‌زنم. ‫درمورد دل و جرئت حرف می‌زنم.
‫یعنی انقدر برات مهمه؟
‫ما آشپز نیستیم، ولی یه خانواده‌ایم.
‫بهمون بگو چیکار کنیم، ‫ما هم انجامش میدیم.
‫- جلوی اون بازرس بهداشت رو بگیرین! ‫- تیم دلتا، برید، برید، برید!
‫بقیه‌تون بمونین و به رمی کمک کنین.
‫[کارکنان آشپزخانه ‫باید دستان خود را بشویند!]
‫تیم سه ماهی رو درست کنن. ‫تیم چهار، قسمت سرخ کردن.
‫تیم پنج، قسمت کبابی. ‫تیم شیش قسمت سس.
‫برید سر جاتون، برید، برید، برید!
‫اونایی که با غذا سر و کار دارین ‫روی دوتا پا راه برن.
‫یکی رو می‌خوایم که گارسون بشه.
‫بابت تاخیر متاسفم، ‫امشب یه کم کمبود نیرو داریم.
‫خواهش می‌کنم، ‫اصلا عجله نکنین.
‫یه بار دیر اومد خونه و یهویی...
‫مطمئن بشین استیک ‫نرم و لطیف بشه.
‫کار کنین آره. ‫دل بدین به کار، بجنبین.
‫مراقب اون غذا باشین. ‫نمک کمتر بریز. کره‌ش رو بیشتر کن.
‫فقط از پنیر میمولت استفاده کنین.
‫هی، هی! یه جوری سالاد رو تزئین کنین ‫که انگار دارین نقاشی می‌کشین.
‫روی سالاد زیاد سرکه نریز.
‫نذار سس شل بشه. ‫به هم زدن ادامه بده.
‫آروم حلزون‌ها رو آبپز کنین. ‫قاشق‌ها رو بیارین پایین بچشم.
‫خوبه. نمکش زیاده. خوبه.
‫کنسومه زیاد نجوشه، ‫گوشت رو سفت می‌کنه.
‫- امیل! ‫- ببخشید.
‫کُلت، صبر کن! کُلت.
‫- برگشتی. کُلت، من... ‫- دیگه حرف نزن.
‫اگه بهش فکر کنم، ممکنه نظرم عوض شه.
‫فقط بهم بگو موشه چی می‌خواد بپزه.
‫راتاتویی؟ یه غذای روستاییه.
‫مطمئنی می‌خوای ‫این رو به ایگو بدی؟
‫چیه؟ ‫من دارم راتاتویی درست می‌کنم.
‫خب، تو چجوری درستش می‌کنی؟
‫راتاتویی؟ حتما شوخی‌شون گرفته.
‫نه، امکان نداره.
‫کی این راتاتویی رو درست کرده؟ ‫می‌خوام بدونم!
‫یادم نمیاد آخرین بار کی به گارسونی گفتم
‫که از سرآشپز تشکر کنه.
‫و حالا خودم رو توی ‫یه موقعیت غیرعادی می‌بینم،
‫گارسونم، سرآشپز هم بوده.
‫ممنون، ولی من امشب فقط گارسونتون بودم.
‫پس واسه این غذا باید از کی تشکر کنم؟
‫یه لحظه صبر می‌کنین؟
‫شما باید سرآشپز باشین...
‫اگه می‌خواین سرآشپز رو ببینین، ‫باید صبر کنین
‫تا همه‌ی مشتری‌ها برن.
‫پس منتظر می‌مونم.
‫اولش، ایگو فکر کرد شوخیه.
‫ولی همین که لینگویینی توضیح می‌داد، ‫خنده‌ی ایگو هم محو میشد.
‫اون به جز سوال‌های گاه و بی‌گاه ‫هیچ عکس‌العمل دیگه نشون نمی‌داد.
‫و وقتی داستان تموم شد، ‫ایگو بلند شد، بابت غذا ازمون تشکر کرد
‫بابت غذا ممونم.
‫و بدون گفتن حتی یه کلمه‌ی دیگه ‫از اونجا رفت.
‫روز بعد نقدش منتشر شد.
‫از خیلی جهات، ‫کار کارشناسی غذا آسونه.
‫خیلی کم ریسک می‌کنیم، ‫از موقعیتمون در برابر کسایی که
‫کارشون رو ارائه میدن ‫و منتظر قضاوت ما هستن، لذت می‌بریم.
‫ما با نقدهای منفی، ‫که نوشتن و خوندنشون جالبه، پیشرفت می‌کنیم.
‫ولی حقیقت تلخی که ما کارشناس‌ها باید باهاش ‫روبرو بشیم اینه که با احتساب همه چیز،
‫یه چیز بی‌ارزش و معمولی ‫ممکنه از نقدی که ما ازش می‌کنیم
‫با ارزش‌تر باشه.
‫ولی گاهی اوقات هست که ‫کارشناس صادقانه ریسک می‌کنه
‫و اون هم کشف یا دفاع از یه چیز جدیده.
‫جهان اغلب با استعداهای جدید
‫و خلاقیت‌های جدید،
‫دیشب، یه چیز جدید رو تجربه کردم،
‫یه غذای غیر معمول ‫از یه منشأ عجیب و غیرمنتظره.
‫اگه بگم هم غذا و هم آشپزش
‫تصور قبلی من رو در مورد آشپزی خوب ‫به چالش کشیدن....
‫خیلی کمه.
‫اونا تا اعماق وجودم تاثیر گذاشتن.
‫قبلا، به صورت آشکار...
‫شعار معروف گوستو رو مسخره می‌کردم، ‫« هرکسی می‌تونه غذا بپزه.»
‫ولی الان تازه فهمیدم که منظور حرفش چی بوده.
‫هرکسی نمی‌تونه هنرمند بزرگی بشه،
‫ولی یه هنرمند بزرگ می‌تونه اهل هرجایی باشه.
‫تصورش سخته که منشأهای متواضع‌تری
‫از اون نوابغ، ‫ الان دارن توی گوستو کار می‌کنن،
‫کسایی که به نظر منِ کارشناس...
‫ عنوانی کمتر از «بهترین آشپز فرانسه» ‫نمیشه بهشون داد.
‫به زودی به گوستو برمی‌گردم،
‫گرسنه میرم تا غذای بیشتری بخورم.
‫غیرقابل پیش‌بینی بودنشه.
‫خب، مجبور شدیم اسکینر ‫و بازرس بهداشت رو آزاد کنیم
‫و خب اونا هم پته‌مون رو ریختن رو آب.
‫غذا مهم نبود.
‫وقتی فهمیدن توی آشپزخونه موش بوده،
‫رستوران رو تعطیل کردن
‫و ایگو هم کار و اعتبارش رو از دست داد.
‫ولی زیاد دلتون به حالش نسوزه.
‫الان یه تاجر کوچیک شده ‫و زندگی عالی‌ای داره.
‫- به نظر میاد خیلی خوشحال باشه. ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫باید برم. وقت شامه.
‫می‌دونی که چطوری خوشش میاد.
‫ممنون، سرآشپز کوچولو.
‫می‌تونم امشب ‫یکی از دسرهامون رو پیشنهاد بدم؟
‫- همیشه می‌تونی. ‫- کدوم یکی رو می‌خواین؟
‫غافلگیرم کن.
‫هی، باور کن، اگه من اون داستان رو ‫ تعریف کنم، بهتر میشه، خب؟
‫زود باش. غذا رو بیار دیگه ‫از گرسنگی مردیم!
‫[رستوران موش سرآشپز]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از زهرا ترابی «
‫«پایان»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M