- سلام، سلام.
هیس، چیزی نیست.
چیزی نیست.
دختر خوب.
تو خوبی.
هیس، دختر خوب.
دختر خوبیه.
آره، بیا اینجا.
آفرین.
اوه.
- تو همیشه با بدا خوب کنار میای، چارلی.
- اون بد نیست.
فقط یکم محبت میخواد.
- من میتونم حس کنم کی آدم خوبیه.
باشه، گاز رو بیار.
آره، اون رو بذار تو اون توده با بقیه برای کوره جسدسوزی.
اوه، و سالگرد ازدواجت مبارک.
- ممنون.
- کمک!
لطفاً، کمکم کنید!
یکی!
کمک!
لطفاً، لطفاً، لطفاً، کمکم کنید.
کمکم کنید، لطفاً!
یکی!
کمک!
کمکم کنید، لطفاً!
لطفاً، کمکم کنید!
لطفاً!
لطفاً، کمکم کنید.
لطفاً، بذارید از اینجا برم بیرون.
لطفاً، لطفاً، لطفاً، کمکم کنید.
لطفاً، فقط بذارید برم بیرون.
فقط بذارید برم بیرون، لطفاً.
کمک، کمک.
لطفاً، لطفاً، لطفاً، بذارید من--
لطفاً، لطفاً، لطفاً، لطفاً، بذارید برم بیرون.
لطفاً، لطفاً، لطفاً، کمکم کنید.
لطفاً، من صدای موسیقی رو از بالا میشنوم.
مهمونی دارید؟
لطفاً، باید منو از اینجا بیرون بیارید.
- چطور قفل پوزه بند رو باز کردی؟
- اوه، اون-- اون به اندازه کافی سفت نبسته بود.
- اوه.
- لطفاً، کمکم کنید.
- بفرمایید.
حتماً گرسنه‌ای.
- باید منو از اینجا بیرون بیارید.
اوم، اوم.
- فکر میکنی به اندازه کافی وانیل داره؟
- چی؟
- فکر میکنی وانیل بیشتری میخواد؟
- نه، خوبه.
- خوبه.
خب، بهتره اون رو بپوشی قبل از اینکه اون بیاد خونه.
- نه، باید منو از اینجا بیرون بیارید.
شما باید کمکم کنید.
- دارم کمک میکنم.
اگه بفهمه چیکار کردی، فکر کنم--
فکر کنم من و تو هر دو میدونیم چیکار میکنه.
بیا.
اون به زودی میاد خونه، میدونی.
و امشب دیگه دردسر درست نکن، باشه؟
سالگرد ازدواجت مبارک.
- سالگرد ازدواجت مبارک، پرنده کوچولو.
اوم، اوم.
این بار واقعاً گل کاشتی، چارلی.
فکر نکنم بتونم یه لقمه دیگه بخورم.
- خب، بهتره بخوری.
دسر هم هست.
من کیک مورد علاقه ات رو درست کردم، کیک سفید با سس گیلاس.
- اوه، من عاشق گیلاسم.
- میدونم.
- میدونی، معمولاً زن‌ها فقط وقتی اینجوری آشپزی میکنن
که چیزی میخوان.
- خب، تنها چیزی که من میخوام تویی.
- پس، فکر کنم، نیازی نبود برات هدیه بگیرم.
- برام هدیه گرفتی؟
چی بهم دادی؟
بهم بگو، عزیزم.
صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، بذار اول مال تو رو باز کنیم.
- باحال.
چرخ و همه چیز رو گرفتی؟
- منظورم اینه که تو از وقتی که رفتیم اون نمایشگاه هنری تو شهر،
عزیزم، در مورد انجامش حرف میزدی.
گفتی شاید اگه بتونی خودت رو از طریق هنر بیان کنی،
شاید دیگه نخوای، میدونی.
جان، این از اونجا نیست، میدونی؟
- آره.
دیدم چشمت دنبالش بود.
قبل از اینکه دفنش کنیم، یواشکی برداشتمش.
- چی؟
عزیزم، چرا باید-- این مثل مدرک نیست؟
میدونی، ما نمیتونیم از پس همچین چیزی بربیایم.
من فقط-- میخواستم برات یه چیزی بگیرم
- این چه کوفتیه، چارلی؟
وقتی من اون پایینم، یعنی سرم شلوغه!
- میدونم.
عزیزم، برنامه «نامزد ۹۰ روزه» شروع شد.
- فقط نوار رو بذار.
- ولی شروع شده.
داریم اولش رو از دست می‌دیم.
خواهش می‌کنم، زود باش.
- می‌دونی که این فقط خلاصه‌ست.
من یادمه هفته پیش چی شد.
لازم نیست اونا بهم بگن.
- ولی تو گفتی، جان...
- زود باش.
بهتره نوار رو بذاری قبل از اینکه چیز مهمی رو از دست بدم.
زود باش.
چه دروغگوی لعنتی‌ای.
چرا نامه دوست‌ سابق‌ات رو نگه داشتی اگه
عاشقش نیستی، هان؟
بگو!
- عوضی!
عوضی!
پس تو دزد هم هستی؟
یه مجرم؟
- عوضی!
من ندزدیدمش.
یعنی، ازش پرسیدم.
گفت مشکلی نیست.
- عوضی!
عوضی!
بچه‌هام، کشور قشنگ و گرمم رو
ول کردم اومدم به این خراب‌شده سرد و خاکستری
که هیچ‌جا نیست، و تو حتی کار هم نداری.
- اوف.
ببخشید عزیزم.
بدون من دیدیش؟
خوب بود؟
اوه، ول کن.
اینجوری نباش.
- آره، جان بود، و من دیگه نمی‌بینمش.
پس باید تنها ببینی.
- وای، چقدر عصبانی هستی.
می‌دونی، بعضی وقتا منو می‌ترسونی.
زود باش، بگیرش.
دختر بد نباش.
بدو.
زود باش، برو از اینجا بیرون.
زود باش.
آزادی.
برو، بدو.
زود باش، بدو.
جان!
فرار کرد!
جان!
- لعنتی، درد داره.
کی گفت می‌تونی بری تو؟
- نه.
- هی، دختر بد!
دختر خیلی بد!
سگ بد!
بد!
نه!
خودتو به مردن بزن!
ما تازه اینجا دفنش کردیم.
- ما قبلاً یکی دیگه هم اینجا داریم، جان.
حیوانات رو جذب می‌کنه.
- واقعاً؟
من پنج دقیقه دیگه می‌کشمش،
بعد ولش می‌کنم.
- چی؟
می‌خوای گیر بیفتی، جان؟
- این یه سوال احمقانه‌ست.
- ما فقط باید همین مسیر رو ادامه بدیم.
- آخ.
باید دوباره بریم کمپینگ.
- دوست دارم.
- متاسفم.
- تقصیر تو نیست.
- آره، هست، چارلی.
شاید دیگه نباید این کارو بکنم.
- چی رو؟
می‌دونی.
یعنی، امشب نزدیک بود تو رو از دست بدم، عزیزم.
نمی‌دونم بدون تو چیکار می‌کردم.
- چی؟
عزیزم، جدی می‌گی؟
- منظورم اینه که، به زودی جایی برای دور انداختن اونا پیدا نمی‌کنیم.
- تو... تو واقعاً فقط... تو فقط...
فقط می‌خوای ول کنی؟
یعنی، همینجوری یهو؟
- هی، من اراده دارم.
من یه حیوون نیستم که نتونه خودشو کنترل کنه.
و تازه، یه دلیل خوب دارم.
- اوه، عزیزم، عزیزم، عزیزم.
خب، به نشانه همبستگی، منم ول می‌کنم.
می‌دونم چقدر ازش متنفری.
- می‌دونی، فکر کنم حق با توئه.
باید احساساتم رو به روش سالم‌تری با هنرم بیان کنم.
- آماده‌ای؟
من به خاطر تو اومدم اینجا.
- چارلی، می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
یه کم معذرت‌خواهیه.
گفتی یه سگ سنت برنارد این کارو با صورتت کرده.
ولی اون علامت‌های روی گردنت... با جان همه چی خوبه؟
- آره، حتماً.
آره، چرا که نه؟
- خب، فقط...
- فکر می‌کنی جان این کارو کرده؟
- خب، نه.
- فکر می‌کنی شوهرم این کارو با من کرده؟
- متاسفم.
به من ربطی نداره.
زندگی شخصیته.
ولی چارلی، اگه فکر کنم کسی مورد آزار قرار گرفته...
- نه، حق با توئه.
اون این کارو کرده.
- اوه خدای من، چارلی.
- چون خودم ازش خواستم.
- اوه.
خب، شاید بهتر باشه یه کم بهتر بپوشونیش.
اینجا یه جای خانوادگیه.
- اون خانم می‌خواد شکایت کنه.
می‌گه دخترش آسیب روحی دیده.
- هی، تقصیر خودش بود.
- اون لعنتی ۱۷ سالشه، جان.
خدایا.
- واقعاً؟
خب، از اون سن کمتر به نظر می‌رسه.
- اخراجت می‌کردم، ولی دیگه کی تو این شهر
قراره استخدامت کنه؟
می‌دونی، الان سابقه کیفری داری، هیچ مهارتی هم نداری.
- من مهارت دارم.
- آره، تو مهارت خراب کردن کارها رو داری.
من درستش کردم.
قراره از الان تا آخر سال هر هفته چمن‌های اون رو
تو وقت آزاد خودت کوتاه کنی. - چی؟
من باید چمن‌های اون هرزه رو کوتاه کنم؟
- دهن لعنتیتو ببند.
تصور کن اگه مامانت می‌شنید اینجوری حرف می‌زنی.
- تو که بهش نمی‌گی.
مگه نه، بابا؟
- نه.
دیگه فایده‌ای نداره بیشتر از این ناامیدش کنیم.
یه چیز دیگه هم هست که باید ازت بپرسم، جان.
تاپ بیکینی اون دختر گم شده.
تو چیزی در موردش می‌دونی؟
- نه، نه.
- باشه.
چارلی؟
- عزیزم، کدوم... کدوم یکی از اینا بهتر به نظر می‌رسه؟
- من... نمی‌دونم.
حالا یادت باشه، وقتی با گل کار می‌کنی،
همش مربوط به کنترله.
اول، باید جلوی لرزش گل رو بگیری.
پس گلت رو خوب خیس کن، و دستات رو دورش حلقه کن،
و فشار بده.
حالا چرخ رو آروم کن، و شروع کن به کج کردن اون مخروط گلی
به سمت عقب، و با انگشت شستت بالاش رو صاف کن.
حالا انگشت اشاره‌ات رو داخل گلت فرو کن،
و شروع کن به بیرون کشیدن.
حالا اون دونات گلی رو بین انگشت شستت
و انگشت اشاره‌ات فشار بده، و دستت رو آروم بالا بیار.
یادت باشه، آروم و با کنترل.
داری خیلی خوب پیش می‌ری، و بعدش
قراره دیواره‌ها رو نازک کنی.
و تبریک می‌گم، یه گلدون ساختی.
- اوه خدای من، چارلی.
چطوری دختر؟
نمی‌دونستم اینجا کار می‌کنی.
- سلام، دِو.
- خب، یه مدتیه که دیگه اون پام‌پام‌ها رو تکون ندادیم،
و اون اشناپس رو نخوردیم.
- آره.
آره، واقعاً همینطوره.
- پدر و مادرت چطورن؟
- امم.
آره، دیگه زیاد نمی‌بینمشون.
- اوه.
خواهرت چطور؟
هنوز باهاش حرف می‌زنی، درسته؟
- خب، چی شده اومدی اینجا؟
- خب، بچه‌هام تازه این بچه گربه کوچولو رو گرفتن،
و نیاز به واکسن داره.
- اوه.
بچه‌ها؟
- آره، سه تا.
- وای.
- می‌دونم، درسته؟
چی می‌تونم بگم؟
ما عاشق رابطه ایم.
تو چی؟
- نه، نه، بچه ندارم.
- ازدواج کردی؟
- آره، ازدواج کردم.
پس، آره، من حتماً می‌تونم تو رو با اون واکسن‌ها کمک کنم.
می‌دونی، حتی به دامپزشک هم نیاز نداریم.
من می‌تونم همین الان انجامشون بدم.
- اوه، ببین کی اینجاست.
- میو.
- من از دست این لعنتی همه جام خط و خش افتاده.
خب، فکر کنم نمیشه فهمید، چون آرایش دارم.
تو خونه حیوون خونگی داری؟
- نه، جان حساسیت داره.
- خب، خیلی خوشحال شدم دیدمت، چارلی.
خیلی وقت بود.
- آره، آره، متاسفم.
- یه روز باید همدیگه رو ببینیم، یه نوشیدنی بخوریم.
- شاید.
- اوه، بیا دیگه، دلم میخواد باهات گپ بزنم.
- آره، فقط این روزا زیاد نوشیدنی نمیخورم.
- وای.
تو واقعاً عوض شدی.
خب، اگه خواستی درباره هر چیزی، هر چیزی حرف بزنی،
یا فقط میخوای خودتو خالی کنی--
اوه، بیا شماره هامونو عوض کنیم.
- وای.
اشکالی نداره.
خودم به خودم پیام میدم.
اوه، رمزتو گرفتم.
بفرما.
خب، خداحافظی کن.
- هی، چارلی.
هی، میتونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
- اوهوم.
- خب، من داشتم به بعضی از اعداد موجودی نگاه میکردم،
و اونا با هم جور در نمیان.
ما یه چیزایی رو کم داریم، از جمله یه بطری هالوتان.
- اوه، واقعاً؟
- هیچ ایده ای داری اون بطری کجا میتونه باشه؟
- نه، نه، هیچ ایده ای ندارم.
- خب، پس، فکر کنم باید
با پلیس صحبت کنیم.
شاید یه دزد داشته باشیم.
- چیکار میخوایم بکنیم؟
اینا چه هزینه هایی رو کارت اعتباریتن؟
- اوه، بستنی تموم کردیم.
میشه فردا که رفتی فروشگاه، بازم بخری؟
رمز بانکم رو داری؟
- این جدیه، جان.
اگه بفهمن من اعداد رو دستکاری کردم چی؟
- هی، گفتی پلیس فکر میکنه یه سری بچه ها وارد شدن و اونو بردن،
درسته؟
پس نگران نباش.
- اوه، خدای من، حس میکنم همیشه دارم
کثافت کاری های تو رو جمع میکنم.
لوازم حیوانات خانگی 'بهترین دوست من'.
گری هستم. چطور میتونم کمکتون کنم؟
- بله، سلام.
فقط میخواستم بدونم آیا شوهر من اخیراً
خریدی از شما داشته؟
شوهرتون؟
اسمش چیه؟
- جان گیلبرت.
- اوه، باشه.
- دختر، خیلی خوشحالم که قبول کردی امشب بریم بیرون.
نزدیک بود مینی ونم رو با بچه هام توش
بندازم تو دریاچه.
- از اون یارو، اسمش چی بود، راضی نیستی؟
- پیت.
آره، یعنی، گاهی اوقات خوب حال میده.
جانِ خزنده بهت نزدیک شده؟
- اینجوری صداش نکن.
- همیشه فکر میکردم متفاوته.
- آره، خب، تو همیشه فکر میکردی پسرایی که بهت علاقه نداشتن
متفاوت بودن، پس اینم درسته.
- خب، اون داره حال میکنه یا چی؟
اوه اوه، متاسفم.
پس تو یه جسم غمگین داری.
- نه، نه.
- پس قضیه چیه؟
یعنی، لعنتی، اون بدن عالیه، مثل یه چیز بسته بندی شده.
من اینجا پر از جای سزارینم.
داره بهت خیانت میکنه؟
- دقیقاً نه.
- جوونتر؟
یه مشت آدم قابل پیش بینی ان، مگه نه؟
باشه، پس باید دوباره چشماشو به سمت جایزه برگردونی.
- چطور این کارو بکنم؟
- باید چیزی رو که میخواد بهش بدی.
- منظورت چیه؟
- باید بفهمی مردت چی میخواد و بعد
بهش بدی، زیاد، و به طور منظم.
تا بهت وابسته بشه، مثل کراک لعنتی.
بعد از اون، دیگه به هیچ کس دیگه ای نگاه نمیکنه.
- آره، نه، زیاد مطمئن نیستم اگه به جان چیزی رو که میخواد بدم،
فکر خوبی باشه.
- باشه، پس باید اون هرزه رو بکشی.
چی شده، عزیزم؟
- هیچی.
فقط... خیلی خوبه که میتونم درباره این چیزا
با یکی حرف بزنم.
باورم نمیشه با خانوادت حرف نمیزنی.
یعنی، خواهرت؟
لعنتی، شما دو تا خیلی به هم نزدیکین.
چی شد؟
- اونا جان رو دوست ندارن.
- باورم نمیشه با جان گیلبرت ازدواج کردی.
اون تو دبیرستان یه آدم عوضی بود.
- اون شوهر منه، دِو، و اون عوضی نیست.
اون فقط متفاوته.
- همه پسرا تو مشتت بودن.
چرا اون؟
- اون فوتبالیستا باهام رفتار می‌کردن
مثل یه زیرسیگاری لعنتی.
- اوه، اونا یه مشت روانی بودن.
شنیدم دیل کارلوف الان پلیسه.
یادته بچه‌های عقب‌مونده رو مجبور می‌کرد مدفوع سگ بخورن،
و بهشون می‌گفت کیکه؟
- اون با منم همین کارو کرد.
هیچ‌کس باورم نکرد، حتی پدر و مادرم.
خواهرم باورم کرد، ولی گفت به کسی نگم.
منم نگفتم، تا یه روز.
یه روز، بعد از تمرین تنها روی سکوها نشسته بودم،
بارون می‌اومد، و اون اومد پیشم، جان،
و کتشو انداخت رو شونه‌هام،
و ازم پرسید چم شده، و نمی‌دونم چرا.
یعنی، من به زور می‌شناختمش، ولی همه چیو بهش گفتم.
یعنی، خیلی خوب بود که به یکی بگم، و اون خیلی مهربون بود.
گفت ازم محافظت می‌کنه، و بهم گفت پرنده کوچولوش.
هنوزم میگه.
- پرنده کوچولو؟
اوه، خدای من، چقدر مسخره‌ست.
- من فکر کردم شیرینه.
- باشه، پس باهات خوب رفتار می‌کنه؟
- آره.
- پس اون کبودی‌ها چی بود؟
- اوه، خدای من، ما داریم وارد یه چیزای عجیب غریب می‌شیم.
- مزخرفه.
- منظورت چیه؟
- هی، گوش کن.
منم مثل بقیه دخترا دوست دارم دستای گوشتی یه مرد
گلومو فشار بده.
اون قضیه اصلاً توافقی به نظر نمی‌رسید.
- باشه.
- اون جوری به نظر می‌رسید که با قاتل زنجیره‌ای بوستون
درگیر شدی.
- خب، اشتباه می‌کنی، پس--
- من چیزایی در مورد جان شنیدم.
مگه به خاطر تعقیب یه دختر دستگیر نشده بود؟
- اون دختر یه دروغگوی لعنتی بود، و تو چی--
داری چیکار می‌کنی، دِو؟ - متاسفم.
قصد فضولی نداشتم.
- چرا هی داری در مورد
شوهرم حرفای چرت می‌زنی؟ یعنی، من واقعاً--
من دارم سعی می‌کنم-- دارم سعی می‌کنم باهات حرف بزنم.
دارم سعی می‌کنم مشکلاتمو بهت بگم.
داری چه غلطی می‌کنی؟
داری به شوهرم تهمت می‌زنی.
- هی، آروم باش.
من فقط-- فقط داشتم حرف می‌زدم.
- نه، گمشو بابا.
- اوه، لعنتی.
چارلی، متاسفم، ولی تو خیلی بهتر از
اون عوضی متجاوز لیاقت داری.
دختر، دوستت دارم.
من فقط دارم سعی می‌کنم هواتو داشته باشم.
- گمشو.
- اوه، خدای من، تو لعنتی-- تو نمی‌بینی.
ولی خانواده‌ات، خواهرت، با هیچ‌کدومشون حرف نمی‌زنی.
نمی‌دونی این واقعاً افتضاحه؟
- برو.
برو لعنتی رانندگی کن برو خونه.
یه تصادف لعنتی بکن.
برام مهم نیست.
- بابا، تو قبلاً خوب بودی.
عوضی، ما بهترین دوست بودیم.
می‌دونی چیه؟
هر کاری که باهات کرده، اون یه آشغال لعنتیه
که این کارو کرده.
اون داره بهت آسیب می‌زنه، من می‌رم--
من می‌رم با اون عوضی بدجنس دیل حرف می‌زنم،
و اون حسابشو می‌رسه.
- اوه، آره؟
می‌خوای پلیس لعنتی رو برای من زنگ بزنی؟
- آخ!
عوضی لعنتی.
این چه کوفتیه، مرد؟
- عوضی.
عوضی احمق با اون مدل موی زشت لعنتی.
خداوند را ستایش کنید تا چشمان بسیارش را بدواند
این منم، لوسیفر، در لباسی مبدل
- هی.
ببین، بابت حرفایی که زدم متاسفم.
- چی؟
می‌خوای پلیس لعنتی رو برای من و جان خبر کنی، عوضی؟
ها؟
نه، نمی‌کنی.
- ما کجاییم؟
- تو نرمال نبودی، و من رانندگی کردم.
- اینجا خونه من نیست.
چه غلطی با من کردی؟
- من کاری باهات نکردم.
من فقط--
- تو عوضی لعنتی، من بچه دارم.
- اوه، خدای من، داد نزن.
- لعنتی.
- اوه، خدای من، تو همین الان به من مشت زدی تو--
- نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی، نه،
اوه، خدای من، اوه، خدای من، لعنتی، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه،
نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه،
اوه، خدای من، اوه، خدای من، اوه، خدای من.
اوه، خدای من.
اه.
اوه، خدای من، لعنتی، لعنتی.
یالا، چارلی.
شب خوبی میشه، مثل قدیم.
آره؟
الان چقدر بهت خوش می‌گذره، هرزه؟
- کجا بودی؟
الان داری فضولی می‌کنی؟
- چیکار می‌کنی، جان؟
- هیچی.
قسم می‌خورم.
- فکر کردم گفتی تلاش می‌کنی.
- دارم تلاش می‌کنم.
فقط خیلی سخت بوده، می‌دونی، با کار و پلیس،
و الانم تو از دستم عصبانی‌ای.
و فکر نمی‌کنم تو این سفالگری هم خیلی خوب باشم.
- اون یه قوری خیلی خوبه، جان.
- این یه ظرف کره لعنتیه.
می‌بینی؟
هر چقدرم تلاش می‌کنم، هیچی درست از آب درنمیاد.
- می‌دونم داری تلاش می‌کنی.
- نمی‌خواستم با اون کاری کنم.
فقط باعث میشه احساس امنیت کنم، می‌دونی؟
تو باورم می‌کنی، درسته؟
شما دخترا چیکار کردین؟
- دوین مست کرد و افتاد تو گودال،
و من مجبور شدم کمکش کنم بیاد بیرون.
- عجیبه.
- آره، اون--
داشت دیوونه‌بازی درمی‌آورد، واسه همین--
- چارلی؟
- چی؟
- با من صادق باش.
- چی؟
- می‌دونم کار بدی کردی.
- ها؟
- سیگار کشیدی، نه؟
اه، بوشو ازت حس می‌کنم.
- متاسفم، عزیزم.
کشیدم.
- اون دوین تاثیر بدی داره.
- آره، ولی من دیگه--
دیگه هیچوقت نمی‌بینمش.
- هی، گربه‌کش.
تازگیا گربه‌ای رو کشتی؟
- اون یه تصادف بود، و حتی مال تو هم نبود.
- خدایا، چه بویی میدی.
- چون تمام روز داشتم کار می‌کردم تا زندگی کنم.
- آره؟ خب، من امروز دریاچه بودم.
- حتماً خوب بوده.
- آره، خب، خوب بود، به جز این واقعیت
که تنها کاری که می‌خواستم بکنم این بود که بیکینی جدیدمو بپوشم،
ولی یه تاپ لعنتی کم داشت.
- این چه ربطی به من داره؟ - اشکالی نداره.
من دیگه اصلاً نمی‌خوامش.
احتمالاً الان پر از مایع منی توئه.
- نه، نیست.
- خب، چی؟
داری میگی که کاری نکردی
با بوی این وضعیت؟
- می‌دونی، دخترای همسن تو نباید اینطوری حرف بزنن.
- آره، خب، پسرای همسن تو نباید
به دخترای کوچیک چشم داشته باشن.
- من چشم ندارم، و تو هم
واسه من خیلی کوچیک به نظر نمی‌رسی، مخصوصاً با این لباس.
- خب، من میرم دوش بگیرم.
شاید تو هم یه بار امتحانش کنی.
گرفتمت، گربه‌کش.
می‌دونستم، تو یه عوضی لعنتی کوچیکی.
پس اول، لباس زیر یه نوجوان رو می‌دزدی.
- یه تاپ بیکینی بود.
و باهاش یه کارایی می‌کنی.
و بعد شروع می‌کنی به تعقیب من، درسته؟
دور و بر مدرسه‌ام پرسه می‌زنی. این چه کوفتیه؟
- نه، من نکردم.
- آره، تو کامیون شرکتتو اونجا پارک کردی،
واسه همین اسمش روش بود.
- می‌تونست هر کسی باشه.
- و تو حیوانات رو شکنجه می‌کنی.
- اون زجر نکشید.
- و بعد میای مستقیم تو خونه من.
- می‌خواستم برم دستشویی.
- درسته.
پس ما انحراف جنسی، تعقیب، ورود غیرقانونی،
و آزار حیوانات لعنتی رو داریم.
نمی‌دونم، رفیق.
به نظر من خیلی لعنتی واضحه.
تو یه قاتل زنجیره‌ای هستی.
- صبر کن.
چی می‌خوای؟
- می‌خوام التماس کنی.
- من لعنتی التماس نمی‌کنم.
- هی، گیلبرت.
- هی، کله‌گوشتی.
- برای تو کارآگاه کله‌گوشتیه.
- کارآگاه، چی؟
از اذیت کردن بچه‌های عقب‌افتاده خسته شدی؟
حالا داری مهاجرها رو هم اذیت می‌کنی؟
- تازگیا به دخترای نوجوون دست درازی نکردی؟
- منظورت چیه؟
- خب، تو دبیرستان به خاطر همین گرفتنت.
- من به کسی دست درازی نکردم.
- درسته، درسته.
- تو اینجا چیکار می‌کنی؟
- زنت.
- چی؟
- هی، دِیل.
- چارلی، لعنتی، هنوزم خوش‌تیپی.
تو چی هستی؟
- ما سه پارچ نوشیدیم.
- و بعدش رانندگی کردی؟
شوخی می‌کنم.
اگه هرکی که غیر عادی رانندگی می‌کنه رو تو این شهر دستگیر کنم،
باید یه زندان بزرگ‌تر بسازیم.
- خب به نظرت چی شده؟
- احتمالا کشته شده.
- وای خدای من.
- آره.
یعنی، من گوشی موبایلش رو تو گودال پیدا کردم.
ماشینش کنار جاده بود، رها شده.
اوضاع خوب به نظر نمی‌رسه.
واقعا حیف شد.
یادمه دِوین بدن خیلی خوبی داشت،
چند سالیه ندیدمش،
و شنیدم کلی بچه داشت.
پس کی می‌دونه؟
ممکنه اون پایین یه فاجعه لعنتی بوده باشه، نه؟
داری گریه می‌کنی؟
اوه، لعنتی.
ببین، هی، متاسفم.
دارم بی‌احساسی می‌کنم.
- خب، آره.
- منظورم اینه که اون هنوز دوست من بود.
- درسته.
فکر کنم، من فقط--
فقط ممکنه یه جورایی به هم خورده باشه چون
به خاطر دعوایی که شما دو تا داشتین.
- اوه، چی؟
چه دعوایی؟
- شنیدم شما دو تا با هم دعوا کردین.
- نه، نه، کی--
متاسفم.
کی بهت اینو گفت؟
- شاهدها.
- هان.
- آره.
- و شوهرش چند بار سعی کرد بهت زنگ بزنه، و--
- شماره رو نمی‌شناختم.
- پیام گذاشته بود.
- باشه.
پس آره، ما یه کم با هم دعوا کردیم،
ولی این به این معنی نیست که من کشتمش.
- اوه، نه، نه، نه، نه، نه، من فکر نمی‌کنم--
من فکر نمی‌کنم که تو-- نه، این
تقریباً قطعا کار یه مرد بوده.
فکر نمی‌کنم یه زن بتونه چنین کاری رو بکنه،
مخصوصاً به یه زن دیگه.
مثل کد دخترونه است، نه؟
شما دخترا کد دخترونه خودتون رو دارین؟
- آره.
- ولی ام، شوهرت، اون شب کجا بود؟
- احتمالا خونه بود.
- فقط خونه.
باشه.
باشه، این احتمالا برای شروع کارم کافیه،
و ممنون بابت قهوه.
و اگه سوال دیگه‌ای داشتم، بهت خبر می‌دم.
فقط یه چیز دیگه در مورد ما تو دبیرستان.
من جوون و احمق بودم.
منظورم اینه که همه ما بودیم.
ولی اگه کاری کردم که حس کنی--
می‌دونی، الان دختر دارم، پس--
- درسته.
حدس می‌زنم نمی‌خوای اونا بفهمن.
- بفهمن؟
چی رو بفهمن؟
- به هر حال، الان خیلی وقت پیش بود، پس فکر کنم--
- آره.
خیلی، خیلی وقت پیش بود.
گپ خوبی بود.
آره، گپ خوبی بود.
فقط یه چیز کوچیک دیگه، و بعدش، قول می‌دم، چارلی، من می‌رم،
باشه؟
فقط یه جورایی داشتم فکر می‌کردم که یادت میاد
اون تشویق‌های قدیمی رو.
منظورم اینه که تو بی‌شک بهترین تو تیم بودی.
شاید بتونی یکی برام به یاد قدیم انجام بدی.
- وای.
اون بود-- هنوزم بلدی، چارلی.
وای.
تو-- بهتر از اونیه که یادم بود.
باشه، اوه، منو حسابی هیجان‌زده کردی.
هی، گیلبرت.
پیرمرده گفت ممکنه اینجا باشی.
- چی شده؟
- خب، شب پانزدهم، بین ساعت ۷ تا ۱۱ شب،
کجا بودی؟ - خونه.
- تنها؟
- آره.
چرا؟
- داره دروغ میگه.
- اون چی می‌دونه؟
برو تو.
اون با تو حرف نمی‌زنه.
- نه، الان دارم با اون حرف می‌زنم.
اون کجا بود؟
- اون با من بود.
- چی؟
- هی، می‌تونی به من بگی.
داشت چیکار می‌کرد؟
- داشت منو اذیت می کرد.
- بیخیال.
اون داره دروغ میگه.
- این اولین بار نیست که می‌شنوم اینو میگی.
اون... اون یه بچه است.
و می‌دونی، برای یه بچه، این یه جرمه.
- در واقع، سن قانونی رضایت شونزده ساله.
من هفده سالمه، پس کاملاً قانونیه.
- این درست به نظر نمیاد.
- خب، برو نگاه کن.
راستی، این یعنی من یه زنم،
پس می‌تونم با هر کی که لعنتی دلم می‌خواد باشم.
- داره راست میگه، گیلبرت؟
- آره، اون یه زنه.
- خوب بود.
- باشه.
آره، مچمو گرفتی.
اون شب اینجا بودم، امم...
- منو اذیت می کرد. - خدای من.
مادرت از این خبر داره؟
- آره، داشت تماشا می‌کرد.
- اون نبود... و تو، با یه زن تو خونه.
باورم نمیشه اینجوری باهاش رفتار کنی، گیلبرت.
- در مورد اینکه چجوری با زنم رفتار می‌کنم با من حرف نزن.
اون به من گفت چیکار کردی.
- باشه.
خب، احتمالاً ازت یه اظهارنامه امضا شده نیاز دارم،
خانم کوچولو.
باهاش مشکلی نداری؟
چون می‌دونی، دروغ گفتن به پلیس، جرمه.
آره، حواسم بهت هست.
حواسم بهت هست.
حواسم به هردوتون هست.
هفده سال، گیلبرت، تو، اوه.
- خب، کیو کشتی، گربه کش؟
- ممنون.
- خب، برای تو نبود.
اگه گیر بیفتی، دیگه خوشی من تموم میشه.
- چرا داری این کارو می‌کنی؟
- چون دوست دارم ببینم چجوری دست و پا می‌زنی.
- اوه، آره؟
خب، منم دوست داشتم اون شب ببینم چجوری دست و پا می‌زدی.
هی، به من نخند.
- وگرنه چی؟
- ببین، تو جوونی.
جذابی.
کل آینده‌ت جلوته.
با من درنیفت.
- چه آینده‌ای؟
- منظورت چیه؟
رویا یا چیزی نداری؟
- آره.
قبلاً می‌خواستم معروف بشم.
- اوه آره؟
- آره، درست مثل الگوم.
- اوه.
الگوت کیه؟
- دالیای سیاه.
بو.
- اون فکر می‌کنه من این کارو کردم، چارلی.
ولی من نبودم، این بار نه.
پس کی بود؟
- نمی‌دونم، جان.
- تو...
- من چی؟
- به دوین آسیب زدی؟
- من کسی نیستم که به مردم آسیب می‌زنه، جان.
صبر کن.
- این مال کارولاین منه.
- متوجه نشدم؟
- خواهرزاده‌م.
بعد از مرگ مادرش اومد پیش من زندگی کنه.
اون گردنبند، مال اونه.
- نه، متاسفم.
ولی نه، شوهرم اینو برای سالگردمون بهم داد.
- نه، نه، نه، نه، اون مال کارولاین منه.
بذار ببینمش.
- مال منه.
- نه.
اون خواهر منه.
مادربزرگ کارولاین، اونو بهش داد.
اون مرد، اون مرد اومد خونه ما.
داشت چمن‌های اطراف ساختمونا رو می‌زد،
و داشت با کارولاین حرف می‌زد.
دیگه پیداش نمیشه.
اون کارولین منه.
- در واقع، اون شوهرمه.
اون برام خریده.
- اون مال کارولین منه.
از کجا آوردی؟
- ساندرا؟
همه چی خوبه؟
آه!
- آه.
- بس کن!
فقط بس کن!
قرار بود سریع تموم شه!
فقط برو!
- هی، دستت چی شده؟
- اوه.
- متاسفم.
- متاسفم، ولی مجبوریم اخراجت کنیم.
- دکتر هنسون، خیلی متاسفم.
باشه، ولی کار کردن اینجا با شما، این...
تنها کاریه که همیشه می‌خواستم انجام بدم.
لطفا، لطفا، لطفا، لطفا، اینو ازم نگیرین.
دوین شفر، 32 ساله، مادر سه فرزند،
بین اجساد پیدا شد.
تقریبا 20 دختر نوجوان در حال تجزیه در جنگل پیدا شدن.
شفر بعد از یک شب بیرون رفتن با دوستش،
بیش از یک ماهه که گمشده بود.
همچنین یک چمدان در یک قبر کم عمق پیدا شد.
پلیس مشکوکه که بوی اون قبر کم عمق
چندین کایوت رو جذب کرده بود-- - چارلی!
که بعدش بقایا رو از خاک بیرون آوردن.
جسد...
- هی.
- باورت نمیشه.
قبول کردن سفال‌هامو تو نمایشگاه هنری محلی نشون بدن،
تو دبیرستان، همین جمعه.
مردم از همه جا میان کارامو ببینن.
عالی نیست؟
- باشه.
آره.
کی؟
- الان.
- ولی من تازه در مورد نمایشگاه هنری بهت گفتم.
- درسته.
آره، متاسفم.
اشکالی نداره.
من فقط...
فقط فکر کردم کمپینگ خوب میشه.
- آره.
ولی این برای من خیلی مهمه.
اگه این خوب پیش بره، شاید بتونم
مغازه خودمو باز کنم یا یه همچین چیزی.
و اگه اونم خوب پیش بره، شاید بتونیم خونه مادربزرگ رو
به بابام پس بدیم و یه جای خودمون بگیریم، یه نفرم بیاد چمن‌زنی کنه
برای تنوع. - آره.
نه، عالیه.
متاسفم.
میتونیم یه وقت دیگه بریم.
- تو اونجا میای، درسته؟
- البته عزیزم.
از دستش نمیدم. نه، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
فقط واقعا روی هنرت برای نمایشگاه تمرکز کن.
فقط واقعا اونا رو شگفت‌زده کن.
- واقعا؟
- آره.
فقط خودتو کاملا از دنیا جدا کن و واقعا،
واقعا روی کارت تمرکز کن.
- نمیدونم این ایده خوبی باشه.
منظورم اینه که ما به پول نیاز داریم.
- تو وسایلتو تو نمایشگاه میفروشی.
- آره.
آره.
تفکر مثبت.
از این خوشم میاد.
الان به بابام زنگ میزنم.
- نه. اشکالی نداره عزیزم.
من بهش میگم.
- باشه.
در حالی که بقیه از مناطق اطراف اومده بودن.
همه قربانیان برهنه پیدا شدن
و در کیسه‌های زباله دفن شده بودن.
پلیس مشکوکه که خیلی‌ها خفه شدن.
قربانیان شناسایی شده توسط خانواده‌شون
در طول هفته گذشته ناپدید شدن.
آخرین مورد گزارش شده فقط دو ماه پیش گم شده بود.
حداقل 11 قربانی هستن که هنوز باید شناسایی بشن.
سطح تجزیه باعث شده
شناسایی قربانیان سخت بشه وقتی هیچ سابقه دندانی
موجود نیست.
- پس انگار دوون از استفراغ مرده.
میخوای بال بخوریم؟ من به زور ناهار خوردم.
میتونیم یه پوند 911 بخوریم.
- چی میگی... چطور...
چرا اون...
- اوه، انگار مسموم شده.
هنوز دارن آزمایش می‌کنن.
ولی به زودی می‌فهمیم دقیقا چی باعثش شده.
شنیدم از کار دامپزشکیت اخراج شدی.
- آره.
خب که چی؟
- خب چی شد؟
مگه خودت از قبل نمی‌دونی چی شده؟
- نه واقعاً.
منظورم اینه که خانم دکتر فقط گفت
این اواخر یه جورایی عجیب رفتار می‌کردی.
بعدشم یه اشاره‌هایی کرد به اینکه شاید شوهرت
زیر چشمت رو بادمجون کاشته. - وای، خدای من.
چرا مردم همیشه درباره جان فکرای بد می‌کنن؟
- چون جان کارای بد می‌کنه.
یارو یه آدم عوضی و متجاوز به بچه‌هاست.
- اون متجاوز به بچه‌ها نیست.
هم‌سن و سال اون دختره بود.
- من درباره اون جرم جنسی حرف نمی‌زنم.
دارم درباره اون دختر ۱۷ ساله‌ای حرف می‌زنم که
اون روز داشت شمشادهای خونه‌شون رو هرس می‌کرد.
- داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- یه لولیتای کوچولو تو مسیر کارش.
یارو رفته بود از جان بپرسه
شبی که دِوون ناپدید شد کجا بوده.
بعد اون دختره با یه بیکینی
تنگ و کوچولو از خونه میاد بیرون و میگه
اون شب پیش اون بوده.
- بیکینی؟
- آره، یه بیکینی خیلی باز و کوچولو.
جان هم واسه اینکه بی‌گناهیش رو ثابت کنه
تقریباً اعتراف کرد که باهاش بوده.
برگه اظهاراتش تو ماشینمه، اگه می‌خوای ببینی.
- نه.
- عجب مردِ زندگیِ خوبی داری، چارلی.
- آره؟
یه جوری رفتار می‌کنی انگار خودت خیلی سرتری، دِیل.
من می‌دونم تو چه کارهایی از دستت برمیاد.
- هوی.
بابت اون قضیه عذرخواهی می‌کنم.
- لابد من متوجه عذرخواهیت نشدم.
- چی؟
منظورم اینه که حداقل من قاتل نیستم.
- منم قاتل نیستم.
- منظورم شوهرت بود.
- اونم نیست.
- خب، رئیست... یعنی رئیس سابقت،
گزارش گم شدن یه شیشه داروی بیهوشیِ
حیوانات رو به پلیس داده.
همون‌طور که گفتم، دقیقاً نمی‌دونیم چی دِوون رو مسموم کرده.
ولی خیلی تصادفی میشه اگه
نتیجه سم‌شناسی بیاد و نشون بده
رد همون دارو تو بدنش بوده.
بی‌خیال، چارلی.
ببین، قضیه دیگه فقط دِوون نیست.
پای اون دخترای دیگه هم وسطه.
اونا خانواده داشتن.
واقعاً می‌خوای خودت رو به خاطر گیلبرت تباه کنی؟
- دِیل، اگه مدرکی داشتی، حتی یه مدرک کوچیک،
تا الان یه کاری کرده بودی.
ولی نکردی.
پس یعنی هیچ چیزی دستت نیست.
- یعنی این موضوع اصلاً اذیتت نمی‌کنه؟
- معلومه که می‌کنه.
- خب پس کمکم کن جلوش رو بگیرم، قبل اینکه
بلایی سر اون دختر ۱۷ ساله بیاره.
- جان اگه کاری هم کرده باشه، دیگه نمی‌کنه، باشه؟
اون عوض شده.
رفته سراغ سفالگری.
حتی به زودی یه نمایشگاه هنری داره.
- داری شوخی می‌کنی دیگه، نه؟
- نه دِیل، کاملاً جدی میگم.
این موضوع براش خیلی مهمه.
- واو.
ببین، حق با توئه.
باشه؟
من هیچ مدرکی ندارم.
واقعاً ندارم.
در واقع، این پرونده دیگه دست منم نیست.
تا چند روز دیگه یه سری کله‌گنده میان شهر
تا پرونده رو تحویل بگیرن.
خودت که می‌دونی، اونا با کارآگاه‌های زبده و آزمایشگاه‌های
جنایی‌شون، خیلی زود می‌فهمن اینجا چه خبره.
ببین، اینطوری واسه خودت بهتره.
اصلاً واسه جان هم بهتره اگه با من همکاری کنین.
بیاین قبل از اونا قضیه رو حل کنیم.
تو زندان هم کلاس‌های سفالگری هست.
- تو چرا باید به ما کمک کنی؟
- من هیچ اهمیتی به شوهر روانیت نمی‌دم.
ولی می‌خوام به تو کمک کنم، چون...
بابت کاری که تو دبیرستان باهات کردم عذاب وجدان دارم.
این قضیه انقدر عذابم میده که از وقتی
دخترم به سن بلوغ رسیده، حتی نمی‌تونم بهش نگاه کنم.
شاید اگه بهت کمک کنم، بتونم دوباره
تو چشمای دخترم نگاه کنم.
- من علیه اون شهادت نمی‌دم.
- می‌دونم. نیازی هم نیست این کار رو بکنی.
ببین، بذار خونه‌ت رو بگردم.
یه مدرک محکم پیدا کنم.
اونوقت میگم تو همکاری کردی و
اصلاً روحت هم از کاراش خبر نداشته.
- تو اینجا چیکار می‌کنی؟
- من حامی هنر هستم.
- چرند نگو.
چی می‌خوای؟
- ببین، ببخشید که قبلش اون‌قدر سلیطه بازی درآوردم.
فکر کنم فقط کرم دارم و می‌خوام رو مخ مردم برم، می‌دونی؟
- کار قشنگی نیست.
- می‌دونم.
فقط یه کم توجه می‌خواستم.
همین.
از وقتی بابام رفته، همش
دنبال یه تکیه‌گاه پدرانه بودم، یکی که
وقتی دختر بدی می‌شم تنبیهم کنه.
ببخشید.
در هر صورت، می‌دونم که آدم بدی نیستی...
- اوه.
خب، ممنون.
- خب زنت کجاست؟
- گیلبرت، کثافتِ روانی.
- اون سگه.
- الان پیداش می‌شه.
- چون من هیچ‌وقت افتتاحیه نمایشگاه شوهرم رو از دست نمی‌دم.
ولی خب انگار بعضی‌ها ارزش هنر واقعی رو نمی‌فهمن.
- به نظرت خوبه؟
- عاشقشم.
واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
این یکی چنده؟
- می‌خوای بخریش؟
- بله.
- نمی‌دونم.
به نظرت چه قیمتی منصفانه‌ست؟
- خیلی زیاد.
نه.
هی!
نه.
وایسا. وایسا.
بچه‌هام! بچه‌هام!
نه، نه، نه، نه، نه.
- اون یکی نه؟ لطفاً بگیرش.
نه، مال منه. بیا، بگیرش.
نه، مال منه.
فکر کردم ترک کردی.
- منم فکر کردم تو ترک کردی.
- اون زن و بچه داره.
می‌خوایم چیکار کنیم؟
- تیکه‌تیکه‌ش می‌کنیم، بعد پخش‌شون می‌کنیم
دور و بر اتاق خواب دختراش.
- جستجوی گسترده‌ای برای پیدا کردن کارآگاه کارلوف در جریانه،
بعد از اینکه مدارک جدیدی کشف شد
که اون رو به قتل ۲۰ دختر نوجوان متهم می‌کنه.
این مدارک، به همراه یک اعتراف‌نامه کتبی،
در خودروی کارلوف پیدا شده.
این موضوع همچنین کارلوف رو به قتل‌های بی‌رحمانه دِوون
شفر و ساندرا ویلکینسون مرتبط می‌کنه.
ویلکینسون خاله کارولین پرسکات بود،
یکی از قربانیانی که بیش از یک هفته پیش جسدش در جنگل پیدا شد.
خیلی از همکارانش در اداره پلیس
باورشون نمی‌شه کارلوف، که پدر دو دختر خردساله،
توانایی ارتکاب چنین جنایات هولناکی رو داشته باشه.
سلام.
- اه!
هی، هی، هی، هی، من یه آدم عوضی‌ام.
- کی اونجاست؟
هی، مامانم هر لحظه ممکنه بیاد خونه.
- نه، نمیاد.
امشب خونه دوستشه.
- اینجا چیکار می‌کنی؟
- می‌خوام دست از سر شوهرم برداری.
- چرا؟
- باید بری، فهمیدی؟
باید وسایلت رو جمع کنی و بری یه جای خیلی دور.
- آره جون خودت.
من مثلاً ۱۷ سالمه، حتی یه کار پاره‌وقت هم ندارم.
- این باید کمکت کنه.
- چرا داری این کار رو می‌کنی؟
- چون ما دخترا باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
- خب که چی، مثلاً به من حسودیت می‌شه یا چی؟
- نه.
دخترایی مثل تو میان و میرن، بعضی وقت‌ها سریع، بعضی وقت‌ها هم
نه چندان سریع.
- گمشو از خونم بیرون.
ببین، متاسفم که شوهرت یه عوضیِ هیزه.
باشه، ولی شاید اونی که باید بذاره بره تویی.
- صبر کن.
- گمشو از خونم بیرون تا
زنگ نزدم پلیس بیاد جفتتون رو ببره.
فرار کن، سلیطه.
خداحافظ.
- به من دروغ نگو.
می‌دونم داشتی ازم دزدی می‌کردی.
- دزدی از تو؟
عمراً.
چی داری که بخوام ازت بدزدم؟
تو که هیچی نداری.
- جواهراتم رو دزدیدی.
- این دیگه چه...
چرا در قفله؟
- چطوری آوردیش اینجا؟
- یکم والیوم که از سر کار دزدیده بودم رو پودر کردم
و ریختم توی اسپاگتیش.
- شما دوتا واقعاً بیمار و روانی هستین.
و تو، گربه‌کش، عجب هیکل و هبتی داری.
حالا می‌فهمم چرا با این همه قتل‌های زنجیره‌ای
و سفالگریت کنار میاد.
- بهش بگو به کسی چیزی نمیگی.
- هرزهٔ عوضی.
- داری چیکار می‌کنی، میا؟
اون شوخی نداره.
این یه بازی مسخره نیست.
- نه، نیست.
و می‌دونستم که تو اون دخترا رو کشتی.
می‌دونی، با بعضی‌هاشون هم‌مدرسه‌ای بودم.
پس قراره تقاص کارتو پس بدی.
- چی؟
اونا که دوستای صمیمیت نبودن، درسته؟
ببین، می‌خوام واسه کشتن دوستات معذرت‌خواهی کنم...
- اوه، من اصلاً هیچ‌کدوم از اون دخترا رو نمی‌شناختم.
- پس چه مرگته؟
چرا داری این کارو می‌کنی؟
- مامانم گفت وقتی تو این‌ورایی، من باید تو خونه بمونم.
- چی؟
- اینکه باید تو خونه بمونم.
و وقتی تو اونجایی، حق ندارم برم بیرون.
چون تو یه جورایی منحرفی.
ولی با این حال باز هم استخدامت کرد.
- این‌طور نیست.
اون یه سوءتفاهم بود.
- اصلاً برام مهم نیست، چون موضوع این نیست.
من باید بتونم هر کاری دلم می‌خواد، هر وقت می‌خوام بکنم.
ولی نه، چون دخترم، نمی‌تونم یه مایو بپوشم
بدون اینکه یکی موی دماغم بشه.
شب‌ها نمی‌تونم تنهایی قدم بزنم.
نمی‌تونم برم تو ایوان جلوی خونه‌مون.
به خاطر عوضی‌هایی مثل تو نمی‌تونم برم مدرسه.
خوشم نمیاد تو واسه اینجا قانون تعیین کنی.
پس حدس بزن چی شده، گربه‌کش؟
الان من قانون رو تعیین می‌کنم، مرتیکهٔ عوضی.
- تو واقعاً مشکل روانی داری.
- بالاخره می‌خوای کارمو بسازی، جان؟
یه کم برات پیرم، نه؟
- چه بلایی سرت اومده، جوجه کوچولو؟
- این کارو واسه خودمون می‌کنم، عزیزم.
- منم همین‌طور.
- لعنتی، چارلی.
نزدیک بود به من بزنی.
- خواهش می‌کنم جان، بذار بکشمش.
بعدش می‌تونیم روی جنازه‌اش عشق و حال کنیم.
- یالا، بزن.
جان.
تو همین الانشم قلبم رو شکستی.
- می‌خوام بذارم بره.
- نه.
- نزدیک بود منو بکشی.
- متاسفم عزیزم.
یه کم جوگیر شدم.
ولی هنوزم دوستت دارم.
- باشه، جوجه کوچولو.
این یکی از محبوب‌ترین‌هام بود.
- عوضی.
- برو.
- چیکار کردی؟
- فقط خوابیده.
- نه، نخوابیده.
شما دروغگوهای عوضی هستین.
کشتینش.
حتی نفس هم نمی‌کشه.