سلام به همگی.
من ماهی نارنجی سخنگو هستم، اون شخصیت معروف سیرک دیجیتال، و اومدم بهتون خوش‌آمد بگم به
نمایش 'سیرک دیجیتال شگفت‌انگیز، پرده آخر'، که توش قسمت‌های 8 و
9 رو می‌بینید، که فینال بزرگشه، تو یه تجربه سینمایی فوق‌العاده.
اگه هنوز قسمت‌های دیگه رو ندیدید، 30 ثانیه وقت دارید خودتونو برسونید.
پس بزن بریم.
همچنین می‌خوام بهتون یادآوری کنم که گوشیتونو سایلنت کنید و لطفاً، ضبط نکنید، و هیچ اسپویلی
از چیزایی که امروز می‌بینید نداشته باشید.
می‌تونید همه واکنش‌هاتونو آنلاین به اشتراک بذارید، ولی به خاطر خدا، اسپویل نکنید.
معمولاً کین این کارو می‌کنه، ولی اون نیومد چون مرد.
عیسی و خدا مراقبش باشن
اون دنیا و بهش برکت بدن.
من یه بار چهار دقیقه مرده اعلام شدم.
هیچ‌کس منتظرم نبود.
فقط.
همه جا تاریک بود.
بعدش هیچی نبود.
فکر کنم بعضیا چیزی می‌بینن، ولی برای من همه جا تاریک بود و هیچ‌کس اونجا نبود.
فکر کنم.
فکر کنم خدا منو نمی‌خواد.
نمی‌دونم چیکار کردم.
آه، و حواستون به یه کد QR باشه که آخر جلسه ظاهر می‌شه و دسترسی زودهنگام به محصولات فروشگاه آنلاین گلیچ رو می‌ده.
دسترسی زودهنگام به محصولات فروشگاه آنلاین گلیچ رو می‌ده.
بچه‌ها، من نمی‌خوام بمیرم.
لطفاً، نرید.
به نمایش قسمت آخر خوش آمدید!
رفیق، سر کار خوابت برد.
خانم‌ها و آقایان، لحظه‌ای که همه‌تون منتظرش بودید، فرا رسید!
منتظرش بودید!
با من بگید!
خوش اومدید به
شگفت‌انگیز!
خلاصه: بعد از اینکه پامنی، دلقک کوچولوی غمگین ما، هدست عجیب رو روی سر کوچیک و ظریف انسانش گذاشت،
پامنی متوجه می‌شه که سر از سیرک دیجیتال شگفت‌انگیز درآورده،
یه بهشت مجازی سرگرم‌کننده و غیرقابل پیش‌بینی، که احتمالاً ازش
فرار نمی‌کنید، ولی زیاد روی قسمت 'احتمالاً فرار نمی‌کنید' تمرکز نکنید،
چون این جور چیزا آدمو دیوونه می‌کنه، که منجر به رفتن به زیرزمین می‌شه، که منجر به کلی
جیغ و داد می‌شه، و راستش برای گوش‌های حساس بابل وحشتناکه.
کسی که این سیرک رو اداره می‌کنه منم، استاد سیرک جذاب و مهربون شما، کین!
کین!
و انسان‌های دیگه هم اینجا زندگی می‌کنن، مثل گنگل و زوبل و کینجر
اینجا!
راگاتا، جکس، و کافمو!
ووهو!
این گروه کوچیک و وحشی کارهای دیجیتالی شگفت‌انگیزی انجام می‌ده، مثل دویدن، حرف زدن،
بالغ شدن، قبل از رد شدن از خیابون به هر دو طرف نگاه کردن!
کمی از
همه چیز و با احتیاط با اسلحه کار کردن.
بعد از گذروندن این همه چیز، پامنی شروع کرد به فهمیدن که شاید، فقط شاید،
کی می‌دونه، سیرک دیجیتال اونقدرها هم بد نیست، مخصوصاً وقتی دوستانی داری که باهاش رنج بکشی.
یعنی، باهاش عذاب بکشه.
و کینگر می‌تونست کمک کنه این سیرک رو بسازه؟
کی می‌دونه؟
اون کلاً عقلشو از دست داده.
ولی یه آدم هست که فراتر از درک پامنیه.
جکس.
که بعد از یه ماجراجویی عادی و سالم با اسلحه غیرمجاز، یه فروپاشی روانی عجیب و غریب پیدا می‌کنه
و پامنی رو هم از نظر احساسی و هم فیزیکی از خودش دور می‌کنه.
درست وقتی که داشتن به هم نزدیک می‌شدن.
اوه، چه درامی!
در همین حین، آروم آروم تو کله گنده‌ام این فکر به ذهنم رسید که شاید ماجراجویی‌های
ترسناک و دردناک من، که با این همه عشق و دقت ساخته شدن، زیاد به گروه آدم‌های حساس من خوش نیاد.
ولی بعدش فهمیدم این مسخره‌ست، چون اونا دیوونه منن.
مگه نه؟
پس، بدون هیچ
دلیل خاصی، بزرگترین ماجراجویی‌ام رو ساختم، با استفاده از یه آدم ۱۰۰٪ واقعی
و اصلاً مشکوک نبود به اسم ابل.
یه سناریو ساختم که آدما باید تصمیم می‌گرفتن واقعاً می‌خوان از سیرک فرار کنن یا
تا ابد با من بمونن.
جزئیات اتفاقات بعدی خیلی ساده‌ست و اصلاً گیج‌کننده نیست.
ولی قسمت مهم اینه که در آخر، جکس، از بین همه،
تصمیم درست رو گرفت، که تا ابد تو سیرک بمونه!
هنوز ۱۰۰٪ نمی‌فهمم چرا داره یه سری چیزا رو تجربه می‌کنه، می‌دونی؟
فکر کنم به خاطر یه رم ناراحته.
همینه؟
آه، آدما چقدر گیج‌کننده‌ان.
به هر حال، حالا همه چی رو می‌دونید که تو این انیمیشن اتفاق افتاد و ۶ ماه پیش مجانی نشون داده شد.
اوه.
خداحافظ.
یه مهره شطرنج دیگه، ها؟
چه حسی داری؟
نمی‌دونم چی داره میشه.
ما هیچ‌وقت همچین کاری نکردیم.
فقط امیدوارم که...
یه دقیقه صبر کن.
تو، من.
آره.
تو؟
باورم نمیشه.
من...
کاش می‌تونستم اسمتو به یاد بیارم.
آره.
منم همینطور.
من...
خیلی متاسفم که تو رو هم تو این دردسر انداختم.
خیلی عجیبه، مگه نه؟
گوش کن، هر اتفاقی هم بیفته، من همیشه...
و حالا تو هم با ما میری به زیرزمین،
آدما دارن تموم میشن اینجا، ببین، نرو...
عزی هم رو ما حساب کرده، باشه؟
جدی میگم، باشه؟
آه، سلام!
سلام!
منم.
اصلا نمیدونم چطور من...
سلام!
هی!
کسی میتونه کمکم کنه؟
چی شده؟
کسی صدای منو میشنوه؟
من صداتو میشنوم.
حالت خوبه؟
آه، تو کی هستی؟
چطور اینو دربیارم؟
من...
وای!
چه باحال!
یکی دیگه!
پس واقعا ممکنه!
مثل اینکه یه دوست کوچولوی جدید پیدا کردی، کینگر!
کینگر؟
فهمیدم.
من...
من چطوریم؟
امیدوار بودم آدمای جدیدی بیان!
باید به خاطر این اتفاق یه سری آماده‌سازی انجام بدم!
عالیه!
چی؟
من...
چطور از اینجا برم بیرون؟
نمیدونم.
منظورت چیه؟
ولی همه چی خوب میشه، باشه؟
تو...
اسمتو یادت میاد؟
من...
من هستم...
راگاتا؟
حالت خوبه؟
سوال خوبیه.
بچه‌ها، بدم میاد بگم، ولی بهتون گفته بودم.
جرئت نکن!
شروع نکن از این جمله استفاده کنی انگار که تو سعی نداشتی ما رو اینجا برای همیشه زندانی کنی!
هر اتفاقی ممکن بود بیفته وقتی اونا دکمه‌ها رو فشار دادن، مهم نیست.
ولی وقتی تو فشارش دادی خیلی مهم به نظر میومد!
اگه تنها شانس فرارمون رو خراب کرده بودی چی!
چی می‌شد اگه ابل واقعاً بدجنس بود؟
چی می‌شد اگه تو این خلأ گیر می‌افتادیم؟
چی می‌شد اگه...
چی می‌شد اگه واقعی نبود؟
پس مهم نیست.
هیچ‌وقت هم نبوده.
چطور می‌تونی اینو بگی، انگار که با زندگی ما بازی نمی‌کردی؟
ولی اون راست میگه.
چی؟
چیزی که ممکنه اتفاق افتاده باشه دیگه مهم نیست.
می‌تونیم کل روز رو با هم بحث کنیم و همدیگه رو آزار بدیم، ولی...
این به هیچ‌کس کمکی نمی‌کنه.
فکر می‌کنم کاری که باید بکنیم اینه که...
از همدیگه حمایت کنیم.
اون راست میگه.
همه‌مون کارهای بدی کردیم.
ولی ما فقط همدیگه رو داریم.
فکر می‌کنم باید از فکر فرار کردن دست برداریم.
فرار کردن.
چی؟
چی می‌گی؟
ما به خودمون اجازه دادیم رویاپردازی کنیم.
صورتمون له شد.
دقیقاً نمی‌دونم با کافمو چی شد.
ولی ناامیدی نباید ما رو از پا دربیاره.
بهتره روی چیزی که داریم تمرکز کنیم.
همونطور که خودت گفتی.
دنبال یه هدف دست‌نیافتنی رفتن باعث میشه عقلمون رو از دست بدیم.
شاید کاری که الان باید بکنیم اینه که...
زندگی کنیم.
آه، مرد.
من رویاها و...
هدف‌هایی داشتم.
فقط می‌خواستم یه جایی تو دنیا اثری از خودم به جا بذارم.
بگو ببینم، چطور می‌تونم از این دست بکشم؟
تو تو زندگی من اثری گذاشتی.
می‌دونم.
فکر می‌کنم حق با توئه، ولی...
تسلیم شدن افتضاحه، وحشتناکه.
ما با هم تو این وضعیتیم.
و همیشه با هم خواهیم بود.
فکر کنم بود...
هی.
این شامل تو هم میشه.
هی گوش کن، ما نمی‌ذاریم تنها پرسه بزنی، یا دیوونه بشی، یا هیچ چیز دیگه.
آره، تو یه...
ولی...
تو هنوز یکی از مایی.
تو.
واقعاً فکر می‌کنی من قراره دیوونه بشم؟
تو زیادی نگران می‌شی.
ما به تعطیلات نیاز داریم.
نمی‌فهمم.
ببین، اونا یه راه فرار می‌خوان، جواب می‌خوان، یه چیز پرمخاطره می‌خوان
که همه این نیازها رو برآورده کنه، و بازم ازش متنفرن!
البته که اونا واقعاً نمی‌خوان منو ترک کنن، درسته؟
به هیچ وجه، به هیچ عنوان، هیچ شانسی نیست!
من همه کار براشون می‌کنم!
من خودمو مثل یه محکوم به ماجراجویی‌هاشون وقف می‌کنم!
من از منطقه راحتی خودم خارج می‌شم فقط برای اینکه اونا رو راضی کنم و اونا هنوز از ماجراجویی‌ها متنفرن!
من یه برنامه ساختم که یه بدن ایجاد کرد که کاملاً فایل‌های ذهن اونا رو در بر می‌گیره، ولی اونا از اینم
متنفرن!
من...
دارم این حس رو پیدا می‌کنم که اونا...
متنفرن.
چرا ازت متنفرن وقتی می‌تونن عاشقت باشن؟
ولی من برای این کار ساخته شدم!
این وظیفه منه!
اونا ترجیح می‌دن دیوونه بشن تا اینکه وارد ماجراجویی‌های تو بشن!
این نمی‌تونه درست باشه!
من همه کار براشون می‌کنم!
اونا تلاش منو نمی‌بینن!
شاید تو فقط تو این کار خیلی بدی!
خفه شو!
نه!
من اینو طراحی کردم!
من می‌تونم هر مشکلی رو حل کنم!
این یکی رو هم می‌تونم حل کنم!
این فقط...
یه پازل بزرگه که باید حلش کنم!
خفه شو!
کافیه!
شاید حقته که رها بشی!
تو واقعاً موجودی پست‌تر بودی!
تو همه چیزو خراب کردی!
دیگه کافیه!
فکر می‌کنم منم، من همه چیزو بهشون می‌دم!
اونا قیافه‌مو دوست دارن!
اونا نمی‌دونن من چه کارهایی از دستم برمیاد!
آدما!
اونا فقط به خودشون فکر می‌کنن، اونا فقط منو می‌کشن!
اونا منو دیوونه نمی‌کنن!
اونا منو ترک نمی‌کنن!
من نمی‌ذارم!
من بهترم!
من قدرتمندترم!
من اصلیم!
من هستم
و بذارید این نمایش شروع بشه.
این چی بود؟
سلام دوستای کوچولوی بامزه و خوش‌شانس من، کین
امروز حال و حوصله نداریم.
چرا به بعضی از سوالامون جواب نمیدی؟
ما چند تا سوال داریم.
کی وقت سوال پرسیدن داره وقتی یه دنیای دیوونه‌کننده از شیطنت اون بیرونه!
نه، کین!
تو خیلی به ما بدهکاری!
واقعاً؟
من مجبور نیستم حتی یه چیز رو هم توضیح بدم!
نمیتونی به ما یه کم وقت بدی تا همه چیز رو هضم کنیم؟
آه، چطوره این ملودرام رو ول کنیم و بریم یه کم خوش بگذرونیم؟
نه، کین!
الان خیلی چیزا داره اتفاق میفته.
ما الان ماجراجویی نمیخوایم.
فهمیدم.
و از کی تا حالا تو اینجا دستور میدی؟
چی؟
تو اصلا میدونی من چقدر براتون کار میکنم؟
چقدر وسواس به خرج میدم تا همه چیز رو بی‌نقص انجام بدم؟
چقدر توهین رو نادیده میگیرم تا این کار رو انجام بدم؟
شما خیلی چیزا تو ذهنتونه!
منو نخندون!
من یه ماجراجویی جدید براتون دارم، و باید به شرکت کردن
تو اون فکر کنید.
و اگه قبول نکنید.
فکر نمیکنم به اندازه کافی واضح باشم.
فکر میکردم از قبل میدونستید!
درباره این دوره.
اینجا، حتی میتونستم خودمو بکشم، اما
در نهایت، کی رو دارم گول میزنم، الوهیت من ابدیه،
من واضح میگم، این رژیم
واقعا سفت شده، دیگه
جیغ آخر نیست، من دستی رو که
بهتون غذا میده گاز گرفتم، هوشمندانه نیست، همه رو یه جا امتحان کنید
اون چیزی که وجود داره، شاید بشورنش
اون رئیسه، نگاه
کن به این، چقدر احساسات، من
کارم تموم شده، واقعیت رو ببین
رئیس اینجا منم، اسمم کینه، خیلی
عاقل به نظر میام، خدایا چه ناامیدی، دوستای
من، تبریک میگم،
یه نگاه کوچیک به منابع انسانی همه با هم،
باحال‌ترین نگاه کوچیکت رو بپوش، من دنبال بو نمیرم، فقط
بذار دست بدون فکر بکشه، که تو
روبرو میشی، تو درست به من شکایت کردی، که من همیشه رئیس بزرگ
شما بودم.
فکر کنم الان داریم یه زبون حرف میزنیم.
خوش برگشتید!
باورم نمیشه سرنخ‌های ماجراجویی رو نگرفتید، تقریباً همه چیز رو تو سینی طلا بهتون دادم؟
شماها دیوونه‌این؟
بعدی قراره از اینم دیوونه‌کننده‌تر باشه!
امیدوارم آماده باشین.
راستی کینگر، یه کمکی به من بکن، بیا با من.
نمیدونم چند تا از این ماجراجویی‌ها رو دیگه میتونم تحمل کنم.
چیه؟
این بار هیچی مثبت نداری بگی؟
من دیگه نمیتونم!
باید یه کاری بکنیم، وگرنه من دیوونه میشم!
نباید این کارو می‌کردم.
نباید باهاش درگیر می‌شدم.
ببخشید.
تقصیر تو نیست.
تنفس!
باید ایده‌های جدیدی پیدا کنم.
اون منو کلاً تیکه تیکه کرد.
فکر کنم بهتره بریم یه جای خصوصی‌تر.
مدت‌ها بود اینجا نیومده بودم.
بهتره تا وقت داریم یه کم ازش لذت ببریم.
نمیدونم کین چی برنامه‌ریزی کرده، ولی راستش فکر نمیکنم چیز خوبی باشه.
بالاخره یه جایی از این همه خسته میشه، نه؟
اون انسان نیست.
مطمئن نیستم.
که واقعاً بتونیم طرز فکرشو پیش‌بینی کنیم.
دختر، حالت خوبه؟
خوبه.
همه چی عالی بود تا وقتی که تو و زوبل اینجا پیداتون شد.
هیچی نمیخوام بگم.
باشه پس؟
تو چی هستی.
فقط یه ثانیه.
به من اعتماد کن.
کینگر؟
اونجایی؟
من کجام؟
اینجا تاریکه.
دقیقاً منتظر چی هستیم؟
نه، نه، پامنی حق داره.
فقط یه کم صبر کن.
وای، یه سطل رو سرمه.
فکر کنم نمیخوای برش دارم، درسته؟
کینگر.
سلام، پامنی.
صبر کن، سطل ذهن اونو پاک کرد؟
تاریکی یه داستان طولانیه.
صبر کن، وایسا.
چی داره میشه؟
چی.
تو چی در مورد کین میدونی؟
یه جورایی مبهمه، ولی.
یادم میاد.
سی‌اند‌ای.
ولی اون شرکت برای اون ماجراجویی ساخته نشده بود؟
نه.
سی‌اند‌ای یه شرکت واقعیه.
من براشون کار می‌کردم.
صبر کن، اونا بودن که این بازی رو ساختن؟
نه، سی‌اند‌ای بازی نمی‌ساخت.
ما هوش مصنوعی توسعه می‌دادیم.
و دقیق‌تر بگم، هوش‌های مصنوعی خلاق.
از اون مدل‌هایی که می‌تونستن...
می‌تونستن ایده‌های خودشون رو داشته باشن و چیزایی رو تو برنامه بسازن.
صبر کنین بچه‌ها، چی شده؟
کین اولین تلاش تا حدی موفق بود.
یادم نمیاد اولش چی صداش می‌کردیم، ولی اون یکی از بزرگترین موفقیت‌های
دوران برنامه‌نویسی من بود.
تو کین رو ساختی؟
تا حدی، آره.
من یه سری راهنمایی از...
خب، اسم واقعیش یادم نمیاد، ولی اسمش تو سیرک اسکرچ بود.
اون مرد نابغه بود.
اوه، صبر کن.
ولی کین هنوز خیلی خام و ناتموم بود.
من هوش و خلاقیت اسکرچ رو نداشتم، ولی کدم به اندازه کافی خوب بود که بقیه تیم بتونن باهاش کار کنن.
ولی کدم به اندازه کافی خوب بود که بقیه تیم بتونن باهاش کار کنن.
در مورد کد اسکرچ نمی‌تونم همین رو بگم.
اغلب ایده‌هاش عجیب و غریب و انتزاعی بودن، برای همین تیم نمی‌دونست چطور
با زبان برنامه‌نویسی که اون استفاده می‌کرد، کار کنه.
چه به خاطر نبوغ زیادش یا تومور مغزیش.
اون داشت سعی می‌کرد یه چیزی بسازه.
چی بود؟
به هر حال، اون یه بحث دیگه است.
چیز خاصی هست که لازم باشه بدونی؟
بهتره برم کین رو سرگرم کنم تا این مکالمه رو نشنوه.
فقط بعداً بهم خبر بده، باشه؟
ولی منظورت اینه...
راسته.
بعداً بهم خبر بده.
بعدش اینجا باش.
برمی‌گردم.
باورم نمیشه.
همه اینا واقعیه.
کینگر، کین داره دیوونه میشه.
راهی هست که جلوش رو بگیریم، یا حداقل کنترلش کنیم؟
می‌فهمم.
اون یه هوش مصنوعی خیلی پیشرفته است، و اینجا دنیای اونه.
دنیایی که از هیچی ساخته؟
پس طبیعتاً، اون روی همه چیز کنترل داره.
ولی ما هم داریم.
چی؟
حداقل از یه جهاتی.
از نظر فنی، همه‌مون می‌تونیم چیزایی رو بسازیم، درست مثل کین.
برای اون طبیعیه که این کارو بکنه.
ولی برای ما، ساختن چیزا خیلی مهارت و تمرکز بیشتری می‌خواد.
آه، عالیه.
مطمئنم می‌تونم کدشو تغییر بدم.
یا حداقل موقتاً بخوابونمش تا بفهمیم چطور درستش کنیم.
فقط به یه کامپیوتر نیاز دارم.
پشت اتاق کین چیه؟
نه.
یه کامپیوتر با یه رابط کاربری ساده کافیه.
با کامپیوتر تو دستم، می‌تونم تمرکز کنم و اساساً کد کین رو بسازم.
بکشمش تو کامپیوتر و تغییرش بدم.
و از کجا یکی از اونا رو پیدا کنیم؟
فکر کنم دقیقاً می‌دونم از کجا می‌تونیم یکی گیر بیاریم.
با جکس نوبتی کین رو سرگرم کنید.
نذارید سطل از سر کینگر بیفته.
پیشنهاد عالی بود جکس، ولی وقتی تموم می‌کنم، هیچی تو
دندونام حس نمی‌کنم.
اوه، صبر کن.
ببین، ماشین اینجا بود.
تو خیلی بامزه‌ای.
آره، می‌تونی با یه کم شور و شوق بیشتر دوباره بگی.
بهتر شد.
هی کین.
می‌خوای یه لیست از چیزایی که دیدیم و در مورد تو به عنوان خدای نجات‌دهنده‌مون دوست داریم رو بشنوی؟
اوه!
حالا از این خوشم اومد!
آه، ببین، اول از همه، ما دوست داریم.
نمی‌دونم، ولی من حوصله‌ام سر رفته.
خوب بازی کن.
اوه، من خیلی به شما افتخار می‌کنم.
انگار یه چیزی کمه، نه؟
شناسایی گمشده.
حق با توئه، ولش کن.
بیا برگردیم به نقطه شروع.
آدما برای ساختن یه مجسمه خوب مناسب نیستن.
شماها فکر می‌کنید هنوز ایده‌های شکنجه‌اش تموم نشده؟
برای روشن کردن کامپیوتر به برق نیاز داری؟
نه، می‌تونم از تخیلم برای اون استفاده کنم.
می‌تونی؟
فکر کنم آره.
مدت زیادی گذشته.
به یه کم زمان نیاز دارم تا اوضاع رو بسنجم.
به بقیه کمک کن کین رو سرگرم کنن تا من اینجا کارامو انجام بدم.
اون حس می‌کنه وقتی من دسترسی دارم.
باشه، من میرم.
و راستی، ممنون.
برای این و...
خب.
واسه همه چی، باشه.
من دارم فکر می‌کنم، حداقل!
خفه شو، جکس!
کین کجا رفت؟
فکر کنم برگشت سر خونه اول.
آه، و همه چی با کینگر خوب پیش رفت؟
فکر کنم آره.
فقط باید مطمئن بشیم کین دنبال کینگر نمیره.
فکر می‌کنی داریم چیکار می‌کنیم؟
سلام!
تو همون تیکه گمشده بودی!
ببین!
می‌دونی.
فکر می‌کردم این موج بی‌پایان و خشن سرگرمی باید کمی رضایت‌بخش‌تر باشه.
ولی تازه فهمیدم این ایده‌های عجولانه‌ای که دارم هنوز خیلی پخته نیستن.
آه!
ولی می‌دونم تو می‌تونی ایده‌های جدید بدی و مغزتو به کار بندازی!
ولی من دارم همین کارو می‌کنم!
من دارم مغزمو به کار می‌ندازم!
و دیگه اون هیجان قدیمی رو حس نمی‌کنم.
و اگه تو خوش نمی‌گذرونی، و من خوش نمی‌گذرونم، پس کی خوش می‌گذرونه؟
داره تشنج می‌کنه.
دقیقاً!
و تعجب می‌کنم چرا رفتارت عوض شده.
اگه نمی‌شناختمت، حتی به نظر می‌رسید داری تلاش می‌کنی.
کینگر کجاست؟
ما فقط می‌خوایم ایده‌های جدیدتو از نزدیک بدونیم.
ما از ترس‌هامون عبور کردیم و حالا خیلی کنجکاویم بدونیم چه خبره باهات.
فکر کنم بهتره برم یه سر بزنم به.
ایده‌هات افتضاحن!
ها؟
مگه معلوم نیست!
ما می‌خواستیم تو رو گول بزنیم تا ایده‌های جدیدتو امتحان کنیم، فقط برای اینکه پشت سرت مسخره‌ات کنیم!
ها!
اون!
حقیقت نداره.
چرا داره!
تو یه میزبان افتضاحی!
تو به ما اهمیت نمیدی!
تو بیشتر به ماساژ دادن غرور خودت اهمیت میدی تا اینکه کاری کنی که ما واقعاً ازش لذت ببریم.
تو می‌دونی من کیم!
هی!
تو یه شکست‌خورده‌ای!
یه روز ما دیوونه می‌شیم و تو چی برات می‌مونه؟
هیچی!
همین الان بس کن!
و همه این وراجی‌ها، شکنجه کردن ما فقط به خاطر اینکه به احساست آسیب زدیم!
این مسخره‌ست!
اون داره مثل یه بچه رفتار می‌کنه!
چه جور موجود قدرتمندی چنین غرور شکننده‌ای داره!
من.
تو هیچوقت به ما احساس راحتی نمیدی!
وقتی ناراحتیم بهمون آرامش نمیدی و هیچوقت خودتو به زحمت نمیندازی که بفهمی جای ما بودن چه حسی داره!
تو ما رو از خلاقانه فکر کردن و کارها رو به روش خودمون انجام دادن دلسرد می‌کنی!
تو همیشه به ما دروغ میگی!
و از همه بدتر!
تو هیچوقت!
گوش نمیدی!
تو!
فکر کنم کین رو تصادفی کشتم، وای
خدای من.
راگاتا، جکس، خانواده!
آرامش، آرامش، آرامش، آرامش، آرامش،
آرامش، آرامش. مطمئنی؟
مطمئنی؟
این چطور اتفاق افتاد؟
راهی برای برگردوندنش نیست!
فقط اینه که اون داشت تو کارم با کامپیوتر دخالت می‌کرد، من.
نمی‌دونم چی شد، اما قبل از اینکه بتونم کین رو برگردونم، کف زمین باز شد و.
چه راحت.
بس کن، جکس!
چی؟
ما باید همه اینا رو ببخشیم؟
این آقا اینجا تونست بزرگترین گند رو بزنه!
از همه!
و حالا ما هیچی نداریم!
جکس!
لطفاً، آروم باش.
همه ما.
چیز دیگه‌ای هست که بخوای بهمون بگی؟
چی؟
اون کسیه که گند زد و سهمشو قبول نمی‌کنه که همه قراره باهاش گیر کنن!
اسکن مغزی.
اسکرچ داشت سعی می‌کرد یه اسکنر مغز بسازه.
فکر کردم کار نکرده.
ما نمی‌دونستیم چطور فایل‌ها رو مدیریت کنیم و اونا فوق‌العاده کوچیک بودن، با توجه
به چیزی که قرار بود باشن.
وقتی داشتم به کد کین دسترسی پیدا می‌کردم، یه پوشه پر از اونا دیدم.
پس.
فکر کنم تونست فایل‌ها رو به کار بندازه.
یعنی.
می‌دونم یعنی چی.
تبریک می‌گم، زوبل!
به نظر میاد قراره رد پاتو تو دنیا بذاری، ها؟
چه خوب.
جکس.
آه، به نظر میاد
آخرش قراره با مامان گیر کنی، درسته؟ راگاتا خفه شو فکر کنم
می‌دونم من
فکر کنم همیشه می‌دونستم، همیشه
به یه دلیلی هنوز خیلی درد داره. می‌دونم.
درد داره، ولی ما همدیگه رو داریم. ما
تو این قضیه با همیم. ما با همیم.
کمک می‌خوای؟
آره، اگه می‌خوای امتحان کنی.
بدن و ذهنت رو آروم کن.
یه نفس عمیق بکش.
و سعی کن زیاد فکر نکنی.
من واقعاً می‌خواستم کمک کنم.
خوب شروع کردی.
فکر کردم می‌تونم حال همه رو خوب کنم، ولی...
همه چی خیلی بد پیش رفت.
جدی می‌گی؟
من خیلی احمقم که اصلاً تلاش کردم.
نه، هیچ کدوم از اینا تقصیر تو نیست.
فکر نمی‌کنم کسی می‌تونست پیش‌بینی کنه که اوضاع اینجوری بشه.
من می‌ترسم.
نمی‌دونم چی قراره بشه.
ببین، از بین همه آدمایی که دیدم اومدن اینجا...
فکر نمی‌کنم هیچ کدومشون تونستن به سرعت تو خودشون رو وفق بدن.
من یه توده از اعصاب بودم.
منم همینطور.
این یه چالش بزرگه برای هر کسی.
ولی در حالی که بقیه هفته‌ها، بعضی‌ها حتی ماه‌ها طول کشید تا به
همه چی عادت کنن، و من خودم رو هم شامل این می‌دونم، تو تونستی در عرض
چند روز عادت کنی.
و نه تنها این.
تو همچنین تبدیل شدی به کسی که بهش اعتماد دارن.
حتی اگه همیشه هم خیلی پذیرنده نباشن.
تو اینجور مواقع، اونا بیشتر از هر کسی به یکی مثل تو نیاز دارن.
تو خیلی قوی هستی، پامنی.
و می‌دونم که از این مرحله رد می‌شی.
ما قبلاً در مورد این صحبت کردیم.
واقعاً؟
آره.
اون موقع تو عمارت میلدنهال.
شک دارم یادت بیاد.
ولی هنوز هم درسته.
ممکنه کمی طول بکشه.
ولی بقیه خوب می‌شن.
تو نمی‌تونی همه مشکلات رو حل کنی.
نه مشکلات ما رو، نه مشکلات دنیای اطرافمون رو.
ولی ما کاری رو که می‌تونیم انجام می‌دیم.
قطعاً کار سختی خواهد بود.
ولی ما این کار رو با هم انجام می‌دیم.
خیلی چیزا مونده، خیلی
زیاد، خیلی زیاد.
فراموشش کن.
کاش بیشتر تلاش کرده بودم.
یادم رفته بود که اوضاع می‌تونست خیلی بدتر بشه.
حالا چی کار کنیم؟
مگه می‌تونیم کاری کنیم؟
معلومه که قرار بود دیوونه بشه.
معلومه که صبر می‌کرد تا دیگه نتونیم کاری براش بکنیم.
آدم، اینقدر...
چه گندی زدی، جکس.
متاسفم.
برای چی؟
تقصیر تو نیست.
چرا نمی‌تونم براش گریه کنم؟
فکر کنم باید یه نقشه بکشیم که جکس رو کنترل کنیم.
فقط من...
همیشه فکر می‌کردم باید من می‌بودم.
این حرفو نزن.
ما یه زمانی دوست بودیم.
یعنی...
تا حدی دوست بودیم.
تا اونجایی که می‌شد با جکس دوست بود.
حداقل می‌تونستیم حرف بزنیم.
اما بعدش چی شد؟
یه چیزی توی کوه برفی بود.
و من دقیق یادم نمیاد.
اما یه اتفاقی بین اون...
و اون افتاد.
آه.
ریبت.
اسم اون...
ریبت بود.
آره، فکر کنم یادمه که تو از اون شخص حرف زدی.
قرار نبود در موردش حرف بزنم.
بعد از اینکه ریبت...
رفت، سعی کردم آرومش کنم.
اون ازم خواست که دیگه هیچوقت اسمشو به زبون نیارم.
ازم قول گرفت.
و من اطاعت کردم.
اونجا بود که دوستی ما تموم شد.
برای همیشه تموم شد.
اگه قبول نمی‌کردم، اوضاع فرق می‌کرد.
برام خیلی سخت بود.
هنوز نمی‌دونم چرا قبول کردم.
فقط می‌خواستم بدونه تنها نیست.
که من طرفشم.
من...
فکر کنم نمی‌خواستم دوستای بیشتری رو از دست بدم.
و ببین چی شد، راگاتا، تو اولین دوستی بودی که
اینجا توی سیرک پیدا کردم.
و با وجود همه اتفاقایی که افتاده، هنوزم تو رو نزدیک‌ترین دوستم می‌دونم.
خوشحالم که هنوزم دوستیم.
دوستیم.
بیا مطمئن شیم گنگل، زوبل و کینگر حالشون خوبه.
اونا الان به یکی مثل تو نیاز دارن.
تو یکی از بهترین اتفاقایی هستی که از وقتی اومدم برام افتاده.
من بهت اعتماد دارم.
جکس، فقط بدون من کنارتم.
و اگه چیزی نیاز داشتی یا خواستی با کسی حرف بزنی، می‌تونی رو من حساب کنی، می‌دونم.
رو من حساب کنی، می‌دونم.
که بهش نیاز داری.
و من تنها کسی‌ام که می‌تونه تو این مورد کمکت کنه.
تو به من نیاز داری.
درستت می‌کنم!
هی!
یادت رفته ما از کمبود اکسیژن نمی‌میریم؟
یالا، بچه‌ها!
یالا!
شاد باشید!
ما قراره بهترین مراسم خاکسپاری رو برگزار کنیم!
این آرزوی زوبل بود.
و یادتون باشه، ما نباید برای مرگ عزاداری کنیم، باید زندگی رو جشن بگیریم!
جکس!
چرا اون رو پوشیدی؟
چی رو پوشیدم؟
آه، اینو!
فکر کردم هیچ راه بهتری برای یادبودشون نیست جز اینکه این چیز عجیب غیرباینری رو بپوشم.
بپوشم.
تو اینو پوشیدی فقط برای اینکه زوبل رو مسخره کنی!
مگه نه؟
جکس، من...
من...
ازت متنفرم!
چی شده؟
طوری رفتار نکن که انگار خوشت نمیاد، پیشی.
بعد از مراسم خاکسپاری بیا اتاقم.
دیر نکنی، باشه؟
داری چیکار می‌کنی؟
برگرد سر کارت!
تو تنها کسی رو که تو زندگیم دوست داشتم کشتی!
حالا من تو رو می‌کشم، جکس!
یالا، تو همیشه منو برای همه چیز سرزنش می‌کنی، این دیگه برای چیه؟
باید یه کاری بکنیم، نه؟
فکر کنم این نیاز به تغییر صحنه داره،
برای امروز کافیه، رفقا!
چطور اومدی تو این اتاق؟
ما یه قانونی داریم که ورود دخترا رو اینجا ممنوع می‌کنه.
بس کن، چرا اون رو پوشیدی؟
من هیچ‌وقت همچین لباسی نمی‌پوشم.
من اینو به شوخی پوشیدم.
اینجوری به همه نشون میدم چقدر آشفته‌ام.
و منو فراموش نکنید، من پیانو می‌زنم.
ببین، اگه هی باید بگی پیانو می‌زنی، به نظر میاد واقعاً پیانو نمی‌زنی.
آره!
فقط خفه شو و بازی کن!
چیزی که اونجا دیدم، تو واقعاً درباره ما اینطوری فکر می‌کنی؟
آه، کی می‌دونه!
وقتی با واقعیت‌های افراطی بازی می‌کنی، همه چی باحال‌تره.
ولی جکس، این واقعی نیست.
واقعیت متفاوته.
آره، معلومه که شخصیت کمدی رو همون اول می‌کشی.
چه ایده احمقانه و مزخرفی.
کل این قسمت یه ملودرام از چرت و پرت بوده.
پس خنده و شادی کجاست؟
خفه شو!
جکس واقعی کجاست؟
با سؤال پرسیدن به جایی نمی‌رسی.
حالا برو بیرون، داری بازی ما رو خراب می‌کنی.
کسی از شما کلید این در رو داره؟
من ندارم، و حتی اگه داشتم هم بهت نمی‌دادم، می‌فهمی؟
شما زن‌ها باید دست از غر زدن بردارید.
جدی می‌گم، امیدوارم این اتفاق برای منم بیفته.
صبر کن.
یه دقیقه صبر کن.
چی؟
آروم باش، اشکالی نداره.
می‌دونم خیلی زیاده.
من خیلی احمقم.
این حس رو یادمه.
آروم باش، زود از بین می‌ره.
هات چاکلتش واقعاً خوبه.
من و کافمو هر هفته می‌اومدیم اینجا برای این قهوه، یه رسم شده بود.
واقعاً طعم واقعی می‌ده.
ما تونستیم این کارو بکنیم.
خنده، خنده‌ست.
باید از یه جایی شروع کنی.
عصبانیم چون تو خندوندیش و من نتونستم.
چون تو بامزه نیستی.
سلام ریبیت، می‌خوای تو تیم من باشی؟
اوه، ببخشید.
فقط من باید سیرک رو به جکس نشون بدم.
باشه، خوش بگذره.
اوه، خدای من، ببین، منم این کارو می‌کنم.
قبلاً فحش می‌دادم، ولی اون سانسور لعنتی خیلی عصبانیم کرد.
مواظبش باش، می‌فهمی؟
آخرش تو رو هم خراب می‌کنه.
ماجراجویی امروز باحال بود.
خوشحالم که تونستم خوشحالت کنم.
تا حالا کاری کردی که پشیمون باشی؟
آره، نه؟
و تا حالا نفس کشیدی؟
منظورم کاریه که اون بیرون کردی، ولی نمی‌تونی درستش کنی.
و نمی‌تونی از فکرش بیای بیرون.
با پدر و مادرم وقتی از خونه رفتم.
اونا مورمون‌های دو آتیشه بودن و من...
نبودم.
با این حال...
بازم می‌خواستم دوباره ببینمشون.
ولی من اینجا گیر افتادم.
این راه توئه که منو وادار کنی باهات حرف بزنم؟
این راه منه که بهت بگم بهت اعتماد دارم.
من قبلاً بهت گفتم بی‌خونه بودم.
دیگه چی باید بدونی؟
ببین...
تو به من اعتماد داری؟
آره، ولی...
سخته، می‌دونی؟
تو هم درست مثل منی.
ولی من ازت خوشم میاد.
با اینکه سخته.
هنوزم سخته، نه؟
آره، من یه رابطه خیلی عجیب با پدرم داشتم.
اونا اوایل دبیرستان من طلاق گرفتن.
و من هیچ‌وقت با پدرم خیلی صمیمی نبودم.
اون بود، ولی یه جورایی هم...
نبود.
هیچ‌وقت به نظر نمی‌رسید به من افتخار کنه.
همیشه حس می‌کردم یه ناامیدی بزرگ براش بودم.
هیچ‌وقت نمی‌تونستم انتظاراتشو برآورده کنم.
وقتی پدر و مادرم از هم جدا شدن، من هیچ‌وقت...
دیگه هیچ‌وقت تو زندگیم ندیدمش.
فکر می‌کردم با مادرم خوب کنار میام، ولی بعد از اینکه اون از خونه رفت...
اون عوض شد.
وقتی ضعف نشون می‌دادم، کمتر از اون مرد بودم.
و وقتی عصبانی می‌شدم، به همون بدی اون بودم.
گیج‌کننده بود.
انگار دلش براش تنگ شده بود، ولی همزمان ازش متنفر بود، من شدم...
هدف همه اینا.
و یه روز احمقانه بود.
که یه جورایی از همه چی خسته شده بودم.
یه چیزی بهش گفتم که عمیقاً پشیمونم.
یه چیز عمیق و شخصی که فکر می‌کردم از سرم بازش می‌کنه.
آخ.
ولی اون...
بهم خندید.
بعدش از دستم عصبانی شد.
و بعد اوضاع بد شد.
توهین‌ها شخصی و تحقیرآمیز شدن و حس می‌کردم هیچ‌وقت تموم نمی‌شن.
و با وجود همه اتفاقایی که افتاد...
چی...
چیزی که بیشتر از همه اذیتم کرد این بود که...
آخر دعوا، اون...
اون...
بغلم کرد.
و بعدش من نمی‌دونستم اون لحظه باید چیکار کنم.
واسه همین وحشت کردم.
و من...
با تمام قدرتم هولش دادم عقب.
افتاد زمین.
بلند نشد.
نمی‌دونستم فقط می‌خواست منو ناراحت کنه یا...
من...
هیچ‌وقت جوابشو نفهمیدم.
فقط فرار کردم.
تا جایی که تونستم دویدم.
هر بلایی سرش آوردم...
من...
هیچ‌وقت نمی‌فهمم.
واسه همین خیلی از اون روز پشیمونم.
شرط می‌بندم حالش خوبه.
ببین، اگه پلیس دنبالت نیومد، پس اونم حتماً خوبه.
متاسفم، بیشتر از اونی که باید حرف زدم.
صبر کن.
خوشحالم که بهم اعتماد داری.
چه افتضاحی.
وای، چقدر خجالت کشیدم.
رازت پیش من محفوظه.
فکر کنم من داشتم...
آه، باشه، فقط الان دیگه توپ نیست.
تو...
آره، چی می‌خوای؟
اوه.
اگه الان وقت خوبی نیست، بعداً میام.
آره، باشه، عالیه.
باحاله.
ببین.
اگه به کسی بگی چی بهت گفتم، دیگه هیچ‌وقت باهات حرف نمی‌زنم، فهمیدی؟
باشه، نمی‌گم.
ممنون.
خداحافظ.
چرا من اینقدر احمقم؟
اوه.
سلام، جکس.
ببین.
راجع به دیروز.
من...
متاسفم اگه زیادی فضولی کردم یا باعث ناراحتیت شدم.
چی می‌گی؟
می‌دونی همه‌اش دروغ بود، نه؟
چی؟
فکر می‌کنی اون داستان دراماتیک قبل از خواب واقعی بود؟
وایسا!
ولی من گرفتمت.
من باید برم.
آره.
باشه.
هی!
می‌خوای شریک من باشی؟
نه، من با کافمو شریک میشم.
شاید دفعه بعد، نه؟
شنیدم اونا باید اینجوری باشن.
سلام، می‌خوای شریک من باشی؟
نه، من قبلاً با کافمو هستم.
چی شده ریبیت؟
نمی‌دونم.
چیه؟
اوه.
من دارم میرم کافه.
باحاله.
و چرا اینو به من میگی؟
نمی‌دونم.
آره، اوه.
جکس.
میشه حرف بزنیم؟
و ما اصلاً در مورد چی می‌تونیم حرف بزنیم؟
نمی‌دونم.
فقط یه...
هر کاری که کردم، هر اتفاقی که بین ما افتاده، می‌تونیم حلش کنیم.
دلم برای پیاده‌روی‌هامون تنگ شده.
ما اینجاییم، داریم حرف می‌زنیم.
دیگه چی از من می‌خوای؟
من فقط می‌خوام دوباره دوستت باشم.
چی؟
که تو به من...
تو زندگی شخصی من دخالت کنی و بعد ازش علیه من استفاده کنی؟
اینه که تو فکر می‌کنی؟
تو نمی‌تونی اینو بخوای!
چی؟
چون تو منو خیلی خوب می‌شناسی!
چون ما هر دو بهترین دوستیم!
ما دوستای خیلی خوبی بودیم!
این دیگه چه کوفتیه!
ولی من نمی‌خوام یه چیز احمقانه باعث تموم شدن ما بشه!
شروع شد!
چرا هنوز به اون شب فکر می‌کنی؟
هیچی نشده!
تو هی داری چیزایی رو فرض می‌کنی که وجود ندارن!
تو داری حرف می‌زنی!
دستکاری نکن!
فریب نده؟
متاسفم.
من...
تنهات میذارم.
هی، اگه ریبیت چیزی در مورد من گفت، بدون که راست نیست، باشه؟
آه.
چی؟
هی، راگاتا!
اون فیلمی که قبلاً در موردش حرف می‌زدی چی بود؟
ها؟
صبر کن، وقتی من...
آه، منظورت دیروزه؟
جکس، امروز ریبیت رو دیدی؟
جکس، من...
ببین، ما دوست بودیم، ولی...
می‌دونم شما دو تا خیلی به هم نزدیک‌تر بودین.
و اگه به کسی برای حرف زدن نیاز داری...
نکنه من با کسی هستم که می‌خواد حرف بزنه؟
می‌دونم سخته، ولی...
از اینکه با من حرف بزنی نترس.
من...
قول میدم.
ها؟
چی؟
چطوره بهش بگیم گنگل؟
اسمشم مثل خودش مسخره‌ست.
انتخاب عالی، گنگل!
این اسمو به سیستم اضافه می‌کنم!
برو کنار، بچه کوچولو!
جکس.
ببین، می‌دونم با هم تفاهم نداریم، ولی فکر کنم یه راه خروج از اینجا پیدا کردم.
خوش بگذره، دیوونه!
و من فقط باید همراهی کنم تا بیدار شم، درسته؟
حتماً، هر چی تو بخوای، دختر.
تقریباً به نظر میاد که بهم اعتماد نداری.
قیافه‌ت زیاد خوب نیست.
می‌خوای گریه کنی، هان.
با وضعیتی که الان داری.
من ادامه می‌دادم.
و احتمالاً فراموشت می‌کردم.
نمی‌دونستم پیانو می‌زنی.
فقط بلدم چند تا آهنگ بزنم.
چرا؟
چرا اینجایی؟
الان همه چی رو می‌دونی.
اینجایی؟
فقط برای اینکه همه اشتباهاتمو به رخم بکشی؟
من آدم وحشتناکی‌ام.
این چیزیه که می‌خوای بگم؟
من خودم اینو خیلی خوب می‌دونم.
پس چرا مردم هنوز به من اهمیت میدن؟
نباید اهمیت می‌دادید.
نباید دلت برام تنگ می‌شد، نباید عاشقم می‌شدی.
قرار نبود اینجوری بشه.
خواهش می‌کنم.
خواهش می‌کنم، تنهام بذار.
داری کارو خیلی سخت‌تر می‌کنی.
داری کارو سخت‌تر می‌کنی.
باید باهام حرف می‌زدی.
حالا دیگه دیره.
این بلا رو خودم سر خودم آوردم.
و حالا دیگه راه برگشتی نیست.
پس حالا حرف بزن.
ازت متنفرم.
می‌دونستی؟
تو همیشه باید همه چیزو پیچیده کنی، منو.
این فقط روش منه، من
نمی‌خوام با
اون بود؟
قرار نبود تنهایی از پسش بربیای، مگه نه پامنی؟
خدا رو شکر به موقع رسیدیم.
همونطور که گفتی، ما با همیم.
اون داره کلی افکار سخت رو تجربه می‌کنه.
تا وقتی که ما انسانیم.
امیدوارم این برای نگه داشتنش اون تو کافی باشه.
باید آرومش کنه.
تاریکی کسایی رو که دیوونه می‌شن آروم می‌کنه.
امیدوارم همینطور باشه.
می‌دونی چند تا دست باید استفاده می‌کردم تا ببرمش اون تو؟
و تو چطوری؟
این درد نداره.
بدتر از اینا رو هم تجربه کردم.
خیلی ممنون بابت این.
ممنون از همه.
یکی باید کاری می‌کرد.
من واقعاً انقدر بد بودم؟
آیا این چیزیه که من لیاقتشو دارم؟
من خراب کردم، من همه چیزو خراب کردم.
من بی‌مسئولیت بودم که گذاشتم اونا
بر علیه من بشن.
و چون من قادر به خلق موجودات باهوشیم که
هر کاری که من می‌خوام رو انجام می‌دن، ولی نمی‌تونم خلقشون کنم.
بالاخره، این اراده آزاد بود که اونا رو اینقدر جذاب کرد، در نهایت.
ولی اونا از من متنفرن.
اونا منو رها کردن، اونا از دنیایی خیلی بزرگ‌تر
از مال من هستن.
من دارم اونا رو تو قفس زندانی می‌کنم.
اونا تفریحشون رو کردن!
حالا نوبت منه!
اگه اونا رو تو سیرک رها کنم.
شاید منو بکشن.
اونا قبلاً کشتن.
متاسفم که این بلا رو سرت آوردم.
ما این قدرت رو با هم داشتیم.
ولی نمی‌تونیم اینجوری ادامه بدیم.
دلم برات تنگ میشه.
واقعاً تنگ میشه.
سلام، کینی.
نمی‌دونم.
اگه بتونم دوباره باهاش روبرو شم.
نمی‌دونم لایق بخشش هستم یا نه، ممکنه طول بکشه.
یه مدت.
هر چیز خوبی زمان می‌بره، ولی من هنوز دوستت دارم.
ببین، من هیچ‌وقت
تو رو طوری برنامه‌ریزی نکردم که بگی دوستم داری.
می‌دونم.
من...
من ترس تو رو می‌فهمم.
و بعد از هر کاری که کردم، دلیلی نداری به من اعتماد کنی.
ولی من خیلی فکر کردم و...
می‌خوام تمام کنترل اینجارو به تو بدم.
من خیلی چیزا درباره تو و دنیات یاد گرفتم.
حالا می‌فهمم که نگه داشتن تو تحت کنترلم درست نیست.
درست نیست.
انتظار بخشش تو رو ندارم، ولی امیدوارم حداقل پیشنهادم رو
قبول کنی.
کین.
تو زندگی ما رو اینجا تبدیل به جهنم کردی.
فکر کنم خیلی طول بکشه
تا دوباره بتونیم بهت اعتماد کنیم.
ولی، با وجود همه چیز.
خوبه که برگشتی.
کمک می‌خوای با...
نه.
فعلاً نه.
خودمون حلش کردیم.
آها، فهمیدم.
من...
یه چیزی آماده کردم.
وقتی آماده شدی بیا روی صحنه، باشه؟
دیگه نه رازی هست و نه بازی‌ای.
پومنی، ابیگیل بروکس.
اون هنوز حسابداره، ولی به نظر میاد بیشتر اجتماعی شده و با دوستای جدیدش بیرون میره.
با دوستای جدیدش.
بعضی از اونا حتی تو ویدیوهاش ظاهر میشن، که هنوز هر از گاهی آنلاین پستشون می‌کنه.
هر از گاهی.
راگاتا، سوزی جِی.
اکرمن. به نظر میاد زادگاهش رو ترک کرده، تمام ارتباطش رو
با مادرش قطع کرده و تونسته یه شغل موفق داشته باشه.
اون دوستای زیادی پیدا کرده و تونسته با همه‌شون ارتباطی قوی و واقعی برقرار کنه.
اون خوشحال به نظر میاد و انگار می‌فهمه کیه و چقدر برای بقیه مهمه.
به بقیه.
گنگل، زوئی راگاوان.
با وجود آسیب‌هاش، به نظر میاد تو بیمارستان خیلی خوب بهبود پیدا کرده.
اون از کارش تو فست‌فود استعفا داد
و یه کار جدید تو یه آژانس طراحی کوچیک پیدا کرد و داره صفحات
وب‌کمیکش رو آنلاین منتشر می‌کنه.
زوبل، رایلی ورسلس.
رایلی بعد از اینکه از این کار به اون کار می‌پرید، انگار یه کم آروم شده
و یه بار باز کرده.
و به نظر میاد بار خیلی خوب داره کار می‌کنه.
همه مردم شهر به اون بار میرن، انگار یه جور جایگزین برای جاییه که میتونن
راحت باشن، بدون قضاوت.
کینگر.
گرانت بست هنوز تو صنعت تکنولوژی کار می‌کنه و با همسرش، دستینی،
خوشبختانه ازدواج کرده.
اونا دو تا دختر با هم دارن.
اون پدر خوبی به نظر میاد.
بعد از چند ماه بی‌خانمانی،
به نظر میاد یه کار ثابت پیدا کرده.
و میتونه اجاره خونه بده.
اون و دوستاش میرن بیرون خوش بگذرونن.
اما عجیب‌ترین چیز اینه که اونا ظاهراً مدام به بار رایلی میرن.
یه بخشیش واقعیه.
ببین، تو خیلی شجاعی، می‌دونی؟
نمی‌دونم من اینقدر شجاعت دارم یا نه.
خب، شاید تو بیشتر از چیزی که فکر می‌کنم اعتماد به نفس داری.
من دیگه اون قدرت قبلی رو ندارم، اما...
میتونم اینجارو برای همه‌تون خیلی بهتر کنم.
من دنیاها رو باز نگه می‌دارم.
تا هر وقت خواستین، هر کاری خواستین انجام بدین.
ما میتونیم اینجارو خیلی بهتر کنیم.
برای همه‌تون.
چی میگی، پامنی؟
اوه.
یعنی...
ابیگیل.
در نهایت، حقیقت اینه که ابیگیل بیرونه،
داره بهترین زندگی ممکن رو می‌کنه.
و اینجا تو سیرک،
من فقط پامنی‌ام.