‫خب، خب...
‫کی اونجا قایم شده؟
‫نگران نباش، به پلیس زنگ نمی‌زنم.
‫جالبه.
‫بین همه‌ی این گنج‌هایی که توی این اتاق هستن،
‫می‌تونی حدس بزنی کدومش از همه باارزش‌تره؟
‫نه؟
‫راستش، یه چیز خیلی کوچیکه.
‫درست توی مشتت جا می‌شه.
‫انگار یکی رازم رو کشف کرده.
‫کدوم راز پدربزرگ؟
‫اوه، عزیزم.
‫این داستان خیلی قدیمی‌ایه،
‫که برمی‌گرده به مدت‌ها قبل...
‫به اون موقعی که توی مونترال، ‫همون جایی که به دنیا اومدم، یه پسر بچه بودم.
‫روزها توی اسکله‌ها پرسه می‌زدم ‫و منتظر می‌موندم تا یه جعبه بیفته.
‫بعدش هر چی می‌تونستیم می‌دزدیدیم
‫تا صدای شلیک تفنگ سرکارگر...
‫مثل مگس پراکنده‌مون می‌کرد.
‫تابستون‌ها، توی خیابون می‌خوابیدم.
‫وقتی هم هوا سرد می‌شد،
‫یه آپارتمان متروکه پیدا می‌کردم
‫که کنار یه جایی بود که یکی توش زندگی می‌کرد.
‫این‌جوری اگه اون‌طرفِ آشپزخونه‌شون می‌خوابیدی،
‫می‌تونستی گرمای اجاق‌شون رو حس کنی.
‫توی آپارتمان کناری من یه خانواده زندگی می‌کردن.
‫زنه همیشه عصبانی بود.
‫شوهرش یه آدم مریض‌احوال بود،
‫که یه دختر از زن اولش داشت،
‫که سر زایمان مرده بود.
‫یواشکی نگاه‌شون می‌کردی؟
‫خب، اون موقع‌ها که تلویزیون نداشتیم.
‫دیگه تعریف نکنم؟
‫نه، نه. بعدش چی شد؟
‫متأسفانه داستان شادی نیست.
‫اون زن هر روز فریاد می‌کشید:
‫«تو و پدرت به هیچ دردی نمی‌خورین.
‫باید بندازمتون توی خیابون.»
‫پدرش هر کاری می‌تونست می‌کرد تا آرومش کنه.
‫می‌گفت: «باید تحمل کنیم.»
‫«پاداشمون رو توی زندگی بعدی می‌گیریم.»
‫اون شب، شبی که همه‌چیز عوض شد...
‫من شاهد یه چیز خارق‌العاده بودم، یه چیز جادویی.
‫کل شب رو بهش نگاه کردم.
‫می‌خواستم از اون خونه‌ی وحشتناک ببرمش.
‫بعد، قبل از اینکه کسی بیدار بشه،
‫زمین رو طوری تمیز کرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫انگار خجالت می‌کشید.
‫شاید.
‫شاید دستم بهشون می‌رسید.
‫اونا می‌درخشیدن، بی‌نقص و گرد بودن.
‫مزه‌شون...
‫مثل نمک بود...
‫مثل اشک.
‫پس تو مرواریدهای دختره رو دزدیدی؟
‫قضاوتم نکن عزیزم.
‫یادت نره، من فقط یه بچه بودم.
‫باهاشون چی‌کار کردی؟
‫همون کاری که سعی می‌کردم ‫با هر چیز دیگه‌ای که پیدا می‌کردم بکنم.
‫[سمساری]
‫یه مردی توی محله‌مون بود
‫که به این معروف بود که اگه چیز باارزشی براش می‌بردی،
‫چند سنتی بهت می‌داد.
‫وقتی با یه مروارید رفتم پیشش، شک کرد.
‫بزرگترین مرواریدی نبود که تا حالا دیده بود،
‫اما رنگش، براق بودنش، درخشندگیش...
‫ازم پرسید: «این رو از کجا دزدیدی موش کوچولو؟»
‫گفتم: «ندزدیدمش.»
‫کل ماجرا رو براش تعریف کردم.
‫حتی یه کلمه‌ش رو هم باور نکرد.
‫مروارید دوم رو درآوردم.
‫گفتم: «من دروغ نمی‌گم.»
‫می‌تونستم ببینم که داره توی ذهنش چرتکه میندازه.
‫«یه جفتِ کاملاً شبیه هم.
‫خیلی، خیلی کمیابه.»
‫پرسیدم: «می‌خوای بخری‌شون یا نه؟»
‫«تند نرو. ساکت!
‫باید اینا رو بدم یه جا بررسی کنن.»
‫«یعنی چی؟»
‫«یعنی برو بیرون!
‫فردا برگرد.
‫شاید هم ترجیح می‌دی با این قصه‌ی جن و پری‌ت...
‫بریم پیش پلیس.
‫برو بیرون!»
‫[تعطیل است]
‫یه متخصص توی بندر قدیمی بود، ‫[جواهرفروشی وایزمن]
‫یه جواهرفروش که به پاک‌دستی معروف بود.
‫مرواریدها رو به دقت بررسی کرد
‫و از درخشش و تلالوشون شگفت‌زده شد.
‫«این درخشش، شکلش، رنگش!
‫بی‌نقصه.»
‫در مورد اینکه از کجا اومدن گمانه‌زنی کرد.
‫«از دریاهای جنوب؟
‫شاید...
‫نه.
‫من تا حالا مرواریدی مثل اینا ندیدم.
‫بوی دریا می‌دن،
‫ولی مال هیچ نرم‌تنی نیستن.
‫بگو ببینم، اینا رو از کجا آوردی؟»
‫سمساره گفت: «خب...
‫داستان خیلی عجیبیه.»
‫«باورتون نمی‌شه.»
‫اما جواهرفروش، وقتی داستان پسرک دزد...
‫و دختری که مروارید گریه می‌کرد رو شنید،
‫نه لبخند زد و نه مسخره کرد.
‫در عوض، چهره‌ش جدی شد.
‫جواهر فروش گفت: «وایسا.
‫یه لحظه وایسا.
‫همونجا بمون.»
‫جواهرفروش مرد بسیار عالم و مذهبی‌ای بود
‫که یه مجموعه از کتاب‌های باستانی داشت
‫که هر موزه‌ای حسرتش رو می‌خورد.
‫گفت: «بعد از اینکه آدم و حوا ‫از باغ بهشت رانده شدن،
‫آدم اون‌قدر اشک ریخت
‫که پرنده‌ها و حیوون‌ها می‌اومدن و از اشکش می‌نوشیدن.
‫و اشک‌های حوا تبدیل به مروارید شدن.»
‫سمساره گفت: «ولی این داستانیه که...
‫توی کلیساها می‌گن.
‫شما این چرندیات رو باور می‌کنید؟»
‫جواهرفروش گفت: «وقتی پای خدا در میون باشه،
‫کی می‌تونه بگه چی ممکنه و چی ناممکن.»
‫«من به پول ایمان دارم.
‫سوال اینه که اینا چقدر می‌ارزن؟»
‫جواهرفروش گفت: «مرواریدهای غم؟
‫اینا بی‌نهایت با ارزشن.
‫ولی می‌تونم این پیشنهاد رو بهت بدم.
‫سهم اون دختر جوون رو بده، ‫وگرنه خدا به دادت برسه.»
‫سمسار گفت: «من که خیریه باز نکردم.
‫من آدم‌هایی مثل تو رو می‌شناسم.
‫اگه می‌گی یکی می‌ارزه، ‫پس می‌دونم که دو تا می‌ارزه.
‫روز خوش، آقا.»
‫سمساره گفت: «قبوله.
‫زیاد نمی‌ارزن.
‫دونه‌ای یه دلار بهت می‌دم.»
‫تا حالا اون همه پول یه جا ندیده بودم.
‫پرسید: «می‌تونی فردا بازم بیاری؟»
‫قول دادم که می‌تونم.
‫اما به جاش رفتم یه جعبه بزرگ شکلات خریدم.
‫اولین باری بود که لبخندش رو می‌دیدم،
‫شاید اولین باری بود که توی کل عمرش لبخند می‌زد.
‫اون شب گریه نکرد
‫و هیچ مرواریدی هم در کار نبود.
‫صبح روز بعد، سمساره حاضر بود ‫دست‌ودل‌بازی کنه،
‫اما من پول رو قبول نکردم.
‫گفتم: «چون دوسش دارم.
‫دلم نمی‌خواد ناراحت باشه.»
‫«چی؟
‫احمق! نادون!
‫زندگی فقط یه فرصت بهت می‌ده، فقط یکی!
‫آدم که با اولین دختری که می‌بینه ازدواج نمی‌کنه.
‫مثل یه خون‌آشام تا قطره آخر خونت رو می‌مکه!
‫گفت: تو یه حق انتخاب داری.
‫یا اون گریه می‌کنه و تو پولدار می‌شی،
‫یا اون لبخند می‌زنه و تو تا آخر عمرت ‫توی همون سوراخ موشت می‌مونی!»
‫دختره تمام روز کنار پنجره منتظر موند،
‫انگار فکر می‌کرد هر لحظه ممکنه...
‫یه شاهزاده بیاد در بزنه.
‫من ترسیده بودم.
‫اون سمساره تخم شک رو توی دلم کاشته بود.
‫همون‌طور بود که اون می‌گفت. ‫من هیچی نبودم.
‫اون شب گریه نکرد...
‫نه اون شب، نه شب بعدش و نه شب بعدترش.
‫اما شب هفتم...
‫حس می‌کردم روحم از بدنم جدا شده
‫و داره دور و دورتر می‌شه.
‫سمساره گفت: «آفرین، آفرین.
‫این یکی یه چیز خاص می‌طلبه.»
‫گفتم: «نه. نه، این کافی نیست.
‫من قلبش رو شکستم.»
‫«آره، باشه.
‫ولی نمرده که.
‫بیا.
‫این ده برابرِ دفعه قبله.»
‫اون‌قدر بود که زندگیم رو عوض کنه.
‫«کارت عالی بود، پسر جون.
‫یه مرد فقط باید به فکر خودش باشه.
‫پشیمون نمی‌شی.
‫کاری رو کردی که باید می‌کردی.
‫من و تو با هم خوب معامله می‌کنیم.
‫ما از یه قماشیم.»
‫اون روز مثل یه پادشاه زندگی کردم.
‫لباس‌های شیک و جدید خریدم
‫و یه بلیط درجه سه با یه کشتی بخار به مقصد پاریس.
‫اما وقتی برای آخرین بار به خونه‌ش نزدیک شدم...
‫روز بعد، همه‌جا رو سکوت گرفته بود.
‫وسایلشون رو جمع کرده بودن و غیبشون زده بود.
‫اون رفته بود. حالا باید چی‌کار می‌کردم؟
‫فقط یه فکر توی سرم بود.
‫می‌تونستم صدای تپش قلبش رو ‫توی سینه‌ش بشنوم.
‫«وای، پسر! چی‌کار کردی؟»
‫رفتم سر اصل مطلب.
‫در ازای مرواریدها،
‫ازش خواستم یه جعبه کفش رو ‫پر از اسکناس‌های صد دلاری کنه.
‫بعد جعبه‌ها رو با هم معامله می‌کردیم.
‫پول نقد، نه بدلیجات.
‫«آره. بذار ببینم چی‌کار می‌تونم بکنم.
‫آره، می‌تونم برات آماده‌ش کنم.»
‫اما خب، مغازه‌اش پر از آت‌وآشغال بود.
‫حتی طلاهاش هم قلابی بودن.
‫داشت ناامید می‌شد.
‫«می‌تونیم شریک شیم. من و تو، پنجاه پنجاه.»
‫«نمی‌تونی پولش رو بدی؟
‫بعد از اون همه سختی‌ای که کشیدم؟
‫بهتره وقتی برمی‌گردم اون جعبه پر باشه،
‫وگرنه اینا رو یه جای دیگه می‌فروشم.»
‫گفت: «صبر کن، صبر کن.
‫لطفاً قبل از اینکه مغازه رو ببندم برگرد.
‫هر چی بخوای بهت می‌دم.»
‫[جواهرفروشی وایزمن]
‫سمساره گفت: متوجه هستی که...
‫من سریعاً به پول نیاز دارم.»
‫«ساختمون شرایط خوبی داره.
‫پشیمون نمی‌شین.»
‫جواهرفروش از طمع بی‌پایان آدم‌ها...
‫و کارهای اسرارآمیز خداوند شگفت‌زده شده بود.
‫جواهرفروش متحیر شده بود.
‫دقیقاً عین همون مرواریدی بود ‫که سمساره براش آورده بود.
‫و هزاران مروارید اونجا بودن.
‫سرکارگر رو صدا زد: «آقا.
‫آقا، بیاید اینجا!
‫می‌دونین این چیه؟»
‫«اینا؟
‫اوه، این جنس جدید توی بازاره.
‫مال ژاپنه.
‫بهش می‌گن پلاستیک.»
‫پلاستیک.
‫راستش رو بخوای، ‫اون سمسار با همه طمعی که داشت،
‫به اندازه من تنها بود.
‫و این‌طوری بود که گولش زدم.
‫یکیش رو به عنوان یادگاری نگه داشتم.
‫دعا کردم که دیگه هیچ‌وقت نبینمش.
‫هیچ‌وقت هم ندیدمش.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫همه‌ش رو از خودت درآوردی؟
‫راز بزرگت همین بود؟
‫همیشه داستانه که به یه چیزی ارزش می‌ده.
‫فقط داستان، نه خود اون شیء.
‫و شخصاً، هنوز هم برام زیباست.
‫اما اون دختر...
‫اصلاً واقعاً وجود داشت؟
‫«ترجمه از رضا فتحی»