‫- گندالف: نمی‌توانی بگذری! ‫- فرودو: گندالف!
‫من خادم آتش مخفی‌ام، سلاح‌ام شعلهٔ آنور* است ‫(آنور: خورشید - سلاحی که برابر بلای جان دورین از آن استفاده شد)
‫برگرد به دل سایه‌ها.
‫آتش تیره یاورت نخواهد بود، ای شعلهٔ اودون.
‫نباید بگذری!
‫نه! نه!
‫گندالف!
‫فرار کنید، احمق‌ها!
‫نه!
‫گندالف!
‫چی شده، آقای فرودو؟
‫هیچی.
‫فقط خواب دیدم.
‫می‌تونی کف رو ببینی؟
‫نه! پایین رو نگاه نکن، سم! ‫همین‌جوری برو پایین.
‫بگیرش، نذار بیفته، آقای فرودو!
‫آقای فرودو!
‫فکر کنم کف رو پیدا کردم.
‫باتلاق و طناب، ‫خدا می‌دونه دیگه چی پیش رومونه!
‫طبیعی نیست. هیچ‌کدوم از اینا طبیعی نیست.
‫- چی توشه؟ ‫- هیچی
‫یه‌ مقدار چاشنی.
‫گفتم شاید یه شب تونستیم ‫یه جوجه کبابی چیزی خوردیم.
‫جوجه کباب؟!
‫خدا رو چه دیدی؟
‫سم، سم عزیزم!
‫خیلی خاصه. ‫بهترین نمک سراسر شایر.
‫واقعاً خاصه.
‫پاره‌ای از وطن‌‌‌‌ـه.
‫نمی‌تونیم همین‌جوری اینجا ‫ولش کنیم که یکی تعقیب‌مون کنه.
‫کی آخه می‌خواد بیاد این پایین دنبال ما، آقای فرودو؟
‫حیف شد واقعا. ‫بانو گالادریل دادش بهم.
‫طناب اصیل اِلفی.
‫زور الکی نزن. ‫گره‌های من باز نمیشن.
‫به این راحتیا باز نمیشه.
‫حقّا که طناب اصیل اِلفی‌‌ـه
‫موردور. تنها مکان سرزمین میانه که فقط باید از دور دیدش.
‫و دقیقا همون جایی که می‌خوایم بریم.
‫همونجا که نمی‌تونیم بهش برسیم.
‫قبول کنیم، آقای فرودو.... ‫گم شدیم!
‫فکر نکنم گندالف خواسته باشه از این طرفی بیایم.
‫گندالف نمی‌خواست خیلی‌ اتفاقای دیگه هم بیفته، سم...
‫ولی افتادن.
‫آقای فرودو؟
‫تأثیر حلقه‌ست، مگه نه؟
‫داره سنگین‌تر میشه.
‫چه غذایی واسه‌مون مونده؟
‫بذار ببینم.
‫آخ جون
‫نان لمباس*. تازه ببین! ‫(غذایی که فقط الدار روش درست کردنش را بلد بود)
‫بازم نان لمباس.
‫معمولاً میونهٔ خوبی با غذاهای خارجی ندارم...
‫ولی این چیزای اِلفی بدک نیستن!
‫سم، هیچی روحیه‌ات رو پایین نمیاره، مگه نه؟
‫اون ابرهای باران‌زا شاید بتونن.
‫اینجا به‌طرز عجیبی آشناست.
‫چون قبلاً اینجا بودیم.
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫این بوی تعفنِ وحشتناک از چیه؟
‫مطمئنم یه لجن‌زار کثیف این نزدیکی‌هاست.
‫- بوش رو حس می‌کنی؟ ‫- آره.
‫می‌تونم حس کنم.
‫تنها نیستیم.
‫دزدها.
‫ای دزدها!
‫دزدهای کثیف نیم‌وجبی.
‫حلقه کجاست؟
‫کجاست؟
‫از ما* دزدیدنش. ‫(گالم شخصیتی‌ست که به‌خاطر حلقه ‫درون اسمیگل به وجود آمده، به‌خاطر همین از ضمیر جمع استفاده می‌شود.)
‫عزیزِ من.
‫لعنت بهشون، ازشون متنفریم.
‫حلقه مال ماست، ‫و می‌خوایمش.
‫این استینگ‌ـه. ‫(شمشیر که بیلبو هنگام دزدیدن حلقه از گالم به همراه داشت)
‫قبلا دیدیش.
‫مگه نه، گالم؟
‫ولش کن، و گرنه گلوت رو می‌بُرم!
‫می‌سوزه!
‫ما رو می‌سوزونه!
‫نمی‌ذاره حرکت کنیم!
‫اِلف‌های کثیف بافتنش.
‫- از گردن‌مون بازش کن! ‫- ساکت باش
‫فایده نداره. این‌جوری همهٔ اورک‌های موردور ‫جیغ و دادش رو می‌شنون.
‫- بیا دست و پاش رو ببندیم و ولش کنیم. ‫- نه!
‫این کار ما رو می‌کُشه! ‫می‌کُشه!
‫حق تو همینه!
‫شاید مستحق مرگ باشه.
‫ولی الان که می‌بینمش، دلم براش می‌سوزه.
‫اگه با ما خوب باشن، ‫باهاشون خوبیم.
‫این رو از گردن‌مون در بیار.
‫قسم می‌خوریم هر کاری بخواید بکنیم.
‫قسم می‌خوریم.
‫به هیچ‌کدوم از قول‌های تو اعتباری نیست.
‫قسم می‌خوریم...
‫که به اربابِ (حلقهٔ) عزیز خدمت کنیم.
‫قسم به...
‫حلقهٔ عزیز.
‫گالم. گالم.
‫حلقه فریب‌کاره. ‫مجبوری به قولت عمل کنی
‫بله...
‫قسم به حلقهٔ عزیز.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم!
‫- بیا پایین! گفتم، پایین. ‫- سم!
‫می‌خواد گول‌مون بزنه.
‫اگه بازش کنیم، ‫تو خواب خفه‌مون می‌کنه.
‫- مسیر موردور رو بلدی؟ ‫- بله
‫قبلاً اونجا رفتی؟
‫بله.
‫ما رو می‌بری سمت دروازهٔ سیاه*. ‫(دروازه‌ای که سائورون در ورودی درهٔ اورون ساخت)
‫به سمت دروازه، به سمت دروازه. ‫ارباب میگه به سمت دروازه. آره!
‫نه! بر نمی‌گردیم. ‫اونجا نه! پیش اون (سائورون) نه!
‫نمی‌تونن مجبورمون کنن! ‫گالم، گالم!
‫ولی قسم خوردیم به ارباب حلقهٔ عزیز خدمت کنیم.
‫نه. اونجا فقط خاکستر و خاک و تشنگی هست ‫ و سیاه‌چال، سیاه‌چال، سیاه‌چال!
‫و اورک‌ها، هزاران اورک.
‫و «چشم بزرگ» همیشه مراقب و هوشیاره. ‫تماشا می‌کنه
‫آهای! همین الان برگرد! ‫برگرد!
‫بفرما! چی گفتم بهت؟
‫فرار کرد واسه خودش، پیر شرور!
‫چقدرم پای قول‌هاش موند.
‫از این طرف، هابیت‌ها.
‫دنبالم بیاید!
‫مری!
‫دیر کردید. ‫صبر ارباب‌مون به سر رسیده.
‫همین الان موش‌های شایر رو می‌خواد.
‫من از انگل‌های اورک دستور نمی‌گیرم.
‫سارومان به غنیمتش می‌رسه.
‫خودمون تحویل‌شون می‌دیم.
‫مری!
‫مری؟ پاشو.
‫دوستم مریض‌ـه.
‫آب لازم داره. لطفاً!
‫که مریض‌ـه؟ ‫بهش کمی دارو بدین، پسرا!
‫بسه!
‫نمی‌‌تونه شربت‌ـش رو بخوره!
‫- دست از سر بردار! ‫- چرا؟
‫تو هم دلت می‌خواد؟ ها؟
‫پس دهنت رو ببند.
‫مری
‫سلام، پیپ.
‫- صدمه دیدی. ‫- خوبم
‫- فقط ادا در میاوردم. ‫- ادا؟
‫دیدی؟‌ تو رو هم گول زدم.
‫نگران من نباش، پیپین.
‫چی شده؟ بوی چی به مشامت خورده؟
‫گوشتِ انسان.
‫ردمون رو زدن.
‫آراگورن.
‫حرکت کنید!
‫سرعت‌شون بیشتر شد.
‫حتماً بوی ما رو فهمیدن.
‫عجله کنید!
‫یالا، گیملی.
‫سه شبانه روزه که دنبال‌شون هستیم.
‫بدون غذا و استراحت.
‫هیچ نشونی هم ازشون نیست،
‫آخه روی این صخره‌ها و زمین سخت ‫چطور میشه ردی ازشون پیدا کرد؟
‫برگ‌های لورین بی‌دلیل نمی‌افتن.
‫ممکنه هنوز زنده باشن.
‫- کمتر از یه روز جلوترن. ‫- بیاید
‫بدو، گیملی! ‫داریم بهشون می‌رسیم.
‫من توی دو صحرانوردی خیلی بدم. ‫ما دورف‌ها ذاتاً توی دو سرعت خوبیم.
‫توی فواصل کوتاه خیلی خطرناکیم.
‫روهان
‫زادگاه «اربابان اسب»
‫اتفاق عجیبی اینجا داره میفته.
‫یه اهریمن داره به این موجودات سرعت می‌بخشه.
‫و با ما مقابله می‌کنه.
‫لگولاس! چشمان الفی‌ات چی می‌بینن؟
‫اوروک‌ها* رفتن سمت شمال‌ شرق. ‫(بزرگ‌تر و قوی‌تر از اورک‌ها ، با توانایی تحمل نور خورشید)
‫دارن هابیت‌ها رو می‌برن آیزنگارد.
‫سارومان
‫جهان در حال تغییر است.
‫اکنون چه کسی قدرت ایستادن ‫مقابل ارتش‌های آیزنگارد...
‫و موردور را دارد؟
‫که مقابل عظمت سائورون و سارومان...
‫و اتحاد «دو برج»* قد علم کند؟ ‫(قلعهٔ سائورون در موردور و دژ سارومان در آیزنگارد)
‫با هم، سرورم سائورون...
‫بر این «سرزمین میانه» حکومت خواهیم کرد.
‫دنیای کهن در آتش صنعت خواهد سوخت.
‫جنگل‌ها ریشه‌کن می‌شوند.
‫نظام نوینی برخواهد ساخت.
‫ما ارابهٔ جنگ را با شمشیر و نیزه...
‫و مشت آهنین اورک‌ها خواهیم راند.
‫می‌خوام طی دو هفته مسلح و آمادهٔ‌ حرکت بشه.
‫ولی سرورم، خیلی زیادن.
‫نمی‌تونیم همه‌شون رو به موقع مسلح کنیم ‫منابع کافی نداریم.
‫سد بسازید، جریان آب رو مسدود کنید، ‫از کوره‌ها شب و روز کار بکشید.
‫سوخت کافی برای تأمین آتش نداریم.
‫جنگل فنگورن همین دو قدمی ماست.
‫- بسوزونیدش. ‫- چشم!
‫برای شما خواهیم جنگید.
‫سوگند یاد کن.
‫برای سارومان جان خود را می‌دهیم.
‫اسب‌سواران* زمین‌هایتان را تصاحب کردند. ‫(مردمان روهان)
‫مردم شما رو به سوی تپه‌ها راندن، ‫تا با سنگ و صخره شکم خودتون رو سیر کنید.
‫قاتل‌ها!
‫زمین‌هایی که از شما دزدیدند رو پس بگیرید.
‫همهٔ روستاها رو بسوزونید.
‫فقط لازمه مخالفین خود را از سر راه برداریم.
‫این کار با روهان شروع می‌شود.
‫خیلی وقت است این روستایی‌ها مقابلت قد علم کردن
‫ولی این بار نه.
‫ائوتین! ائوتین!
‫خواهرت رو با خودت ببر. ‫دو تایی سریع‌تر حرکت می‌کنید.
‫بابا میگه ائوتین نباید سوار «گَرولف» بشه
‫واسه‌ش زیادی بزرگه.
‫گوش کن. باید بری به «ادوراس» و بهشون هشدار بدی. ‫(مرکز روهان و جایگاه پادشاهان قسمت شمالی کوهستان سفید.)
‫- فهمیدی چی گفتم؟ ‫- بله، مامان
‫نمی‌خوام برم. ‫نمی‌خوام برم، مامانی.
‫فریدا، اونجا پیداتون می‌کنم.
‫زود برید!
‫برو، فرزندم.
‫روهان، سرورم...
‫آمادهٔ سقوطه.
‫تئودرد. ‫( تنها پسر و وارث شاه تئودن از روهان)
‫پسر پادشاه رو پیدا کنید.
‫موردور تاوان این کار رو میده.
‫این اورک‌ها اهل موردور نیستن
‫سرورم، ائومر، بیاید اینجا!
‫زنده‌ست.
‫تئودرد.
‫پسرتون به‌شدت زخمی شده، سرورم.
‫اورک‌ها براش کمین کرده بودن.
‫اگه از کشورمون دفاع نکنیم، سارومان به زور ازمون می‌گیره.
‫این دروغه.
‫سارومانِ سفید همیشه دوست و متحد ما بوده.
‫گریما
‫اورک‌ها دارن توی زمین‌هامون آزادانه می‌چرخن.
‫بدون نظارت و درگیری. ‫به میل خودشون می‌کُشن.
‫اورک‌هایی که نشان دست سفید سارومان رو دارن.
‫چرا این ذهن مشکل‌دار رو ‫درگیر این مشکلات می‌کنی؟
‫نمی‌بینی؟
‫عموت از یاغی‌گری‌هات و جنگ‌طلبی‌هات...
‫خسته شده.
‫جنگ‌طلبی؟
‫چند وقته که سارومان تو رو خریده؟
‫بهت قول چه مبلغی رو داده، گریما؟
‫که وقتی همه مُردن، ‫سهمت از گنجینه رو ببری؟
‫خیلی وقته به خواهرم چشم داری.
‫خیلی وقته که افتادی دنبالش.
‫ائومر، پسر ائومند، تو زیادی می‌بینی.
‫خیلی زیاد.
‫سریعاً از قلمروی روهان و تمامی املاکش...
‫تبعید می‌شوی، ‫در غیر این صورت اعدام در انتظارته.
‫تو اینجا هیچ قدرتی نداری.
‫دستوراتت بی‌ارزشه
‫این دستور از سمت من نیست.
‫از سمت پادشاهه.
‫همین امروز صبح امضاش کرده.
‫همین‌طور نفس بکش. ‫نکتهٔ کلیدیش همینه.
‫نفس بکش.
‫یه جوری می‌دوئن انگاری ارباب‌هاشون ‫با شلاق دنبالشون کردن.
‫تا یه‌کم استراحت نکردیم...
‫یه قدمم بر نمی‌داریم.
‫یه آتیش روشن کنید!
‫مری!
‫فکر کنم اشتباه کردیم که شایر رو ترک کردیم، پیپین.
‫اون صدا مال چیه؟
‫صدای درختاست.
‫چی؟
‫جنگل قدیمی رو یادته، توی مرز‌های باکلند؟
‫مردم همیشه می‌گفتن یه چیزی تو آب هست
‫که باعث میشه درخت‌ها بلندتر...
‫و به موجودی زنده تبدیل بشن.
‫زنده؟!
‫درخت‌هایی که می‌تونن زمزمه کنن...
‫با هم صحبت کنن....
‫و حتی حرکت کنن!
‫مردم از گشنگی!
‫سه روز آزگاره که جز نون کپک زده چیزی کوفت نکردیم.
‫آره!
‫چرا ما نتونیم یه‌کم گوشت بخوریم؟
‫اونا چی؟
‫گوشت اینا تازه‌ست.
‫اینا واسه خوردن نیستن.
‫پاهاشون چی؟
‫لازم‌شون ندارن که!
‫- خوشمزه به‌نظر میان. ‫- برگرد، تفاله!
‫زندانی‌ها رو باید زنده و دست نخورده ‫به سارومان تحویل بدیم.
‫زنده؟
‫چرا زنده؟ ‫انگیزه خاصی بهش میدن؟
‫یه چیزی دارن. ‫یه سلاح اِلفی.
‫ارباب واسه جنگ اونو می‌خواد.
‫- فکر می‌کنن حلقه پیش ماست. ‫- هیس
‫به محض این‌که بفهمن نداریم، مُردیم.
‫فقط یه لقمه...
‫یه تیکه از پهلوش.
‫انگاری امشب بازم گوشت داریم، پسرا.
‫پیپین.
‫بریم.
‫یالا دیگه.
‫کمک بخواه.
‫داد بزن ببینم.
‫کسی دیگه نجاتت نمیده.
‫پیپین!
‫طلوع خورشید سرخ.
‫دیشب خون ریخته شده.
‫سوارانِ روهان...
‫از «مارک»* چه‌خبر؟ ‫(لقب قلمروی روهان)
‫یه الف، انسان و دورف توی ریدرمارک* چی‌کار دارن؟ ‫(لقب روهان، به معنی سرزمین سوار کاران)
‫زود حرف بزنید!
‫اول تو اسمت رو بگو، اسب‌ سوار... ‫منم اسم خودم رو میگم.
‫سرت رو از تنت جدا می‌کردم، دورف...
‫اگه یه‌کم از سطح زمین بالاتر بود.
‫قبل از این‌که شمشیرت بیاد پایین مُردی.
‫من آراگورن هستم، پسر آراتورن
‫این گیملی، پس گلوین، ‫و لگولاس از سرزمین وودلند
‫ما از دوستان روهان و تئودن، پادشاهتون هستیم.
‫تئودن دیگه دوست‌هاش رو از دشمنش تشخیص نمیده.
‫نه حتی خویشاوندان خودش رو.
‫سارومان ذهن پادشاه رو مسموم کرده...
‫و مدعی اربابی این قلمرو شده.
‫همراهان من فقط به روهان وفادارند.
‫و به‌خاطر همین، تبعید شدیم.
‫جادوگر سفید* حیله‌گره. ‫(لقب سارومان)
‫میگن همه‌جا به عنوان یه پیرمرد
‫که ردا بر تن و کلاه بر سر داره می‌گرده.
‫و همه‌جا جاسوس‌هاش به دام ما افتادن.
‫ما جاسوس نیستیم.
‫یه گروه اوروک-های رو که به سمت غرب ‫این دشت حرکت می‌کنن رو تعقیب می‌کردیم
‫دو تا از دوستان‌مون رو اسیر کردن.
‫اوروک‌ها رو نابود کردیم. ‫دیشب سلاخی‌شون کردیم.
‫ولی دو تا هابیت هم بودن. ‫دو تا هابیت بین‌شون نبودن؟
‫کوچیک هستن. ‫از نظر شما بچه به‌نظر میان.
‫کسی رو زنده نگه نداشتیم.
‫لاشه‌ها رو جمع کردیم روی هم و سوزوندیم.
‫مُردن؟
‫متأسفم.
‫هاسوفل! اِرود!
‫امیدوارم این اسب‌ها براتون ‫عاقبت بهتری از سواران قبلی‌شون داشته باشن.
‫بدرود.
‫دنبال دوستاتون بگردین.
‫ولی امیدوار نشید.
‫امید اینجا پیدا نمیشه.
‫به سمت شمال حرکت می‌کنیم.
‫کمربند یکی از اون کوچولوهاست.
‫(به زبان الفی)
‫باشد که در آن دنیا آرام گیرند.
‫سر افکنده‌شون کردیم.
‫یه هابیت اینجا خوابیده.
‫و اون یکی هم اینجا.
‫سینه‌خیز رفتن.
‫دستاشون بسته بوده.
‫دستشون رو باز کردن.
‫به این سمت دویدن.
‫تعقیب‌شون کردن.
‫کمربند!
‫فرار کن!
‫رد پاها از درگیری دور شده...
‫و رسیده به جنگل فنگورن* ‫(جنگل عمیق و تاریکی که در جنوب کوه‌های مه‌آلود)
‫فنگورن؟
‫چه جنونی باعث شده برن اونجا؟
‫گمش کردیم؟ فکر کنم گمش کردیم.
‫دل و رودهٔ نیم‌وجبی‌تون رو می‌ریزم بیرون
‫بیاید اینجا ببینم!
‫درختا. برو بالای یه درخت.
‫رفتش.
‫مری!
‫بذار یه سوراخ خوشگل تو شکمت درست کنم.
‫فرار کن، مری
‫اورک‌های کوچولو!
‫داره حرف می‌زنه، مری. ‫درخته صحبت می‌کنه.
‫درخت؟
‫من درخت نیستم!
‫من «اِنت»* هستم. ‫(موجوداتی درخت‌مانند که از جنگل‌ها مقابل اورک‌ها محافظت می‌کردند)
‫نگهبان درخت‌ها
‫شبانِ جنگل.
‫باهاش حرف نزن، مری.
‫تحریکش نکن.
‫بعضی‌ها بهم میگن چوب ریش* ‫(لقبی که به انت‌ها داده شده)
‫و طرف کی هستی؟
‫طرف؟
‫من طرف کسی نیستم...
‫چرا که هیچ‌کس طرف من نیست، اورک کوچک.
‫دیگه کسی به جنگل‌ها اهمیتی نمیده.
‫ما اورک نیستیم! ‫ما هابیتیم.
‫هابیت؟
‫تا حالا اسم هابیت رو نشنیده بودم.
‫به‌نظر از شیطنت‌های اورک باشه.
‫با آتش میان.
‫با تبرهاشون میان.
‫تیکه تیکه می‌کنن، گاز می‌گیرن، ‫ می‌شکنن، ضربه می‌زنن، می‌سوزونن.
‫- لعنت بهشون! ویرانگرها و غاصب‌ها. ‫- نه!
‫متوجه نیستی. ما هابیت هستیم.
‫نیمه‌زاده‌ایم.
‫اهل شایر هستیم.
‫شاید باشید...
‫شایدم نباشید.
‫جادوگر سفید می‌دونه.
‫جادوگر سفید؟
‫سارومان!
‫دیدین؟ دیدین؟
‫آوردیم‌تون بیرون.
‫زود باشید، هابیت‌ها. زود باشید!
‫خیلی شانس‌ آوردین پیداتون کردیم.
‫هابیتِ خوب
‫وای! لجن‌زاره. ما رو کشونده توی باتلاق.
‫باتلاق. بله، بله.
‫بیا، ارباب. ‫از مسیر امن داخل مه ردت می‌کنیم.
‫بیاید، هابیت‌ها! بیاید! ‫زود رد می‌شیم.
‫پیداش کردم. موفق شدم.
‫راهی که از بین باتلاق‌ها رد میشه.
‫اورک‌ها ازش عبور نمی‌کنن. ‫اورک‌ها اصلاً بلدش نیستن.
‫کیلومترها دور می‌زنن اینجا رو.
‫زود بیاید.
‫باید مثل سایه‌ها آروم و سریع حرکت کنیم.
‫از اینجا متنفرم. خیلی ساکته.
‫دو روزه پرنده پر نمی‌زنه اینجا.
‫نه، پرنده‌ای نیست که بخوریم.
‫پرندهٔ خوردنی‌ای نیست.
‫دیگه مُردیم از گشنگی! آره!
‫خیلی گرسنه‌ایم، حلقهٔ عزیز!
‫بیا.
‫چی می‌خوره؟ ‫(فکر می‌کنه گوشتِ موجود زنده بوده)
‫خوشمزه‌ست؟
‫سعی کرد خفه‌مون کنه!
‫نمی‌تونیم غذای هابیت‌ها رو بخوریم!
‫باید گرسنگی بکشیم!
‫خب گرسنگی بکش! ‫از دستت راحت شیم.
‫وای، هابیت سنگ‌دل.
‫براش مهم نیست گرسنگی بکشیم.
‫براش مهم نیست که بمیریم.
‫برعکس ارباب.
‫ارباب براش مهمه
‫ارباب می‌دونه.
‫بله.
‫حلقهٔ عزیز.
‫یه زمانی، ما رو اسیر خودش کرده بود...
‫هرگز رهات نمی‌کنه.
‫به من دست نزن.
‫چیزای مرده اینجان!
‫صورت جنازه‌ها توی آب!
‫همه مُردن. همه پوسیدن.
‫الف‌ها و مردها و اورک‌ها
‫به‌خاطر نبرد* بزرگی که خیلی وقت پیش اتفاق افتاد. ‫(نبرد داگورلد، بین سائورون و لشکریان الف‌ها و انسان‌ها)
‫باتلاق‌ مردگان. ‫(محل نبرد داگورلد)
‫آره. آره اسمشون همینه.
‫از این طرف.
‫دنبال نورها نرید.
‫مراقب باشید! و گرنه هابیت‌ها ‫با پایین کشیده میشن که به مرده‌ها ملحق شن...
‫و شمع‌های کوچیک خودشون رو روشن کنن!
‫فرودو!
‫گالم؟
‫دنبال نور‌ها نرو!
‫- گالم ‫- آقای فرودو
‫خوبی؟
‫خیلی درخشانه.
‫خیلی زیباست.
‫حلقهٔ عزیز ما.
‫چی گفتی؟
‫ارباب باید استراحت کنه.
‫ارباب باید نیروش رو حفظ کنه.
‫- کی هستی؟ ‫- نباید ازمون بپرسه. به اون ربطی نداره.
‫گالم. گالم
‫گندالف بهم گفت از اهالی رودخانه بودی. ‫(هابیت‌هایی که کنار رودخانهٔ آندوین ساکن بودند)
‫یخ کرده‌اند قلب و استخوان و دستِ من ‫یخ کرده آن‌که دور و غریب است از وطن
‫گفت زندگی‌ات داستان غم‌انگیزی داره
‫«آینده چیست؟» هیچ ندارند در جواب ‫وقتی که ماه مُرده و سرد است آفتاب
‫تو هم زمانی تفاوت چندانی با هابیت نداشتی.
‫درسته؟
‫اسمیگل.
‫چی صدام کردی؟
‫یه زمانی این اسمت بود، درسته؟
‫خیلی وقت پیش.
‫اسم من...
‫اسم من.
‫اسمیگل.
‫سواران سیاه
‫قایم شید! قایم شید!
‫یالا، فرودو. بیا.
‫سریع! ما رو می‌بینن. ‫ما رو می‌بینن.
‫- فکر می‌کردم مُرده‌ان. ‫- مرده؟
‫نه، اونا رو نمیشه کشت. نه.
‫اشباح!
‫اشباحِ پرنده!
‫حلقه رو فرا می‌خونن.
‫دارن حلقهٔ عزیز رو فرا می‌خونن.
‫آقای فرودو! چیزی نیست.
‫من پیشتم.
‫عجله کنید، هابیت‌ها.
‫دروازهٔ سیاه خیلی نزدیکه.
‫خون اورک.
‫اینا رد پاهای عجیبی هستن.
‫چقدر هوای اینجا خفه‌ست.
‫این یه جنگل باستانیه
‫خیلی قدیمی.
‫پر از خاطره...
‫و خشم.
‫درخت‌ها با هم صحبت می‌کنن.
‫گیملی!
‫تبرت رو بیار پایین‌
‫احساس دارن، دوست من.
‫دست‌رنجِ الف‌هاست.
‫درخت‌ها رو بیدار کردند، ‫بهشون صحبت کردن یاد دادن.
‫درخت‌های سخنگو.
‫آخه درخت چی داره بگه؟
‫جز از بین نرفتن فضله‌های سنجاب‌ها!
‫آراگورن، یه چیزی اونجاست.
‫(به زبان الفی)
‫چی می‌بینی؟
‫جادوگر سفید داره نزدیک میشه.
‫اجازه ندید صحبت کنه. ‫و گرنه طلسم‌مون می‌کنه.
‫باید سریع عمل کنیم.
‫دنبال رد پای دو هابیت جوان اومدین.
‫کجان؟
‫پریروز از این سمت رد شدن.
‫کسی رو دیدن که انتظارش رو نداشتن.
‫خیال‌تون راحت شد؟
‫کی هستی؟
‫خودت رو نشون بده!
‫محاله.
‫ببخشید.
‫شما رو با سارومان اشتباه گرفتم.
‫من سارومان هستم.
‫یا در واقع طوری که سارومان باید می‌بود.
‫تو که سقوط کردی.
‫میان آتش...
‫و آب.
‫از عمیق‌ترین سیاه‌چال ‫تا مرتفع‌ترین قله...
‫با بالروگ مورگوث جنگیدم.
‫تا این‌که بالأخره دشمن‌ام را به پایین پرت کردم..
‫و جنازهٔ تعغن‌برانگیزش را بر کوهستان کوبیدم.
‫تاریکی مرا فرا گرفت...
‫و از ذهن و زمان به بیرون پرتاب شدم.
‫ستارگان بالای سرم می‌چرخیدند...
‫و هر روز به بلندای عمری روی زمین بود.
‫اما پایان کار نبود.
‫دوباره زندگی را درونم حس کردم.
‫برای انجام وظیفه‌ام...
‫باز گردانده شدم.
‫گندالف
‫گندالف؟
‫بله.
‫قبلاً به این اسم صدام می‌کردن.
‫گندالف خاکستری.
‫اسمم این بود.
‫گندالف.
‫من گندالفِ سفید هستم.
‫و الان درست موقعِ
‫برگشتنِ ورق پیش شما برگشتم.
‫یک مرحله از سفرتان تمام شده. ‫و مرحلهٔ بعد شروع شده
‫- باید با تمام سرعت بریم سمت ادوراس. ‫- ادوراس؟
‫مسیر طولانی‌ایه.
‫از مشکلات روهان با خبر شدیم. ‫از قضا پادشاه مریضه.
‫بله، و به این آسونی هم درمان نمیشه.
‫پس این همه راه رو بیهوده طی کردیم؟
‫قراره اون هابیت‌های بخت برگشته رو اینجا...
‫توی این جنگل ترسناک، تاریک، نمناک و پر از درخت...
‫منظورم، جنگل جذاب...
‫جنگل خیلی جذابیه.
‫فقط از روی شانس نبوده که ‫مری و پیپین به فنگورن اومدن.
‫سال‌های سال نیرویی عظیم اینجا خفته.
‫اومدن مری و پیپین به اینجا ‫شبیه سقوط سنگ‌های کوچیکیه
‫که بهمن رو توی کوهستان‌ها رقم زدم.
‫در یه مورد هیچ تغییری نکردی، دوست عزیز.
‫- هوم؟ ‫- همچنان معمایی صحبت می‌کنی.
‫اتفاقی در شرف افتادنه که از «دوران نخست*» به بعد تکرار نشده. ‫(اولین دوران سرزمین میانه و مصادف با پدیدار شدن الف‌ها)
‫انت‌ها در شرف بیدار شدن هستن...
‫- و پی ببرن که قدرتمند هستند. ‫- قدرتمند؟
‫چه عالی.
‫پس دیگه کم غر بزن، جناب دورف.
‫مری و پیپین جاشون امنه.
‫در واقع، جاشون از خودت خیلی امن‌تره.
‫این گندالف جدید از قبلیه بد عنق‌تره.
‫اون اسب از نژاد «مراس»ـه*
‫مگه این‌که چشمام به‌خاطر طلسمی درست نبینن.
‫(نژادی از اسب‌های وحشی در شمال سرزمین میانه ‫که از نظر هوش، سرعت و قدرت برتر از اسب‌های عادی بودند)
‫شدوفکس* ‫(اسب گندالف که سرعت بی‌نظیری داشت و ملقب به سوار سپید شد)
‫سلطان تمامی اسب‌هاست...
‫و خطرات زیادی رو با من پشت سر گذاشته.
‫ای زیبای با شکوه
‫درخشش تو را دیدم
‫در یک روز تابستانی
‫بالای سر طلایی و سرخ رنگت
‫تاجی قرار گرفته.
‫چه شعر زیبایی.
‫- خیلی مونده؟ ‫- ای بابا، عجول نباش
‫از نظر تو شاید دور باشه.
‫وطن من در اعماق جنگل...
‫نزدیک دامنه‌های کوهستانه.
‫به گندالف گفتم که امنیت شما رو تأمین می‌کنم.
‫و جایی که میریم شما در امانید.
‫فکر کنم از این شعر بعدی هم لذت ببری.
‫یکی از سروده‌های خودمه.
‫خیلی‌خب.
‫بر زیر سقف برگ‌های خفته
‫و رؤیاهای مخفی درختان
‫وقتی که جنگل پوشیده از سبزی و طراوت است
‫و باد از غرب می‌وزد
‫برگرد سوی من
‫و بگو سرزمین بهترینه
‫عه...
‫بخوابید، شایری‌های کوچک.
‫به صداهای شبانه توجه نکنید.
‫تا روشنایی صبح بخوابید.
‫من توی جنگل کار دارم.
‫خیلی‌ها رو باید فرا بخونم. ‫خیلی‌ها باید بیان.
‫فنگوم رو در تاریکی فرو رفته.
‫زمان فروپاشی جنگل‌ها داره نزدیک‌تر میشه.
‫سایهٔ ظلماتی که در شرق پدیدار شده در حال شکل گرفتنه
‫سائورون به هیچ رقیبی رحم نمی‌کنه.
‫«چشم»ـش از بالای برج «باراد-دور»* همیشه تماشا می‌کنه ‫(برج تاریک، محل حکومت سائورون)
‫ولی هنوز اون‌قدر قدرتمند نشده ‫که ترسی نداشته باشه.
‫شک افتاده به جونش.
‫شایعه به گوشش رسیده.
‫که وارث نومه‌نور هنوز زنده‌ست.
‫سائورون از تو می‌ترسه، آراگورن.
‫از چیزی که ممکنه بهش تبدیل میشی می‌ترسه.
‫به همین دلیل به سرعت و شدت ‫به دنیای انسان‌ها حمله می‌کنه
‫از دست نشانده‌ش سارومان ‫برای نابودی روهان استفاده می‌کنه.
‫جنگ در پیشه.
‫روهان باید از خودش دفاع کنه، ‫و همین اولین چالش ماست...
‫چرا که روهان ضعیف و آمادهٔ سقوطه.
‫ذهن شاه در بند اسارته، ‫از حقه‌های قدیمی سارومان‌ـه.
‫الان نفوذش روی پادشاه تئودون خیلی قویه.
‫سائورون و سارومان دارن فشار رو بیشتر می‌کنن.
‫ولی برای همهٔ مکرهاشون...
‫یه برتری داریم.
‫حلقه همچنان مخفی می‌مونه.
‫و این‌که می‌خوایم نابودش کنیم...
‫هنوز به تیره‌ترین خواب‌هاشون هم نرسیده.
‫و سلاحی که دشمن داره به سمت موردور میاره...
‫در دستان یک هابیته.
‫هر روز داره به شعله‌های کوه هلاکت نزدیک‌ترش می‌کنه.
‫الان باید به فرودو اعتماد کنیم.
‫همه‌چی بستگی به سرعت...
‫و مخفی باقی موندن مأموریتش بستگی داره.
‫از تصمیمت برای ترک کردنش پشیمون نشو.
‫فرودو باید تنهایی وظیفه‌ش رو انجام بده.
‫تنها نیست.
‫سم باهاش رفت.
‫واقعا؟
‫جدی رفت؟ خوبه.
‫بله، خیلی خوبه.
‫دروازهٔ سیاه موردور.
‫خدا به دادمون برسه.
‫پدرم پیرم اگه اینجا بود ‫چندتا حرف بارمون می‌کرد.
‫ارباب گفت راه موردور رو نشونش بدیم.
‫پس اسمیگلِ خوب هم به حرف ارباب گوش کرد.
‫آره.
‫خب دیگه پس.
‫نمی‌تونیم ازش رد بشیم.
‫ببین!
‫دروازه!
‫داره باز میشه.
‫یه راه سمت پایین می‌بینم.
‫سم، نه!
‫ارباب!
‫- ازت نمی‌خوام که باهام بیای، سم. ‫- می‌دونم، آقای فرودو
‫شک دارم حتی این ردهای الفی ‫ بتونه ما رو اونجا مخفی کنه.
‫- حالا! ‫- نه
‫نه، نه، ارباب!
‫می‌گیرنتون! می‌گیرنتون!
‫حلقه رو بهش نده!
‫اون حلقهٔ عزیز رو می‌خواد.
‫همیشه دنبالش بوده.
‫حلقهٔ عزیز هم می‌خواد برگرده پیشش.
‫ ولی نباید بذاریم دستش بیفته.
‫نه، یه راه دیگه هست!
‫یه راه مخفی‌تر. یه راه تاریک.
‫- چرا قبلاً نگفتی؟ ‫- چون ارباب نپرسیده بود
‫یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ش هست.
‫یعنی میگی یه راه دیگه به موردور هست؟
‫آره. یه راهی هست....
‫و تعدادی پله
‫و بعد...
‫یه تونل.
‫سم، تا اینجا ما رو آورده.
‫آقای فرودو، نه.
‫سر قولش مونده.
‫نه.
‫اسمیگل، راه رو نشون بده.
‫اسمیگلِ خوب همیشه کمک می‌کنه.
‫آهای؟
‫چوب ریش؟
‫کجا رفته؟
‫دیشب قشنگ‌ترین خواب رو دیدم.
‫یه بشکهٔ بزرگ بود که پر از علفِ پیپ بود
‫و همه‌ش رو کشیدیم. ‫و بعد...
‫مریض بودی.
‫همه‌چیم رو واسه یه پک از «توبیِ پیر*» میدم. ‫(نوعی تنباکو در شایر که اولین بار پیرمردی به اسم توبی کشفش کرد)
‫شنیدی؟
‫بازم اومد!
‫یه جای کار می‌لنگه. ‫خیلی هم می‌لنگه.
‫تو الان یه چیزی به زبون... درختی گفتی.
‫نه، نگفتم. فقط داشتم خودم رو کش میاوردم.
‫قدت بلندتر شده.
‫- کی؟ ‫- تو دیگه
‫- از چی؟ ‫- از من
‫من همیشه از تو قدم بلندتر بوده.
‫پیپین، همه می‌دونن. ‫من قد بلنده‌ام، تو قد کوتاهه.
‫ولمون کن، مری
‫قدت چقدره؟ ۱۱۰ سانت؟ نهایتا
‫در حالی که من نزدیک ۱۱۲ سانتم.
‫۱۱۵
‫۱۱۵ سانت!
‫یه کاری کردی.
‫مری، نخور. نخورش.
‫مری
‫نه، چوب ریش گفت که نباید چیزی بخوری.
‫- منم می‌خوام! ‫- ممکنه خطرناک باشه
‫پسش بده، مری.
‫چه خبره؟
‫پام رو گرفته!
‫مری!
‫نه!
‫کمک!
‫دور شو!
‫نباید بیدار باشی.
‫خاک بخور، به اعماق زمین برو. آب بنوش.
‫بخواب.
‫دور شو.
‫بیاید، جنگل داره بیدار میشه.
‫خطرناکه.
‫درخت‌ها وحشی و خطرناک شدن.
‫خشم توی دل‌هاشون چرک بسته.
‫افکارشون تیره و تار هستن.
‫نفرت‌شون قوی شده.
‫اگه بتونن بهتون صدمه می‌زنن.
‫تعداد کمی ازمون باقی مونده.
‫تعداد کمی از انت‌ها برای مدیریت‌شون باقی مونده.
‫چرا این‌قدر کم هستین، ‫وقتی این همه عمر می‌کنید؟
‫- بچه اِنت هم دارین؟ ‫- ای دل غافل
‫سال‌های زیادی از زاد و ولد انت‌ها گذشته.
‫- چرا؟ ‫- همسران انت‌ها رو از دست دادیم
‫متأسفم.
‫- چطوری مُردن؟ ‫- مرگ؟‌ نه
‫گم‌شون کردیم.
‫و حالا نمی‌تونیم پیداشون کنیم.
‫فکر نکنم همسران انت‌ها رو توی شایر دیده باشید؟
‫فکر نکنم دیده باشم.
‫تو چی، پیپ؟
‫چه شکلی هستن؟
‫الان دیگه یادم نمیاد.
‫ادوراس* ‫(پایتخت روهان)
‫و تالار زرین مدوسلد*. ‫(بزرگ‌ترین تالار ادوراس و محل اقامت پادشاه)
‫پادشاه روهان، تئودین اونجاست...
‫که ذهنش طلسم شده.
‫کنترل سارومان روی پادشاه الان خیلی قویه.
‫سرورم، پسرتون...
‫مُرده.
‫سرورم؟
‫عمو جان؟
‫نمی‌رید کنار بستر مرگش؟
‫هیچ‌کاری نمی‌کنید؟
‫مراقب حرف زدنتون باشید.
‫انتظار خوش‌آمدگویی نداشته باشید.
‫وای... احتمالاً‌ در ساعاتی از شب مُرده.
‫چه اتفاق غم‌انگیزی برای پادشاه...
‫که تنها پسر و وراث‌‌ـش رو از دست بده.
‫متوجهم. ‫قبول کردن مرگش سخته.
‫به‌خصوص حالا که برادرت تنهات گذاشته.
‫تنهام بذار، مار!
‫همین الان هم تنهایی!
‫کی می‌دونه در تلخ‌ترین ساعات شب...
‫چه صحبت‌ها که با تاریکی کردی...
‫وقتی تمام زندگی‌ات از بین میره.
‫فضای اقامتگاهت برات کوچیک‌تر میشه.
‫همچون قفسی برای حبس کردن موجودی وحشی.
‫بسیار زیبا...
‫بسیار سرد.
‫مثل صبح بی‌روح بهاری...
‫که هنوز از سرمای زمستان دل نکنده.
‫حرف‌هات سمّی هستن.
‫توی قبرستون بیشتر از اینجا شادی هست
‫عه!
‫نمی‌تونم اجازه بدم که این چنین مسلح ‫در محضر پادشاه تئودن قرار بگیرید، گندالف خاکستری.
‫به دستور گریمای مارزبان
‫- عصاتون. ‫- هوم؟...
‫نمی‌خوای که عصای دست یه پیرمرد رو بگیری؟
‫سرورم، گندالف خاکستری داره میاد.
‫خیلی پریشانه.
‫اخیراً ادب و نزاکت دربارتون کمتر شده...
‫پادشاه تئودن.
‫نباید ازش استقبال بشه.
‫چرا باید ازت استقبال کنم...
‫گندالفِ «استورم کرو»
‫سؤال درستی پرسیدین، سرورم.
‫این ساحر...
‫زمان بدی رو برای اومدن انتخاب کرده.
‫من بهش لقب «بد خبر»‌ رو میدم.
‫بد خبر، مهمان ناخوانده‌ست.
‫ساکت باش. زبان نیش‌دارت رو پشت دندون‌هات نگه دار.
‫من از میان آتش و مرگ رد نشدم...
‫که با کرم بی عقلی چون تو ‫دهان به دهان بشم.
‫عصاش!
‫بهتون گفتم که عصای جادوگر رو بگیرید.
‫تئودن...
‫پسر تینگل...
‫زمان زیادی‌ست که در سایه‌ها سپری کردی.
‫اگه جای تو بودم تکون نمی‌خوردم.
‫گوش کن به من!
‫تو را از طلسم...
‫رها می‌کنم.
‫تو اینجا قدرتی نداری...
‫گندالفِ خاکستری.
‫سارومان، تو را چون زهری از زخم بیرون می‌کشم.
‫صبر کن.
‫اگه من برم، تئودن می‌میره.
‫تو من رو نکشتی...
‫اون رو هم نمی‌کشی.
‫روهان مال منه.
‫خارج شو!
‫چهره‌ات رو می‌شناسم.
‫ائووین
‫گندالف؟
‫دوباره از هوای آزاد نفس بکش، دوست من.
‫این اواخر رؤیاهای تاریکی داشتم.
‫انگشت‌هات قدرت سابق‌شون رو بهتر به یاد میارن...
‫اگه دوباره شمشیرت رو بگیرن.
‫من همیشه...
‫فقط به شما خدمت کردم، سرورم.
‫جادوگری‌های تو مجبورم کرده بود ‫مثل یک حیوون چهار دست و پا راه برم.
‫من رو از درگاه‌تون بیرون نرانید.
‫نه، سرورم! نه، سرورم!
‫بذارید بره.
‫به اندازهٔ کافی به‌خاطر اون خون‌ها ریخته شده.
‫از سر راهم برید کنار!
‫زنده باد پادشاه تئودن
‫تئودرد کجاست؟
‫پسرم کجاست؟
‫(به زبان روهانی)
‫مرگی خبیث دامان مردی نجیب را گرفته‌ست.
‫شاعران مدوسلد باید سروده‌ای سوزناک بسرایند
‫چرا که او دیگر در محضرِ...
‫سروری که عزیزترینش بود ‫و خویشاوندانی که محترمش می‌شمردن نیست.
‫مرگی پلید...
‫گل همیشه بهار.
‫همیشه روی مزار نیاکانم رشد کرده.
‫حالا باید مزار پسرم رو بپوشونه.
‫افسوس که من باید چنین ‫دوران نحسی رو تجربه کنم.
‫روزگاری که جوان می‌میرد و پیر زنده می‌ماند.
‫روزگاری که باید زنده بمانم...
‫تا آخرین روزهای خاندانم رو ببینم.
‫مرگ تئودرد تقصیر تو نبود
‫هیچ پدر و مادری نباید فرزندش رو خاک کنه.
‫در زندگی قوی بود.
‫روحش مسیرش رو به تالارهای اجدادت پیدا می‌کنه.
‫(به روهانی)
‫بدرود... تئودرد، بدرود.
‫بی‌خبر بودند.
‫غیر مسلح بودن.
‫حالا وحشی‌ها دارن به سمت فولد غربی میرن
‫و هر چیزی سر راه‌شون هست رو آتش می‌زنن.
‫پشته‌های علوفه، کلبه‌ها، درختان...
‫مامان کجاست؟
‫این تنها گوشه‌ای از وحشتیه ‫که سارومان به جان مردم میندازه.
‫الان قدرتش به‌خاطر ترس از سائورون هم بیشتر شده.
‫بتاز و مستقیم باهاش بجنگ.
‫اون رو از زن‌ها و کودکان‌تون دور نگه دار.
‫باید بجنگی.
‫همین الان ۲ هزار مرد خوب جنگی دارید ‫که دارند به سمت شمال حرکت می‌کنن.
‫ائومر به شما وفاداره.
‫افرادشون به‌خاطر پادشاه‌شون ‫بر می‌گردن و می‌جنگن.
‫الان دیگه ۱۵۰۰ کیلومتر از اینجا دورن.
‫ائومر نمی‌تونه به ما کمک کنه.
‫می‌دونم چی ازم می‌خوای...
‫ولی بیش از مرگ رو به دامان مردمم نمیارم.
‫من خطر جنگ تمام عیار رو به جون نمی‌خرم.
‫جنگ تمام عیار پیش روی شماست، ‫چه خطرش رو به جون بخرید، چه نه!
‫خب تا جایی که خبر دارم...
‫پادشاه روهان تئودن هستش، نه آراگورن
‫پس تصمیم پادشاه چیه؟
‫به دستور پادشاه...
‫شهر باید تخلیه شود.
‫به سمت پناهگاه «گودی هلم» حرکت می‌‌کنیم.
‫دردسر چیزهای قیمتی رو به خودتون ندید. ‫فقط تدارکات الزامی رو بردارید.
‫گودی هلم.
‫وقتی که باید بمونن و بجنگن ‫به سمت کوهستان‌ها فرار می‌کنن.
‫اگه پادشاه‌شون ازشون دفاع نکنه، ‫پس کی قراره دفاع کنه؟
‫فقط داره کاری که فکر می‌کنه ‫به صلاح مردمش هست رو انجام میده.
‫گودی هلم در گذشته نجات‌شون داده.
‫از اون تنگه هیچ راه ورود و خروجی نیست. ‫تئودن داره وارد تله میشه.
‫فکر می‌کنه داره اون‌ها رو به ‌جای امنی می‌رسونه.
‫ولی قتل عام نصیب‌شون میشه.
‫تئودن اراده‌ای قوی داره، ولی نگرانشم.
‫نگران بقای روهان هستم.
‫قبل از تمام شدن جنگ بهت نیاز داره، آراگورن.
‫مردم روهان بهت نیاز پیدا می‌کنن.
‫دیوارهای دفاعی‌شون باید دوام بیارن.
‫خواهند آورد.
‫مسافر خاکستری
‫قبلا این‌جوری صدام می‌کردن.
‫به اندازهٔ ۳۰۰ نفر عمر کردم، ‫و الان وقت ندارم.
‫اگر بخت یاری کنه، ‫جست‌وجو بی‌فایده‌ای نخواهم داشت.
‫در طلوع روز پنجم منتظرِ اومدنِ من باشید
‫سحر... ‫به شرق نگاه کنید.
‫برو
‫اون اسب جنون داره، قربان. ‫کاریش نمیشه کرد، ولش کنید.
‫تندرو
‫(به زبان الفی)
‫آروم بگیر.
‫تندرو...
‫آروم بگیر.
‫آروم بگیر
‫آروم باش.
‫جنگ در راهه.
‫اسمت چیه؟
‫اسمش بریگوئه.
‫اسب پسر عموم بود.
‫بریگو
‫اسم شاهانه‌ای داری.
‫چی اذیتت می‌کنه، بریگو؟
‫چی دیدی؟
‫از جادوی الف‌ها شنیده بودم..
‫ولی انتظار نداشتم در جنگاوری شمالی ببینمش.
‫شبیه خودشون صحبت می‌کنی.
‫توی ریوندل بزرگ شدم...
‫یه مدتی.
‫این دوستمون رو آزاد کنید بره.
‫به اندازهٔ کافی جنگ دیده.
‫گندالف سفید.
‫گندالف احمق!
‫می‌خواد با ظاهر پرهیزگارانه‌ش منو تحقیر کنه؟
‫سه نفر همراه اون جادوگر بودن.
‫یه الف، یه دورف، و یه انسان.
‫بوی اسب میدی.
‫اون انسان...
‫- اهل گاندور بود؟ ‫- نه، از شمال
‫فکر کنم از جنگاوران دونهداین بود.
‫لباسش کهنه بود.
‫با این‌‌حال حلقهٔ عجیبی به دست داشت.
‫دو مار با چشمان زمردین.
‫یکی در حال بلعیدن، ‫و دیگری تاجی از گلهای زرین به سر داشت.
‫انگشتر باراهیر.
‫پس گندالف خاکستری فکر می‌کنه ‫وارث ایسیلدور رو پیدا کرده.
‫پادشاه گمشدهٔ گاندور. ‫احمقه.
‫اون دودمان سال‌ها پیش از بین رفته.
‫مهم نیست.
‫دنیای انسان‌ها سقوط خواهد کرد.
‫با ادوراس آغاز می‌شود.
‫آماده‌ام، گملینگ
‫اسبم رو بیار.
‫این شکست نیست.
‫بر می‌گردیم.
‫مهارت خوبی با شمشیر دارید.
‫زنان این کشور خیلی وقت پیش اینو یاد گرفتن:
‫کسایی که شمشیر ندارن هم ممکنه کشته بشن.
‫نه از مرگ می‌ترسم، نه از درد.
‫از چی می‌ترسید، بانوی من؟
‫از قفس.
‫که پشت میله‌ها سپری کنم و به پیری عادت کنم.
‫و تمام فرصت‌های با ارزش ‫از باب فراموشی یا بی‌میلی از دست رفته باشند.
‫شما دختر پادشاهان هستید...
‫دوشیزهٔ محافظ روهان.
‫فکر نمی‌کنم سرنوشت شما این باشه.
‫تئودن در ادوراس نمی‌مونه.
‫اونجا آسیب‌پذیره. ازش خبر داره.
‫انتظار حمله به شهر رو داره.
‫به گودی هلم فرار می‌کنن...
‫دژ بزرگ روهان.
‫مسیر خطرناکیه که از دل کوهستان‌ها رد میشه.
‫کند پیش خواهند رفت.
‫زن و بچه‌ها باهاشونه.
‫وارگ* سواران‌ رو بفرست. ‫(نژادی وحشی و باهوش از گرگ‌ها)
‫آهای، بو گندو، زیاد جلو نرو.
‫- چرا این‌کار رو می‌کنی؟ ‫- چی‌کار؟
‫حرفای بد بهش می‌زنی. ‫همه‌ش می‌زنی تو سرش.
‫خب معلومه.
‫چون ذاتش همینه، آقای فرودو.
‫چیزی جز دروغ و فریب توش نمونده.
‫حلقه رو می‌خواد. ‫فقط اون براش مهمه.
‫اصلاً نمی‌دونی چه بلایی سرش‌ آورده...
‫که هنوز چی داره سرش میاره.
‫می‌خوام کمکش کنم، سم
‫چرا؟
‫چون باید باور کنم که می‌تونه ‫به زندگی عادی برگرده
‫نمی‌تونی نجاتش بدی، آقای فرودو
‫تو چی می‌دونی آخه؟ ‫هیچی!
‫شرمنده، سم. ‫نمی‌دونم چرا اینو گفتم.
‫من می‌دونم.
‫به‌خاطر حلقه‌ست.
‫نمی‌تونی ازش چشم برداری.
‫حواسم بهت بوده.
‫هیچی نمی‌خوری.
‫به ندرت می‌خوابی.
‫کنترلت رو به عهده گرفته، آقای فرودو
‫- باید باهاش مقابله کنی. ‫- خودم می‌دونم باید چی‌کار کنم، سم
‫حلقه رو به دست من سپردن. ‫وظیفهٔ منه.
‫من! فقط خودم!
‫نمی‌شنوی چی داری میگی؟
‫می‌دونی حرفات شبیه کیه؟
‫می‌خوایمش.
‫نیازش داریم.
‫باید حلقهٔ عزیز رو داشته باشیم.
‫از ما دزدیدنش.
‫هابیت‌های نیم‌وجبی موذی.
‫بدجنس. فریبکار. نادرست.
‫نه، ارباب این‌جوری نیست.
‫چرا، عزیزم. نادرسته.
‫فریبت میدن، بهت صدمه می‌زنن، دروغ میگن.
‫ارباب دوست منه.
‫تو هیچ دوستی نداری، هیچ‌کس دوستت نداره.
‫گوش نمی‌کنم. گوش نمی‌کنم.
‫تو یه دروغگو و دزدی.
‫نه.
‫قاتل.
‫گم شو!
‫گم شم؟
‫ازت متنفرم.
‫بدون من به کجا رسیده بودی؟ ‫گالم. گالم
‫من نجات‌مون دادم.
‫من بودم. به‌خاطر من بود که زنده موندیم.
‫دیگه نه.
‫چی گفتی؟
‫ارباب دیگه الان ازمون مراقبت می‌کنه.
‫بهت نیاز نداریم.
‫چی؟
‫همین الان برو...
‫و دیگه برنگرد.
‫نه.
‫همین الان برو و دیگه برنگرد.
‫بهش گفتیم که بره گم شه!
‫و گم شد، عزیزم.
‫رفت! رفت! رفت!
‫اسمیگل آزاده
‫ببین
‫ببین، اسمیگل چی پیدا کرده.
‫جوون هستن.
‫ترد و لذیذ هستن.
‫آره. هستن. ‫بخورید، بخورید.
‫با این رفتارات داری...
‫حالش رو بد می‌کنی.
‫فقط یه راه واسه خوردن خرگوش هست.
‫داری چی‌کار می‌کنه؟
‫هابیت چاقِ کودن.
‫حرومش کردی رفت.
‫چی رو حروم کردم؟ ‫یه ذره گوش داشتن.
‫یه چندتا سیب‌زمینی خوب لازم داریم.
‫سیب زمینی دیگه چیه، عزیزم؟
‫سیب زمینی چیه، ها؟
‫سیب-ز-می-نی
‫می‌پزیشمون، پوره درست می‌کنیم ‫توی خوراک می‌ریزیم.
‫چیپس‌های طلایی بزرگ و دوست داشتنی ‫با یه تیکه ماهی سرخ‌ شدهٔ خوب
‫حتی تو هم به این غذا نمی‌تونی نه بگی.
‫بله که می‌تونیم.
‫به جای این‌که ماهی خوب رو حروم کنی...
‫خام خام بهمون بده...
‫همون وقتی که زنده‌ست.
‫چیپس‌های کثیفت مال خودت.
‫خیلی داغونی.
‫آقای فرودو؟
‫- اونا دیگه کی هستن؟ ‫- انسان‌های شرور
‫خادمین سائورون.
‫به موردور احضار شدن.
‫فرمانروای تاریکی داره ‫همهٔ ارتش‌ها رو جمع می‌بره پیش خودش
‫دیگه طولی نمی‌کشه. ‫به زودی آماده میشه.
‫- آماده واسه چی؟ ‫- که جنگش رو شروع کنه
‫نبرد نهایی که تمام دنیاها رو زیر سایه فرو می‌بره.
‫- باید راه بیفتیم. ‫- یالا، سم.
‫آقای فرودو
‫ببین
‫فیله
‫برگردیم هیچ‌کس حرفامون رو باور نمی‌کنه.
‫اسمیگل؟
‫بیش از حد اینجا موندیم.
‫بیا دیگه، سم.
‫هوی!
‫نه!
‫صبر کنید. ما دوتا مسافر بی‌گناهیم.
‫توی این سرزمین، مسافری وجود نداره.
‫فقط خدمتگزاران برج تاریک رو داریم. ‫(نام دژ سائورون؛ به زبان موردوری «باراد-دور»)
‫ما موظفیم که مأموریتی رو در خفا انجام بدیم.
‫کسانی که ادعا می‌کنن مخالفینِ دشمن‌مون هستن ‫نباید معطل‌مون کنن.
‫دشمن؟
‫به نظرم حس وظیفه‌شناسیِ اون، ‫از شما کمتر نبوده.
‫آدم براش سؤال میشه که اسمش چیه...
‫و اهل کجا بوده.
‫و این‌که اصلاً در باطن، فرد شروری بوده یا نه.
‫چه دروغ‌ها و تهدید‌هایی باعث شده ‫که این مسافت زیاد و به دور از خانه‌اش رو بیاد.
‫آیا ترجیح نمی‌داده در صلح و صفا...
‫اونجا می‌مونده؟ ‫(توی خونه‌اش)
‫جنگ همه‌مون رو تبدیل به جسد می‌کنه.
‫دست‌هاشون رو ببندید.
‫درسته، دورف‌های زن کم پیدا میشه.
‫اصلاً اون‌قدر از نظر صدا و قیافه ‫به هم شبیه هستن
‫که اغلب مواقع با مردهای دورف اشتباه گرفته میشن.
‫همه چی به ریش‌هاشون بستگی داره.
‫در نتیجه، این موضوع دامن زده به این باور...
‫که اصلاً دورفِ زن نداریم
‫و دورف‌ها همین‌جوری از حفره‌های داخل زمین ‫بیرون می‌زنن... ‫(منظورش طریقۀ به دنیا اومدن‌شونه)
‫که صد البته، مسخره‌ست.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. کسی هول نکنه.
‫عمدی بود. عمدی بود.
‫خیلی وقت بود که ‫لبخند به لب‌های برادرزاده‌ام ندیده بودم.
‫وقتی جسد پدرش رو برگردوندن، دختر بچه بود.
‫اورک‌ها کُشتنش.
‫دید که مادرش با عزای پدرش از پا در اومد.
‫بعد از اون تنها موند، ‫تا در ترسی رو به رشد، از پادشاهش مراقبت کنه.
‫محکوم به پیش‌خدمتی پیرمردی شد ‫که باید مثل یه پدر دوستش می‌داشت.
‫گیملی.
‫نه، نمی‌تونم بخورم.
‫واقعاً نمی‌تونم.
‫یه مقدار خورشت درست کردم.
‫خیلی زیاد نیست ولی داغه.
‫ممنون.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- واقعاً؟
‫عَموم یه چیز عجیب رو بهم گفت.
‫گفت دوشادوش «تنگل»* یعنی پدربزرگم رفتی جنگ. ‫(تنگل پسر فنگل، شانزدهمین پادشاه روهان)
‫ولی لابد اشتباه کرده.
‫پادشاه تئودن حافظۀ خوبی داره.
‫ایشون اون زمان یه بچۀ کوچیک بود.
‫پس تو حداقل باید ۶۰ سالت باشه.
‫هفتاد؟
‫آخه امکان نداره ۸۰ سالت باشه.
‫هشتاد و هفت.
‫تو یکی از دونه‌داین‌هایی. ‫(اصطلاحی برای اشاره به مردان نومه‌نور)
‫نواده‌ای از نومه‌نور با نعمت زندگی طولانی.
‫گفته می‌شد که نژاد شما به افسانه‌ها پیوسته.
‫هنوز چندتامون باقی موندیم.
‫پادشاهی شمالی خیلی وقت پیش نابود شد. ‫(نام دیگر آن پادشاهی آرنور می‌باشد و ‫محل استقرار دونه‌داین‌هاست)
‫متأسفم. لطفاً بخور.
‫نور «ستارۀ شامگاهی» افت و خیز نداره. ‫(این جواهر تشبیه شده به عشقش) ‫(ستارۀ شامگاهی یا ایون استار همون گردنبندیه که آرون به آراگورن داد)
‫برای منه و به هر کس بخوام می‌تونم بدم. ‫(علی‌رغم مخالفت الروند یعنی پدر آرون ‫این دو عاشق هم شدند)
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫آرون جاودانگی خود را با این ازدواج از دست می‌داد)
‫مثل قلبم.
‫بگیر بخواب.
‫خوابم دیگه.
‫یه بار بهم گفتی... ‫(به زبان اِلفی)
‫این روز فرا می‌رسه. ‫(به زبان اِلفی)
‫این پایان راه نیست. این آغاز راهه. ‫(به زبان اِلفی)
‫باید با فرودو بری. ‫(به زبان اِلفی)
‫مسیر سرنوشتت همینه. ‫(به زبان اِلفی)
‫(گفته میشه این گردنبند نور خورشید رو ‫در درون خودش ذخیره می‌کنه)
‫اون کجاست؟
‫زنی که اون جواهر رو بهت داده رو میگم. ‫(بعد از حلقه؛ این دومین جواهریه که ‫پیتر جکسون در این فیلم معرفی کرده)
‫دیگه وقت‌مون داره تموم میشه.
‫وقت آرون داره تموم میشه.
‫بذار بره.
‫بذار سوار کشتی بشه و بره غرب.
‫بذار عشقش به تو رو به سرزمین‌های بی‌مرگ* ببره. ‫(سرزمین‌های بی‌مرگ یا امرداد، سرزمین‌هایی ‫همچون آمان، والار و مایا که عاری از شرارتند.)
‫اونجا همیشه عشق با طراوتی باقی می‌مونه.
‫ولی هیچ‌وقت تبدیل به چیزی فراتر از خاطره نمیشن.
‫من دخترم رو اینجا رها نمی‌کنم تا بمیره.
‫- مونده چون هنوز امید داره. ‫- برای تو مونده.
‫جاش پیش مردم خودشه.
‫می‌خوای این‌جوری بذاری بری؟ ‫(به زبان اِلفی)
‫فکر کردی می‌تونی صبح علی‌الطلوع ‫بدون این‌که کسی متوجه بشه بری؟ ‫(به زبان اِلفی)
‫دیگه برنمی‌گردم. ‫(به زبان اِلفی)
‫مهارت مبارزه‌ات رو دست کم گرفتی. ‫(به زبان اِلفی)
‫حتماً برمی‌گردی. ‫(به زبان اِلفی)
‫منظور من مرگِ در جنگ نیست. ‫(به زبان اِلفی)
‫پس منظورت چیه؟ ‫(به زبان اِلفی)
‫تو فرصت یه زندگی دیگه رو داری... ‫(به زبان اِلفی)
‫به دور از جنگ... سوگواری... درماندگی. ‫(به زبان اِلفی)
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫من میرا هستم. تو از نژاد اِلف‌هایی.
‫تصورات‌مون رؤیایی بیش نبود، آرون.
‫همین و بس.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫این مال توئه.
‫هدیه دادمش.
‫نگهش دار.
‫جناب لرد؟
‫داره با کشتی برمی‌گرده به سرزمین‌های بی‌مرگ، ‫پیش خویشاوندهای باقی‌مونده‌اش.
‫چی شده؟
‫- هاما! (دربانِ کاخ تئودن) ‫- دقیق نمی‌دونم.
‫وارگ‌ها اومدن!
‫دیده‌بان بود.
‫- چی شده؟ چی دیدی؟ ‫- وارگ! بهمون حمله شده.
‫از اینجا ببریدشون!
‫وارگ‌ها حمله کردن.
‫تمام سوارکارها جلوی جمعیت قرار بگیرن.
‫یالا منو ببرید بالا. منم سوارکارم.
‫یالا!
‫باید مردم رو برسونی «گودیِ هلم». ‫ عجله کن.
‫- می‌تونم بجنگم. ‫- نه!
‫باید به‌خاطر من این کار رو بکنی.
‫دنبالم بیاید!
‫- جلو! منظورم اینه که تاخت برو جلو. ‫- برید سمت زمین‌های پَست‌تر.
‫- همینه! برو! ‫- کنار همدیگه بمونید.
‫صورت خوشگلت رو بیار با تبرم آشنا کنم!
‫اون یکی مال من حساب میشه!
‫جونورِ متعفن.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫آراگورن!
‫آراگورن؟
‫بگو چی شد تا راحت خلاصت کنم.
‫اون...
‫مُرده.
‫یه سقوط کوچولو از بالای پرتگاه کرد.
‫دروغ میگی.
‫زخمی‌ها رو بندازید روی اسب‌ها.
‫گرگ‌های آیزنگارد برمی‌گردن.
‫مُردگان رو همینجا رها کنید.
‫بیا.
‫- بالأخره رسیدیم! ‫- گودی هلم.
‫اوناهاش، گودی هلم.
‫دیگه در امانیم!
‫دیگه در امانیم، بانوی من.
‫ممنون.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫توانای روهان یعنی هلم پتک‌مشت است)
‫(مجسمۀ هلم پتک‌مشت)
‫- مامان! ‫- ائوتین!
‫فریدا!
‫- بقیه‌شون کجاست؟ ‫- فقط همینا رو تونستیم با خودمون بیاریم، بانو.
‫ببریدشون توی غارها.
‫راه را برای پادشاه باز کنید.
‫راه را برای تئودن باز کنید. ‫راه را برای پادشاه باز کنید.
‫خیلی کمید. ‫تعداد خیلی کمی ازتون برگشتن.
‫مردم‌مون در امان هستند.
‫این امنیت به بهای جان‌های بسیاری تمام شد.
‫بانوی من.
‫لرد آراگورن چی شد؟
‫اون کجاست؟
‫افتاد پایین.
‫تمام نیروهامون رو بیارید پشت دیوار.
‫پشتِ دروازه رو بندازید. ‫یه دیده‌بان هم این اطراف مستقر کنید.
‫اونایی که نمی‌تونن بجنگن چی میشن، ارباب؟ ‫زنان و بچه‌ها رو میگم.
‫ببریدشون توی غارها.
‫اگه سارومان فکر می‌کنه اینجا دستش بهمون می‌رسه ‫حتماً دست‌هاش خیلی دراز شدن.
‫گودیِ هلم یه نقطه‌ضعف داره.
‫دیوار بیرونی‌اش سنگ یکپارچه‌ست...
‫ولی زیرساختش یه آبراهِ کوچیکه...
‫که کمی فراتر از یه فاضلاب ساده‌ست.
‫چطور؟ چطور آتش می‌تونه سنگ رو خنثی کنه؟
‫چه‌جور وسیله‌ای می‌تونه دیوار رو پایین بیاره؟
‫اگه بتونیم از دیوار گودیِ هلم عبور کنیم، ‫اون قلعه سقوط می‌کنه.
‫حتی اگه وارد بشیم، ‫تعداد افرادمون باید فراتر از تصورات‌مون باشه.
‫هزاران نفر لازمه تا بتونیم به قلعه حمله کنیم.
‫ده‌ها هزار نفر.
‫ولی ارباب، این تعداد نیرو وجود نداره.
‫قدرتی جدید در حال ظهوره.
‫پیروزی در شُرُف وقوعه.
‫امشب...
‫زمین با خون سربازانِ روهان رنگین میشه.
‫به سوی گودی هلم لشکرکشی کنید.
‫کسی رو زنده نذارید.
‫به سوی جنگ!
‫انسان‌ها طلوع فردا رو به چشم نخواهند دید.
‫ببین، یه دودی از جنوب بلند شده.
‫این روزها همیشه از آیزنگارد...
‫داره دود بلند میشه.
‫آیزنگارد؟
‫یه زمان...
‫سارومان وارد جنگلِ من می‌شد.
‫ولی الان ذهنش فقط درگیرِ فلزات...
‫و چرخ‌هاست. ‫(مجاز از دستگاه‌های جنگی‌ای که می‌سازه)
‫دیگه اهمیتی به موجودات روینده نمیده.
‫اون چیه؟
‫ارتش سارومان‌ـه.
‫جنگ شروع شده.
‫برگو.
‫آرون.
‫وقتش رسیده. ‫(به زبان اِلفی)
‫کشتی‌ها دارن میرن سمت والینور*. ‫(واقع در سرزمین بی‌مرگ و ملقب به بهشت روی زمین ‫و نیز سرزمین جاودانگی)
‫همین الان قبل از این‌که دیر بشه برو. ‫(به زبان اِلفی)
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫اون برنمی‌گرده.
‫وقتی امیدی نیست، چرا اینجا معطل موندی؟
‫هنوز امید هست.
‫اگه آراگورن توی این جنگ جون سالم به در ببره، ‫باز هم باید بری.
‫اگه سارون شکست بخوره و آراگورن پادشاه بشه،
‫و تمام امیدها و آرزوهات محقق بشن...
‫باز هم باید با تلخیِ میرایی روبه‌رو بشی. ‫(چرا که نامیرایی‌اش رو از دست میده)
‫چه با شمشیر، چه با زوالِ تدریجیِ زمان...
‫آراگورن بالأخره می‌میره.
‫و اون‌وقت هیچ چیز نمی‌تونه بهت تسلی خاطر بده.
‫دردِ ناشی از درگذشتِ اون، تسلی‌پذیر نیست.
‫اون به آغوش مرگ میره.
‫مشابه با پادشاهانِ دیگری که انسان‌ها داشتند...
‫و قبل از فروپاشیِ دنیا در شکوهی فروزان بودند.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫قبل از آراگورن بودند و در اوج قدرت مُردند)
‫ولی تو، دخترم...
‫در تاریکی و بلاتکلیفی ‫به زندگی ادامه خواهی داد...
‫و زمستانی رو شاهد خواهی بود ‫که بدونِ ستاره غروب می‌کنه.
‫تو در این وضعیت باقی می‌مونی...
‫و در زیرِ درختانِ بی‌رنگ و رو ‫اسیر غم فقدانت خواهی شد...
‫تا زمانی‌که تمام دنیا تغییر کنه...
‫و سالیانِ طولانیِ عمرت به انتها برسند.
‫آرون.
‫اینجا برای تو چیزی نیست...
‫جز مرگ.
‫غیر از اینه که منم توی قلبت جا دارم؟ ‫(به زبان اِلفی)
‫توی قلبم جا داری، پدر. ‫(به زبان اِلفی)
‫دنیا متحول شده است. ‫(دیالوگ‌های آغازینِ قسمت قبل)
‫از آب حسش می‌کنم. ‫(به زبان اِلفی)
‫از زمین حسش می‌کنم. ‫(به زبان اِلفی)
‫از هوا استشمامش می‌کنم. ‫(به زبان اِلفی)
‫قدرت دشمن در حال رشد است.
‫سائورون از عروسک خیمه‌شب‌بازی‌اش یعنی سارومان،
‫برای نابودیِ مردم روهان استفاده می‌کند.
‫سپاه آیزنگارد آزاد شده است.
‫چشم سائورون حالا به سمت گاندور رو می‌کند؛
‫که آخرین پادشاهیِ آزاد انسان‌هاست. ‫(آزاد از شرارت و تاریکی)
‫جنگ او در این کشور ‫ به سرعت به وقوع خواهد پیوست.
‫او حلقه را در نزدیکیِ خود حس می‌کند.
‫قدرت حامل حلقه رو به افول است.
‫فرودو به مرور زمان، قلـبـاً متوجه می‌شود
‫که این مأموریت به قیمت جانش تمام خواهد شد.
‫تو هم می‌دانی.
‫پیش‌بینی‌اش کرده‌ای.
‫خطری است که همگی به جان خریده‌ایم.
‫در تاریکیِ رو به رشد، ‫ارادۀ حلقه قوت می‌گیرد.
‫اکنون به سختی تلاش می‌کند ‫تا دوباره به دستانِ انسان‌ها بازگردد.
‫انسان‌هایی که به راحتی ‫با قدرتِ حلقه، اغوا می‌شوند.
‫«فرماندهِ جوانِ گاندور»*، ‫تنها باید دستش را دراز کند... ‫(لقب فارامیر؛ برادر برومیر)
‫حلقه را از آنِ خود کند ‫و سپس دنیا فرو می‌پاشد.
‫این واقعه قریب‌الوقوع است.
‫به رسیدن به هدفش، بسیار نزدیک است.
‫چرا که سائورون بر روی تمام ‫موجودات این کرۀ خاکی، تسلط پیدا خواهد کرد...
‫حتی تا لحظۀ پایانیِ دنیا.
‫عصر اِلف‌ها...
‫به پایان رسیده.
‫سرزمین میانه را به سرنوشتش واگذار کنیم؟
‫بگذاریم تنها بمانند؟
‫(در شمال سرزمین روهان رو می‌بینید و ‫در جنوب سرزمین گاندور)
‫چه خبرا؟
‫نیروهای شناسایی‌مون گزارش دادن ‫سارومان به روهان حمله کرده.
‫افراد تئودن فرار کردن و رفتن گودیِ هلم.
‫ولی ما باید حواس‌مون به مرزهای خودمون باشه.
‫فارامیر، اورک‌ها به راه افتادند.
‫سائورون داره یه ارتش جمع‌آوری می‌کنه.
‫شرقی‌ها و جنوبی‌ها دمِ «دروازۀ سیاه» جمع شدند. ‫(منظور از شرقی‌ها و جنوبی‌ها انسان‌هایی است ‫که توسط سائورون فاسد شده‌اند)
‫- چند نفرن؟ ‫- چند هزار نفر. هر روز هم بیشتر میشن.
‫- کی رودخونۀ شمال رو پوشش میده؟ ‫- پونصد تا سرباز توی «اوزگیلیات» مستقر کردیم. ‫(اوزگیلیات به معنی ارگ ستارگان؛ پایتخت گاندور)
‫اگه به شهرشون حمله بشه، ‫نمی‌تونیم حفظش کنیم.
‫سارومان از آیزنگار حمله می‌کنه.
‫سائورون از موردور.
‫این درگیری از دو جناح با انسان‌ها* انجام میشه. ‫(منظورش انسان‌های خوبه، ‫وگرنه توی لشکر اونا هم یه سری انسان هست)
‫گاندور ضعیفه.
‫سائورون به زودی بهمون حمله می‌کنه.
‫و ضربۀ سختی می‌زنه.
‫الان می‌دونه ما قدرتِ سرکوبش رو نداریم.
‫افرادم میگن شماها جاسوس اورک‌ها هستید.
‫جاسوس؟ ولمون کن بابا!
‫خب، اگه جاسوس نیستید، پس کی هستید؟
‫حرف بزن.
‫ما هابیت‌های شایر هستیم.
‫اسم من فرودو بگینزه، ‫اینم سم‌وایز گمجی‌ـه.
‫نگهبان شخصی‌اته؟
‫باغبونشم.
‫اون‌وقت دوستِ مرموزتون کجاست؟
‫اون جونورِ ولگرد رو میگم.
‫ظاهرِ زشت و زننده‌ای داشت.
‫کسِ دیگه‌ای در کار نبود.
‫ما با هفت نفر همسفر، از ریوندل عازم شدیم.
‫یکی‌شون رو توی موریا از دست دادیم... ‫(گندالف رو میگه؛ چون فکر می‌کنه مُرده)
‫دوتاشون اقوام من بودن؛ ‫(اون دوتا هابیت‌ها)
‫ضمناً یه دورف هم در میان‌مون بود. ‫بعلاوۀ یه اِلف و دو تا انسان.
‫آراگورن، پسر آراتورن ‫و برومیرِ گاندوری.
‫شما دوستای برومیر هستید؟
‫بله.
‫حداقل من که هستم.
‫پس حتماً از شنیدنِ این خبر ناراحت می‌شید ‫که بدونید اون مُرده.
‫مُرده؟
‫چطور؟ کِی؟
‫امیدوار بودم شما که همسفرهاش بودین بهم بگید.
‫اگه اتفاقی برای برومیر افتاده، ‫ازت می‌خوایم بهمون بگی.
‫شیپورش کنار بستر رودخانه پیدا شده، ‫حدود شش روز قبل.
‫به دو نیم تقسیم شده بود.
‫ولی بجز این، ‫از درون حسش می‌کنم.
‫اون برادر من بود.
‫برومیر!
‫برومیر.
‫این شهر، زمانی جواهر پادشاهیِ ما بود.
‫مکانی سرشار از روشنایی و زیبایی و موسیقی.
‫و یکبار دیگه این‌گونه میشه!
‫لشکریانِ موردور اینو بدونن:
‫دیگه هرگز سرزمین مردم من ‫به دست دشمن نمی‌افته!
‫این شهر، یعنی اوزگیلیات بازپس گرفته شده. ‫برای گاندور!
‫- برای گاندور! ‫- برای گاندور!
‫سخنرانی خوبی بود. مختصر و مفید.
‫این‌طوری وقتِ بیشتری برای نوشیدنی‌خوردن داریم.
‫نوشیدنی‌ها رو در بیارید. ‫این مردها تشنه‌شونه.
‫امروز رو به یاد داشته باش، داداش کوچولو.
‫امروز، زندگی خوبه.
‫چیه؟
‫اون اومده.
‫- نمی‌تونه یه لحظه دست از سرمون برداره؟ ‫- اون کجاست؟
‫ستارۀ گاندور کجاست؟ ‫پسر اول من کجاست؟
‫پدر!
‫میگن تقریباً یک‌نفره دشمن رو در هم کوبیدی.
‫اغراق می‌کنن. ‫این پیروزی متعلق به فارامیر هم هست.
‫ولی اگه فارامیر نبود، ‫شهر هنوز سقوط نکرده بود.
‫مگه بهت اعتماد نکرده بودم ‫که ازش محافظت می‌کنی؟
‫اگه تعدادمون این‌قدر کم نبود، ‫همین کار رو می‌کردم.
‫پس کم بودین!
‫گذاشتی دشمن سرش رو بندازه زیر ‫و راحت شهر رو بگیره.
‫همیشه وجهۀ منو خراب می‌کنی.
‫همچین قصدی ندارم.
‫اصلاً برای کارهاش ارزش قائل نیستی، ‫با این‌حال باز سعی می‌کنه به حرف‌هات عمل کنه.
‫- اون دوستت داره، پدر. ‫- ذهن منو درگیرِ فارامیر نکن.
‫می‌دونم به چه دردهایی می‌خوره ‫و قابلیت‌هاش خیلی کمن.
‫ما مسائل ضروری‌تری داریم ‫که باید صحبت‌شون رو بکنیم.
‫الروندِ ریوندلی اطلاعیۀ یه جلسه رو داده.
‫دلیلش رو نمیگه ‫ولی هدفش رو حدس زدم.
‫شایعه شده که سلاح دشمن پیدا شده.
‫حلقۀ یگانه!
‫- بلای جانِ ایسیلدور. (لقب حلقه) ‫- به دست اِلف‌ها افتاده.
‫همه سعی می‌کنن به دست بیارنش: ‫انسان‌ها، دورف‌ها، جادوگرها.
‫نباید بذاریم این اتفاق بیفته.
‫اون حلقه باید بیاد توی گاندور.
‫- گاندور؟ ‫- خطرناکه، می‌دونم.
‫حلقه همیشه به دنبال تباه‌کردنِ ‫قلب انسان‌های ضعیف‌النفسه ولی تو...
‫تو قوی هستی و ‫ما نیاز مُبرمی بهش داریم.
‫این خونِ ماست که داره ریخته میشه، ‫این مردم ما هستن که دارن می‌میرن.
‫سائورون منتظر لحظۀ مناسبه.
‫داره لشکرهای جدیدی تشکیل میده.
‫اون دوباره برمی‌گرده.
‫و وقتی برگشت، ‫قدرتی برای مقاومت در برابرش نداریم.
‫تو باید بری.
‫اون هدیۀ ارزشمند رو برام برگردون. ‫(در قسمت قبل، در جلسۀ الروند، برومیر هم ‫مثل پدرش حلقه رو «هدیه» خطاب کرده بود)
‫نه، جای من اینجا پیش مردممه. ‫نه توی ریوندل.
‫- می‌خوای از حرف پدرت سرپیچی کنی؟ ‫- اگه لزومی برای رفتن به ریوندل هست...
‫- منو به‌جاش بفرست. ‫- تو؟
‫فهمیدم قضیه چیه.
‫فرصتی برای فارامیر، فرماندهِ گاندور، ‫تا خودشو ثابت کنه.
‫فکرش رو نکن.
‫من این مأموریت رو فقط ‫به برادرت محول می‌کنم.
‫اون پسری که سرافکنده‌ام نمی‌کنه.
‫امروز رو به یاد بسپر، داداش کوچولو.
‫فرمانده فارامیر!
‫سومی رو پیدا کردیم.
‫باید همین الان دنبالم بیای.
‫اون پایین رو ببین.
‫ورود به «آبگیرِ ممنوعه» مجازات مرگ رو داره.
‫اونا منتظر فرمانِ منن.
‫بهش تیر بزنم؟
‫صخره و آبگیر، ‫خوبه و سردسیر.
‫با آبی شیرین،
‫تنها خواستۀ ما، ‫گرفتنِ ماهی زیر نور ماه.
‫با آبی شیرین.
‫صبر کنید.
‫این جونور به من پیوند خورده.
‫من هم به اون.
‫اون راهنمای ماست.
‫خواهش می‌کنم...
‫بذار برم پایین سراغش.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫و مجازات ورود بهش، مرگ نیست)
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫که فرودو رو آزمایش کنه و واکنشش رو ببینه)
‫اسمیگل.
‫اربابت اومده.
‫بیا، اسمیگل.
‫به ارباب اعتماد کن. بیا.
‫باید الان بریم؟
‫اسمیگل، باید به ارباب اعتماد کنی.
‫دنبالم بیا. یالا.
‫بیا.
‫بیا، اسمیگل.
‫آفرین اسمیگل. همینه.
‫بیا.
‫بهش آسیب نزنید!
‫اسمیگل، تقلا نکن. ‫اسمیگل، به حرفم گوش کن.
‫ارباب!
‫کافیه!
‫داری اونا رو به کجا راهنمایی می‌کنی؟
‫جوابم رو بده.
‫گالم: اسمیگل.
‫چرا گریه می‌کنی، اسمیگل؟
‫اسمیگل: انسان‌های بی‌رحم، بهمون آسیب زدن.
‫ارباب فریب‌مون داد.
‫گالم: معلومه که همچین کاری می‌کنه.
‫بهت گفته بودم اون فریب‌کاره.
‫بهت گفتم دروغگوئه.
‫اسمیگل: ارباب دوست ماست.
‫دوست ماست.
‫گالم: ارباب بهمون خیانت کرد.
‫اسمیگل: نه. کارِ اون نبوده.
‫دست از سرمون بردار!
‫گالم: هابیت‌های فسقلیِ کثیف!
‫اونا از ما دزدیدنش! ‫(حلقه رو میگه)
‫اسمیگل: نه. نه.
‫چی دزدیدن؟
‫گالم: عزیز من رو!
‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫تو برو. همین الان برو.
‫می‌تونی این کار رو بکنی.
‫از حلقه استفاده کن، آقای فرودو.
‫فقط همین یکبار.
‫دستت کن.
‫غیب شو.
‫نمیشه.
‫حق با تو بود، سم.
‫خیلی بهم گفتی ولی...
‫شرمنده.
‫حلقه داره کنترلم رو به دست می‌گیره، سم.
‫اگه دستم کنم...
‫اون پیدام می‌کنه. ‫(سائورون رو میگه)
‫اون می‌بینه.
‫آقای فرودو...
‫پس جواب تمام معماها همینه.
‫اینجا در دل طبیعت اسیرتون کردم...
‫دوتا نیمه‌زاده... ‫(لقب هابیت‌ها)
‫و گروهی از مردانی که تحت فرمان من هستند.
‫حلقۀ قدرت در دو قدمی منه.
‫فارامیر، فرماندهِ گاندور، این فرصت رو داره...
‫تا خودش رو ثابت کنه. ‫(حرفش پدرش رو تکرار کرد)
‫نه!
‫بس کن!
‫دست از سرش بردار.
‫متوجه نیستی؟
‫اون باید نابودش کنه.
‫ما الان داریم می‌ریم همونجا. می‌ریم موردور.
‫به کوه آتش! ‫(نام دیگر کوه هلاکت)
‫به اوزگیلیات حمله کردن. ‫تقاضای نیروی پشتیبانی کردن.
‫خواهش می‌کنم! این بار سنگینیه.
‫کمکش نمی‌کنی؟
‫فرمانده؟
‫برای رفتن آماده شید.
‫حلقه به گاندور میره.
‫آفرین «برگو»، دوست عزیزم.
‫- اون زنده‌ست! ‫- کجاست؟ کجاست؟
‫از سر راه برید کنار! ‫می‌زنم می‌کُشمش.
‫تو خوش‌شانس‌ترین و مکارترین...
‫و بی‌مبالات‌ترین مَردی هستی ‫که توی زندگی‌ام دیدم.
‫خدا پشت و پناهت، رفیق.
‫گیملی، پادشاه کجاست؟
‫دیر کردی. ‫(به زبان اِلفی)
‫سر و وضعت خیلی داغونه.
‫ممنونم. ‫(به زبان اِلفی)
‫گفتی لشکر بزرگیه؟
‫کل آیزنگارد خالی شده.
‫چند نفرن؟
‫حداقل ده هزار نفر.
‫ده هزار؟
‫ارتشیه که فقط برای یک هدف تشکیل شده:
‫نابودیِ دنیای انسان‌ها.
‫تا غروب می‌رسن اینجا.
‫بذار بیان!
‫می‌خوام تمام مردان و پسرهای نیرومند ‫که توانایی حمل سلاح دارند...
‫تا غروب، آمادۀ جنگ باشند.
‫گذرگاه و دروازه رو از بالا پوشش می‌دیم.
‫هیچ ارتشی تابه‌حال از دیوارهای گودیِ هلم ‫عبور نکرده...
‫یا به درونِ «هورنبرگ»* قدم نگذاشته. ‫(به خودِ قلعۀ داخل گودیِ هلم میگن)
‫اینا یه مُشت اوباشِ بی‌مغزِ اورک نیستن.
‫اینا اوروک-های هستن.
‫زره‌هاشون ضخیمه و سپرهاشون عریض.
‫من توی جنگ‌های بسیاری جنگیدم، آقای دورف.
‫می‌دونم چطور از قلعۀ خودم دفاع کنم.
‫مثل آبِ روی صخره، وارد این دژ میشن.
‫سیلِ نیروهای سارومان ‫غارت می‌کنند و به آتیش می‌کشند.
‫اینو قبلاً هم به عینه دیدیم.
‫محصولات زراعی رو میشه دوباره کاشت...
‫خونه‌ها رو میشه بازسازی کرد.
‫در درونِ این دیوارها...
‫از اونا مقاومت بیشتری نشون می‌دیم.
‫اونا نمیان تا محصولات زراعی ‫یا روستاهای روهان رو نابود کنن.
‫میان تا مردمش رو نابود کنن؛
‫حتی یه بچه هم زنده نمی‌ذارن.
‫می‌خوای چی‌کار کنم؟
‫سرباز‌هام رو ببین.
‫شهامت‌شون به مو بَنده.
‫اگه این قراره پایانِ کارمون باشه، ‫پس آنچنان پایانی می‌سازم...
‫که ارزش به یادسپاری رو داشته باشه.
‫چند تا سوارکار بفرستید، سرورم.
‫باید تقاضای کمک کنید.
‫اون‌وقت کی میاد؟
‫اِلف‌ها؟
‫دورف‌ها؟
‫ما به اندازۀ تو، ‫در زمینۀ دوست خیلی خوش‌شانس نیستیم.
‫اتحادهای قدیمی از بین رفته.
‫- گاندور حمایت می‌کنه. ‫- گاندور؟!
‫وقتی «فولد غربی» سقوط کرد، گاندور کجا بود؟ ‫(در آن زمان، گاندور هم در جنگ بوده) ‫(فولد غربی: غربِ روهان)
‫وقتی دشمنان‌مون محصورمون کردن ‫گاندور کجا بود؟
‫وقتی که...
‫نه، لرد آراگورن...
‫ما تنهاییم.
‫زنان و بچه‌ها رو ببرید توی غارها.
‫وقت بیشتری لازم داریم ‫تا آماده‌سازی برای...
‫وقت نداریم. جنگ در پیشه.
‫دروازه رو مستحکم کنید.
‫ما اِنت‌ها خیلی وقته که...
‫خودمون رو درگیرِ جنگ‌های انسان‌ها...
‫و جادوگرها نکردیم.
‫ولی الان، اتفاقی قراره بیفته...
‫که یک قرنه...
‫اتفاق نیفتاده بود.
‫شورای اِنت‌ها. ‫(مجمع اِنت‌های جنگل فنگورن)
‫اون دیگه چیه؟
‫یه گردهمایی‌ـه.
‫گردهماییِ چی؟
‫راش. بلوط.
‫شاه‌بلوط. زبان‌گنجشک.
‫خوبه. خوبه. خوبه.
‫خیلی‌ها اومدن.
‫حالا باید تصمیم بگیریم که اِنت‌ها...
‫به جنگ میرن یا نه.
‫برگردید! برید به غارها!
‫یالا مردم! زود باشید.
‫نیروهای علی‌البدل رو کنار دیوار قرار می‌دیم.
‫می‌تونن از بالای دروازه به تیراندازها کمک کنن.
‫آراگورن باید استراحت کنی.
‫اگه نیمه‌جون باشی، ‫برامون فایده‌ای نداری.
‫آراگورن!
‫قراره منو با زن‌ها بفرستن توی غارها.
‫مسئولیت شرافتمندانه‌ایه.
‫برای مراقبت از بچه‌ها و پیدا کردنِ غذا و ملافه ‫برای وقتی که مردها برگشتن.
‫این کجاش کار بزرگیه؟
‫بانوی من، زمانی می‌رسه که ‫دلاوری به بزرگی نیست.
‫اون‌موقع توی دفاع نهایی ‫مردمت می‌خوان از کی الگو بگیرن؟
‫بذار کنارت بایستم.
‫من قدرتِ همچین فرمانی رو ندارم.
‫نیاز نیست به بقیه فرمان بدی تا بمونن.
‫دوشادوشت می‌جنگن، ‫چون حاضر نیستن ازت جدا بشن.
‫چون دوستت دارن.
‫ببخشید.
‫بیا. بگیر.
‫کشاورزها، آهنگرها، پسرک‌های داخل اصطبل.
‫اینا هیچ‌کدوم سرباز نیستن.
‫- اکثرشون زمستون‌های زیادی رو به چشم دیدن. ‫- یا زمستون‌های کمی! (یعنی سنّ‌شون خیلی کمه)
‫نگاه‌شون کن. ترسیدن.
‫از چشم‌هاشون معلومه.
‫باید هم بترسن... ‫(به زبان اِلفی)
‫سیصد نفر... در برابر ده هزار نفر! ‫(به زبان اِلفی)
‫بیشتر از ماجرای ادوراس ‫ امید به دفاع از خودشون دارن. ‫(به زبان اِلفی)
‫آراگورن. ‫(به زبان اِلفی)
‫نمی‌تونن توی این جنگ پیروز بشن. ‫(به زبان اِلفی)
‫همه‌شون می‌میرن! ‫(به زبان اِلفی)
‫پس منم به عنوان یکی از اونا می‌میرم.
‫بذار بره، پسر.
‫بذار تو حال خودش باشه.
‫تمام روستایی‌هایی که می‌تونن شمشیر به دست بگیرن ‫به زرادخانه فرستاده شدن.
‫سرورم؟
‫گملینگ، من کی‌ام؟
‫شما پادشاه‌مون هستید، اعلی‌حضرت.
‫اون‌وقت شما به پادشاه‌تون اعتماد دارید؟
‫سرورم، سربازانِ شما...
‫تا آخرین لحظه، همراهی‌تون می‌کنن.
‫تا آخرین لحظه.
‫کجایند سوارکار و سوار؟ ‫(این شعر برگرفته از کتابی باستانی است)
‫کجاست شیپوری که در آن دمیده می‌شد؟
‫نظیرِ بارانی که بر کوه‌ها می‌بارد، گذر کردند. ‫(مُردند)
‫نظیرِ باد در علفزار.
‫روزهای غرب، به شمارش افتاده‌اند...
‫در پشت تپه‌ها...
‫تحت سایه.
‫چی شد که کار به اینجا کشیده شد؟
‫هان؟
‫چند ساعت از شروع جلسه گذشته.
‫تا الان حتماً به یه نتیجه‌ای رسیدن.
‫نتیجه؟ نه.
‫تازه فقط تونستیم به همدیگه بگیم...
‫صبح بخیر.
‫ولی شب شد!
‫تا ابد که وقت ندارید.
‫عجول نباش.
‫وقت‌مون داره تموم میشه!
‫برید جلو! برید سمت دیوار بیرونی.
‫شمشیرت رو بده من.
‫اسمت چیه؟
‫هالت. پسر هاما*، سرورم. ‫(همون نگهبان و دربانِ تئودن)
‫سربازها میگن امشب می‌میریم.
‫میگن امیدی نیست.
‫شمشیر خوبیه.
‫هالت، پسر هاما...
‫همیشه امید هست.
‫تا اینجاش بهت اعتماد کردیم. ‫راه رو درست بهمون نشون دادی.
‫منو ببخش.
‫اشتباه کردم که ناامید شدم.
‫اتفاقی نیفتاده که بخوام ببخشم، لگولاس. ‫(به زبان اِلفی)
‫اگه وقت داشتیم، می‌دادم اینو اندازه‌ام کنن.
‫روی قفسۀ سینه‌ام یه کم تنگه.
‫اون شیپور اورک‌ها نیست.
‫بفرست دنبال پادشاه.
‫- دروازه رو باز کنید! ‫- دروازه رو باز کنید.
‫چطور ممکنه؟
‫من حاوی پیامی از جانب الروندِ ریوندلی هستم.
‫زمانی بین اِلف‌ها و انسان‌ها اتحادی وجود داشت.
‫سال‌ها پیش دوشادوشِ یکدیگر جنگیدیم و مُردیم.
‫به واسطۀ ارزشی که ‫برای آن اتحاد قائلیم، آمده‌ایم.
‫قدم رنجه نمودی، هالدیر. ‫(به زبان اِلفی)
‫خیلی خیلی خوش اومدی.
‫باعث افتخار ماست که باری دیگر ‫در کنار انسان‌ها بجنگیم.
‫می‌تونستی یه جای بهتر انتخاب کنی.
‫خب پسر، نمی‌دونم شانست در چه حده ‫ولی بیا امیدوار باشیم تا صبح دَووم بیاره.
‫دوست‌هات کنارتن، آراگورن.
‫بیاید امیدوار باشیم تا صبح دَووم بیاریم!
‫اصلاً بهشون رحم نکنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫چرا که اون‌ها به شما رحم نخواهند کرد. ‫(به زبان اِلفی)
‫- اون بیرون چه خبره؟ ‫- برات توصیفش کنم؟
‫یا دوست داری برات یه جعبه پیدا کنم؟ ‫(که بذاره زیرِ پاش تا قدش برسه)
‫دست نگه دارید! ‫(به زبان اِلفی)
‫پس شروع شد.
‫آماده برای تیراندازی! ‫(به زبان اِلفی)
‫زره‌شون در ناحیۀ گردن و زیر بغل... ‫(به زبان اِلفی)
‫ضعیفه. ‫(به زبان اِلفی)
‫تیرها رو رها کنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫تیرها به جایی هم خوردن؟
‫یه دور تیرها رو رها کنید.
‫- تیراندازی کنید! ‫- تیراندازی کنید!
‫همین‌طور تیراندازی کنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫اونا رو بفرستید سمتِ من! یالا!
‫نردبان‌ها! ‫(به زبان اِلفی)
‫خوبه!
‫شمشیرها! شمشیرها!
‫لگولاس! تا الان دو تا زدم!
‫- من ۱۷ تا. ‫- هان؟
‫نمی‌ذارم یه گوش‌تیز، ازم بیشتر امتیاز بیاره.
‫نوزده!
‫مری.
‫همین الان به اتفاق نظر رسیدیم.
‫خب؟
‫اسامی‌تون رو به شورای اِنت‌ها گفتم و...
‫به اتفاق نظر رسیدیم...
‫که شما اورک نیستید.
‫خب، این خبر خوبیه.
‫سارومان چی؟ ‫تصمیمی در مورد اون گرفتید؟
‫عجول نباش، ارباب مریادوک.
‫عجول؟
‫دوست‌هامون اون بیرونن.
‫به کمک‌مون نیاز دارن.
‫به تنهایی نمی‌تونن توی این جنگ بجنگن.
‫جنگ؟ بله.
‫بر روی همه‌مون تأثیر می‌ذاره.
‫چه درخت باشی، چه ریشه و چه شاخه.
‫ولی هابیت جوان، باید اینو درک کنی...
‫که مدت زیادی طول می‌کشه...
‫تا به زبان کهنِ اِنتی کلامی رو منعقد کنیم...
‫و ما هرگز چیزی نمی‌گیم...
‫مگر این‌که ارزش اینو داشته باشه...
‫که مدت زیادی برای گفتنش صرف بشه.
‫۱۷... ۱۸...
‫۱۹!
‫۲۰!
‫۲۱!
‫گذرگاه! ‫(به زبان انسان‌ها)
‫گذرگاه! ‫(به زبان اِلفی)
‫تیرها رو به جلوی لشکرشون رها کنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫کلش همین بود؟
‫نهایت ارتشی که می‌تونی بسازی همینه، سارومان؟
‫اونو بزن، لگولاس! ‫(به زبان اِلفی)
‫بکُشش! ‫(به زبان اِلفی)
‫پشت دروازه رو محکم کنید!
‫جلوشون رو بگیرید! سر جاهاتون بایستید!
‫آراگورن!
‫گیملی!
‫تیرها رو رها کنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫حمله!
‫اِنت‌ها نمی‌تونن جلوی توفان رو بگیرن.
‫ما باید مثل همیشه، این‌جور چیزها رو تحمل کنیم.
‫چطور ممکنه تصمیم نهایی‌تون این باشه؟
‫این جنگ ما نیست.
‫ولی شما هم بخشی از این دنیایید.
‫نیستید؟
‫باید کمک کنید. خواهش می‌کنم.
‫باید یه کاری بکنید.
‫تو جوان و شجاعی، ارباب مری.
‫ولی نقش تو در این حکایت، به پایان رسید.
‫برگردید خونه‌تون.
‫شاید حق با «چوب ریش» باشه.
‫ما اینجا جایی نداریم، مری.
‫لقمۀ بزرگتر از دهن‌مونه.
‫در نهایت می‌تونیم چی‌کار کنیم؟
‫ما شایر رو داریم.
‫شاید بهتر باشه بریم خونه.
‫آتیشِ آیزنگارد پخش میشه...
‫و جنگل‌های تاک‌بورو و باکلند می‌سوزند. ‫(تاک‌بورو: از شهرهای مهم و قدیمیِ فاردینگ غربی)
‫و...
‫و تمام چیزهایی که زمانی توی این دنیا ‫سبز و خوب بودند، از بین میرن.
‫دیگه شایری باقی نمی‌مونه، پیپین.
‫آراگورن!
‫برگردید توی قلعه!
‫افرادت رو از اونجا بیار بیرون.
‫به سمت قلعه! ‫(به زبان اِلفی)
‫به سمت قلعه عقب‌نشینی کنید! ‫(به زبان اِلفی)
‫هالدیر!
‫به سمت قلعه! ‫(به زبان اِلفی)
‫چی‌کار می‌کنید؟ ‫برای چی دست کشیدید؟
‫برید عقب! ‫(به زبان اِلفی)
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫در جهان دنیای حلقه‌ها، عمر طبیعی است و ‫نه مقاومت در برابر ضرباتِ مهلک)
‫هالدیر!
‫دروازه رو مستحکم کنید!
‫جلوشون رو بگیرید!
‫می‌ریم سمت دروازه. ‫شمشیرهاتون رو بکشید!
‫راه رو باز کنید!
‫دیگه خیلی نمی‌تونیم دَووم بیاریم.
‫- جلوشون رو بگیرید! ‫- چقدر وقت می‌خوای؟
‫هر چقدر می‌تونی برام وقت بخر.
‫گیملی!
‫الوارها!
‫دروازه رو مستحکم کنید!
‫برو بریم. از پس‌شون برمیایم.
‫فاصله‌اش زیاده.
‫پرتم کن.
‫- چی؟ ‫- نمی‌تونم این مسافت رو بپرم.
‫باید پرتم کنی.
‫به اون اِلفه نگو.
‫حتی یک کلمه هم بهش نمیگم.
‫دَر رو تقویت کنید!
‫- راه رو باز کنید! ‫- دنبالم بیاید تا مسدودش کنیم.
‫حواس‌تون بهمون باشه.
‫- یه دونه دیگه بنداز اینجا! ‫- بالاتر!
‫دروازه رو محکم بگیرید!
‫گیملی! آراگورن! از اونجا برید.
‫آراگورن!
‫همه رو بکش عقب.
‫بکش‌شون عقب!
‫عقب‌نشینی کنید! عقب‌نشینی کنید!
‫از دیوار رد شدن!
‫به دژ نفوذ کردن. عقب‌نشینی!
‫- بکشید عقب! ‫- عقب‌نشینی!
‫زود باشید! برید داخل. ببریدشون داخل.
‫برید داخل قلعه!
‫شما رو در مرزهای غربیِ جنگل رها می‌کنم.
‫از اونجا می‌تونید راه‌تون رو تا شمال ‫و وطن‌تون پیدا کنید.
‫صبر کن! وایستا!
‫وایستا!
‫برگرد!
‫- برگرد. ما رو ببر جنوب. ‫- جنوب؟
‫ولی اون‌جوری باید از آیزنگارد رد بشید.
‫بله. دقیقاً.
‫اگه بریم جنوب، می‌تونیم بدونِ این‌که ‫کسی متوجه بشه، از کنار سارومان رد بشیم.
‫هر چی به خطر نزدیک‌تر باشیم، ‫از آسیب‌دیدگی دورتریم.
‫اصلاً انتظار همچین چیزی رو نداره.
‫به نظر من که منطقی نیست.
‫ولی خب...
‫شماها خیلی کوچیکید.
‫شاید حق با تو باشه.
‫پس می‌ریم جنوب.
‫سفت بشینید، شایری‌های کوچولو.
‫همیشه از جنوب‌رفتن خوشم میاد.
‫یه جورایی حس اینو بهم میده ‫که دارم سرازیری میرم.
‫دیوونه شدی؟ گیر می‌افتیم.
‫نه، نمی‌افتیم.
‫این بار نه.
‫ببینید!
‫اوزگیلیات داره توی آتیش می‌سوزه.
‫سپاه موردور اومده.
‫حلقه گاندور رو نجات نمیده.
‫فقط قدرت نابودسازی داره.
‫خواهش می‌کنم...
‫بذار برم.
‫عجله کنید!
‫فارامیر!
‫باید بذاری برم.
‫و اون خانوادۀ کوچیکِ موش‌های صحرایی...
‫که بعضی وقتا از تنه‌ام میان بالا، ‫خیلی قلقلکم میدن.
‫همیشه سعی می‌کنن برن جایی که...
‫خیلی از این درخت‌ها، دوستانِ من بودن.
‫موجوداتی که از زمانی‌که ‫مغز و دانه بودند می‌شناختم‌شون.
‫متأسفم، چوب ریش.
‫هر کدوم‌شون حق اظهار نظر داشتند.
‫سارومان!
‫جادوگرها باید بیشتر از اینا حالیشون باشه.
‫(سارومان برای تأمین سوخت؛ ‫ درختان رو قطع کرد و سوزوند)
‫هیچ فحشی به زبان اِلفی...
‫یا اِنتی یا به زبان انسان‌ها وجود نداره...
‫که درخورِ این خیانت باشه.
‫نگاه کنید! درخت‌ها دارن حرکت می‌کنن.
‫دارن کجا میرن؟
‫با اورک‌ها کار دارن.
‫کارِ من امشب با آیزنگارده؛
‫با سنگ و کلوخ.
‫همینه!
‫بریم، دوستان من.
‫اِنت‌ها دارن به جنگ میرن.
‫احتمالش هست...
‫که به سوی هلاکت‌مون بریم.
‫آخرین لشکرکشیِ...
‫اِنت‌ها.
‫فارامیر! اورک‌ها ساحل شرقی رو گفتن. ‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫تا غروب اینجا رو اِشغال می‌کنن.
‫آقای فرودو؟
‫داره اونو فرا می‌خونه، سم. ‫چشمش تقریباً روی منه. (چشم سائورون)
‫طاقت بیار، آقای فرودو. ‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫ببرشون پیش پدرم.
‫بهش بگو فارامیر یه هدیۀ بزرگ فرستاده.
‫سلاحی که بخت‌مون رو توی این جنگ برمی‌گردونه.
‫می‌خوای بدونی چه بلایی سر برومیر اومد؟
‫می‌خوای بدونی چرا برادرت مُرد؟
‫سعی کرد حلقه رو از فرودو بگیره،
‫حتی با این‌که سوگند خورده بود ‫از فرودو محافظت کنه.
‫قصد جونش رو کرد.
‫حلقه برادرت رو دیوونه کرد.
‫مواظب باشید!
‫آقای فرودو؟
‫اونا رسیدن.
‫اومدن!
‫نازگول! ‫(سوارکارهای سیاه)
‫همینجا بمون. در معرض دید نباش.
‫پناه بگیرید!
‫دژ رو تسخیر کردن.
‫دیگه تمومه.
‫گفتی این دژ تا وقتی افرادت ازش دفاع کنن ‫هرگز سقوط نمی‌کنه.
‫اونا ازش دفاع کردن. ‫در راه دفاع ازش جون دادن.
‫دارن میان داخل!
‫از دَر رد شدن.
‫راه دیگه‌ای نیست ‫که زن‌ها و بچه‌ها از غارها برن بیرون؟
‫راه دیگه‌ای نیست؟
‫یه مسیر هست که به کوهستان ختم میشه.
‫ولی خیلی نمی‌تونن دور بشن. ‫ارتش اوروک-های خیلی بزرگه.
‫به زن‌ها و بچه‌ها خبر بده ‫که برن سمت گذرگاه کوهستانی.
‫- ضمناً ورودی رو مسدود کنید! ‫- کلی آدم مُردن.
‫انسان‌ها در برابر همچین نفرت نسنجیده‌ای ‫چی‌کار می‌تونن بکنن؟
‫بیاید با اسب‌هامون بریم بیرون.
‫بیاید بریم بیرون و باهاشون روبه‌رو بشیم.
‫برای مرگ و شکوه!
‫برای روهان!
‫برای مردم‌تون.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫در طلوع روز پنجم، ‫منتظرِ اومدنِ من باشید.
‫سحر...
‫به شرق نگاه کنید.
‫بله.
‫شیپور هلم پتک‌مشت...
‫برای آخرین بار...
‫در گودی به صدا در می‌آید.
‫بله!
‫در این لحظه با همدیگه شمشیرها رو ‫از غلاف در میاریم.
‫اقدامات وحشیانه شروع خواهند شد.
‫اکنون وقت غضب است...
‫اکنون وقت ویرانی و طلوع خونین است.
‫به پیش «ائورلینگاس». ‫(ائور نام اولین پادشاه روهان است) ‫(این شعار را به یادبود او در زمان شروع جنگ سر می‌دادند)
‫گندالف.
‫پادشاه تئودن در میدان نبرد تنهاست.
‫تنها نیست.
‫روهانی‌ها!
‫ائومر!
‫به سوی پادشاه!
‫همینه!
‫بهش خورد. ضربۀ خوبی بود.
‫سد رو بشکنید.
‫رودخانه رو باز کنید.
‫پیپین! سفت بچسب.
‫سفت بچسبید، هابیت کوچولوها.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫کجا میری؟
‫منم.
‫همون سمِ همیشگی.
‫دوستت رو نمی‌شناسی؟
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم، سم.
‫می‌دونم.
‫همه‌ش اشتباهه.
‫همین که ما اینجاییم، خودش بی‌انصافیه.
‫ولی هستیم دیگه.
‫مثل داستان‌های بزرگ می‌مونه، آقای فرودو.
‫اون داستان‌هایی که واقعاً مهم بودن.
‫همونایی که پر از تاریکی و خطر بودن.
‫بعضی وقتا دل‌مون نمی‌خواد آخرش رو بدونیم...
‫چون چطور می‌تونه پایان خوشی داشته باشه؟
‫چطور دنیا می‌تونه برگرده به روال سابقش...
‫در حالی‌که کلی اتفاق بد افتاده.
‫پیروزی!
‫ما پیروز شدیم!
‫ولی در نهایت، این سایه...
‫صرفاً یه چیز گذراست.
‫حتی تاریکی هم باید بگذره.
‫یه روز جدید میاد.
‫و وقتی آفتاب بتابه، ‫روشن‌تر از قبل می‌تابه.
‫اینا داستان‌هایی هستن ‫که توی ذهن آدم می‌مونه
‫و ارزش دارن.
‫حتی اگه کوچیک‌تر از اونی باشی ‫که دلیلش رو بفهمی.
‫ولی آقای فرودو، فکر می‌کنم کامل درک کنم.
‫الان دیگه می‌دونم.
‫شخصیت‌های توی این داستان‌ها...
‫فرصت‌های زیادی برای منصرف‌شدن داشتند ‫ولی این کار رو نکردند.
‫به راه‌شون ادامه دادند...
‫چون به یه چیزی امید داشتند.
‫ما به چی امید داریم، سم؟
‫به این‌که هنوز توی این دنیا ‫خیر و خوبی هست، آقای فرودو.
‫و ارزشِ جنگیدن رو داره.
‫فکر می‌کنم دیگه الان ‫همدیگه رو درک کنیم، فرودو بگینز.
‫قوانین کشورمون رو می‌دونی؛ ‫قوانین پدرت!
‫اگه بذاری برن، جونت گرفته میشه. ‫(به عنوان مجازات)
‫پس بذار گرفته بشه.
‫آزادشون کنید.
‫وارد جنگل نشید.
‫نزدیکِ درختان نشید.
‫آمار نهایی...
‫- چهل و دو. ‫- چهل و دو؟
‫عه، برای یه شاهزادۀ جوانِ گوش‌تیز ‫اون‌قدرها هم بد نیست.
‫من به شخصه روی چهل و سومین نفرم نِشستم.
‫- چهل و سه. ‫- یارو قبلاً مُرده بود.
‫- داشت تکون می‌خورد. ‫- تکون می‌خورد؟
‫چون تبرم توی دستگاه عصبی‌اش قرار گرفته.
‫- به نظر خیلی شاد نمیاد، مگه نه؟ ‫- اصلاً شاد به نظر نمیاد، مری.
‫با این‌حال به گمونم ‫اون بالا نمای خیلی قشنگی داشته باشه.
‫آره بابا. تشکیلات با کیفیتی دارن.
‫شنیدم خدمه‌شون خیلی خوبن.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- هیچی.
‫- دنیا به حالت عادی برگشته. همین. ‫- نه، برنگشته.
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫عمراً اگه بتونی این اطراف، ‫یه خوراکیِ به‌درد بخور پیدا کنی.
‫احتمالاً فقط موش‌های مُرده ‫و نون‌های کپک‌زده پیدا بشه.
‫انباریِ سارومان.
‫[فاردینگ جنوبی]
‫باورم نمیشه.
‫امکان نداره.
‫- خودشه! ‫- علفِ ته‌دراز.
‫مرغوب‌ترین علف چُپُق توی فاردینگِ جنوبی.
‫حرف نداره. ‫هر کدوم‌مون یه بشکه برمی‌داریم.
‫صبر کن.
‫به نظرت باید با چوب ریش تقسیمش کنیم؟
‫تقسیمش کنیم؟
‫نه. نه.
‫الان میاد میگه اینا گیاه مُرده‌ان.
‫فکر نکنم درک کنه.
‫ممکنه فامیلِ دورش باشه.
‫فهمیدم!
‫عجول نباش.
‫دقیقاً.
‫باروم! ‫(چوب ریش و به طور کلی اِنت‌ها ‫به‌جای فحش از این کلمه استفاده می‌کنن)
‫این فاضلاب قدیمیه.
‫می‌ریزه زیرِ رودخونه و به مرز شهر می‌رسه.
‫اونجا توی جنگل از نظرها پوشیده می‌شید.
‫فرمانده فارامیر...
‫خودتون رو ثابت کردید، قربان.
‫به نحو احسن.
‫شایر حتماً قلمروی خیلی خوبیه، آقای گمجی...
‫چون باغبون‌هاش این‌قدر محترم هستند.
‫وقتی به جنگل رسیدید، ‫از چه جاده‌ای می‌رید؟
‫گالم میگه یه راهی هست...
‫نزدیک «میناس مورگول»* که میره بالای کوه‌ها. ‫(برج ماه که دژی در گاندور است)
‫کیریت اونگول؟ ‫(گذرگاهی در میان افل دوات در مرز غربی موردور)
‫- اسمش همینه؟ ‫- نه.
‫نه!
‫- آره. ‫- فرودو.
‫میگن یه تاریکیِ خوفناک توی گذرگاه‌های ‫بالای میناس مورگول وجود داره.
‫- نباید از اون راه بری. ‫- تنها راهه.
‫ارباب میگه باید بریم موردور، ‫برای همین باید سعی‌مون رو بکنیم.
‫مجبورم.
‫برو فرودو. ‫با دعای خیرِ تمام انسان‌ها برو.
‫ممنون.
‫امیدوارم اگه به اونا آسیبی بزنی، ‫مرگ سریع بیاد سراغت.
‫یالا، خودتو برسون.
‫آقای فرودو قصد نداشت اون جنگاورها ‫بهت آسیب بزنن.
‫خودت اینو می‌دونی، مگه نه؟
‫داشت سعی می‌کرد نجاتت بده. متوجهی؟
‫نجاتم بده؟
‫پس به دل نگیر.
‫- ببخش و فراموش کن. ‫- نه، نه، به دل نگرفتم.
‫گالم، گالم.
‫ارباب خوب.
‫- هابیت‌های خوب. ‫- خیلی لطف داری.
‫واقعاً خیلی لطف داری، گالم.
‫غضب سائورون وحشتناک میشه ‫و انتقامش سریع!
‫نبرد گودیِ هلم تموم شده.
‫نبرد سرزمین میانه در آستانۀ وقوعه.
‫الان امید همه‌مون به دوتا هابیت کوچکه...
‫که یه جایی توی بیابون‌ها هستن.
‫برام سؤال شده که یه روزی می‌رسه ‫که اسم‌مون توی ترانه‌ها یا حکایت‌ها برده بشه.
‫چی؟
‫برام سؤال شده که مردم یه روزی میان بگن: ‫«بیاید قصۀ فرودو و حلقه رو بخونیم.»
‫و در جواب‌شون یکی بگه: ‫«آره! این یکی از قصه‌های مورد علاقۀ منه.»
‫«فرودو خیلی شجاع بوده، مگه نه بابا؟»
‫«بله، پسرم.»
‫«معروف‌ترین هابیت بوده. ‫همین خودش خیلی چیزا رو نشون میده.»
‫خب، یکی از شخصیت‌های اصلی رو جا گذاشتی:
‫«سم‌وایزِ دلیر.»
‫دلم می‌خواد بیشتر تعریف سم رو بشنوم.
‫فرودو بدونِ سم، به جای خاصی نمی‌رسید.
‫بیخیال آقای فرودو. مسخره‌ام نکن. ‫داشتم جدی می‌گفتم.
‫منم همین‌طور.
‫«سم‌وایزِ دلیر».
‫اسمیگل؟
‫منتظرت نمی‌مونیم. ‫زود باش.
‫ارباب.
‫ارباب ازمون مراقبت می‌کنه.
‫ارباب بهمون آسیب نمی‌زنه.
‫ارباب زد زیر قولش.
‫نپرس اسمیگل.
‫اسمیگل بدبختِ بی‌چاره.
‫ارباب بهمون خیانت کرد.
‫شرور. فریب‌کار. دروغگو.
‫باید گردن کثیف کوچولوش رو بشکنیم.
‫بکُشیمش! بکُشیمش!
‫جفت‌شون رو بکُشیم!
‫بعدش حلقۀ عزیز رو برمی‌داریم...
‫و ما ارباب می‌شیم!
‫ولی اون هابیت تپله می‌دونه.
‫همیشه با چشم‌هاش داره نگاه می‌کنه.
‫پس بهشون تیزی فرو می‌کنیم.
‫چشم‌هاش رو در میاریم و ‫کاری می‌کنیم که از درد به خودش بپیچه.
‫آره. آره. آره.
‫جفت‌شون رو می‌کُشیم.
‫آره. نه! نه!
‫خیلی ریسکی‌ـه. خیلی ریسکی‌ـه.
‫اون کجاست؟ کجا رفت؟
‫- آهای، گالم! کجایی؟ ‫- اسمیگل؟
‫می‌تونیم بذاریم اون این کار رو بکنه.
‫آره. اون می‌تونه انجامش بده.
‫آره، حلقۀ عزیز می‌تونه.
‫و بعدش که اونا مُردن، برش می‌داریم.
‫وقتی اونا مُردن.
‫هیس!
‫بیاید بریم، هابیت‌ها. ‫هنوز کلی راه مونده.
‫اسمیگل راه رو نشون‌تون میده.
‫دنبالم بیاید.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫«ترجمه از وحید فرحناکی و محمد سید»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M