‫«ارباب حلقه‌ها»
‫«ترجمه از محمد سید و وحید فرحناکی»
‫اسمیگل!
‫یه دونه گرفتم!
‫یه ماهی گرفتم، اسمیگ. اسمیگل!
‫بکِشش. یالا. یالا. یالا. بکِشش.
‫دیگل! ‫(از نژاد هابیت‌های استور و دوست صمیمی اسمیگل)
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دیگل؟
‫دیگل.
‫ردش کن بیاد، دیگل جان.
‫چرا؟
‫چون...
‫امروز روز تولدمه و من می‌خوامش.
‫عزیز من.
‫اونا طلسم‌مون کردن.
‫قاتل!
‫بهمون میگن «قاتل».
‫طلسم‌مون کردن و فراری‌مون دادن. ‫(مادربزرگ و خانوادۀ پر جمعیتش طردش کردن)
‫گالم. ‫(و اسم گالم رو روش گذاشتن)
‫گالم.
‫(علت نام‌گذاریِ او به این نام برای صوتی است ‫که از گلویش در می‌آید و شبیه واژۀ «گالم» است)
‫و اشک ریختیم، حلقۀ عزیز.
‫چون خیلی تنها بودیم، اشک ریختیم.
‫و سرده و برای پاها خوبه.
‫تنها خواستۀ ما، ‫گرفتنِ ماهی زیر نور ماه.
‫ماهی شیرین مرغوبه.
‫و مزۀ نان رو فراموش کردیم...
‫صدای درختان رو فراموش کردیم...
‫نرمیِ باد رو فراموش کردیم.
‫حتی اسم خودمون هم یادمون رفت.
‫عزیز من.
‫بیدار شید!
‫بیدار شید، خوابالوها.
‫باید بریم. آره.
‫باید فوراً بریم.
‫تو اصلاً نخوابیدی، آقای فرودو؟
‫من که زیادی خوابیدم.
‫لابد داره دیر میشه.
‫نه.
‫دیر نشده.
‫هنوز ظهر نشده.
‫روزها دارن تاریک‌تر میشن.
‫یالا!
‫باید بریم! وقت نداریم.
‫تا وقتی آقای فرودو چیزی نخورده جایی نمی‌ریم.
‫نباید وقت رو هدر بدیم، خنگول.
‫بیا.
‫پس تو چی؟
‫نه، گشنه‌ام نیست. ‫میل نان لمباس رو هم که اصلاً ندارم.
‫سم.
‫خیلی‌خب.
‫از اون نان‌ها خیلی باقی نمونده.
‫باید مراقب باشیم وگرنه تموم میشن.
‫تو بفرما اونو بخور، آقای فرودو.
‫جیره‌بندی‌اش کردم.
‫جیره‌ها باید کافی باشن.
‫برای چی؟
‫برای مسیرِ خونه.
‫بیاید، هابیت‌ها.
‫دیگه خیلی نزدیکیم.
‫خیلی به موردور نزدیکیم.
‫اینجا هیچ جا امن نیست.
‫عجله کنید.
‫این قسمت: «بازگشت پادشاه»
‫خوشمزه‌ست.
‫قطعاً مال شایرـه.
‫علفِ ته‌دراز.
‫حس می‌کنم که برگشتم «اژدهای سبز»* ‫(میهمان‌خانه‌ای در بای‌واتر)
‫- اوهوم. اژدهای سبز. ‫- یه لیوان نوشیدنی توی دستمه.
‫بعد از یه روز سختِ کاری ‫پاهام رو می‌ذارم روی میز.
‫فقط این‌که، تا حالا یه روز سختِ کاری نداشتی.
‫آره درسته.
‫سروران گرامی، خوش اومدید...
‫به آیزنگارد!
‫جَوون‌های پست‌فطرت! ‫ما رو بگو که داشتیم دنبال‌تون می‌گشتیم.
‫اون‌وقت الان می‌بینیم دارن جشن می‌گیرن و ‫چُپُق می‌کشن.
‫ما روی زمینِ پیروزی نِشستیم...
‫و داریم از چند تا رفاهِ با زحمت به دست اومده ‫لذت می‌بریم.
‫گوشت نمک‌سود شده، به شدت خوشمزه‌ست.
‫گوشت نمک‌سود شده؟
‫- از دستِ هابیت‌ها. ‫- ما به دستور «چوب ریش» اینجاییم...
‫که ایشون مدیریت آیزنگارد رو به دست گرفتن.
‫ارباب گندالفِ جوان. ‫(در مقایسه با قدمت و عمر چوب ریش ‫گندالف «جوان» حساب میشه)
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫من می‌تونم چوب و آب و دَر و تخته و سنگ رو ‫سازماندهی کنم.
‫ولی اینجا یه جادوگر هست ‫که باید بهش رسیدگی بشه...
‫و توی برجش محبوس شده.
‫خودتو نشون بده.
‫مواظب باشید.
‫سارومان حتی بعد از شکست هم خطرناکه.
‫خب، بیاید سرش رو قطع کنیم و ‫قالش رو بکَنیم.
‫نه.
‫زنده لازمش داریم.
‫باید صحبت کنه.
‫تو در جنگ‌های بسیاری جنگیدی ‫و سربازان بسیاری کُشتی، پادشاه تئودن.
‫و بعدش صلح برقرار کردی.
‫نمیشه مثل اون قدیم‌ها ‫با هم مشورت کنیم، دوست قدیمی؟
‫نمیشه من و تو با هم صلح کنیم؟
‫صلح رو برقرار می‌کنیم.
‫صلح رو برقرار می‌کنیم...
‫اما وقتی که تو جوابگوی به آتش‌کشیدنِ فولد غربی
‫و مرگ بچه‌هایی باشی ‫که جسدشون اونجا افتاده.
‫صلح رو برقرار می‌کنیم ‫اما وقتی که انتقام جان سربازانی که...
‫جنازه‌هاشون در مقابل دروازه‌های هورنبرگ ‫تکه‌تکه شد...
‫در حالی‌که از قبل مُرده بودند، گرفته بشه!
‫وقتی که برای لذتِ کلاغ‌های خودت ‫از چوبۀ دار اعدام بشی...
‫صلح رو برقرار می‌کنیم.
‫چوبۀ دار و کلاغ؟
‫چرند نگو!
‫تو چی می‌خوای، گندالفِ خاکستری؟
‫بذار حدس بزنم؛ کلیدِ اورتانک*؟ ‫(برج سیاه و غیرقابل نفوذِ آیزنگارد ‫که الان مقابلش ایستاده‌اند)
‫یا نکنه کلیدِ برج «باراد-دور» رو می‌خوای؟ ‫(برج تاریکِ سائورون)
‫به همراه تاج‌های هفت پادشاه ‫و عصاهای پنج جادوگر؟! ‫(گرفتنِ عصای یک جادوگر به منزلۀ عزل او است)
‫خیانت تو همین الانش هم ‫به قیمتِ جانِ بسیاری تمام شده.
‫حالا جانِ هزاران نفر دیگه در خطره.
‫ولی می‌تونی نجات‌شون بدی، سارومان.
‫تو از اسرار دشمن خبر داری.
‫پس برای اطلاعات اومدی اینجا.
‫یه خبری برات دارم.
‫در قلب سرزمین میانه، ‫تباهی داره رونق می‌گیره.
‫چیزی که تو متوجهش نشدی.
‫ولی «چشم بزرگ» متوجه شد. ‫(چشم سائورون)
‫حتی همین الان هم داره از مزیتش استفاده می‌کنه. ‫(سائورون متوجه شد که بشر قابل تباهی و فساد است ‫اما گندالف دیدگاهش این گونه نبود)
‫حمله‌اش به زودی اتفاق می‌افته.
‫همه‌تون می‌میرید.
‫ولی خودت اینو می‌دونی، مگه نه گندالف؟
‫نگو که فکر می‌کنی این جنگاور (آراگورن) ‫یه روز می‌تونه روی تختِ پادشاهیِ گاندور بشینه.
‫کسی که تبعید شده و از سایه‌ها بیرون خزیده، ‫هیچ‌وقت رسماً پادشاه نمیشه.
‫گندالف در قربانی‌کردنِ نزدیکانش درنگ نمی‌کنه؛
‫همون کسانی که ادعا می‌کنه دوست‌شون داره.
‫یه سؤالی ازت دارم: ‫قبل از این‌که نیمه‌زاده رو... (فرودو)
‫راهیِ مسیرِ هلاکت و نابودی بکنیش، ‫بهش چی گفتی؟
‫عازم مسیری کردیش که فقط به مرگ ختم میشه.
‫بسه هر چی حرف زدی.
‫بهش تیراندازی کن. ‫یه تیر بزن توی دهانش.
‫نه.
‫بیا پایین، سارومان.
‫- در اون صورت، از جونت می‌گذرم. ‫- دلسوزی و ترحمت رو برای خودت نگه دار.
‫به هیچ کارِ من نمیاد.
‫سارومان...
‫عصات شکسته.
‫(در اینجا گندالف به سارومان اطلاع میده ‫که دیگه عضوی از محفل ایستاری و جادوگران نیست ‫و به همین دلیل عصاش رو می‌شکنه)
‫گریما، لزومی نداره از اون پیروی کنی.
‫تو همیشه مثل الان نبودی.
‫زمانی مَردی روهانی بودی. ‫(ساکنِ روهان)
‫بیا پایین.
‫مَردی روهانی؟
‫عمارت روهان چیزی نیست جز...
‫یه طویلۀ مسقف که ‫یاغی‌ها در اون بوی متعفن، نوشیدنی می‌خورند
‫و بچه‌های لوس‌شون با سگ‌ها روی زمین می‌غلتند.
‫پیروزیِ «گودیِ هلم» به واسطۀ تو نبوده، ‫تئودنِ طویله‌دار!
‫تو بی‌لیاقت‌ترین پسرِ خانواده‌تون بودی ‫و بعد از پادشاهانی والاتر از خودت اومدی. ‫(منظورش اینه که از خواهرهات هم بی‌عُرضه‌تری)
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫تک‌پسر بوده و نیز همیشه احساس می‌کرده ‫که به اندازۀ پادشاهان قبلی، لایق این مقام نیست)
‫گریما...
‫بیا پایین.
‫از چنگالِ اون آزاد باش.
‫- آزاد؟ اون هیچ‌وقت آزاد نمیشه. ‫- نه.
‫بشین سر جات، سگ!
‫سارومان!
‫تو از اسرار دشمن خبر داری.
‫بهمون بگو چیا می‌دونی.
‫اگه نگهبانانت رو عقب بکشی، ‫بهت میگم هلاکتت کجا رقم می‌خوره.
‫من اینجا زندانی نمیشم.
‫به تمام متحدین‌مون...
‫و گوشه و کنار سرزمین میانه ‫که هنوز مردمان آزاد داره، خبر بدید.
‫دشمن داره به سمت‌مون حرکت می‌کنه. ‫باید بفهمیم اول به کجا حمله می‌کنه.
‫کثافت‌های سارومان...
‫داره شُسته میشه و از بین میره.
‫درخت‌ها برمی‌گردند تا اینجا زندگی کنند.
‫درخت‌های جوان.
‫- درخت‌های وحشی. ‫- پیپین!
‫شاخه‌ام پشت و پناهت باد!
‫پرگرین توک!
‫اونو بده من، پسر جان.
‫زود باش.
‫امشب اونایی رو به یاد میاریم ‫که در راه دفاع از این کشور (روهان) خون دادند.
‫درود بر مردگانِ فاتح!
‫درود!
‫یک نفس برید بالا.
‫- نباید بریزه زمین. ‫- استفراغ هم ممنوع.
‫پس یه بازیِ نوشیدنی‌خوریه؟
‫آخرین نفری که سر پا بود برنده میشه.
‫به افتخار چی بخوریم؟ ‫بیاید به افتخار پیروزی بخوریم.
‫به افتخار پیروزی!
‫صحیح و سالم باشی، آراگورن. ‫(به زبان اِلفی)
‫برات خوشحالم.
‫اون مرد شرافتمندیه.
‫جفت‌تون مردهای شرافتمندی هستید.
‫کسی که مردم‌مون رو تا پیروزی رهبری کرد ‫تئودنِ روهانی نبود.
‫نمی‌خواد به حرف من گوش کنی.
‫تو جَوونی.
‫و امشب، شبِ توئه.
‫بده، بده.
‫کسی حریف دورف‌هایی نمیشه ‫که موهای پُر پشتی دارن.
‫یه حسی دارم.
‫انگشت‌هام یه سوزش کوچیکی دارن.
‫فکر کنم داره روم تأثیر می‌ذاره.
‫دیدین گفتم؟
‫الاناست که هر چی نوشیدنی خورده بالا بیاره.
‫بازی تمومه.
‫♪ می‌تونی همه جا رو بگردی ♪
‫♪ می‌تونی نوشیدنی‌های شهر رو بخوری ♪
‫♪ ولی هیچ‌وقت نوشیدنی‌ای پیدا نمی‌کنی ♪ ‫♪ که انقدر قهوه‌ای باشه ♪
‫- ♪ فقط توی شهر ما پیدا میشه ♪ ‫- ♪ فقط توی شهر ما پیدا میشه ♪
‫♪ می‌تونید نوشیدنی‌های شیک‌تون رو بخورید ♪ ‫♪ می‌تونید با پارچ بخورید ♪
‫♪ ولی تنها نوشیدنیِ مخصوص شجاعان و درستکاران ♪
‫پیپین!
‫♪ ولی تنها نوشیدنیِ مخصوص شجاعان و درستکاران ♪
‫ممنون! من برنده شدم.
‫خبری از فرودو نشد؟
‫خبری نشده. هیچ خبری.
‫وقت داریم.
‫هر روز، فرودو به موردور نزدیک‌تر میشه.
‫میشه از این بابت مطمئن بود؟
‫دلت بهت چی میگه؟
‫که فرودو زنده‌ست.
‫آره.
‫آره، اون زنده‌ست.
‫خیلی ریسکی‌ـه. خیلی ریسکی‌ـه.
‫ای دزدها!
‫اونا ازمون دزدیدنش.
‫بکُشیدشون. بکُشیدشون. ‫جفت‌شون رو بکُشید.
‫هیس! ساکت! نباید بیدارشون کنی.
‫الان نباید خرابش کنی.
‫ولی اونا می‌دونن.
‫اونا می‌دونن.
‫بهمون مشکوکن.
‫نظر عشق و عزیز من چیه؟
‫اسمیگل داره دل و جیگرش رو از دست میده؟
‫نه. نمیده.
‫هرگز! ‫اسمیگل از هابیت‌های کثیف متنفره.
‫اسمیگل دلش می‌خواد اونا بمیرن.
‫به این خواسته‌مون می‌رسیم. ‫(مرگِ اونا)
‫اسمیگل یکبار این کار رو کرده. ‫دوباره هم می‌تونه بکنه.
‫مال ماست!
‫ما!
‫باید عزیزمون رو بگیریم. ‫باید پسش بگیریم.
‫صبور باش! صبور باش، عشقم.
‫اول از همه باید به سمت اون هدایت‌شون کنیم.
‫به سمت راه‌پلۀ پر پیچ‌ و خم هدایت‌شون می‌کنیم. ‫(یک راه‌پلۀ مستقیم و یک راه‌پلۀ پر پیچ و خم ‫که به «کیریت اونگول» ختم می‌شود)
‫آره، پله‌ها. بعدش چی؟
‫بالا، بالا، بالا، از پله‌ها می‌ریم بالا...
‫تا این‌که به تونل می‌رسیم.
‫و وقتی رفتن داخل...
‫دیگه بیرون اومدنی در کار نیست.
‫اون همیشه گرسنه‌ست.
‫اون همیشه نیاز به تغذیه‌کردن داره.
‫اون باید غذا بخوره.
‫تنها چیزی که گیرش میاد، اورک‌های کثیفه.
‫ولی اونا مزۀ خیلی خوبی ندارن، ‫مگه نه عزیزم؟
‫نه.
‫اصلاً مزۀ خوبی ندارن، عشقم.
‫اون هوس گوشت‌های شیرین‌تری داره.
‫گوشت هابیت.
‫وقتی استخوون‌ها و لباس‌های خالی رو ‫دور میندازه...
‫اون‌موقعست که حلقه رو پیدا می‌کنیم.
‫و برای من می‌گیریمش!
‫برای ما.
‫آره. منظورم برای «ما» بود.
‫گالم. گالم.
‫وقتی هابیت‌ها بمیرن...
‫حلقۀ عزیز مال ما میشه!
‫وزغ‌کوچولوی خیانت‌کار!
‫نه! نه! ارباب!
‫نه، سم! دست از سرش بردار.
‫از دهن خودش شنیدم. ‫قصد داره ما رو بکُشه.
‫اصلاً! ‫اسمیگل آزارش به مورچه هم نمی‌رسه.
‫اون یه هابیت تپلِ نفرت‌انگیزه...
‫که از اسمیگل متنفره...
‫و دروغ‌‌های کثیفی از خودش در میاره.
‫خرمگسِ فلک‌زدۀ لعنتی! ‫می‌زنم سرت رو می‌ترکونم!
‫سم!
‫به من میگی دروغگو؟ خودت دروغگویی.
‫- اگه فراریش بدیم، گُم می‌شیم. ‫- برام مهم نیست.
‫نمی‌تونم تحمل کنم، آقای فرودو.
‫- منتظر نمی‌مونم تا ما رو بکُشه. ‫- نمی‌فرستمش پِی کارش.
‫متوجه نیستی، نه؟
‫اون خیلی شروره.
‫تنهایی نمی‌تونیم این کار رو بکنیم، سم. ‫بدونِ راهنما نمیشه.
‫باید ازم حمایت کنی.
‫دارم ازت حمایت می‌کنم، آقای فرودو.
‫می‌دونم، سم. ‫می‌دونم.
‫بهم اعتماد کن.
‫بیا، اسمیگل.
‫ساعت چنده؟
‫هنوز سحر نشده.
‫خواب دیدم که یه موج بزرگ اومده...
‫و از سرزمین‌های سبز و حاصلخیز بالا رفته و ‫بالای تپه‌هاست.
‫لبۀ یه پرتگاه ایستادم.
‫توی پرتگاهی که زیر پاهام بود ‫تاریکیِ مطلق بود.
‫یه نوری پشت سرم تابید...
‫ولی نتونستم برگردم.
‫فقط تونستم اونجا وایستم و منتظر بمونم.
‫شب افکار آدم رو تغییر میده.
‫بخواب، ائووین.
‫بخواب...
‫تا وقتی‌که فرصت داری.
‫ستاره‌ها پوشیده شدن. ‫(به وسیلۀ ابرهای تاریکی که محصول سائورونه)
‫یه اتفاق‌هایی داره توی شرق می‌افته.
‫یه شرارتِ بی‌نیاز به خواب!
‫چشم دشمن در حال حرکته.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫پیپین!
‫پیپین؟
‫پیپین.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- فقط می‌خوام یه نگاه بهش بندازم.
‫فقط یه بار دیگه.
‫بذارش سر جاش.
‫پیپین.
‫نه!
‫پیپین!
‫اون اینجاست!
‫دارم می‌بینمت. ‫(صدای سائورون)
‫پیپین!
‫کمک! گندالف، کمک!
‫یکی کمکش کنه!
‫پیپین!
‫توکِ کودن!
‫به من نگاه کن.
‫گندالف، منو ببخش.
‫به من نگاه کن.
‫چی دیدی؟
‫یه درخت.
‫یه درخت سفید بود...
‫داخل یه صحن سنگی.
‫درخته خشک شده بود.
‫شهر داشت توی آتیش می‌سوخت.
‫«میناس تیریت»؟ اونجا رو دیدی؟ ‫(شهری که برج دیده‌بانی گاندور در آن قرار دارد) ‫(کلمۀ میناس یعنی برج)
‫من اونو...
‫اونو دیدم.
‫صداش رو توی سرم می‌شنیدم.
‫اون‌وقت بهت چی گفت؟
‫حرف بزن!
‫اسمم رو ازم پرسید. ‫ولی جواب ندادم.
‫آزارم داد.
‫در مورد فرودو و حلقه چی بهش گفتی؟
‫از چشم‌های پیپین معلوم بود که دروغ نمیگه.
‫درسته احمقه...
‫ولی همچنان دروغگوی روراستیه.
‫چیزی از فرودو و حلقه به سائورون نگفته.
‫به طرز عجیبی شانس آوردیم.
‫پیپین توی پالانتیر، (همون گوی جادویی) ‫یه نگاه اجمالی به نقشۀ دشمن کرده.
‫سائورون داره میره سمت شهر میناس تیریت ‫تا به اونجا حمله کنه.
‫شکستی که توی گودیِ هلم خورد، ‫به دشمن‌مون یه موضوع رو نشون داد.
‫دیگه خبر داره که وارث الندیل* پا پیش گذاشته. ‫(پدر ایسیلدور و جد آراگورن)
‫انسان‌ها اون‌طور که اون فکر می‌کرده ضعیف نیستن.
‫همچنان شجاعت و قدرت کافی ‫برای به مبارزه‌طلبیدنش وجود داره.
‫سائورون از این موضوع می‌ترسه.
‫این خطر رو به جون نمی‌خره ‫که مردم سرزمین میانه زیر یک پرچم متحد بشن.
‫قبل از این‌که ببینه یه پادشاه...
‫به تاج و تختِ انسان‌ها برگشته، ‫میناس تیریت رو با خاک یکسان می‌کنه. ‫(اسم این قسمت: بازگشت پادشاه)
‫اگه فانوس‌های گاندور شعله‌ور شدن، ‫(راهی برای اعلام نیاز به نیروی کمکی در جنگ)
‫روهان باید برای جنگ آماده بشه. ‫(راهی برای اعلام نیاز به نیروی کمکی در جنگ)
‫سؤالی داشتم:
‫چرا ما باید با اسب‌هامون به کمکِ افرادی بریم ‫که به کمکِ ما نیومدند؟
‫چه دِینی به گاندور داریم؟
‫- من میرم. ‫- نه!
‫- باید بهشون هشدار داده بشه. ‫- داده میشه.
‫باید از یه راه دیگه بیای میناس تیریت.
‫مسیر رودخانه رو برو. ‫دنبال کشتی‌های سیاه بگرد.
‫متوجه این موضوع باشید:
‫الان اتفاقاتی در جریانه ‫که نمیشه به حالت قبل برشون گردوند.
‫من به سمت میناس تیریت میرم...
‫و قرار نیست تنهایی برم.
‫پرگرین توک، از بین تمام هابیت‌های کنجکاو، ‫تو بدترینی.
‫عجله کنید! عجله کنید!
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫چرا بهش نگاه کردی؟
‫چرا همیشه باید نگاه کنی؟
‫- نمی‌دونم. دست خودم نیست. ‫- هیچ‌وقت دست خودت نیست.
‫ببخشید. خب؟
‫- دیگه تکرار نمیشه. ‫- متوجه نیستی؟
‫دشمن فکر می‌کنه حلقه دست توئه.
‫میاد دنبالت می‌گرده، پیپ. ‫باید از اینجا خارجت کنن.
‫تو چی؟ تو هم باهام میای؟
‫مری؟
‫بیا!
‫چقدر تا میناس تیریت راهه؟
‫اگه توی یه خط مستقیم بریم، ‫سه روز راهه.
‫باید امیدوار باشیم ‫یکی از اون نازگول‌ها نیفته دنبال‌مون.
‫بیا.
‫این باشه برای جاده.
‫آخرین علف ته‌دراز.
‫می‌دونم مال خودت تموم شده. ‫خیلی پیپ می‌کشی، پیپین.
‫ولی... ولی به زودی همدیگه رو می‌بینیم.
‫- مگه نه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم قراره چه اتفاقی بیفته.
‫- مری. ‫- بتاز، شدوفکس.
‫معنی واژۀ «شتاب» رو نشون‌مون بده.
‫مری!
‫همیشه هر جا می‌رفتم...
‫دنبالم می‌اومد.
‫حتی قبل از این‌که دَه دوازده سالمون بشه.
‫توی بدترین نوع دردسرها مینداختمش...
‫ولی همیشه پیشش بودم تا نجاتش بدم.
‫الان دیگه رفت.
‫دقیقاً مثل فرودو و سم.
‫یه چیزی که در مورد هابیت‌ها یاد گرفتم اینه که
‫اونا جماعتِ سرسختی هستن.
‫بهتره بگی بی‌محابا هستن. اون یه توک‌ـه.
‫از امن‌ترین جاده ببرش. ‫(صحبت‌های الروند)
‫کشتی‌ای در گِری هیونز لنگر انداخته.
‫منتظره تا به اون سمت دریا ببرتش.
‫آخرین سفر «آرون آندومیل».
‫اینجا برای تو چیزی نیست...
‫جز مرگ.
‫بانو آرون...
‫نباید تأخیر کنیم.
‫بانوی من!
‫- بگو چی دیدی. ‫- آرون.
‫تو موهبت پیشگویی داری.
‫چی دیدی؟
‫به آیندۀ تو نگاه کردم و مرگ رو دیدم.
‫ولی زندگی هم هست.
‫دیدی که یه بچه در کار بوده. ‫پسر منو دیدی.
‫اون آینده تقریباً تموم شده.
‫ولی از دست نرفته.
‫هیچ چیز قطعی نیست.
‫بعضی چیزها قطعی‌ان.
‫اگه الان رهاش کنم...
‫برای همیشه از این تصمیم حسرت می‌خورم.
‫دیگه وقتشه.
‫از خاکسترها، آتشی برمی‌خیزد
‫نوری از سایه بیرون می‌زد
‫شمشیری که شکسته شده بود، تجدید می‌شود ‫(شمشیر ایسیلدور)
‫پادشاه بی‌تاج، دوباره به تخت خواهد نِشست
‫شمشیر رو بازسازی کن.
‫پدر!
‫دست‌هات سردن.
‫حیات الدار (اِلفی) داره از بدنت خارج میشه. ‫(داره جاودانگی‌اش رو از دست میده)
‫انتخاب من این بود.
‫پدر...
‫چه تو بخوای، چه نخوای...
‫دیگه هیچ کشتی‌ای حاضر نیست سوارم کنه. ‫(چون دیگه عملاً انگار اِلف نیست)
‫همین الان وارد قلمروی گاندور شدیم.
‫میناس تیریت.
‫شهر پادشاهان.
‫راه رو باز کنید!
‫همون درخته‌ست.
‫گندالف. گندالف.
‫آره، درخت سفیدِ گاندور. ‫(نماد این شهر که بر روی پرچم‌شان نیز است)
‫درخت پادشاه.
‫اما لرد دنه‌تور پادشاه نیست. ‫(پدرِ برومیر و فارامیر)
‫اون صرفاً یه مباشره. ‫از تخت پادشاهی مواظبت می‌کنه.
‫حالا به دقت گوش کن. ‫لرد دنه‌تور پدر برومیرـه.
‫اصلاً عاقلانه نیست ‫که خبر مرگ پسر عزیزش رو بهش بدیم.
‫و اشاره‌ای به فرودو یا حلقه نکن.
‫چیزی هم در مورد آراگورن نگو.
‫در واقع، بهترین کار اینه که ‫کلاً صحبت نکنی، پرگرین توک.
‫درود بر دنه‌تور، پسر اکتلیون، ‫لرد و مباشر گاندور.
‫من در این لحظات سخت، ‫با خبری تازه اومدم و توصیه‌ای دارم.
‫احتمالاً اومدی اینو توضیح بدی.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫احتمالاً اومدی بهم بگی چرا پسرم مُرده.
‫برومیر در راه نجات ما مُرد؛
‫یعنی من و خویشاوندم.
‫- در راه دفاع از ما در برابر دشمنان پر تعداد کُشته شد. ‫- پیپین!
‫با این‌که من به‌درد شما نمی‌خورم ‫در راه ادای این دِین...
‫در رکاب شما خدمت می‌کنم.
‫اولین فرمانم به تو اینه که ‫جواب این سؤالم رو بدی.
‫چطور تو فرار کردی، ولی پسرم نتونست؟
‫با این‌که مَردی با صلابت و نیرومند بود.
‫درسته که نیرومندترین مرد دنیا ‫ممکنه با یک تیر کُشته بشه...
‫اما برومیر با تیرهای بسیاری جراحت برداشت.
‫پاشو.
‫جناب لرد، زمانِ عزاداری برای برومیر هم می‌رسه،
‫ولی الان زمان مناسبش نیست.
‫جنگ در راهه.
‫دشمن در دو قدمیِ شماست. ‫در مقام مباشر، مسئولید...
‫که از این شهر دفاع کنید. ‫لشکریانِ گاندور کجا هستند؟
‫هنوز دوست‌های خودتون رو دارید. ‫توی این جنگ تنها نیستید.
‫به تئودنِ روهانی خبر بدید. ‫فانوس‌ها رو روشن کنید.
‫تو فکر می‌کنی خیلی عاقلی، میتراندیر*. ‫(به معنای «مسافر خاکستری») ‫(در گاندور با این نام صدایش می‌کنند)
‫با این وجود، هر چقدر هم که زیرک باشی، ‫خردمند نیستی.
‫فکر کردی چشمانِ برج سفید کوره؟ ‫(منظورش دیده‌بان‌های روی برجه)
‫بیشتر از اون چیزی که بدونی دیدم.
‫در برابر سپاه موردور ‫از من با دست چپت مثل یه سپر استفاده می‌کنی.
‫و با دست راستت، دنبال جایگزین‌کردنم می‌گردی.
‫می‌دونم با تئودنِ روهانی کی همسفر میشه.
‫بله! خبر آراگورن، پسر آراتورن به گوشم رسیده.
‫همین الان اینو بهت میگم: ‫در برابر این جنگاورِ شمالی تعظیم نمی‌کنم.
‫آخرین بازماندۀ خاندانی متلاشی‌شده ‫که مدت مدیدی عاری از لرد بوده.
‫بهت این اختیار داده نشده ‫که بازگشت پادشاه رو انکار کنی، مباشر!
‫فرمانروایی بر گاندور متعلق به منه ‫و نه دیگری.
‫بیا.
‫براش چیزی جز جاه‌طلبیِ عبث نمونده.
‫حتی حاضره با داغی که دیده ‫ظاهرسازی کنه.
‫هزاران ساله که این شهر پابرجا مونده.
‫ولی الان با هوس‌های یک مرد مجنون، سقوط می‌کنه.
‫و درخت سفید، درخت پادشاه...
‫دیگه هیچ‌وقت شکوفه نمیده.
‫چرا هنوز دارن از این درخت محافظت می‌کنن؟
‫ازش محافظت می‌کنن چون امید دارن.
‫امیدی کم و رو به افول ‫که یک روز شکوفا میشه.
‫که پادشاه میاد و این شهر مثل زمانی میشه...
‫که هنوز به تباهی کشیده نشده بود.
‫دانش کهنی که از غرب نشئت گرفته شده بود ‫ترک شد.
‫پادشاهان آرامگاه‌هایی ساختند ‫که از خانه‌های زندگان شکوهمندتر بودند.
‫و اسامی قدیمیِ اجدادشون رو...
‫ارجمندتر از اسامی پسرهاشون می‌دونستند.
‫لردهای بی‌فرزند، در تالارهای باستانی ‫سر خودشون رو با نشان‌شناسی* گرم می‌کردند. ‫(نشان‌های خاندان‌های مختلف بر روی پرچم‌ها)
‫یا در برج‌های مرتفع و سرد، ‫سؤالاتی در ارتباط با ستارگان می‌پرسیدند.
‫این‌طور بود که مردم گاندور به فلاکت کشیده شدند.
‫نسل پادشاهان قطع شد. ‫(قبل از این‌که از وجود آراگورن مطلع بشن ‫فکر می‌کردن دیگه کسی از اون تبار نیست)
‫درخت سفید پژمرده شد.
‫فرمانروایی بر گاندور ‫به مردانِ بی‌لیاقت داده شد.
‫موردور.
‫آره، همونجاست.
‫این شهر، همیشه در سایۀ اون قرار داشته.
‫توفان در راهه.
‫این مربوط به آب‌وهوای دنیا نیست.
‫این شِگِردیه که سائورون انجام میده.
‫جلوتر از لشکرش، دودی غلیظ می‌فرسته.
‫اورک‌های موردور ‫علاقه‌ای به روشناییِ روز ندارند.
‫برای همین جلوی آفتاب رو می‌گیره...
‫تا راه‌شون رو در مسیر جنگ تسهیل کنه.
‫وقتی سایۀ موردور به این شهر برسه...
‫جنگ شروع میشه.
‫خب...
‫میناس تیریت...
‫خیلی تأثیرگذار بود.
‫- خب، بعد از اینجا قراره کجا بریم؟ ‫- دیگه خیلی دیر شده، پرگرین.
‫خبری از بیرون‌رفتن از این شهر نیست.
‫باید منتظر نیروی کمکی بمونیم.
‫لابد ساعت نزدیکِ وقت صرفِ چای‌ـه. ‫(حول و حوشِ عصر)
‫حداقل توی مکان‌های درست و حسابی، ‫الان وقت صرف چای‌ـه.
‫ما توی مکان‌های درست و حسابی نیستیم.
‫آقای فرودو؟
‫چی شده؟
‫یه حسی پیدا کردم.
‫فکر نمی‌کنم دیگه بتونم برگردم خونه.
‫چرا، برمی‌گردی. معلومه که برمی‌گردی.
‫این فکر و خیال‌های ناسالم رو بذار کنار.
‫ما تا اونجا می‌ریم و برمی‌گردیم... ‫(«تا به آنجا رفتیم و بازگشتیم» اسم کتاب بیلبو)
‫دقیقاً مثل آقای بیلبو.
‫حالا می‌بینی.
‫فکر کنم این زمین‌ها ‫یه زمان بخشی از پادشاهیِ گاندور بودن.
‫خیلی وقت پیش، که پادشاه داشتن.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫و به‌جاش سنگی گذاشتند که شبیه سرِ اورک‌هاست)
‫آقای فرودو، ببین.
‫پادشاه دوباره تاج داره.
‫یالا، هابیت‌ها! ‫الان نباید وایستیم. از این‌طرف.
‫فکر می‌کنم اینا رو صرفاً برای مراسم بهم دادن.
‫آخه واقعاً که انتظار ندارن بجنگم.
‫- انتظار دارن؟ ‫- تو الان در خدمتِ مباشر هستی.
‫باید هر کاری بهت گفت بکنی، پرگرین توک.
‫هابیتِ مسخره!
‫نگهبان قلعه! ‫(لباس و مقام نگهبان قلعه رو بهش دادن)
‫ممنون.
‫دیگه ستاره‌ای دیده نمیشه. ‫(با ابرهای تاریکِ سائورون)
‫وقتش رسیده؟
‫آره.
‫خیلی سوت و کوره.
‫آرامش قبل از توفانه.
‫نمی‌خوام توی یه نبرد شرکت کنم...
‫ولی انتظار در آستانۀ نبردی که ‫نمی‌تونم ازش فرار کنم، از اونم بدتره.
‫گندالف، به فرودو و سم امیدی هم هست؟
‫از اولش هم امیدِ چندانی نبود.
‫فقط امید احمق‌ها بود.
‫دشمن‌مون آماده‌ست.
‫تمام قواش رو جمع کرده.
‫نه تنها اورک‌ها، بلکه انسان‌ها رو هم آورده.
‫سپاهیانِ هارادریم از جنوب... ‫(هارادریم‌ها دشمنان گاندور بودند ‫که با سائورون متحد شدند)
‫مزدورانِ خلیج. ‫(دزدان دریایی اومبار که اصالتاً گاندوری بودند)
‫همه‌شون پاسخگوی ندای موردور هستند.
‫یالا!
‫گاندوری که ما می‌شناسیم ‫اینجا با پایان خودش روبه‌رو میشه.
‫مهلک‌ترین ضربه در اینجا زده میشه.
‫اگه رودخانه رو بگیرن، ‫اگه پادگانِ توی اوزگیلیات سقوط کنه...
‫آخرین تمهید دفاعیِ شهر، از بین میره.
‫ولی جادوگر سفید رو داریم. ‫این خودش کم چیزی نیست.
‫گندالف؟
‫سائورون هنوز مرگبارترین خادمش رو آشکار نکرده.
‫خادمی که لشکریان موردور رو ‫در جنگ رهبری می‌کنه.
‫خادمی که میگن هیچ بشرِ زنده‌ای نمی‌تونه بکُشش.
‫پادشاه-ساحرِ آنگمار. ‫(ملقب به ارباب نازگول‌ها‌ و سوار سیاه) ‫(او در گذشته ساحر یا جادوگر بوده است)
‫قبلاً هم دیدیش.
‫توی «ودرتاپ» به فرودو شمشیر زد.
‫اون ارباب نازگول‌هاست.
‫برترین فرد در بین نُه خادم.
‫میناس مورگول* پایگاه اونه. ‫(برج جادو)
‫شهر مردگان. ‫(همان میناس مورگول)
‫جای خیلی ناجوریه. پر از دشمنه.
‫زود باشید. زود باشید.
‫اونا می‌بینن. اونا می‌بینن.
‫بیاید این‌طرف. بیاید این‌طرف. ‫ببینید، پیداش کردیم.
‫راهِ رسیدن به موردور.
‫راه‌پلۀ مخفی.
‫برید بالا.
‫- نه، آقای فرودو. ‫- از اون‌طرف نه!
‫- داره چی‌کار می‌کنه؟ ‫- نه.
‫- دارن صدام می‌زنن. ‫- نه.
‫قایم شید! قایم شید!
‫جای شمشیرش رو حس می‌کنم.
‫بالأخره وقتش رسید.
‫بزرگترین نبردِ عصر ما.
‫بیاید این‌طرف، هابیت‌ها. ‫می‌ریم بالا. باید بریم بالا.
‫تخته قرار داده شده. ‫(اشاره به شطرنج)
‫مُهره‌ها دارن حرکت می‌کنن. ‫(اشاره به شطرنج)
‫بالا، بالا، بالا، از پله‌ها می‌ریم بالا.
‫و بعد به تونل می‌رسیم.
‫ببینم، توی این تونله چیه؟
‫گوش کن چی میگم. ‫خوب گوش کن.
‫هر بلایی سرِ اون (فرودو) بیاد، ‫باید به من جواب پس بدی.
‫اگه بو ببرم که یه جای کار می‌لنگه...
‫اگه یه دونه موی پشت سرم از ترس سیخ بشه، ‫همه چی تمومه.
‫نه جونوری می‌مونه، نه بوگندویی.
‫می‌میری! فهمیدی؟
‫حواسم بهت هست.
‫قضیه چی بود؟
‫هیچی. داشتم یه چیزایی رو شفاف‌سازی می‌کردم.
‫پرگرین توک، پسرم، یه کاری هست ‫که باید انجام بشه.
‫یه فرصت دیگه برای یکی از مردم شایر ‫تا ارزش عظیم خودشون رو ثابت کنن.
‫نباید سرافکنده‌ام کنی.
‫اونورِ رودخونه خیلی سوت و کور بوده.
‫اورک‌ها خودشون رو آفتابی نمی‌کنن.
‫احتمال داره کسانی که توی پادگان بودن ‫تخلیه‌اش کرده باشن.
‫نیروهای شناسایی رو فرستادیم «کِر اندروس».
‫اگه اورک‌ها از شمال حمله کنن، ‫اونا بهمون هشدار میدن.
‫ساکت.
‫ده نفر دیگه لازم داریم.
‫بکُشیدش.
‫از شمال نمیان.
‫- بریم سمت رودخونه. سریع. سریع. ‫- برید. یالا.
‫سریع‌تر.
‫شمیرهاتون رو بکشید.
‫نگه‌شون دارید! جلوشون رو بگیرید!
‫چی؟
‫آمون دین. ‫(یا «تپۀ خاموش»؛ مجهز به فانوس ‫یا مشعلی برای آگاه‌سازی مردم از خطر)
‫فانوس! ‫فانوس آمون دین روشن شده.
‫امید شعله‌ور شد.
‫(آمون دین یکی از فانوس‌های چندگانه است ‫و یکی پس از دیگری با دریافت هشدار خطر ‫توسط مردم روشن می‌شوند)
‫فانوس‌های میناس تیریت!
‫گاندور تقاضای کمک کرده.
‫روهان به کمک‌شون میره.
‫نیروهای روهانی رو جمع کنید.
‫ارتش رو توی «دانهارو» جمع کنید.
‫هر چند تا سرباز که می‌تونید بیارید.
‫دو روز وقت داری.
‫روز سوم، به سمت گاندور و جنگ عازم می‌شیم.
‫- به پیش! ‫- بسیار خب، قربان.
‫- گملینگ. ‫- جناب لرد.
‫با شتاب برو اون سرِ ریدل‌مارک*. ‫(نام دیگرِ روهان) ‫(به معنی سرزمینِ سوارکاران)
‫تمام مردانی که سالم هستن رو ‫توی دانهارو جمع کن.
‫حتماً.
‫- تو هم باهامون میای؟ ‫- فقط تا اردوگاه.
‫رسمه که زن‌های دربار، ‫از مردها خداحافظی کنن.
‫سربازها فرمانده‌شون رو پیدا کردن.
‫توی نبرد همراهی‌ات می‌کنن، ‫حتی تا لحظۀ مرگ.
‫تو بهمون امید دادی.
‫ببخشید.
‫منم یه شمشیر دارم.
‫لطفاً قبولش کنید. ‫(یعنی شمشیر من در راه شما)
‫می‌خوام در رکاب‌تون خدمت کنم، پادشاه تئودن.
‫با کمال میل می‌پذیرم.
‫بهت لقب «مریادوک، سرباز روهانی» رو میدم. ‫(سرباز ویژه؛ یک درجه پایین‌تر از شوالیه)
‫مردانِ اسبی! ‫(لقب سربازان روهان)
‫کاش می‌تونستم یه سپاه از دورف‌ها ‫جمع کنم که تا دندون مسلح و وحشتناک باشن.
‫شاید نیازی نباشه که خویشاوندان تو ‫سوار بر اسب‌هاشون به جنگ بیان.
‫متأسفانه خودِ جنگ به سرزمین‌هاشون رسیده.
‫پس در مقابل دیوارهای شهر میناس تیریت...
‫مشخص میشه که عصر ما ‫ عصر هلاکته یا نه.
‫لحظۀ موعود فرا رسیده. ‫سوارکارانِ روهان، شما سوگند خوردین.
‫حالا به سوگندهاتون عمل کنید. ‫برای ارباب و سرزمین‌مون!
‫فارامیر!
‫نمی‌تونیم جلوشون رو بگیریم. ‫شهر از دست رفته.
‫به افراد بگو از سنگرهاشون بیرون بیان. ‫می‌ریم توی میناس تیریت.
‫نازگول‌ها!
‫پناه بگیرید!
‫نازگول‌ها!
‫عقب‌نشینی کنید. ‫عقب‌نشینی کنید و برید توی میناس تیریت!
‫برید عقب!
‫- عقب‌نشینی! عقب‌نشینی! ‫- فرار کنید تا زنده بمونید.
‫دوران انسان‌ها تموم شده.
‫عصر اورک‌ها رسیده.
‫- واینستید! ‫- نازگول‌ها اومدن!
‫پناه بگیرید، سرورم!
‫داره میاد!
‫- میتراندیرـه. ‫- سوارکار سفیده! (یکی از القاب دیگرِ گندالف)
‫بکِشید!
‫میتراندیر.
‫اونا از تدابیر دفاعی‌مون رد شدن.
‫پل و بستر غربیِ رودخونه رو گرفتن.
‫گُردان‌های اورک‌ها دارن از رودخونه رد میشن.
‫همون شد که لرد دنه‌تور پیش‌بینی کرده بود.
‫- خیلی وقته که این هلاکت رو پیش‌بینی کرده بود. ‫- پیش‌بینی کرده ولی هیچ کاری نکرده.
‫فارامیر؟
‫این اولین نیمه‌زاده‌ای نیست ‫که باهاش روبه‌رو شدی.
‫نه.
‫فرودو و سم رو دیدی؟
‫- کجا؟ کِی؟ ‫- توی «ایتیلین». ‫(بخشی از گاندور در شرق رود آندوین)
‫همین دو روز پیش.
‫گندالف، اونا دارن از جادۀ «درۀ مورگول» میرن. ‫(دره‌ای پشت میناس مورگول در کوه‌های افل دوات)
‫بعدش هم از گذرگاهِ «کیریت اونگول» رد میشن.
‫یعنی چی؟
‫- چی شده؟ ‫- فارامیر، هر چی می‌دونی بهم بگو.
‫هر اطلاعاتی داره بده.
‫این‌جوری به شَهرت خدمت می‌کنی؟
‫حاضری این خطر رو به جون بخری ‫که با خاک یکسان بشه؟
‫کاری که به نظرم درست اومد رو کردم. ‫(آزادسازیِ فرودو)
‫کاری که به نظرت درست اومد؟!
‫حلقۀ قدرت رو فرستادی موردور، ‫اونم در دستانِ یه نیمه‌زادۀ بی‌عقل!
‫باید برای حفظ امنیتش ‫برگردونده می‌شد توی قلعۀ ما.
‫در خفاء.
‫در تاریکی و اعماق سردابه‌ها...
‫که ازش استفاده نشه.
‫مگر در شرایطی که احتیاج مُبرم بهش باشه.
‫من حاضر نیستم از حلقه استفاده کنم.
‫حتی اگه میناس تیریت در حال سقوط باشه ‫و فقط من بتونم نجاتش بدم.
‫همیشه دوست داشتی شبیه لردها ‫و آدمای سخاوتمند به نظر بیای،
‫مثل پادشاه‌های قدیمی.
‫اگه برومیر زنده بود، ‫نیازهای پدرش رو به یاد می‌سپرد.
‫یه هدیۀ پادشاهانه برام می‌آورد. ‫(همون‌طور که در قسمت اول اشاره شد، ‫حلقه رو «هدیه» خطاب کرد)
‫برومیر حاضر نمی‌شد حلقه رو بیاره.
‫دستش رو دراز می‌کرد سمت این جواهر ‫و می‌گرفتش و تباه می‌شد.
‫- تو چیزی در این مورد نمی‌دونی. ‫- برای خودش نگهش می‌داشت.
‫و وقتی برمی‌گشت...
‫دیگه پسرت رو نمی‌شناختی.
‫برومیر به من وفادار بود.
‫نه یه شاگردِ جادوگر! ‫(اشاره به فارامیر داره که مثل شاگرد گندالف‌ـه)
‫پدر؟
‫پسرم.
‫تنهام بذار.
‫مواظب باش، ارباب. ‫مواظب باش.
‫ارتفاع زیادی تا زمین داره.
‫پله‌ها خیلی خطرناکن.
‫بیا، ارباب.
‫بیا پیش اسمیگل.
‫آقای فرودو!
‫برو عقب ببینم!
‫بهش دست نزن!
‫اون چرا از اسمیگل بیچاره متنفره؟
‫مگه اسمیگل باهاش چی‌کار کرده؟
‫ارباب؟
‫ارباب بار سنگینی رو به دوش می‌کشه.
‫اسمیگل می‌دونه. ‫سنگین! بار سنگینی‌ـه.
‫اون تپله نمی‌فهمه.
‫اسمیگل مراقب اربابه.
‫تپله حلقه رو می‌خواد.
‫بهش نیاز داره. ‫اسمیگل اینو توی چشماش می‌بینه.
‫به زودی خودش اینو ازتون می‌خواد. ‫حالا می‌بینید.
‫تپله ازتون می‌گیردش.
‫تمام نیروها رو بفرست.
‫تا وقتی شهر رو نگرفتیم، حمله رو متوقف نکن.
‫همه‌شون رو سلاخی کنید.
‫- جادوگره چی؟ ‫- در هم می‌شکنمش.
‫سوارکارهای تئودن کجا هستن؟
‫ارتش روهان میاد؟
‫میتراندیر.
‫فعلاً بهترین وسیلۀ دفاعی‌تون، شهامت‌تونه.
‫چه فکری پیش خودت می‌کردی، پرگرین توک؟
‫یه هابیت چه خدمتی می‌تونه ‫به لردی به این بزرگی ارائه بده؟
‫کار درستی کردی.
‫یه عمل سخاوتمندانه نباید با فکر و خیال‌های بد ‫سنجیده بشه. (در جوابِ سؤال پیپین)
‫قراره به نگهبان‌های برج ملحق بشی.
‫فکر نمی‌کردم بتونن لباسی پیدا کنن ‫که اندازه‌ام باشه.
‫یه زمان متعلق به پسربچه‌ای از این شهر بود.
‫پسری خیلی ابله...
‫که به‌جای حضور توی کلاس‌هاش، ‫ساعت‌ها وقتش رو با کُشتنِ اژدهاها هدر می‌داد.
‫- این مال تو بوده؟ ‫- بله، مال من بوده.
‫پدرم سفارش داده بود برای من درستش کنن.
‫خب...
‫از اون زمانِ تو قدبلندترم.
‫گرچه بعیده دیگه بیشتر از این رشد کنم، ‫مگر این‌که از بغل رشد کنم.
‫هیچ‌وقت در حد و اندازۀ منم نبود.
‫سربازِ این خانواده، همیشه برومیر بود.
‫اون و پدرم شباهت‌های زیادی داشتن.
‫مغرور.
‫حتی کله‌شق.
‫ولی قوی!
‫به نظرم تو هم قوی هستی ‫ولی از یه نظر دیگه.
‫یه روز پدرت هم متوجه این موضوع میشه.
‫در اینجا من سوگند وفاداری و خدمت ‫ به گاندور می‌خورم
‫در صلح یا جنگ...
‫در زندگی یا مرگ...
‫از...
‫از این لحظه به بعد...
‫تا زمانی‌که سرورم آزادم کند...
‫و یا مرگ مرا فرا گیرد.
‫من هم این‌ها رو فراموش نمی‌کنم...
‫و در پاداش‌دادن به اون‌چه که ‫به من داده شده، قصور نمی‌کنم.
‫پاداش وفاداری، محبته.
‫پاداش دلاوری، احترامه.
‫و جزای بی‌وفایی، انتقامه.
‫فکر نمی‌کنم درست باشه که به همین راحتی ‫تدابیر دفاعیِ بیرونی رو رها کنیم.
‫تدابیر دفاعی‌ای که برادرت ‫مدت زیادی سرِ پا نگه‌شون داشت.
‫- می‌خواید چی‌کار کنم؟ ‫- حاضر نیستم که...
‫بدونِ مقاومت، ‫رودخانۀ داخل پله‌نور رو واگذار کنم.
‫اوزگیلیات باید بازپس گرفته بشه.
‫سرورم، اوزگیلیات پر از نیروهای دشمنه.
‫در جنگ، خیلی چیزها باید به خطر بیفتن.
‫اینجا فرماندهی هست که هنوز شهامت کافی ‫برای اجرای خواستۀ سرورش رو داشته باشه؟
‫الان آرزو می‌کنی که کاش جامون عوض شده بود
‫و من مُرده بودم و برومیر زنده می‌موند.
‫بله.
‫همین آرزو رو می‌کنم.
‫از اونجایی که از نعمت برومیر محروم شدی...
‫هر کاری بتونم به‌جای اون می‌کنم.
‫اگه تونستم برگردم، ‫دیدت رو نسبت به من بهتر کن، پدر.
‫بستگی داره که چطور برگردی. ‫(مُرده یا زنده)
‫اَه!
‫چه فکری تو سرته؟
‫داری دزدکی کارهاتو می‌کنی، آره؟
‫دزدکی؟
‫هابیت تپل همیشه خیلی مؤدبه!
‫اسمیگل بهشون راه‌های مخفی‌ای رو نشون میده ‫که هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونست پیدا کنه...
‫اون‌وقت میگن «دزدکی».
‫دزدکی؟
‫خیلی دوست خوبی هستی. ‫آره عزیزم.
‫خیلی خوبی، خیلی خوبی.
‫آخه باعث شدی از جام بپرم.
‫چی‌کار می‌کردی؟
‫دزدکی.
‫باشه. هر جور خودت مایلی.
‫ببخشید که بیدارت کردم، آقای فرودو.
‫باید به راه‌مون ادامه بدیم.
‫هنوز هوا تاریکه.
‫اینجا همیشه هوا تاریکه.
‫نیستش!
‫- نان اِلفی! ‫- چی؟
‫فقط همونو داشتیم.
‫اون برش داشته. حتماً کار خودش بوده.
‫اسمیگل؟ ‫نه، نه، کار اسمیگل بیچاره نبوده.
‫اسمیگل از نان اِلفیِ مزخرف متنفره.
‫تو یه دروغگوی کثیفی! ‫باهاش چی‌کار کردی؟
‫از اون نان‌ها نمی‌خوره.
‫- امکان نداره برش داشته باشه. ‫- ببین.
‫اینا چیه؟
‫روی روپوشش خُرده‌نون ریخته. اون برش داشته!
‫اون برش داشته.
‫خودم دیدم. هر وقت ارباب حواسش نیست ‫کلی چیز می‌کنه توی دهنش.
‫داری مثل سگ دروغ میگی!
‫آب‌زیرکاهِ دو روی بوگندو!
‫- سم! ‫- بگو...
‫بس کن!
‫سم!
‫- می‌کُشمش! ‫- سم! نه!
‫وای... شرمنده. قصد نداشتم انقدر بیخ پیدا کنه. ‫فقط... خیلی عصبی شدم.
‫یه کم... یه کم استراحت کن.
‫- حالم خوبه. ‫- نه.
‫نه، حالت خوب نیست. ‫خیلی خسته‌ای.
‫تقصیر اون گالمه.
‫تقصیر این مکانه.
‫تقصیر اون چیزیه که انداختی گردنت. ‫(حلقه)
‫می‌تونم یه کم کمک کنم.
‫می‌تونم یه مدت حملش کنم.
‫«یه مدت حملش کنم».
‫می‌تونم حملش... حملش کنم.
‫بارش رو با هم به دوش بکشیم. ‫به دوش بکشیم... به دوش... به دوش بکشیم.
‫برو عقب!
‫نمی‌خوام نگهش دارم.
‫فقط می‌خوام کمک کنم.
‫دیدی؟ دیدی؟
‫اون می‌خواد برای خودش نگهش داره.
‫تو خفه شو!
‫برو گمشو! بزن به چاک!
‫نه، سم.
‫الان مشکل‌مون تویی.
‫شرمنده، سم.
‫ولی اون دروغگوئه.
‫ذهنت رو علیهِ من مسموم کرده.
‫دیگه نمی‌تونی کمکم کنی.
‫اینو از صمیم قلب نمیگی.
‫برو خونه.
‫فارامیر!
‫خواسته‌های پدرت به جنون کشیده شده.
‫جونت رو به این راحتی دور ننداز.
‫اگه به اینجا وفادار نباشم، ‫پس به کجا وفادار باشم؟
‫اینجا شهر انسان‌های نومه‌نورـه.
‫به کمال میل جونم رو برای دفاع از زیبایی‌اش...
‫خاطراتش و دانش‌اش میدم.
‫پدرت دوستت داره، فارامیر.
‫قبل از این‌که کار تموم بشه، ‫اینو به یاد میاره.
‫آواز می‌تونی بخونی، آقای هابیت؟
‫خب...
‫بله.
‫حداقل برای مردم خودم که خوب می‌خونم.
‫ولی آوازی برای تالارهای بزرگ...
‫و لحظات شرارت‌آمیز نداریم.
‫اون‌وقت چرا فکر می‌کنی ‫که آوازهات درخورِ تالارهای من نیستند؟
‫بیا برام یه آواز بخون.
‫♪ خونه پشت سره ♪
‫♪ دنیا در مقابله ♪
‫♪ و مسیرهای زیادی هستند ♪ ‫♪ که میشه توشون قدم گذاشت ♪
‫♪ در سایه و تاریکی ♪
‫♪ در آستانۀ شب ♪
‫♪ تا وقتی که ستاره‌ها همه در یک راستا هستند ♪
‫♪ مِه و تاریکی ♪
‫♪ ابر و سایه ♪
‫♪ همه‌شون از بین میرن ♪
‫♪ همه‌شون ♪
‫♪ از بین میرن ♪
‫به پیش! به پیش!
‫به پیش! به پیش! به پیش!
‫راه رو برای پادشاه باز کنید.
‫راه رو باز کنید.
‫پادشاه اومده.
‫سرورم!
‫درود بر شما، اعلی‌حضرت.
‫گریم‌بولد، چند نفر؟
‫من پونصد سرباز از فولد غربی آوردم، سرورم.
‫سیصد سرباز دیگه هم ‫ از فن‌مارچ آوردیم، پادشاه تئودن.
‫- سوارکارهای اسنوبورن کجا هستن؟ ‫- هیچ‌کدوم‌شون نیومدن، سرورم.
‫شش هزار نیزه‌دار.
‫حتی به نصف اون چیزی که امیدوار بودم هم نرسید.
‫شش هزار نفر برای شکستنِ ‫صفوف لشکریان موردور کفایت نمی‌کنه.
‫باز هم میان.
‫هر ساعتی که می‌گذره، ‫شکست گاندور تسریع میشه.
‫تا سحر وقت داریم، بعدش باید حرکت کنیم.
‫اسب‌ها بی‌قرارند...
‫و مردها ساکت.
‫توی سایۀ کوهستان مضطرب میشن.
‫اون جاده‌ای که اونجاست...
‫به کجا میره؟
‫اونجا جادۀ دیمولت‌ـه؛ درِ زیر کوه. ‫(جنگل تاریکی)
‫هر کسی رفته اونجا دیگه برنگشته.
‫اون کوه، شرارت‌آمیزه.
‫وایستا!
‫آراگورن.
‫بیا بریم غذا پیدا کنیم.
‫بیا.
‫یه سرباز حقیقیِ روهان.
‫حاضرم.
‫ببخشید.
‫اون‌قدرها هم خطرناک نیست.
‫حتی تیز هم نیست.
‫خب، این‌که خوب نیست. ‫با یه شمشیر کُند که نمی‌تونی اورک‌ها رو بکُشی.
‫بیا بریم.
‫باید بری آهنگری! برو.
‫نباید تشویقش کنی.
‫نباید بهش تردید داشته باشی.
‫به نیت قلبی‌اش تردید ندارم، ‫فقط به دست‌های کوتاهش شک دارم.
‫چرا نباید مری رو ببریم؟
‫اونم به اندازۀ تو ‫برای رفتن به میدان جنگ دلیل داره.
‫چرا اون نمی‌تونه برای عزیزانش بجنگه؟ ‫(در حقیقت داره خودشو میگه)
‫همون‌قدر که از جنگ چیزی سرت نمیشه، ‫از هابیت‌ها هم چیزی نمی‌دونی.
‫وقتی ترس بر وجودش غلبه کنه...
‫و خون و جیغ و وحشت‌های نبرد ‫کنترلش رو به دست بگیره...
‫فکر می‌کنی می‌مونه و می‌جنگه؟
‫فرار می‌کنه.
‫که البته حق داره فرار کنه.
‫جنگ حیطۀ تخصصیِ انسان‌هاست، ائووین.
‫من یه زندگیِ فانی رو انتخاب می‌کنم.
‫کاش می‌تونستم برای آخرین بار...
‫اونو ببینم.
‫قربان.
‫پادشاه تئودن منتظرتونه، سرورم.
‫من دیگه میرم.
‫جناب لرد الروند.
‫من از طرف اونی اومدم که دوستش دارم.
‫آرون داره می‌میره.
‫مدت زیادی در برابر شرارتی که ‫از موردور داره پخش میشه دَووم نمیاره.
‫نور ستارۀ شامگاهی در حال خاموش‌شدنه. ‫(دو منظوره: هم گردنبند رو میگه، هم دخترش رو)
‫با افزایش قدرت سائورون، ‫قوتِ دخترم کاسته میشه.
‫جانِ آرون الان به سرنوشت حلقه بستگی داره.
‫سایه بهمون رسیده، آراگورن. ‫(کنایه از مرگ)
‫پایان کار رسیده.
‫این پایانِ کار ما نخواهد بود، ‫بلکه پایان کار سائورونه.
‫داری به سوی جنگ می‌تازی ‫ولی نه به سوی پیروزی.
‫لشکریان سائورون از میناس تیریت حمله می‌کنن. ‫تا اینجاش رو خودت می‌دونی.
‫ولی در خفا یه لشکر دیگه می‌فرسته ‫که از رودخانه حمله می‌کنن.
‫ناوگان دزدان دریایی از جنوب میاد. ‫(دزدان دریاییِ اومبار)
‫تا دو روز دیگه به شهر می‌رسن.
‫تعداد نیروهای دشمن بیشتره، آراگورن.
‫افراد بیشتری لازم داری.
‫سرباز دیگه‌ای نیست.
‫اون‌هایی که توی کوه سکونت می‌کنند هستند.
‫قاتل‌ها...
‫و خائنین.
‫حاضری اونا رو خبر کنی که بیان بجنگن؟
‫اونا به هیچ چیز اعتقاد ندارن.
‫به هیچ‌کس پاسخگو نیستن.
‫به پادشاه گاندور پاسخگوئن.
‫آندوریل، شعلۀ غرب، ‫ که از تکه‌های نارسیل* ساخته شده. ‫(شمشیر الندیل)
‫سائورون قطعاً شمشیر الندیل رو فراموش نکرده. ‫(ایسیلدور با همین شمشیر حلقه رو ازش دریغ کرد)
‫شمشیری که شکسته شده بود، ‫به میناس تیریت بازمی‌گرده.
‫مَردی که می‌تونه ‫ قدرت این شمشیر رو به دست بگیره،
‫می‌تونه ارتشی رو احضار کنه که از ‫تمام ارتش‌های موجود در این کرۀ خاکی مرگبارتره.
‫جنگاوری رو بذار کنار.
‫همون کسی بشو که به دنیا اومدی تا بشی.
‫از جادۀ دیمولت برو. ‫(همون جادۀ خطرناک جنگلی)
‫من به انسان‌ها امید میدم. ‫(به زبان اِلفی)
‫امیدی برای خودم نمی‌خوام.
‫جنگ در شرق شروع شده. ‫نمی‌تونی شب نبرد از اینجا بری.
‫نباید نیروها رو ول کنی به امون خدا.
‫ائووین...
‫اینجا بهت نیاز داریم.
‫چرا اومدی؟
‫خودت نمی‌دونی؟
‫عشقی که در سر داری، چیزی جز ‫یک سایه و خیال نیست.
‫چیزی که دنبالشی رو نمی‌تونم بهت ببخشم.
‫از همون لحظه‌ای که دیدمت ‫برات آرزوی خوشحالی داشتم.
‫کجا به سلامتی؟
‫این بار نه.
‫این دفعه باید بمونی، گیملی.
‫انگاری هنوز با لج‌بازی دورف‌ها غریبه‌ای.
‫بهتره خودت هم قبول کنی. ‫ما همراهت میایم، رفیق.
‫- چه خبره؟ ‫- کجا میره؟
‫کجا میره؟
‫نمی‌فهمم.
‫لرد آراگورن.
‫چرا داره شب نبرد از اینجا میره؟
‫داره میره چون امیدی نیست.
‫میره چون باید بره.
‫تعداد خیلی کمی اومدن.
‫نمی‌تونیم لشکریان موردور رو شکست بدیم.
‫نه...
‫نمی‌تونیم.
‫ولی در هر صورت باهاشون می‌جنگیم.
‫دستورات لازم رو نوشتم.
‫در غیاب من، ‫مردم باید از دستورات تو پیروی کنن.
‫جای من رو توی تالار زرین پر کن.
‫امیدوارم اگر این جنگ پایان بدی داشت...
‫بتونی سال‌ها از ادوراس دفاع کنی.
‫چه انجام وظیفه‌ای دیگه‌ای از من می‌خواید، سرورم؟
‫وظیفه؟
‫نه.
‫می‌خوام دوباره لبخند بزنی...
‫نه این‌که برای کسایی که ‫زمان مرگ‌شون رسیده سوگواری کنی.
‫باید زنده باشی که دوباره روزهای خوش رو ببینی...
‫و مأیوس نباشی.
‫آخه چه‌جور ارتشی توی همچین جایی می‌مونه؟
‫ارتشی که طلسم شده.
‫خیلی‌وقت پیش، مردان کوهستان ‫در پیشگاه آخرین پادشاه گاندور...
‫سوگندی یاد کردند...
‫که به دادش برسن...
‫که کنارش بجنگن...
‫ولی وقتی زمانش رسید...
‫وقتی گاندور نیاز مبرم بهشون داشت...
‫فرار کردند...
‫میان تاریکی کوهستان غیب شدند.
‫و ایسیلدور هم طلسم‌شون کرد...
‫و تا به عهدشون وفا نکردن، ‫هرگز به آرامش نمی‌رسن.
‫چه کسی آن‌ها را ‫از گرگ و میش خاکستری فرا می‌خواند؟
‫مردمان از یاد رفته.
‫وارث کسی که به آن سوگند وفاداری یاد کردند.
‫او از شمال خواهد رسید.
‫از سر نیاز به اینجا خواهد آمد.
‫از ورودی مسیر مردگان خواهد گذشت.
‫گرمای خونم از ترس از بین رفته.
‫راه بسته‌ست.
‫توسط مردگان ساخته شده.
‫و مردگان هم محافظش هستن.
‫راه بسته‌ست.
‫بریگو!
‫من از مرگ نمی‌ترسم.
‫به حق چیزهای ندیده و نشنیده.
‫یه الف میره زیرِ زمین، ‫در حالی که یه دورف جرأت نداره؟
‫وای...
‫زنده نمی‌نونم که ببینم آخرش چی میشه.
‫باید سریع و سبک حرکت کنیم.
‫راه درازی در پیشه.
‫و افراد و اسب‌هامون باید ‫وقتی به اونجا می‌رسن قوای نبرد داشته باشن.
‫هابیت‌های کوچک به جنگ تعلق ندارن، جناب مریادوک.
‫همهٔ دوستام عازم جنگ شدن.
‫اگه جا بمونم مایهٔ سرافکندگی میشم.
‫اگر چهار نعل هم بتازیم، ‫ سه روز طول می‌کشه که میناس تیرت تبرسیم.
‫و هیچ‌کدوم از سوارانم نمی‌تونن ‫بار اضافی تو رو حمل کنن.
‫می‌خوام بجنگم.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫با من بیا.
‫بانوی من.
‫آرایش بگیرید، حرکت کنید.
‫آرایش بگیرید، حرکت کنید!
‫بتازید!
‫به سمت گاندور بتازید!
‫چی شده؟
‫چی می‌بینی؟
‫شکل‌هایی از انسان‌ها می‌بینم.
‫و اسب‌ها
‫کجا؟
‫پرچم‌های رنگ پریده، مثل تیکه‌های ابر.
‫نیزه‌های برافراشته...
‫مثل بیشه‌های زمستانی زیر پوشش مه.
‫مردگان در تعقیب ما هستن.
‫احضار شدن.
‫مردگان؟
‫احضار شدن؟
‫می‌دونستم.
‫ها ها.
‫خیلی هم عالی.
‫خیلی خوب... لگولاس!
‫پایین رو نگاه نکن.
‫چه کسی به قلمروی من وارد شده؟
‫کسی که به تو وفادار خواهد بود.
‫مردگان تحمل عبور زندگان را ندارند.
‫من رو تحمل خواهید کرد.
‫راه بسته‌ست.
‫توسط مردگان ساخته شده.
‫و مردگان محافظش هستن.
‫راه بسته‌ست.
‫حالا باید بمیرید.
‫تو را برای عملی کردن عهدت احضار می‌کنم.
‫کسی جز پادشاه گاندور ‫قادر به فرمان دادن به من نیست.
‫اون دودمان تمام شده بود
‫از نو ساخته شده.
‫برای ما بجنگید...
‫و شرافت‌تان رو دوباره به دست بیارید.
‫جواب‌تان چیست؟
‫وقتت رو تلف کردی، آراگورن.
‫زنده که بودن شرافت نداشتن، ‫الان که مردن هم ندارن.
‫من وارث ایسیلدور هستم.
‫برا من بجنگید...
‫و من هم عهدتان تکمیل شده در نظر می‌گیرم.
‫جواب‌تان چیست؟
‫بهتون قول میدم!
‫بجنگید، و شما رو از این مرگ ناتمام رها می‌کنم.
‫جواب‌تان چیست؟
‫بایستید، خیانتکاران!
‫برید بیرون!
‫لگولاس!
‫فرار کنید!
‫می‌جنگیم
‫دروازه رو سریعاً باز کنید.
‫زود باشید، عجله کنید.
‫فارامیر!
‫نگید که مُرده
‫تعدادشون کافی نبود.
‫هیچ‌کس زنده نموند.
‫ترس.
‫شهر مملو از ترسه
‫بیاید دردشون رو تسکین بدیم.
‫زندانی‌ها رو آزاد کنید.
‫منجنیق‌ها
‫سپر بگیرید!
‫پسرانم از پا در آمدند.
‫دودمانم به تاراج رفت
‫اون زنده‌ست.
‫خاندان مباشران از هم پاشید.
‫دارو نیاز داره، سرورم.
‫دودمانم به تاراج رفت.
‫سرورم!
‫بذارش روش!
‫روهان...
‫ما رو رها کرد.
‫تئودن به من خیانت کرد.
‫پست‌هاتون رو رها کنید.
‫فرار کنید! جون‌تون رو نجات بدید!
‫آخ
‫برای نبرد آماده بشید.
‫عجله کنید! به سمت دیوار! ‫از دیوار دفاع کنید!
‫اینجا!
‫برگردید سر پست‌هاتون!
‫این موجودات ملعون رو به درک بفرستید
‫سر جاتون بمونید.
‫سنگ بیشتری نیاز داریم!
‫مراقب باشید!
‫برید طبقات پایین‌تر، سریع!
‫نیروها رو دو برابر کنید.
‫لعنتی!
‫نذارید نزدیک بشن!
‫تسلیم ترس نشید!
‫سر پست‌هاتون بمونید! بجنگید!
‫به برج‌ها نزنید!
‫ترول‌ها رو هدف بگیرید.
‫ترول‌ها رو بکشید!
‫از پا درشون بیارید!
‫باهاشون بجنگید!
‫پرگرین توک!
‫- برگرد داخل قلعه! ‫- برای جنگ احضارمون کردن
‫یه هابیت نباید اینجا باشه.
‫حقّا که نگهبان قلعه‌ای
‫حالا زود باش برو بالا.
‫سریع.
‫چی‌کار می‌کنید؟ احمق‌های بی‌مصرف.
‫دروازه نمی‌شکنه. ‫خیلی محکمه.
‫برگرد و خرابش کنید.
‫ولی هیچی نمی‌تونه در رو بشکنه.
‫گراند* می‌شکنه. ‫(دژکوب غول‌پیکری که از اسم سلاح مورگوث برگرفته شده)
‫سرِ گرگ رو بیارید.
‫گراند!
‫گراند! گراند!
‫گراند!
‫بیش از این نمی‌توانید جلو برید.
‫اجازه ورود به گاندور رو ندارید.
‫تو کی باشی که اجازهٔ عبور ما رو ندی؟
‫لگولاس، یه تیر به عنوان هشدار ‫از کنار گوش افسر کشتی شلیک کن.
‫خوب نشونه بگیر.
‫وای!
‫درسته. خودشه. ‫بهتون هشدار دادیم.
‫آمادهٔ تصرف کشتی بشید.
‫تصرف؟
‫توسط تو و ارتش کی؟
‫این ارتش.
‫این داخل.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫ارباب باید بره داخل تونل.
‫حالا که اینجام،
‫ فکر نکنم بخوام برم.
‫این تنها راهه.
‫برو داخل...
‫یا برگرد.
‫نمی‌تونم برگردم.
‫- این دیگه بوی چیه؟ ‫- کثافتِ اورک‌ها
‫اورک‌ها گاهی میان اینجا.
‫عجله کن.
‫از این طرف.
‫اسمیگل؟
‫بیا اینجا
‫وای!
‫آخ!
‫چسبناکه.
‫این چیه دیگه؟
‫خواهی دید.
‫بله!
‫خواهی دید
‫اسمیگل؟
‫اسمیگل!
‫سم
‫و تو، فرودو بگینز...
‫به تو نور «ارنیدل» رو هدیه میدم. ‫عزیزترین ستارهٔ ما.
‫بلکه برایت نوری باشد در مکان‌های تاریک...
‫جایی که همهٔ نورها از بین رفته‌اند.
‫درود بر ارندیل، روشن‌ترین ستاره ‫(به زبان الفی)
‫مگس کوچولوی شیطون
‫نبینمت گریون
‫توی تار گیر افتاده...
‫به زودی...
‫خورده میشه.
‫فرار کرد، مگه نه عزیزم؟
‫این بار دیگه نه
‫- این بار دیگه نه. ‫- نه!
‫کار ما نبود. ‫کار ما نبود!
‫اسمیگل به ارباب صدمه نمی‌زنه!
‫ما قول دادیم!
‫باید حرف‌مون رو باور کنی.
‫کار حلقهٔ عزیز بود.
‫حلقهٔ عزیز مجبورمون کرد.
‫باید نابودش کنم، اسمیگل.
‫باید به‌خاطر هر دومون نابودش کنم.
‫نه!
‫خیلی شرمنده، سم
‫خیلی شرمنده.
‫این وظیفه به تو سپرده شده، فرودو اهل شایر.
‫اگه تو راهی پیدا نکنی...
‫هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫پیشاهنگان گزارش دادن که میناس تریت رو محاصره کردن.
‫طبقات پایین در آتش دارن می‌سوزن.
‫لشکریان دشمن از همه طرف در حال پیشروی هستن.
‫وقت به ضرر ما داره سپری میشه.
‫آماده بشید!
‫شجاع باش، مری
‫به زودی تموم میشه.
‫بانوی من...
‫شما زیبا و شجاع هستید.
‫و کلی دلیل برای زندگی دارید...
‫و خیلی‌ها که دوست‌تان دارند.
‫می‌دونم برای کنار کشیدن خیلی دیره.
‫می‌دونم که امید داشتن الان فایده نداره.
‫کاش از شوالیه‌های روهان بودم،
‫که می‌تونستم کارهای بزرگ انجام بدم...
‫ولی نیستم.
‫من یه هابیتم.
‫و می‌دونم نمی‌تونم سرزمین میانه رو نجات بدم.
‫فقط می‌خوام به دوستام کمک کنم.
‫فرودو
‫سم
‫پیپین.
‫بیش‌تر از هر چیزی، ‫آرزوی دیدن دوباره‌شون رو دارم.
‫آمادهٔ حرکت بشید.
‫عجله کنید! ‫تا صبح توقف نمی‌کنیم.
‫پیش به سوی نبرد.
‫برگردید سمت دروازه!
‫عجله کنید!
‫من مباشر خاندان آناریون هستم.
‫چنین زندگی کرده‌ام.
‫و چنین هم خواهم مرد.
‫گاندور از دست رفته.
‫هیچ امیدی برای بشریت نمونده
‫این احمق‌ها چرا فرار می‌کنن؟
‫زودتر بمیرن بهتره .
‫چرا که همه‌مون می‌میریم.
‫دنتور و فارامیر مقبره‌ای نخواهند داشت.
‫خوابی آرام و تدهین با روغن‌های معطر ندارن.
‫باید مشابه پادشاهان کافر قدیم سوزانده بشیم.
‫چوب و روغن بیارید.
‫سر جاتون بایستید
‫شماها سربازان گاندور هستید.
‫مهم نیست چه چیزی از اون دروازه عبور کنه
‫موضع خودتون رو حفظ کنید
‫فرار کنید!
‫تیرباران کنید!
‫پرتاب!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بذار بره، کثافت.
‫ولش کن!
‫دیگه بهش دست نمی‌زنی!
‫بیا تمومش کنیم!
‫برو عقب!
‫آقای فرودو
‫وای نه
‫فرودو
‫آقای فرودو
‫بیدار شو
‫تنهام نذار
‫جایی نرو که نتونم دنبالت بیام.
‫بیدار شو.
‫تو که نخوابیدی...
‫مُردی.
‫برگرد، آشغال.
‫این دیگه چیه؟
‫انگاری شیلُب* پیر خوش گذرونده. ‫(اسم عنکبوت)
‫یکی دیگه رو کشته، درسته؟
‫نه
‫این رفیق‌مون نمرده
‫نمُرده؟
‫نیششون می‌زنه، و مثل ماهی شل میشن
‫و بعد هر بلایی بخواد سرشون میاره.
‫این‌جوری دوست داره تغذیه کنه.
‫خون تازه.
‫ببریدش به برج!
‫ای، سم‌وایز احمق!
‫این عوضی تا چند ساعت دیگه به هوش میاد.
‫اون‌موقع آرزو می‌کنه که اصلاً متولد نشده بود.
‫بدن‌ش در حال فرو پاشیه.
‫داره توی تب می‌سوزه.
‫از الان داره می‌سوزه.
‫اون نمرده.
‫نه! نه!
‫نه!
‫اون نمُرده!
‫- بدرود پرگرین، پسر پالادین! ‫- نه! نه! نه!
‫تو را از خدمت خودم عفو کنم.
‫حالا برو و به هر طریقی که دوست داری بمیر.
‫روی چوب‌ها روغن بریزید.
‫یالا سرباز. حرکت کن.
‫- سریع برید اونجا، عجله کنید. ‫- گندالف!
‫گندالف کجاست؟
‫گندالف!
‫عقب نشینی کنید!
‫به شهر نفوذ کردن!
‫به طبقهٔ دوم عقب نشینی کنید.
‫زن و بچه‌ها رو ببرید بیرون.
‫ببریدشون بیرون!
‫عقب نشینی!
‫زود باشید! یالا!
‫وارد شهر بشید. ‫هر کسی سر راهتون هست رو بکشید.
‫بکشیدشون!
‫بجنگید! تا آخرین نفر بجنگید!
‫تا پای جون‌تون بجنگید.
‫گندالف!
‫دنه‌تور عقلش رو از دست داده!
‫داره فارامیر رو زنده زنده می‌سوزونه.
‫بپر بالا، سریعا!
‫برگرد به اعماق تاریکی.
‫در نیستی‌ای که پیش روی تو ‫و اربابت هست سقوط کن.
‫پیر مرد، وقتی مرگ رو به روته ‫متوجه حضورش نیستی؟
‫الان دوران یکه‌تازی منه.
‫گندالف!
‫شکست خوردی.
‫دنیای انسان‌ها سقوط خواهد کرد.
‫شجاع باش، مری
‫به‌خاطر دوستانمون شجاع باش.
‫آرایش بگیرید، احمق‌ها. ‫آرایش بگیرید.
‫نیزه‌دارها جلو، کمان‌دارها عقب.
‫ائومر، افراد «ائورد*» رو ببر سمت چپ. ‫(دسته‌ای از سواره‌‌های روهانی متشکل از ۱۲۰ نفر)
‫جناحین، آماده باشید.
‫گاملینگ، حاملین پرچم رو به مرکز لشکر ببر.
‫گریبولد، بعد از این‌که از دیوار عبور کردید ‫افرادت رو ببر سمت راست.
‫به پیش بتازید! ‫و از تاریکی و ظلمت نهراسید!
‫برخیزید، برخیزید سوارانِ تئودن
‫نیزه‌ها خواهند شکست،
‫سپرها متلاشی می‌شوند....
‫روز شمشیر، روزی سرخ...
‫قبل از طلوع آفتاب!
‫هر اتفاقی افتاد پیشم بمون.
‫مراقبت هستم.
‫بتازید!
‫بتازید... برای نابودی...
‫و پایان دنیا بتازید!
‫مرگ!
‫ مرگ!
‫به پیش، فرزندان ائورل!
‫پرتاب!
‫مرگ!
‫حمله!
‫آتش به اختیار!
‫جسم‌مون رو به آتش بکشید.
‫تموم کن این دیوانگی رو!
‫شاید برای یک روز پیروز میدان نبرد باشی...
‫ولی علیه قدرتی که در شرق برخواسته...
‫راهی برای پیروزی نیست.
‫نه!
‫نمی‌ذارم پسرم رو ازم بگیری!
‫نه! نه!
‫اه!
‫فارامیر.
‫پس مرگ دنهتو، پسر اکتلیون این چنین است.
‫به سمت رودخونه برانیدشون.
‫شهر رو امن کنید!
‫صف‌ها رو دوباره تشکیل بدید!
‫شیپور حمله رو بزن! ‫یه راست می‌ریم تو دل‌شون.
‫حمله!
‫بندازش پایین.
‫دنبالم بیاید.
‫افسار رو بگیر. ‫بکش سمت چپ
‫چپ!
‫به سمت سرهاشون نشونه بگیرید.
‫سر به زیرشون کنید، سر به زیرشون کنید.
‫مری!
‫فکر نمی‌کردم آخرش این‌جوری بشه.
‫آخرش؟
‫نه، سفرمون اینجا تموم نمیشه.
‫مرگ فقط یه مسیر دیگه‌ست...
‫مسیری که همه باید ازش عبور کنیم.
‫پردهٔ ابرهای تیرهٔ این جهان کنار میره...
‫و همه‌شون تبدیل به شیشهٔ نقره‌ای میشن.
‫اون‌موقع می‌بینیش.
‫چی رو، گندالف؟
‫چی رو می‌بینم؟
‫سواحلی سفید...
‫و فراتر از اون.
‫سرزمینی سبز در دور دست...
‫زیر طلوعی ملایم.
‫خب...
‫خیلی هم بد نیست.
‫نه.
‫نه، نیست.
‫پشت سرم جمع بشید.
‫گوشتش رو نوش جونت کن.
‫دست بهش بزنی می‌کشمت.
‫هرگز بین یک نازگول و شکارش قرار نگیر.
‫مثل همیشه دیر کردید.
‫دزدهای آشغال دریایی.
‫کلی سلاخی باید کنید.
‫یالا دیگه، موش‌های دریایی
‫پیاده شید ببینم!
‫واسه هر دومون کلی رقیب جنگی هست.
‫به امید پیروزی بهترین دورف
‫ای احمق
‫هیچ مردی نمی‌‌تونه منو بکشه.
‫حالا بمیر.
‫من مرد نیستم.
‫۱۵، ۱۶، ۱۷
‫مری!
‫لگولاس!
‫سی و سه، سی و چهار.
‫بازم یکی حساب میشه!
‫یالا دیگه. بیاید ببینم.
‫چهره‌ات آشناست...
‫ائووین.
‫چشمام داره تار میشه.
‫نه.
‫نجات‌تون میدم.
‫همین الانشم دادی.
‫ائووین.
‫بدنم دیگه درب و داغون شده
‫باید بذاری بمیرم.
‫میرم پیش پدرانم...
‫جایی که در جمع قدرتمندشان...
‫دیگه احساس شرمندگی نخواهم داشت.
‫ائووین
‫آزادمون کن.
‫فکر بدیه.
‫با این‌که مُردن، ‫این رفقا خیلی به‌کارمون میان.
‫بهمون قول دادی.
‫در نظرم به عهدتان وفا کردید.
‫برید.
‫در آرامش باشید.
‫مری
‫نه!
‫مری!
‫مری
‫پیپین هستم.
‫می‌دونستم پیدام می‌کنی.
‫آره.
‫می‌خوای ترکم کنی؟
‫نه، مری.
‫می‌خوام ازت مراقبت کنم.
‫دستت رو بکش!
‫اون لباس پر زرق و برق... ‫مال منه.
‫اینم همراه با بقیه، ‫ تحویل چشم بزرگ داده میشه.
‫من از موش‌های مورگول دستور نمی‌گیرم.
‫بهش دست بزن، تا با این شمشیر ‫دل و روده‌ات رو بریزم بیرون.
‫اون عوضی سعی کرد بهم چاقو بزنه
‫بکشینش!
‫این واسه فرودو!
‫این واسه شایر!
‫و اینم واسه پدر پیرم!
‫این‌قدر جیغ جیغ نکن، موش کثیف.
‫مثل خوکی که به تله افتاده ‫تیکه تیکه‌ات می‌کنم.
‫- نه اگه من اول تو رو بکشم! ‫- سم!
‫وای، سم. خیلی شرمنده‌ام.
‫شرمنده بابت همه‌چی.
‫- بیا از اینجا ببریمت بیرون. ‫- خیلی دیره، دیگه تموم شد.
‫بردنش... سم
‫حلقه رو بردن.
‫ببخشیدا، ولی نبردن.
‫فکر کردم مُردی.
‫واسه همین برش داشتم.
‫فقط واسه حفظ امنیتش.
‫بدش من.
‫حلقه رو بده من، سم
‫سم
‫حلقه رو بهم بده.
‫باید درک کنی.
‫حلقه مسئولیتش با منه.
‫نابودت می‌کنه، سم.
‫زود باش، آقای فرودو
‫بهتره برات لباس پیدا کنیم.
‫نمیشه بدون لباس بری موردور.
‫موفق شدیم، آقای فرودو
‫رسیدیم به موردور.
‫خیلی زیادن.
‫محاله بدون دیده شدن از بین‌شون رد بشیم.
‫خودشه، «چشم»
‫مجبوریم واردش بشیم، آقای فرودو
‫راه دیگه‌ای نیست.
‫یالا. بیا واسه شروع از تپه بریم پایین.
‫فرودو دیگه از محدودهٔ دیدم گذر کرده.
‫تاریکی در حال عمیق‌تر شدنه.
‫اگه سائورون حلقه رو گرفته بود، می‌فهمیدیم.
‫دیر و زود داره.
‫درسته متحمل شکست شده، ولی...
‫پشت دیوارهای موردور، ‫دشمن‌مون داره تجدید قوا می‌کنه.
‫بذارید همون‌جا بمونه.
‫همونجا بپوسه! به ما چه؟
‫چون ۱۰ هزار اورک بین ‫فرودو و کوه هلاکت قرار دارن!
‫فرستادمش به دامان مرگ.
‫نه.
‫هنوز برای فرودو امیدی هست.
‫به زمان و مسیری امن واسه عبور از ‫دشت‌های گورگوت نیاز داره.
‫- می‌تونیم براش فراهم کنیم. ‫- چطور؟
‫لشکریان سائورون رو بکشونیم بیرون.
‫مسیر رو خالی کنیم.
‫با تمام توان به سمت دروازهٔ سیاه حمله می‌کنیم.
‫با همچین توانی نمی‌تونیم پیروز بشیم.
‫برای خودمون نه.
‫بلکه می‌تونیم به فرودو فرصتی بدیم
‫که چشم سائورون روی ما متمرکز بشه.
‫که از سایر جنبندگان حواسش رو پرت کنیم.
‫یه حواس پرتی.
‫مرگ قطعی...
‫شانس کم موفقیت...
‫منتظر چی هستیم؟
‫سائورون شک می‌کنه که براش تله گذاشتیم.
‫تو دام نمیفته.
‫به‌نظرم میفته.
‫(صحبت به زبان سیاه)
‫خیلی وقته دنبال منی.
‫خیلی وقته ازت اجتناب کردم.
‫ولی دیگه نه.
‫شمشیر الندیل رو ببین.
‫سکوت شهر رو فرا گرفته.
‫دیگه خورشید گرمایی نداره.
‫خیلی داره سرد میشه.
‫فقط رطوبت اولین باران بهاریه.
‫بعید می‌دونم این تاریکی پایدار باشه.
‫ببین، اورک‌ها.
‫دارن میرن.
‫دیدی، آقای فرودو....
‫بالأخره یه‌کم شانس آوردیم.
‫حرکت کنید، مفت‌خورای به درد نخور.
‫یالا! سریع‌تر!
‫حرکت کنید، تفاله‌ها...
‫اون‌قدر بهتون شلاق می‌زنم که ‫استخون‌هاتون بزنه بیرون...
‫یالا!
‫چی گفتم بهتون؟
‫پاشید ببینم!
‫یالا، به درد نخورها.
‫شما دو تا مستقیم می‌رید خط مقدم.
‫یالا! حرکت کنید دیگه ‫برید تو صف.
‫بریم سمت دروازه‌ تنبل‌های به درد نخور. ‫تن لش‌تون رو تکون بدید.
‫نمی‌دونید که در جنگیم؟
‫بازرسی!
‫سم، کمکم کن.
‫آقای فرودو!
‫پاشو، آقای فرودو. پاشو!
‫خیلی سنگینه.
‫وای نه.
‫چی‌کار کنم؟ ‫چی‌کار کنیم؟
‫- منو بزن. ‫- چی؟
‫منو بزن، سم. ‫دعوا راه بنداز.
‫دستت رو بکش!
‫کسی نمی‌تونه منو هُل بده، کرم کثافت.
‫دستت رو بکش!
‫تمومش کنید! جداشون کنید!
‫هوی! دل و روده‌تون رو جدا می‌کنم ‫اگه این سر و صدا رو خفه نکنی.
‫برو، سم. الان.
‫راه بیفتید، کثافت‌ها.
‫برگردید تو صف!
‫کرم‌های کثیف.
‫برگردید تو صف، تنبل‌ها.
‫یالا. تن لش‌تون رو تکون بدید.
‫تکون بخورید!
‫نمی‌تونم...
‫دیگه حلقه رو نمی‌تونم تحمل کنم، سم.
‫خیلی... خیلی...
‫خیلی بار سنگینیه.
‫خیلی...
‫سنگینه.
‫از اون‌طرف می‌ریم. ‫تا جایی که میشه مستقیم می‌ریم.
‫فایده نداره چیزایی که مطمئن نیستیم ‫به کارمون میاد رو حمل کنیم.
‫آقای فرودو
‫ببین.
‫اون بالا...
‫نور و زیبایی‌ای هست...
‫که هیچ سایه‌ای نمی‌تونه روش رو بپوشونه.
‫از قمقمهٔ من رو بخور
‫هنوز چند قطره‌ای مونده.
‫چیزی واسه مسیر برگشت‌مون نمی‌مونه.
‫فکر نمی‌کنم مسیر برگشتی داشته باشیم، آقای فرودو.
‫فرودو، بخواب!
‫مخفی شو!
‫فرودو!
‫کجان؟
‫بذارید فرمانروای سرزمین سیاه بیاد جلو!
‫بذارید عدالت در موردش اجرا بشه.
‫اربابم، سائورونِ کبیر، به شما خوش‌آمد میگه.
‫در این جمع، فرد صاحب اختیاری هست ‫که با من مذاکره کنه؟
‫برای مذاکره با سائورون نیومدیم...
‫با اون فرد بی‌وفا و نفرین شده.
‫به اربابت این رو بگو: ‫لشکریان موردور باید منحل شوند.
‫باید از این سرزمین بره و هرگز برنگرده.
‫آها. پیرمرد ریش سفید.
‫یه یادگاری به همراه دارم ‫که سپردن بهت تحویل بدم.
‫فرودو
‫- ساکت! ‫- نه
‫ساکت!
‫انگاری این نیمه‌زاده براتون عزیز بوده.
‫بدونید که متحمل عذابی شدید توسط میزبانش شده.
‫چه کسی فکر می‌کرد فردی چنین کوچک
‫چنین درد بزرگی رو تحمل کنه؟
‫و تحمل کرد، گندالف
‫تحمل کرد.
‫و ایشون کی باشن؟
‫وارثِ ایسیلدور؟
‫برای شاه بودن به بیش‌از ‫یه شمشیر شکستهٔ الفی نیاز داری.
‫فکر کنم مذاکرات رو به پایان رسوند.
‫باور نمی‌کنم.
‫و نخواهم کرد.
‫برگردید.
‫برگردید!
‫حلقۀ یگانه برای فرمانروایی بر همه
‫رفته، آقای فرودو.
‫نور رفته سمت شمال.
‫یه چیزی توجه‌اش رو جلب کرده.
‫موقعیت‌تون رو حفظ کنید. ‫موقعیت‌تون رو حفظ کنید.
‫فرزندانِ گاندور و روهان.
‫برادران من
‫در چشمان‌تان...
‫همان ترسی که به دل من افتاده بود را می‌بینم.
‫شاید روزی فرا برسد که ‫ شجاعت نسل بشر از بین برود...
‫زمانی که دوستانمان راه رها کرده، ‫و پیوندهای برادری‌مان رو بشکنیم.
‫ولی آن روز، امروز نیست.
‫دوران گرگ‌ها و سپرهای شکسته...
‫که عصر انسان‌ها در حال خاموشی‌ست.
‫ولی آن روز، امروز نیست.
‫امروز، ما می‌جنگیم.
‫شما را به جان تمام عزیزانتان...
‫بایستید، ای مردانِ غرب
‫فکرشم نمی‌کردم که مرگم وقتی باشه
‫که شونه به شونهٔ یک الف می‌جنگم.
‫شونه به شونهٔ یه دوست چی؟
‫آره.
‫این‌جوری میشه.
‫آقای فرودو، شایر رو یادت میاد؟
‫به‌زودی بهار میاد.
‫و باغستان‌ها شکوفه میدن.
‫و پرنده‌ها روی درختان فندق لونه می‌سازن.
‫و توی زمین‌های پایین دست جو می‌کارن...
‫و اولین توت‌فرنگی‌های تابستون رو ‫با خامه می‌خورن.
‫مزهٔ توت‌فرنگی رو یادته؟
‫نه، سم.
‫نه مزهٔ غذا رو یادم میاد...
‫نه صدای آب رو...
‫نه لمس چمن.
‫من...
‫تماما توی تاریکی فرو رفتم.
‫هیچ... هیچی نیست.
‫هیچ چیزی بین من و چرخ آتش نیست.
‫می‌تونم ببینمش...
‫حتی وقتی که بیدارم.
‫پس بیا از شرش خلاص شیم...
‫یه بار واسه همیشه.
‫یالا، آقای فرودو
‫نمی‌تونم حلقه رو ببرمش...
‫ولی تو رو می‌تونم حمل کنم.
‫یالا!
‫آراگورن.
‫اله‌سار* ‫(لقب آراگورن- به معنی جواهر الفی)
‫به‌خاطر فرودو
‫ببین، آقای فرودو
‫یه دروازه
‫چیزی نمونده بهش برسیم.
‫چه هابیت‌های زرنگی، که این همه بالا اومدن.
‫نباید به اون سمت بری.
‫نباید به حلقهٔ عزیز آسیب برسونی.
‫قسم خوردی.
‫به حلقهٔ عزیز قسم خوردی
‫اسمیگل قول داد.
‫اسمیگل دروغ گفت.
‫فرودو!
‫عقاب‌ها!
‫عقاب‌ها دارن میان!
‫فرودو!
‫اینجام، سم
‫نابودش کن.
‫زود باش، یالا!
‫بندازش تو آتیش؟
‫منتظر چی هستی؟
‫بندازش دیگه!
‫حلقه مال منه
‫نه.
‫نه!
‫آره!
‫عزیز! عزیز!
‫دستت رو بده من!
‫دستم رو بگیر!
‫نه!
‫حق نداری بپری!
‫نپر!
‫دستم رو بگیر
‫فرودو!
‫از بین رفت
‫تموم شد.
‫بله، آقای فرودو
‫دیگه تموم شد.
‫می‌تونم شایر رو ببینم
‫رودخونهٔ برندیوان
‫بگ اِند ‫(محل زندگی بیلبو و فرودو)
‫آتش‌بازی‌های گندالف
‫چراغ‌هایی که روی درخت مراسم هستن.
‫رقص رُزی کاتن.
‫تو موهاش روبان داشت.
‫اگه می‌تونستم با کسی ازدواج کنم...
‫با اون ازدواج می‌کردم.
‫خوشحالم که کنارت هستم، سم‌وایز گمجی...
‫اینجا... در پایان همه‌چی.
‫گندالف؟
‫فرودو!
‫گیملی!
‫آراگورن!
‫اکنون دوران سلطنت پادشاه فرا رسیده
‫بلکه فرخنده باشد.
‫این روز تنها متعلق به یک نفر نیست...
‫بلکه متعلق به همه‌ست.
‫بیاید با هم این دنیا رو از نو بسازیم...
‫که در آن با صلح و آرامش کنار هم زندگی کنیم.
‫از آن سوی دریاهای بی‌کران...
‫به سرزمین میانه آمده‌ام
‫در این سرزمین...
‫به همراه وارثانم زندگی خواهیم کرد
‫تا که دنیا به آخر برسد
‫ممنون ‫(به الفی)
‫دوستان من..
‫شما به هیچ‌کس نباید تعظیم کنید.
‫و چنین شد...
‫که دورهٔ چهارم سرزمین میانه شروع شد.
‫و یاران حلقه...
‫هر چند با عشق و دوستی پیوندی ابدی داشتند...
‫اما از هم جدا شدند.
‫سیزده ماه پس از روزی که گندالف ‫ما را به سفری دور و دراز فرستاد...
‫خود را حین تماشای منظرهٔ آشنایی یافتیم.
‫به خانه برگشته بودیم.
‫سلام.
‫مراقب کدو باش.
‫هی!
‫دوباره بیار، رُزی
‫شب به‌خیر، بچه‌ها.
‫هوم؟
‫چطور می‌توان رشته‌های زندگی گذشته را برداشت؟
‫چطور ادامه می‌دهی....
‫وقتی در دلت کم‌کم متوجه می‌شوی...
‫که راه برگشتی نیست؟
‫چیزهایی هست که زمان التیام نمی‌دهد...
‫زخم‌هایی که چنان عمیق هستند...
‫که تا ابد جا خوش کرده‌اند.
‫آقای فرودو؟
‫چی شده؟
‫چهار سال از اتفاق «ودرتاپ» گذشته، سم. ‫(برجی که فرودو در آن توسط نازگول زخمی شد)
‫هنوز خوب نشده.
‫«رفتند و بازگشتند: ‫داستانی از هابیت، نوشتهٔ بیلبو بگینز»
‫و «ارباب حلقه‌ها» ‫نوشتهٔ «فرودو بگینز»
‫تمومش کردی.
‫نه کاملاً.
‫هنوز واسه یه‌کم دیگه جا هست.
‫بیلبو زمانی به من گفت
‫که نقشش در این داستان به پایان می‌رسید...
‫که هر کدام باید داستان خود را ‫تعریف کرده و برویم.
‫اکنون داستان بیلبو تمام شده.
‫دیگر سفری نخواهد داشت...
‫تا کسی را نجات دهد.
‫دوباره بگو پسرم، کجا می‌ریم؟
‫به لنگرگاه، بیلبو.
‫الف‌ها برات افتخار ویژه‌ای فراهم کردن...
‫جایی در آخرین کشتی‌ای که ‫سرزمین میانه رو ترک می‌کنه.
‫فرودو...
‫میشه دوباره اون حلقه قدیمی‌ام رو ببینم؟
‫همون که بهت دادم؟
‫شرمنده، عمو
‫متأسفانه گمش کردم.
‫عه
‫حیف شد
‫دوست داشتم واسه آخرین بار دستم بگیرم.
‫وای!
‫خب، تا حالا چنین منظره‌ای ندیده بودم.
‫قدرت سه حلقه به پایان رسیده‌ست.
‫دوران حکومتِ...
‫انسان‌ها فرا رسیده.
‫دریا ما را به خانه فرا می‌خواند. ‫(به زبان الفی)
‫فکر کنم...
‫برای یک ماجراجویی دیگه کاملاً آماده‌ام
‫بدرود...
‫هابیت‌های شجاع من.
‫کارم به اتمام رسیده.
‫سرانجام، اینجا در سواحل دریا...
‫همراهی ما هم به پایان می‌رسه.
‫نمیگم که «اشک نریزید»
‫چرا که هر اشکی، بد نیست.
‫زمانش رسیده، فرودو
‫منظورش چیه؟
‫ما رفته بودیم که شایر رو نجات بدیم، سم
‫و نجات پیدا کرده.
‫ولی واسه من نه.
‫جدی نمیگی.
‫نمی‌تونی بری.
‫صفحه‌های آخر برای تو هستن، سم
‫سم عزیزم:
‫نمیشه همیشه دو قسمتِ جدا باشی.
‫باید سال‌های زیاد یکپارچه و کامل باشی.
‫دلایل زیادی برای لذت بردن ‫و زندگی کردن داری
‫ و کارهای زیادی در پیش داری
‫نقش تو در این داستان ادامه خواهد داشت
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫«ترجمه از محمد سید و وحید فرحناکی»
‫«پایان»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M