‫ربکای عزیزم:
‫می‌دونم کلی سوال داری.
‫منم همینطور.
‫هر چی باشه، زندگی یه رازه.
‫ولی اگه فقط یه جواب
‫برای تمام معماهای بزرگ جهان باشه،
‫یه راز برای خوشبختی باشه،
‫به نظرم اون جواب خیلی ساده‌ست...
‫گوسفند.
‫نه، جدی می‌گم.
‫واقعاً گوسفنده.
‫باشه، اومدم.
‫تو نامه قبلیت،
‫ازم پرسیدی که هیچ‌کدوم از ‫گوسفندام خاص هستن یا نه.
‫خب، همه‌شون خاصن.
‫برای همین رو هر کدومشون یه اسم گذاشتم.
‫برای مثال:
‫اینا قوچ‌های دوقلوی پرسروصدا هستن
‫که اسمشونو گذاشتم رانی و رجی.
‫و سر ریچفیلد خیلی مغرور و باشکوه.
‫ابری، پشمالوترینشون.
‫این یکی یه خورده پرادعاست.
‫زورا، کنجکاوترین‌شون.
‫ماپل، صبورترین.
‫و پشم‌چشم...
‫خب، چون اسم بهتری به ذهنم نرسید.
‫و، خب، می‌دونم گفتم همه‌شون خاصن،
‫اما باید اعتراف کنم
‫که دو تا از گوسفندام ‫از همه خاص‌ترن.
‫یکی سباستینه.
‫بزرگ‌ترین قوچم،
‫و مثل خودم، یه جورایی گوشه‌گیره.
‫دیر یا زود می‌ذاره می‌ره.
‫و دیر یا زود هم برمی‌گرده.
‫و در آخر، لیلی.
‫باهوش‌ترین گوسفندم.
‫اونی که انگار همیشه می‌دونه
‫تو سرم چی می‌گذره
‫و تو دلم چه حسی دارم.
‫بیشتر از بقیه،
‫اون برام همون آرامشی رو میاره
‫که فقط چوپانا درکش می‌کنن.
‫آرامشی که از
‫مراقبت از مهربون‌ترین موجودات
‫روی زمین به دست میاد.
‫هر روز با رسیدگی به سلامتیشون شروع می‌شه.
‫حسابی بهشون غذا می‌دم...
‫و تر و تمیزشون می‌کنم.
‫تمام تلاشمو می‌کنم تا سرگرمشون کنم.
‫♪ وقتی بیدار می‌شم خب ‫می‌دونم که قراره... ♪
‫♪ قراره همون مردی باشم ‫که کنار تو بیدار می‌شه ♪
‫و حواسم هست که داروهاشونو بخورن،
‫که فکر می‌کنم اگه زبون داشتن...
‫می‌گفتن ازش لذت می‌برن.
‫وقت داروت رسیده رفیق. ‫بفرما.
‫و وقتی کارام تموم می‌شه
‫و خورشید تو آسمون پایین می‌ره،
‫یه کتاب انتخاب می‌کنم تا براشون بلند بخونم.
‫رمان‌های کارآگاهی، معمایی، ‫جنایی. همه اونایی که دوست دارم.
‫«من می‌دونم کی
‫رادنی هالینگزهد به قتل رسید،
‫و می‌دونم قاتل واقعی کی بوده.»
‫دوست دارم وانمود کنم
‫که اونا هم با داستان همراه می‌شن.
‫اما ته دلم می‌دونم که، ‫هر چقدر هم خاص باشن،
‫هنوزم...
‫گوسفندن.
‫نه، دیگه کافیه.
‫زود باشین، همه‌تون برید.
‫آخرشو فردا می‌خونم.
‫آخه چرا اونجا قطعش کرد؟!
‫تازه می‌خواست بگه
‫قاتل کی بوده!
‫این یه شکنجه‌ست! کار خدمتکار بود، مگه نه؟
‫معلومه که کار خدمتکار بود.
‫نه، نه، نه، کار باغبون بود.
‫همه‌ش چمنا رو می‌زنه ‫ولی هیچی نمی‌خوره؟
‫آره. مشکوکه.
‫دیوونه شدید؟ کار دکتر بود.
‫عمراً. کار اون عمه ترسناکه بود.
‫عمه ترسناکه مال سه ‫تا داستان پیش بود، نابغه.
‫چطور ممکنه پدر و مادرمون یکی باشه؟!
‫اوه، باز شروع شد.
‫درسته.
‫اوه، دوباره شروع کردن.
‫همه‌تون اشتباه می‌کنید.
‫من دو فصل پیش فهمیدم داستان چیه.
‫اوهوم، اوهوم. خدمتکار، نه؟
‫خدمتکار نیست.
‫برادرزاده‌ش، برتی هالینگزهد.
‫ولی لیلی، مگه کارآگاه ثابت نکرد
‫که همه مدارک علیه برتی هالینگزهد
‫توسط قاتل واقعی جعل شده بود؟
‫دقیقاً.
‫متوجه نمی‌شی؟
‫برای اینکه گیر نیفته، ‫خودش مدارک رو جعل کرده.
‫قاتل واقعی همون برتی هالینگزهد بود.
‫چرا این کارو کردی؟
‫جورج فردا داستان رو تموم می‌کنه.
‫خودتون می‌بینید.
‫من هنوزم فکر می‌کنم کار خدمتکاره.
‫«برتی همه چیز رو درباره اون قانون می‌دونست
‫که می‌گفت هیچ‌کس رو نمی‌شه دو بار
‫برای یه جرم محاکمه کرد.
‫پس، برای فرار از محکومیت،
‫خودش مدارک رو جعل کرد.
‫برتی هالینگزهد قاتل واقعی بود.»
‫الان بیشتر گوسفندام انگار روزشونو
‫یا با غذا خوردن می‌گذرونن،
‫یا به غذا خوردن فکر می‌کنن.
‫اما سه تا بره شیطون و پرجنب‌وجوش دارم
‫که انرژیشون تمومی نداره.
‫موجودات کوچولوی شاد و بی‌خیال
‫که تو بهار به دنیا اومدن.
‫راستش، تقریباً همه بره‌ها ‫تو بهار به دنیا میان.
‫و بعد، یه بره هم دارم ‫که تو زمستون به دنیا اومده.
‫هان؟
‫اوه. سلام.
‫- من دیزی‌ام. ‫- من الیورم.
‫- من پیکلزم. ‫- اسم تو چیه؟
‫من اسم ندارم.
‫می‌خوای با ما بازی کنی؟
‫نه! کیش!
‫نباید با اون بره زمستونی بازی کنید.
‫اون به این گله تعلق نداره.
‫بنا به دلایلی که فقط برای یه گوسفند منطقیه،
‫یه گله اغلب اوقات...
‫بره‌ای که تو زمستون به ‫دنیا اومده رو طرد می‌کنه.
‫طوری نیست. اوه، بیا اینجا.
‫فقط به این خاطر که یه بره زمستونی...
‫- متفاوته. ‫- چیزی نیست.
‫اوه، همینه. آفرین.
‫یه سوال.
‫چرا جورج همیشه ‫با اون بره اینقدر مهربونه؟
‫جورج که گوسفند نیست.
‫هیچ‌کس چیزی درباره ‫بره‌های زمستونی بهش یاد نداده.
‫اوه، و یه چیز دیگه،
‫اگه دعوتم رو قبول می‌کنی،
‫باید بدونی که من نزدیک یه شهر ‫به اسم دنبروک زندگی می‌کنم.
‫آدمای خاص خودش رو داره.
‫مثلاً...
‫کیلب، اونم یه چوپانه.
‫صبح بخیر خانم‌ها.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫هم، قصاب.
‫اصلاً ازش خوشم نمیاد.
‫بث، مسافرخونه‌دار.
‫از من خوشش نمیاد.
‫دلم می‌خواد اون مردو بکشم.
‫تیم، پلیس.
‫یه احمق.
‫و کشیش هیلکوت،
‫که فکر می‌کنه چوپان آدم‌هاست.
‫رابطه پیچیده‌ای با هم داریم.
‫خوانش امروز ما...
‫مثل بره گمشده هست.
‫جورج، اومدی به ما ملحق بشی؟
‫همه تو خونه خداوند جا دارن.
‫حتی قصاب‌ها؟
‫نیومدم به شما ملحق بشم.
‫اومدم بدهیم رو تسویه کنم.
‫جورج پیر دوست‌داشتنی.
‫حرف در مورد آدما بسه.
‫می‌خوام با گله‌م آشنا بشی.
‫اونا مشتاق دیدنت هستن.
‫منم همین‌طور.
‫لطفاً زود بیا.
‫با عشق، جورج.
‫ابری؟
‫- هوم؟ ‫- یه سوال دارم.
‫گل قاصدک مژه‌هام رو
‫مثل مژه‌های تو قشنگ می‌کنه؟
‫نه، برای مژه‌ها هیچ کاری نمی‌کنه.
‫ولی برای پشم معجزه می‌کنه.
‫به پشم‌چشم نگاه کن.
‫اون فقط قاصدک می‌خوره.
‫- اوه، پس اینا همونن؟ ‫- آره.
‫باید یه‌کم از اون قاصدک‌ها ‫رو برای سباستین نگه داریم.
‫چند روزه که غیبش زده.
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫از وقتی جورج اونو از ‫خدا می‌دونه کجا آورده اینجا،
‫همه‌ش تو اون شهر ول می‌گرده.
‫بذار گرسنه بمونه.
‫فقط به خاطر اینکه اون به ما اهمیت نمی‌ده
‫دلیل نمی‌شه که ما بهش اهمیت ندیم.
‫سباستین عضوی از گله ماست.
‫اوه، اوه، نگاه کنین! کیلب اومد!
‫هاپوها!
‫هاپوها، هاپوها،
‫هاپوها، هاپوها، هاپوها.
‫کیلب! اینجا!
‫اوه، همیشه عاشق بوش بودم.
‫به خاطر ژاکت‌های پشمیشه.
‫خیلی قشنگ رنگ شدن.
‫- می‌تونم بیام تو؟ ‫- برو پی کارت!
‫دارم میام تو.
‫خیلی جدید و خوشگل و براقه.
‫تو هم به همون چیزی فکر ‫می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
‫- دلم می‌خواد بکوبم بهش! ‫- بدجور دلم می‌خواد بکوبم بهش!
‫رجی! رانی!
‫ما قبلاً در این باره حرف زدیم.
‫ما به چیزی نمی‌کوبیم مگه اینکه...؟
‫مگه اینکه یه دلیل موجه
‫برای کوبیدن داشته باشیم.
‫آفرین.
‫این سومین باریه که کیلب این ماه میاد اینجا.
‫فقط یه چیز می‌تونه باشه
‫که اون تو ممکنه در موردش حرف بزنن.
‫قاطی کردن گله‌ها.
‫- قاطی کردن گله‌ها! ‫- گوسفندای جدید.
‫- مراتع جدید! ‫- هاپوها؟
‫دارم بهش فکر می‌کنم!
‫بهت یه فرصت دادم ‫و تو بهم دروغ گفتی، کیلب!
‫دیگه هم برنگرد.
‫انگار قرار نیست گله‌ها رو قاطی کنیم.
‫خیلی خوشحال بودم.
‫ولی الان ناراحت و دمغم.
‫می‌خوام فراموش کنم این اتفاق افتاده!
‫راست می‌گی. خیلی ضدحاله.
‫خب بچه‌ها؟
‫ما انتخاب می‌کنیم که کل ملاقات کیلب رو
‫با شمردن تا سه فراموش کنیم.
‫یک. دو...
‫پس ماپل چی؟ ‫اون نمی‌تونه چیزا رو فراموش کنه.
‫چرا نمی‌تونه؟
‫ماپل طفلکی.
‫اون با یه مشکل وحشتناک به دنیا اومده.
‫برخلاف بقیه ما،
‫نمی‌تونه انتخاب کنه که چیزا رو فراموش کنه.
‫آها، آره.
‫ماپل، وقتی ما فراموش کردیم،
‫لطفاً بهمون یادآوری نکن ‫که همچین اتفاقی افتاده.
‫مطمئنید؟ واقعاً اونقدرام بد نبود.
‫نه. ولی اونقدرام خوب نبود.
‫پس چه کاریه؟
‫آماده‌اید؟
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫- ابری؟ ‫- هوم؟
‫یه سوال.
‫گل قاصدک مژه‌هام رو
‫مثل مژه‌های تو قشنگ می‌کنه؟
‫نه، برای مژه‌ها هیچ کاری نمی‌کنه.
‫ولی برای پشم معجزه می‌کنه.
‫من خوبم.
‫خوب می‌شم، قول می‌دم.
‫فقط...
‫نمی‌دونم.
‫خب، چون امیدوار بودم
‫اوضاع به زودی تغییر کنه.
‫اما تو لازم نیست نگران باشی.
‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫منم حالم خوب می‌شه.
‫سلام.
‫اوه. سلام، سلام. خبر جالبی هست؟
‫برای دوشنبه پست زیادی نداریم. ‫فقط قبض و خرت و پرت.
‫جورج. داره برای کی نامه می‌فرسته؟
‫خب، نباید چیزی بگم، اما...
‫خانمی به اسم ربکا همپستد. تو آمریکا.
‫هر کی که هست، الان چند ماهه
‫دارن به هم نامه می‌دن.
‫و...
‫بیا.
‫بوش کن.
‫کاغذ با بوی گل رز.
‫اینا نامه‌های عاشقانه‌ست.
‫باورت می‌شه؟
‫جورج هاردی بدعنق، یه پیرمرد رمانتیک لوسه.
‫کی فکرشو می‌کرد.
‫جورج احساساتی.
‫آره.
‫- مراقب خودت باش. ‫- آره، تو هم همینطور.
‫خداحافظ!
‫- سلام! سلام! ‫- سلام!
‫من تازه از شهر
‫برای جشنواره فرهنگی دنبروک اومدم.
‫اوه، عالیه.
‫همینجاست.
‫دنبالم بیا.
‫اینجاست؟
‫به جشنواره فرهنگی دنبروک خوش اومدی.
‫[آثار هنری اصیل - اثر بث پنوک]
‫شوخیت گرفته.
‫چی؟ این میراث شهر ماست.
‫چی...
‫این چیه... بازگشت... بازگشت به از؟
‫آره، بهترین فیلمیه که تا حالا ساخته شده.
‫و اون در فاصله ۶۵ کیلومتری ‫این جاده فیلم‌برداری کردن.
‫خیلیا موافقن که از فیلم اصلی بهتره.
‫تا حالا ندیدمش.
‫کی «بازگشت به از» رو ندیده؟
‫ببخشید. آخه چرا باید ‫برای این یه بنر گنده بزنی؟
‫می‌خوام مردم بیان.
‫بدون آدم که جشنواره نمی‌شه.
‫اوه نه، این اصلاً جشنواره نیست.
‫نه. فقط چند تا میزه.
‫داری به من می‌گی چطور کارمو اداره کنم؟
‫نه.
‫حق با شماست. معذرت می‌خوام.
‫انگار بد شروع کردیم.
‫ام...
‫اسم من الیوت متیوزه.
‫من خبرنگار روزنامه گزت هستم.
‫خبرنگار تازه‌کار.
‫باشه. خب. من تو بخش ترحیم کار می‌کنم.
‫اما خیلی وقته دنبال یه ‫خبر واقعی می‌گردم،
‫و سردبیر بخش گزارش‌ها اینو داد بهم:
‫جشنواره فرهنگی دنبروک.
‫- خب؟ انگار رویاییه. ‫- آره، خیلی باحاله.
‫من که با نوشتن در مورد این ‫ترفیع نمی‌گیرم، می‌گیرم؟ نه.
‫- چه حیف. ‫- هوم...
‫ده تا. نقد.
‫برای چی؟
‫- پول ورودی. ‫- پول ورودی.
‫اوه...
‫ده تا.
‫بگیر...
‫همه‌شو بگیر.
‫فقط...
‫چه آدم عجیب‌غریبی.
‫جورج کجاست؟ داستان شبانه‌مون چی شد؟
‫تا الان دیگه باید می‌اومد بیرون.
‫اوه، اون صدا چیزی نیست ‫که ازش بترسید.
‫سر ریچفیلد؟
‫بله، وقتشه که بهتون بگم، بره‌های کوچولو،
‫چون رسم دنیا همینه.
‫همه اون ابرا یه زمانی گوسفند بودن،
‫درست مثل من و شما.
‫و وقتی می‌بینن ‫زمین خیلی خشک شده،
‫شروع به رقصیدن می‌کنن.
‫صداهای بلند و مهیبی می‌دن
‫وقتی با لگد بارون رو از آسمون می‌ریزن پایین
‫تا علف‌ها و شبدرها رشد کنن.
‫همه گوسفندا ابر می‌شن؟
‫آره، پیکلز. همه‌مون.
‫منم یه روز ابر می‌شم،
‫درست مثل پدر و مادرم قبل از من.
‫هرچند...
‫به دلایلی،
‫یادم نمیاد چطوری بود
‫وقتی پدر و مادرم تبدیل به ابر شدن.
‫ماپل، تو که همه‌چیز یادته.
‫اون روز باید خیلی ‫فوق‌العاده بوده باشه، مگه نه؟
‫ام...
‫خب، آره. البته.
‫اونا خداحافظی کردن
‫و با شادی تو آسمون شناور شدن و رفتن،
‫تبدیل به دو تا ابر پشمالوی خوشگل شدن
‫و دارن از بالا به همه‌مون
‫با عشق نگاه می‌کنن.
‫برای همیشه.
‫ممنون.
‫اوهوم...
‫و اینم از این!
‫دقیقاً همون‌طور که باید باشه.
‫آره.
‫همه‌چیز دقیقاً همون‌طوره که باید باشه.
‫نیمه پر لیوان اینه که،
‫تو بهترین موقع رو برای ‫سر در آوردن از اینجا انتخاب کردی.
‫الان جشنواره فرهنگی دنبروکه!
‫ای خوش‌شانس!
‫خب، من آخر هفته پیش با خواهرم رفتم،
‫و یه‌کم پنیر محلی خوردیم.
‫و خیلی بهتر از هر چیزی بود که
‫می‌تونی تو اون پنیرفروشی‌های ‫باکلاس شهر بخری.
‫خواهرم گفت که من...
‫اونو دیدی؟
‫چیو؟
‫هورا! بیدار شدی!
‫من چند بار ازتون خواستم
‫که این کار رو نکنید.
‫یادمون رفت!
‫یادمون رفت.
‫معلومه که یادتون رفت.
‫اونو ببین!
‫- صبر کن منم بیام! ‫- وایسا، یواش‌تر!
‫♪ وقتی بیدار می‌شم ♪
‫♪ قراره همون مردی باشم ‫که کنارت بیدار می‌شه... ♪
‫لیلی؟ داری...؟
‫فکر کنم یه بازیه. تکون نخور.
‫اولین نفری که تکون بخوره باخته.
‫اون بازی نمی‌کنه.
‫پس، داره چیکار می‌کنه؟
‫ام...
‫لیلی.
‫اون...
‫اون مرده.
‫جورج مرده.
‫چی...؟ منظورت چیه که مرده؟
‫این که واقعی نیست.
‫فقط تو کتاباست.
‫واقعیه؟
‫آدما می‌میرن؟
‫اونم تبدیل به ابر می‌شه؟
‫نه. فقط گوسفندا اونجوری می‌شن.
‫- «مرده»؟ ‫- «مرده»؟
‫این یه چیز واقعیه؟
‫انگار که واقعیه.
‫یعنی گوسفندا هم ممکنه بمیرن؟
‫نه، پیکلز، ما تبدیل به ابر می‌شیم، اما...
‫جورج نمی‌تونه بمیره.
‫من داروم رو لازم دارم. من ارف دارم.
‫ارف چیه؟
‫این ارفه.
‫چقدر چندشه!
‫فکر نکنم هیچ‌کدومتون بفهمید دارم چی می‌گم.
‫جورج دیگه نیست.
‫اون دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
‫اما جورج چوپان ما بود. ‫حالا ما چی‌کار کنیم؟
‫آره، تو باهوش‌ترین گوسفند دنیایی، لیلی.
‫به ما بگو چی‌کار کنیم!
‫فقط یه کار هست که می‌تونیم بکنیم.
‫باید جورج رو فراموش کنیم.
‫چی؟ اما لیلی، اون جورج بود. ‫ما نمی‌تونیم همین‌طوری به یاد...
‫به یاد آوردنش خیلی ‫دردناکه. من نمی‌تونم انجامش بدم.
‫اون راست می‌گه.
‫گوسفندا قرار نیست همچین ‫احساساتی داشته باشن.
‫ما باید انتخاب کنیم که فراموش کنیم.
‫با شماره سه.
‫اما صبر کنید. این کارو...
‫یک.
‫نه، خواهش می‌کنم این کارو نکنید! این جورجه!
‫دو.
‫شما هیچی رو فراموش نمی‌کنید.
‫سباستین.
‫واقعاً فکر کردین می‌ذارم
‫چوپانم رو به این راحتی فراموش کنین؟
‫اون چوپان ما بود، سباستین.
‫همه‌مون دوستش داشتیم.
‫تحملش خیلی دردناکه.
‫و ما قراره فراموش کنیم.
‫نه، نمی‌کنید.
‫شما به یادش میارید چون کار درستیه.
‫چون عادلانه‌ست.
‫عادل کیه؟
‫نه، نه... منظورم عدالته.
‫عدالت کیه؟
‫عـدالـت. عدالت.
‫یعنی خوب‌ها نباید ‫از دست بدها آسیب ببینن.
‫ضعیف‌ها نباید از دست قوی‌ها آسیب ببینن.
‫و یه دوست هیچ‌وقت نباید فراموش بشه.
‫جورج یه بار در حق من عدالت رو نشون داد.
‫حالا اونم در عوض لیاقتش رو داره.
‫درست می‌گه.
‫جورج همیشه با من خیلی مهربون بود.
‫با همه‌تون.
‫برای همینه که شما رو فقط ‫برای پشمتون پرورش داد.
‫مگه آدما برای چی گوسفند پرورش می‌دن؟
‫هیچ دلیل دیگه‌ای نداره. فقط برای پشم.
‫فقط برای اون پشمای دوست‌داشتنی.
‫اوه! من یه سوال دارم.
‫معنی زندگی آدما چیه
‫اگه قراره یه روزی تو یه ‫چشم به هم زدن تموم بشه؟
‫اصلاً چرا آدما اینجا هستن؟
‫و کی اون‌ها رو آفریده؟ ‫و کی ما رو آفریده؟
‫و داخل یه درخت چیه
‫و ماه تو طول روز کجا می‌ره؟
‫و چرا جورج به قتل رسید؟
‫«به قتل رسید»؟ ‫منظورت از «به قتل رسید» چیه؟
‫تو قصه‌های شبانه،
‫آدمای مرده همیشه به قتل می‌رسن.
‫نه، نه، زورا.
‫اونا همه‌ش الکیه. این واقعیه.
‫مگه نه، لیلی؟
‫آره، دقیقاً.
‫هیچ دلیلی وجود نداره ‫که فکر کنیم جورج...
‫کلاهش.
‫من اومده بودم تا چند ‫تا برگه رو بدم امضا کنه
‫و این‌طوری پیداش کردم.
‫می‌خوای چند کلمه‌ای حرف بزنی؟
‫نه.
‫کیلب.
‫قصاب اینجا چیکار می‌کنه؟
‫پنج.
‫شش.
‫اون گوسفندا رو می‌خواد.
‫پونزده.
‫شونزده.
‫لیلی. داری چیکار می‌کنی؟
‫ممکنه چیزی نباشه...
‫اما همه‌ش
‫به کلاه و بارونی جورج فکر می‌کنم.
‫کدوم کلاه و بارونی؟
‫دقیقاً.
‫اون تو طوفان اومد ‫بیرون. چرا اونا رو نپوشید؟
‫مگه اینکه...
‫قلاب بگیر برم بالا.
‫چی؟
‫گفتم، کاش می‌تونستم اینو فراموش کنم.
‫چیزی می‌بینی؟
‫من همه‌چی رو می‌بینم.
‫ببخشید؟
‫صبح بخیر.
‫ببخشید، تو هنوز ‫تو شهر چیکار می‌کنی؟
‫ماشینم مشکل پیدا کرد. این کیه؟
‫اسمش جورج هاردیه. ‫یه چوپانه.
‫چی شده؟
‫احتمالاً حمله قلبی بوده.
‫متأسفانه خبر دندون‌گیری برای تو نیست.
‫مگه اینکه چیز غیرعادی‌ای ‫در کار باشه. درسته؟
‫نه. من همه‌جا رو گشتم.
‫اطراف کاروان رو گشتم.
‫زیر کاروان.
‫داخل کاروان چی؟
‫ام...
‫ارزش نگاه کردن رو داره.
‫اوه، شاید بهتر باشه که...
‫چی؟
‫اثر انگشت هست دیگه، نه؟
‫درسته. تحلیل جرم.
‫آره.
‫خب، همه‌چیز مرتب به نظر می‌رسه.
‫صبر کن، وایسا، وایسا.
‫چرا باید مردی که داره سکته قلبی می‌کنه
‫همین‌طوری پا شه بره بیرون؟
‫احتمالاً وقتی اتفاق افتاده بیرون بوده.
‫نه، نه. همین‌جا اتفاق افتاده.
‫صندلیش رو انداخته زمین.
‫و تنها هم نبوده.
‫بی‌خیال، رفیق.
‫یه سکته قلبی بوده.
‫به نظرم داری عمداً ‫این حقیقت رو نادیده می‌گیری
‫که مدارکی هست که خلاف اینو نشون می‌ده.
‫داری چی می‌گی؟ می‌گی ‫من می‌ترسم این یه قتل باشه؟
‫می‌ترسی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫کاش تو دنبروک یه قتل اتفاق می‌افتاد.
‫کاش روزی یه قتل داشتیم.
‫هیچ‌چیزی بیشتر از این منو خوشحال نمی‌کرد.
‫ببین، می‌دونم برای شغل مهمت ‫تو روزنامه به یه خبر نیاز داری.
‫اما متأسفم...
‫جورج هاردی به قتل نرسیده.
‫جورج هاردی به قتل رسیده.
‫پلیسه گفت قتله؟
‫نه. پلیسه گفت حمله قلبی بوده.
‫اما اون اشتباه می‌کنه.
‫آها. پس واقعاً قتل نیست.
‫فقط یه حدس الکیه ‫که یه حیوون طویله زده.
‫خیلی خب.
‫یه نفر اومده پیش جورج
‫که اون‌قدر خوب می‌شناختش ‫که بهش یه نوشیدنی تعارف کرده.
‫بعدش حالش بد شده.
‫اینکه مهمونش به کسی خبر نداده
‫نشون می‌ده که خودش مقصر بوده،
‫و نبود هیچ جای زخم و جراحتی نشونه‌ی سمه.
‫لکه سبز علفی روی دستش
‫نشون‌دهنده یه درگیریه.
‫قاتل فرار کرده.
‫جورج تسلیم سم شده و مرده.
‫من هیچ‌وقت حدس نمی‌زنم.
‫- هوم... ‫- هیچ امیدی
‫به پلیسه نیست. اونا همیشه
‫تو قصه‌های شبانه همین‌طورن.
‫برای همینه که یه نفر دیگه باید بیاد
‫و معما رو حل کنه.
‫کی؟
‫جورج به ما غذا داد.
‫جورج از ما مراقبت کرد.
‫جورج ما رو دوست داشت.
‫ما همه‌چیزمون رو مدیون اونیم.
‫منظورت چیه؟
‫چوپان ما به قتل رسیده.
‫و ما باید این معما رو حل کنیم.
‫کجاش خنده‌داره؟
‫اوه، وای.
‫اول از همه...
‫شما گوسفندید!
‫داره در مورد تو حرف می‌زنه.
‫همه‌تون فکر می‌کنین اون‌قدر ‫باهوشین که یه جنایت رو حل کنین؟
‫می‌دونین آدما به آدمای خنگی
‫که نمی‌تونن درست فکر کنن چی می‌گن؟
‫اردک!
‫گوسفند!
‫و تو. «باهوش‌ترین گوسفند دنیا.»
‫«کجای این دنیا» رو تا حالا دیدی؟
‫اینجا رو؟ و اونجا رو؟
‫برو بابا.
‫برین سر همون یونجه
‫و قاصدک‌هاتون و چرت‌زدن‌هاتون
‫و پرونده‌های قتل رو ‫بذارین به عهده آدما.
‫خب. شروع کنیم؟
‫دنبال سرنخ بگردین. ‫به هیچ مدرکی هم دست نزنین.
‫و صحنه‌ی جرم رو هم نخورین!
‫هی، این چیه؟
‫بچه‌ها! ممکنه من داخل یه سرنخ باشم!
‫آخ!
‫اوه، خدای من. آهای!
‫باشه، کلاً بی‌خیال سرنخ‌ها بشین.
‫کسی شب قتل چیزی ندید؟
‫من دیدم.
‫من تو رو دیدم، سباستین.
‫سباستین این کارو کرده!
‫قاتل!
‫درسته. کار من بود.
‫رفتم تو از دری که ازش رد نمی‌شم،
‫نشستم رو صندلی‌ای که نمی‌تونه منو نگه داره
‫و چوپان خودم رو بی‌دلیل کشتم
‫با فشار دادن
‫چند قطره سم تو لیوانش
‫با این.
‫- پر بیراه نمی‌گه. ‫- چی شده؟
‫هیچ‌کدومتون هیچ آدمی دیدین؟
‫من روح جورج رو دیدم.
‫- نه، ندیدی. ‫- چرا دیدم.
‫روحش از بدنش بلند شد.
‫تو تاریکی خیلی خوب ‫نمی‌تونستم ببینمش،
‫ولی بوی جورج رو می‌داد و...
‫بس کن، بره زمستونی،
‫الان وقت این حرفا نیست.
‫ناقوس؟ ولی همین ۲ روز پیشم ناقوس زدن که.
‫ناقوس می‌زنن تا اهالی ‫شهر رو دور هم جمع کنن.
‫در مورد جورجه.
‫معلومه!
‫تو قصه‌های شب،
‫همیشه یه تجمع هست ‫تا خبر قتل رو بدن.
‫و همیشه‌ هم قاتل بینشونه.
‫ما هم باید بریم اونجا.
‫فکر می‌کنین اون‌قدر شجاعین ‫که از خونه بزنین بیرون؟
‫هیچ‌کدومتون تا حالا از ‫این علفزار بیرون نرفتین.
‫سم‌هاتون تا حالا ‫به چیزی جز علف نخورده.
‫مگه بیرون رفتن از خونه چقدر سخته؟
‫ما که نمی‌ترسیم.
‫- ماپل، اون چیه؟ ‫- فکر کنم جاده باشه.
‫ولی جنسش از چیه؟
‫خب علف که نیست، اینو مطمئنم.
‫لیلی؟
‫بله!
‫داری میای؟
‫من فقط...
‫شماها برین.
‫چرا داری داد می‌زنی؟
‫من که فقط چند قدم باهات فاصله دارم.
‫ولی انگار خیلی دوری.
‫فقط کافیه از جاده رد بشی.
‫نه. نه، نمی‌تونم.
‫غیرممکنه.
‫تقصیر تو نیست.
‫ما همینیم که هستیم.
‫شاید اگه من و تو با هم رد بشیم...
‫به خاطر جورج؟
‫به خاطر جورج.
‫با هم.
‫- می‌خوام برگردم. ‫- منم همین‌طور. به راهت ادامه بده.
‫تونستیم! از خونه زدیم بیرون!
‫دیدی؟ گوسفندها هم از پس یه کارایی برمیان.
‫در واقع، هر کاری از دستمون برمیاد.
‫آفرین بابا.
‫فقط ۳ کیلومتر دیگه مونده.
‫کاری نداره که.
‫الان چند کیلومتر مونده؟
‫اعتراف می‌‌کنم که تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫شماها معمای قتل رو حل نمی‌کنین،
‫ولی حداقل یه ذره از دنیا رو می‌بینین.
‫معلومه که معما رو حل می‌کنم.
‫تا همین امشب حلش می‌کنم.
‫جورج ده‌ها تا از این
‫قصه‌های شب رو برامون خونده.
‫اونا از
‫قوانین خیلی ساده‌ای پیروی می‌کنن.
‫ماپل؟
‫هان؟ آها. یک!
‫قاتل همیشه به صحنه جرم برمی‌گرده.
‫- دو! ‫- پلیس همیشه
‫فکر می‌کنه کار یه ولگرده.
‫آره، همیشه پای یه ولگرد رو وسط می‌کشن.
‫سه.
‫یه آدم غیرمنتظره از راه می‌رسه ‫و همه‌چی رو عوض می‌کنه.
‫چهار!
‫مقتول مهم‌ترین سرنخه.
‫خیلی خب، این‌که ساده‌ست.
‫ولی متوجه می‌شین که دنیای واقعی
‫یه خرده از کتاب پیچیده‌تره.
‫حالا که حرفش شد...
‫به دنبروک خوش اومدین.
‫اینجا کجاست؟
‫اینجا کلیساست، جایی که ‫یه نفر به اسم «خدا» توش زندگی می‌کنه.
‫خدا کیه؟
‫یه خرده گیج‌کننده‌ست.
‫خدا یه چوپانه.
‫پس می‌تونه چوپان ما باشه؟
‫نه. چون یه بره‌ هم هست.
‫چی؟
‫تازه نامرئی هم هست.
‫و جنسش هم از نونه.
‫و همه چی رو سد می‌کنه.
‫سد می‌سازه. مثل یه سگ آبی؟
‫آره.
‫پس خدا یه بره/سگ آبی بزرگ ‫و نامرئیه که از نون درست شده؟
‫آره. یکشنبه‌ها هم می‌خورنش.
‫طفلکی.
‫می‌دونم قرار بود برگردم،
‫ولی انگار به پست
‫اولین معمای قتل تو ‫یه شهر کوچیک خوردم.
‫من دیگه باید برم، باید برم.
‫بیاین. از اینجا ما رو نمی‌بینن.
‫همین الانم دارن شما رو می‌بینن ‫و برای هیچ‌کسم مهم نیست.
‫برای صدمین بار می‌گم، شماها گوسفندین.
‫اهالی دنبروک.
‫می‌دونم شایعاتی هست
‫که مرگ جورج هاردی مشکوک بوده.
‫ولی من اجازه ندارم ‫درباره‌ی مسمومیتش نظری بدم،
‫تا وقتی که تحقیقات...
‫چی! جورج به قتل رسیده؟
‫گندش بزنن.
‫ببخشید، چه نوع سمی؟
‫گوش کنین.
‫جورج با چیزی به اسم تاکسین مسموم شده.
‫که تو میوه‌های درخت سرخدار پیدا می‌شه.
‫و این درخت‌ها، این دور و بر درمیان؟
‫درست همون‌جاست.
‫پس کار یکی از خودمونه.
‫نه، نه. نه. نه.
‫بی‌خیال. تقریباً صد در صد ‫می‌شه گفت کار یه ولگرد بوده.
‫اینا چشونه؟
‫افسر دری؟
‫افسر دری.
‫بله.
‫چی...؟ من همون شخصم.
‫لیدیا هارباتل؟ هارباتل و بلوم؟
‫امروز با هم صحبت کردیم.
‫من وکیل مرحوم جورج هاردی هستم.
‫درسته. و شما؟
‫من ربکا همپستد هستم.
‫من... دختر جورج هستم.
‫اون دختر داشته؟
‫جورج دختر داره؟
‫یه آدم غیرمنتظره از راه می‌رسه ‫و همه‌چی رو عوض می‌کنه.
‫این شماره تلفن شماست،
‫اون پایین صفحه.
‫برای همین بهتون زنگ زدم.
‫من همیشه در حال کارآگاهی کردنم.
‫هوم... ولی شما کارآگاه نیستین، مگه نه؟
‫می‌دونم، ولی...
‫شما این مدرک رو پیدا کردین ‫که همین‌طوری ول شده بوده
‫روی میز توی یه کاروان نقلی.
‫این اسمش فقط «دقت کردن» هست، مگه نه؟
‫خب...
‫پس شما این مدرک رو
‫دفعه‌ی دومی که رفتین تو کاروان ‫آقای هاردی متوجهش شدین؟
‫درسته.
‫برای همین، مجبور شدم برگردم اونجا،
‫و صحنه رو خوب بگردم.
‫نوار پلیس رو هم کشیدم. ‫از اونی که فکر می‌کردم چسبناک‌تر بود.
‫اصلاً برام مهم نیست، برای بقیه هم مهم نیست.
‫خوندیش؟ اصلاً نگاهش کردی؟
‫نه. به من ربطی نداره.
‫اتفاقاً دقیقاً به تو ربط داره.
‫من امروز بعدازظهر وصیت‌نامه رو می‌خونم.
‫اسم این افراد توش اومده،
‫پس حتماً حواست باشه که اونجا باشن.
‫کشیش هیلکوت، کیلب مرو...
‫اینا رو یادداشت کن.
‫کشیش هیلکوت، ‫کیلب مرو، بث پنوک،
‫هم گیلیارد، تو، و ربکا همپستد.
‫من تو مسافرخونه‌ی پارتریج می‌مونم.
‫راس ساعت ۵:۰۰ بعدازظهر خوندن ‫وصیت‌نامه رو همون‌جا انجام می‌دیم.
‫۵:۰۰ بعدازظهر. ساعت ۱۷.
‫می‌دونی، من بهت گفتم ‫که ربکا تو آمریکا زندگی می‌کنه
‫ولی الان اینجا تو دنبروکه،
‫اونم درست همون روزی که ‫به من گفتی پدرش فوت کرده.
‫یعنی از قبل تو این کشور بوده،
‫همون شبی که پدرش کشته شده.
‫ولی تو متوجه این قضیه نشدی، نه؟
‫چرا.
‫نه. یعنی آره. معلومه که متوجه شدم.
‫این اولین قتل توئه، مگه نه؟
‫چی؟
‫فکر می‌کنی من کشتمش؟
‫اوه. اوه.
‫آها، منظورت اولین پرونده‌ی قتلمه.
‫خب، الان دیگه همه‌چی ‫رو دوش توئه، افسر دری.
‫ساعت ۵:۰۰ می‌بینمت.
‫ساعت ۵:۰۰ می‌بینمتون، دوشیزه هارباتل.
‫خانم هارباتل.
‫ما باید خودمون رو برسونیم ‫به مراسم وصیت‌نامه خوندن.
‫اینجا مسافرخونه‌ی پارتریجه.
‫من بعضی وقتا اینجا گل می‌خورم.
‫هر چند، نمی‌دونم هیچ‌کدوم ‫از اینا چه اهمیتی قراره داشته باشه.
‫تو قصه‌های شب،
‫همیشه یه وصیت‌نامه هست،
‫و آدمایی هم که تو وصیت‌نامه هستن ‫همیشه همون مظنونین هستن.
‫باید قیافه‌هاشون رو ببینم.
‫چرا؟
‫چون آدم‌ها معمولاً دروغ می‌گن،
‫و می‌تونی اینو تو چشماشون بخونی.
‫دقیقاً.
‫هوم...
‫ماپل، تا ما روی این پنجره کار می‌کنیم،
‫یه چرخی بزن ببین ‫پنجره‌ی بهتری پیدا می‌کنی یا نه.
‫حله.
‫شروع کنیم؟
‫درباره‌ی مادر واقعیت چی می‌دونی؟
‫تو نامه‌هاش نوشته بود که ‫مادرم سر زایمان من فوت کرده.
‫و اینکه خودش اون موقع خیلی جوون...
‫و خیلی وحشت‌زده و خیلی هم بی‌پول بوده...
‫برای همین منو داده به فرزندخوندگی.
‫توسط کلیسا.
‫ام...
‫منم یه سؤال دارم.
‫ببخشید رفیق...
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫الان فهمیدم،
‫به تنهایی،
‫که تو نمی‌تونستی امروز
‫از آمریکا رسیده باشی اینجا، مگه نه؟
‫یعنی دیشب هم تو این کشور بودی
‫وقتی که جورج... به قتل رسید.
‫قصد اتهام زدن و اینا ندارم،
‫ولی خب... درسته؟
‫خیلی هوشمندانه‌ست، کارآگاه.
‫نه، من... من کارآگاه نیستم.
‫فقط یه افسرم...
‫که همیشه در حال کاراگاهیه.
‫خب، من... من...
‫تو این کشور بودم،
‫ولی تا امروز هیچ‌وقت نیومده بودم دنبروک.
‫سؤال بعدی:
‫تو نامزد
‫داری؟
‫دیدن این صحنه واقعاً سخته.
‫چی؟ این یه سؤال استاندارده
‫که هر بازپرسی تو این شرایط می‌پرسه.
‫چقدر جالب که پرسیدی. ما تازگی...
‫تازگی جدا شدیم.
‫اوه، نه.
‫تو هم همون چیزی رو می‌بینی که من می‌بینم؟
‫دختره.
‫صورتش خوشحاله...
‫ولی چشماش ترسیده.
‫خب، دیشب دقیقاً چه ساعتی رسیدی؟
‫حدود ۷ شب رسیدم و...
‫ببخشید.
‫- عیب نداره. ‫- قرار بود
‫امروز ببینمش. و الان...
‫خیلی به هم ریخته‌م.
‫- اوه، ممنون. ‫- بفرمایید. بفرمایید.
‫ممنون.
‫عیب نداره. خیلی ممنون.
‫پنجره، پنجره، پنجره.
‫اگه من پنجره بودم کجا می‌رفتم؟
‫اوه!
‫سبزیجات.
‫سلام. فقط یه هویج کوچولو.
‫وای. وای، نه. وای نه نه نه.
‫اون بهم گفت که یه برادر دارم،
‫راستش یه برادر دوقلو...
‫که فکر کنم فرستاده بودنش... آفریقای جنوبی؟
‫یه برادر اهل آفریقای جنوبی ‫که هیچ‌وقت ندیدیش. این عالیه.
‫و شما کی هستی؟
‫من الیوت متیوز هستم.
‫دارم این خبر رو پوشش می‌دم برای...
‫برام مهم نیست. برو بیرون.
‫خب، راستش، به‌عنوان یه روزنامه‌نگار، من...
‫هیچ حق و حقوقی نداری. برو بیرون.
‫باشه.
‫یواشکی دید زدن هم ممنوع.
‫من می‌رم تو «سوییت ریاست‌جمهوری»،
‫تا از اون همه امکانات لوکسش لذت ببرم.
‫لیلی!
‫لیلی، سباستین!
‫کمک!
‫آقای ون ویورن، لیدیا هارباتل هستم.
‫صدام رو می‌شنوید؟
‫بله. ارتباط خیلی خوبه. ممنون.
‫آقای ون ویورن پسر آقای هاردی هستن،
‫و تو آفریقای جنوبی زندگی می‌کنن، ‫برای همین تلفنی به ما ملحق شدن.
‫خب، آقای هاردی یه کپی از وصیت‌نامه‌ش رو
‫حدود ۲ ماه پیش برام فرستاد.
‫اما این اون وصیت‌نامه‌ای ‫نیست که امروز می‌خوام بخونم.
‫یه وصیت‌نامه جدید نوشته.
‫- اونو من پیداش کردم. ‫- هیس.
‫تاریخش مال ۳ روز قبل از مرگشه.
‫معلومه. همیشه یه وصیت‌نامه جدید هست.
‫«این آخرین وصیت‌نامه
‫آقای جورج هاردیه.
‫شما ۷ نفر رو اینجا جمع کردم
‫چون با هر کدومتون یه کار نیمه‌تموم دارم.
‫در حق بعضی‌هاتون بدی کردم،
‫و بعضی‌هاتون در حق من بدی کردین.
‫الان در بین شما، تو همین اتاق،
‫یه احمق، یه چوپان بد،
‫یه بره بهاری، یه بره زمستونی،
‫یه قربانی،
‫و ۲ تا قاتل حضور دارن.»
‫۲ تا قاتل؟!
‫به من می‌گه چوپان بد.
‫از کجا باید اینو می‌فهمیدم؟
‫حداقل می‌دونیم احمق کیه.
‫من گوسفند فرانسوی پرورش ‫می‌دم. بهترین نژادیه که وجود داره.
‫و قضیه یه قربانی دیگه چیه؟
‫پس نفر بعدی یکی از ماست.
‫یکی از ما می‌تونه قاتل باشه.
‫چرا جای خوش و بش
‫سؤال نمی‌پرسی؟
‫۲ تا قاتل؟
‫یه بره زمستونی.
‫«این چیزیه که براتون به جا می‌ذارم.»
‫هی! هی!
‫«این چیزیه که براتون به جا می‌ذارم.»
‫این آگاهی که شما رو ‫همون‌طوری که واقعاً بودین شناختم.
‫«و برای بیشترتون، این ‫تنها چیزیه که گیرتون میاد.»
‫منظورش چیه که این تنها ‫چیزیه که گیرمون میاد؟
‫پس من اینجا چی‌کار می‌کنم؟
‫بشین و خفه شو، هم.
‫نمی‌شینم.
‫نه، این خط بعدی وصیت‌نامه‌ست.
‫«بشین و خفه شو، هم.»
‫- اوه... ‫- انگار جورج
‫تورو خیلی خوب می‌شناخته.
‫یه کم شخصیت داشته باش.
‫- دهنتو ببند. ‫- تو دهنتو ببند.
‫«به پسرم، پیتر ون ویورن،
‫۳۰۰ جریب زمینی که در حال حاضر به ‫کیلب مرو اجاره داده شده رو می‌بخشم.»
‫اوه، خیلی لطف کرد.
‫«به دخترم، ربکا همپستد،
‫۳۰۰ جریب زمین مجاور که بهش می‌گم خونه،
‫شامل کاروانم، طویله‌م، وسایلشون ‫و گوسفندام رو می‌بخشم.»
‫تو وصیت‌نامه قبلی،
‫آقای هاردی باقی‌مونده دارایی‌ش رو
‫به یه خیریه بخشیده بود،
‫یعنی انجمن حمایت از حیوانات.
‫اما تو وصیت‌نامه جدید، ‫این پاراگراف این‌طوریه:
‫«من باقی‌مونده دارایی‌هام رو واگذار می‌کنم
‫به دخترم، ربکا همپستد.»
‫آره، زیاد ذوق نکن. اون مرد هیچی نداشت.
‫خب، راستش یه دستگاه کودپاش خراب هست،
‫۳ تا کیسه کود از پیش خریداری‌شده...
‫می‌تونه خیلی به درد بخور باشه.
‫و یه حساب بانکی
‫به مبلغ تقریباً...
‫۳۰ میلیون دلار.
‫گفت ۳۰ میلیون؟
‫پس، ما انگیزه‌مون رو پیدا کردیم.
‫۳۰ میلیون؟ چه‌جوری؟
‫۲ سال پیش، جورج هاردی یه دارو ساخت
‫برای یه بیماری گوسفندی به اسم ارف.
‫- ارف؟ ‫- ارف.
‫پس داری می‌گی اون خمیر آبیه
‫که همیشه درست می‌کرد، دارو بوده؟
‫حق امتیازش رو
‫به یه شرکت بزرگ کشاورزی فروخت به مبلغ...
‫۳۰ میلیون.
‫برای ارف.
‫هوم؟
‫- یکی اون بیرونه. ‫- تیم.
‫برو سراغش. برو! برو.
‫هی‌ هی! هی!
‫من خوبم. من خوبم.
‫وای، برگشت!
‫[برای خانم ربکا همپستد]
‫بندازش بیرون!
‫بیرون!
‫لیلی، پنجره رو پیدا کردم.
‫بیا. پسر خوب.
‫بیا.
‫این گوسفندا اگه چوپان نداشته باشن،
‫همین‌طوری به وحشی‌بازی ادامه می‌دن.
‫مخصوصاً اون گنده‌هه.
‫جورج اونو از یه جشنواره گرفت.
‫عملاً وحشیه.
‫صبر کن، تیم! می‌خوای بیانیه‌ای بدی؟
‫نه. نه. نظری ندارم. بهم بگو افسر.
‫سرنخ چی؟ هیچ سرنخی داری؟
‫بله. آره، یه عالمه سرنخ دارم،
‫و کاملاً اوضاع تحت کنترلمه.
‫ببین. من به یه خبر نیاز دارم. ‫تو هم باید یه نفر رو دستگیر کنی.
‫عالی نمی‌شد
‫اگه حداقل برای یه بارم که ‫شده بهت احترام می‌ذاشتن؟
‫هی. مردم بهم احترام می‌ذارن.
‫اگه این پرونده رو حل کنی، ‫تبدیل به یه قهرمان می‌شی.
‫می‌تونیم با هم کار کنیم.
‫می‌تونم کمک کنم.
‫دیشب وقتی ماشینم داشت بکسل می‌شد،
‫حدود ساعت ۹ شب نور یه چراغ‌قوه رو
‫نزدیک مزرعه جورج دیدم.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫با قضیه می‌خونه.
‫پزشکی قانونی گفت جورج ‫بین ساعت ۸ تا ۱۱ مرده.
‫تو از جسد عکس گرفتی، مگه نه؟
‫چون واقعاً باید این کارو می‌کردم.
‫من... من کلی عکس گرفتم. ‫همه‌شون رو برات می‌فرستم.
‫نظرت چیه...
‫افسر قهرمان؟
‫و بعدش گفت یه احمق،
‫یه قربانی، ۲ تا قاتل...
‫من هنوزم فکر می‌کنم کار خدمتکاره.
‫هیچ خدمتکاری در کار نیست!
‫اون یه قصه بود،
‫و حتی تو اون قصه هم کار خدمتکاره نبود.
‫دیگه حرف خدمتکار رو نزن!
‫از دست گوسفندا.
‫کیلب چوپانِ جدید ما میشه، ‫مگه نه، لیلی؟
‫البته.
‫ما... فقط باید صبر کنیم ‫تا این معما حل بشه.
‫یه سوال دارم.
‫چرا تو هنوز معما رو حل نکردی، لیلی؟
‫تو معماهای
‫قصه‌های قبل خواب رو فورا حل می‌کنی.
‫می‌دونم، ولی دنیای واقعی پیچیده‌تر...
‫از... کتابه.
‫کتاب.
‫شاید جواب همین باشه.
‫فقط باید برم داخلِ کاروان جورج و...
‫نگاه کنید.
‫ربکاست؟
‫دنبال چی می‌گرده؟
‫اسمت چیه؟
‫دختر جورجه؟
‫بوی اونو میده. ‫اما به اون شباهت نداره.
‫مطمئنم زمستون دنیا اومده.
‫واسه همین جورج نمی‌خواست ‫این دور و اطراف باشه.
‫حالا فهمیدم. بره زمستونی. ‫همه‌چی رو ثابت می‌کنه.
‫کار ربکاست!
‫قاتل!
‫مطمئن نیستیم!
‫می‌دونستم!
‫همینو می‌خواستم بگم.
‫بلافاصله گفتم که ربکا،
‫فکر کنم اون دردسرساز باشه.
‫من از همون اول گفتم.
‫سباستین؟
‫لیلی؟
‫در موردِ کاروان جورج چیزی گفتی؟
‫و اینکه یه کتاب وجود داره؟
‫خیلی‌خب. آخرین کتابی که جورج واسه ما خوند
‫در مورد این بود که چطور ‫لیست مظنون‌ها رو کاهش بدیم.
‫باید اون کتاب رو پیدا کنم ‫و به مامور پلیس بدم.
‫اگه خوش‌شانس باشیم، ‫می‌خونه و یه چیزی دستگیرش میشه.
‫عه! عه! من! من!
‫- من برم! ‫- نه، نه. زورا!
‫من می‌خوام کاراگاه بشم! ‫بذار من برم!
‫خب، باشه. ‫فقط باید اون کتابی رو پیدا کنی
‫که جورج واسمون می‌خوند
‫و یه فصلش درباره‌ی ‫ابزار قتل، انگیزه و فرصت بود.
‫یه سوال دارم. فصل چیه؟
‫مهم نیست.
‫کتابی رو پیدا کن ‫که روی جلدش عکس قطار داره.
‫یه سوال. قطار چیه؟
‫یه صف بلند و بالا از کاروان‌هاست.
‫یه سوال.
‫وایسا ببینم. ‫پشم‌چشم، چیکار می‌کنی؟
‫هیچ‌کس جلو نیاد.
‫من این کتاب رو ‫با حس بویایی قویم پیدا می‌کنم.
‫عه، چند تا گوجه پیدا کردم. ‫می‌تونید نوش‌جان کنید.
‫بجنب، پشم‌چشم.
‫امید همه به توئه.
‫نه، ابدا.
‫این آخرین کتابی بود ‫که جورج دست زده، ها؟
‫آره؟ نه، هویجه.
‫خدای من.
‫اگه یادم موند، بعدا می‌خورمش.
‫هه‌هه!
‫دنبال همین می‌گردید؟
‫نه! ‫[جوک‌های احمقانه گوسفندی]
‫اوه. این یکی چی؟
‫خودشه! ‫پشم‌چشم، پیداش کردی!
‫شک داشتی؟
‫اگه اشتباه نکنم لیلی هستی، آره؟
‫هر چی نباشه، من کاراگاهِ گوسفندم.
‫[اداره پلیس]
‫همم؟
‫[قتل در تقاطع]
‫این بالا خیلی قشنگه.
‫ولی یه‌کم دلگیره.
‫راستی، کتاب رو به پلیس دادم
‫تا کمک کنه پرونده رو حل کنه.
‫جشنواره چیه؟
‫چیزی نیست. ‫برگرد پیش گله‌ات.
‫گله‌مون.
‫موسیقیه.
‫جشنواره یعنی موسیقی.
‫و سوارکاری.
‫هر روز بچه‌ها می‌اومدن ‫و منو نوازش می‌کردن و بهم غذا می‌دادن.
‫خیلی دوست داشتم.
‫تا اینکه خیلی بزرگ شدم.
‫و وقتی شب می‌شد،
‫مردهای جشنواره می‌اومدن
‫و منو توی یه دایره می‌بردن.
‫و توی اون دایره، یه سگ بود.
‫و منو مجبور می‌‌کردن مبارزه کنم.
‫انقدر مبارزه کنم تا خونم جاری بشه.
‫بعد یه شب...
‫اون منو پیدا کرد.
‫بهشون پول داد...
‫و منو برد.
‫و جشنواره همینیـه که گفتم.
‫اما چطوری تو همچین جای وحشتناکی سر درآوردی؟
‫چرا با گله‌ات نبودی؟
‫فکر می‌کردم لیلی، کاراگاه بزرگ گوسفندی،
‫تا الان این موضوع رو فهمیده باشه.
‫پس تو بـ...
‫دیر یا زود، ‫بره زمستونی تصمیم می‌گیره بره.
‫اینجایی! آره!
‫اوه، امیدوارم گرسنه‌ات باشه، تیم.
‫گرسنه‌ات شده؟
‫سلام؟
‫هر دفعه که یه اتفاق جالب
‫توی این پرونده رخ میده،
‫اون‌ها ظاهر میشن.
‫دیوونه شدی.
‫پاک عقل‌تو از دست دادی، ‫و هیچ کاری هم نکردی! تیم!
‫نگو هیچ کاری نکردم.
‫«کی جورج رو کشت؟»
‫اسم پنج تا مظنون توی وصیت‌نامه اومده. ‫[جورج]
‫هر آدمی جورج رو کشته ‫به سه چیز نیاز داشته.
‫ابزار قتل، انگیزه، فرصت.
‫ایول! کتاب رو خونده!
‫بیا دونه به دونه بررسی کنیم، خب؟
‫ابزار قتل. ‫توکسینِ موجود در میوه درخت سرخدار.
‫چند تا درخت سرخدار ‫در سراسر زمین کلیسا قرار داره.
‫بنابراین همه ابزار لازم رو داشتن.
‫انگیزه. ‫چرا باید جورج رو بکشن؟
‫واضح‌ترین انگیزه ممکن رو ربکا داره.
‫ولی بقیه هم ممکنه ‫دلیل خاص خودشونو داشته باشن.
‫چی رو پنهان می‌کنن؟
‫فرصت. ‫این افراد عذر موجه دارن؟
‫ابزار، انگیزه، فرصت.
‫هر آدمی که این سه تا رو ‫داشته باشه، پیدا کنیم،
‫اونوقت مسموم‌کننده‌ی دنبروک رو پیدا کردیم.
‫تیم، واقعا سنگ تموم گذاشتی.
‫آره، خب، یه جورایی...
‫شبونه به ذهنم رسید.
‫خیلی‌خب. شروع کنیم.
‫هم.
‫و توی وصیت‌نامه‌ی جورج ‫تو کجا قرار داری؟
‫احتمالا قاتل باشم.
‫اون گیاه‌خوار بود.
‫اینکه یه زن گیاه‌خوار باشه رو ‫می‌تونم چشم‌پوشی کنم.
‫اما یه مرد گیاه‌خوار باشه؟
‫چندش آوره.
‫بث.
‫نامه‌ای که جورج واسه ربکا نوشته بود. ‫دست شما چیکار می‌کرد؟
‫شاید برای اولین بار در تاریخ
‫اداره پست اشتباه کرده باشه.
‫و روز قبل اینکه جورج بمیره،
‫به من گفتی که می‌تونی ‫«اون مرد رو بکشی.»
‫من قاتل نیستم. من قربانی‌ام.
‫و همین یه حرف رو دارم.
‫از حق و حقوقم به خوبی باخبرم!
‫کیلب.
‫صبحی که جنازه جورج رو پیدا کردی،
‫گفتی که یه سری اسناد واسش می‌بردی.
‫آره، اجاره‌نامه‌مو لغو کرده بود.
‫می‌دونی، می‌خواستم یه پیشنهاد بهش بدم ‫که تجدید نظر کنه.
‫اما زهی خیال باطل.
‫صبر کن. جورج اجاره‌نامه‌تو لغو کرد. ‫دلیلش چی بود؟
‫خودتون وصیت‌نامه‌ رو خوندید. ‫ظاهرا چوپان بدی‌ام.
‫هیلکوت.
‫جورج یه بار هم به کلیسای شما نیومده بود.
‫و یه‌دفعه، یه روز قبل مرگش ‫به کلیسا میاد
‫و کمک مالی چشم‌گیری می‌کنه.
‫چرا؟
‫چرا منِ بدبخت همیشه پایینم؟
‫- هیس! ‫- آخ!
‫جورج چند مدت پیش اومد ‫و داستانِ کلیسا رو تعریف کرد
‫که بچه‌های اونو برای سرپرستی ‫به افراد دیگه داده بود.
‫ولی وقتی دوباره سرپا شد،
‫شروع کرد به دنبال اون‌ها گشتن.
‫کلیسا بهش نمی‌گفت اون‌ها کجا هستن.
‫ظاهرا سیاست سخت‌گیرانه‌ای دارن.
‫و خب، ازم پرسید ‫برای اینکه واسش اطلاعات جور کنم
‫چه چیزی نیاز دارم.
‫و اگه کلیسا بویی ببره،
‫ممکن بود خلع لباس بشم.
‫- اوغ. ‫- منظورش اینه اخراج می‌شد.
‫اوهوم.
‫اما اون پول تو جیبِ من نمیرفت.
‫ای کلیسا شدیدا به تعمیرات نیاز داره.
‫جورج دست از پا درازتر اومد پیش من، ‫و من ازش سوء استفاده کردم.
‫کیلب چوپان بدی نیست.
‫منم.
‫و ربکا.
‫خانم همپستد.
‫از جشنواره فرهنگی دنبروک لذت می‌برید؟
‫بله. به شدت.
‫خیلی راحته. ‫سوال‌های ساده‌ای دارم.
‫در ساعت هشت شب تا یازده
‫شبِ قتل کجا بودید؟
‫هتل بودم، نزدیک فرودگاه.
‫اتاقمو تحویل گرفتم ‫و تلویزیون می‌دیدم.
‫- همم. ‫- خوابم نمی‌برد.
‫- پرواز زده شده بودم. می‌دونید؟ ‫- آره.
‫چی نگاه می‌کردید؟
‫شبکه اخبار شبانه‌روزی.
‫- شبکه اخبار شبانه‌روزی. ‫- شبکه اخبار شبانه‌روزی.
‫خیلی‌خب. چیزه... ‫حرفی باقی نمی‌مونه.
‫روز خوبی داشته باشید، خانم همپستد.
‫همچنین. خدانگهدار.
‫یا باید بگم خانم کرمپفز؟
‫چستیتی کرمپفز اسم واقعی شماست، درسته؟
‫و احیانا می‌تونید فکر کنید
‫چرا یه نفر باید اسم‌شو
‫از چستیتی کرمپفز عوض کنه؟
‫درسته. ‫ولی سابقه‌تو درآوردم.
‫و دست بر قضا، یه زمان،
‫همدست یه مجرم سابقه‌دار بودید.
‫توی چندین فقره جعل دست داشتید.
‫حتی با اون حساب مشترک داشتی.
‫خیلی‌خب. آدمی رو نمی‌شناسم
‫که از رابطه گذشته‌اش پشیمون نباشه.
‫و روحمم خبر نداشت. ‫و این قضیه واسه سه سال پیشه.
‫خیلی‌خب. پس اخیرا جدا نشدید.
‫- اسمت هم واقعی نیست. ‫- یه الگو می‌بینم.
‫یه الگو ظاهر شده.
‫خب یه سوال.
‫تابه‌حال تو زمین کلیسا
‫به درخت سرخدار نزدیک شدید؟
‫نه. ابدا.
‫و مزرعه‌ی جورج چی؟
‫اونجا بودید؟
‫هرگز.
‫کیلب اجاره‌نامه داشت...
‫ولی بث گفت...
‫چرا ربکا دروغ گفت؟
‫و گیاه‌خوار چیه؟
‫چطور جور درمیاد؟
‫فکر کن، گوسفند خرفت، فکر کن!
‫انقدر مغزتو درگیر نکن، لیلی. ‫تابلوئه کار دختره‌ست.
‫معلومه زیر سر ربکاست!
‫راست میگه.
‫نه، کار اون نیست!
‫شما اونو نمی‌شناسید. اون مهربونه.
‫بوی جورج رو میده، ‫و جورج منو دوست داشت.
‫دوستت داشت؟ ‫هیچ‌کس بره‌ی زمستونه رو دوست نداره.
‫بره‌های زمستونه هوای همو دارن.
‫روال‌شونه.
‫صبر کن. الان چی گفتی؟
‫گفتم جورج منو دوست داشت.
‫نه. قبلِ این.
‫گفتی ربکا بوی جورج رو می‌داد.
‫یکی دیگه هم این حرفو زده بود.
‫یه نفرِ اشتباه.
‫کی؟
‫تو.
‫چی، من گفتم؟
‫منظورت چیه، من؟
‫کار ابریه!
‫قاتل!
‫نه. اما یه چیزی رو قایم کرده.
‫- درست میگم، ابری؟ ‫- چی...
‫دیشب گفتی که ربکا ‫بوی جورج رو می‌داد.
‫اما اون خیلی دور بود، ‫محال ممکن بود
‫- بدونی چه بویی میده. ‫- اما...
‫مگه اینکه قبلا ربکا اینجا اومده باشه.
‫ولی خیلی قشنگه.
‫چی خیلی قشنگه؟
‫آ...
‫وسیله بی انتها.
‫می‌بینید؟
‫خیلی قشنگه و تمومی نداره.
‫چندین ساعت نگاهش کردم،
‫و همین‌طور دور خودم می‌چرخیدم.
‫ابری. ابری!
‫اینو از کجا آوردی؟
‫ربکا اون شب اینجا بود.
‫شبی که جورج کشته شد.
‫بیدار شدم و گرسنه‌ام بود،
‫سمتِ علفزار رفتم و اونو دیدم.
‫و منو دید و گفت،
‫«چقدر تو خوشگلی.» ‫چون واقعا هم خوشگلم.
‫خب، من خوشگل‌ترین گوسفند دنیام.
‫و... منو نوازش کرد،
‫و این وسیله افتاد، پس من...
‫اوه.
‫تصمیم گرفتم که...
‫اون باید واسه من باشه.
‫پس الان وسیله داریم.
‫گوسفندها وسیله ندارن!
‫می‌دونم اما...
‫تمومی نداره.
‫و حل شد.
‫کار ربکاست.
‫قاتل!
‫یه فلز براق چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫البته که حل می‌کنه. ‫مدرک حساب میشه.
‫مدرک، ها؟ مدرکِ چی؟
‫اون به مامور پلیس گفت ‫که اصلا اینجا نبوده،
‫اما دیشب اینجا بود
‫و شبی که جورج به قتل رسید.
‫اون دروغگوئه، جاعله... ‫و اون بـ...
‫اون چیه؟
‫بگو.
‫تو از همون اول که اومد چشم دیدنشو نداشتی.
‫همه‌تون همین بودید!
‫دلیلش چیه؟
‫چون دست بر قضا ‫تو زمستون بدنیا اومده.
‫بدترین جرم دنیا.
‫نشنیدید؟
‫هیچ‌کس تو رو نمی‌خواد.
‫لیاقت هیچی رو نداری!
‫این حرفیـه که بره زمستونه ‫بارها و بارها می‌شنوه،
‫تا اینکه یه روز،
‫باور می‌کنه حقیقت داره.
‫- سباستین... ‫- کار اون نیست.
‫ولی از کجا مطمئنی؟
‫چون تو چشماش نگاه کردم.
‫چون مشخصه.
‫اما واسه تو نه.
‫نه.
‫یه گله گوسفندِ مسخره قانع نمیشن.
‫ما گله‌ی تو هستیم.
‫بهت گفتم.
‫من گله‌ای ندارم.
‫هیچ‌وقت نداشتم.
‫لیلی.
‫با وسیله بی انتها چیکار کنیم؟
‫البته!
‫راننده!
‫چیه؟
‫هی!
‫بیا. هی!
‫هی!
‫برگرد!
‫کلاه منه!
‫وایسا! وایسا!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ممنون. دستت درد نکنه.
‫دست همه‌تون درد نکنه.
‫فکر می‌کنم وسیله شما رو پیدا کردم.
‫با بقیه‌شون جور درمیاد.
‫حتما از دستم دراومده. ‫ممنونم...
‫تو چمنزار جورج پیدا کردم.
‫می‌دونی، همون جایی که اصلا نرفتی؟
‫برای تفتیش اتاقت حکم گرفتم.
‫دنبال چی می‌گردید؟
‫نمی‌دونم.
‫پس هیچ‌وقت نزدیک درخت سرخدار نشدی؟
‫می‌دونستم.
‫نه. اصلا.
‫تیم، تیم، باید حرفمو باور کنی.
‫افسر دری.
‫افسر دری، قسم می‌خورم.
‫من بابامو نکشتم.
‫ربکا همپستد،
‫تو به جرم قتل جورج هاردی بازداشتی.
‫بازجویی از مظنون،
‫چستیتی کرمپفز، ‫با نام ربکا همپستد هم شناخته می‌شود.
‫خانم کرمپفز، میشه تایید کنید ‫از حقوق‌تون جهت حضور وکیل
‫چشم‌پوشی می‌کنید؟
‫بله. واسم مهم نیست. ‫آماده‌ام همه‌چی رو بگم.
‫بسیار خب. ‫با این سوال شروع می‌کنیم.
‫آیا در شب قتل جورج هاردی
‫در ملکِ اون حضور داشتید؟
‫بله.
‫خیلی‌خب، پس اون لبخندهای قشنگ و...
‫«اوه، تو خیلی باهوشی، کاراگاه.»
‫همه‌اش ادا بود. آره؟
‫موضوع اینجاست از وقتی سروکله‌ات پیدا شده
‫یه حرف راست نزدی.
‫نامه‌ها. اون قسمت حقیقت داشت.
‫نوشته بود که بیشتر از ۲۰ سال
‫دنبالم می‌گشته،
‫و اینکه داشته همه‌چی رو ‫راست و ریس می‌کرده،
‫و حتی یه نسخه از وصیت‌نامه‌شو واسم فرستاد.
‫وصیت‌نامه‌ای که سی میلیون گیرت میاد
‫یا وصیت‌نامه‌ای که ‫چند تا گوسفند بهت میرسه؟
‫نه، وصیت‌نامه‌ای که پول نداشت.
‫گفت می‌خواد منو ببینه.
‫پس...
‫با پرواز اومدی،
‫و بعد شب قتل به مزرعه‌اش اومدی.
‫و بعد چی شد؟
‫حرف زدیم.
‫درباره‌ی چی؟
‫گوسفند.
‫درباره گوسفند حرف زدیم.
‫و اسامی‌شون.
‫گفت همه گوسفندا باید اسم داشته باشن.
‫و به چشم هر کدوم نگاه می‌کرد ‫و واسشون اسم می‌ذاشت.
‫و می‌خواست یه روز به من برسن.
‫منو انتخاب کرد.
‫ولی ببین، من کودن نیستم.
‫شبی که به قتل رسید، ‫من با اون تنها بودم.
‫و وصیت‌نامه‌ی جدید و اون همه پول
‫و اتفاقات گذشته‌ی زندگیم؟
‫چاره‌ای جز دروغ گفتن نداشتم.
‫باید حرفمو باور کنی.
‫«من دروغ گفتم، پس حرفمو باور کن.»
‫درسته؟
‫صبح، به دادگاه شهرستان اعزام میشی
‫و به صورت رسمی به قتل عمدِ
‫جورج هاردی متهم میشی.
‫پس کار اون بود.
‫پول.
‫آدم‌ها برای رسیدن به پول، ‫دست به هر کاری میزنن.
‫ظاهرا، جورج هاردی ‫بره اشتباهی رو انتخاب کرده بود.
‫خوب شد صحبتش پیش اومد، ‫ون ویورن قبول کرد
‫گوسفند و زمینشو به کیلب مرو بفروشه،
‫و فردا ظهر کارهای اداری‌شو انجام میدیم.
‫خوبه.
‫اشتباه قضاوتت کردم، افسر.
‫آره.
‫انگار همچین هم احمق نیستی.
‫آفرین.
‫لیلی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ حالت خوبه؟
‫آره. خوب چیه، عالی‌ام. خوشحالم.
‫ربکا رو دستگیر کردن.
‫فردا، کیلب چوپان جدیدمون میشه.
‫عالیه.
‫البته اون همه‌چی رو انکار کرد،
‫ولی من درست گفتم ‫و سباستین اشتباه کرد.
‫کار ربکا بود، درسته؟
‫البته که کار اون بود.
‫ممنون.
‫چون تو گفتی کار اون بود.
‫چی؟
‫خب، تو همیشه زودتر از بقیه می‌فهمی
‫قصه‌ها چطوری تموم میشه.
‫بهت اعتماد دارم.
‫اما اون‌ها قصه بود.
‫این آدم واقعیه. ‫اگه من...
‫لیلی، نگاه کن.
‫چمنزار کیلب اون سمت حصاره.
‫نظرت چیه بریم و گله جدیدمون رو ببینیم؟
‫اما تابه‌حال به چمنزار کیلب نرفتیم.
‫خب، قبلا هم هیچ‌وقت ‫از خیابون رد نشدیم.
‫زود باش.
‫انگار وسط ابر هستیم.
‫فکر می‌کنی اشتباه اومدیم؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫سلام؟
‫سلام!
‫اسم من لیلیه.
‫و ایشون ماپله.
‫ما از اون سمتِ چمنزار اومدیم.
‫کیلب قراره چوپان ما هم باشه.
‫چی؟
‫فرار کنید.
‫چی؟ ولی من...
‫همم.
‫شاید بهتر بود اینجا نمی‌اومدیم.
‫باید بریم.
‫آ... باشه.
‫از کدوم طرف برگردیم؟
‫فکر کنم اون‌طرف؟
‫نگاه کن! نور می‌بینم.
‫باید آغل کیلب باشه.
‫اینجا جامون امنه.
‫همم.
‫فکر نمی‌کنم اینجا آغل باشه.
‫- شاید بهتره... ‫- صبر کن.
‫این چیه؟
‫لیلی، نرو. باید از اینجا بریم.
‫چرا این گوسفنده این شکلیه؟
‫چه بلایی سرشون میاره؟
‫کیلب؟
‫اون...
‫اوه. سلام سگ‌ها.
‫مشکل‌شون چیه؟
‫ما نباید اینجا باشیم.
‫فرار کن!
‫سریع‌تر، لیلی!
‫نمی‌تونم! موفق نمیشم!
‫سباستین.
‫نه!
‫سباستین.
‫اوه، خدا رو شکر اومدی. ‫فکر کردم ما...
‫سباستین؟
‫سباستین، بلند شو!
‫لیلی.
‫نـ... نمی‌تونم.
‫چرا نمی‌تونی؟
‫نـ... نمی‌فـ...
‫لیلی.
‫داره می‌میره.
‫چی؟
‫نه، گوسفندا نمی‌میرن.
‫ما به ابر تبدیل میشیم.
‫ابر شو، سباستین. ابر شو.
‫کاش می‌تونستم.
‫نباید برمی‌گشتی.
‫چرا برگشتی؟
‫مجبور بودم.
‫تو عضو گله‌ی من هستی.
‫اونو می‌بینم.
‫جورج رو می‌بینم.
‫نه.
‫کیلب‌ـه.
‫باید بریم.
‫بجنب، لیلی!
‫بیدار بشید! ‫همگی بیدار بشید!
‫- بیدار بشید! ‫- بیدار بشید!
‫دنبالم بیاید!
‫- دنبالش برید! ‫- دنبالش برید!
‫دنبالش برید!
‫ایست!
‫نایستید! باید بریم! همین الان!
‫بریم؟ چی داری میگی؟
‫سباستین مُرده.
‫ولی تو گفتی ما به ابر تبدیل میشیم.
‫اشتباه کردم.
‫ما می‌میریم.
‫مردنِ سباستین رو دیدم.
‫و اگه امشب نریم، ‫ما هم می‌میریم.
‫کیلب گوسفندا رو غذا می‌کنه و...
‫بس کن! ‫این حرف‌های وحشتناک رو نزن!
‫این چیزا رو فراموش می‌کنم. ‫همین الان فراموش می‌کنم!
‫- نه، نمی‌تونی! ‫- چرا؟
‫چرا باید بخوام همچین چیز ‫وحشتناکی یادم بمونه؟
‫چون حقیقت داره!
‫اگه یادم نمونه، حقیقت نداره.
‫- یک. ‫- صبر کن!
‫دو.
‫رانی، رجی، لطفا. شجاع باشید.
‫سه!
‫سلام لیلی.
‫یه سوال.
‫این بیرون چیکار می‌کنیم؟
‫خوشم نمیاد. ‫برگردیم چمنزار.
‫برمی‌‌گردیم چمنزار.
‫نه! نه! لطفا نرید!
‫سباستین در موردِ ما راست می‌گفت.
‫ما یه مشت گوسفند احمق و ترسو هستیم.
‫امشب اولین بار نبود ‫که مردن یه گوسفند رو می‌دیدم، نه؟
‫نه.
‫چند بار فراموش کردم؟
‫تعدادش از دستم در رفته.
‫این همه مدت، این بار رو ‫تنهایی به دوش می‌کشیدی؟
‫آره.
‫تمام اتفاقات بد رو یادم میاد.
‫ولی اتفاقات خوب هم یادمه.
‫چهره مادرم رو یادم میاد.
‫دوست‌های قدیمی‌مو یادمه ‫و اینکه چقدر منو دوست داشتن.
‫و تو سباستین رو یادت می‌مونه.
‫درد داره.
‫خاطرات نابودت می‌کنه.
‫می‌دونم.
‫اما اگه فراموش کنی، ‫نمی‌تونی بقیه رو نجات بدی
‫و خون سباستین هدر میره.
‫کیلب فردا میاد دنبالت،
‫و پشتِ چوپان جدیدت میری
‫درست مثل بقیه ‫گوسفندهای احمق و ترسو.
‫و... همه‌مون می‌میریم.
‫متاسفم، لیلی. متاسفم.
‫ولی این حافظه‌ی ماست ‫که یاد و خاطره عزیزانمونو زنده نگه می‌داره.
‫ببخشید، سباستین.
‫من مثل تو قوی نیستم.
‫یک. دو.
‫شاید تو باهوش‌ترین گوسفند دنیا باشی،
‫ولی ماپل از همه داناتره.
‫منم عزیزمو از دست دادم.
‫می‌دونم دردناکه.
‫ولی با گذشت زمان، ‫فقط چیزهای خوب به یاد می‌مونه.
‫تو... واقعا اینجا هستی؟
‫البته.
‫چون منو یادت نرفته. ‫فهمیدی چطوریه؟
‫خب، آره،
‫اما دیگه مهم نیست. ‫کیلب قراره...
‫کیلب به گله‌ی من دست نمیزنه
‫چون تو قراره نجات‌شون بدی.
‫اما چطوری؟
‫تو راه و روششو فهمیدی.
‫لیلی، اگه عامل اصلی رو پیدا کنی،
‫گله به ربکا میرسه ‫و همه‌تون نجات پیدا می‌کنید.
‫اما اگه عامل اصلی رو پیدا نکنم چی؟
‫خوبه من این همه قصه واست خوندم.
‫همه‌شون قوانین خیلی ساده‌ای دارن.
‫ولی قانون هیچ کمکی نکرد.
‫پلیس می‌دونه کار یه آدم آواره نبود.
‫هر آدمی ممکنه به صحنه جرم برگشته باشه.
‫ربکا یه‌دفعه سر و کله‌اش پیدا شد و...
‫و؟
‫قربانی مهم‌ترین سرنخ پرونده‌ست.
‫لکه علفی روی دستش.
‫خیلی قشنگ رنگ شدن.
‫بره اشتباهی رو انتخاب کرده.
‫من روح جورج رو دیدم.
‫آفرین دخترم.
‫- کار ربکا نیست! ‫- لیلی، آروم باش.
‫فهمیدم کار کیه. ‫و اگه بتونم ثابت کنم...
‫- چیو ثابت کنی؟ ‫- لکه‌ی علف نبود.
‫- و چطوری باید... ‫- وایسا، وایسا، وایسا.
‫مگه اینکه... آره!
‫اوه، ولی من خیلی گنده‌ام. جا نمیشم.
‫من همه‌جا جا میشم.
‫و من یادم نرفته.
‫پاتو بذار توی قوطی.
‫حالا اون یکی پا.
‫خیلی‌خب. وقتشه بریم.
‫آفرین. از اینجا برو.
‫اینجا شهر عجیبیه.
‫به نظرت جواب میده؟
‫نمی‌دونم. تنها کاری که ‫از دست ما برمیاد اینه که صبر کنیم.
‫صبح قبل اینکه جورج بمیره، ‫بهت چی گفت؟
‫دیدم یه چیزی تو گوش‌ـت گفت.
‫گفت بره زمستونه بهترین بره‌ست.
‫- هی رانی. ‫- بله؟
‫تابه‌حال این حس بهت دست داده ‫که یه چیزی رو فراموش کردی؟
‫منظورت حرفیه که لیلی ‫دیشب سعی داشت به ما بگه،
‫اما تصمیم گرفتیم فراموش کنیم
‫چون خیلی ترسیده بودیم؟
‫خب، نترسیده بودیم. ‫این حرف‌ها چیه، ترس چیه؟
‫ولی آره. درسته.
‫باید چیکار کنیم، داداش؟
‫نمی‌دونم، ولی نمیشه کاری نکنیم،
‫پس باید... یه کاری کنیم!
‫خیلی باهوشی.
‫خب، یالا! ما بره هستیم؟
‫یا قوچ هستیم؟
‫کی این کار رو کرده؟
‫یه بره از پنجره اومد.
‫تازه بدتر میشه.
‫از بره‌ای که از پنجره اومده بدتر نمیشه.
‫مطمئنم
‫اون بره از یه گوسفند دیگه دستور می‌گرفت.
‫صحیح.
‫یعنی چی؟
‫یعنی...
‫هیچی.
‫هیچی!
‫اون‌ها گوسفندن.
‫گوسفند هستن.
‫اگه برگه اعزام رو امضا کنی، راه میفتیم.
‫باشه.
‫جواب نداد.
‫بهش وقت بده.
‫افسر دری.
‫فرم.
‫این کار رو نکن.
‫وایسا! وایسا!
‫کار اون نیست. کار اون نیست.
‫ولی فهمیدم کار کیه.
‫می‌دونم کی جورج هاردی رو کشته.
‫خانم هارباتل.
‫نـ... نه، نه، نه!
‫فهمیدم من احمقم، ‫اما شاید دیگه نباشم.
‫از وقتی که ربکا همپستد به دنبروک اومد،
‫مظنون اصلی پرونده بود.
‫بیشترین انگیزه رو داشت.
‫بعلاوه، دروغ گفته بود.
‫شب قتل تو مزرعه جورج بود.
‫دقیقا همون چیزی که ‫قاتل روی اون حساب باز کرده بود.
‫قاتلی که اصلا ذهنِ ما سمت اون نرفت
‫چون اصلا اون رو مظنون حساب نکردیم.
‫تنها آدمی تو وصیت‌نامه جورج
‫که عذر موجه داشت.
‫یه عذر بی‌عیب و نقص.
‫عذر اینکه اصلا توی کشور نبوده.
‫- منظورت این نیست که... ‫- دقیقا.
‫پیتر ون ویورن.
‫- از آفریقای جنوبی. ‫- از آفریقای جنوبی.
‫ربکا، گفتی که جورج یه نسخه ‫از وصیت‌نامه‌شو واست فرستاده بود.
‫ولی مطمئنم یه نسخه هم ‫واسه داداشت فرستاده بود،
‫که اونم یه‌کم تحقیق کرده بود ‫و فهمیده بود
‫دارایی جورج چقدره،
‫و تصمیم گرفت اون ۳۰ میلیون رو به جیب بزنه
‫حتی اگه به معنی کشتنِ اون باشه.
‫اما یه مشکل بزرگ داشت.
‫انگیزه!
‫من می‌خواستم بگم.
‫خب، تو طوری حرف زدی ‫که انگار من قاتلم.
‫انگیزه!
‫اگه مقتول برای تو ثروت کلانی بجا بذاره،
‫اونوقت تو مظنون اصلی محسوب میشی.
‫ولی اگه ارث رو به خواهرت بده
‫و بابت جرم محکوم بشه...
‫ارث و میراث به‌طور خودکار به...
‫نزدیک‌ترین خویشاوند میرسه!
‫میشه لطفا تمومش کنی؟ ‫الان فرصت طلایی منه.
‫معذرت می‌خوام.
‫به نزدیک‌ترین خویشاوند میرسه!
‫تنها سوالی که باقی می‌مونه...
‫اینه که کجا قایم شده؟
‫دنبال کی می‌گردم؟
‫آدمی که جلوی چشم قایم شده.
‫یه نفر که اسمشو عوض کرده.
‫برای مثال، چستیتی کرمپفز...
‫شده ربکا همپستد.
‫و پیتر ون ویورن...
‫شده الیوت متیوز.
‫- نه! ‫- عه!
‫روحِ جورج.
‫فکرشو نمی‌کردم.
‫تیم، داری آبروی خودتو می‌بری.
‫من آفریقای جنوبی زندگی نمی‌کنم. ‫من تو همین کشور زندگی می‌کنم،
‫و برای یه روزنامه کار می‌کنم...
‫می‌دونم.
‫فکر می‌کنم چند وقت میشه که
‫با اسم و فامیل الیوت متیوز ‫توی کشور زندگی می‌کنی.
‫لهجه گرفتی.
‫جورج بهت گفته بود
‫ربکا به دیدنش میاد، مگه نه؟
‫یه فرصت بی‌نظیر ‫تا واسش پاپوش بدوزی
‫فقط یه دلیل لازم داشتی ‫تا به دنبروک بیای.
‫مثل جشنواره فرهنگی.
‫نقشه‌ات ساده بود.
‫اول...
‫همه جا جار بزن ‫که داری از دنبروک میری.
‫بعد هم مشکل ماشین رو بهونه کردی تا برگردی.
‫بعدش همون شب،
‫بعد اینکه ربکا رفت...
‫کاری که به خاطرش اومده بودی رو انجام دادی.
‫بیا تو، بیا تو، بیا تو.
‫پیتر.
‫باباتو مسموم کردی...
‫و یه وصیت‌نامه جدید گذاشتی.
‫اما بابات از چیزی که ‫فکر می‌کردی، قوی‌تر بود.
‫مشاجره شکل گرفت.
‫اما در نهایت برنده شدی.
‫تنها کاری که باید می‌کردی ‫این بود که مطمئن بشی
‫تقصیرا گردن خواهرت بیفته.
‫زرنگ‌بازی درآوردی.
‫روزی که خانم هارباتل وصیت‌نامه رو خوند،
‫می‌دونستی تو رو بیرون می‌کنه.
‫آقای ون ویورن،
‫لیدیا هارباتل هستم. ‫صدای منو می‌شنوید؟
‫بله.
‫صدای شما رو واضح دارم. ممنون.
‫جا سازی میوه‌های سرخدار،
‫توی اتاقِ ربکا عین آب خوردن بود.
‫مسافرخونه شهرستان.
‫قفل‌‌های ساده‌ای داره.
‫تقریبا عالی بود، الیوت.
‫اما چیزی که متوجه نشدی
‫و چیزی که تا الان نفهمیدم
‫اینه که یه سرنخ جا گذاشتی.
‫دست‌های جورج.
‫یه دستش آبی بود، یه دستش سبز.
‫رنگِ آبی منطقی بود. ‫با اون رنگ ثروتشو بدست آورده بود.
‫ولی رنگ سبز؟ ‫دلیل رنگ سبز چی بود؟
‫و بعد چند تا از دوستان...
‫چند تا از دوستان که ‫کاراگاه‌های خیلی خوبی هستن...
‫منو به فکر واداشتن.
‫آبی و زرد.
‫رنگ آبی و زرد ترکیب بشه ‫رنگ سبز بدست میاد.
‫مثل لکه سبز رنگی ‫که روی دستِ جورج دیدم.
‫مثل رنگ سبزی
‫روی روکش بالشت آبی رنگ مسافرخونه
‫که شبی که جورج رو به قتل رسوندی، ‫روی اون خوابیدی!
‫اون شب هر دو دست جورج
‫به خاطر دارو، آبی بود.
‫ولی بعد با همون دست ‫موهای یه نفر رو گرفت.
‫آدمی که از رنگ موی زرد بنجل ‫و ارزون‌قیمت استفاده کرده
‫که تو بارون یه‌کم رنگ میده،
‫دست جورج رو به رنگ سبز درمیاره.
‫آدمی که با عجله، قبل اینکه ‫به دنبروک بیاد، موهاشو طلایی کرده
‫چون نمی‌خواسته کسی حتی یه لحظه فکر کنه
‫که به خواهر یا پدرش شباهت داره.
‫درست نمیگم، پیتر؟
‫آره!
‫نه!
‫نه، مضحکه و اصلا نمی‌تونی اثبات کنی.
‫پس ناراحت نمیشی...
‫اگه اینو بردارم.
‫ابدا.
‫باید اعتراف کنم ‫رنگ موهای من طبیعی نیست.
‫ولی باید اینو هم اعتراف کنم
‫که دندونامو بلیچینگ کردم ‫و موهای سینه‌مو زدم.
‫مطمئنم گیاه‌خوار هم هست.
‫پس اگه اون‌قدر پررو و چشم‌سفیدی ‫که به خاطر رنگ کردن مو
‫به من تهمت قتل بزنی،
‫نمی‌تونی منو دادگاهی کنی.
‫من تو رو به دادگاه می‌کشونم.
‫اشتباه فهمیدی.
‫من کاری به رنگ مو ندارم.
‫دی‌ان‌ای‌‌تو می‌خوام.
‫اگه تو پسر جورج هاردی باشی،
‫پس تو پیتر ون ویورن هستی،
‫و تو قاتل اصلی هستی.
‫گرفتمت.
‫آفرین، تیم.
‫اوه! اوه.
‫هی!
‫لیلی!
‫رانی! رجی! اومدید!
‫آره!
‫چرا؟
‫هی! وایسا! وایسا!
‫چون دلیل موجه‌ای واسه کوبیدن وجود داره.
‫ممنون.
‫- بالاخره! ‫-‌آره!
‫عشق است عدالت؟
‫نه. عشق است خودمون.
‫آره!
‫چندین میلیون ثروت داشت! ‫شنیدین؟ چندین میلیون!
‫من پسرشم.
‫اون پول‌ها باید به من میرسید.
‫می‌دونم اهل آمریکاست،
‫ولی می‌دونستم اون بی‌گناهه.
‫خب، این‌طور نیست.
‫اوه.
‫ببین.
‫از طرفِ اداره پلیس دنبروک،
‫از صمیم قلب عذرخواهی می‌کنیم.
‫اداره پلیس اینجا جز تو کارمند دیگه‌ای داره؟
‫نه.
‫من می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫ممنون.
‫اوه.
‫نگاه کن.
‫بره پنجره‌ای؟
‫بره پنجره‌ای.
‫فکر کنم... یه‌مدت اینجا می‌مونی؟
‫می‌دونی، تازه از زندان آزاد شدم،
‫پس ممکنه... ‫یه‌کم وقت بخوام.
‫امیدوارم بمونی.
‫شاید.
‫ربکا.
‫ربکا. خواستم بگم ‫هر چقدر عذرخواهی کنم، کافی نیست.
‫مهمون ما باشید.
‫ممنون.
‫صبر کن.
‫ببخشید.
‫اینو دیدم.
‫تو کیف پستچی بود و خب...
‫نمی‌دونستم دخترش هستی.
‫و من اون کاغذهای ‫با رایحه رز رو واسش خریدم، پس...
‫می‌تونی تصور کنی.
‫عاشقش بودی؟
‫خب...
‫و اون عاشقِ...
‫سعی‌شو کرد.
‫ولی جورج عاشق مادرت بود.
‫و تو قلب اون جا برای آدم دیگه‌ای نبود.
‫خیلی دوست داشتم بدونم چه شکلیه.
‫اما الان دیگه لازم نیست.
‫کاش بیشتر درباره مادرم ‫ازش سوال می‌پرسیدم.
‫حتی اسمشو نمی‌دونم.
‫لیلی.
‫اسمش لیلی بود.
‫البته که وصیت‌نامه جعلی معتبر نیست.
‫ولی بازم گوسفندها و تمام زمین‌های اونو ‫به ارث می‌بری.
‫خانم همپستد.
‫- بازم خوبه. ‫- باشه.
‫ببخشید مزاحم شدیم.
‫می‌دونید، من و هم
‫ما سعی داشتیم یه تجارت جدید راه بندازیم.
‫- حمایت بانک رو داریم. ‫- بله.
‫و خلاصه اینکه قصد داریم
‫زمین و گوسفندهای پدرت رو ازت بخریم.
‫دو تا قاتل.
‫- جانم؟ ‫- ها؟
‫بابام فهمیده بود
‫توی زمین اون گوسفندها رو می‌کشید.
‫شما دو قاتل هستید.
‫خب، دو تاجر.
‫که پیشنهاد معقولی میدن.
‫آره.
‫اصلا اسم‌هاشونو می‌دونید؟
‫ها؟
‫اسم‌هاشونو به من گفت.
‫یکی‌شون لیلیه.
‫و ماپل.
‫و اون گوسفند بزرگ پشمالو... اسمش ابریه.
‫گفت خیلی ادا و اطوار داره.
‫و اونی که پشم ‫جلوی چشم‌هاشو گرفته، پشم‌چشمه،
‫که به نظرم خیلی تابلو بود، ‫ولی گفت
‫«هی، هیچ‌وقت شکایتی نشده.»
‫- آره، ببینید خانم همپستد... ‫- هاردی هستم.
‫ربکا هاردی. اسم‌مو عوض می‌کنم.
‫من تو کار تغییر اسم نیستم.
‫متاسفم خانم هاردی، ولی موفق باشید.
‫- اوه. ‫- خداحافظ.
‫صبر کن.
‫اگه بخوام چند تا گوسفند دیگه بخرم، چی؟
‫بانک هوای منو هم داره؟
‫لیلی، چطور تونستی حل کنی؟
‫البته که حلش کرد.
‫اون باهوش‌ترین گوسفند دنیاست.
‫خب. فکر می‌کردم باهوش‌ترین هستم، اما نیستم.
‫اشتباه کردم.
‫باید به حرف بره زمستونی گوش می‌دادم ‫وقتی که گفت
‫روح جورج رو دیده، ‫ولی در عوض من...
‫بیاید. بیاید.
‫اسمت چیه؟ خواهر و برادر داری؟
‫چند وقته اینجایی؟ هزار تا سوال دارم.
‫اوه! ببخشید.
‫صورتت کجاست؟
‫تو ارف داری.
‫من ارف دارم!
‫لیلی.
‫[راهنمای پرورش گوسفند]
‫«فصل اول.»
‫«این باور رایج وجود دارد ‫که در میان همه‌ی حیوانات مزرعه،
‫گوسفندها با اختلاف احمق‌ترین هستند.
‫ولی در حقیقت، واقعیت ندارد.
‫گوسفند نه تنها باهوش است،
‫بلکه نیز الهام‌بخش است.
‫یک شعر کودکان از صدها سال پیش آغاز می‌شود.
‫بو پیپ کوچولو گوسفندشو گم کرده.
‫و نمی‌دونه کجا پیداشون کنه.
‫ولی تنهاشون بذار و اون‌ها برمی‌گردن.
‫دم‌شون رو تکون میدن.
‫این بالا خیلی قشنگه.
‫ولی یه‌کم دلگیره.
‫جورج.
‫اسم توئه.
‫همه گوسفندها باید اسم داشته باشن.
‫جورج.
‫همم؟
‫«یه گله گوسفند بامزه، پشمالو
‫و بانمک و سفید.
‫اغلب فکر می‌کردن ‫همه‌ی گوسفندها این شکلی هستن.
‫ولی یه گله گوسفند، در حقیقت شامل حیوون‌هایی
‫با ویژگی‌ها و...
‫شخصیت‌های مختلف میشه.
‫یه عده مهربون هستن، ‫یه عده خون‌گرم
‫و یه عده گوشه‌گیر.
‫باهوش و کودن. ‫خجالتی و خودنما.
‫- سلام، اسمت چیه؟ ‫- اسم من جورجه.
‫سلام جورج!
‫«این حیوانات آرام تقریبا
‫در تمام فرهنگ‌های بشری ‫جایگاه ویژه‌ای داشتن،
‫به‌طور مکرر در زبان و تصاویر
‫به‌عنوان نمادهای عشق، معصومیت ‫و صلح بازنمایی شدند.
‫اون‌ها هم مثل آدم‌ها،
‫حس تعلق رو بیشتر از هر چیزی دوست دارن.
‫به خودشون اجازه میدن متعلق به ما باشن.
‫و می‌فهمیم...
‫به اون‌ها تعلق داریم.
‫من هنوز که هنوزه فکر می‌کنم ‫کار خدمتکار باشه.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M