‫[فیلادلفیا، پنسیلوانیا - سال ۱۹۸۹]
‫[بر اساس یک داستان واقعی]
‫فکر کنم ردیف شش، ‫سمت چپ وسط باشه.
‫خیلی خب.
‫کلارک حراست رو بیار.
‫یه کلاه‌گیس بلند و غول‌پیکر رو سرش بود.
‫واقعاً عظیم بود!
‫می‌دونین چه مدلش رو می‌گم.
‫بعدشم لباسش
‫یه پالتو بود که خیلی براش گشاد بود،
‫اونم با اینکه توی سالن ‫دما تقریباً ۳۲ درجه بود.
‫نگهبانا جلوشو می‌گیرن ‫و تفتیشش می‌کنن.
‫و توی کلاه‌گیسش، ‫یه میکروفون قایم کرده بود.
‫آره، یه میکروفون!
‫و زیر پالتوش هم ‫یه دستگاه ضبط صدا داشت.
‫این کاملا راسته!
‫باورنکردنیه!
‫ببینید، من ضبط کردن رو ممنوع می‌کنم،
‫چون باور دارم تنها راه واقعی برای ‫تجربه‌ی موسیقی، اجرای زنده
‫توی سالن کنسرت هست.
‫نه گوش دادن صدای ضبط شده.
‫درسته، مایسترو!.
‫توی کل ژاپن هیجان زیادی
‫به خاطر تور شما ‫با فیلارمونیک مونیخ ایجاد شده.
‫ممنون! آخرین باری که به ژاپن اومدم ‫خیلی برام شگفت‌انگیز بود.
‫راستی، ممنون که قرارداد رو ‫قبل از دیدار برام فرستادین.
‫این هم قضیه رو شفاف می‌کرد.
‫البته، مایسترو.
‫مطمئنم همه‌ی شرایطی رو ‫که خواسته بودین برآورده می‌کنه.
‫ده جلسه تمرین برای هر برنامه.
‫بله، ظاهراً توی این زندگی، ‫همیشه یه بند هشت وجود داره،
‫آقای تاناکا.
‫همونی که به بهره‌برداری ‫دیجیتالی از کنسرت‌ها اشاره می‌کنه.
‫دو سال بعد از تور، مایسترو.
‫تا اون موقع، فناوری ما اجازه می‌ده ‫تجربه‌ی زنده رو دقیقاً بازسازی کنیم.
‫نه، در واقع اجازه نمی‌ده، و در هر ‫صورت، اصل ماجرا رو نمی‌فهمین.
‫مایسترو...
‫فناوری شما
‫فقط ما رو هر روز بیشتر ‫از صدای زنده دور می‌کنه...
‫کسی مامالیگا می‌خواد؟
‫... از تماشاگری که تجربه‌ی زنده ‫رو توی سالن کنسرت حس می‌کنه.
‫پس هیچ ضبطی در کار نخواهد بود.
‫مایسترو، فناوری دیجیتال...
‫نه، نه، با با واژه‌ها بازی نکن! ‫برام مهم نیست.
‫اقتصاد کار ما داره عوض می‌شه.
‫اقتصاد؟!
‫حروم‌لقمه‌‌های کثیف!
‫این شمایین که اقتصاد رو ساختین!
‫آدمایی مثل شما موسیقی ‫کلاسیک رو می‌کشن!
‫بیتسی!
‫آدم‌ها حتی حس‌شون برای ‫کنسرت زنده رو هم از دست دادن!
‫شما قاتلین!
‫خجالت بکشین!
‫شما موسیقی کلاسیک رو کشتین!
‫به خاطر شما و امثال شما مرده!
‫مرده و تقصیر شماست!
‫تقصیر شماست!
‫خجالت بکشین، با اون ‫میکروفون‌های دیجیتال‌تون!
‫قاتلای لعنتی!
‫مردم شهر باشکوه یاش ‫[یاش، رومانی - سال ۱۹۲۰]
‫امروز جمع شدن تا به یکی از شجاع‌ترین
‫و وفادارترین خدمت‌گزاران ‫ملت‌مون ادای احترام کنه.
‫به خاطر خدمات برجسته به میهن، ‫سرهنگ دموستنه چلیبیداکه، شما رو
‫شهروند افتخاری شهر یاش اعلام می‌کنم
‫و با نشان یادبود ازتون تقدیر می‌کنم.
‫شام!
‫سرجیو، بار سومه می‌گم!
‫شام!
‫بعد از مراسم کجا رفتی؟
‫نیومدنت به ضیافت یه توهین بود...
‫که همه دیدنش.
‫باز می‌پرسم: کجا رفتی؟
‫دنبالم بیا، سرجیو.
‫بچه‌ها،
‫غذاتون رو بخورین.
‫چرا نمی‌تونی به ارزش‌های ‫خانواده احترام بذاری؟
‫جواب بده!
‫به من جواب بده!
‫جواب بده!
‫باید سوژه‌های جذاب‌تری ‫برای فیلم گرفتن پیدا کنی.
‫باید دیروز فیلم می‌گرفتم...
‫با تاناکا؟ نه...
‫این سوژه به قدمت خود نوشته‌هاست.
‫سوژه‌های تازه و اصیل لازم داری.
‫سوژه‌های معنادار.
‫از نظر من معنادار به نظر می‌رسید.
‫شاید،
‫همون‌طور که می‌دونیم، با این ‫جور فریب‌ها خوب کنار نمیام.
‫هر نوع فیلمی که می‌خوای بسازی، ‫میکی، صادقانه‌ش کن.
‫آره، همینو می‌خوام.
‫باید ببینی تا حالا چی فیلم گرفتم.
‫- همه‌چی عالیه. جدی می‌گم. ‫- مطمئنم همین‌طوره
‫ولی همیشه حقیقت باشه. ‫زیبایی فقط طعمه‌ست.
‫تو پیداش کردی؟
‫چی رو پیدا کردم؟
‫حقیقت رو.
‫خب،
‫فکر می‌کنم بعضی وقتا،
‫وقتی توی یه کنسرت ‫همه‌چیز با هم جور می‌شه
‫و همه‌ی اجزا یکی می‌شن...
‫ممکنه، تقریباً ممکنه، ‫از زیبایی فراتر بریم.
‫آهنگسازیت‌ چطور؟
‫هنوز دارم جستجو می‌کنم...
‫[یاش، رومانی - سال ۱۹۲۷]
‫آفرین، پسرم!
‫شاگرد اول کلاس تو ‫همه‌ی درس‌ها هستی...
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت.
‫بفرما.
‫توی دروس آلمانی و ‫انگلیسی هم عالی‌ هستی.
‫یه روز این مال تو می‌شه، سرجیو.
‫تو مبارزه‌ی منو ادامه می‌دی، ‫و به کشورت خدمت می‌کنی،
‫تا مدال خودت رو بگیری.
‫ولی توی امتحان نهایی، ‫از ۲۰ نمره ۱۹ گرفتی.
‫کافی نیست، سرجیو.
‫و چرا توی علوم اجتماعی ۱۸ گرفتی؟
‫یه آزمون خارج از محدوده درسی داد.
‫فکر نکنم کسی ۲۰ گرفته باشه.
‫تو که هر کسی نیستی.
‫تو یه چلیبیداکه‌ای.
‫و برای یادآوریش، یه چیزی برات دارم.
‫بیا.
‫- می‌تونم بازش کنم؟ ‫- می‌تونی.
‫وقتی به دنیا اومدی برات خریدمش.
‫یادمه یه روز گرم و آفتابی بود.
‫روز به‌یادموندنی‌ای بود. اولین پسرم.
‫وارث خاندان چلیبیداکه.
‫- خوشت اومد؟ ‫- البته، پدر.
‫- خیلی دوستش دارم. ‫- عالیه.
‫یه کراوات برای نخست‌وزیر آینده‌ی رومانی!
‫ممنون، پدر!
‫[تیم میزبان ۲ - مهمان ۰]
‫سرجیو!
‫جینل!
‫بیا.
‫گل خوبی بود، سرجیو!
‫الان نمی‌تونی این کارو بکنی!
‫امروز کارت تموم شد.
‫- چرا؟ جینل! ‫- وقتشه استراحت کنیم. خودتو نگاه کن!
‫چشم کاپیتان.
‫قربانی تیم شدی.
‫- جینل همه‌ی کارو کرد. ‫- آره، مثل روباه سریع بود.
‫بذار آرنجت رو ببینم.
‫- چیزی نیست. ‫- من باید تشخیص بدم.
‫جالبه.
‫چی؟
‫تو برنده می‌شی.
‫آره. سه تا گل جلو هستیم ‫و هنوز ده دقیقه مونده.
‫تو برنده می‌شی، سرجیو.
‫تو یه پادشاه می‌شی.
‫یه پادشاه بی‌تاج.
‫شالوم، سرجیو.
‫شالوم، گلدا.
‫پس... تو و گلدا با هم دوست شدین؟
‫خوبه.
‫دیدم داشتین حرف ‫می‌زدین... دستت رو گرفت.
‫وقتی دستمو گرفت، داشت ‫درباره‌ی تو حرف می‌زد.
‫بیخیال سرجیو! منو سر کار نذار.
‫قسم می‌خورم، داداش!
‫تلاش خوبی بود.
‫به هر حال، جواب نمی‌ده.
‫من و گلدا... با هم جور نیستیم.
‫یعنی... اصلاً نمی‌شه، نه؟
‫قطعاً نمی‌شه.
‫بابا تو اتاق کارشه.
‫بیا تو.
‫سه نخست‌وزیر آخر رومانی
‫همه‌شون از دانشگاه پلی‌تکنیک ‫بخارست فارغ‌التحصیل شدن.
‫این نامه‌ی پذیرش
‫می‌تونه بلیت تو باشه ‫برای حکومت بر کشور.
‫رومانی باید اداره بشه، ‫نه این‌که بهش حکومت بشه.
‫موافق نیستم، ولی بالاخره می‌فهمی.
‫حقیقت اینه که مردم ما ‫به یه رهبر قوی نیاز دارن.
‫من اون نیستم، پدر.
‫بعد از جنگ بزرگ، ماه‌ها...
‫با تاول‌هایی روی تمام بدنم به‌خاطر ‫گاز سمی توی بیمارستان بودم.
‫از خدا خواستم خوب بشم ‫تا به خدمتم در راه میهن ادامه بدم.
‫به کسی نگفتم، جز مادرت، ‫که خیلی عذاب می‌کشیدم.
‫ولی خیالم راحت بود چون می‌دونستم ‫تو به جایی می‌رسی که من نتونستم برسم.
‫پدر...
‫به دانشکده پلی‌تکنیک خبر ‫دادم که پاییز برنمی‌گردم.
‫در واقع، هیچ‌وقت برنمی‌گردم.
‫چی؟ چه کار کردی؟
‫موسیقی رو دوست دارم. می‌خوام آهنگساز بشم.
‫مزخرف! چه چرند مطلقی، سرجیو!
‫اگه موسیقی دوست ‫داری، خوبه، ولی...
‫موضوع این نیست که چی دوست دارم، ‫موضوع اینه که من کی هستم.
‫نه! داری خودتو گول می‌زنی، سرجیو.
‫تو نمی‌خوای آهنگساز بشی.
‫به دانشکده نامه می‌نویسم ‫و می‌گم اشتباه کردی.
‫- تصممیمو گرفتم. نمی‌تونم بدون... ‫- موسیقی؟!
‫اون برای کولی‌هاست.
‫تو باید این خانواده رو سربلند کنی، سرجیو!
‫اگه یه بار دیگه این فکر مسخره رو بشنوم، ‫به‌شدت تنبیه می‌شی.
‫دوران تنبیه‌های تو گذشته، پدر.
‫تا وقتی زیر این سقف زندگی می‌کنی،
‫هر کاری بگم می‌کنی!
‫اگه بخوای این راه رو ادامه بدی، ‫بدون حمایت خانواده این کارو می‌کنی.
‫بدون من، بدون مادرت.
‫خودت می‌مونی و خودت.
‫پس فردا صبح می‌رم.
‫یادت نره کراوات زرد رو پس بدی.
‫اون یه هدیه از طرف توئه.
‫از وقتی تصمیم گرفتی زندگی کولی‌وار ‫داشته باشی، دیگه بهش نیازی نداری.
‫آخرش از یه کافه داغون سر در میاری، ‫اطرافتم آدمای پست هستن.
‫کراوات همین‌جا می‌مونه.
‫موفق باشی!
‫برو یه گل دیگه بزن، سرجیو!
‫چشم، کاپیتان.
‫چطور پیش می‌ره؟
‫هنوز به جایی که باید برسم نرسیدم.
‫برات چای بابونه درست کردم.
‫ممنون، پوفیگ.
‫پس میکی چی؟
‫- میکی چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یه فیلم‌ساز که میلیونر نمی‌شه،
‫مخصوصاً اگه مستندساز باشه.
‫قرار چی براش به جا بذاریم؟
‫چیزی رو براش به جا می‌ذاریم ‫که از همه‌چیز باارزش‌تره.
‫تحصیلات، ارزش‌ها و اصول بنیادین.
‫چیه؟
‫هنوزم برای همه‌ی این آدما پول می‌فرستی.
‫هند، تبت، همه‌جا...
‫حتی نمی‌دونی چطور خرجش می‌کنن.
‫واقعاً باز می‌خوایم ‫درباره‌ی این حرف بزنیم؟
‫هر چقدر دوست داری پول ببخش، ‫ولی به اونم فکر کن، بیتسی!
‫حق امتیاز سی‌دی‌ها می‌تونه بهش ‫وقت بده راه خودش رو پیدا کنه.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم. نمی‌تونم.
‫فرقی با فروش کوکائین نداره.
‫بیتسی!
‫چه فرقی دارن؟ هر دو ‫لذت‌بخشن، هر دو سودآورن.
‫و هر دو کشنده‌ هستن.
‫مثل همیشه داری اغراق می‌کنی.
‫آره، اغراق می‌کنم.
‫موسیقی ضبط‌شده خیلی خطرناک‌تره.
‫مشکلی برای میکی پیش نمیاد، پوفیگ.
‫[بخارست، رومانی - سال ۱۹۳۳]
‫سلام.
‫ببخشید...
‫ببخشید، پولی ندارم.
‫بامزه بود.
‫اسمت چیه؟
‫من... علاقه‌ای ندارم. ببخشید.
‫به عنوان کسی که روی نیمکت می‌خوابه، ‫خیلی مغروری.
‫سرجیو هستم.
‫- سلام سرجیو. من اورتانسیا هستم. ‫- خوشوقتم.
‫چی تو رو کشونده اینجا؟
‫هیچی. من...
‫فکر کنم گم شدم.
‫کاری هم داری؟
‫آره، من...
‫موسیقی‌دانم.
‫پس سازت کو؟ خواننده‌ای؟
‫نه، خواننده نیستم.
‫پیانو می‌زنم.
‫و آهنگ هم می‌سازم.
‫چه جور موسیقی؟
‫هر جوری. هر چی.
‫جاز؟
‫آره، جاز رو دوست دارم.
‫پس شاید بتونم کمکت کنم.
‫اوه، نه! ممنون، ولی...
‫مشکلی نیست. همه‌چی... ‫همه‌چی تحت کنترله.
‫بله...
‫کاملاً تحت کنترله.
‫نظرت چیه برای کافه محل کارم ‫یه تست بدی؟
‫یه پسر خوش‌قیافه مثل تو...
‫سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت. و یک،
‫دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫دست‌ها کشیده. دو، سه، چهار.
‫پنج. آماده. شش، هفت و هشت.
‫یوانا پروکوپی دومیترسکو، چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید خانم. پاهام خواستن ‫یه بار دیگه بچرخن.
‫حالت پنج، لطفا.
‫خب خانم‌ها، ‫دور پیانو جمع بشین!
‫و لبخند بزنین!
‫شنونده‌ی موسیقی آهنگساز مشهور ‫هاینتس تیسن بودین
‫که سوئیت خودش، سوئیت هملت ‫اپوس ۳۰ رو رهبری می‌کرد.
‫این آهنگساز برلینی یکی از ‫پیشروترین آهنگسازان آلمان
‫و چهره‌ای برجسته ‫در جنبش نئوکلاسیکه.
‫هاینتس تیسن یکی از بزرگ‌ترین ‫شخصیت‌های موسیقی کلاسیکه.
‫خبرهای امروز...
‫صدر اعظم آلمان، هیتلر، ‫امروز بار دیگر بر تعهد خود
‫به تثبیت حاکمیت کشورش ‫در فضای پیچیده‌ی بین‌المللی تأکید کرد.
‫او در سخنرانی خود در رایشتاگ
‫بر تعهد دولت آلمان به صلح تأکید کرد
‫و گفت تلاش آلمان برای حاکمیت
‫نباید با تمایل به تجاوزگری ‫اشتباه گرفته شود.
‫او همچنین گفت هدف این ‫سیاست، تضمین آینده‌ی ملت ‫[هانتس تیسن - برلین]
‫در جهانی پر از ‫بی‌ثباتی‌های ژئوپلیتیکی هست.
‫[فوراً به برلین بیا.] ‫[پروفسور هاینتس تیسن.]
‫دعا می‌کردم این روز برسه...
‫ولی امیدوار بودم یه روز دیگه برسه.
‫اورتانسیا، من...
‫حالا گمشو بیرون!
‫قبل از این‌که پشیمون بشم ‫و اینجا حبست کنم!
‫- جای کسیه؟ ‫- نه، بفرمایید.
‫ممنون.
‫نزدیک بود به قطار نرسم!
‫- جوون، کجا می‌ری؟ ‫- برلین.
‫- برلین؟ ‫- بله.
‫- شما چطور؟ ‫- منم همین‌طور.
‫استاد زبان انگلیسی ‫در دانشگاه فریدریش ویلهلم هستم.
‫- آلبرت اینشتین اونجا درس خونده بود. ‫- درسته!
‫دکتر اینشتین الان در ‫ایالات متحده زندگی می‌کنه.
‫اینو نمی‌دونستم.
‫جوون،
‫آلمان داره... تغییر می‌کنه.
‫با این روندی که پیش می‌ره، ‫اوضاع برای آدمایی مثل تو آسون نخواهد بود.
‫آدمایی مثل من؟
‫خب... خارجی‌ها، اقلیت‌ها.
‫این پیشوا کم‌کم حقوق و ‫آزادی‌های خیلی‌ها رو محدود می‌کنه.
‫همون‌هایی که بهشون می‌گن «مخالف».
‫حرفش هست...
‫که اوضاع خیلی، خیلی بدتر می‌شه.
‫[برلین، آلمان - سال ۱۹۳۵]
‫آقای پروفسور، منم!
‫آقای پروفسور تیسن، منم. ‫چلیبیداکه...
‫چلیبیداکه!
‫چلیبیداکه.
‫بیا تو. زود باش!
‫سونیای عزیز،
‫از برلین برات می‌نویسم؛ جایی که ‫پروفسور تیسن حمایتم کرده،
‫آهنگساز مشهوری که ‫انگار به من ایمان داره.
‫غرق موسیقی رمانتیک شدیم.
‫واقعاً مسحورکننده‌ست.
‫همچنین روی آثار خودم کار می‌کنیم،
‫و این منو به کشف‌های ‫جدید و غیرقابل تصوری می‌رسونه.
‫امروز یه کم گوشت مرغ گیر آوردم.
‫دست‌هات...
‫سرجیو، دست‌هات!
‫چی؟
‫دست‌هات مثل پرنده آزادن!
‫رهبری کن!
‫جان؟
‫موسیقیت رو رهبری ‫کن، سرجیو! من می‌نوازم.
‫آره...
‫نه! این‌طوری نمی‌شه!
‫نمی‌تونی دست‌هات رو این‌جوری باز کنی!
‫جلوی ارکستر ضعیف به نظر می‌رسی.
‫باید همیشه کنترل ارکستر رو داشته باشی.
‫همیشه مسلط باشی.
‫وگرنه زنده زنده می‌خورنت.
‫این بهتره. خیلی بهتر!
‫آره!
‫تو موسیقی رو خیلی شفاف حس می‌کنی.
‫موسیقی توی وجودت جریان داره. ‫واقعاً شکوهمنده!
‫عالیه، پروفسور، ‫ولی من می‌خوام آهنگساز بشم.
‫سرجیوی عزیز، ‫تمام عمرت فرصت آهنگسازی داری.
‫توش خیلی خوبی.
‫اما حالا واضح می‌بینم:
‫رهبری ارکستر بلیت ورود تو ‫به کنسرواتوار می‌شه.
‫خیلی طبیعی، روان و باوقار اجرا می‌کنی.
‫دوباره!
‫امروز پروفسور چشمم رو به ‫عظمت هنر رهبری ارکستر باز کرد.
‫می‌خواد در آزمون رهبری ‫کنسرواتوار موسیقی برلین شرکت کنم.
‫«می‌گه آینده متعلق به رهبرهای ارکستره،
‫چون مردم دوست دارن ‫برای موسیقی یه چهره بشناسن.
‫فکر می‌کنه استعداد خاصی برای این کار دارم.
‫تنش در برلین کاملاً محسوسه.
‫قوانین جدید تقریباً همه‌ی حقوق ‫یهودی‌ها رو ازشون گرفته.
‫آلمانی‌ها با سوءظن به خارجی‌ها نگاه می‌کنن، ‫به‌خصوص اگه پوست تیره‌تری داشته باشن.
‫کنار پروفسور تیسن احساس امنیت می‌کنم،
‫جایی که موسیقی روزها و شب‌هام رو پر کرده.
‫همه‌تون رو دوست دارم. سرجیو.»
‫[کنسروتوار موسیقی برلین، آلمان] ‫[سال ۱۹۳۶]
‫همینه.
‫روی فهرستی که همین الان ‫به تابلو اعلانات زدم،
‫اسم داوطلب‌هایی رو پیدا می‌کنین
‫که در آزمون ورودی دوره ‫جدید کنسرواتوار قبول شدن.
‫همچنین پذیرش ویژه‌ای اعطا می‌شه به آقای...
‫سرجیو چلیبیداکه،
‫با یک تقدیر ویژه
‫«به خاطر برتری در رهبری ارکستر».
‫قبول شدم، پروفسور!
‫قبول شدم!
‫ببین!
‫موفق شدی.
‫تبریک می‌گم!
‫داری چیکار می‌کنی؟ شنا می‌کنی؟
‫اینجا که آب نیست.
‫اگه می‌خوای شنا کنی، آب اون پایین هست.
‫با من همراهی کنین.
‫ببینید، این موسیقی فقط همین‌جا، ‫در همین فضا وجود داره.
‫لازم نیست از بیرون بیارینش.
‫مرکز طبیعی خودتون رو پیدا کنین!
‫به صدای زنده واکنش نشون بدین!
‫به صدایی که از زندگی لبریزه.
‫خیلی خب.
‫نفر بعدی کیه؟
‫درود بر هیتلر. صبح بخیر. بشینید.
‫[برلین، آلمان - سال ۱۹۳۸]
‫آقایان، در درس امروز
‫درباره برداشت و ارزیابی خودتون
‫از کنسرت دیشب من صحبت می‌کنیم.
‫امیدوارم ازش لذت برده باشین.
‫چلیبیداکه؟
‫ترجیح می‌دم نظری ندم.
‫لطف کن نظر بده.
‫چند نقص جزئی به چشمم خورد.
‫حتی اشتباه.
‫اشتباه؟
‫خب، اول از همه ‫تمپو بیش از حد سریع بود.
‫خیلی سریع. ‫مخصوصاً در بخش اول.
‫شما همچنان روی ویولن اول تأکید می‌کردید
‫در حالی که موسیقی ‫به ویولن دوم منتقل شده بود.
‫به عبارت دیگه،
‫جمله‌ای رو شروع می‌کنید ‫که هرگز تمومش نمی‌کنید.
‫دیگه چه کسی فکر می‌کنه ‫تمپو زیادی سریع بود؟
‫من اصلاً موافق نیستم. ‫به نظرم تمپو کاملاً درست بود.
‫و تعادل بین ویولن‌ها هم عالی بود.
‫متأسفم که متوجه نشدی.
‫خب می‌بینی، ‫این فقط یک دیدگاه کاملاً شخصیه.
‫دوست وینی ما که اینجاست، ‫ظاهراً از کنسرت لذت برده.
‫آقای چلیبیداکه...
‫اگه استعدادت هم‌اندازه ‫غرورت باشه،
‫ممکنه خیلی پیشرفت کنی.
‫اما تا اون موقع، یاد می‌گیری ‫از کسانی درس بگیری
‫که تجربه دارن و برای ‫آموزش تو انتخاب شدن.
‫ممنونم، آقا. همین کار رو می‌کنم.
‫عالیه... خب، کجا بودیم؟
‫[برلین، آلمان - سال ۱۹۴۰]
‫مادر عزیز، خواهش می‌کنم نگران نباش.
‫اگر به ارتش رومانی احضار بشم،
‫تصمیم گرفتم قبول نکنم.
‫نمی‌تونم تحمل کنم که ‫رومانی با آلمان هم‌پیمان شده،
‫با توجه به این همه ظلم ‫و خشونتی که مرتکب می‌شن.
‫خانه‌ها و کسب‌وکارهای یهودی‌ها ‫مصادره شده
‫و رفت‌وآمدشون در ‫بعضی مناطق محدود شده.
‫نگران گلدا هستم،
‫وقتی سربازهای آلمانی به رومانی برسن.
‫با اینکه غذا کمه، استاد تیسن ‫ذخیره بزرگی از زغال داره،
‫پس زمستون‌ها گرم می‌مونیم.
‫وایسا!
‫فکر نمی‌کنی خیلی دیروقته؟
‫داشتم برمی‌گشتم خونه، سرکار.
‫بگردش!
‫رومانیایی هستی...
‫لباستو در بیار!
‫چی؟!
‫زود باش. لباستو در بیار!
‫ادامه بده!
‫من که چیزی نمی‌بینم.
‫شانس آوردی! مسلح نیستی.
‫ولش کن! رومانیایی عوضی!
‫برو! گمشو!
‫شانس آورد که یهودی نبود.
‫یهودی‌ها... رومانیایی‌ها... ‫همه‌شون آشغالن.
‫شاید باید همون‌جا می‌کشتمش.
‫ارزش هدر دادن یه گلوله رو نداره.
‫ناپایداری فواصل
‫بهش یک حس غریب می‌ده،
‫یک تنش شوم، یک تهدید.
‫درکت می‌کنم، سرجیو.
‫همه‌مون احساس ناتوانی می‌کنیم.
‫اما موسیقی موهبت توئه، سلاح توئه.
‫اجرای موسیقی استادان بزرگ.
‫و شاید روزی حتی آثار خودت.
‫این‌طوری می‌تونی در این ‫جنون کورسوی امیدی بیاری.
‫از استعدادت استفاده کن.
‫با تمام دنیا تقسیمش کن.
‫تنش زیاده، اما پرنده هنوز خوابه.
‫می‌بینی؟ فقط موسیقی روسی ‫چنین تنوعی داره.
‫آتشی زیر ظریف‌ترین پوسته.
‫استراوینسکی برای موسیقی همونیه ‫که داستایفسکی برای ادبیاته.
‫ولی این حرف‌ها رو توی کنسرواتوار نزن.
‫هنر روسی الان کاملاً ممنوعه.
‫- متوجهی؟ ‫- فهمیدم.
‫صبر کن!
‫مدارکتون رو بدین!
‫بابا!
‫میکی! فکر نمی‌کردم تا سه‌شنبه برگردی.
‫همه‌جا دنبالت گشتم.
‫داشتم به اثر جدید مادرت ‫نگاه می‌کردم. فوق‌العاده‌ست!
‫- سفر خوبی داشتی؟ ‫- آره. عالی بود.
‫از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خوشم اومد، ولی ‫فکر می‌کنم دانشگاه نیویورک سیتی برای من بهتره.
‫از نیویورک خوشت میاد. ‫پر از انرژی و فرهنگه!
‫آره. فکر کنم به ده تا موزه رفتم.
‫و یه کنسرت هم رفتم که یه ‫رهبر ارکستر جدید اجرا می‌کرد.
‫سی‌دیش رو هم خریدم.
‫و فکر کردم شاید بتونی کمکش کنی.
‫خب، اگه دنبال حرفه‌ست، ‫بهتره از من دوری کنه.
‫- اشکالی نداره چند میزانش رو پخش کنم؟ ‫- مشکلی نیست.
‫میکی، این دیگه چه کوفتیه؟
‫واقعاً فکر کردی این خوبه؟!
‫افتضاحه!
‫کی داره رهبری می‌کنه؟ ‫این یارو هیچی حالیش نیست!
‫بابا، این خودتی...
‫مونیخ، ۱۹۸۲.
‫- اینو از کجا پیدا کردی؟ ‫- غیرقانونی تو خیابون چهل‌ودوم می‌فروشن.
‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته، ‫ولی الان همه‌جا پخشه!
‫این دقیقاً حرف منو ثابت می‌کنه، میکی!
‫این موسیقی قابل ضبط نیست! ‫اصلاً نمی‌شه!
‫این یه آشغال به تمام معناست!
‫نمی‌شنوی؟!
‫- لعنت به این کلاهبردارها! ‫- آره، لعنت بهشون.
‫- ولی خودت اجازه می‌دی این اتفاق بیفته. ‫- من اجازه می‌دم؟
‫می‌ذاری پولت رو بالا بکشن.
‫می‌ذاری از کارت سوءاستفاده کنن! ‫نمی‌فهمی؟
‫چون بهره‌برداری از چیزی رو ممنوع می‌کنم ‫که اصلاً موسیقی نمی‌دونمش؟!
‫بابا، این طرز فکر چرت نخبه‌گرایانه‌ست!
‫- میکی! ‫- ببخشید، ولی حقیقته.
‫داری مردم رو کنار می‌زنی. ‫مخاطب‌های خودتو دور می‌کنی!
‫من تمام عمرم، شب و روز، ‫صرف موسیقی واقعی کردم...
‫- بعضی‌ها نمی‌تونن به اجراهات بیان! ‫- این تقصیر منه؟
‫میکی، من حاضر نیستم دروغ بفروشم!
‫خیلی خب، ادامه بده!
‫داری با آسیاب‌های بادی می‌جنگی! ‫این جنگ محکوم به شکسته.
‫شاید. ولی جنگیه که ارزش جنگیدن داره.
‫پسرم، هیچ‌وقت به چیزی کمتر از کمال ‫رضایت نده.
‫هیچ‌وقت!
‫از دیدنت خوشحال شدم!
‫[برلین، آلمان - سال ۱۹۴۴]
‫زود باش!
‫بدو!
‫با من بیا!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[برلین، آلمان - سال ۱۹۴۵]
‫فیلارمونیک برلین
‫دنبال رهبر ارکستر جدیده.
‫فورت‌ونگلر چی؟
‫نمی‌تونه اجرا کنه. ‫زیر نظر هیتلر رهبری کرده.
‫مجبورن از گذشته فاصله بگیرن.
‫به آدم جدید نیاز دارن.
‫آمریکایی‌ها یه مسابقه برگزار ‫می‌کنن تا رهبر جدید رو انتخاب کنن.
‫این چه ربطی به من داره؟
‫خیلی ربط داره، پسر جون.
‫خیلی به تو ربط داره.
‫پروفسور، می‌دونی که ‫من می‌خوام آهنگساز بشم.
‫با موسیقیم خیلی حرفا برای گفتن دارم. ‫مخصوصا الان. با چیزایی که دیدم.
‫صدات شنیده می‌شه، سرجیو.
‫اما فعلا باید برات یه سکو بسازیم.
‫و این فرصت برای رهبری ‫بزرگترین ارکستر دنیا
‫یه هدیه از طرف خداست!
‫عمرا انتخاب بشم.
‫به زور به این زبان حرف می‌زنم.
‫تو به زبان موسیقی حرف می‌زنی.
‫فردا ساعت ۱۰ صبح.
‫تیتانیا پالاست.
‫نفر بعدی!
‫فرصت خیلی بزرگیه، نه؟
‫آره.
‫انگار از همه کشورهای متفق ‫داوطلب اومده.
‫تو چی آماده کردی؟
‫- برای بخش انتخابی... ‫- خیلی غنیه.
‫خیلی گسترده‌ست.
‫اونجا عجله کرد.
‫حیف شد.
‫نفر بعدی.
‫نفر بعدی!
‫نوبت توئه، رفیق.
‫ممنون.
‫- تو چی آماده کردی؟ ‫- دورژاک.
‫نفر بعدی!
‫مستقیم بریم سراغ بخش آزاد.
‫- اسم و شغلتون لطفا. ‫- سرجیو چلیبیداکه.
‫دانشجوی آهنگسازی و رهبری ارکستر
‫در کنسرواتوار موسیقی برلین.
‫- اهل کجایید آقای چلیبا... ‫- چلیبیداکه.
‫رومانیایی هستم، قربان.
‫ممنون. چه قطعه‌ای انتخاب کردید؟
‫- هیچ قطعه‌ای انتخاب نکردم، قربان. ‫- بلندتر!
‫- از اینجا صداتون رو نمی‌شنویم. ‫- قطعه خاصی انتخاب نکردم.
‫ممکنه بگید چرا؟
‫ترجیح می‌دم چیزی رو رهبری کنم ‫که شما دوست داشته باشین بشنوین.
‫- چقدر لطف داری. ‫- بله قربان.
‫فکر کردم تا الان از دورژاک خسته شده باشید.
‫لطفاً خودتون انتخاب کنید.
‫تقریباً با کل رپرتوار آشنایی دارم.
‫این شوخیه؟
‫- هر چیزی؟ ‫- چه حروم‌لقمه مغروری!
‫نگران نباش،
‫یه درس درست‌وحسابی درباره فروتنی ‫به این بدبخت می‌دیم.
‫نظرتون درباره استراوینسکی چیه؟
‫- این حسابی بادش رو خالی می‌کنه. ‫- فکر فوق‌العاده‌ایه!
‫رپرتوار روسی. نابغه‌ای، ویکتور!
‫خیلی خب.
‫نظرت چیه «پرنده آتشین» رو امتحان کنیم؟
‫استراوینسکی!
‫انتخاب فوق‌العاده‌ایه، آقا.
‫ارکستر در اختیار شماست، مایسترو!
‫ممنون. نیازی نیست.
‫طرف جدیه؟
‫- صبح بخیر، خانم‌ها و آقایان! ‫- صبح بخیر!
‫زیاده. خیلی زیاده.
‫خیلی بلنده.
‫ورودتون توی آغاز قطعه زیادی قویه.
‫باید توی این قطعه یهو ظاهر بشین!
‫تنش این‌جوری ساخته می‌شه. ‫از دوردست، متوجهین؟
‫بذارین فاصله موسیقایی هدایتتون کنه.
‫این قطعه درسیه درباره این‌که چطور ‫نذاریم فاصله پنجم ما رو از تعادل خارج کنه.
‫این...
‫تهدید‌کننده‌ست.
‫لطفا دوباره اجرا کنین.
‫همون‌جا بمونین.
‫عالیه.
‫آره، بذارین آروم نفوذ کنه.
‫ویولا، پیانیسیمو! ‫[اجرای آروم]
‫پرنده خوابه، بیدارش نکنین.
‫تهدید داره بیشتر می‌شه. با خزیدن داره میاد.
‫خطرناکه.
‫لطفا همون چیزی رو بهش بدین که می‌خواد.
‫پرنده رو بیدار نکنین!
‫فوق‌العاده بود.
‫چه دلقکی!
‫«پرنده رو بیدار نکنین...» ‫شوخیش گرفته؟
‫- یه کلمه دیگه بگی اخراجی! ‫- پرنده داره بیدار می‌شه!
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر!
‫ممنون.
‫[برلین زیر سایه‌ی پدیده‌ی جدید رومانیایی ‫از خاکستر برخاست]
‫«سونیای عزیز،
‫امیدوارم این نامه در صحت و سلامتی ‫به دستت برسه.
‫باورم نمیشه اینجا چه اتفاقی برام افتاده.
‫گرچه وقتِ زیادی برای آهنگ‌سازی ندارم، ‫حداقل هنوز موسیقی خلق می‌کنم.
‫چند کیسه دونه‌ی قهوه از آمریکایی‌ها خریدم.
‫باید به زودی به دستت برسن.
‫لطفاً بهم بگو حال پدر و مادر چطوره.
‫دوستدارت، سرجیو.»
‫[اورتنسیای عزیز،]
‫[این هدیه تنها راه برای تشکر از تو است.]
‫[به خاطر تمام کارهایی که برای آن مرد جوان ‫روی نیمکت پارک انجام دادی.]
‫[تا دیدار دوباره، سرجیو.]
‫- سمفونی هفتم بروکنر؟ ‫- آره.
‫فیلادلفیا، سال ۱۹۸۹.
‫با اون سی‌دیِ قاچاق با پدرت چیکار کردی؟
‫بیخیال، مامان!
‫بهش پشت پا زدی.
‫تند رفتی، میکی.
اشتباهش رو به روش آوردی ‫و حرف‌هات خیلی تند بودن.
‫شاید این چیزیه که نیاز داره بشنوه
‫تا بفهمه مشکلی رو حل نمی‌کنه.
‫اون سعی نداره مشکلی رو حل کنه!
‫اون فقط نمی‌تونه جورِ دیگه‌ای باشه.
‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که کنارش وایسیم.
‫اشتباهت همین‌جاست، مامان!
‫همه جا پره از این اجراهای ضبط‌شده!
‫داره اتفاق می‌افته...
‫چه خوشش بیاد چه خوشش نیاد.
‫مثل اینه که بخوای صاعقه رو ‫توی شیشه حبس کنی.
‫پولش برام مهم نیست!
‫می‌تونه به هرکی که می‌خواد اهداش کنه. ‫فقط به اون دزدها نده.
‫می‌دونی بدترین قسمتش چیه، مامان؟
‫بگو ببینم.
‫حتی افتضاح‌ترین‌هاشون، ‫اجراهای ضبط‌شده با بدترین صدا...
‫برام مثل گنج ارزشمندن.
‫من نتونستم به بوستون یا فیلادلفیا ‫یا لندن، نیویورک یا استکهلم برم.
‫چندتا رو به خاطر مدرسه از دست دادم؟
‫می‌دونم مثل اجرای زنده نیست، ولی...
‫برای من، یه دنیا ارزش داره.
‫تنها چیزیه که دارم.
‫و تنها چیزیه که وقتی از دنیا بره برام می‌مونه.
‫ولی من تا آخر عمرم خائن می‌مونم، ‫چون می‌دونم اون قبولش نکرد.
‫[انگلستان - لندن] ‫[سال ۱۹۴۸]
‫نه.
‫نه، نه، نه.
‫هنوز خوب نیست. ‫مثل همه‌ی برداشت‌های دیگه.
‫- مایسترو، قبلاً در موردش بحث کردیم. ‫- لطفاً برگرد عقب.
‫گوش کن!
‫می‌شنوی؟
‫سازهای زهی هیچ تأثیری ندارن! ‫به جای افزایش تنش، ریتم رو کُند می‌کنن.
‫هیچ بافت، عمق و آهنگی نداره.
‫- سرجیو، ما زیادی کُندیم؟ ‫- نه، نه...
‫نه، لطفاً! کارتون واقعاً محشره. ‫همه‌تون رو میگم.
‫منظورم...
‫تمپوی کلیه. زیادی کُند به نظر میاد.
‫مایسترو، دقیقاً همون تمپوئه ‫که شما رهبری کردید.
‫مطمئنم همینطوره. ‫ولی چیزی نیست که توی سالن می‌شنیدم.
‫تمام غناش از بین رفته.
‫و بنابراین تمپوی کلی اشتباه به نظر میاد.
‫مناسب نیست، زیادی کُنده!
‫ما سرعت رو تغییر ندادیم، ‫وگرنه تُن صدا تحت تأثیر قرار می‌گرفت.
‫می‌فهمم، ولی این چیزی که ‫توی سالن می‌شنیدم نیست.
‫هیچوقت صدایی که توی سالن می‌شنیدی نمیشه.
‫ببین،
‫ما داریم دورِ خودمون می‌چرخیم.
‫پیشنهادت چیه؟
‫برشون گردون توی استودیو.
‫- ببخشید؟ ‫- به ارکستر بگو دوباره بیان استودیو.
‫ما دو روز اضافه کار کردیم.
‫خیلی از بودجه فراتر رفتیم.
‫خیلی متأسفم.
‫پروسه‌ی تولید کامل شده،
‫و اون صفحه طبق قرارداد منتشر میشه.
‫من چیکار کردم؟!
‫باور کن، زیباست!
‫هدف زیبا بودنش نیست!
‫تو رو ثروتمند می‌کنه.
‫و با کمال احترام، مایسترو،
‫بیشتر ما متوجه فرقش نمی‌شیم.
‫دقیقاً.
‫هیچکدوم از شماها متوجه فرقش نمی‌شید!
‫البته که همه‌شون دیوونه‌ان، ولی...
‫این یکی از بقیه‌شون دیوونه‌تره.
‫این جوان نابغه سرجیو چلیبیداکه بود
‫در حال رهبری ارکستر فیلارمونیک برلین ‫در سالن تیتانیا پالاست.
‫احسنت، مایسترو!
‫پایان شگفت‌انگیزی بود، سرجیو.
‫افتضاح بود، استاد.
‫- ویولن دوم دوباره تأخیر داشت. ‫- منظورت چیه؟
‫توی بخش دوم، کریستوف و هلموت! ‫دارم میگم نمی‌تونن همراهی کنن.
‫- اونی که فرنچ هورن می‌زنه به درد نخوره. ‫- سرجیو، آروم باش!
‫این سهمیه‌ایه که تحمیل کردن. ‫بخشی از برنامه‌ی تجدید سازمانه.
‫ببین، این ارکستر می‌تونه ‫تبدیل به یه جواهر بشه.
‫ولی اگه رویه‌ی انتخاب سیاسی باقی بمونه،
‫فیلارمونیک برلین آخرش ‫مثل یه اجرای موسیقی دهاتی میشه.
‫- این توهین‌آمیزه! ‫- من فقط می‌تونم صادقانه نظر بدم.
‫شما استخدامم کردید موسیقی بسازم. ‫این کاریه که سعی دارم بکنم.
‫- ممنون! ‫- رازت چیه؟
‫چطور می‌تونی همزمان این همه انرژی ‫و احساس خلق کنی؟
‫من کاری نکردم. دورژاک تمام زحمتش رو کشیده.
‫من فقط میذارم تکامل پیدا کنه.
‫- به کسی نگو! ‫- اگه تو نگی، منم نمیگم.
‫چلیبیداکه!
‫آقای شهردار!
‫خیلی زیبا و تأثیرگذار بود!
‫برلینِ ویران ما در این دوران سخت ‫نیاز به امید و هنرمندهایی مثل شما داره.
‫موسیقی شما به مردم ‫و صفحه‌ها تعلق داره.
‫اجازه بدید شما رو ‫به پروفسور دکتر پیندل معرفی کنم،
‫رئیس جدید دویچه گرامافون.
‫آشنایی با شما باعث افتخاره.
‫معرکه بود!
‫ای کاش ضبطش کرده بودم.
‫خب، امشب ایرادات اندکی داشتیم.
‫برای همین هم زیباییِ کار اینه که میشه ‫هر ایراد ریزی رو از روی ضبط حذف کرد.
‫و به کمال رسید.
‫بله، شاید.
‫مایسترو، بی‌صبرانه منتظرم استودیوهای ‫دویچه گرامافون رو بهتون نشون بدم.
‫بی‌نظیرن.
‫با لندن قابل مقایسه نیست.
‫من شخصاً تضمینش می‌کنم.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫- باهاتون تماس می‌گیرم. ‫- بله، عصر بخیر!
‫سرجیو!
‫مایسترو فورت‌ونگلر، ‫میشه بعداً صحبت کنیم؟
‫تو داری حرفه‌ات رو نابود می‌کنی، جوان!
‫این بهترین ارکسترِ دنیاست.
‫اگه من تونستم رهبری‌اش کنم، ‫تو هم می‌تونی.
‫یاد بگیر سازش کنی!
‫وگرنه زیاد اینجا دوام نمیاری.
‫سرجیو!
‫می‌خوام تو رو به دوستِ عزیزم معرفی کنم،
‫مارتین اشتاینکه.
‫- از آشنایی باهات خوشحالم، سرجیو! ‫- بله، همچنین.
‫بدون کمک مارتین شنیدن سکوت‌های بین نت‌ها ‫برام ممکن نبود.
‫اون کاملاً زندگی‌ام رو عوض کرد. ‫و من اصلاً بودایی نیستم!
‫- متوجهم. ‫- پروفسور طبق معمول اغراق می‌کنه.
‫ولی مطمئنم گاهی سر و صدا خیلی زیاده.
‫می‌تونه گوش دادن ساده رو سخت کنه.
‫شما دو نفر نقاط مشترکِ زیادی دارید.
‫شاید بهتره دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫بله، خوشحال میشم.
‫شب بخیر، آقای اشتاینکه
‫«جینل عزیزم،
‫تو جواب آخرین نامه‌ام رو ندادی.
‫کُت چرمی رو که بهت قول داده بودم ‫سفارش دادم.
‫باید ظرف چند هفته‌ی آینده به دستت برسه.
‫خیلی گرمه، عاشقش میشی!
‫شنیدم توی خونه چه مضیقه‌هایی دارید.
‫آزادی ارزشمنده.
‫بازم براتون شکلات، قهوه و پلیور می‌فرستم
‫چون فکر کردن به این که عزیزانم ‫بدون غذا و گرما بمونن برام غیر قابل تحمله.
‫حتی اگه یک چهارمش به دست شما برسه، ‫خوشحال میشم.
‫دلم برای بوی چمنزارهای آفتابی‌مون ‫و سقف‌های کاهگلی‌مون تنگ شده.
‫سلام گرمم رو به گلدا برسونید.
‫لطفاً مراقب خودتون باشید، سرجیو.»
‫ما گروه نوازنداگان فوق‌العاده‌ای داریم، ‫ولی حقیقتش اینه که...
‫مدیریت در برابر هر نوع تغییری مقاومت می‌کنه.
‫سرجیو...
‫علاوه بر اون ازم می‌خوان ‫تمام سمفونی‌های بتهوون رو ضبط کنم.
‫- سرجیو! ‫- بله.
‫دارم می‌پرسم حال خودت چطوره.
‫سعی دارم بهت بگم.
‫به چی چسبیدی، سرجیو؟
‫تلخی‌ات، اندوهت،
‫خشمت...
‫فقط سر و صدای توی سرت هستن. ‫هیچ ارزشی ندارن.
‫قلبت رو آزاد کن، سرجیو!
‫وقتی موسیقی می‌سازم ‫قلبم رو آزاد می‌کنم
‫بعد از نُتِ پایانی چی میشه؟
‫چرا باید هنرمند و مرد ‫دو آدم متفاوت باشن؟
‫بعد از تموم شدن موسیقی، ‫به گوش دادن ادامه بده، سرجیو!
‫به سکوت‌ها گوش بده!
‫نمی‌تونی جدی باشی!
‫قبلاً یه بار این اشتباه رو کردم. افتضاح بود.
‫هیچکس با دویچه گرامافون قابل قیاس نیست.
‫و نمی‌تونی ارکستر سمفونی لندن رو ‫با فیلارمونیکِ برلین مقایسه کنی.
‫بحث ارکستر نیست.
‫وظیفه‌ی من خلق موسیقیه،
‫نه این‌که با ضبط کردن نابودش کنم.
‫چلیبیداکه، تو وقتی به اینجا اومدی ‫کسِ خاصی نبودی.
‫- ما تو رو تبدیل به ستاره کردیم. ‫- من سعی دارم موسیقی بسازم.
‫و منم سعی دارم کسب و کارم رو بچرخونم.
‫ما قبله‌ی موسیقی کلاسیک هستیم
‫و باید صفحه‌های ضبط‌شده بفروشیم ‫تا در صدر بمونیم.
‫همش همین رو می‌شنوم.
‫دلم نمی‌خواد این رو بگم،
‫ولی من تصمیم می‌گیرم کی میاد و کی میره.
‫پس بهتره یه عروسک خیمه‌شب‌بازی دیگه پیدا کنی.
‫آقای چلیبیداکه...
‫تو اخراجی!
‫کارت تمومه!
‫برای آخرین بار توی برلین اجرا کردی.
‫[پرو] ‫[سال ۱۹۵۵]
‫گلدای عزیز، کارم تو برلین تمومه.
‫تا جایی که می‌تونستم سازش کردم،
‫ولی اصلاً نمی‌تونم از شرایط لازم ‫برای خلق موسیقی کوتاه بیام.
‫در تلاش برای ساکت کردن ‫صداهای منفی توی ذهنم،
‫تازه دعوتِ رهبری ارکستر ‫در آمریکای جنوبی رو پذیرفتم.
‫هر جا که موسیقی بره، دنبالش میرم،
‫به امید احیای نوری که توی برلین ‫تا اون حد دست نیافتنی بود.
‫دوستدار هردوتون، سرجیو.
‫تو مشکل رو درست کردی، ‫خودتم حلش کن!
‫تو فقط یه وظیفه داشتی.
‫منم یه وظیفه دارم، ‫که نیم ساعت دیگه روی صحنه باشم.
‫همه چی تحت کنترله.
‫- تحت کنترله؟! ‫- بله.
‫شاید با این لباس برم روی صحنه، آلبرتو.
‫لباست رو در بیار!
‫ببخشید؟
‫شلوارت.
‫باورنکردنیه! چطور تونستی ‫دوتا کت و شلوار رو گُم کنی.
‫دوتا!
‫هردو کت دنباله‌دار، ناپدید شدن!
‫- همه چی خوبه. ‫- همه چی خوبه؟! واقعاً؟!
‫یکی دیگه پیدا می‌کنیم. ‫نگران نباش.
‫- زود باش. سایز کفشت چنده؟ ‫- ۴۶
‫- هیچی تنم نمیشه! ‫- اینا رو امتحان کن.
‫همه چی ردیفه؟
‫تو!
‫برو بیرون! برو بیرون!
‫می‌خوای بری روی صحنه؟
‫یالا!
‫آره؟!
‫می‌خوای بری روی صحنه؟
‫بندازیدش بیرون!
‫قطعه‌ی سه، لطفاً!
‫و باید به کی اعتماد کنم؟ خودم؟
‫من یه عمرِ کامل دیگه لازم دارم که ‫آهنگ‌سازی باشم که می‌خواستم باشم.
‫به شاگردهام اعتماد کنم ‫که تلاش می‌کنن...
‫ولی پیشرفتِ خیلی کمی دارن، ‫اونم اگر داشته باشن.
‫به میکی اعتماد کنم؟
‫که واقعاً باور دارم
‫که پسرمون ذره‌ای خبر نداره ‫واقعاً پای چی در میونه.
‫پس به کی اعتماد کنم؟
‫چرا هیچوقت از تمام دستاوردهای فوق‌العاده‌ای ‫که داشتی حرف نمی‌زنی؟
‫بیتسی...
‫میکی فکر می‌کنه تو شگفت‌انگیزترین مردی هستی ‫که تا حالا روی زمین بوده.
‫منم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫ای کاش می‌تونستی خودت رو ‫از چشمِ ما ببینی، به جای...
‫چشمِ پدرم؟
‫نه، نمی‌خواستم این رو بگم.
‫ولی شاید همونه.
‫من اصلاً مثل پدرم نیستم.
‫سخت‌گیریِ سازش‌ناپذیر؟
‫پسر همیشه به پدرش میره.
‫[آرژانتین - بوئنوس آیرس] ‫[سال ۱۹۵۵]
‫کاملاً بی‌نظیر بود!
‫نگران نباش، گاز نمی‌گیرم!
‫این احتمالاً به‌یادموندنی‌ترین کنسرتِ عمرم بود.
‫فقط خسته شدم.
‫قبلاً صدای اون ارکستر رو شنیدم. ‫باهاشون چیکار کردی؟
‫اجرای توسکانینی رو توی آمریکا شنیدم، ‫ولی این...
‫من یوآنا هستم.
‫یوآنا پروکوپیه دمیترسکو.
‫اسمِ قشنگیه.
‫خوشحالم که می‌بینمت...
‫دوباره!
‫یادت نمیاد؟
‫باید اعتراف کنم خیلی عوض شدم.
‫ولی تو کمتر عوض شدی.
‫یادته توی بخارست برای کلاس باله‌ی ‫دخترهای کوچولو پیانو می‌زدی؟
‫نه!
‫- آره، من دختربچه‌ی دست و پا چلفتی بودم. ‫- نه!
‫وقتی شنیدم که اینجا توی بوئنوس آیرس ‫رهبری ارکستر می‌کنی.
‫و خودشم سمفونی دبوسی!
‫می‌دونی که اون آهنگ‌سازِ مورد علاقه‌ی منه؟
‫اجرات بدون هیچ اغراقی
‫فرازمینی بود!
‫می‌دونم! تو خیلی بااستعداد و فروتنی!
‫ما...
‫راستش امشب دبوسی اجرا نکردیم.
‫البته که نه!
‫موسیقیِ فرشته‌ها بود.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که تو شگفت‌انگیزی.
‫دلت می‌خواد باهام شام بخوری؟
‫امشب؟
‫متأسفانه نمی‌تونم. ‫شوهرم منتظرمه.
‫- باید آخر هفته باشه. ‫- متأسفم.
‫من فردا میرم.
‫خب پس شوهرم مجبور میشه ‫یکم بیشتر صبر کنه، مگه نه؟
‫هنوز تموم نشده.
‫کلی روشنایی!
‫کلی قدرت، کلی...
‫خوش‌بینی!
‫و با این حال خیلی ناپایداره.
‫چند روز دیگه روش رو رنگ می‌کنن.
‫با این حال، به کائنات تقدیمش می‌کنم.
‫هر ارزشی که داشته باشه.
‫و تو دیدیش.
‫می‌تونم کنارت بشینم، بابا؟
‫سرجیوی عزیز، خیلی ممنون ‫بابت غذاها و لباس‌های گرم.
‫ولی سکوریتاته برای قاچاق ‫به ما مشکوک شده.
‫و چند شبه که دو مأمور از بیرون خونه ‫ما رو زیر نظر دارن.
‫مادر خیلی بی‌قراره،
‫ولی خوندن اخبارت حال همه‌مون رو خوب می‌کنه.
‫می‌دونم نگرانِ ما هستی، ‫ولی سعی نکن برگردی.
‫اونا دیگه هرگز نمیذارن از اینجا بری.
‫چه روز قشنگی!
‫باید پیاده بریم پارک، بابا.
‫یکم هوای تازه بخوریم.
‫تنها چیزی که نتونستن مصادره کنن.
‫بیخیال، بابا!
‫حروم‌زاده‌ها همه چی رو ازم گرفتن.
‫حتی خانواده‌ام.
‫اونا پسرت رو طرد نکردن.
‫تو طردش کردی.
‫دارم برای سرجیو نامه می‌نویسم.
‫می‌خوای چیزی بهش بگی؟
‫بابا بهت سلام می‌رسونه.
‫[ایتالیا - تورین] ‫[سال ۱۹۵۶]
‫صبح بخیر به مهمان برجسته‌مون.
‫صبح بخیر، خانم‌ها و آقایون.
‫از طرف تمام همکارانم در رسانه، ‫به ایتالیا خوش اومدید، مایسترو.
‫باعث افتخاره که دوباره به اروپا برگشتید.
‫- دلمون براتون تنگ شده بود. ‫- ممنون.
‫منم دلم براتون تنگ شده بود.
‫چرا ایتالیا، مایسترو؟ ‫چرا ارکستر رآی؟
‫اسپاگتی، نوشیدنی، فوتبال!
‫ولی چرا رآی؟
‫اونا شرایط لازم برای ساخت موسیقی رو ‫در اختیارم قرار دادن.
‫- منظورتون ده تمرین برای هر برنامه‌ست؟ ‫- بله.
‫ما سازنده‌ایم، ‫یه کلیسای جامع دو روزه ساخته نمیشه.
‫مایسترو،
‫فناوری ضبط صوت در دو سال اخیر ‫پیشرفتِ بزرگی کرده.
‫- ممکنه تجدید نظر کنید... ‫- امکان نداره!
‫نمیشه موسیقی رو توی یه پن‌کیک فشرده کرد.
‫کنسرت‌هاتون در اینجا قراره ضبط بشن.
‫پخش زنده‌ست. این خیلی فرق می‌کنه.
‫یک لحظه‌ی منفرد در زمان ‫و بعدش تا ابد محو میشه.
‫گذراست.
‫نه، ضبط صوت تک بعدیه.
‫گوش کردن دوباره و دوباره ‫به کنسرت ضبط شده مثل
‫تلاش برای سیر شدن ‫با تماشای عکس یه پیتزاست.
‫کارایان با فیلارمونیکِ برلین ‫در صدر جدول‌هاست.
‫اون الان در سراسر جهان مشهوره.
‫کوکاکولا هم مشهوره.
‫مایسترو چرا نسبت به رهبرهای دیگه ‫انقدر موضع تُندی دارید؟
‫فقط روراستم.
‫بله، خیلی‌هاشون پایین‌تر از حد انتظارن. ‫بعضی‌هاشون خیلی ضعیف هستن.
‫- می‌خواید ازشون اسم ببرید؟ ‫- نه.
‫چون این تنها چیزی میشه ‫که فردا چاپ می‌کنید.
‫ولی مطمئن باشید خودم رو هم ‫با همون معیارها قضاوت می‌کنم.
‫- ولی شما فکر می‌کنید بالاتر از بقیه هستید. ‫- نه، اصلاً.
‫من نمی‌تونم به قابل قبول راضی بشم.
‫نه، نه، نه!
‫این خیلی... این خیلی ماشینیه.
‫جوری می‌نوازید که انگار اینجا نیستید.
‫ببینید، شما فکر می‌کنید می‌دونید ترومپت‌ها ‫چه صدایی میدن. ولی نمی‌دونید.
‫منم نمی‌دونم. این اصل پدیده‌شناسیه.
‫اون می‌نوازه، من گوش می‌کنم ‫و به طرز نواختنش واکنش نشون میدم.
‫شما هم همین‌طور.
‫هر بار، یه شروع جدیده.
‫یادتونه دفعه‌ی پیش این قطعه رو ‫چطور نواختید؟
‫اون خاطره رو پاک کنید.
‫نمیشه بیشتر از یه بار روی برفِ تازه قدم زد.
‫مثل برفِ تازه باشید!
‫دوباره، لطفاً.
‫فکر می‌کردی میذارم بدون من ‫کل ایتالیا رو مسحور کنی؟
‫می‌تونم یه سؤالی ازت بپرسم؟
‫وای خدا!
‫هیچوقت شوهری در کار نبود، مگه نه؟
‫بود...
‫البته که بود.
‫من ترکش کردم.
‫بهش گفتم با جذاب‌ترین مرد دنیا آشنا شدم.
‫چی باعث میشه فکر کنی تویی؟
‫اسناد طلاق روی میزش هستن.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ عاشق شدم!
‫واقعاً؟
‫کاملاً!
‫می‌تونم بپرسم این مرد خوش‌شانس کیه؟
‫نه، اینجوری رازم فاش میشه.
‫«جینل عزیز،
‫انگار نوری که به گلدا گفتم دنبالش می‌گردم
‫یه مکان نبود، بلکه یه شخص بود.
‫اسمش یوآناست.
‫تا حالا هیچوقت با انقدر انرژیِ مثبت ‫توی یه آدم روبرو نشدم.
‫اون بدون هیچ تعارفی خودشه.
‫و به نحوی بهم الهام می‌بخشه که فکر می‌کردم ‫فقط موسیقی می‌تونه.
‫بزرگ‌ترین آرزوم اینه که ‫همه‌تون روزی اون رو ببینید.
‫فکر کنم پدر هم موافق باشه.
‫دوستدار همه‌تون، سرجیو.»
‫می‌بینم که خیلی سخت کار می‌کنی. ‫ولی فکر کنم داری مانع خودت میشی.
‫چطور می‌تونیم به انریکه کمک کنیم ‫مانع خودش نشه؟
‫کسی نظری نداره؟ ‫از کجا شروع کنیم؟
‫همیشه از کجا شروع می‌کنیم؟
‫با رها کردن پیش‌فرض‌ها و ‫انتظاراتت در مورد این اثر
‫و گوش کردن نه به چیزی که این بالاست ‫بلکه به چیزی که همین‌جاست.
‫فقط اون موقع می‌تونی شروع ‫به خلق موسیقی در زمان حال کنی.
‫- بله؟ ‫- بله.
‫بله. حالا که حرف از زمان حال شد
‫وقتشه که از همه‌تون تشکر کنم که اومدید.
‫من چند هفته‌ی آینده ‫برای تور به ژاپن میرم،
‫ولی وقتی برگشتم شما رو می‌بینم.
‫ببخشید، سؤالی داشتی؟
‫نه، رفیق. من هیچ سؤالی ندارم.
‫مأمور پلیس مخفی رومانی رفیق من نیست.
‫- آدمِ تیزبینی هستی. ‫- معلومه که مأموری.
‫فقط می‌خواستم چهره‌ی جدید رو از نزدیک ببینم.
‫- برای خودت اسم و رسمی بهم زدی. ‫- من فقط یه موسیقی‌دانم.
‫خواهش می‌کنم، فروتنی اصلاً بهت نمیاد.
‫تمام مردم بخارست ازت حرف می‌زنن.
‫در واقع تمام مردم کشورمون ازت حرف می‌زنن.
‫- دلت برای کشورت تنگ نشده؟ ‫- کشورم؟ اونجا کشورِ من نیست.
‫کشورم روزی مُرد که ما رو تبدیل ‫به دست‌نشانده‌ی مسکو کردید.
‫- بعضی‌ها شاید بگن شما رو آزاد کردیم. ‫- بعضی‌ها...
‫آقای چلیبیداکه،
‫نظرت چیه توی خونه اجرا کنی؟
‫ما صمیمانه مشتاقیم به کشورت برگردی.
‫بالأخره موفقیتت افسانه‌ای شده.
‫می‌دونیم شرایط سفت و سختی داری.
‫می‌تونیم هر چند جلسه تمرین ‫که لازم داشته باشی ترتیب بدیم.
‫و البته کنسرت رو ضبط نمی‌کنیم.
‫خب؟
‫اصلاً چطور تونستی بهش فکر کنی؟!
‫این دیوانگیه!
‫اونجا کشورمونه.
‫شاید کشور تو باشه، ‫ولی دیگه کشور من نیست.
‫ما هنوز رومانیایی هستیم.
‫- اونا هیچوقت نمیذارن از کشور خارج شی. ‫- من پاسپورت پناهندگی دارم، پوفیگ.
‫دقیقاً!
‫تو بی‌کشوری.
‫کی قراره برای خارج کردنت بجنگه؟
‫این چرنده، بیتسی!
‫ما یه بچه داریم!
‫- بچه‌ای که نمی‌دونه اصالتش چیه! ‫- خب، خدا رو شکر!
‫اصلاً چطور می‌تونی به اجرا کردن ‫توی یه جهنمِ کمونیستی فکر کنی،
‫وقتی فیلارمونیکِ نیویورک برات ‫یه چکِ سفید امضا می‌فرسته؟
‫تا بتونم هر جایی از دنیا موسیقی بسازم، ‫به جز کشورِ خودم.
‫کشورت جاییه که زن و پسرت هستن.
‫[ژاپن - کیوتو] ‫[سال ۱۹۷۰]
‫وقتِ گوش دادن رسیده، سرجیو.
‫چیزی نیست. چیزی نشده.
‫درکِ عمیق برای گفتگو، سرجیو.
‫عید پاک مبارک!
‫بابا!
‫عزیزم!
‫عید پاک مبارک! ‫دلم برات تنگ شده بود.
‫خب...
‫بفرمایید!
‫برای توئه.
‫- عید پاک مبارک، بیتسی! ‫- عید پاک مبارک، پوفیگ!
‫بیتسی، این...
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫لطفاً.
‫برای تمام آرامش و شانسی که لایقش هستی.
‫من باید برگردم.
‫قلبم اونجاست. باید برای خانواده‌ام اجرا کنم.
‫اگه تو بری... منم میام.
‫[رومانی - بخارست] ‫[سال ۱۹۷۰]
‫میهای نیکولسکو هستم، وزیر فرهنگ.
‫به خونه خوش اومدید، مایسترو.
‫مایسترو، خوش برگشتید.
‫در مدت اقامتتون با دبیر کل دیدار می‌کنید؟
‫مایسترو باید استراحت کنه.
‫فرصت‌های دیگه‌ای خواهیم داشت. ممنون.
‫به خونه خوش اومدی!
‫ممنون! خیلی ممنون!
‫هی، کاپیتان!
‫نه، نه، بذارید رد بشن!
‫سونیا کجاست؟
‫اون داره از ایاشی میاد. ‫به زودی می‌رسه.
‫پدر رو هم میاره؟
‫مطمئن نیستم.
‫اون نمیاد؟
‫چیزی نیست.
‫[مایسترو چلیبیداکه] ‫[ارکستر فیلارمونیک جورجه اِنسکو]
‫[بخش اول: راپسودی رومانیایی اثر جورجه اِنسکو]
‫[بخش دوم: باغ جیبی اثر سرجیو چلیبیداکه]
‫بله؟
‫سونیا!
‫سرجیو!
‫- اومدی خونه؟ ‫- اومدم خونه.
‫اومدم خونه.
‫خدای من!
‫موفق شدی.
‫بیا، بیا، بیا!
‫توی فرودگاه دنبالت گشتم. ‫کجا بودی؟
‫خونه...
‫خدایا، نگاهش کن!
‫سرجیو...
‫بابا فوت کرد.
‫کِی؟
‫سه روز پیش.
‫دیروز دفنش کردم.
‫اون عذاب نکشید.
‫اون...
‫این رو برای تو گذاشت.
‫مدالش...
‫سرجیو،
‫همه‌مون خیلی بهت افتخار می‌کنیم.
‫ممنون، سونیای عزیزم.
‫نمی‌خواستم اینجوری بفهمی.
‫من اومدم اینجا که برای تو اجرا کنم.
‫برادر بزرگم...
‫از مورچه‌های کوچیکش رسید به باغ جیبی‌اش.
‫باغ جیبی‌مون.
‫[برلین زیر سایه‌ی پدیده‌ی جدید رومانیایی ‫از خاکستر برخاست]
‫[فیلارمونیک در پی جذب نیروی تازه از شرق]
‫[ایدا هندل در شهر مقدس، ‫مسحورِ شاه چلیبیداکه]
‫[چلیبیداکه با نپذیرفتن ضبط اجراهایش، ‫گورِ خود را می‌کند]
‫[چلیبیداکه در تبعید آمریکای جنوبی]
‫[رنسانس ایتالیایی برای چلیبیداکه]
‫[سرجیو چلیبیداکه، پسرم]
‫یه سؤالی دارم.
‫چطور موسیقی رو زنده نگه می‌داریم.
‫جوری حرف می‌زنی انگار موسیقی ‫بیرون از خودت وجود داره.
‫- وجود نداره. ‫- نه، وجود نداره.
‫مایسترو، داریم نزدیک می‌شیم؟
‫دارید نزدیک می‌شید...
‫چقدر دیگه مونده؟
‫به خودتون بستگی داره.
‫این می‌تونه تا ابد طول بکشه.
‫بی‌صبر و قرار نباش، پاتریک!
‫من فقط...
‫گوش کن!
‫ولی...
‫تو موسیقی هستی.
‫حالا، اگه اشکالی نداره،
‫باید به یه بید مجنون رسیدگی کنم ‫که متأسفانه در حال مرگه.
‫ممنون از همه.
‫و هفته‌ی بعد می‌بینمتون.
‫من یکم دیگه میام.
‫این باید آبیاری بشه.
‫بابا، نگران نباش!
‫- می‌دونم چیکار کنم. ‫- می‌دونم که می‌دونی.
‫می‌دونی از کجا می‌دونم؟
‫از کجا؟
‫چون می‌دونم وقتی که زمانش برسه ‫کاری رو می‌کنی که بهش باور داری،
‫همون‌طور که من همیشه کاری رو کردم ‫که بهش باور داشتم.
‫می‌دونی برام کاملاً روشنه.
‫دیدگاهت رو درک می‌کنم، ‫می‌خوام سربلندت کنم.
‫تو با وایسادن روی پای خودت سربلندم می‌کنی.
‫لازم نیست چیزی رو بهم ثابت کنی.
‫و اگه تصمیم بگیرم نبردت رو ادامه بدم چی؟
‫اون‌وقت ملالی نیست! ‫ولی این تصمیم خودته.
‫من تمام عمرم طبق انتظارات یکی دیگه زندگی کردم.
‫تو نباید این کارو بکنی.
‫و کمال چی؟
‫حتی یه باغ بودایی هم بی‌نقص نیست، میکی.
‫نقص لازمه تا بهمون یادآوری کنه ‫کمال چه شکلی می‌تونه باشه.
‫تو برای کمال تلاش می‌کنی، ‫ولی اون کمال تو خواهد بود.
‫کاری رو که دلت بهت میگه انجام بده.
‫و بدون که همیشه دوستت خواهم داشت، پسرم.
‫همیشه.
‫سلام!
‫اون آلوی وحشی رو ببینید ‫که داره زیر آفتاب می‌پزه.
‫بهش آب میدم.
‫بریم؟
‫آره.
‫حالا که پیشم هستی...
‫می‌خوام یه چیزی اون بالا نشونت بدم که ‫فکر کنم می‌تونیم یه کاری باهاش بکنیم.
‫و می‌خوام بدونم موافقی یا نه.
‫آره، لطفاً.
‫«ترجمه از میثم و سینا صداقت»
‫[سرجیو چلیبیداکه به مدت پنج دهه موسیقی زنده را ‫برای مخاطبان در سراسر جهان به ارمغان آورد.]
‫[بزرگترین ارکسترهای جهان را رهبری کرد و ارکسترهای ‫کمتر شناخته شده را به اوج بی‌سابقه‌ای رساند.]
‫[پس از ۳۷ سال غیبت، چلیبیداکه در سال ۱۹۹۲ توسط رئیس ‫جمهور آلمان برای رهبری ارکستر فیلارمونیک برلین]
‫[به مناسبت جشن اتحاد مجدد کشور ‫و پایان کمونیسم در اروپا دعوت شد.]
‫[سرجیو چلیبیداکه در شب ۱۴ آگوست ۱۹۹۶ ‫در سن ۸۴ سالگی درگذشت.]
‫[یک سال بعد، میکی تصمیم گرفت ضبط‌های منتخبی ‫از کنسرت‌های پدرش را منتشر کند]
‫[و تمام درآمد حاصل از آن را به ‫بنیادهای موسیقی اختصاص دهد.]
‫[هر سی‌دی یادداشتی دارد که مشخص می‌کند این دیسک ‫تنها یادگاری از یک لحظه‌ی ارزشمند است، ‫اما به هیچ وجه «موسیقی» نیست.]
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M