‫بابام همیشه روی ‫زمان حساس بود.
‫یعنی، وسواس داشت.
‫نمی‌دونم چطوری ‫شروع شد.
‫ولی مطمئنم اون می‌تونست ‫دقیق بهت بگه کی...
‫دقیقه، ساعت،
‫روز، هفته، ‫ماه و سال.
‫این منم. آره، ‫می‌دونم.
‫خیلی عجیبه که پدر و مادرا فکر ‫می‌کنن چی بامزه‌س.
‫من و خانواده‌م برای ‫همه‌چیز وقت داشتیم.
‫ولی بعد یه روز، ‫همه‌چیز عوض شد.
‫وقت مامانم تموم شد، ‫و انگار زمان وایساد.
‫بابام خیلی غمگین شد و شروع کرد ‫تمام‌وقت کار کردن،
‫و سعی می‌کرد اوضاع ‫رو درست کنه.
‫من لیلا هستم. یعنی، ‫الان اسمم اینه.
‫همیشه این نبود.
‫می‌خوام به راهم ادامه بدم، ‫ماجراجویی‌های جدید داشته باشم
‫و خاطره‌های ‫جدید بسازم.
‫سخته وقتی بابام فقط ‫می‌خواد اوضاع
‫برگرده به همون ‫شکلی که بود.
‫واقعاً دلم برای ‫مامانم تنگ می‌شه.
‫و به یه شکل عجیبی، ‫دلم برای بابام هم تنگ می‌شه.
‫نه، نه، نه!
‫باید از این‌جا بریم.
‫- خب، چی شده؟ ‫- هیس!
‫فقط عجله کن.
‫یادتون باشه، ‫اون خیلی خطرناکه
ولی نباید بهش آسیبی برسه‏.‏
‫بیارینش پیش من. برید!
‫همین مرده‌س.
‫بابا، لطفاً بهم بگو چی شده.
‫من ترسیدم.
‫می‌دونم این ترسناکه، ‫نور عزیزم،
‫ولی بهت قول می‌دم، ‫من همیشه ازت محافظت می‌کنم.
‫ولی چرا داریم فرار می‌کنیم؟
‫یه عده‌ای هستن که دنبال
‫چیزی‌ان که من و خاله ‫حفصه کشف کردیم.
‫چه جور کشفی؟
‫ما ابزاری رو کشف کردیم که ‫اون‌قدر انقلابی‌ـه،
‫که می‌تونه تاریخ، زمان حال،
‫و آینده رو تغییر بده.
‫ولی مثل همه اختراعات بزرگ،
‫آدمای بد و طمع‌کاری هم هستن
‫که می‌خوان ازشون برای به دست آوردن ‫قدرت استفاده کنن.
‫مثلاً چی؟ ماشین زمان؟
‫وقتی وقتش بشه، ‫همه‌چیز رو بهت می‌گم.
‫من همیشه ازت محافظت می‌کنم.
‫همین الان، ‫ازت می‌خوام قوی بمونی.
‫درست مثل مامانت.
‫اون قوی‌ترین و شجاع‌ترین آدمی ‫بود که تا حالا دیدم.
‫توام درست مثل اونی.
‫بهت اعتماد دارم، بابا.
‫ولی الان چی می‌شه؟
‫همه‌چیز رو پشت سرمون ‫جا می‌ذاریم...
‫حتی اسم‌هامون رو.
[کانادا‏،‏ ونکوور‏،‏ سال 2050]
‫سلام، سلام، ‫خانواده‌ی جدید محله!!
‫تو دختر جدیده، لیلا، ‫هستی، درسته؟
‫رئیس حفصه همه‌چیز رو در مورد ‫تو بهمون گفته!
‫واسه مدرسه آماده‌ای؟ ‫می‌تونیم با هم با اسکیت بریم!
‫اسکیت؟
‫فقط این‌طوری می‌ذاریش زمین...
‫و می‌پری روش!
‫از این‌جا به بعدش ‫با من، آقا!
‫توی مدرسه می‌بینمت.
‫لطفاً سعی کن بهت خوش ‫بگذره، باشه؟
‫- بزن بریم! ‫- وای!
‫- سالم رسیدین؟ ‫- آره. ما در امانیم.
‫تصاویر دوربین‌های ‫امنیتی رو دیدم،
‫و درست به‌موقع فرار کردین!
‫مطمئنی نمی‌تونن ما رو ‫این‌جا پیدا کنن؟
‫مطمئنم. ‫هر ارتباط ممکنی رو چک کردم،
‫و هیچ راهی وجود نداره.
‫باید آروم باشی.
‫به‌خاطر لیلا.
‫خب، چقدر بهش گفتی؟
‫فقط در حدی که احساس ‫امنیت کنه.
‫این آدمای شرکت زولا ‫خیلی خطرناکن،
‫و این باعث می‌شه تموم کردن ‫کارمون مهم‌تر هم بشه
‫قبل از این‌که بیفته دست ‫آدمای اشتباه.
‫هنوزم فکر می‌کنی باید ‫بذاریم بچه‌ها
‫- توی تحقیقات بهمون کمک کنن؟ ‫- تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫دانش‌آموزای من توی آکادمی ‫‫"عقلی‫" حلال مشکلاتن.
‫اونا کمک می‌کنن خیلی سریع‌تر ‫به اهدافمون برسیم.
‫بهت اعتماد دارم.
‫هووو-اووه-اووه!
‫عبدالله!
‫این لیلاست، ‫دانش‌آموز جدیدمون و دوست صمیمی جدید من!
‫چه باحال، ‫پس تو دخترخاله ‫"ماشین‌حساب" هستی؟
‫انگار اسم منو شنیدم؟
‫ها ها. ‫به ونکوور خوش اومدی، دخترخاله!
‫برای کلاسا هیجان‌زده‌ای؟
‫ما چندتا از محترم‌ترین ‫عالمان
‫ونکوور رو این‌جا داریم!
‫هی، چی تو فکرته؟
‫اگه با بقیه جور نشم چی؟
‫یا اگه من، نمی‌دونم،
‫سوتی بدم و اسم قبلیم ‫رو بگم؟
‫عادت کردن به یه اسم جدید ‫کاملاً ممکنه.
‫من مدرک غیرقابل ‫انکاری دارم!
‫تقریباً همه پادشاها و ‫ملکه‌های قرن شونزدهم
‫فرانسه این کارو کردن،
‫و زندگی‌شون خوب از ‫آب دراومد.
‫خب، حداقل از نظر اسم.
‫لیلا! می‌خوای یه دوری بزنیم؟
‫اون کتابخونه‌س.
‫و اون هم خانم لبنا، ‫کتابدارمونه!
‫ها ها، خیلی باحاله، نه؟
‫کتابخونه ‫"عقلی‫" ‫کتاب‌های بیشتری
‫نسبت به هر کتابخونه دیگه‌ای توی ‫آمریکای شمالی داره.
‫و ‫"ماشین‌حساب" ‫همه‌شون رو خونده.
‫همه‌شون نه. فقط بیشترشون رو.
‫این‌جا بود که کمربند ‫مشکیم رو گرفتم!
‫خالد هنوز کمربند سبزه.
‫بزن بریم!
‫یالا، یالا!
‫- نزدیک بود! ‫- خاله حفصه!
‫خوش اومدی، لیلا!
‫خوبه، همه‌تون این‌جایین.
‫یه چیز ویژه دارم که ‫بهتون نشون بدم.
‫آزمایشگاه ممنوعه؟ واقعاً؟
‫منم جزوشونم، درسته؟ ‫منظورش با منم بود؟
‫خب، یالا دیگه، عجله کنین!
ایول‫!
‫ما کجاییم؟
[دسترسی داده شد]
‫- وای! ‫- عالیه! فوق‌العاده‌س.
‫- وای! ‫- چه باحال!
‫عالیه.
‫وای.
‫- نه. ‫- لیلا!
‫بابا!
‫خب.
‫لیلا، عبدالله، عایشه...
‫این... ‫آزمایشگاه سفر در زمان ‫"عقلی‫"ـه.
‫این همون چیزیه که تمام این سال‌ها ‫روش کار می‌کردین؟
‫شما می‌تونین توی ‫زمان سفر کنین؟
‫خب، نه.
‫دوربین پهپادامون می‌تونن، ‫ولی ما نه.
‫امروز دوربین پهپادامون.
‫فردا، شاید خودمون باشیم!
‫خیلی خفنه، خیلی!
‫این همه تکنولوژی،
‫اون‌وقت اون فقط حواسش ‫به قلم و کاغذشه؟
‫شما چهار نفر به‌طور ‫ویژه انتخاب شدین
‫تا پروژه ما رو به نسل بعدی ‫منتقل کنین.
‫اینو ببینین.
‫بذارین روی این ‫دوربین زوم کنیم
‫توی سال ۸۲۵، بغداد.
‫ما ازتون می‌خوایم این دوربینا ‫رو تماشا کنین،
‫یافته‌هامون رو ثبت کنین،
‫با تاریخ مطابقت بدین...
‫شاید یه روزی کمک کنین کتابای ‫تاریخ رو از نو بنویسیم
‫واسه کتابخونه ‫"عقلی‫"!
‫خب... نظرتون چیه؟
‫رئیس، ما ناامیدتون نمی‌کنیم!
‫می‌کنیم؟
‫نمی‌تونم برای گفتن ‫به دوستام صبر کنم!
‫نمی‌تونی!
‫یعنی، منظورم اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
‫ببخشید... هیجان‌زده شدم.
‫منظورم اینه که این پروژه ‫راز خودمونه.
‫هیچ‌کس دیگه‌ای نباید بفهمه.
‫وای. اگه...
‫محشره.
‫عبدالله؟
‫بچه‌ها...
‫فکر کنم این‌جا یه مشکلی ‫داریم...
‫- نه، عبدالله! ‫- نه، نه، نه!
‫کجا...
‫الان آروم باشین.
‫می‌دونستم جابه‌جا شدن ‫فکر خوبی نیست.
‫بریم.
‫لیلا!
‫صبر کن!
‫ما کجاییم؟
‫فکر کنم ما توی سال ‫۸۲۵ بغدادیم.
‫بریم عبدالله رو پیدا کنیم؟
‫ما توی خانه خرد، ‫بیت‌الحکمه، هستیم؟
‫وای.
‫بریم!
‫کجایی، عبدالله؟
‫یکی منو نیشگون بگیره.
‫- عبدالله! ‫- عبدالله!
‫هی، بچه‌ها.
‫این بازی واقعیت مجازی ‫خیلی خفنه!
‫حتی می‌شه توش غذا خورد.
‫واقعیت مجازی؟
‫این خودِ خودِ واقعیته، ‫رفیق.
‫ما با سرعت از توی یه کرم‌چاله ‫رد شدیم!
‫سلول‌های ما به‌معنی واقعی ‫کلمه بازسازی شدن
‫توی فضا و زمان.
‫شماها هم صدا می‌شنوین؟
‫ولی مگه نمی‌بینی،
‫سیستم رومی‌ها جا افتاده
‫و توی همه کارهامون به‌طور ‫گسترده استفاده می‌شه.
‫عوض کردنش مسخره‌س!
‫فاشل، انگار متوجه نیستی.
‫سیستم تو دست‌وپاگیره.
‫محاسبات... ‫محاسبات پیشرفته...
صبر کن‏،‏‌ صبر کن‏.‏
‫صبر کن، ‫دارم پیداش می‌کنم...
‫خوارزمی، ‫شاید بهتر باشه تنهات بذارم
‫تا افکارت رو جمع‌وجور کنی.
‫باورنکردنیه!
‫چیز هوشمندانه‌ای؟
‫کدوم قسمتش؟
‫ این یارو کوچولوی عصبی ‫داره بحث رو می‌بازه.
‫ولی می‌بره.
‫اون خوارزمیه!
‫می‌دونی، پدر علم ریاضیات!
‫به‌خاطر اونه که ما ‫الگوریتم داریم.
‫بازی‌های کامپیوتری. ‫کل اینترنت.
‫به‌خاطر همینه که ما ‫‫"عقلی‫" رو داریم!
‫خب پس، ‫امیدوارم این ‫"یاروی عصبی‫" ببره!
‫مگه... ‫مگه بهت هشدار نداده بودیم درمورد
‫گذاشتن اسمت روی کارهای ‫دانشمندای دیگه؟
‫تو... من فقط... تو اخراجی!
‫هیچ راه دیگه‌ای برام نذاشتی.
‫اسم تو هیچ‌وقت با
‫اکتشافات خانه خرد ‫گره نمی‌خوره!
‫این تویی که هیچ راهی ‫برای من نذاشتی!
‫ولم کن! ولم کن!
‫فاشل برای تو اسم خیلی ‫بدی نیست...
‫فاسید چیزیه که تو هستی!
‫شرور!
‫تا وقتی که میراث تو رو...
‫میراث همه‌تون... رو به نابودی نکشونم، ‫دست برنمی‌دارم!
‫زندانیش کنین!
‫پس بیاین کمکش کنیم!
‫وای... وایسین! وایسین.
‫ما نمی‌تونیم توی هیچ‌چیزی توی ‫گذشته دخالت کنیم
‫وگرنه اوضاع اون‌طوری که باید، ‫پیش نمی‌ره.
‫اگه خوارزمی ناپدید بشه، ‫ما نمی‌تونیم برگردیم.
‫نه ‫"عقلی‫" در کاره، ‫نه آزمایشگاه زمان،
‫نه پهپاد، نه سفر در زمان؟
‫هیچ راهی برای برگشتن به خونه نیست. ‫ما گیر افتادیم!
‫یالا بچه‌ها. ‫نمی‌تونیم تسلیم بشیم!
‫خالد، به اون مغزت برای پیدا کردن ‫‫"الگوریتمی‫" احتیاج داریم!
‫خوارزمیه.
‫مگه فاسید نگفت ‫‫"زندانیش کنین‫"؟
‫پس... یه زندان؟
‫آره!
‫شاید بتونیم شهر رو بگردیم،
‫به‌صورت دایره‌های ‫هم‌مرکز حرکت کنیم.
‫عبدالله، تو از این‌جا شروع کن، و لیلا ‫می‌تونه از این‌جا شروع کنه...
‫- نگا کن، دارن حرکت می‌کنن. ‫- چرا دارن حرکت می‌کنن؟
‫چرا فقط برنمی‌گردن؟
‫کاش بزرگ‌ترا هم می‌تونستن ‫توی زمان سفر کنن...
‫آخرین گزارش نشون ‫می‌ده که سیستم
‫هنوز ناپایداره.
‫نتیجه همچنین آسیب قابل توجهی ‫به بدن نشون داد
‫با اولین تحقیقاتم با...
‫- خالد! ‫- اونا صدامون رو می‌شنون؟
‫هی!
‫باید حواسشون رو پرت کنیم.
‫دیدن شما باعث افتخاره!
‫شما... شما کی هستین؟
‫قفل شده. چی‌کار کنیم؟
‫بذار فکر کنم.
‫بیا.
‫یالا.
‫- هی، شما بچه‌ها! ‫- شما بچه‌ها!
‫بزن بریم!
‫بیاین همین الان از ‫این‌جا بریم!
‫از این طرف!
‫اون این‌جا در امان می‌مونه.
‫بدو، بدو، بدو!
‫بزن بریم!
‫عبدالله...
‫از این طرف!
‫بزن بریم!
‫نه.
‫- باید بپریم. ‫- بپریم!؟
‫می‌خوام برم خونه.
‫تنظیمش کردم روی ۲۰۵۰. ‫بیاین همین الان بپریم توی زمان!
‫صبر کن...
‫بابا!
‫خالد! عایشه!
‫همه‌چی خوبه؟ ‫حال همه‌تون خوبه؟
‫عبدالله کجاس!؟
‫باید برش می‌داشتم.
‫چرا نمی‌تونم شجاع باشم؟
[بغداد‏،‏‌ دوران خلافت عباسی‏،‏ سال 825]
‫بچه‌ها؟ همه کجان؟
آهای‫!
‫بچه‌ها؟
‫دستگاهم کجاس؟
‫نه!
‫کجا...
‫قراره خیلی به دردسر بیفتم.
تو هنوز این‌جایی‏.‏
‫عجیبه. خیلی عجیبه.
‫و بقیه اونایی که باهاشون ‫سفر می‌کنی کجان؟
‫این...
‫سوال پیچیده‌ایه، شیخ.
‫این نمی‌تونه واقعی باشه!
‫عبدالله داره چی‌کار می‌کنه؟
‫می‌دونستم این فکر بدیه...
‫یه فکر بد، بد، بد!
‫حفصه، چی‌کار کنیم؟
‫قطعه پهپادش داره توی این ‫جاده حرکت می‌کنه!
‫اگه آدم بدا گرفته باشنش چی؟
‫- کی؟ ‫- آدم بدا؟
‫باید برگردیم دنبال عبدالله!
‫ما از پسش برمیایم. ‫بهمون اعتماد کنین.
‫ما خوارزمی رو نجات دادیم.
‫- شماها چی‌کار کردین؟ ‫- اون‌جا چی شد؟
‫همه‌چیز رو بهتون می‌گیم. ‫قول می‌دیم.
‫ولی الان به عبدالله ‫احتیاج داریم.
‫حفصه، ‫دقیقاً الان داره چی می‌شه؟
‫مطمئن نیستم کاملاً با همه ‫اینا موافق باشم،
‫ولی... اینا رو بگیرین.
‫حالا، بیاین، ‫اینا رو نزدیک خودتون نگه دارین.
‫اینا هیچ‌وقت نباید از مچ ‫دستتون جدا بشن.
‫بزن بریم!
‫جدی می‌گم، ‫باید اینو اختراع کنین.
‫فکرهاتون رو روی هم بذارین.
‫شماها دانشمندای بزرگی هستین، ‫مگه نه؟
‫این چیز...
‫مثلاً می‌تونی بهش بگی، ‫خونه‌ت رو تمیز کنه.
‫‫"نه، ‫یه فاجعه حلیم به بار اومده!
‫تا چشم کار می‌کنه ‫خورش ریخته!‫"
‫می‌تونی داد بزنی، و این چیزه، ‫دوان‌دوان میاد!
‫وروم وروم وروم، ایناهاش اومد، ‫همه‌ش رو هورت می‌کشه.
‫این بچه خیلی بامزه‌س.
‫و بعد، می‌دونی، ‫می‌تونی بفرستیش
‫لباسات رو بشوره یا تکالیفت ‫رو انجام بده.
‫دارم بهتون می‌گم، ‫این یه معدن طلاس.
‫اجازه دارین اسم منو ‫روش بذارین...
‫عبدالله‌بات ۲۰۵۰.
‫این حلیم توی شکمم ترکید!
‫ممنون برای حلیم، شیخ!
‫صبر کن! اون مال منه!
‫- چی؟ ‫- اون!
‫این چطوری مال توئه؟
‫واضحه که دور گردن منه، ‫نه مال تو.
‫خوارزمی.
‫نگاهش کن...
‫بدون هیچ دغدغه‌ای.
‫و تو! ‫چرا ادعا می‌کنی این مال توئه؟
‫این چیه؟
‫ تلاش خوبی بود.
‫این چی‌کار می‌کنه؟
‫من اگه جای تو بودم این ‫کارو نمی‌کردم.
‫من تازه فهمیدم که...
بدجور هم فهمیدم‏.‏‏.‏‏.‏
‫من که حتماً اخراج می‌شم.
‫بچه‌ها!
‫چی شد؟ ‫قطعه پهپادت رو گم کردی؟
‫خبر خوب و خبر بد.
‫خبر بد چیه؟
‫اون یارو فاسید برداشتش و...
‫توی زمان سفر کرد؟
‫این اصلاً خوب نیست، ‫اصلاً خوب نیست...
‫خب، خبر خوب چیه؟
‫من رو دوباره دارین!
‫هی، این انصاف نیست، ‫شماها بند دارین!
‫فقط یه جایزه کوچیک ‫از بالادستی‌ها
‫به‌خاطر نجات دادن خوارزمی.
‫بامزه‌ن، نه؟
‫فقط تصور کنین حالا که منو نجات ‫دادین چی گیرتون میاد!
‫باید بهشون بگیم ‫"گوواچ‫"، ‫گرفتین؟
‫به‌جای ساعت‌های توقف؟
‫عبدالله، تمرکز کن!
‫باید دنبال فاسید بریم و ‫دستگاه رو پس بگیریم
‫و این ماجرا رو تموم کنیم!
‫مسیر رو تنظیم کنین برای ‫۱۳۲۷، تیمبوکتو.
‫بزن بریم!
[امپراطوری مالی‏،‏ تیمبوکتو‏،‏‌ سال 1327]
‫نگاه کنین، اون‌هاش!
‫اول اون‌جا بودم...
‫و الان این‌جام.
‫دارم دیوونه می‌شم؟
‫دیوونه نمی‌شم. دیوونه نمی‌شم.
‫از این طرف! اگه از این‌جا میان‌بر بزنیم، ‫می‌تونیم جلوش رو بگیریم!
‫فاسید کجا رفت؟
‫صبر کن!
‫اصلاً کسی می‌بینه کجا رفت؟
‫این‌جا محل اون ستونه،
‫و همه اون زائده‌های کوچیکی ‫که از بغل‌هاش زده بیرون
‫و ورودی حیاط...
‫رفیق، این‌جا که یه فضای خالیه.
حالت خوبه؟
‫تو نمی‌فهمی!
‫این‌جا محل مسجد جینگاریبره،
‫که پادشاه بزرگ مالی، ‫منسا موسی ساخته!
‫ولی خیلی عجیبه، ‫اگه بهش فکر کنی.
‫این آخرین باریه که ‫این تیکه از آسمون خالی خواهد بود.
‫پیداش کردم!
‫بزن بریم!
‫بچه‌ها؟
‫نه، من هیچ‌وقت ستاره نمی‌شم!
‫این فقط یکی از ‫اون چهار مسجدیه
‫که دانشگاه تیمبوکتو رو ‫تشکیل می‌دن!
‫یعنی مدرسه سانکورای
‫الان ساخته شده و فعاله؟
‫هی، به نظرتون ‫وقت می‌کنیم یه سری هم به اون‌جا بزنیم؟
‫فاسید کجا می‌تونه باشه؟
‫وای، اونو نگاه!
‫دره رودخانه نیجر؟
‫هی، تجارت کاروان‌های ‫فرای صحرا
‫باید از این‌جا رد می‌شده، ‫دقیقاً مثل ما!
‫خب، نه دقیقاً مثل ما.
‫ولی اگه تا صبح بمونیم، ‫شاید بتونیم
‫با تاجرایی از کشورهای مختلف ‫گپ بزنیم...
‫خالد، خواهش می‌کنم، ‫نفست رو برای دویدن نگه دار!
‫اون‌جاست!
‫چه باحال! تعقیب و گریز پرسرعت با کالسکه!
‫ما کجاییم؟
‫فکر کنم داریم وارد ‫کاخ منسا موسی می‌شیم.
‫‫"درباره خواص درمانی ‫گیاهان صحرایی.‫"
‫بیش از یک سال است که ‫روی این مجلد کار کرده‌ام.
‫قیمت کتاب پنج رتال است،
‫بنابراین می‌شود ‫پنج رتال طلا برای شما.
‫طلایمان دارد تمام می‌شود!
‫بالاخره.
‫- پادشاه را بگیرید. ‫- فوراً خارج شوید!
اگه این‌جا رو بگردن‏،‏ چی؟
‫سریع... از اون طرف!
آقایان‏،‏ آقایان‏.‏
‫خواهش می‌کنم...
‫امیدوارم شما را ‫زیاد منتظر نگذاشته باشم.
‫آمده‌ام تا شما را معرفی کنم
‫به گنجینه‌های ادبی ‫بغداد.
‫و چه راهی بهتر
‫برای یک ادیب ‫از این‌که به زیر نور خورشید قدم بگذارد
‫همچون ققنوسی که برمی‌خیزد
‫از میان ‫خزانه طلا؟
‫و من چه هستم ‫جز یک محقق ساده،
‫تا استخوان فقیر، ‫و طلا اصلاً به دردم نمی‌خورد.
‫شوخیت گرفته؟
‫عبدالله، هیس!
‫و یک محقق چیست ‫جز کتابی متحرک؟
‫شاید بهتر باشد مرا وزن کنی، ‫پسر جوان،
‫و هم‌وزن خودم ‫بهم طلا بدهی!
‫باعث افتخار من است که میزبان ‫چنین بازدیدکننده دانشمندی هستم.
‫یادآوری کنید... آیا در سفر آخرم ‫به مکه شما را ملاقات کردم؟
‫متأسفانه این افتخار ‫نصیبم نشده،
‫اما آوازه کتابخانه بزرگ شما ‫به همه‌جا رسیده است.
‫فقط باید می‌آمدم و ‫با ذهن بزرگی که بانی آن بوده
‫شرفیاب می‌شدم.
‫اوضاع خوب نیست.
‫وای!
‫بیایید، بچه‌ها، بیایید.
‫خجالت نکشید. بیایید.
‫این‌ها درخشان‌ترین ‫کُتّاب جوان
‫بغداد هستند.
‫آن‌ها آینده درخشان ‫شهر ما
‫و امیدوارم چراغ راهی کوتاه ‫برای شهر شما باشند.
‫چه درخششی ‫در این سن کم!
‫خوش آمدید، خوش آمدید.
‫شما مهمانان ویژه من خواهید بود.
‫خب، به من بگویید... ‫آیا مایلید بمانید
‫تا تحصیلات خود را در مدرسه جدید ‫و بزرگ سَنگوره ما به پایان برسانید؟
‫این‌جا ذهن‌هایی ‫از سراسر دنیا پیدا خواهید کرد.
‫خب، یک محقق جوان بهتر از این ‫نمی‌تواند پیدا کند.
‫بله!
‫این افتخار تمام عمر ‫ما خواهد بود
‫که شاگردان فروتن شما باشیم!
‫رفیق، بهتر نیست ‫اون چیزمیز من رو پس بگیریم
‫قبل از این‌که به ماه تله‌پورت بشه؟
‫پورت شدن به ماه!
‫این یکی ‫یک منجم است.
چقدر باهوش‫! بسیار باهوش‫!
‫او در امتداد این هایپرتونل حرکت کرده،
‫از سیاتل خارج شده، ‫از ونکوور عبور کرده.
‫و بعد چه اتفاقی براش افتاد؟
‫ما، ما...
‫ما مطمئن نیستیم، قربان.
‫پیداش... کنید.
‫همین الان!
‫من لازم دارم این آزمایش‌ها ‫کار کنند.
‫راه‌شون بنداز ‫وگرنه حبیب یا حفصه رو خبر کن!
‫این یکی از باارزش‌ترین ‫کتاب‌های ماست.
‫این جامع‌ترین نسخه خطی ‫درباره فقه مالکی
‫در کل این سرزمین است.
‫بله، امام مالک. ‫من یک‌بار شنیدم که او گفت...
‫شما شوخ‌طبع هستید، فاسید.
‫آن مرد بیش از ۳۰۰ سال است ‫که از دنیا رفته.
‫خب، بله‏.‏
‫منظورم این بود که...
‫این یکی از بزرگ‌ترین ‫مجموعه‌ها
‫در قرن سیزده است‏.‏
‫بله.
‫سال ۱۳۲۷ عجب سالی بوده.
‫فقط می‌توان تصور کرد ‫که آینده چه در خود دارد!
‫دوست من، اگر می‌توانستیم ‫آینده را پیش‌بینی کنیم،
‫چه قدرتی داشتیم.
‫همینطوره.
‫خب، نقشه چیه؟
‫پس گرفتن ساعت گوواچ‏.‏
‫می‌تونیم وانمود کنیم ‫سرویس اتاق هستیم
‫و وقتی در رو باز کرد، ‫بپریم تو و ازش بگیریمش‏.‏
‫خالد، اون توی یه قصره، ‫نه هتل.
‫خب، من گشنه و خسته‌ام.
‫وقتی یه فکری کردید ‫بیدارم کنید.
‫عبدالله! الان نمی‌تونی بخوابی.
‫باید فکر کنیم ‫و وقتی تو خوابی،
‫با اون همه خروپف ‫بیدار کردنت غیرممکنه!
‫- خودشه! ‫- من خروپف می‌کنم؟
‫تا نصفه‌شب ‫صبر می‌کنیم.
‫وقتی فاسید خوابید، ‫یواشکی می‌ریم تو اتاقش
‫توی قصر ‫و ساعت رو برمی‌داریم.
‫فکر عالیه!
‫وای. ‫این از عبدالله هم بلندتر خروپف می‌کنه.
‫صداتو می‌شنوم!
گوواچ رو می‌بینم‏.‏ الان وقتشه‏.‏
‫فکرش رو هم نمی‌کردید...
‫من خوابم سبکه.
‫لیلا، بگیر!
‫عبدالله، پایین‌تر...
‫گرفتمش!
‫فکر کنم این مال منه.
باید اون گوواچ رو پس بگیریم‏.‏
‫این‌جا نیست!
‫این‌جا هم نیست.
‫فاسید کجا می‌تونه باشه؟
فکر کنم بدونم کجاست‏.‏
‫فقط یکی دیگه...
‫تقریباً... گرفتمش.
‫دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه جلوی منو بگیره.
‫انتقامم رو خواهم گرفت.
‫فاسید کجا رفت؟
باید ته‌توش رو در بیاریم‏.‏
‫فکر نکنم دیگه شیفت شب کار کنم.
‫خب، همه می‌خوان...
‫می‌خوان از حبیب ‫قایم بشن؟
‫می‌خواین... ‫الان وقتش نیست.
‫پیداتون می‌کنم. ‫هر کاری بتونم می‌کنم!
‫من.....
‫آها، پیداش کردم!
‫فاسید توی قاهره است، سال ۱۰۰۰.
‫وای، قاهره اسلامی،
‫فقط چند دهه بعد از این‌که ‫پایتخت به قاهره منتقل شد.
‫انتخاب جالبیه.
‫شهری تحت محاصره، ‫درگیری دودمان‌ها.
‫- هی، لیلا؟ ‫- بله؟
‫فقط می‌خواستم بهت بگم،
‫کاری که اون‌جا ‫با فاسید کردی؟
‫خیلی باحال بود.
‫ممنون، آیشا، ولی منظورم اینه که،
‫هر کدوم از ما ‫می‌تونست اون کار رو بکنه.
‫بله، ولی فرقش اینه که، ‫تو اون کار رو کردی.
‫تو فوق‌العاده شجاعی. ‫تا حالا کسی اینو بهت گفته؟
‫اگه من فاسید رو بشناسم... ‫و فکر کنم می‌شناسم...
‫عاشق یه صندلی ردیف اول ‫برای تماشای یه محاصره درست و حسابیه.
‫ولی چطوری جلوش رو بگیریم ‫که تاریخ رو نابود نکنه؟
‫من آماده‌ام. بزن بریم.
‫نه، به این زودی‌ها نه!
‫من و حبیب می‌مونیم ‫و در موردش تحقیق می‌کنیم،
‫یه نقشه می‌چینیم.
‫شماها هم باید برید سر کلاس.
‫خب، برید دیگه!
‫همین الان برید.
‫گوش کنید، رفتن به اون‌جا ‫دقیق‌ترین راه
‫برای جمع‌آوری یک گزارش کامله.
‫دستگاه‌های شما این‌جا ‫تحسین‌برانگیزه،
‫ولی جای چشم انسان رو ‫نمی‌گیره.
‫یا چهار جفت چشم انسان.
‫علاوه بر این، اگه ما ‫همین الان به قاهره نریم،
‫شاید دیگه کلاسی نباشه ‫که بخوایم بریم.
‫خب، باید اعتراف کنم،
‫اونا با فاسید روبرو شدن ‫و خوب هم روبرو شدن.
‫باشه... رفت و برگشت.
‫وقت تلف نمی‌کنید‏.‏
‫- آره! ‫- خودشه!
‫آره‫!
‫آره!
[خلافت فاطمی‏،‏ قاهره‏،‏ سال 1000]
‫آیشا، داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم ژست فرود ابرقهرمانیم رو ‫تمرین می‌کنم!
‫صبر کن، یه صدایی می‌شنوم!
‫این صدای فاسیده!
‫هی، این سکوت موقع گشت‌زنی ‫داره دیوونه‌تون نمی‌کنه؟
‫کی می‌تونی همزمان ‫هم بخوری هم بخوابی؟
‫وقتی برای سحری بیدار میشی.
گرفتمت‫!
صدای چی بود؟
‫باد بود؟
‫خیلی خب، بیا از این طرف بریم.
‫باید بفهمیم ‫فاسید این‌جا چیکار می‌کنه.
‫باشه، فقط ‫نزدیک زمین بمونید.
‫و چرا باید به تو اعتماد کنم،
‫یه ژنرال از بغداد؟
‫من این هدیه رو به عنوان ‫نشانه‌ی حسن نیت براتون آوردم.
‫بهتون میگم، این یه شباهت ‫باورنکردنی از شماست.
‫باید اسم نقاشتون رو بگیرم.
‫یه نقاش ایتالیاییه.
‫ولی دماغم توش چطور به نظر میاد؟
‫یه کم بزرگ نیست؟
‫نه! باشکوهه.
‫در شأن مردی
‫که می‌تونه بوی دورویی رو حس کنه...
‫و به مسخره‌بازی‌ها بی‌اعتنایی می‌کنه!
‫خب، پس شما تجربه
‫جمع کردن نیروها در بغداد رو دارید؟
‫من می‌تونم از یه ارتش آماده ‫برای حمایت از هدفم استفاده کنم.
‫مخفی! البته! ‫خیلی خیلی مخفی.
‫اهمیت رازداری رو ‫درک می‌کنید، مگه نه؟
‫بله قربان.
‫رازداری غذاییه ‫که من باهاش زنده‌ام.
‫تو یه ماه پیش به من قول ‫یه سد روی رود نیل رو دادی.
‫یه ماه گذشته،
‫و رودخونه همچنان داره ‫تو شهرم سیل راه می‌ندازه.
‫چی برای دفاع از خودت داری؟
‫اما نظریات من...
‫زمان... زمان مسئله‌ست.
‫زمان سد شما رو بهتون می‌ده،
‫اما پیروزی علمی ذهن من...
‫بهم زمان بدید ‫تا... تا افکارم رو دقیق‌تر کنم.
‫دیگه زمانی در کار نیست! ‫من جنگی در پیش ارم‏.‏
‫در حال حاضر نمی‌تونم ‫با آب سر و کله بزنم.
‫تو تیم من جایی ‫برای آدمای معمولی نیست.
‫برو بیرون!
لطفاً‌ ‫اجازه بدید براتون تشریح کنم
‫چندتا ایده‌ی دیگه رو!
‫خوشحال باش که یه ژنرالی، ‫فرمانده یه ارتش متحرک.
‫دانشمندا!
‫فقط به خودشون زل می‌زنن و تفکر می‌کنن،
‫ولی هیچوقت عمل نمی‌کنن!
‫شاید شما هنوز فرد مناسب رو پیدا نکردید.
‫خیلی خب، حالا این یکی‏.‏
بازی‌های گرسنگی‏.‏
‫این‌جا خیلی ساکته.
‫فاسید باید سد رو بازسازی کنه.
‫ولی از کجا تجهیزات گیر میاره؟
‫به نظرم تنها چیزی که نیاز داره
‫مغز اون دانشمند بیچاره‌ست.
‫حکومت نظامیه! ‫سریع، قایم شید!
‫یه جوک دیگه دارم.
‫چرا مرغه تو ماه رمضون ‫از خیابون رد شد؟
‫برای اینکه برای افطار خورده نشه!
‫خیلی خب، بیاین کارمون رو بکنیم ‫و از این‌جا بریم.
‫من و لیلا این طرف رو می‌گردیم. ‫شماها اون طرف برید.
‫قبوله.
‫خوبی رفیق؟
‫البته. ترس فقط یه احساس شدیده
‫که به خاطر درک یه تهدید قریب‌الوقوع ‫به وجود میاد.
‫آره، اشکالی نداره. ‫منم تاریکی رو دوست ندارم.
‫- من می‌ترسم. ‫- تو؟
‫امکان نداره!
‫تو شجاع‌ترین ‫آدمی هستی که می‌شناسم.
‫من اصلاً شجاع نیستم!
‫چی شده؟
‫همه‌ش تقصیر منه!
‫چی تقصیر توئه؟
‫اون موقع تو بغداد ‫که داشتیم فرار می‌کردیم،
‫عبدالله ساعت گوواچش رو انداخت، ولی...
‫ولی من برنداشتمش.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫فقط ولش کردم ‫و به فرار کردن ادامه دادم.
‫لیلا، خودت رو سرزنش نکن!
‫اگه فقط برگشته بودم ‫و ساعت رو برداشته بودم،
‫ما تو این دردسر نمی‌افتادیم.
‫من همه چیز رو خراب کردم.
‫تو شجاع بودی که اصلاً ‫سعی کردی ساعت رو برداری
‫در وهله‌ی اول.
‫و عاقل بودی ‫که به فرار کردن ادامه دادی.
‫اگه اون گردن‌کلفت‌ها تو رو گرفته بودن، ‫ساعت رو هم می‌گرفتن،
‫و کی می‌دونه ‫باهاش چیکار می‌کردن.
‫هیچی از اینا تقصیر تو نیست، ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫هیچی از اینا تقصیر تو نیست!
‫نتونستیم پیداش کنیم.
‫- باشه، باشه... ‫- یه صدایی می‌شنوم!
‫مسلمونا تو ماه رمضون ‫چه ابرقدرتی به دست میارن؟
‫قدرت بویایی!
‫اونا می‌تونن بوی پختن افطار ‫رو از یه مایلی حس کنن.
‫می‌دونی، الان وقت خیلی خوبیه ‫که وارد
‫دولت بشی... تا پنج سال دیگه، ‫همه یا
‫مردن یا بازنشسته شدن.
‫خودشه!
‫ابن‌هیثم!
‫همین الان فهمیدم ‫اون دانشمند کیه!
‫ابن‌هیثم، پدر علم اپتیک، ریاضیدان،
‫منجم، فیزیکدان!
‫نه سازنده‌ی یه سد موفق،
‫ولی به غیر از اون...
‫ما تو وضعیت خیلی خطرناکی هستیم.
‫ولی حتماً می‌خوایم بعداً ‫همه‌چیز رو در موردش بشنویم.
‫راستش، ‫چرا نمی‌تونم بخندونمت؟
‫باشه، این چطوره؟ ‫این چطوره؟ این چطوره؟
‫چرا هیچوقت نباید تو ماه رمضون ‫با یه مسلمون مسابقه بدی؟
‫چون اونا اهل ‫"فَست‫" کردنن!
‫می‌تونی استراحت کنی.
‫من یه کم مراقبش هستم.
‫تو باعث ننگ خودت، مردمت،
‫و کشورت شدی.
‫از این‌جا برو و هیچوقت برنگرد.
‫بذار یه مرد لایق کاری رو که ‫تو نتونستی انجام بدی، تموم کنه.
‫واقعاً می‌خوای فردا محاکمه بشی
‫جلوی حاکم و مردم؟
‫انسان نمی‌تونه از سرنوشتش فرار کنه!
‫دنبالش بریم؟
‫ولی نمی‌تونیم ابن‌هیثم رو ‫اینطوری تنها بذاریم.
‫حق با اونه.
‫و بیاین دوباره از هم جدا نشیم... ‫بیرون اوضاع یه کم خطرناکه.
‫- بعداً میریم سراغ فاسید. ‫- بعد از چی؟
‫چی...
‫...نمی‌تونه از سرنوشتش فرار کنه.
‫در بازه، مرد.
‫تو آزادی!
‫آزادی، آزادی. عجب کلمه‌ای‏.‏
‫قفل و کلید ذهن،
‫اون چیزیه که یه مرد رو در هم می‌شکنه!
‫من چیکار کردم، ‫من چیکار کردم...
‫و چیکار نکردم...
‫و چه کاری رو هیچوقت انجام نخواهم داد!
‫چطوری قفل ذهن یه نفر رو باز می‌کنی؟
‫خواهش می‌کنم، ما باید الان بریم!
‫تسلیم نشو.
‫یه روزی دستاوردهات ‫اونقدر بزرگ می‌شن
‫که شاید اسمت رو روی ‫سطح ماه بنویسن.
‫سرنوشتت بزرگ خواهد بود!
‫خواهش می‌کنم، فقط تسلیم نشو!
آهای‫!‌ تکون نخورید‫!
‫از این طرف!
‫باید بریم بالا!
‫یالا!
‫آسمون!
‫دیوارها!
‫فکر نمی‌کنی این احتمال وجود داشته باشه
‫که شرکت ‫"زولا‫" ماشین زمان ‫خودشون رو داشته باشن، هان؟
‫اون آدما تو ‫"زولا‫" ‫خیلی خیلی شرورن
‫و هر کاری می‌کنن تا به ‫تحقیقات ما دست پیدا کنن.
‫فکر کنم باید بریم... ‫دنبال بچه‌ها.
‫ما بهتر از هر کس دیگه‌ای بلدیم ‫با این دستگاه کار کنیم.
‫- ما می‌تونیم کمک کنیم. ‫- نمی‌تونیم! غیرممکنه!
‫آناتومی فیزیکی یه بزرگسال ‫نمی‌تونه با تغییر زمان سازگار بشه.
‫پس بچه‌ها چطوری ‫می‌تونن در زمان سفر کنن؟
‫این چیزیه که ‫باید بفهمیم!
‫بفهمیم... بفهمیم...
‫ابن‌هیثم.
‫این‌جایی که بهم بگی ‫چیزی عوض شده؟
‫سدت رو تموم کردی؟ ‫کردی؟
این نقاشی رو می‌بینید؟
منظره بیرون زندان ‏.‏
‫ولی چطوری تونستم وقتی ‫زندان هیچ پنجره‌ای نداشت؟
‫و چطوری نسبت‌هاش ‫این‌قدر دقیقن؟
‫دوباره داره هذیون میگه.
‫من برای این کارا وقت ندارم.
‫ببرینش!
باید یه سوراخ درست کنم‏.‏ این‌طوری‏.‏
وقتی نور از یه طرفش وارد بشه‏،‏ این‌طوری‏.‏‏.‏‏.‏
‫روی دیوار مقابل منعکس میشه...
‫به صورت وارونه.
‫تو یه سوراخ توی یه کیسه ‫برام آوردی
در ازای جونت؟
من براتون یه پنجره آوردم‏.‏‏.‏‏.‏
‫به سوی کشف بی‌پایان!
‫خدای من، این همون...
‫خب، این دوربین تاریکخانه‌ایه، ‫سرآغاز عکاسی!
‫شما که با این تلاش‌های مذبوحانه‌ی
‫یه دانشمند آب‌غوره بگیر، ‫از پا در نمیاید، مگه نه؟
یه نقاش پرتره‏.‏‏.‏‏.‏
‫با این اختراع کارش ‫خیلی خوب میشه...
‫می‌تونه با نسبت‌های دقیق ‫نقاشی کنه‏.‏
حالا شدی مفید برای هدفمون‏.‏
‫خالد، فکر کنم حق با تو بود!
‫اینکه یه سوراخ معمولی رو برداری ‫و همه‌ی اینا رو اختراع کنی...
‫خب...
‫پس، من می‌تونم این ‫روش کوچولوی تو رو
‫با نقاش پرتره‌ام در میون بذارم؟
‫البته!
‫البته که کار شماها بود!
‫شما بچه‌های شیطون ‫همه چیز رو خراب می‌کنید
‫فکر کنم شما چیزی دارید ‫که مال منه.
‫منظورت اینه؟
‫هیچوقت پسش نمی‌گیری.
‫سعی کن ازم بگیریش. ‫این‌جا... یا اون‌جا.
‫پسش بده!
‫راه رسیدن به قلعه ‫در شکم هیولاست.
‫پیدام کن!
‫دوباره نه، عبدالله!
‫باید به پدر و مادرمون بگیم.
‫نمی‌خوایم کسی رو نگران کنیم، اما...
‫عبدالله پیش فاسیده!
‫صبر کن، چی؟
‫دقیقاً از همین ‫می‌ترسیدم!
‫هی، اون چیزی که عبدالله ‫زیر لب گفت چی بود؟
‫یه چیزی در مورد ‫شکم هیولا؟
‫شاید می‌خواست بهمون ‫بگه گرسنه‌شه.
‫‫"راه رسیدن به قلعه ‫در شکم هیولاست.‫"
خودشه‫!
‫عبدالله دزدیده نشده. ‫اون می‌خواست فاسید ببرش.
‫همه‌ش یه حقه است؟
‫وقتی قدیما ‫بازی‌های ویدیویی می‌کردیم،
‫همین کار رو می‌کرد... ‫دشمن رو دست به سر می‌کرد
‫با اجازه دادن به اینکه دشمن دنبالش کنه.
‫و همیشه همینو بهم می‌گفت:
‫همه‌ش به شکم هیولا ‫ربط داره، رفیق،
‫شکم هیولا.
‫پس می‌دونست که فقط ‫تو معنیش رو می‌فهمی.
من علاقه خاصی به کدهای مخفی دارم‏.‏
‫وضعیت قرمز.
‫اون داره سعی می‌کنه ‫از کار فاسید سر دربیاره... خودشه!
‫ما برش می‌گردونیم، ‫خاله حفصه.
نه‏،‏ نه‏،‏‌نه‏.‏
دیگه حق ندارید بیرون برید‏.‏
‫ما یه پورتال ارتباطی می‌سازیم ‫تا براش یه راه‌حل بفرستیم،
و ما‏.‏‏.‏‏.‏
‫ما... ما یه راه پیدا می‌کنیم ‫که بزرگسالا در زمان سفر کنن
‫و خودمون میریم میاریمش!
‫بله.
‫ولی بزرگسالا نمی‌تونن تو زمان سفر کنن.
‫راستش رو بخوای، ‫فاسید یه بزرگساله،
‫و به نظر میاد حالش خوبه.
‫حبیب، در حالی که ما داریم ‫سفر در زمان بزرگسالان رو آزمایش می‌کنیم،
‫تو پیشنهاد می‌کنی عبدالله رو ‫اون‌جا ول کنیم...
‫تحت مراقبت ما... ‫در حالی که خدا می‌دونه چیکار می‌کنه؟
حرفت رو می‌فهمم‏.‏
‫ولی جواب من نه هست.
‫- بابا! ‫- جواب من نه هست.
‫نمی‌تونم دوباره تکرار کنم. ‫نه، نه، نه.
‫خیلی خطرناکه!
‫واقعاً فکر می‌کنی من نمی‌دونم
‫چرا مجبور شدیم سیاتل رو ترک کنیم، ‫بابا؟
‫ممکنه همه‌ی این سفر در زمان‌ها ‫ربطی داشته باشه به
‫ناپدید شدن و مرگ مادرم؟
‫شرکت ‫"زولا‫" درگیره؟
فکر کنم عبدالله رو پیدا کردم‏.‏
‫به نظر من نقشه خوبیه.
‫- کی میاد؟ ‫- لیلا!
‫- خداحافظ مامان! ‫- بعداً می‌بینمتون، خاله حفصه!
‫سفر در زمان بزرگسالان مجاز نیست.
‫حلب، سوریه، سال ۹۱۵ میلادی.
[حمدانیان‏،‏‌ حلب‏،‏‌ سوریه‏،‏‌ سال 950]
‫بریم.
‫فاسید حتماً از کنترل خارج شده!
‫کسی اون تو نیست؟
آهای‫!
‫بذارید بیایم تو!
‫آدم نمی‌تونه تو خونه‌ی خودش ‫یه کم آرامش داشته باشه!
‫ما فقط نگران شدیم.
‫ما مهمون داریم.
‫سلام. اسم من العجلیه است، ‫کوتاه مریم.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، بفرمایید تو.
‫تو می‌تونی کار کنی ‫وقتی من به مهمونامون می‌رسم.
‫فردا روز بزرگی برای ماست.
‫نیاز به سکوت دارم، بچه‌ها، شنیدید؟
‫نیاز به تمرکز عمیق دارم!
‫فشاری که روی پدرمه ‫کمرشکنه.
‫به عنوان متعهدترین ‫اسطرلاب‌ساز شهر،
‫مردم فقط انتظار بهترین رو دارن.
‫این فوق‌العاده‌ست! ‫باید خیلی بهش افتخار کنی...
‫چرخ‌دنده‌ها... ‫چرخ‌دنده‌ها کج هستن!
‫آخ! العجلیه، مریم!
‫اومدم پدر! ببخشید.
‫همه چیز درست میشه، بابا.
‫مگه اسطرلاب‌های شما ‫همیشه در آخر دقیق نیستن؟
‫پس شما تازه وارد شهر شدید؟
‫چی شما رو به حلب کشونده؟
‫ما این‌جا دنبال یه دوست می‌گردیم
‫که ممکنه تو دردسر افتاده باشه.
‫اون این‌جا اسیر شده... ‫یا سعی داره اسیر کنه،
‫بستگی داره ‫چطور بهش نگاه کنی...
‫یه آدمی که نیت خوبی نداره.
‫شما یه مرد غریبه‌ی جدید ‫تو شهر ندیدید،
‫دیدید؟ قد بلند، لاغر،
‫با یه خنده‌ی شیطانی؟
‫نه ندیدم، خیلی متاسفم.
‫ولی دعا می‌کنم ‫دوستتون حالش خوب باشه.
‫ممنون.
‫ممکنه همین الان ‫در خطر جدی باشه.
‫هی!
‫این کلاه کاملاً ‫به کفش‌هات میاد!
‫هی، امتحانش کن! یالا!
کلاسیکه‏.‏
‫نه؟
‫ببینم...
‫فاسید؟ ‫ما اصلاً این‌جا چیکار می‌کنیم؟
‫حوصله حرف زدن نداری؟ درک می‌کنم.
‫منو از این وراجی بی‌پایان ‫نجات بده!
‫اسطرلاب پارسال ‫العجلی...
‫بی‌نقص بود!
‫اون همیشه یه پیچ و تاب کوچیک ‫اضافه می‌کنه
‫که هیچکس دیگه نداره... ‫این استعداد منحصر به فردشه!
‫یه جایزه‌ی سنگین هزار دیناری‏.‏
‫شرط می‌بندم یه ذره‌ش رو هم ‫استفاده نمی‌کنه.
‫بهتر نیست برسه به مردی که ‫ارزش ثروت رو می‌دونه؟
این آقا رو‏.‏
درباره چی حرف می‌زنید؟
‫واقعاً باید به این زودی برید؟
‫اشکالی نداره اگه من بمونم
‫وقتی شماها می‌رید ‫دنبال عبدالله؟
‫حتماً.
‫این به من فرصت می‌ده
‫که واقعاً روی آموزش ‫خالد تمرکز کنم.
‫یالا!
‫پدرت از کی شروع کرد ‫به ساختن اسطرلاب؟
‫من خوش‌شانسم که پدری دارم
‫که این‌قدر مرد علم ‫و متعهده.
‫اینکه بتونی چیزی بسازی
‫که همه‌چیز اون بالا رو ‫محاسبه می‌کنه...
‫این رویای منه.
‫بهت توهین کردم؟
‫اصلاً.
‫پدر منم یه مرد علمه.
‫ولی مطمئن نیستم که دیگه بخواد ‫من روی پروژه‌ش کار کنم.
‫تو خوش‌شانسی.
‫به نظر میاد پدرت دوست داره ‫که با تو کار کنه.
‫مریم!
پدر‫!
‫زیباست! زیباست!
‫العجلیه، ‫العجلیه‌ی عزیز،
‫بدون تو چیکار می‌کردم؟
‫تونستید دوستتون رو ‫پیدا کنید؟
‫نه.
‫ما باید عبدالله رو پیدا کنیم.
‫اگه اون...
‫برای همیشه تو گذشته گیر کنه چی؟
‫باید ساعت گوواچ عبدالله رو ‫از فاسید پس بگیریم.
‫خالد، از اون مغزت استفاده کن.
‫می‌تونیم از آهنربا استفاده کنیم!
‫ولی دقیقاً چطوری ازش استفاده کنیم؟
‫ما هرچیزی که برای ساختن ‫یه آهنربای شکاف‌دار قوی لازم داریم رو داریم.
‫خیلی خب، نابغه. ‫نقشه رو بهمون بگو.
‫یه آهنربای شکاف‌دار خیلی قوی‌تر ‫از یه آهنربای معمولیه.
‫کشش خودش رو در طول...
‫چطور ممکنه تو این شلوغی ‫پیداش کنیم؟
‫- عبدالله! ‫- بله.
‫- بله؟ ‫- بله.
‫- بله؟ ‫- ببخشید.
‫منظورم یه عبدالله دیگه بود.
‫یه لحظه هم بهتون ‫شک نکردم.
‫نقشه‌ی جسورانه‌ای بود، عبدالله.
‫حداقل سالمی.
‫خب، فاسید کجاست؟
‫بعدی!
‫العجلی که مدت‌ها منتظرش بودیم!
‫من اینو ‫"کالسکه ستارگان‫" می‌نامم‏.‏
‫آروم باشید، آروم باشید!
‫چطور ممکنه؟
‫شاید پیرمرد آخرین ایده‌ی ‫بکرش رو هم رو کرده!
‫حالا، حالا، حالا.
‫در تلاش صادقانه ‫هیچ شرمی نیست.
‫بین شما یه دزد هست! ‫دزد!
‫یالا، مسابقه رو ادامه بدید.
‫بعدی!
‫به این اثر باشکوه من بنگرید
‫‫"اسطرلاب قرون‫"!
‫چه اثری!
‫وای، چه نفیس!
بله که نفیسه‏،‏ چون من ساختمش‏.‏
‫متقلب!
آروم باشید‏.‏
‫بنگرید... مُهر من.
‫این‌جا، این مهر اونه.
نمی‌فهمم‏.‏
‫اون چطوری اسطرلاب ‫پدر رو به دست آورده؟
‫این همون مردیه که ‫دنبالش می‌گردید، مگه نه؟
‫خیلی خب، بچه‌ها. ‫نمی‌تونیم همینطوری بذاریم
‫این مسابقه رو ببره و ‫قسر در بره.
‫آیشا، تو برو اسطرلاب ‫مریم رو بیار...
‫حق با العجلیه.
‫این مرد یه دزده!
‫من یه دزدم! ‫تو، قاضی‏،‏ دزدی‏.‏
‫کی؟ من؟
‫همه‌ی ما دزدیم!
‫هر کسی که تا به حال دستگاه جوش برداشته
‫یا وسایل نجومی ساخته ‫یا حتی...
‫...یک تکه چوب را تراشیده.
‫چرا که یک دانشمند چیزی نیست ‫جز یک کتاب زنده،
‫و هر عالمی صرفاً ‫مقلد فروتن طبیعت است!
‫آره، عبدالله!
‫آره!
‫و برنده‌ی مسابقه کسی نیست جز...
‫یک شرکت‌کننده‌ی دیگه!
‫چی؟ می‌خواید اجازه بدید ‫این بچه‌ی فسقلی...
‫شما از اسطرلاب یک بچه‌ی کوچیک ‫چه ترسی دارید؟
‫بهش اجازه می‌دیم.
‫العجلیه، این چیه؟
‫این به عنوان کار شما تو مسابقه‌ست، بابا.
‫اما...
‫خب، ببینیم این بانوی جوان ‫چی داره.
‫من اینو با بعضی از ‫ایده‌های خودم طراحی کردم.
‫این می‌تونه راز حرکتِ ‫ستاره‌ها و سیاره‌ها رو باز کنه.
نمی‌فهمم‏.‏
‫از کجا... چطور؟
‫به خاطر شماست، پدر!
‫روزها کار کردنتون رو تماشا می‌کنم،
‫و فداکاری‌تون به من الهام می‌بخشه.
‫و بعد هر شب، ‫وقتی خوابتون می‌بره،
‫یواشکی میرم تو کارگاهتون ‫و می‌سازم، درست مثل شما.
‫دختر... دختر من!
‫دختر باهوش و شیرین من!
‫تو خودت بهترین پاداشی!
‫بذار این به اسم خودت تو مسابقه شرکت کنه.
‫اولین موفقیت از بین خیلی‌های دیگه.
‫برنده‌ی مسابقه کسی نیست جز...
‫مریم العجلی!
‫مریم، تو موفق شدی!
‫اسطرلاب‌ساز کوچک ‫و باهوش من!
‫- آره‫! ‫- آره‫!
‫بازم میاید بهمون سر بزنید؟
‫وقتی به ستاره‌ها نگاه کنیم، ‫این لحظه رو به یاد میاریم.
‫قبل از اینکه بریم، ‫می‌تونم فقط یه سوال ازت بپرسم؟
‫اسطرلاب چیه؟
چی؟
‫به ازای هر خنده‌ی الان، ‫منتظر انتقامِ بعد باشید.
‫نه! ‫فاسید داره فرار می‌کنه.
‫خالد، ‫بیا نقشه‌ات رو عملی کنیم.
کدوم نقشه؟
‫فکر کردم داریم ‫همین‌طوری فی‌البداهه پیش میریم.
‫فاسید داره می‌پیچه تو یه کوچه.
قار قار قار‫!
‫بشکه‌ها رو ول کنید بیان پایین.
‫به دلیل ساخت‌وساز بسته است.
‫اسطرلاب چیه؟
فاسید رو دیدم‏.‏
‫ماموریتِ ‫"پس گرفتن گوواچ‫" ‫شروع شد!
‫نزدیکه!
‫صبر کن... صبر کن...
‫حالا!
‫نه، کار نکرد!
‫فاسید داره فرار می‌کنه.
‫شما هرگز نمی‌تونید منو بگیرید.
‫بچرخونش!
‫کار نمی‌کنه.
‫باید یه کاری بکنم!
‫این یه ذره ‫زیادی قویه، خالد.
‫چه خبره...
‫سلام، بهترین دوست.
‫سلام.
‫اینم بخشی از نقشه‌ست؟
‫احمق‌ها!
‫هی، ما داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم!
‫بذار یه چیزی رو امتحان کنم.
‫بذار خاموش روشنش کنم.
‫روشن. خاموش.
‫روشن... خاموش؟
‫کار کرد؟
‫- شاید یه کارِ دیگه. ‫- ولی تلاش خوبی بود!
‫نه!
‫اون چیه؟
‫اونا چاقو نیستن؟
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫باید از این‌جا برم.
‫حالا همدیگه رو محکم بگیرید!
‫دستت رو از رو چشمام بردار!
‫همه چی روبه‌راهه؟
[بغداد‏،‏ خلیفه عباسی‏،‏ سال 825]
‫چرا ما تو بغدادیم؟
کجا میری؟
‫نه!
‫بیاید الان همدیگه رو محکم بگیریم.
‫من این‌جام. ‫فکر کنم الان نقشه رو می‌دونم.
‫ول نکنید!
‫فاسید تنها کسیه ‫که یه گوواچ داره.
‫گوواچ داره قاطی می‌کنه.
‫داریم به زمان‌ها و ‫مکان‌های مختلف سفر می‌کنیم.
‫محکم بچسبید!
‫برید به حلب، به فاسید کمک کنید،
‫و گوواچ رو برام بیارید.
‫شما کی هستید؟
‫ما این‌جاییم تا بهت کمک کنیم.
‫از کمکتون استقبال می‌شه.
‫بگیریدشون!
‫شما هیچ‌وقت نمی‌تونید منو شکست بدید!
‫من بردم!
‫تو باختی.
‫عایشه... بگیرش!
‫خالد! پرش گروهی به ‫"عقلی‫"، همین الان!
‫ماموریت با موفقیت انجام شد.
‫وقت پریدنه.
‫نه‫!
‫نه!
یه کار بهتون سپرده بودم‫!
‫بچه‌ها! ‫خدا رو شکر که برگشتید.
‫همه‌تون!
‫دختر عزیزم.
‫خیلی متاسفم که ‫این‌همه سختی کشیدی.
‫همش تقصیر منه.
‫بابا، ما فاسید رو شکست دادیم ‫و گوواچ رو پس گرفتیم.
‫اما یه مشکل کوچیک هست.
‫اون آدمایی که ‫از فاسید محافظت می‌کردن کی بودن؟
‫به نظر نمی‌اومد ‫اهل حلب باشن.
‫اونا همون کسایی بودن ‫که ما رو از سیاتل تعقیب می‌کردن.
‫نه... یعنی شرکت زولا ‫می‌تونه تو زمان سفر کنه؟
‫عبدالله، ‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫چی؟
‫وقتی تو بغداد بودیم، ‫تو گوواچت رو انداختی.
‫سعی کردم برش دارم ولی ‫آدم‌بدا داشتن تعقیبمون می‌کردن.
‫خیلی متاسفم که نتونستم برش دارم.
‫اگه برداشته بودمش، تو ‫در گذشته گیر نمی‌افتادی.
‫هی، اشکالی نداره، لیلا.
‫چون اگه ‫گوواچ منو برداشته بودی،
‫من خفن‌ترین ماجراجوییِ ‫زندگیم رو تجربه نمی‌کردم.
‫پس... ممنونم.
‫حال همه‌تون خوبه؟
‫من خوبم؟ ‫حالم عالیه!
‫تونستم تو زمان به عقب برگردم ‫و قهرمان‌هام رو ببینم
‫و تو این مسیر ‫کل علم رو نجات بدم.
‫پس روز خوبی بوده.
‫یا روزها. یا سال‌ها.
‫می‌تونم فقط یه چیزی بگم؟
‫البته!
‫من خُرخُر می‌کنم؟
[حمدانیان‏،‏‌ حلب‏،‏‌ سوریه‏،‏‌ سال 950]
‫- کمکم کن... ‫- ای موجود بیچاره و رقت‌انگیز.
‫ببین چطور این‌طوری ‫تو خیابون‌ها افتادی.
‫این هدیه‌ای از آینده‌ست.
‫وقتی بیدار بشی بهش نیاز پیدا می‌کنی.
‫‫‫«مترجم‏:‏‌ سمیر نعمتی نژاد‫»